Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Η παραβολή του ασώτου και η στάση του αδερφού του

Στην παραβολή του Ασώτου, δεν μπορούσα να κατανοήσω, την αντίδραση του αδερφού του. Για εμένα είχε δίκιο. Γιατί δηλαδή ο πατέρας, να σφάξει τον μόσχο τον σιτευτό; Γιατί δεν έκανε ποτέ τέτοιο γλέντι για εκείνον; Βλέπεις φίλε μου, στην γνωστή αυτή παραβολή, συνήθως άκουγα την ανάλυση για την μετάνοια και την επιστροφή του ασώτου. Ευτυχώς μία μέρα, άκουσα την ερμηνεία της στάσης του αδερφού του και εκεί φίλε μου, κατάλαβα τι θα πει η λέξη «εγωισμός».

Ο αδερφός του ασώτου, έκρινε λογικά αλλά και εγωιστικά. Όταν είδε αυτό το γλέντι που έκανε ο πατέρας του, μπήκε στη μέση το «εγώ». Γιατί εγώ να μην έχω τέτοιο γλέντι που είμαι και σωστός απέναντι στον πατέρα μου τόσα χρόνια. Εγώ είμαι σωστός. Εγώ είμαι εργατικός. Εγώ υπακούω τον πατέρα μου. Πόσα εγώ άραγε να πέρασαν εκείνη την ώρα από το μυαλό του αδερφού;

Ταυτόχρονα ξεκινάει και η σύγκριση με τον αδερφό….Εγώ είμαι εργατικός. Εγώ δεν παράτησα τον πατέρα μου. Εκείνος, τα έφαγε, ήτανε τεμπέλης, τώρα ήρθε και περνάει και μια χαρά. Μπήκε μέσα ο φθόνος. Η ζήλια. 

Έτσι, μπροστά του, υψώθηκε με αυτούς τους λογισμούς ένα μεγάλο τοίχος ανάμεσα σε πατέρα και αδερφό. Το οποίο ίσως να είχε και την οργή απέναντί τους. Γιατί, όπως έγραψα παραπάνω, σκέφτηκε τον…..εαυτό του….Έβαλε την αγάπη που είχε προς τον εαυτό του, ποιο πάνω από την αγάπη προς τον αδερφό του που γύρισε, αλλά…..και από την αγάπη του προς τον πατέρα του….Τυφλώθηκε από τον εγωισμό. Είναι αυτό που συχνά λέμε έξω, «θόλωσε το μυαλό του».

Φυσικό δεν είναι το μυαλό να θολώσει, όταν η καρδιά είναι παγωμένη; Αν δεν είχε εγωισμό, θα χαιρόταν και εκείνος όπως ο πατέρας του. Θα έλεγε «ήρθε ο αδερφός μου! Ευτυχώς είναι ζωντανός, δεν έχει πάθει τίποτα. Θα έτρεχε και θα αγκαλιαζόταν μαζί του από την χαρά του και μαζί και με τον πατέρα του, που σμίξανε ξανά και οι τρεις μαζί!!» Όμως φίλε μου, η προσκόλλησή του στο «εγώ» του και στα χωράφια, τον έκανε να βγάλει κακία.  

Μπορεί λοιπόν κοσμικά, να ήταν ένας «σωστός» αδερφός αφού, δούλευε σκληρά, πρόσεχε την περιουσία του πατέρα του, αλλά φίλε μου, πνευματικά ήταν σε λάθος δρόμο, γιατί τα έκανε για εκείνον. Δεν τα έκανε για να τα μοιραστεί, αλλά για να τα έχει μόνος να τα χαρεί. Εδώ είναι η διαφορά του κοσμικού πνεύματος, με αυτό της Ορθοδοξίας.

Και κάτι τελευταίο που το άκουσα στην ερμηνεία και είναι μοναδικό. Ο μεγάλος αδερφός, αυτός που αντέδρασε, όταν μιλούσε στον πατέρα του για τα όσα έχει κάνει, είχε ξεχάσει κάτι. Πως τίποτα δεν του ανήκε. Όλα ανήκανε, στον πατέρα του.
Akrovolistis

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Πως οι Άγιοι ακούνε τις προσευχές μας

Ίσως έχεις ακούσει κάποιους να ρωτάνε: “Πώς ακούνε οι άγιοι τις προσευχές μας;”. Ίσως κι εσύ να έχεις αναρωτηθεί για το ίδιο πράγμα. Απα...