Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

Γέροντας Παίσιος: “Στην εποχή μας σπανίζει η θυσία” – Μέρος Πρώτο

“Ω, χαρά! Αυτήν τήν χαρά τής θυσίας δέν τήν γεύονται σήμερα οί άνθρωποι, γι’ αϋτό είναι βασανισμένοι. Δέν έχουν ιδανικά μέσα τους, βαριούνται πού ζουν. ‘Η λεβεντιά, ή αϋταπάρνηση, είναι ή κινητήρια δύναμη στόν άνθρωπο. Αν δέν ϋπάρχη αϋτή ή δύναμη, ό άνθρωπος είναι βασανισμένος. Παλιά, στά χωριά πήγαιναν τήν νύχτα νά άνοίξουν άθόρυβα κανέναν δρόμο, χωρίς νά τούς δή κανείς, γιά νά τούς συγχωράνε, όταν πεθάνουν. Τώρα σπάνια συναντάς αϋτό τό πνεύμα τής θυσίας.
Έβλεπα καί εκεί στό Όρος σέ μιά λιτανεία τούς μοναχούς περνούσαν κοντά άπό μιά βάτο καί σκάλωναν τά έπανωκαλύμμαυχά τους σ’ ένα κλωνάρι. Κανείς δέν τό έσπασε, γιά νά διευκολύνη καί τούς άλλους, όλοι έσκυβαν, γιά νά μή σκαλώσουν. Μετάνοια στήν βάτο έβαζαν; Νά ήταν τοϋλάχιστον ή `Αγία Βάτος, θά ταίριαζε!
Αλλά καθένας λέει: «Ας τό τακτοποιήση ό άλλος καί έγώ άς κάνω τήν δουλειά μου». Μά γιατί νά μήν τό κάνης έσύ, άφού τό είδες πρώτος; Έτσι κάνουν οί κοσμικοί που δέν πιστεύουν στόν Θεό. Τί νά τήν κάνω τέτοια ζωή; Χίλιες φορές νά πεθάνω. Σκοπός είναι ό καθένας νά σκέφτεται τόν άλλον, τόν πόνο του άλλου.
Έχει χάσει πιά τόν έλεγχο ό κόσμος. Έχει φύγει τό φιλότιμο, ή θυσία, άπό τούς ανθρώπους. Σάς έχω πεί μερικές φορές τότε μέ τήν κήλη σέ τί κατάσταση ήμουν εκεί στό Καλύβι….. Οταν χτυπούσε κάποιος τό καμπανάκι στήν πόρτα, έβγαινα νά του ανοίξω, ακόμη καί μέσα στά χιόνια. Άν ό άλλος είχε σοβαρά προβλήματα, ένώ προηγουμένως ήμουν πεσμένος στό κρεββάτι, τότε οϋτε κάν αίσθανόμουν ότι πονούσα έγώ.
Έπαιρνα καί νά τόν κεράσω, καί μέ τό ένα χέρι κερνούσα καί μέ τό άλλο χέρι κρατούσα τήν κήλη. ‘Οση ώρα συζητούσα, ούτε κάν άκουμπούσα πουθενά, ένώ πονούσα πολύ, γιά νά μήν καταλάβη ό άλλος ότι πονάω. “Οταν έφεύγε εκείνος, σωριαζόμουν πάλι κάτω άπό τόν πόνο. Δέν είναι ότι προηγουμένως είχε περάσει ό πόνος, ότι είχα γίνει καλά μέ θαύμα, άλλά καταλάβαινα τόν άλλον πού πονούσε καί ξεχνούσα τόν δικό μου πόνο.
Τό θαύμα γίνεται, όταν συμμετέχη κανείς στόν πόνο του άλλου. ‘Ολη ή βάση είναι τόν άλλον νά τόν νιώσης αδελφό καί νά τόν πονέσης.
Αυτός ο πόνος συγκινεί τόν Θεό καί κάνει τό θαύμα. Γιατί δέν ύπάρχει τίποτε άλλο πού νά συγκινή τόν Θεό όσο ή αρχοντιά, δηλαδή ή θυσία. ‘Αλλά στήν έποχή μας σπανίζει ή αρχοντιά, γιατί μπήκε ή φιλαυτία, τό συμφέρον.”
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Β σελ 194-195 ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τι πρέπει να ξέρουμε για τους λογισμούς

Σωφρόνιος Σαχάρωφ (Ἀρχιμανδρίτης) Ὅποιος θέλει νὰ προσεύχεται μὲ καθαρὸ νοῦ, πρέπει νὰ μὴ μαθαίνει τὰ νέα τῶν ἐφημερίδων, νὰ μὴ διαβάζει...