Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Άγιος Γέροντας Παΐσιος: « Ο εγωισμός πάντα φέρνει λύπη και άγχος»

- Γέροντα, σκέφτομαι συνέχεια τό σφάλμα μου που σάς στενοχώρησε καί με πιάνει λύπη.
- Τό σκέφτεσαι, μια που πέρασε, γιατί αυτό μόνο θα σε θλίβη καί δέν Θα σε βοηθήση σέ τίποτε. Τό νά προσέχης όμως στό έξης, αυτό Θα σε ωφελεί. Συνέχισε με φιλότιμο τόν αγώνα σου. Όλοι οί άνθρωποι κάνουμε άπροσεξίες, αλλά ο καλός Θεός σάν Πατέρας μας προστατεύει. Γι’ αυτό έχει τους Αγίους Του, γι' αυτό έχει βάλει καί άπό έναν Άγγελο ξεχωριστά σε κάθε άνθρωπο, για να τόν προστάτευη, γι’ αυτό οίκονομάει νά υπάρχουν καί πνευματικοί άνθρωποι, για νά βοηθάνε πάλι τους άνθρώπους.
- Γέροντα, κάμπτομαι από την στενοχώρια γιά τις πτώσεις μου καί κουράζομαι στόν αγώνα μου.
- Από τόν εγωισμό είναι. Επειδή δεν «κάμπτεις», γι’ αυτό αποκάμνεις μετά. Δέν υπάρχει ταπείνωση, μετάνοια, συντριβή… υπάρχει έγωισμός, καί ό έγωισμός πάντα φέρνει λύπη καί άγχος. Όταν ο άνθρωπος δεν έχει μετάνοια, αλλά στενοχωριέται από εγωισμό, από ανθρωπαρέσκεια, επειδή ξέπεσε στά μάτια τών άλλων, τότε υπάρχει μέσα του αγωνία, φαρμάκι, πόνος.
- Δηλαδή, Γέροντα, όταν κανείς μετά από μιά πτώση του στενοχωριέται πολύ, αυτό προέρχεται πάντα άπο εγωισμό;
- Οχι πάντα… μπορεί νά προέρχεται καί από φιλότιμο. Καί όταν ή στενοχώρια είναι πολλή καί προέρχεται μόνον άπό καθαρό φιλότιμο, τότε καί ή θεία παρηγοριά είναι πολλή καί δυνατή καί τονώνει όχι μόνον τήν ψυχή άλλά καί το σώμα.
- Καί πώς θά καταλάβω, Γέροντα, άν στενοχωριέμαι από φιλότιμο;
- Όποιος στενοχωριέται από φιλότιμο, ρίχνει το βάρος επάνω του… ενώ, όποιος στενοχωριέται από εγωισμό, ρίχνει το βάρος στους άλλους καί λέει ότι τον αδικούν. Θίγεται ό εγωισμός του, κατεβάζει τα μούτρα, δεν μιλάει... Νά, σήμερα δυο αδελφές έκαναν μιά ζημιά. Έκανα καί στίς δύο παρατήρηση. Καί οί δύο λυπήθηκαν καί έσκυψαν το κεφάλι.
Η μία όμως λυπήθηκε από φιλότιμο, γιατί με στενοχώρησε με τήν ζημιά που έκανε, ενώ ή άλλη λυπήθηκε από εγωισμό. Η πρώτη ντρεπόταν ακόμη καί νά με κοιτάξη. Η άλλη, γιά να μή χάση την υπόληψή της, πήγε αμέσως νά δικαιολογηθεί, χωρίς νά εξετάσει πόσο μεγάλη ήταν η ζημιά.
Σκέφθηκε: «Ξέπεσα στά μάτια τών άλλων δεν θά μ’ έχουν πιά εμπιστοσύνη. Πώς νά δικαιολογήσω τώρα το σφάλμα μου, γιά νά μή χάσω τήν υπόληψή μου;».
Αν αναγνώριζε το σφάλμα της καί έπαιρνε το βάρος επάνω της, θά είχε μέσα της παρηγοριά. Αυτή όμως προσπάθησε νά δικαιολογηθεί, γι’ αυτό ανάπαυση μέσα της δεν είχε.
Γιατί, όταν δικαιολογούμαστε, δίνουμε χώρο στον διάβολο, οπότε έρχεται, μάς κάνει λεπτή εργασία και μάς στενοχωρεί ενώ, όταν παίρνουμε όλο το βάρος επάνω μας, τότε καί ο Θεός μάς παίρνει όλο το βάρος.
Ας κανονίσουμε λοιπόν ποιό από τά δύο θά διαλέξουμε: την ταπείνωση που δίνει ανάπαυση, τόν έγωισμό που φέρνει στενοχώρια, άγχος καί ταραχή;
από το βιβλίο: «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ τόμος Ε σελ 140»  (ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ – ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ) 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Η δύναμη της προσευχής (Θαυμαστά περιστατικά)

~ Όταν προσευχόταν ο όσιος Ακάκιος ο Καυσοκαλυβίτης στεκόταν στην προσευχή ως στύλος ακλόνητος και καθήμενος δεν αισθανόταν καθόλου το σώμ...