Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Η Πιστη στον Τριαδικο Θεο ειναι το θεμελιο της Σωτηριας μας

Νικόλαος Γεωργαντώνης
θεολόγος
Προχτές ἑορτάσαμε τή μνήμη πάντων των Ὁσίων Πατέρων τῶν ἐν τῷ Ἁγίω Ὄρει τοῦ Ἄθω λαμψάντων. Πατέρες πού ἀσκήθηκαν σκληρά γιά νά περάσουν τά τρία στάδια: τῆς καθάρσεως, τῆς φωτίσεως καί τελικά, τῆς θεώσεως. Δυστυχῶς αὐτό τό φαινόμενο ἔχει ἐξασθενήσει στόν κόσμο, μέ ἄπειρα παραδείγματα στόν κλῆρο καί τόν λαό. Ἐνῶ ἔχουμε ἀμέτρητα παραδείγματα ἁγίων, παραμένουμε τυφλοί στό σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας.
Συγκεκριμένα γιά τά προβλήματα πού βλέπουμε στόν Κλῆρο, γράφει ὁ Ἄγ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ὅτι καλό εἶναι οἱ Ἐπίσκοποι νά ἔχουν περάσει πρῶτα τόν μοναχικό βίο. Λέει, «Συνήθεια βεβαίως ἦτον αὔτη, ἤ μᾶλλον εἰπεῖν, νόμος ἁγιώτατος, νόμος δικαιώτατος καί νόμος κοινωφελής. Ἁγιώτατος· διότι ἐκεῖνοι διά τῶν ἀσκητικῶν ἀγώνων, καί τοῦ μοναδικοῦ πολιτεύματος, πρῶτον ἐκαθαρίζοντο, καί τότε ἤρχιζον νά καθαρίζωσι τούς ἄλλους· πρῶτον ἐφωτίζοντο, καί ὕστερον ἐφώτιζον·πρῶτον ἐτελειοῦντο, καί ὕστερον ἐτελείουν· καί συντόμως εἰπεῖν, πρῶτον ἡγιάζοντο καί ὕστερον ἡγίαζον»[1]
Εἶναι φοβερό αὐτό πού μᾶς λέει ὁ Ἅγιος. Εἶναι κάτι πού ὑπάρχει σέ ὅλη τήν Πατερική γραμματεία. Βλέπουμε πολλά προβλήματα μέσα στόν κλῆρο πού πηγάζουν ἀπό τήν ἔλλειψη τῶν ἀνωτέρω κριτηρίων, κάτι πού τελικά σκανδαλίζει τούς πιστούς. Γι’ αὐτό κανονικά θά ἔπρεπε ὅσοι θέλουν νά εἰσέλθουν στήν τάξη τοῦ Κλήρου, νά ἔχουν περάσει τό στάδιο τῆς Καθάρσεως ἤ τουλάχιστον νά παλεύουν νά τήν ἀποκτήσουν. Ὅλοι γνωρίζουμε σέ ποιά ἐποχή ζοῦμε, ἀλλά δέν μποροῦμε νά τό χρησιμοποιοῦμε αὐτό ὡς δικαιολογία. Λέει λίγο παρακάτω ὁ Ἄγ. Νικόδημος, «Ὅτι τό πάλαι οἱ Ἀρχιερεῖς, δέν ἐγίνοντο αὐτόκλητοι, ἀλλά, ἤ Θεοκλητοί, ἤ Δημοκλητοί»[2]. Δηλαδή ὑπάρχουν σαφῆ κριτήρια στό ποιός μπορεῖ νά ἱερωθεῖ καί ὄχι μόνο νά εἶναι «καλό παιδί»!!! Ὑπάρχουν καί τά λεγόμενα «κωλύματα» πού πρέπει νά προσέχει ὁ ὑποψήφιος μαζί καί μέ τήν σύζυγό του (ἐάν θά εἶναι ἔγγαμος). Ὁ ἱερέας «δανείζει» τόν ἑαυτό του καί γίνεται ἀγωγός της Θείας Χάριτος!!! Ἄρα, καταλαβαίνουμε γιατί πρέπει νά εἶναι σωματικά καί ψυχικά καθαρός αὐτός ἀλλά καί ἡ σύζυγος τούς ἐπειδή μέ τό μυστήριο τοῦ γάμου, «εἰς σάρκα μίαν» ἑνώνονται!
Αὐτό τό πρόβλημα ὅμως ξεκινᾶ ἀπό ἕνα ἄλλο, βαθύτερο πρόβλημα πού ὑπάρχει ἐδῶ καί δεκαετίες στούς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας. Παρατηρεῖται σήμερα ἡ γενική ἄποψη ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι «Θρησκεία τῆς Ἀγάπης, τῆς Εἰρήνης κ.α.». Αὐτό εἶναι ἕνα μεγάλο λάθος! Καταρχᾶς, ἡ Ὀρθόδοξη Χριστιανική Πίστη μας δέν εἶναι θρησκεία, δηλαδή ἀνθρώπινο κατασκεύασμα, ἀλλά ἀποκάλυψη ἀπό τόν Θεό, τρόπος ζωῆς.
Καταχρηστικά μπορεῖ νά τήν ὀνομάζουμε ἔτσι γιά τήν καλύτερη κατανόηση τοῦ κόσμου, ἀλλά καλό εἶναι νά γνωρίζουμε τό ὀρθό.
Ὅταν ὁ Ἰησοῦς Χριστός λέει, «Μή νομίσητε ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπί τήν γήν· οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλά μάχαιραν.»[3]  Εἶναι βαρύς ὁ λόγος, ἀλλά δέν ἐν-νοεῖ νά τούς μισεῖς ὅλους. Ἄν ἀγαπᾶς πραγματικά τόν Χριστό μέ ὅλη σου τήν καρ-διά, τότε θά μπορέσεις νά ἀγαπήσεις καί τόν πλησίον σου. Αὐτή ἡ «ἀγάπη» πού χρησιμοποιοῦμε παντοῦ εἶναι μία, ψευτική, ἐπιφανειακή ἀγάπη. Ἡ συμπεριφορά ἑνός πραγματικοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ πρέπει νά εἶναι «ἀμυντο-ἐπιθετική». 
Δηλαδή, νά μένουμε σ’ αὐτά που πιστεύει ἡ Ἐκκλησία, ἀλλά ὅταν κινδυνεύει νά ἀλλοιωθεῖ ἡ πίστη μας, νά ὑπερασπιζόμαστε καί ὄχι νά βγαίνουμε στήν ἐπίθεση γιά νά ἐξουδετερώσουμε ὅποιον μας τήν ἀπειλεῖ. Θά πορευόμαστε μέ πίστη καί ἄσκηση γιά νά δυναμώσουμε τή πίστη μας καί ἔτσι θά ἀποκτήσουμε πραγματική ἀγάπη, μαζί μέ ἄλλα χαρίσματα. Ἀκριβῶς γιά αὐτόν τόν λόγο ἡ Ἐκκλησία κατηγορεῖ τήν ἁμαρτία καί ὄχι τό πρόσωπο πού τήν κάνει, τόν ἁμαρτωλό. Δέν πρέπει νά πηγαίνουμε στά ἄκρα, στόν Ζηλωτισμό ἤ στόν Οἰκουμενισμό, ἀλλά νά ἐπιλέγουμε τή βασιλική ὁδό τῆς Ἐκκλησίας.
Νά γνωρίζουμε ὅτι ὅλοι μας εἴμαστε δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά δέν εἴμαστε ὅλοι παιδιά τοῦ Θεοῦ! Εἶναι ὅπως λέγεται ἀπό τόν Εὐαγγελιστή Ἰωάννη, «ὅσοι δὲ ἔλαβον αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ»[4], δηλαδή, μόνο αὐτοί ποῦ θά πιστέψουν πραγματικά στόν Χριστό καί συμμετέχουν στά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μποροῦν νά ὀνομαστοῦν «παιδιά τοῦ Θεοῦ» καί νά ζοῦν μέσα στό μυστηριακό καί ἀγωνιστικό πλαίσιο τῆς Ἐκκλησίας, ὅπου γινόμαστε ἐν Ἁγίω Πνεύματι ἀδελφοί του Χριστοῦ καί κατά Χάριν υἱοί τοῦ Πατρός. Ἀκριβῶς γιά αὐτόν τόν λόγο καί τό Ἅγιο Πνεῦμα ὀνομάζεται πνεῦμα υἱοθεσίας.
Ἡ ἀγάπη ὅταν δέν πηγάζει ἀπό τόν Τριαδικό Θεό εἶναι κενή καί ψεύτικη. Μόνο πιστεύοντας καί ἀγαπῶντας πραγματικά τόν Θεό μποροῦμε νά ἔχουμε πραγματική εἰρήνη καί ἀγάπη πρός τούς συνανθρώπους μας τό ὁποῖο θά φανερώνεταί καί σέ ὅτι ἄλλο κάνουμε στή ζωή μας. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα είδη του πολέμου των λογισμών

Οι Άγιοι Πατέρες είπαν για τον νοητό πόλεμο ότι το πρώτο στάδιο είναι η προσβολή του λογισμού, κατόπιν ο συνδυασμός, μετά η συγκατάθεση, ύ...