Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

Τι πρέπει να κάνουμε, για να μην έχουμε ενοχές απέναντι στον Θεό

«Η άλλη περίπτωση είναι ότι η ανθρωπότητα δεν δίνει καμιά σημασία στον Θεό, αν υπάρχει, αν δεν υπάρχει, και κάνουν οι άνθρωποι τα δικά τους. Είναι πάρα πολλοί που έχουν μια τέτοια στάση απέναντι στον Θεό: «Δεν βαριέσαι». Ούτε τους νοιάζει αν κάτι είναι αμαρτία, αν δεν είναι αμαρτία, αν κάνουν καλά, αν δεν κάνουν καλά. Μια τέλεια ισοπέδωση. «Αυτό είναι αμαρτία; Από που ως πού; Το άλλο είναι αμαρτία; Από που ως πού;» Τα πάντα δηλαδή είναι επιτρεπτά, αρκεί να τα θέλει κανείς, αρκεί να τα ποθεί, αρκεί να τα αγαπάει. Φεύγει τελείως η έννοια της αμαρτίας, η έννοια ότι κανείς προσκρούει στον νόμο του Θεού, στην εντολή του Θεού, και συνεπώς είναι ένοχος ενώπιον του Θεού και επομένως θα δώσει λόγο στον Θεό. Και βέβαια ούτε ενοχές έχουν τέτοιοι άνθρωποι. Αλλά όμως χαλάει ο άνθρωπος. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις δηλαδή γίνεται κάτι που πάλι απώθηση είναι, αλλά άλλου είδους απώθηση, που κάνει χειρότερα τα πράγματα.
Όταν αισθάνεται κανείς ότι αμάρτησε, έχει ενοχές, έχει τύψεις, οπότε έχει μια κάποια σωστή σχέση με τον Θεό. Με το να έχει ενοχές, με το να αισθάνεται ότι κάτι έκανε που δεν είναι καλό, με το να αισθάνεται ότι προσέκρουσε στο θέλημα του Θεού, κάπως η ηθική συνείδηση του ανθρώπου περισώζεται, διαφυλάσσεται, δεν καταργείται, δεν καταστρέφεται. Οι άλλοι οι οποίοι κάνουν με όλη την άνεσή τους τα όργιά τους –το τι γίνεται σήμερα δεν λέγεται!– καθώς δεν αισθάνονται ότι αμαρτάνουν, καθώς δεν αισθάνονται ότι παραβαίνουν τον νόμο κανενός, δεν έχουν ενοχές ούτε τύψεις. Ναι, αλλά ο άνθρωπος όμως είναι εκ φύσεως ον το οποίο έχει αναφορά στον Θεό. Εκ φύσεως· θέλει δεν θέλει. Δεν είναι θέμα δικό του. Είναι έτσι φτιαγμένος. Όταν λοιπόν αυτή την αναφορά τη διαγράψει, τη σβήσει, τότε πολύ τερατοποιείται ο άνθρωπος. Σ’ αυτή την περίπτωση απωθείται η ηθική συνείδηση και πλέον σαν να μην έχει κανείς ηθική συνείδηση.
Έχουμε πει ότι η ψυχολογία ομιλεί για απωθήσεις. Είναι άβυσσος η όλη υπόθεση. Έχει ο άνθρωπος κάποιους πόθους, κάποιες επιθυμίες, κάποιες ανάγκες και τα απωθεί για διαφόρους λόγους. Και αυτά, καθώς είναι απωθημένα, δημιουργούν προβλήματα. Αλλά η φοβερότερη και η χειρότερη απώθηση είναι αυτή για την οποία τώρα κάνουμε λόγο, δηλαδή η απώθηση της ηθικής συνειδήσεως, η οποία ισοπεδώνει τον άνθρωπο, τον αποχρωματίζει. Δεν υπάρχει χειρότερη αλλοτρίωση από αυτήν. Πρόκειται για αφανισμό της ανθρώπινης υπάρξεως.
Το ξαναλέω: υπάρχει μια κάποια ελπίδα μετανοίας, και γι’ αυτό είναι σε καλύτερη κατάσταση αυτός που, έστω και κατά αρρωστημένο τρόπο, αισθάνεται ενοχές, τύψεις, αισθάνεται ανήσυχος, έχει άγχος. Αυτός έχει κάποια στοιχεία καλά μέσα του, απλώς δεν λειτουργεί σωστά. Ενώ ο άλλος κάνει τα χειρότερα πράγματα και δεν έχει την παραμικρή τύψη.
Σε όσους απωθούν την ηθική συνείδηση, μάλλον την ώρα του θανάτου θα βγει όλη αυτή η πραγματικότητα από μέσα τους, και η ίδια η συνείδηση θα καταδικάσει τον άνθρωπο. Αλλά θα είναι αργά τότε, γιατί δεν υπάρχει μετάνοια πλέον.
Αφήνουμε τώρα όμως αυτούς οι οποίοι απωθούν την ηθική συνείδηση και δεν έχουν ενοχές. Αυτοί είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση. Παίρνουμε όλους τους άλλους που έχουν ψυχολογικής φύσεως απωθήσεις και ενοχές. Όπως είδαμε, όταν τα μικρά παιδιά έχουν κάποιες μη καλές εμπειρίες που δεν μπορούν να τις αντέξουν, τις απωθούν, και αυτές δουλεύουν από κει, από την απωθημένη κατάσταση, και δημιουργούνται μέσα τους ενοχές. Όταν αυτοί οι νέοι φθάνουν σε μια κάποια ηλικία, τριάντα, τριάντα πέντε, σαράντα ετών, βγαίνουν τα βιώματα αυτά –ενώ ήταν σε απωθημένη κατάσταση, για διαφόρους λόγους, τώρα έρχονται στο συνειδητό– και αρρωσταίνουν οι άνθρωποι ψυχολογικά, και ξαφνικά γίνεται κανείς ψυχοπαθής.
Απ’ όλα αυτά βγαίνει το εξής. Καλό είναι να μην έχει κανείς ενοχές. Διότι αν έχει ενοχές, δηλαδή ατακτοποίητες καταστάσεις, αυτές δεν τον αφήνουν να είναι ήσυχος, ήρεμος, να έχει χαρά, ευτυχία, ισορροπία, να είναι ελεύθερος από άγχη και τέτοια. Καλό είναι λοιπόν να μην έχει κανείς ενοχές, και για να αισθάνεται ωραία και για να προκόπτει πνευματικά.
Στην πνευματική σφαίρα ο μόνος τρόπος να τακτοποιηθούν οι ενοχές είναι να μετανοήσει κανείς. Είναι πολύ ωραίο αυτό. Ό,τι κι αν έχεις κάνει, μόλις μετανοήσεις, δεν έχεις ενοχή. Εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου στον Χριστό.
π. Συμεών Κραγιόπουλος»
Απόσπασμα -  synaxipalaiochoriou.blogspot

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Τα χέρια του Ιερέα στη ζωή μας!

Αρχιμ. Καλλίνικος Μαυρολέων Όταν έμπαινε στο Ναό της Ιερουσαλήμ η Παναγία μας, κρατώντας στην αγκαλιά της βρέφος 40 ημερών τον Ιησού, μα...