Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως. «Οἱ Πάπες καί ἁμαρτάνουν καί κολάζονται για τίς ἀσεβεῖς καί ἀντιχριστιανικές διατάξεις».

«Οἱ πάπες καί ἁμαρτάνουν καί κολάζονται καί θά κολάζονται μέχρι τήν Δευτέρα Παρουσία˙ ἴσως καί αἰωνίως γιά τά πρός τήν Ἑλληνική Ἐκκλησία κακά καί τίς ψευδενώσεις καί τίς ἀσεβεῖς καί ἀντιχριστιανικές διατάξεις».

«Τι κατάπτωση! Πῶς, ὦ Ἰγνάτιε [ο Πατριάρχης Κων/πόλεως που χρησιμοποιούσε φράσεις αναγνωριστικές του πρωτείου του Πάπα], τόσο πολύ ξέχασες την ἱστορία τῆς ἐκκλησίας σου;

Πῶς αρνήθηκες τήν ἀλήθειαν;

Πῶς πρόδωσες τήν ὀρθοδοξίαν σου;

Πῶς ἠσέβησας πρός τάς οἰκουμενικάς συνόδους;

Πῶς ἐτόλμησας νά προσβάλης τούς 1000 πατέρας τῆς ἀνατολικῆς ἐκκλησίας, οι οποίοι πριν από ένα έτος [Σύνοδος του 880 στην Κων/πολη] καταδίκασαν τον Πάπα Νικόλαο για αίρεση; (Μελέτη Α…, 262).

«Τι προς ταύτα να είπη τις; Να κλαύση ή να μυκτηρίση (=κοροϊδέψει) τας τοιαύτας των παπών της Δύσεως αξιώσεις; Φρονώ ότι δέον να κλαύση, διότι πολλά το Ελληνικόν Έθνος έχυσε δάκρυα δια τους τοιούτους πάπας, οίτινες εγένοντο οι κακοί δαίμονες της Ανατολικής Εκκλησίας και του Ελληνικού Έθνους» (Μελέτη Α…, 293).

~ Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, στό δίτομο ἔργο του «Μελέτη ἱστορική περί τῶν αἰτιῶν τοῦ σχίσματος»

ΠΗΓΗ

https://proskynitis.blogspot.com/2025/05/blog-post_43.html

hristospanagia.gr 

Αγία Σοφία της Κλεισούρας. Καθαρίζουν τὸ σῶμα ποὺ θὰ πάει στὸ χῶμα καὶ δὲν φροντίζουν τὴν ψυχήν….

Καθαρίζουν το σώμα και το περιποιούνται, αυτό που θα πάει στο χώμα. Και δεν φροντίζουν την ψυχήν. 

Πώς θα πάει η ψυχή στον Ουρανό; Δεν μετανοούν. Δεν ξέρουν πού πάνε. Δεν ξέρουν πού βαδίζουν.

Αγία Σοφία της Κλεισούρας • 6 Μαΐου 1974

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2025/05/blog-post_27.html

hristospanagia.gr

Ορθοδοξία· η ελπίδα των λαών της Ευρώπης (Γέροντας Γεώργιος Γρηγοριάτης [Καψάνης] † 2014). Μέρος Β.

Συνέχεια από Μέρος Α:

«Όμως η “χριστιανική” αυτή ταυτότητα της Ευρώπης πολύ απέχει από την αληθινή χριστιανική ταυτότητα των ευρωπαϊκών λαών. Πρέπει να τονισθή με κάθε έμφασή ότι αδικείται η Ευρώπη, όταν της προσάπτωμε μία ταυτότητα που δεν είναι αληθινά χριστιανική αλ­λά μόνο κατ’ επίφαση. Ένας νοσηρός, ένας νοθευμένος Χριστιανισμός, δεν είναι ο Χριστιανισμός των κατακομ­βών της Ρώμης, του αγίου Ειρηναίου Λουγδούνου, των Ορθοδόξων μοναχών της Σκωτίας και της Ιρλανδίας, γενικώς ο Χριστιανισμός της πρώτης χιλιετίας. 

Ένας νοθευμένος Χριστιανισμός δεν ημπορεί να προστατεύση την Ευρώπη από την εισβολή μη χριστιανικών αντι­λήψεων και ηθών στις κοινωνίες της.

Είναι ήδη γνωστό ότι οι πολλοί Ευρωπαίοι κουρά­σθηκαν από τον ξηρό ορθολογισμό, νοσταλγούν τον χαμένο μυστικισμό, και γι’ αυτό ασπάζονται τον μουσουλμανισμό, τον βουδισμό ή τον ινδουισμό, παραδί­δονται στον εσωτερισμό ή επιδιώκουν μεταφυσικές εμ­πειρίες σε νεοεποχιτικά κινήματα. Αναφέρεται ότι μόνο στην Ιταλία λειτουργούν περί τα 500 μουσουλμανικά τεμένη, ενώ στην Γαλλία το 5% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι.

Η Ορθόδοξος Εκκλησία κατέχει την Αλήθεια. Στο κέντρο της έχει τον Χριστό. Σε αυτήν όλα είναι θεανθρώπινα, γιατί όλα προσφερόμενα στον Θεάνθρωπο Κύριο χαριτώνονται από την άκτιστο Χάρι του Αγίου Πνεύματος. Γι’ αυτό ημπορεί να αναπαύσει τις ψυχές που αναζητούν καλοπροαίρετα την ελευθερία τους α­πό τον ασφυκτικό κλοιό του ορθολογισμού, του επι­στημονισμού, του υλισμού, του ιδεαλισμού, της τεχνο­κρατίας. Γι’ αυτό δεν πρέπει να συρθεί η Ορθοδοξία μέ­σα στην συγκρητιστική χοάνη, δεν πρέπει να χαθεί η ελπίς του σύμπαντος κόσμου.

Ως Ορθόδοξοι ποιμένες και ως Ορθόδοξοι πιστοί έχουμε χρέος να διαφυλάξωμε την ιερά παρακαταθήκη της Ορθοδόξου Πίστεώς μας. Ο Απόστολος των Ε­θνών παραγγέλλει στους πρεσβυτέρους της Εφέσου και στους ποιμένας της Εκκλησίας μέχρι σήμερα:
«Προσέχετε ουν εαυτοίς και παντί τω ποιμνίω, εν ω υμάς το Πνεύμα το Άγιον έθετο επισκόπους, ποιμαίνειν την Εκκλησίαν του Θεού, ην περιεποιήσατο δια του ιδί­ου αίματος» (Πράξ. κ’ 28).

Και ο ίδιος στον πιστό λαό της Θεσσαλονίκης και όλης της Εκκλησίας: «αδελφοί, στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις, ας εδιδάχθητε» (Β’ Θεσ. β’ 15).

Η Γηραιά Ήπειρος στον τομέα της Πίστεως έχει α­στοχήσει. Η Νέα Εποχή απειλεί ανοικτά πλέον τις ευ­ρωπαϊκές κοινωνίες με αποχριστιανισμό. Δεν είναι πα­ράδοξο. Η Ευρώπη έστρεψε τα νώτα στον Χριστό, κάποτε τον έδιωξε, όπως εύστοχα παρατηρούν ο Ντοστογιέφσκυ στον Μέγα Ιεροεξεταστή(6) και ο άγιος Νι­κόλαος επίσκοπος Ζίτσης(7).

Η Ορθόδοξος Εκκλησία οφείλει να εκδηλώσει το χάρισμα και την αποστολή της, να διακηρύξει στους λαούς της Ευρώπης ότι, εάν υπάρχει κάτι που μπορεί να σώσει την Ευρώπη σε αυτή την κρίσιμη φάση της ιστο­ρίας της, είναι η Ορθοδοξία. Ας μη στερήσουμε εμείς οι ίδιοι από την Ορθόδοξο Εκκλησία μας την δυνατότη­τα να δώσει αυτό το σωτήριο μήνυμα στους λαούς της Ευρώπης, εξισώνοντας την Ορθόδοξο Πίστη με την αίρεση στην συγκεχυμένη προοπτική και το ασαφές όρα­μα του συγκρητιστικού Οικουμενισμού. Μπορούμε να συντελέσουμε σε έναν υγιή, απολύτως Ορθόδοξο, Οικουμενισμό, αποκαλύπτοντας στους ετεροδόξους Χρι­στιανούς το Μυστήριο του Θεανθρώπου και της Εκ­κλησίας Του, και διακηρύσσοντας μαζί με τον μακαρι­στό και ομολογητή Γέροντα Ιουστίνο Πόποβιτς:
«Η έξοδος από όλα τα αδιέξοδα, ανθρωπιστικά, οικουμενι­στικά, παπιστικά, είναι ο ιστορικός Θεάνθρωπος Κύρι­ος Ιησούς Χριστός και το ιστορικόν θεανθρώπινον οικοδόμημά Του, η Εκκλησία, της οποίας Αυτός είναι η αιωνία Κεφαλή και η οποία είναι το αιώνιον Αυτού Σώμα. Η Αποστολική, Αγιοπατερική, Αγιοπαραδοσιακή, Αγιοσυνοδική, Καθολική Ορθόδοξος Πίστις είναι το φάρμακον της αναστάσεως από όλας τας αιρέσεις, ό­πως και αν αύται ονομάζωνται. Εις τελευταίαν ανάλυσιν, κάθε αίρεσις είναι από τον άνθρωπον και “κατ’ άν­θρωπον”· κάθε μία από αυτάς τοποθετεί τον άνθρωπον εις την θέσιν του Θεανθρώπου, αντικαθιστά τον Θεάν­θρωπον δια του ανθρώπου. Με τούτο αρνείται και α­πορρίπτει την Εκκλησίαν…

Η μόνη σωτηρία από αυ­τό είναι η αποστολική θεανθρωπίνη πίστις, δηλαδή ολι­κή επιστροφή εις την θεανθρωπίνην οδόν των αγίων Αποστόλων και των αγίων Πατέρων. Τούτο δε σημαί­νει επιστροφήν εις την άμωμον ορθόδοξον πίστιν των και εις τον Θεάνθρωπον Χριστόν, εις την κεχαριτωμένην θεανθρωπίνην ζωήν των εν τη Εκκλησία δια του Άγιου Πνεύματος, εις την εν Χριστώ ελευθερίαν των…

Άλλως, χωρίς την αποστολικήν και αγιοπατερικήν οδόν, χωρίς την αποστολικήν και αγιοπατερικήν ακολούθησιν όπισθεν του μόνου αληθινού Θεού εις όλους τους κόσμους, και την λατρείαν του μόνου αληθινού και Αειζώου Θεού, του Θεανθρώπου και Σωτήρος Χριστού, είναι βέβαιον ότι ο άνθρωπος θα καταποντισθή εις την νεκράν θάλασσαν της ευρωπαϊκής πολιτισμένης ειδωλολατρίας και αντί του Ζώντος και Αληθινού Θε­ού, θα λατρεύση τα ψευδοείδωλα του αιώνος τούτου, εις τα οποία δεν υπάρχει σωτηρία, ούτε ανάστασις, ού­τε θέωσις δια το θλιμμένον ον, το ονομαζόμενον άν­θρωπος(8).

(+) Αρχιμ. Γεωργίου Καψάνη, Καθηγουμένου Ιεράς Μονής Ο­σίου Γρηγορίου Αγίου Όρους

ΠΑΡΑΠΟΜΠΑΙ:

(1) Αρχιμ. Γεωργίου Καψάνη, Καθηγουμένου Ιεράς Μονής Ο­σίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, «Η Εκκλησιολογική Αυτοσυνειδη­σία των Ορθοδόξων από της Αλώσεως μέχρι των αρχών του 20ού αιώνος», στον συλλογικό τόμο «ΕΙΚΟΣΙΠΕΝΤΑΕΤΗΡΙΚΟΝ» (αφιέ­ρωμα στον Μητροπολίτη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως κ. Διο­νύσιο), Θεσσαλονίκη 1999, σ. 124. Βλ. επίσης Αθανασίου Γιέβτιτς, επισκόπου Βανάτου (νυν πρώην Ζαχουμίου και Ερζεγοβίνης), «Η Ουνία εναντίον της Σερβικής Ορθοδοξίας», στον συλλογικό τόμο «Η ΟΥΝΙΑ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ», εκδ. Αρμός, Αθήναι 1992. Περί της δραστηριότητος της Ουνίας στην Τρανσυλβανία, βλ. «30 Βίοι Ρουμάνων Αγίων», εκδ. Ορθοδόξου Κυψέλης, Θεσ/νίκη 1992, σ. 123.

(2) Dimitru Staniloae, «Για ένα Ορθόδοξο Οικουμενισμό», έκδ. Ά­θως, Πειραιεύς 1976, σ. 19-20.

(3) «Ορθοδοξία και Ισλάμ», έκδ. Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου 1997, σ. 16.
(4) Ένθ’ ανωτ., σ. 9-11.

(5) Βλ. Περιοδ. «Απόστολος Βαρνάβας», Λευκωσία Κύπρου, τ.10/2001, σ. 411-423.

(6) Φ. Ντοστογιέβσκη, «Αδελφοί Καραμάζωφ», έκδ. Γκοβόστη, Α­θήναι, σ. 99-121.

(7) Αρχιμ. Ιουστίνου Πόποβιτς, «Ορθόδοξος Εκκλησία και Οι­κουμενισμός», έκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσ/νίκη 1974, σ. 238 και 251-252.

(8) Ένθ’ ανωτ. σ. 256-257.

Άγιον Όρος, 24 Μαρτίου 2006»

alopsis.gr,  impantokratoros.gr

Ορθοδοξία· η ελπίδα των λαών της Ευρώπης (Γέροντας Γεώργιος Γρηγοριάτης [Καψάνης] † 2014). Μέρος Α.

Στο κείμενο αυτό επισημαίνεται ότι η Ορθόδοξος αυ­τοσυνειδησία δεν μας επιτρέπει να παρακάμπτωμε το γεγονός ότι η Ορθοδοξία δεν ημπορεί να συναποτελή μαζί με τον Δυτικό Χριστιανισμό μία ενιαία “χριστια­νική ταυτότητα”, αλλά αντιθέτως μας υποχρεώνει να τονίσωμε ότι η Ορθοδοξία είναι η λησμονημένη από την Ευρώπη πρωτογενής της Πίστις, η οποία πρέπει κά­ποτε να αποτελέση εκ νέου την χριστιανική της ταυτό­τητα.

Η Ενωμένη Ευρώπη του 21ου αιώνος αναζητεί την ταυτότητα της. Η «ευρωπαϊκή ταυτότης» δεν αποτε­λούσε αντικείμενο σοβαρού προβληματισμού, εφ’ όσον την διεμόρφωναν μόνον οικονομικοί και πολιτικοί πα­ράγοντες. Αφ’ ότου όμως πολιτισμικοί και ιδίως θρη­σκευτικοί παράγοντες έπρεπε να ληφθούν υπ’ όψιν κα­τά την αναζήτησί της, αναπτύχθηκαν σοβαρές συζητή­σεις, έντονες διαφωνίες και οξείες διαμάχες γύρω από την αναφορά ή μη του «Ευρωπαϊκού Συντάγματος» στην χριστιανική ταυτότητα της Ευρώπης.

Τί σημαίνει όμως «χριστιανική ταυτότης της Ευρώ­πης» για τους Ορθοδόξους λαούς μας; Πόσο χριστια­νική είναι η «χριστιανική ταυτότης της Ευρώπης»;

Όσοι καλοπροαίρετα αγωνίζονται για την ενίσχυσι της χριστιανικής ταυτότητος της Ευρώπης ομιλούν συ­νήθως γι’ αυτήν ωσάν να πρόκειται για ένα ιστορικό δεδομένο ή έναν κώδικα χριστιανικών αρχών και αξιών, στις οποίες ημπορούν να συγκλίνουν οι χριστιανι­κοί λαοί με την βοήθεια των οικουμενικών επαφών και διαχριστιανικών διαλόγων.

Οι Χριστιανοί της Ευρώ­πης επιδιώκουν να την εξασφαλίσουν θεσμικά, επειδή φοβούνται το ενδεχόμενο του θρησκευτικού αποχρωματισμού της ηπείρου των, την αλλοίωσι της χριστιανι­κής της ιδιοπροσωπίας λόγω των πληθυσμιακών μετα­βολών (μετανάστευσις κ.λπ.) ή τον αποκλεισμό των χριστιανικών “διεκκλησιαστικών” οργανισμών από τα κέντρα λήψεως αποφάσεων στην Ευρώπη. Ακολουθών­τας την ίδια λογική, και οι προτάσεις επισήμων Ορθοδόξων εκπροσώπων επικεντρώνονται στην ενίσχυσι μιας θεσμικής χριστιανικής παρουσίας στην Ευρώπη.

Στο κείμενο αυτό επισημαίνεται ότι η Ορθόδοξος αυ­τοσυνειδησία δεν μας επιτρέπει να παρακάμπτωμε το γεγονός ότι η Ορθοδοξία δεν ημπορεί να συναποτελή μαζί με τον Δυτικό Χριστιανισμό μία ενιαία “χριστια­νική ταυτότητα”, αλλά αντιθέτως μας υποχρεώνει να τονίσωμε ότι η Ορθοδοξία είναι η λησμονημένη από την Ευρώπη πρωτογενής της Πίστις, η οποία πρέπει κά­ποτε να αποτελέση εκ νέου την χριστιανική της ταυτό­τητα.

+++

Ζώντες στο περιβάλλον του Αγίου Όρους και στην πνευματική ατμόσφαιρα που αυτό δημιουργεί, αντι­λαμβανόμεθα ότι η Ορθόδοξος κληρονομιά μας δεν πρέπει να μετρήται με τα μέτρα του κόσμου τούτου. Τα τελευταία χρόνια γινόμεθα μάρτυρες της ευλαβείας και της βαθειάς πίστεως των προσκυνητών του Αγίου Όρους, πολλοί εκ των οποίων έρχονται με πολύ κόπο και με μεγάλα έξοδα από τις ομόδοξες χώρες της Βαλ­κανικής και από την Ρωσσία.

Στην συνείδησι όλων αυτών των ευσεβών Ορθοδόξων Χριστιανών, αλλά και όσων εκπροσωπούν στην χώρα τους, η Ορθοδοξία δεν έχει συνήθως την έννοια, που της αποδίδουν όσοι την βλέπουν ή την αντιμετωπί­ζουν με ιδεολογικά ή κοινωνιολογικά κριτήρια, όσοι δηλαδή συνηθίζουν να βλέπουν στην καθ’ ημάς Ανατο­λή αντιδυτικά «Ορθόδοξα» τόξα παράλληλα προς τα μουσουλμανικά, ή θεωρούν την Ορθοδοξία ως εθνικι­στική δύναμι των λαών που την ασπάζονται. Όσο και αν οι Ορθόδοξοι δημιουργούμε τέτοιες εντυπώσεις, λό­γω των προσωπικών μας ατελειών ή των συλλογικών μας αστοχιών, έχουμε βαθειά ριζωμένη στην συνείδη­σί μας την πεποίθησι ότι η Ορθοδοξία είναι κάτι πολύ πιο ουσιαστικό, ουράνιο, ακατάλυτο: είναι το ανεκτί­μητο δώρο του αγίου Τριαδικού Θεού στον κόσμο, η «άπαξ παραδοθείσα τοις αγίοις πίστις» (Ιούδ. 3), την οποία η Ορθόδοξος Εκκλησία μας διασώζει ακέραια, χωρίς αιρετικές παραχαράξεις, και την οποία με πολ­λές θυσίες διαφυλάξαμε σε δύσκολους καιρούς, προκει­μένου να μη χάσουμε την ελπίδα της αιωνίου ζωής.

Οι Ορθόδοξοι λαοί είμαστε ηλεημένοι από τον άγιο Θεό να φέρωμε την σφραγίδα του Ορθοδόξου αγίου Βα­πτίσματος, να κοινωνούμε της αγίας Ορθοδόξου Ευχα­ριστίας, να ακολουθούμε με ταπείνωσι την δογματική διδασκαλία των αγίων επτά Οικουμενικών Συνόδων ως μοναδική οδό σωτηρίας, και να τηρούμε «την ενότη­τα του πνεύματος εν τω συνδέσμω της ειρήνης» (Εφ. δ’ 3). Φέρομε ομολογουμένως την παρακαταθήκη της Ορθοδόξου Πίστεως «εν οστρακίνοις σκεύεσι» (Β’ Κορ. δ’ 7), εν τούτοις όμως αυτή συνιστά Χάριτι Θεού τον λόγο «της εν ημίν ελπίδος» (Α’ Πέτρ. γ’ 15).

Η Ορθόδοξος Εκκλησία μας δεν είναι απλώς κιβω­τός της εθνικής ιστορικής μας κληρονομιάς. Πρωτίστως και κυρίως είναι η Μία Αγία Καθολική και Αποστολι­κή Εκκλησία.
Για να μη χάσουν την ελπίδα της εν Χριστώ αιωνίου σωτηρίας, σε εποχές δύσκολες οι Ορθόδοξοι λαοί των Βαλκανίων διετήρησαν την Ορθόδοξο Πίστι τους με την θυσία χιλιάδων νεομαρτύρων, αντιστεκόμενοι τόσο στον εξισλαμισμό όσο και στον εξουνιτισμό(1). Γι’ αυτό η πρόσφατος, μετά την κατάρρευσι των αθεϊστικών καθεστώτων, αναζωπύρωσις της Ουνίας και η δραστηριότης των νεο-προτεσταντικών Ομολογιών μεταξύ Ορθοδόξων πληθυσμών αποτελούν σοβαρότατες προκλή­σεις για τους Ορθοδόξους. Και ως τέτοιες πρέπει να αντιμετωπίζωνται, επειδή για μία ακόμη φορά θέτουν υπό διακινδύνευσι την σωτηρία απλοϊκών ψυχών, «υ­πέρ ων Χριστός απέθανε» (πρβλ. Ρωμ. ιδ’ 15).

Στις δυτικές κοινωνίες εξάλλου, τις εκ παραδόσεως ρωμαιοκαθολικές και προτεσταντικές, όπου υπάρχουν και δραστηριοποιούνται Ορθόδοξες ενορίες, η Ορθό­δοξος παρουσία πρέπει να είναι σεμνή μαρτυρία περί του αυθεντικού Χριστιανισμού, τον οποίον στερήθη­καν επί αιώνες οι κοινωνίες αυτές, λόγω των παπικών και προτεσταντικών παρεκκλίσεων από την αποστο­λική Πίστη. Κάθε φορά που η νοσταλγική αναζήτησις της ανόθευτου χριστιανικής Πίστεως κορυφώνεται στην επιστροφή ετεροδόξων Χριστιανών στην αγκάλη της Μιας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, της Ορθοδόξου, εκφράζεται η ιεραποστολική φύσις της Εκκλησίας. Επιστρέφοντες οι ετερόδοξοι στην Ορθόδοξο Εκκλησία, δεν εγκαταλείπουν μία εκκλησία για να ασπασθούν μία άλλη, όπως λανθασμένα θεωρεί­ται. Στην πραγματικότητα αφήνουν ένα ανθρωποκεν­τρικό εκκλησιαστικό σχήμα και επανευρίσκουν την μία και μοναδική Εκκλησία του Χριστού, γίνονται μέλη του σώματος του Χριστού και επαναπροσανατολίζονται στην πορεία της θεώσεως.

Δυστυχώς, αντίθετη κατεύθυνση ακολουθεί ο συγκρητιστικός Οικουμενισμός, τον οποίον εκφράζουν θε­σμικά όργανα της Οικουμενικής λεγομένης Κινήσεως και φορείς του παποκεντρικού Οικουμενισμού. Επει­δή παραθεωρούν την Ορθόδοξο Εκκλησιολογία και ακολουθούν την προτεσταντική «θεωρία των κλάδων» ή την νεωτέρα ρωμαιοκεντρική θεωρία των «αδελφών εκκλησιών», θεωρούν ότι η Αλήθεια της Αποστολικής Πίστεως, ή μέρος αυτής, διασώζεται σε όλες τις Χρι­στιανικές εκκλησίες και ομολογίες. Γι’ αυτό κατευθύ­νουν τις προσπάθειές τους στην πραγματοποίησι μιας ορατής ενότητος των Χριστιανών, ανεξαρτήτως βαθυτέρας ενότητος στην Πίστι.

Υπό την έννοια αυτή η οικουμενιστική “θεολογία” εξισώνει το Ορθόδοξο Βάπτισμα (τριπλή κατάδυσι) με το ρωμαιοκαθολικό ράντισμα, θεωρεί την αίρεσι του Filioque δογματικά ισοδύναμη με την Ορθόδοξο διδα­σκαλία περί της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος εκ μόνον του Πατρός, μεθερμηνεύει το πρωτείο εξου­σίας του Πάπα της Ρώμης ως πρωτείο διακονίας, ονο­μάζει θεολογούμενον την Ορθόδοξο διδασκαλία περί διακρίσεως ουσίας και ενεργείας στον Θεό και περί ακτίστου θείας Χάριτος, κ.ά.

Πρόκειται για έναν επιπόλαιο οικουμενισμό, για τον οποίο έγραφε εύστοχα ο αείμνηστος π. Δημήτριος Στανιλοάε: «Δημιουργείται κάθε τόσο, από την μεγάλη επι­θυμία για ένωση, ένας εύκολος ενθουσιασμός, που πι­στεύει πως μπορεί με την συναισθηματική του θερμό­τητα να ρευστοποίηση την πραγματικότητα και να την ξαναπλάση χωρίς δυσκολία. Δημιουργείται ακόμα και μία διπλωματική συμβιβαστική νοοτροπία, που νο­μίζει πως μπορεί να συμφιλίωση με αμοιβαίες υποχω­ρήσεις δογματικές θέσεις ή γενικώτερες καταστάσεις, που κρατούν τις εκκλησίες χωρισμένες.
Οι δυο αυτοί τρόποι, με τους οποίους αντιμετωπίζεται -ή παραθεωρείται- η πραγματικότητα, φανερώνουν μία κάποια ε­λαστικότητα ή κάποια σχετικοποίηση της αξίας που α­ποδίδεται σ’ ωρισμένα άρθρα πίστεως των εκκλησιών. Η σχετικοποίηση αυτή αντικαθρεφτίζει ίσως την πο­λύ χαμηλή σημασία, που ωρισμένες χριστιανικές ομά­δες -στο σύνολό τους ή σ’ ωρισμένους από τους κύ­κλους τους- δίνουν σ’ αυτά τα άρθρα της πίστεως. Προ­τείνουν πάνω σ’ αυτά, από ενθουσιασμό ή διπλωματι­κή νοοτροπία, συναλλαγές και συμβιβασμούς, ακριβώς γιατί δεν έχουν τίποτα να χάσουν με αυτά που προ­τείνουν.
Οι συμβιβασμοί όμως αυτοί παρουσιάζουν με­γάλο κίνδυνο για Εκκλησίες, όπου τα αντίστοιχα άρ­θρα έχουν σπουδαιότητα πρώτης γραμμής. Για τις Εκκλησίες αυτές παρόμοιες προτάσεις συναλλαγής και συμβιβασμού ισοδυναμούν με απροκάλυπτες επιθέ­σεις»(2).

Παραλλήλως οι προτεσταντικές Ομολογίες, οι οποί­ες έχουν φθάσει μέχρις αρνήσεως θεμελιωδών δογμάτων Πίστεως (της ιστορικότητος της Αναστάσεως, της αειπαρθενίας της Θεοτόκου κ.ά.) και αποδοχής αντιευαγγελικών ηθών (γάμος ομοφυλοφίλων κ.λπ.), εξισώ­νονται στα πάνελς του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών με τις αγιώτατες Τοπικές Ορθόδοξες Εκ­κλησίες. Η θεωρία της «απομυθεύσεως», η “θεολογία” του “θανάτου του Θεού”, η χειροτονία γυναικών σε ιε­ρατικούς βαθμούς, η ιερολογία γάμου ομοφυλοφίλων, αναμφίβολα δεν αποτελούν στοιχεία της χριστιανικής μας ταυτότητος.

Ο προτεσταντισμός περιήλθε σε βαθύτατη κρίσι πί­στεως. Ο Frank Schaeffer, ο επώνυμος αμερικανός προ­τεστάντης που μετά από πολυετή και σκληρή προσω­πική αναζήτησι έγινε Ορθόδοξος, στο βιβλίο του Dancing Alone, The Quest for Orthodox Faith in the Age of False Religion, Regina Orthodox Press, Salisburg, USA (σε ελληνική μετάφρασι με τίτλο: Αναζητώντας την Ορθόδοξη Πίστη στον αιώνα των ψεύτικων θρησκειών (2), εκδ. Μακρυγιάννη, Κοζάνη 2004), δίνει πολλά ενδιαφέ­ροντα στοιχεία, που αποκαλύπτουν την έκπτωσι του προτεσταντισμού από την Αλήθεια της Μιας Αγίας Κα­θολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.

Προέκταση και αναπόφευκτη συνέπεια του διαχρι­στιανικού συγκρητισμού αποτελεί ο διαθρησκειακός συγκρητισμός, ο οποίος αναγνωρίζει δυνατότητα σω­τηρίας σε όσους ανήκουν σε μία από τις μονοθεϊστικές θρησκείες. Ορθόδοξος επίσκοπος έγραψε ότι «κατά βάθος, μία εκκλησία και ένα τέμενος [τζαμί]… αποβλέ­πουν στην ίδια πνευματική καταξίωση του άνθρω­που»(3). Ο διαθρησκειακός συγκρητισμός δεν διστάζει ακόμη να αναγνωρίση σωτηριώδεις οδούς σε όλες τις θρησκείες του κόσμου(4).

Προ ολίγων ετών καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών έγραψε ότι ημπορεί να ανάψει κερί μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, όπως και μπροστά στο άγαλμα μιας από τις θεές του Ινδουι­σμού.

Ορθόδοξοι επίσκοποι, κληρικοί και θεολόγοι έχουν δυστυχώς επηρεασθή από την συγκρητιστική αυτή νο­οτροπία. Με τις θεολογικές τους απόψεις, τις οποίες οι εκκοσμικευμένοι άρχοντες και διανοούμενοι συνήθως ακούουν και αναγνωρίζουν ως Ορθόδοξες, συντελούν ώστε η νοοτροπία αυτή να υπερβή τα στενά όρια των προσωπικών τους αντιλήψεων και να αποτελέσει “γραμ­μή” με στόχους και επιδιώξεις. Σε αυτή την προοπτι­κή η αγάπη, χωρίς αναφορά στην δογματική αλήθεια, καθιερώνεται κριτήριο ενότητος των Χριστιανών, ενώ η εμμονή στις παραδοσιακές Ορθόδοξες θεολογικές θέσεις αποδοκιμάζεται ως μισαλλοδοξία και φονταμενταλισμός.
Όσον αφορά το πως η οικουμενιστική νοοτροπία οικοδομεί τον τύπο μιας κατ’ επίφασιν χριστιανικής ταυτότητος της Ευρώπης, είναι χαρακτηριστικές οι «δεσμεύσεις» των εκπροσώπων των χριστιανικών εκκλη­σιών που υπέγραψαν την Οικουμενική Χάρτα στις 22 Απριλίου 2001(5).

Άγιον Όρος, 24 Μαρτίου 2006

alopsis.gr,  impantokratoros.gr

Ευαγγελιστής Ιωάννης ο ηγαπημένος.

Η Αγία μας Εκκλησία τον τίτλο «Θεολόγος τον έχει απονείμει μόνο σε τρεις αγιασμένες προσωπικότητες. Τον Άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο, τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο και στον Απόστολο και Ευαγγελιστή Ιωάννη τον Θεολόγο ο οποίος ονομάστηκε και «ο ηγαπημένος»..

Το σημερινό κείμενο είναι σ’ εκείνον, που είναι ο συγγραφέας του ( κατά χρονολογική σειρά ) τέταρτου Ευαγγελίου, του πλέον αναλυτικού. Έχει γράψει τρεις επιστολές και το βιβλίο της Αποκάλυψης.

Ο Ιωάννης υπήρξε αδελφός του Ιακώβου και γιός του ψαρά Ζεβεδαίου και της Σαλώμης, συγγενούς της Παναγίας. Ο ίδιος ασχολείτο με το ψάρεμα. Από τους γονείς τους οι δυο αδελφοί έμαθαν να σέβονται τον Θεό. Όταν ο Ιωάννης ο Πρόδρομος άρχισε να κηρύττει τα δυο αδέλφια έτρεξαν κοντά του και έγιναν μαθητές του. Μια μέρα ο Πρόδρομος βλέποντας τον Χριστό αναφώνησε : «ίδε ο Αμνός του Θεού»(Ιωάν. 1,35-40). Αμέσως τα αδέλφια ακολούθησαν τον Χριστό και όταν ο Χριστός τους ρώτησε τι θέλουν απάντησαν ότι θέλουν να μάθουν που μένει. Η απάντηση του Κυρίου: : «έρχεσθε και ίδετε» (Ιωάν. 1,40). Ακολούθησαν τον Χριστό και έμειναν όλη την ημέρα μαζί του. Ο Ιωάννης αφάνταστα συγκινήθηκε, όπως και ο Ιάκωβος,. Γι’ αυτό πήραν την απόφαση να αφήσουν το ψάρεμα και ακολούθησαν τον Κύριο κατά την τριετή δημόσια δράση Του.

Από τα κείμενα της Καινής Διαθήκης αντλούμε πολλές πληροφορίες για τον Ιωάννη. Ήταν ο μικρότερος σε ηλικία μαθητής του Χριστού και για την προθυμία του, την αφοσίωση στο Χριστό και την πίστη του ήταν πολύ αγαπητός σ’ Εκείνον και στους άλλους αποστόλους. Εξ αιτίας του σπάνιου αυθορμητισμού ονομάστηκε από τον Ιησού «Βοαναργές», δηλαδή «υιός της βροντής», καθώς και ο Ιάκωβος.

Από τους αγαπημένους μαθητές του Ιησού, μαζί με τον Πέτρο και τον Ιάκωβο, αποτελούσαν τον στενό πυρήνα των μαθητών Του. Έτσι, οι τρείς είχαν την μεγάλη ευλογία στο όρος Θαβώρ να δουν, όσο επέτρεψε ο Χριστός, την θεϊκή λάμψη Του και να ακούσουν την φωνή του Θεού Πατρός λέγουσα: «ούτος εστίν ο υιός μου ο αγαπητός εν ώ ηυδόκησα αυτού ακούετε» (Ματθ. 17,1, Μάρκ. 9,2).

Τα λόγια του Κυρίου κάποιες φορές παρεννοήθηκαν και από τους ίδιους τους αποστόλους. Χαρακτηριστικά αναφέρει ο Μάρκος (10, 35-45) τα δυο αδέλφια ζήτησαν από τον Δάσκαλό Τους να είναι ο ένας δεξιά και ο άλλος αριστερά Του όταν γίνει επίγειος βασιλέας,. Ένα ακόμη περιστατικό, βαδίζοντας προς τα Ιεροσόλυμα οδηγήθηκαν σε ένα χωριό Σαμαρειτών οι οποίοι δεν τους δέχτηκαν. Ο Ιωάννης και Ιάκωβος εισηγήθηκαν στον Χριστό να ρίξει φωτιά στην πόλη να τους κάψει, όπως είχε κάνει ο Προφήτης Ηλίας (Λουκάς 9, 51-56).

Ο Χριστός έδειχνε μεγάλη εμπιστοσύνη στον Ιωάννη αφού σε αυτόν και στον Πέτρο ανέθεσε την προετοιμασία του Μυστικού Δείπνου(Λουκάς 22, 8), Κατά την διάρκεια του Μυστικού Δείπνου ο Πέτρος προτρέπει τον Ιωάννη, ο οποίος έχει ακουμπήσει στο στήθος του Χριστού, να Τον ρωτήσει για να τους φανερώσει τον προδότη.

Μετά την σύλληψη του Ιησού τον ακολούθησε και μπήκε στην αυλή του αρχιερέα Καϊάφα και μεσολάβησε να μπει και ο Πέτρος (Λουκάς 22, 8).Κατά την Σταύρωση του Χριστού ο Ιωάννης, η Παναγία και μερικές ευσεβείς γυναίκες βρέθηκαν κάτω από τον Σταυρό. Ο Χριστός ανέθεσε την φροντίδα της Παναγίας Μητέρας Του στον Ιωάννη λέγοντας «Γύναι, ιδού ο υιός σου», και στον Ιωάννη «Ιδού η μήτηρ σου» Από την ώρα εκείνη πήρε την Παναγία σπίτι του και την φρόντιζε ως μητέρα του. Ο Ιωάννης και ο Πέτρος είναι οι πρώτοι μαθητές που πάνε μετά την Ανάσταση στον τάφο Του.

Φυσικά και ο Ιωάννης είναι παρών κατά την ανάληψη του Χριστού και κατά την Πεντηκοστή, όπως όλοι οι μαθητές, δέχτηκε τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος. Παρέμεινε στα Ιεροσόλυμα μέχρι την κοίμηση της Θεοτόκου, φροντίζοντας για όλες τις ανάγκες της Θεομήτορος.

Μετά με τον Πέτρο δίδαξαν το Ευαγγέλιο στη Σαμάρεια (Πράξ. 8,14). Στις Πράξεις διαβάζουμε ότι οι Ιωάννης και Πέτρος συνεργάζονται στο ιεραποστολικό έργο πολλές φορές. Συλλαμβάνονται και οδηγούνται στο συνέδριο, όπου ομολογούν την πίστη τους (Πράξεις 4, 1-23). Για τον ζήλο και την φροντίδα της πρώτης εκκλησίας ο Παύλος τον ονόμασε μαζί με τον Πέτρο και τον Ιάκωβο τον «αδελφόθεο» «στύλους της Εκκλησίας» (Γαλάτας 2, 9). Μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ. Χ. ο κλήρος πέφτει στον Ιωάννη να πάει στην ειδωλολατρική Μικρά Ασία,. Τον έπιασε αγωνία και γιατί δεν υπολόγισε την δύναμη του Χριστού έπεσε σε πειρασμό, για να διορθώσει την πρόσκαιρη ολιγοπιστία του.

Μετά από ναυάγιο και περιπέτεια στην θάλασσα ο Ιωάννης και ο μαθητής του Πρόχορος συναντήθηκαν στην Έφεσο. Εκεί συνάντησαν μια ξακουστή για την κακία της γυναίκα με το όνομα Ρωμάνα. Τους προσέλαβε στην δούλεψή της και για κάθε μικρο λάθος τους κακομεταχειρίζετο. Στο λουτρό που δούλευαν υπήρχε δαίμονας που τρεις φορές τον χρόνο έπνιγε αγόρια ή κορίτσια. Κάποια μέρα ο δαίμονας πνίγει τον Δόμνο, παιδί του συζύγου της Ρωμάνας Μετά πεθαίνει και ο πατέρας του.. Η Ρωμάνα ζητεί από την «θεά» Άρτεμη να τον αναστήσει. Μετά την αποτυχία κατηγορεί τον Ιωάννη για μαγεία και τον απειλεί με θάνατο αν δεν αναστήσει τον Δόμνο . Ο Ιωάννης, μετά από προσευχή ανέστησε τον Δόμνο και τον πατέρα του. Όλοι μετανόησαν και ο Ιωάννης τους βάπτισε αυτούς και άλλους πολλούς. Έδιωξε και τον δαίμονα από το λουτρό. Πολλά ακόμα θαύματα έγιναν στην Έφεσο.

Για τον Ιωάννη είναι πάμπολλα εκείνα που πρέπει να γράψεις και δεν χωρούν σε ένα κείμενο. Ο Ευαγγελιστής και Θεολόγος Απόστολος Ιωάννης να μας ελεήσει.

Εορτάζει στις 8 Μαΐου εκάστου έτους.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός 

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος: "......κάθε ψυχὴ ἀναδίδει κάποιαν ὀσμή....".

«…κάθε ψυχὴ ἀναδίδει κάποιαν ὀσμή, ἡ ἀγαθὴ ψυχὴ εὐχάριστη καὶ ἡ ἐμπαθὴς ψυχὴ δυσάρεστη. 

Οἱ ἄγγελοι καὶ οἱ ἅγιοι τοῦ Θεοῦ, μερικὲς φορὲς ἀκόμα καὶ οἱ δίκαιοι ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ, αἰσθάνονται αὐτὴν τὴν ὀσμή.

Γιὰ τὶς εὔοσμες ψυχὲς χαίρονται, ἐνῶ γιὰ τὶς δύσοσμες λυποῦνται».

Απόσπασμα

(Πηγή: agiazoni.gr)

https://alopsis.gr/πνευματική-ζωή-μέσα-στον-υλικό-κόσμο-ό/

hristospanagia.gr

Άγιος Γαβριήλ δια Χριστον σάλος. Οἱ ἐκκλησίες εἶχαν γεμίσει ἀπό προδότες…

Οι εκκλησίες είχαν γεμίσει από προδότες. Έξαλλος με την κατάσταση, ο π. Γαβριήλ είχε πει σ’ έναν κληρικό: «Μπροστά στη Θεολογική Σχολή να ανοίξεις ένα λάκκο, να τον γεμίσεις με νερό και όποιος δεν μπορεί να τον περπατήσει να μην τον χειροτονείς. 

Τί τους θέλεις τέτοιους; Εσύ δεν ξέρεις! Γεμίσαμε με τσεχιστές της Κα Γκε Μπε. Τον άνθρωπο πρέπει να τον επιλέγεις για την πίστη του και όχι για τις γνώσεις του.

Και ο άγιος Ανδρέας, ο δια Χριστόν σαλός, έλεγε: ¨Να μη ζηλεύεις έναν άνθρωπο ούτε αν είναι όμορφος, ούτε αν είναι μορφωμένος, αλλά αν είναι ταπεινός, αν έχει φόβο Θεού και πνεύμα ευθές και ειλικρινές˙ τότε διάλεξέ τον, χειροτόνησέ τον κι ευλόγησέ τον. και ο Θεός θα είναι πάντα οδηγός σου¨».

Άγιος Γαβριήλ δια Χριστον σάλος

Πηγή: proskynitis.blogspot

hristospanagia.gr 

(+) π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος. Ἀποφυγή σκανδαλισμοῦ.

Από τη ζωή του Γέροντος Επιφανίου Θεοδωρόπουλου

Κάποτε, όταν ήταν φοιτητής, ταξίδευε ημέρα Παρασκευή για την Καλαμάτα. Μόλις είχε βγει από το νοσοκομείο. Του λέει, λοιπόν, ο πατέρας του, που τον συνόδευε:

–  Φάγε, παιδί μου, λίγο τυρί. Δεν πειράζει. Είσαι ασθενής.

–  Όχι, πατέρα, απάντησε εκείνος. Ο κόσμος που με βλέπει δεν ξέρει τι έχω. Ίσως μερικοί γνωρίζουν ότι είμαι φοιτητής Θεολογίας και υποψήφιος Κληρικός και θα σκανδαλισθούν.

Και τελικά δεν έφαγε τίποτε αρτύσιμο στο ταξίδι αυτό.

+++

– Γέροντα, βρίσκω υπερβολικά τα μέτρα προφυλάξεως τα οποία λαμβάνετε «ίνα μη μωμηθή η διακονία» σας (Β’ Κορ. Στ΄ 3).

– Παιδί μου, από την απροσεξία πολλοί έπεσαν και εσκανδάλισαν. Από την προσοχή όμως, κανένας!

Απόσπασμα από το βιβλίο «ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΖΩΗΣ από τη διδασκαλία του πατρός Επιφανίου» – Έκδοσις Ιερού Ησυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζήνας, σελ. 22

makkavaios.blogspot

(+) π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος.

hristospanagia.gr 

Αββά Ησύχιου. Αφήσου στο έλεος του Θεού...

Μερικοί βασανίζονται από τριών ειδών προβλήματα.

Από εκείνα που είχαν κάποτε.

Από εκείνα που έχουν τώρα και από εκείνα που περιμένουν ότι θα έχουν.

Οι λύπες, βέβαια, θα έρθουν, αλλά τι θα κερδίσουμε, αν βιαστούμε και τρέξουμε να τις προϋπαντήσουμε; 

Θα έχουμε αρκετό καιρό να λυπηθούμε, όταν έρθουν. Στο μεταξύ ας ελπίζουμε για καλύτερα πράγματα και ας μένουμε σταθεροί ως το τέλος.

Άφησε το παρελθόν στο έλεος του Θεού, το παρόν στην αγάπη Του και το μέλλον στην Πρόνοιά Του.

Αββά Ησύχιου

imverias.blogspot, xristianos.gr

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς. Δέν σκέφτεσαι ἄραγε, ὅτι ὅλα αὐτά εἶναι μέ τήν Πρόνοια τοῦ οὐράνιου Πατέρα σου, γιά νά στραφεῖς ἐσύ πρός τήν πόρτα τῆς αιώνιας ευτυχίας;

Εσύ ευλογημένε του Θεού μην απελπίζεσαι για την ευτυχία σου. Έμεινες μόνος σου αυτοσυντήρητος , χωρίς φίλους και συγγενείς· η πόρτα της γήινης ευτυχίας για σένα είναι κλειστή. Έτσι γράφεις, περισσότερο με δάκρυα παρά με μελάνι. Όμως, δεν σκέφτεσαι άραγε, ότι όλα αυτά είναι με την Πρόνοια του ουράνιου Πατέρα σου, για να στραφείς εσύ προς την πόρτα της αιώνιας ευτυχίας; Ο Θεός συχνά, πολύ συχνά, κλείνει την πόρτα της απατηλής ευτυχίας μπροστά στους ανθρώπους, αλλά την πόρτα της πραγματικής ευτυχίας την κρατά πάντα ανοιχτή μπροστά σ’ όλους και για όλους, όσους θελήσουν να μπουν. Μπές κι εσύ, κόρη του Χριστού. 

Μόνο μία μικρή ματιά όταν ρίξεις μέσα άπ’ αυτή την πόρτα, θα παρατηρήσεις το βασίλειο των ευτυχισμένων, την πατρίδα των μακαρίων. Θα δεις τους ουρανούς γεμάτους από αρεστούς και δίκαιους του Θεού, οι όποιοι στη γη δοκίμασαν την ευτυχία του Χριστού, ενώ στους ουρανούς συνέχισαν να την πίνουν με το υπερπλήρες ποτήρι. Όταν όλα αυτά τα αισθανθείς και τα δεις με το πνεύμα σου, δεν θα είσαι ούτε για μία στιγμή μόνος και αυτοσυντήρητος. Αφού την αριθμητή οικογένεια του Θεού στους ουρανούς θα μπορείς να ονομάσεις αδελφούς, και αδελφές, και συγγενείς, και φίλους σου.

Να χαίρεσαι εν Κυρίω.

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται).

hristospanagia.gr

+Αρχιμ. Γεώργιος Καψάνης, Καθηγούμ. Ι. Μονής Οσίου Γρηγορίου. Μορφές φιλαυτίας στούς ἐν τῷ κοσμῶ Χριστιανούς.

….«α) Μορφές φιλαυτίας στούς ἐν τῷ κοσμῶ Χριστιανούς

Ἀναφέρω ἐδῶ μερικές ὄψεις τῆς φιλαυτίας.

Ὁ φίλαυτος εἶναι αὐτάρκης. Δέν πιστεύει στόν Θεό καί δέν ἀναφέρεται σ’ Αὐτόν, διότι πιστεύει στόν ἑαυτό του, δέν τοῦ χρειάζεται ὁ Θεός.

Ὁ φίλαυτος εἶναι ὀκνηρός καί ἀπρόθυμος στόν πνευματικό ἀγῶνα.

Χρησιμοποιεῖ τόν ἄλλο ἄνθρωπο ὡς ἀντικείμενο, βλέποντάς τον σαρκικά.

Ἀδικεῖ τούς συνανθρώπους του, λόγῳ φιλαργυρίας καί ἀπληστίας. Αἰσχροκερδεῖ εἰς βάρος των,εἴτε ἐργαζόμενος πλημμελῶς, γιά ἐργασία γιά τήν ὁποία ἀμείβεται, εἴτε ἐκμεταλλευόμενος τούς ἐργαζομένους, ἄν εἶναι ἐργοδότης.

Ὁ φίλαυτος συμπεριφέρεται ἐγωϊστικά στήν οἰκογένειά του. Σκέπτεται τί θά πάρῃ καί ὄχι τί θά δώσῃ. Δέν ὑπομένει τίς ἀδυναμίες τοῦ συντρόφου τῆς ζωῆς του ἤ τῶν συγγενῶν του. Ἐγκαταλείπει τόν σύντροφο τῆς ζωῆς του, καί τά παιδιά του ἀκόμη, χάριν μιᾶς ἄλλης ἐρωτικῆς σχέσεως.

Τά διαζύγια, ἡ ὀλιγοτεκνία, ἡ ἐγκατάλειψις τῶν παιδιῶν ἀπό τούς γονεῖς, ἡ ἐγκατάλειψις τῶν γονέων ἀπό τά παιδιά, ἡ ἔλλειψις σεβασμοῦ σέ γέροντες, ἀναπήρους καί ἐγκύους, τί ἄλλο εἶναι παρά ἐκφράσεις φιλαυτίας;

Ὁ φίλαυτος ἀδιαφορεῖ γιά τήν ἡσυχία καί ἀσφάλεια τῶν συνανθρώπων του. Ἀνοίγει τήν τηλεόρασι ἤ τό ραδιόφωνο καί δέν τόν ἐνδιαφέρει ἄν ὁ διπλανός του ὑποφέρῃ ἀπό τόν θόρυβο. Αὐτό πού τόν ἐνδιαφέρει εἶναι ἡ ἐγωϊστική ἱκανοποίησίς του. Ἄλλος παίρνει τό αὐτοκίνητό του καί τρέχει μέ ἰλιγγιώδη ταχύτητα καί δέν τόν ἐνδιαφέρει πόσους θά σκοτώσῃ στόν δρόμο.

Προσφορά ἀνηθίκων καί ἐγκληματικῶν θεαμάτων, προβάλλουν τέτοια ἔργα γιά νά κερδίσουν, ἀδιαφορώντας γιά τό τί καταστροφή κάνουν στόν κόσμο καί στήν νεολαία. Ἡ διάδοσις τῶν ναρκωτικῶν. Ἡ ἀνοικοδόμησις ἀπανθρώπων πόλεων χάριν κέρδους, οἱ πόλεις πού φτιάχνουμε εἶναι καταστρεπτικές γιά τήν ὑγεία, ἰδίως τῶν παιδιῶν μας. Οἱ διαφημίσεις, προσπαθοῦν μέ ψυχοτεχνικούς τρόπους νά ὑποβάλλουν τούς ἀνθρώπους, νά τούς ἀναγκάσουν νά πάρουν τά προϊόντα πού θέλουν, μία ἀσέβεια πρός τόν ἄνθρωπο, φιλαυτία καί αὐτή. 

Ἡ ἐπιβολή στόν λαό τοῦ ἀθεϊσμοῦ, ὅταν ἔρχωνται οἱ ἡγέτες τοῦ λαοῦ πού προσπαθοῦν νά ἐπιβάλουν τήν ἀθεΐα, ἐπειδή ἔχουν μία ἀθεϊστική ἰδεολογία, καί νά βάλουν τόν λαό στά μέτρα τους, φιλαυτία, ἔλλειψις σεβασμοῦ στόν ἄνθρωπο, θέλουν νά ὁδηγήσουν τό λαό ἐκεῖ πού αὐτοί θέλουν καί ὄχι ἐκεῖ πού εἶναι προορισμένος νά ὁδηγηθῆ ἀπό τόν Θεό.

Αὐτά εἶναι μερικά ἀπό τά στοιχεῖα τῆς φιλαυτίας, πού βλέπουμε στήν καθημερινή μας ζωή»….

Απόσπασμα

(Ἀπόσπασμα ἀπό τήν Ἐτήσια Ἔκδοση της Ι. Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὅρους, Περίοδος Β΄, Ἔτος 2010, Ἀριθμός 35, σελίδες 85 -119)

+Αρχιμ. Γεώργιος Καψάνης,
Καθηγούμ. Ι. Μονής Οσίου Γρηγορίου

alopsis.gr 

Στάρετς Ζαχαρίας. Ἡ πρώτη βαθμίδα τῆς χάριτος: Ἡ ἀναγνώριση τῶν ἁμαρτιῶν.

Σᾶς παρακαλῶ ξανὰ καὶ σᾶς νουθετῶ. Νὰ φοβᾶσθε πάρα πολὺ μήπως πέσετε στὴν ἁμαρτία. Μὴ σταυρώνετε τὸν Σωτῆρα πάλι καὶ πάλι μὲ τὶς ἁμαρτίες. 

Νὰ παίρνετε εὐλογία ἀπὸ τὴν Βασίλισσα τῶν Οὐρανῶν γιὰ κάθε τί καὶ ὁ Θεὸς θὰ σᾶς ἀνεβάσῃ στὴν πρώτη βαθμίδα τῆς Χάριτος: τὴν ἀναγνώριση τῶν ἁμαρτιῶν σας.”

Στάρετς Ζαχαρίας

https://proskynitis.blogspot.com/2018/08/blog-post_98.html?m=1

hristospanagia.gr

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς. Εκεί πού ο Χριστός είναι περισσότερο απών, εκεί περισσεύει το χυδαίο και το βάρβαρο.

Στ’ αλήθεια δεν ξέρει κανείς πού βρίσκεται η μεγαλύτερη παραφροσύνη του σύγχρονου κόσμου πού έχει εκπέσει από το Χριστό: στήν προσωπική ζωή του καθενός ή στο γάμο; στο σχολείο ή στήν πολιτική; στις οικονομικές δομές ή στις νομικές διατάξεις; στον πόλεμο ή στήν ειρήνη; Παντού βλέπει κανείς αυτό πού ονομάζουμε χυδαίο και βάρβαρο. Εκεί πού ο Χριστός είναι περισσότερο απών, εκεί περισσεύει το χυδαίο και το βάρβαρο. Το ψεύδος και η βία θριαμβεύουν.

 Ο Χριστός κάλεσε τους ανθρώπους να πιστέψουν σ’ αυτό το χαρμόσυνο Άγγελμα: μετανοείτε και πιστεύετε στο Ευαγγέλιο. Αυτό σημαίνει ότι τούς κάλεσε να πιστέψουν Εκείνον και σε Εκείνον, σε κάθε Του λόγο. Γιατί, για τούς ανθρώπους δεν υπάρχει άλλος τρόπος να φτάσουν στήν επίγνωση της αλήθειας για τα σημαντικότερα ερωτήματα της ζωής.

Τί σημαίνει η πίστη στο Ευαγγέλιο; Σημαίνει να πιστεύεις στο Χαρμόσυνο Άγγελμα πού ο ουράνιος Άγγελος, ο Υιός του Θεού και Θεός, έφερε στο ανθρώπινο γένος. Με άλλα λόγια είναι το να πιστεύεις στον Κύριο Ιησού Χριστό και την Αποκάλυψή Του. Η Αποκάλυψη του Χριστού είναι η μεγαλύτερη αποκάλυψη από τότε πού κτίστηκε ο κόσμος.

Είπεν ο Κύριος: Μετανοείτε και πιστεύετε στο Ευαγγέλιο. Αληθινή μετάνοια δεν είναι μονάχα το να θλίβεται κανείς για τα αμαρτήματα πού έχει διαπράξει, αλλά η πλήρης μεταστροφή της ψυχής από το σκότος πρός το φως, από τα γήινα πρός τα ουράνια, από το εγώ πρός το Θεό.

Ἁγιοπνευματικές Διδαχές γιά τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους , Ἁγίου

Νικολάου Ἀχρίδος,. ΕΚΔΟΣΕΙΣ “ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ”

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2017/04/blog-post_64.html

hristospanagia.gr 

Άγιος Γαβριήλ ο Διά Χριστόν Σαλός και Ομολογητής.. Γιά ἐκείνους πού εἶναι στήν κόλαση μία ἐπιμνημοσυνη δέηση εἶναι σάν…

Γιά ἐκείνους πού εἶναι στήν κόλαση μία ἐπιμνημοσυνη δέηση εἶναι σάν ἕνας φυλακισμένος νά βλέπει τό φῶς της μέρας. 

ΑΓΙΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΌΝ ΣΑΛΟΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΉΣ.

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2019/03/blog-post_685.html

hristospanagia.gr

Διδαχές (Αγ. Θεοφάνη του Έγκλειστου): Πότε εισακούεται η προσευχή από τον Θεό;

Να πώς πρέπει να ζητάς κάτι, από το Θεό: «Κύριε, Εσύ βλέπεις ότι χρειάζομαι το τάδε πράγμα ή ότι υποφέρω από τη δείνα συμφορά. Βοήθησέ με, όπως ξέρεις και όπως θέλεις! Γενηθήτω το θέλημα Σου…». 

Μ’ αυτή την εσωτερική τοποθέτηση, να προσεύχεσαι πολύ. Όχι μια φορά, έστω και παρατεταμένα, ούτε για μια μέρα μόνο, αλλά για εβδομάδες, μήνες, χρόνια…

Όλο να ικετεύεις, όλο να κραυγάζεις: «Κύριε, βοήθησέ με! Κύριε, λύτρωσέ με! Ωστόσο, ας μη γίνει ό,τι θέλω εγώ, μα ό,τι θέλεις Εσύ». Αυτό ακριβώς έλεγε και ο Χριστός στη Γεθσημανή, όταν προσευχόταν στον Πατέρα Του.

Και η χήρα της ευαγγελικής παραβολής βρήκε τελικά το δίκιο της από τον άδικο εκείνο δικαστή, μόνο και μόνο επειδή κουράστηκε να τον παρακαλάει για πολύ καιρό. Κάποιος σοφός είπε το λόγο τούτο: «Πρέπει να γίνεις φορτικός στο Θεό και στους άγιους Του!».

synaxipalaiochoriou.blogspot 

π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος. Ἀδικίες στήν Ἐκκλησία.

Μια σύντομη απάντηση του Γέροντα Επιφάνιου στο ερώτημα:

– Γιατί στο χώρο της Εκκλησίας γίνονται αταξίες και αδικίες και δεν βρίσκουμε την τελειότητα ούτε στους πιο αφιερωμένους στο Θεό ανθρώπους;

– Για να μη στηριζόμαστε σε πρόσωπα και πράγματα που έχουν σχέση με τη γη, αλλά να στρέφουμε τη σκέψη μας συνέχεια προς τον Θεό και προς τον ουρανό που είναι η μόνιμη πατρίδα μας.

Απόσπασμα από το βιβλίο «ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΖΩΗΣ από τη διδασκαλία του πατρός Επιφανίου» – Έκδοσις Ιερού Ησυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζήνας, σελ. 97

makkavaios.blogspot

π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος.

hristospanagia.gr 

Οὔτε ἀπό μᾶς τούς ἱερεῖς μήν περιμένετε…

Εξελίσσονται ραγδαία τα πράγματα. Να σκεφτούμε λοιπόν το μέλλον μας. Αν κανείς εργαστεί για την ψυχή του, μετά αυθόρμητα θα εργαστεί και για τους άλλους. Και είναι ευχής έργον όλοι να ανασκουμπωθούμε…

Οφείλουμε να βγούμε από το σύγχρονο πνεύμα του ατομισμού, του εγωισμού. Να σώσουμε και τις ψυχές μας και τις ψυχές των παιδιών μας και τις ψυχές όλων μας. Από σας θα ‘ρθει η αλλαγή. Μην περιμένετε από κανέναν άλλο. Ούτε από μας τους ιερείς μην περιμένετε…

Ο λαός πρέπει ν’ αλλάξει, να μετανοήσει. Κι από το λαό θα βγουν κι οι σωστοί παπάδες, κι οι σωστοί δεσποτάδες, κι οι σωστοί πατριάρχες.

Αν ο λαός δεν αλλάξει, αν η βάση είναι σάπια, όλα από πάνω μετά θα είναι σάπια…

~ Αρχιμ. Σάββας Αγιορείτης

hristospanagia.gr

Eκ του ιστολόγιου:

Το παρών ιστολόγιο σε καμία περίπτωση δεν είναι εναντίον της Ιεροσύνης. Είναι ενάντια στην Μεταπατερική στάση που τηρεί πλήθος Ιερέων και Μητροπολιτών. Η Μεταπατερική αυτή στάση, κινείται στα πλαίσια του Οικουμενισμού, που θέλει όλες οι Θρησκείες να τα βρούνε μεταξύ τους και η Ορθοδοξία μας να κινηθεί όχι Αγιοπατερικά, δηλαδή γνήσια Ορθόδοξα Χριστιανικά.

Ο Οικουμενισμός θέλει να μην υπάρχουν οι Άγιοι Πατέρες μας, οι αυθεντικοί Θεόπνευστοι Ερμηνευτές του Λόγου του Θεού. Θέλει έναν Χριστιανισμό δίχως την Αλήθεια αλλά την Πλάνη, αφού παρουσιάζει όπως σε εκείνη συμφέρει τον Ιησού Χριστό, ως την αγάπη, όμως την κοσμική αγάπη. Μία αγάπη ανθρωποκεντρική που τα δέχεται όλα δίχως Μετάνοια. Δε δέχεται τη Θεοκεντρική Μετάνοια και επιθυμία της Τήρησης των Εντολών του Ευαγγελίου.

Θέλει μία Εκκλησία αγαπητή από τον κόσμο, προσαρμοσμένη όμως η Εκκλησία στις επιθυμίες του κόσμου και όχι ο κόσμος δια της μετανοίας στα όσα επιτάσσει η Ορθόδοξη Εκκλησία. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν έχει αλλοιώσει καθόλου το Ευαγγέλιο και έχει αντίπαλο το Κοσμικό Πνεύμα το οποίο οδήγησε τον Ιησού στην Σταύρωση.

Αυτή λοιπόν η Εκκοσμίκευση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, δια του Οικουμενισμού και της Μεταπατερικής Θεολογίας, θεολογίας της Πλάνης, δεν οδηγεί τον Πιστό στην Μετάνοια, αλλά στην δικαιολόγηση των παθών του στα πλαίσια μιας αρρωστημένης «αγάπης» που διδάσκει ο Μεταπατερικός Λόγος.

Ο Πιστός αντί να οδηγηθεί στο δρόμο της Σωτηρίας οδηγείται στον πτωτικό δρόμο της απωλείας. Τα Αγιοπατερικά Κείμενα τίθενται στην άκρη και χρησιμοποιούνται αποσπασματικά και όχι στο σύνολό τους και στο πραγματικό νόημά τους, γιατί στηλιτεύουν αυτόν τον Εκκοσμικευμένο Μεταπατερικό και στα πλαίσια του Οικουμενισμού ρόλο της Εκκλησίας.

Κοντά λοιπόν στα όσα λένε οι Άγιοι Πατέρες μας.

Α.Η.