Ἡ ταπεινοφροσύνη εἶναι ἐντελῶς ἀκατανίκητη

Η ταπεινοφροσύνη είναι εντελώς ακατανίκητη από τους δαίμονες. Πώς γεννιέται και ποια είναι η δύναμή της.

Από το Γεροντικό

Ρώτησαν τον Αββά Λογγίνο:

– Ποια αρετή είναι η μεγαλύτερη απ΄ όλες;

Και απάντησε:

– Σκέφτομαι, ότι, όπως η υπερηφάνεια είναι το μεγαλύτερο απ΄ όλα τα πάθη, αφού και από τον ουρανό μπόρεσε να ρίξει κάποιους (δηλαδή τον Εωσφόρο και το τάγμα του), έτσι και η ταπεινοφροσύνη είναι η μεγαλύτερη απ΄ όλες τις αρετές, γιατί κι απ΄ αυτά τα τάρταρα μπορεί ν΄ ανεβάσει ένα άνθρωπο, ακόμα κι αν είναι αμαρτωλός σαν δαίμονας.

Να γιατί ο Κύριος πριν απ΄ όλους μακαρίζει τους «πτωχούς τώ πνεύματι», (δηλαδή τους ταπεινούς) (Ματθ. 5:3).

Ένας γέροντας είπε:

– Προτιμώ ήττα πού θα συνοδεύεται από ταπεινοφροσύνη, παρά νίκη πού θα συνοδεύεται από υπερηφάνεια.

Ένας (άλλος) γέροντας είπε:

– Πολλές φορές η ταπείνωση έσωσε πολλούς, και μάλιστα άκοπα.

Κι αυτό το αποδεικνύουν ο τελώνης και ο άσωτος υιός, πού είπαν μόνο λίγα λόγια και σώθηκαν (βλ. Λουκ. 18:13 – 15:21).

Ο αββάς Ησαΐας είπε:

– Περισσότερο απ΄ όλα έχουμε ανάγκη από την ταπεινοφροσύνη.

Γι αυτό ας είμαστε πάντα έτοιμοι, σε κάθε λόγο πού ακούμε ή εργασία (πού κάνουμε), να λέμε (στον πλησίον):

«Συγχώρεσέ με».

Γιατί με την ταπεινοφροσύνη καταστρέφονται όλα τά (πονηρά έργα) του εχθρού.

Η αγία Θεοδώρα έλεγε, πώς ούτε η άσκηση ούτε η κακουχία ούτε οι οποιοιδήποτε κόποι σώζουν (τον άνθρωπο), παρά μόνο η γνήσια ταπεινοφροσύνη. (Και για επιβεβαίωση διηγόταν το εξής

– Ήταν κάποιος αναχωρητής, πού έδιωχνε τους δαίμονες. Και τους εξέταζε, για να μάθει με ποιόν τρόπο βγαίνουν (από τον άνθρωπο). «Με τη νηστεία;» τους ρωτούσε. «Εμείς ούτε τρώμε ούτε πίνουμε», απαντούσαν εκείνοι.

«Με την αγρυπνία;». «Εμείς δεν κοιμόμαστε καθόλου», έλεγαν.

«Με την αναχώρηση (από τον κόσμο);». Εμείς ζούμε στις ερήμους», αποκρίνονταν.

Επειδή ο γέροντας επέμενε και έλεγε, «Με ποιόν λοιπόν τρόπο βγαίνεται;», εκείνοι ομολόγησαν:

«Τίποτα δεν μας νικάει, παρά μόνο η ταπεινοφροσύνη».

Ο αββάς Σισώης έλεγε, ότι ο δρόμος που οδηγεί στην ταπεινοφροσύνη είναι η εγκράτεια, η αδιάλειπτη προσευχή στο Θεό και ο αγώνας να βάζουμε τον εαυτό μας πιο κάτω από κάθε άνθρωπο.

Ένας αδελφός ρώτησε τον Αββά Κρόνιο:

– Με ποιόν τρόπο φτάνει ο άνθρωπος στην ταπεινοφροσύνη;

– Με το φόβο του Θεού, απάντησε ο γέροντας.

– Και με ποιόν τρόπο φτάνει στο φόβο του Θεού; ξαναρώτησε ο αδελφός.

– Κατά τη γνώμη μου, είπε ο γέροντας, με το να περιμαζέψει τον εαυτό του από κάθε περισπασμό και με το να καταβάλλει σωματικούς κόπους και με το να θυμάται, όσο μπορεί, την έξοδο (της ψυχής του) από το σώμα και την κρίση του Θεού.

Ένας γέροντας είπε:

– Όποιος έχει ταπείνωση, ταπεινώνει τους δαίμονες, και όποιος δεν έχει ταπείνωση, χλευάζεται από τους δαίμονες.

Ρώτησαν ένα γέροντα:

– Γιατί χτυπιόμαστε τόσο πολύ από τους δαίμονες;

– Επειδή πετάμε τα όπλα μας, απάντησε εκείνος, εννοώ την ατιμία, την ταπείνωση, την ακτημοσύνη και την υπομονή.

Μια φορά ήρθαν κάποιοι στη Θηβαΐδα, σ΄ ένα γέροντα, και του έφεραν ένα δαιμονισμένο για να τον θεραπεύσει. Και ο γέροντας, (μολονότι αρχικά δεν δεχόταν, θεωρώντας τον εαυτό του ανάξιο, τελικά), επειδή πολύ τον παρακάλεσαν, λέει στο δαίμονα:

– Βγες από το πλάσμα του Θεού!

– Βγαίνω, αποκρίθηκε ο δαίμονας. Αλλά σε ρωτάω ένα πράγμα και απάντησέ μου: Ποιοι είναι τα «ερίφια» και ποιοι τα «πρόβατα» (Ματθ. 25:31-33);

– Τα «ερίφια» είμαι εγώ, απάντησε ο γέροντας. Όσο για τα «πρόβατα», ο Θεός τα γνωρίζει.

Μόλις άκουσε (αυτά τα λόγια) ο δαίμονας, κραύγασε:

– Να, για την ταπείνωσή σου βγαίνω!

Και βγήκε (από τον άνθρωπο) την ίδια ώρα.

Μικρός Ευεργετινός

hristospanagia.gr 

Προφήτης Ιερεμίας

Προφήτες είναι μια κατηγορία ανθρώπων, ανδρών και γυναικών, οι οποίοι 
απεσταλμένοι από τον Θεό στον λαό του Ισραήλ, είχαν ως αποστολή την 
προετοιμασία του κόσμου για την έλευση στη γη του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού. Με την χάρη του Παναγίου Πνεύματος προφήτευσαν την έλευση του Χριστού και γεγονότα της επίγειας ζωής Του ως ανθρώπου. Προφήτευαν και γεγονότα σχετικά με την πορεία των Ισραηλιτών και κήρυτταν τον νόμο του Θεού. Ένας από τους Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης είναι ο Ιερεμίας στον οποίο θα αφιερώσουμε το παρόν κείμενο.

        Ο Ιερεμίας γεννήθηκε 650 χρόνια πριν από την γέννηση του Χριστού, στην μικρή πόλη Αναθώθ της φυλής Βενιαμίν. Ο  πατέρας του ήταν ιερέας και ονομαζόταν Χελκίας . Η ανατροφή που έλαβε από την ιερατική οικογένεια ήταν αυστηρή. Από μικρός μελετούσε τις προφητείες των Ησαΐα και Ωσηέ. Σε ηλικία 25 έως 27 χρόνων δέχθηκε το κάλεσμα του Θεού να γίνει Προφήτης. Ο νεαρός Ιερεμίας αισθανόμενος το βάρος της υψηλής αποστολής και το νεαρό της ηλικίας, αρνήθηκε. Ποιος, από μας τους σύγχρονους θα απέρριπτε μια τόσο υψηλή και τιμητική πρόταση; Ο Ιερεμίας, όμως, την αρνήθηκε. Ο Θεός του υπόσχεται την βοήθειά Του και όχι τιμές κοσμικές και υλικά αγαθά. Τότε ο Ιερεμίας υπακούει στο Θεϊκό θέλημα.        Ο Άγιος Ιερώνυμος γράφει για τον Προφήτη Ιερεμία ότι καθηγιάστηκε πριν γεννηθεί. Στον πρόλογο του προφητικού του βιβλίου γράφει ότι ο Θεός του είπε: «Προ του με πλάσαι σε εν κοιλία επίσταμαί σε και προ του σε εξελθείν εκ μήτρας ηγίακά σε, προφήτην εις έθνη τέθεικά σε».

        Οι μελετητές του βίου του Προφήτου έχουν χωρίσει την δημόσια δράση του σε τέσσερεις περιόδους . Πρώτη, επί του βασιλέως Ιωσίου προ της μετερρυθμίσεως (627 - 621 π.Χ.), δεύτερη, επί του βασιλέως Ιωακείμ μέχρι του Σεδεκίου (609 - 598 π.Χ.), τρίτη, επί Σεδεκίου (598 - 586 π.Χ.) και τέταρτη, μετά την άλωση της Ιερουσαλήμ και την αιχμαλωσία του Σεδεκίου.Πρώτη περίοδος. Ο Προφήτης ζούσε στο βασίλειο του Ιούδα, το οποίο ήταν υπό την επίδραση των Ασσυρίων πολιτικά και θρησκευτικά. Επικρατούσε ειδωλολατρία, κάθε πόλις είχε ένα θεό και κάθε δρόμος ένα βωμό. Υπήρχε και η ειδωλολατρία του Μολώχ με τα ανθρώπινα θύματα. Ο Ιερεμίας επί της βασιλείας Ιωσίου το 627 π.Χ. αρχίζει τον αγώνα εναντίον της ειδωλολατρίας κηρύσσοντας τον Ένα και μόνο Αληθινό Θεό. Στηλιτεύει τη διαφθορά και την ανηθικότητα. Ακόμη στηλιτεύει τους ψευδοπροφήτες που είχαν εμφανιστεί και με τις ψευδείς προφητείες παραπλανούσαν τον λαό. Ο Ιερεμίας διαισθάνεται μια βελτίωση του λαού. Αποδείχτηκε πολύ προσωρινή. Ο Προφήτης πονάει και υποφέρει. Ο Θεός τον λέγει να ψάξει να βρει άνθρωπο αμόλυντο από την αμαρτία. Ο Προφήτης δεν βρίσκει και ο Θεός του λέει να συνεχίσει να ψάχνει. Συνέχισε, δεν βρήκε και πείστηκε για το αδιόρθωτο του λαού του και την δίκαιη παιδαγωγία.Περίοδος  δεύτερη. Το Ασσυριακό κράτος καταλύεται με την πτώση το 621 πΧ   της Νινευή και ο ευσεβής βασιλιάς Ιώσιος για να ανορθώσει την πίστη του λαού προς τον Θεό προχώρησε σε εσωτερικές μεταρρυθμίσεις. Ο Προφήτης για το διάστημα 621- 608 αποσύρθηκε στην έρημο.  Χαρακτηριστικό της ασκητικής του ζωής ήταν ότι αυτός «λινοῦν περίζωμα εἶχε μόνον».Στην εποχή της βασιλείας του Ιωακείμ ο Προφήτης στρέφεται και καταδικάζει τα άτοπα της Ισραηλιτικής θρησκείας. Έλεγε δε, ότι «ο ναός, ο οποίος χρησιμεύει να καλύπτει τα κακουργήματα, είναι όχι ναός Θεού, αλλά σπήλαιο ληστών». Σε μια μεγάλη γιορτή εμφανίζεται ο Ιερεμίας στην αυλή του ναού. Μέσα στο πλήθος μιλάει και προλέγει την καταστροφή του ναού. Το πλήθος εξοργίζεται και κινείται απειλητικά εναντίον του. Ο Προφήτης σώζεται από τον Αχικάμ. Κουρασμένος από τους αγώνες του επιλέγει την μόνωση και προλέγει την καταστροφή του λαού. Σώζεται με θαυμαστό τρόπο από απόπειρα δηλητηριάσεως. Παραπονείται για εγκατάλειψη από τον Θεό. Συνέρχεται και συνεχίζει τον αγώνα. Η προφητεία του για καταστροφή του ναού εξοργίζει τον κόσμο και οδηγείται στη φυλακή. Δεν εγκαταλείπει την προσπάθεια. Στέλνει τον μαθητή του Βαρούχ στον ναό και προφητεύει και πάλι την καταστροφή του ναού. Ο λαός ξεσηκώνεται, ο Ιερεμίας  και ο Βαρούχ κρύφτηκαν και σώθηκανΤρίτη περίοδος. Το 594 π.Χ., απεσταλμένοι των Ιδουμαίων, Αμμωνιτών, και των κατοίκων Τύρου και Σιδώνος, παρακάλεσαν τον Σεδεκία να συμμαχήσουν κατά των Βαβυλωνίων. Οι ψευδοπροφήτες κηρύσσουν ότι τα ιερά σκεύη του ναού που είχαν κλαπεί θα επιστραφούν. Ο Ιερεμίας αντιτίθεται. Ο Σεδεκίας ενέκρινε την γνώμη του Προφήτη.Ο Ιερεμίας τους αποτρέπει από το να συμμαχήσουν με τους Αιγυπτίους κατά των Βαβυλωνίων. Οι Ιουδαίοι δεν υπακούν και επαναστατούν. Ο Ιερεμίας επιμένει ότι η πόλη των Ιεροσολύμων θα καταστραφεί. Οι άρχοντες τον ρίχνουν σε βορβορώδη λάκκο. Η πόλη της Ιερουσαλήμ καταλαμβάνεται και παραδίδεται στις φλόγες.Τέταρτη περίοδος. Μετά την άλωση της Ιερουσαλήμ ο προφήτης αποφάσισε να μείνει κοντά στον Γοδολία, ο οποίος είχε οριστεί από τον Ναβουχοδονόσουρα   ως βασιλιάς της Ιουδαίας. Μετά από λίγο ο Γοδολίας δολοφονήθηκε και οι Ιουδαίοι φοβούμενοι τον Ναβουχοδονόσορα αποφασίζουν να απέλθουν στην Αίγυπτο παρά την αντίθετη συμβολή του Ιερεμία, τον οποίο παρά την θέλησή του παίρνουν μαζί τους. Προλέγει την εισβολή του Ναβουχοδονόσωρ, η οποία και έγινε. Εκεί οι Ιουδαίοι περιπίπτουν σε ειδωλολατρία. Ο Προφήτης επέρχεται και πάλι εναντίον αυτών. Εκείνοι όμως δεν υπακούουν και ο Προφήτης προλέγει την καταστροφή τους.Ο Προφήτης Ιερεμίας λιθοβολήθηκε από τους συμπατριώτες του στην πόλη Τάφνα της Αιγύπτου. Η μνήμη του τιμάται από την Αγία μας Εκκλησία κάθε έτος την 1η Μαΐου.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός 

«Τήν ἀρετή πρέπει νά τήν ἀσκοῦμε κρυφά, χωρίς ἐπίδειξη καί καυχησιολογία. Σχετικά μέ τήν κενοδοξία καί τήν ἀνθρωπαρέσκεια. Ἀπό ποῦ γεννιέται ἡ κενοδοξία, ποιά εἶναι τά ἔργα της καί πῶς ἐξαλείφεται.» μέρος δ΄ τελευταῖο

Ὑπόθεση ΚΣΤ΄(26)

«ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

Τοῦ Ἁγίου Μαξίμου

Ὅταν νικήσεις κάποιο ἀπό τά πιό ἀτιμωτικά πάθη, τή γαστριμαργία, ἄς ποῦμε, ἤ τήν πορνεία ἤ τήν ὀργή ἤ τήν πλεονεξία, ἀμέσως σοῦ ἔρχεται ὁ λογισμός τῆς κενοδοξίας. Ἄν καί αὐτόν τόν νικήσεις, τόν διαδέχεται ὁ λογισμός τῆς ὑπερηφάνειας.

Ὅλα τά ἀτιμωτικά πάθη τῆς ψυχῆς διώχνουν τόν λογισμό τῆς κενοδοξίας. Ὅταν ὅμως ὅλα αὐτά πού εἴπαμε νικηθοῦν, τόν ξαναφέρνουν στήν ψυχή.

Ὅταν δεῖς τόν Ἡρώδη καί τόν Πιλάτο νά συμφιλιώνονται γιά νά θανατώσουν τόν Χριστό¹, ἐσύ νά σκεφτεῖς τή συνεργασία καί συμφωνία τοῦ δαίμονα τῆς πορνείας καί τοῦ δαίμονα τῆς κενοδοξίας, προκειμένου νά θανατώσουν τόν λόγο τῆς ἀρετῆς καί τήν πνευματική γνώση. Ὁ δαίμονας δηλαδή τῆς κενοδοξίας, καθώς ὑποκρίνεται πώς ἔχει πνευματική γνώση, παραπέμπει στόν δαίμονα τῆς πορνείας· ἐκεῖνος πάλι κάνει πώς ὑποχωρεῖ καί μέ προσποιητή καθαρότητα στέλνει πίσω στόν δαίμονα τῆς κενοδοξίας. Γι᾿ αὐτό λέει ἡ Γραφή: «Ὁ Ἡρώδης, ἀφοῦ ἔντυσε τόν Ἰησοῦ μέ μεγαλόπρεπη στολή, τόν ἔστειλε πίσω στόν Πιλάτο»².

Τήν κενοδοξία τή θανατώνει ἡ κρυφή ἐργασία, ἐνῶ τήν ὑπερηφάνεια τό νά ἀποδίδει κανείς τά κατορθώματά του τόν Θεό.

Ἐκεῖνος πού καλλιεργεῖ τίς ἀρετές γιά τήν κενοδοξία, εἶναι φανερό ὅτι καί τήν πνευματική γνώση γιά τήν κενοδοξία τήν καλλιεργεῖ. Ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος τίποτα δέν κάνει καί τίποτε δέν λέει γιά τήν ὠφέλεια τῶν ἄλλων, ἀλλά σέ ὅλα κυνηγᾶ τή δόξα ἀπό αὐτούς πού τόν βλέπουν ἤ τόν ἀκοῦν. Τό πάθος του ὡστόσο φανερώνεται, ὅταν μερικοί ἀπό αὐτούς πού εἴπαμε κατηγορήσουν σέ κάτι τά ἔργα ἤ τά λόγια του. Αὐτό τόν κάνει νά λυπηθεῖ πάρα πολύ, ὄχι ἐπειδή ἐκεῖνοι δέν ὠφελήθηκαν –ἄλλωστε δέν εἶχε τέτοιον σκπό–, ἀλλά ἐπειδή ὁ ἴδιος ντροπιάστηκε.

Ἡ κενοδοξία καί ἡ φιλαργυρία γεννοῦν ἡ μία τήν ἄλλη· γιατί ἐκεῖνοι πού εἶναι κενόδοξοι φροντίζουν νά πλουτίσουν, καί ἐκεῖνοι πού εἶναι πλούσιοι εἶναι κενόδοξοι. Αὐτό βέβαια ἰσχύει γιά τούς κοσμικούς· γιατί ὁ μοναχός γίνεται περισσότερο κενόδοξος ὅταν εἶναι ἀκτήμων, ἐνῶ ὅταν ἔχει χρήματα τά κρύβει, ἐπειδή ντρέπεται νά ἔχει κάτι πού δέν ταιριάζει στό μοναχικό σχῆμα.

Τό ἰδιαίτερο χαρακτηριστικό τῆς κενοδοξίας τοῦ μοναχοῦ εἶναι νά καμαρώνει γιά τήν ἀρετή καί ὅσα τή συνοδεύουν· τῆς ὑπερηφάνειάς του χαρακτηριστικό εἶναι νά ὑπερηφανεύεται γιά τά κατορθώματά του, νά περιφρονεῖ τούς ἄλλους καί νά τά ἀποδίδει στόν ἑαυτό του καί ὄχι στόν Θεό. Τό χαρακτηριστικό τῆς κενοδοξίας καί τίς ὑπερηφάνειας τοῦ κοσμικοῦ εἶναι νά ὑπερηφανεύεται καί νά καμαρώνει γιά τήν ὀμορφιά, τόν πλοῦτο, τήν ἐξουσία ἤ τήν ἐξυπνάδα του.

Χρειάζεται μεγάλος ἀγώνας γιά νά ἀπαλλαγεῖ κανείς ἀπό τήν κενοδοξία. Καί ἀπαλλάσσεται μέ τήν κρυφή ἐργασία τῶν ἀρετῶν³ καί μέ τή συνεχή προσευχή. Τό σημάδι τῆς ἀπαλλαγῆς εἶναι νά μή νιώθει πλέον μνησικακία γιά ἐκεῖνον πού τόν κακολόγησε ἤ τόν κακολογεῖ.

Τέλος καί τῇ Τρισηλίῳ Θεότητι

κράτος, αἶνος καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.

Εὐεργετινός τόμος γ΄

Ἐκδόσεις: « ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ »

Εὐχαριστοῦμε θερμά τίς ἐκδόσεις  « ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ » γιά τήν ἄδεια δημοσίευσης ἀποσπασμάτων ἀπό τα βιβλία πού ἐκδίδουν.

Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

1Λουκ. Κγ΄: 12.

2Λουκ. Κγ΄ : 11.

3Στό κείμενο: τῶν ἔργων. Διόρθωση: τῶν ἀρετῶν (Περί ἀγάπης Δ΄, μγ΄, Φιλοκαλία Β΄, σ.45.

 hristospanagia.gr  

Ἀθανάσιον καὶ θανόντα ζῆν λέγω. Οἱ γὰρ δίκαιοι ζῶσι καὶ τεθνηκότες.

Ο Μέγας Αθανάσιος ή Άγιος Αθανάσιος ή Αθανάσιος Αλεξάνδρειας ήτο Ορθόδοξος Πατριάρχης Αλεξάνδρειας και η προσωπικότητά του σφράγισε τα δρώμενα της εποχής του. Μαχητής αταλάντευτος και αγωνιστής της Ορθοδοξίας. Ανυποχώρητος ήλθε σε σύγκρουση με τους ισχυρούς της εποχής, εξορίστηκε και ταλαιπωρήθηκε.

        Ας δούμε τα πράγματα με τη σειρά. Υιός ευσεβούς οικογενείας έδειξε από μικρός την ιερατική του κλίση, αφού παρίστανε τον ιερέα και βάπτιζε πιστούς. Από τις περιγραφές του Γρηγορίου Θεολόγου αλλά και από τα συγγράμματά του βγαίνει το συμπέρασμα ότι είχε αποκτήσει στην Κατηχητική Σχολή Αλεξάνδρειας θεολογικότατη μόρφωση αλλά και εγκύκλιες γνώσεις. Η γνωριμία του με τον Μέγα Αντώνιο τον επηρέασε στην πορεία της ζωής του και εις την διαμόρφωση του ήθους του.

        Κατά την δεύτερη εικοσαετία του τετάρτου αιώνος ξεσπά η αίρεση του Αρείου,. ο Ο Αθανάσιος τότε ήταν λαϊκός, αλλά δεν έμεινε αδρανής. Μάχεται την αίρεση γράφοντας κείμενα όπως το «Κατά Ειδώλων» και το «Περί Ενανθρωπήσεως του Λόγου».

        Το 325 έχει χειροτονηθεί διάκονος και συμμετέχει ενεργά εις την Α΄ οικουμενική Σύνοδο, την οποία συγκάλεσε ο αυτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος για να διευθετηθεί το πρόβλημα που ταλάνιζε τις εκκλησίες.

        Το 328 ,σε ηλικία 33 ετών, με σύμφωνη γνώμη κλήρου και λαού χειροτονείται επίσκοπο, διάδοχος του κοιμηθέντα πνευματικού πατέρα του και επισκόπου Αλεξάνδρειας Αλεξάνδρου.       

        Ως Πατριάρχης έκανε πολύ σημαντικό έργο. Μελέτησε τις ανάγκες  κληρικών και λαϊκών για την εναρμόνιση των ρόλων τους και την καλύτερη δυνατή συμβίωση στο εκκλησιαστικό πλαίσιο. Ανέπτυξε έντονη αντιαιρετική δράση με κύριο στόχο την διάδοση του  «ορθού» δόγματος περί της ομοουσιότητας του Πατρός και του Υιού. Υπήρξε πρωταγωνιστής μεγάλου και πλουσίου φιλανθρωπικού έργου στην περιοχή της Αλεξάνδρειας.

        Ο Μέγας Αθανάσιος, ο επονομαζόμενος και «στύλος της Ορθοδοξίας», ποίμανε τον λαό του για 46 έτη, από τα οποία 17 τα πέρασε στην εξορία.

        Ο Άρειος καταδικάστηκε από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο και μολονότι καθαιρέθηκε και εξορίστηκε, δεν μετανόησε. Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος επηρεασθείς  από τον Ευσέβιο Νικομήδειας  διέταξε ο Άρειος να γίνει δεκτός. Η απόφαση αυτή βρίσκει τον Αθανάσιο αντίθετο, γιατί η απόφαση αυτή ήταν αντίθετη και συγκρούονταν με τις αποφάσεις της συνόδου της Νίκαιας. Οι «αρειανιστές» επίσκοποι βρήκαν την ευκαιρία να εκδιώξουν τον Αθανάσιο, συνασπίστηκαν με άλλους επισκόπους και έστειλαν αντιπροσωπεία στον Αυτοκράτορα κατηγορώντας τον Αθανάσιο για φορολογία του Λαού υπέρ της Εκκλησίας, μαγείας και πορνείας. Συγκλήθηκε σύνοδος στην Καισάρεια στην οποία δεν παραβρέθηκε, διότι ήταν πλεκτάνη των αντιπάλων του. Ο αυτοκράτορας ορίζει δεύτερη σύνοδο στην Τύρο και στέλνει μήνυμα στον Αθανάσιο να παραστεί, γιατί διαφορετικά θα ασκήσει βία εναντίον του. Παρίσταται και καταρρίπτει όλες τις κατηγορίες εις βάρος του.

        Μετά την αθώωσή του νοιώθει ότι απειλείται η ζωή του και μεταβαίνει στην Κωνσταντινούπολη για να ζητήσει την προστασία του Αυτοκράτορα. Οι αντίπαλοί του πέτυχαν όχι μόνο να μη τον δεκτεί ο αυτοκράτορας, αλλά και να τον εξορίσει στην Γαλατία . Ο αυτοκράτορας ήταν δυσαρεστημένος από την κριτική που του ασκούσε ο Αθανάσιος. Μετά τον θάνατο του Κωνσταντίνου το 337 ο Αθανάσιος επιστρέφει στην Αλεξάνδρεια και γίνεται ενθουσιωδώς δεκτός.

        Οι συκοφαντίες συνεχίζονται και ο Αθανάσιος συγκαλεί σύνοδο 100 επισκόπων, η οποία διακηρύσσει την αθωότητά του. Οι Αρειανοί συγκαλούν σύνοδο και πείθουν τον νέο «φιλοαρειανό» αυτοκράτορα Κωνστάντιο και τον εξορίζει εις την Ρώμη, όπου ο επίσκοπός της Ιούλιος  συγκαλεί σύνοδο που αθωώνει τον Αθανάσιο και διακηρύσσει την πίστη της στο σύμβολο της Νίκαιας. Ο Κωνστάντιος πιέζει τον αδελφό του Κώνστα να παρατείνει την εξορία παρά την αθωωτική απόφαση της συνόδου της Ρώμης. Αποτέλεσμα, να επιστρέψει μετά από έξι χρόνια εξορίας.

        Το 356 ο Κώνστας δολοφονείται και έτσι ο Κωνστάντιος γίνεται μονοκράτορας του ανατολικού και δυτικού τμήματος της αυτοκρατορίας. Οι Αρειανοί επίσκοποι δεν χάνουν την ευκαιρία. Συγκαλούν σύνοδο, καθαιρούν τον Αθανάσιο και στέλνουν 5000 στρατιώτες υπό τον Ρωμαίο στρατηλάτη Συριανό  για να τον εξοντώσουν. Ο Αθανάσιος βρίσκεται σε έναν ναό και τελεί παννυχίδα. Φυγαδεύεται κρυφά και καταφεύγει στην έρημο. Την περίοδο αυτή βρίσκει ευκαιρία ο Αθανάσιος να γράψει ένα σημαντικό αριθμό έργων του και συγχρόνως διεξάγει αγώνα κατά του Αρειανισμού.

        Ο Κώνστας κοιμάμαι και ο διάδοχός του Ιουλιανός ανακαλεί όλους τους εξορισθέντες, μεταξύ αυτών και τον Αθανάσιο. Ο Ιουλιανός θέλει να επαναφέρει την ειδωλολατρία και ο Αθανάσιος μάχεται για την αποκατάσταση της Εκκλησίας. Πράγματα αντίθετα. Τα πληροφορείται ο Ιουλιανός και διατάζει την εξορία του Αγίου στην Θηβαΐδα το 367 μέχρι τον θάνατο του Ιουλιανού. Επιστρέφει και επιδίδεται απρόσκοπτα το έργο του μέχρι το Ουαλεντινιανός Α, ο οποίος ήταν οπαδός του Αρείου,  τον εκδιώκει ξανά. Φοβούμενος την οργή του Λαού εναντίον του, τέσσερεις μήνες μετά ανακαλεί την εξορία του Αγίου, η οποία ήταν και η τελευταία του. 

      Χαρακτηριστική φράση του Αγίου Αθανασίου είναι η «Ο Πατήρ διά του Λόγου εν τω Πνεύματι ενεργεί και δίδωσι τα πάντα». Ο Μέγας Αθανάσιος έχει τονίσει ότι το Άγιο Πνεύμα δεν είναι κτίσμα, αλλά είναι κατά φύση άκτιστο (δηλαδή αδημιούργητο) και ομοούσιο (δηλαδή έχει την ίδια ουσία) με τον Πατέρα και τον Υιό. Πιο απλά, το Άγιο Πνεύμα είναι ένα από τρία Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος που έχει τέλεια την θεότητα.

        Πλούσιο το συγγραφικό έργο του Αγίου παρά τις διώξεις και την ταλαιπωρία. Δεν σώθηκαν όλα τα έργα του και από τα διασωθέντα μερικά έχουν νοθευτεί. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Αθανασίου δύο φορές το χρόνο. 

Στις 2 Μαΐου, που είναι και η ημερομηνία κοίμησής του και στις 18 Ιανουαρίου μαζί με τον Άγιο Κύριλλο.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός

ΠΑΤΈΡΑΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΑΡΒΟΥ. Αὐτός πού ἐπιθυμεῖ τή σωτηρία θά ζητᾶ ἀπό τόν Κύριο μέρα καί νύχτα νά τόν ἐνισχύσει στήν πίστη.

Αυτός που επιθυμεί τη σωτηρία θα ζητά από τον Κύριο μέρα και νύχτα να τον ενισχύσει στην πίστη. Δεν θα υπηρετήσει τον κόσμο, αλλά ο Κύριος, επιμένοντας στην αγνότητα και επιθυμώντας τη δικαιοσύνη, θα πολεμήσει ενάντια στην αμαρτία και ο Κύριος θα τον βοηθήσει. Θα αναζητήσει την ταπεινοφροσύνη, γιατί αυτή είναι το μεγάλο διαμάντι μπροστά στο πρόσωπο του Θεού».

ΠΑΤΈΡΑΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΑΡΒΟΥ

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/01/blog-post_158.html

hristospanagia.gr 

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: «Κάνε τό καλό πρῶτα σέ ὅσους ἔχουν τήν ἴδια πίστη καί τό ἴδιο αἷμα μέ σένα»

Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (Николај Велимировић, στα σερβικά) Επίσκοπος Αχρίδος, της Σερβικής Εκκλησίας, γεννήθηκε το 1880 στην Σερβία. 

Η οικογένειά του καταγόταν από την Σρεμπένιτσα της Βοσνίας. Έλαβε ευρεία μόρφωση ανά την υφήλιο και επέδειξε σπουδαίο συγγραφικό έργο. Οι υψηλές θεολογικές και φιλοσοφικές μελέτες του τον έκαναν σύντομα γνωστό λαμβάνοντας πέντε διδακτορικούς τίτλους σε διάφορα Πανεπιστήμια του κόσμου. Επίσκοπος εκλέχθηκε μόλις στα 39 του χρόνια. Λίγο πριν το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι Γερμανοί τον μετέφεραν στο στρατόπεδοΝταχάου στην Γερμανία. Τέθηκε ως «ειδικός κρατούμενος» σε ξεχωριστό χώρο και δεν βασανίστηκε. Απελευθερώθηκε στις 8 Μαΐου του 1945. Λόγω του ότι την εξουσία στην πατρίδα του κατέλαβε το αθεϊστικό κομμουνιστικό καθεστώς αυτοεξορίστηκε στην Αμερική. Εκοιμήθη προσευχόμενος στις 17 Μαρτίου 1956 στην Ι.Μ. Αγ. Τύχωνος στις ΗΠΑ. Το ιερό του σκήνωμα επέστρεψε στην Σερβία το 1991. Στις 24 Μαΐου 2003 ανακηρύχθηκε Άγιος από την Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία. Η μνήμη του τιμάται στις12 Μαΐου. Ο σύγχρονος και φίλος του Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς τον είχε χαρακτηρίσει «Χρυσόστομο των ημερών μας». Ο Άγιος αγαπούσε πολύ τον ελληνικό λαό και σεβόταν πολύ την ελληνική Εκκλησία και την ελληνική ιστορία. Μερικά από τα κείμενά του και τις ομιλίες του έχουν κατηγορηθεί από «ειδικούς» ότι περιέχουν«αντισημιτική» ρητορική. Π.χ. σε ομιλία του το 1936 στο Μοναστήρι Zica στη Σερβία, μίλησε εναντίον της εβραϊκής απειλής για τον Χριστιανισμό μπροστά σε ένα εκλεκτό ακροατήριο στο οποίο παρευρίσκετο και ο Πρωθυπουργός της Γιουγκοσλαβίας Μίλαν Στογιαντίνοβιτς. Το βιβλίο του «Μέσα από το παράθυρο της φυλακής» θεωρείται γενικά ως η ισχυρότερη «απόδειξη» των «αντισημιτικών» πεποιθήσεων του Αγίου.

 Αποσπάσματα από το υπέροχο βιβλίο «Μέσα από το Παράθυρο της Φυλακής – Μηνύματα στο λαό», Αγίου Νικολάου Επισκόπου Αχρίδος. Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2012. Ό,τι πρέπει για αυτές τις ημέρες!

  Παρακάτω αποσπάσματα από το βιβλίο:

–  Ο απόστολος Παύλος λέει: «Κι όταν κάνουμε το καλό, ας μην αποκάμουμε. Γιατί, αν αντέξουμε ως το τέλος, θα θερίσουμε τον καρπό στον κατάλληλο καιρό… ας κάνουμε το καλό σε όλους και κυρίως σε αυτούς που έχουν την ίδια πίστη με εμάς»  (Γαλ. 6, 9).

Ο λαός σοφά λέει, πως το πουκάμισο είναι πιο κοντά στο δέρμα από την μπλούζα. Κάνε λοιπόν πρώτα το καλό στα αδέρφια σου, σ’ αυτούς που έχουν την ίδια πίστη με σένα, στη συνέχεια στους συγγενείς, μετά στους γείτονες και μετά στους ανθρώπους που είναι μακριά από εσένα, όσον αφορά την πίστη και το αίμα, και μετά στους ανθρώπους που ζουν στα πιο μακρινά μέρη του κόσμου.

Ας μην είμαστε, όπως εκείνοι, που ονομάζονται διεθνιστές και είναι έτοιμοι να κάνουν το καλό σ’ εκείνους που είναι πιο μακριά, ενώ τα αδέρφια μας, τα πλησιέστερα στοαίμα και την πίστη, τα αφήνουν αβοήθητα, να ταλαιπωρούνται και να πεθαίνουν.

+++

–  Αν κάποιος είναι εναντίον των Εβραίων, πως μπορεί να είναι και εναντίον του Χριστού; Αφού οι Εβραίοι πολεμάνε εναντίον Του δύο χιλιάδες χρόνια;

+++

–  Αυτοί (οι Ιουδαίοι) υπήρξαν οι μεγαλύτεροι εχθροί του Χριστού, μεγαλύτεροι και από τον ειδωλολάτρη Πιλάτο. Πάνω στον θυμό τους πρόφεραν και το φοβερό λόγο: «Το αίμα Του πάνω σε μας και τα παιδιά μας». Έτσι το αθώο αίμα Του έγινε το μαστίγιο που τους διώκει αιώνια από την μία χώρα στην άλλη.

Αιώνες μετά εκείνοι που σταύρωσαν τον Μεσσία, τον Κύριο Ιησού Χριστό, τον Υιό του Θεού μετέτρεψαν την Ευρώπη σε τόπο πού πολεμά ενάντια στο Θεό. Η Ευρώπη σήμερα είναι ο τόπος, όπου ο παλαιός Ισραήλ και ο σατανάς πολεμούν εναντίον του Ουράνιου Πατέρα. Η Ευρώπη αυτό δεν το ξέρει. Γι’ αυτό το λόγο η μοίρα των λαών της είναι σκοτεινή και γεμάτη απελπισία. Η Ευρώπη πρώτα από όλα δεν γνωρίζει ποιός είναι φίλος της και ποιός είναι εχθρός της. Δεν γνωρίζει ποιόν να ονομάσει πατέρα της και ποιόν να ονομάσει γιό της. Δεν ξέρει τίποτε, ξέρει μόνο εκείνο, που ο παλαιός Ισραήλ της δίνει ως γνώση. Δεν πιστεύει σε τίποτε εκτός από εκείνο, που την διατάζει να πιστεύει ο παλαιός Ισραήλ. Οι πιο μορφωμένοι γιοι της είναι άθεοι με τη συνταγή του παλαιού Ισραήλ. Οι μεγαλύτεροι επιστήμονές της διδάσκουν πώς η φύση είναι ο πιο σημαντικός Θεός και πως δεν υπάρχει άλλος Θεός εκτός από τη φύση. Και αυτό η Ευρώπη το δέχεται.

+++

Οι πολιτικοί της σαν υπνωτισμένοι μιλούνε για την ισότητα της κάθε πίστης και της απιστίας. Έτσι στην Ευρώπη η θρησκεία του παλαιού Ισραήλ θέλει να κατέχει την ίδια θέση με τον Χριστιανισμό. Ο στόχος του παλαιού Ισραήλ είναι να πιέσει τόσο τον Χριστιανισμό, ώστε αυτός να οπισθοχωρήσει και ο χριστιανοί να γίνουν άθεοι. Όλα τα σύγχρονα σλόγκαν της Ευρώπης τα έχει γράψει ο παλαιός Ισραήλ, εκείνος που σταύρωσε τον Χριστό. Ο παλαιός Ισραήλ έγραψε τα συνθήματα για τηδημοκρατία, το σοσιαλισμό, τις απεργίες, τον αθεϊσμό, την ανοχή σε κάθε πίστη, τηνεπανάσταση σε κάθε τί, τον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό. Όλα αυτά είναιεμπνεύσεις του παλαιού Ισραήλ, δηλαδή του πατέρα του παλαιού Ισραήλ, τουδιαβόλου. Και όλα αυτά τα κάνει με στόχο να υποτιμήσει το Χρίστο, να τον υποτιμήσει και στο θρόνο του να βάλει το δικό του Μεσσία, πού χωρίς ο ίδιος να το ξέρει, είναι αυτός ο σατανάς.

Είναι παράξενο πώς οι Ευρωπαίοι δέχονται αυτόν τον αγώνα εναντίον του Χριστού, δέχονται τα ψέματα για αλήθεια, δέχονται τα συνθήματά του. Αυτό πράγματι είναι άξιο απορίας στα χρόνια μας και τίποτε άλλο. Όλα τα υπόλοιπα είναι μικρότερης σημασίας ή ασήμαντα. Το πιο σημαντικό από όλα είναι πώς η χριστιανική Ευρώπη έγινε δούλος του παλαιού Ισραήλ, απομακρύνθηκε από τον Πατέρα του φωτός, οι επιθυμίες της, οι σκέψεις της και τα έργα της δεν είναι ευλογημένα από τον Θεό, αφού δέχτηκε τον διάβολο για πατέρα της.

–   Ο Χριστός απομακρύνθηκε από την Ευρώπη, όπως κάποτε απομακρύνθηκε από την χώρα των Γαδαρηνών, επειδή το ζήτησαν οι Γαδαρηνοί. Όμως μόλις απομακρύνθηκε, ήρθε ο πόλεμος, η φτώχεια, η φρίκη, η καταστροφή. Ξανά γύρισε στην Ευρώπη ο προχριστιανικός βαρβαρισμός των Αβάρων, των Ούννων, των Λογγοβάρδων, αλλά σε μέγιστη φρίκη. Τον Σταυρό Του και την ευλογία Του πήρε ο Χριστός και απομακρύνθηκε. Έμεινε το σκοτάδι και η βρωμιά. Εσείς τώρα αποφασίστε με ποιον θα πάτε. Με την σκοτεινή και βρώμικη Ευρώπη ή με τον Χριστό;

+++

–  Τι είναι η Ευρώπη; Αίρεση; Είναι αίρεση. Αρχικά ήταν παπική αίρεση, στη συνέχεια λουθηρανική αίρεση και μετά καλβινική αίρεση… Το τέλος αυτών των αιρέσεων είναι ο αθεϊσμός, δηλαδή οι ευρωπαίοι άθεοι που δεν υπήρχαν ποτέ μέχρι τώρα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Δηλαδή ο πρώτος γιός είναι αιρετικός και ο δεύτερος γιός είναι άθεος. Πώς μπορεί μια τέτοια πόλη να επιβιώσει; Πως βρέθηκαν ανάμεσα στους ανόητους και οι Σέρβοι; Είναι μία ερώτηση στην οποία είναι δύσκολο να βρούμε απάντηση.

+++

–  Στενοχωριέμαι για την Ευρώπη, γιατί θα καταστραφεί όπως η Καπερναούμ. Οι περήφανοι πύργοι της θα γκρεμιστούν, θα καταστραφούν και οι λεωφόροι της θα μετατραπούν σε τόπους που θα φυτρώσουν θάμνοι με αγκάθια, όπου θα κάνουν τη φωλιά τους τα φίδια. Στον τόπο που τώρα ακούγονται φωνές εναντίον του Χριστού, θα ακούγονται κραυγές από κουκουβάγιες και ουρλιαχτά από τσακάλια.

Τη στιγμή που η Ευρώπη νόμισε για τον εαυτό της πώς εκπολιτίστηκε, τότε ήταν και που αγρίεψε. Τη στιγμή που νόμισε πως τα ήξερε όλα, τότε ήταν και που παραφρόνησε. Την στιγμή που νόμισε πως απέκτησε μεγάλη δύναμη, τότε ήταν και που έχασε όλη της τη δύναμη.

+++

– Η Ευρώπη είναι ο Θάνατος και ο Χριστός η ζωή.

– Ευρώπη είναι ο πάπας και ο Λούθηρος, η κορεσμένη δηλαδή ανθρώπινη απληστία και ο ικανοποιημένος μέχρι έσχατου βαθμού ανθρώπινος νους. Ο πάπας είναι το συνώνυμο της ανθρώπινης απληστίας για εξουσία. Ο Λούθηρος είναι το συνώνυμο της ανθρώπινης θέλησης να ερμηνεύσει, εξηγήσει τα πάντα με τη λογική. Ο πάπας παρουσιάζεται σαν κυβερνήτης αυτού του κόσμου και ο Λούθηρος παρουσιάζεται σαν ο επιστήμονας αυτού του κόσμου.

+++

– Η νέα Βαβυλώνα, αυτή είναι η Ευρώπη.

+++

– Εσύ Σερβία πως έμπλεξες και μπερδεύτηκες; Φύγε από το πλοίο που βυθίζεται.Φύγε από την εβραϊκή Ευρώπη και στρέψου προς την Εκκλησία και την ιστορία σου. 

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

hristospanagia.gr

Το αλκοόλ «σκοτώνει» την νεολαία μας.

Στήριγμα και καταφύγιο ο Χριστός. Η κοινωνία η σημερινή δεν μπορεί να θεωρηθεί ως η κοινωνία του μέτρου και της πνευματικής ζωής. Ο κοσμικός τρόπος ζωής, μακριά από τα χριστιανικά πρότυπα θεοποιεί τον ρόλο του σώματος και της «ελευθερίας» του ατόμου. Παραβλέπει την έννοια του προσώπου και διακατέχεται από την ιδέα της ατομικής εγωπάθειας και προβολής ότι έρχεται σε αντίθεση με την Ορθόδοξη ζωή.

        Τα μέσα ενημέρωσης και η γενικότερη αντίληψη προβάλλει την άποψη ότι τα παιδιά έχουν (μόνο) δικαιώματα και όχι υποχρεώσεις. Ζούνε σε κοινωνία που προβάλλει το χρήμα, την εφήμερη ομορφιά, το χρήμα και την άνετη ζωή χωρίς κόπο.

        Οι νέοι μας, τα ανήλικα παιδιά μας, δημιουργούν ελπίδες, και πλάθουν όνειρα και μηχανεύονται μέσα να ζήσουν την ζωή πρόωρα. Ως μέσα χρησιμοποιούν το σεξ, το κάπνισμα και το ποτό. Συνηθισμένο, δυστυχώς,  το φαινόμενο να πληροφορούμαστε για ανήλικα παιδιά μεθυσμένα να καταλήγουν τις μεταμεσονύκτιες ώρες στα νοσοκομεία από άλλα παιδιά, επίσης μεθυσμένα. Δυστυχώς κάποια από αυτά οδηγούνται και στον θάνατο. Πριν γνωρίσουν την ζωή, εγκαταλείπουν τον μάταιο τούτο κόσμο που δεν πρόσφερε ιδανικά και όνειρα στα τρυφερά βλαστάρια και τα οδήγησε στον Άδη. Δεν τα πρόσφεραν οι μεγάλοι σιγουριά και δεν έθεσαν όρια στην ασύδοτη ελευθερία και στον δικαιωματισμό. Δεν τους προσφέραμε αγάπη πραγματική και άδολη, οικογένεια αγαπημένη και σφυραλατημένη από την εν Χριστώ αγάπη, αλλά οικογένεια απλά συνοικούντων ατόμων - συντρόφων και όχι «συζύγων που εφαρμόζουν το «αλλήλων τα βάρη βαστάζετε» και δεν ξεχνούν ότι «ους ο Θεός συνέζευξε άνθρωπος μη χωριζέτω». Τα ανήλικα οδηγούνται στην απόγνωση, όσα δεν έχουν στήριγμα τον Χριστό.

        Τα ανήλικα παρασύρονται στο αλκοόλ και στην παραβατικότητα από την κοινωνική περιρρέουσα αντίληψη. Αλκοόλ θα βρούνε σχετικά εύκολα, παρά την απαγόρευση πώλησης σε ανήλικους. Θα βρεθεί ο καλός πωλητής, οι πλαστές ταυτότητες και ο καλοπροαίρετος ενήλικας να τα αγοράσει για τα ανήλικα, για να διασκεδάσουν τα καημένα τα παιδιά.

        Αδιαφορούν για τις τραγικές συνέπειες της χρήσης του αλκοόλ. Δεν αναφερόμαστε στα τραγικά συμβάντα αλλά και στις περιπτώσεις της κατανάλωσης ποσότητας που δεν οδηγεί στη μέθη. Ο τρυφερός σε ανάπτυξη νεανικός οργανισμός δεν μπορεί να το αντέξει με αποτέλεσμα να προκαλούνται βλάβες στον εγκέφαλο και στο σώμα γενικότερα. Δεν αναφερόμαστε στην έξη του αλκοολισμού και στην  εξάρτηση από αυτό. Αν αρχίσει το ανήλικο να πίνει ο επιτήδειος θα του προσφέρει και το τσιγάρο και στην ευφρόσυνη κατάσταση θα αναζητήσει ή και θα του προσφερθεί και η ηδονή του σεξ, δηλαδή ανοίγει ο δρόμος για πορνεία. Ανησυχητικά τα ευρήματα έρευνας ότι   ανήλικα 16 χρονών καταναλώνουν 6 ποτά την βραδιά. Εικόνα και από τα λανθασμένα οικογενειακά πρότυπα;;!!!. Δεν θέλουν να απέχουν από την ομάδα, δεν θέλουν να τους λένε τα συνομήλικα καθυστερημένα και να δείξουν ότι μεγαλώσανε!!.Η κατανάλωση αλκοόλ πριν την ηλικία των 18 ετών συνδέεται με μία σειρά από προβλήματα στην υγεία και την κοινωνική ζωή των ανήλικων ατόμων. Γι’ αυτό το λόγο η ιατρική κοινότητα συστήνει την πλήρη αποχή από το αλκοόλ για την σωματική και ψυχική υγεία των παιδιών και των εφήβων. Όπως σημειώνει η Ανδρονίκη Νάσκα, καθηγήτρια Υγιεινής και Επιδημιολογίας στο ΕΚΠΑ, «η κατανάλωση αλκοόλ επηρεάζει τον τρόπο που αναπτύσσεται ο εγκέφαλος, επηρεάζει τις γνωσιακές λειτουργίες, το πεδίο μνήμης του εγκεφάλου. Καθώς έχουμε έναν οργανισμό που είναι σε ανάπτυξη, διαταράσσεται η ορμονική ισορροπία». Το πρόβλημα είναι τεράστιο. Όλοι να τεθούμε σε συναγερμό: οικογένεια, σχολείο, πολιτεία με τους αρμόδιους φορείς και η κοινωνία, αν θέλουμε να υπάρχει μέλλον για τον τόπο. Μέλλον με ανθρώπους υγιείς και μη εξαρτημένους από τις διάφορες ουσίες. Άνθρωποι υγιείς ψυχικά και σωματικά. Μέλλον λαμπρό. Στήριγμα και καταφύγιο για όλα η Ορθόδοξη πίστη και ο Χριστός.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός 

Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός: "Ἔγιναν τώρα ὁρατά ὅσα ἦταν ἀόρατα…"

«Δὲν ἦταν κάτι τὸ καινούργιο γιὰ τὸν Κύριο τὸ λαμπρὸ φῶς τῆς Μεταμορφώσεως. Δὲν πῆρε κάτι ποὺ δὲν εἶχε οὔτε μεταβλήθηκε σὲ κάτι ποὺ δὲν ἦταν, ἀλλὰ φανέρωσε στοὺς Μαθητές Του αὐτὸ ποὺ πρα­γματικὰ ἦταν.

Τὸ σῶμα Του δὲν ἀπέκτησε ἀπ᾿ ἔξω τὴ δόξα καὶ τὴ λαμπρότητα, ἀλλὰ αὐτὴ πήγασε ἀπὸ μέσα Του, ἀπὸ τὴ θεότητά Του.

«Οὐκ ἔξωθεν ἡ δόξα τῷ σώματι προσεγένετο, ἀλλ᾽ ἔνδοθεν ἐκ τῆς ἀῤῥήτῳ λόγῳ ἡνωμένης αὐτῷ καθ᾽ ὑπόστασιν τοῦ Θεοῦ Λόγου ὑπερθέου θεότητος»

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ

(Εἰς τὴν Μεταμόρφωσιν τοῦ Κυρίου, PG 96, 548).

hristospanagia.gr 

Ευαγγελιστής Μάρκος, του Λόγου διάκονος, και υποφήτης σοφός

Μια ολιγάριθμος ομάδα Αγίων της Εκκλησίας μας φέρει το όνομα «Ευαγγελιστής», δηλαδή φορέας του καλού μηνύματος. Πρόκειται για το χαρμόσυνο μήνυμα της απελευθερώσεως του ανθρωπίνου γένους από τα δεσμά του αρχέκακου. Το μήνυμα του Σωτήρος Χριστού. Έγραψαν οι Άγιοι αυτοί το Ευαγγέλιο, το άλφα και το ωμέγα της πίστεώς μας. Οι ευαγγελιστές είναι τέσσερεις: Ιωάννης, Λουκάς, Μάρκος και Ματθαίος. 

Το σημερινό κείμενο θα αφιερωθεί στον Απόστολο και Ευαγγελιστή Μάρκο. Ο Μάρκος ήταν Κύπριος, γιός της Μαρίας (αδελφής του Αποστόλου Βαρνάβα). Το ιουδαϊκό όνομα ήταν Ιωάννης. Το ρωμαϊκό ήταν Μάρκος και με αυτό έγινε γνωστός.  Από μικρός ασχολήθηκε με τα της Εκκλησίας. Για ένα μεγάλο διάστημα υπήρξε συνεργάτης των  Αποστόλων  Παύλου, Πέτρου και Βαρνάβα. Συνόδευσε τους Αποστόλους Παύλο και Βαρνάβα στο πρώτο ιεραποστολικό ταξίδι ως βοηθός και συνεργός (Πράξ. 12,25. 13,5). Αποχωρεί από την ιεραποστολή στην Πέργη της Παμφυλίας και επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ (Πράξ. 13,13). Το γεγονός δυσαρεστεί τον Απόστολο Παύλο. Οι σχέσεις των αποκαθίστανται γρήγορα και ο Παύλος τον θεωρεί «συνεργόν». Κατά την πρώτη φυλάκιση του Παύλου ο Μάρκος βρίσκεται στη Ρώμη  (Κολ. 4,10. Φιλήμ. 24). Αργότερα θα γράψει ο Παύλος στον Τιμόθεο να φέρει τον Μάρκο στη Ρώμη γιατί ήταν χρήσιμος στην διακονία (Β' Τιμ. 4,11). Γεγονός που φανερώνει ότι ο Μάρκος ήταν στενός συνεργάτης του Παύλου. Με τον Απόστολο Πέτρο συνεργάστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Όταν ο Πέτρος στη Ρώμη γράφει την πρώτη του επιστολή, ο Μάρκος είναι μαζί του (Α' Πέτρ. 5,13). Αργότερα ο θείος Πέτρος θα τον αποκαλέσει "γιο του" (Α' Πέτρ. 5,13). Ο χαρακτηρισμός αυτός δεικνύει την στενή σχέση των δυο ανδρών - συνεργατών. Συνοδεύει τον Πέτρο στο ταξίδι του στη Ρώμη, εκεί γράφει το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο. Γράφει σχετικά ο ιστορικός Μελέτιος « ότι όταν ο Πέτρος εκήρρυτε το πρώτον εις την Ρώμη το σωτήριον κήρυγμα, δεν ικανοποιήθησαν οι Ρωμαίοι από της αγράφου μόνον διδασκαλίας του κηρύγματός του, αλλά παρεκάλεσαν τον Απόστολο τούτο Μάρκον ως μαθητή του Πέτρου, να αφήσει εις τούτους έγγραφον υπόμνημα της διδασκαλίας του Πέτρου και ούτως έγιναν αίτιοι της συγγραφής του κατά Μάρκον Ευαγγελίου, καθώς ιστορεί ο Ευσέβιος εν τη Εκκλησιαστική αυτού Ιστορία (βιβλ β΄, κεφ.ιε΄) , Παπίας ο Ιεραπολίτης κ.α. Ο Μάρκος έγραψε το δεύτερο , κατά χρονολογική σειρά, ευαγγέλιο περί το 65 μ.Χ και το οποίο είναι το πιο σύντομο από τα τέσσερα. Δεν ήταν μαθητής του Χριστού. Στο ευαγγέλιό  του συμπαρέλαβε πάρα πολλά από τα γεγονότα της ζωής του Χριστού. Λίγα αναφέρει ο ιερός ευαγγελιστής για τη διδασκαλία, τα θαύματά Του. Δεν αναφέρει τίποτα από την επί του όρους ομιλία του Κυρίου μας . Διηγείται περισσότερο τα έργα του Χριστού παρά τις διδαχές Του. Σκοπός του Ευαγγελιστού Μάρκου ήταν να αποδείξει την θεϊκή καταγωγή του Χριστού μέσα από την δύναμη των θαυμάτων. Οι αγιογράφοι δίπλα στον Ευαγγελιστή εικονίζουν ένα λιοντάρι, το σύμβολο της δύναμης. Σύμφωνα με την παράδοση ο Μάρκος κήρυξε στην Αίγυπτο, στη Λιβύη , στη Βαρβαρία και στη Πεντάπολη. Ήταν ο πρώτος επίσκοπος Αλεξάνδρειας. Υπάρχει η πίστη ότι: ο άνθρωπος που κρατούσε "κεράμιον ύδατος" (Μάρκ.14,13) και οδήγησε τους μαθητές στον οικοδεσπότη του υπερώου όπου έγινε ο Μυστικός Δείπνος  και ο νέος ο οποίος ακολούθησε τον Κύριο μετά τον Μυστικό Δείπνο τον κήπο της Γεσθημανή τυλιγμένος με ένα σεντόνι και έφυγε γυμνός, (Μαρ. ιδ', 51-52),ήταν ο Μάρκος. Παλαιότερες και νεότερες πηγές , μεταξύ αυτών ο ιστορικός Μελέτιος και η «Θρησκευτική και Ηθική εγκυκλοπαίδεια» ( τόμος 8ος, σελίδα 748 και εφεξής) , αναφέρουν ότι ο Μυστικός Δείπνος έγινε στο σπίτι της μητέρας του και ο έφηβος Μάρκος παρακολούθησε ορισμένα από τα συμβάντα του Πάθους του Χριστού. Φθάνοντας ο Ευαγγελιστής εις την Κυρήνη της Πενταπόλεως έκανε πολλά θαύματα. Μετέβη στη Αλεξάνδρεια, όπου εποίησε θαυμάσια πολλά και επέστρεψε πάλι στην Πεντάπολιν ενεργώντας παντού σημεία. Αφού υποστήριξε σθεναρά τις δημιουργηθείσες  Εκκλησίες του Χριστού, χειροτόνησε επισκόπους και διάφορους άλλους κληρικούς, επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια. Οι προσκυνητές των ειδώλων δεν μπορούσαν να βλέπουν καθημερινά το χριστιανικό πλήρωμα να αυξάνεται και τους οπαδούς τους να μειώνονται αποφάσισαν να θανατώσουν τον Ευαγγελιστή. Έδεσαν τον Απόστολο με σχοινιά και τον έσερναν πάνω σε μυτερές πέτρες. Το σώμα του  εσχίζετο και το αίμα του πότιζε το έδαφος. Έπειτα τον έβαλαν στη φυλακή, όπου εμφανίστηκε ο Χριστός και του απεκάλυψε την δόξα που επρόκειτο να λάβει στους ουρανούς. Μετά από μια ημέρα οι ειδωλολάτρες τον έδεσαν με σχοινιά και τον έσερναν στην αγορά. Οι σάρκες του σπαράσσονταν και έτρεχε αίμα πολύ. Με αυτό τον άγριο και απάνθρωπο τρόπο ο μακάριος Μάρκος άφησε τα μάταια του κόσμου τούτου και πέταξε στους Ουρανούς στην αγκαλιά του Δίκαιου κριτή Χριστού. Το άγιο λείψανο ενταφίασαν με ευλάβεια οι Χριστιανοί της Αλεξάνδρειας. Κατά τον 9ο αιώνα έμποροι Βενετοί μετέφεραν το άγιο λείψανο στη Βενετία, όπου έκτισαν ωραίο ναό και το τοποθέτησαν εντός του ναού.

Η μνήμη του τιμάται την 25η Απριλίου. Επειδή συνήθως η 25η Απριλίου είναι εντός της Μεγάλης Τεσσαρακοστής η μνήμη του μετατίθεται μετά το Πάσχα.

Λειτουργικά κείμενα

Απολυτίκιο
Τοῦ Πέτρου συνέκδημος, καὶ κοινωνὸς ἱερός, τοῦ Λόγου διάκονος, καὶ ὑποφήτης σοφός, ἐδείχθης Ἀπόστολε, ὅθεν τὸ τοῦ Σωτῆρος, Εὐαγγέλιον θεῖον, Μᾶρκε διαχαράττεις, ὡς οὐράνιος μύστης, διὸ Εὐαγγελιστὰ σέ, πόθω γεραίρομεν

Κοντάκιο
Ἐξ ὕψους λαβών, τὴν χάριν τὴν τοῦ Πνεύματος, ῥητόρων πλοκάς, διέλυσας Ἀπόστολε, καί τά ἔθνη ἅπαντα, σαγηνεύσας, Μᾶρκε ἀοίδιμε, τῷ Δεσπότῃ προσήγαγες, τό θεῖον κηρύξας Εὐαγγέλιον.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός 

Ὁ ἀββάς Μακάριος καί ἡ διόρθωση τοῦ ἀμελοῦς ἀδελφοῦ

Διηγούνταν για τον αββά Μακάριο ότι κάποτε, που πήγαινε στην εκκλησία για την ακολουθία, είδε έξω από το κελλί ενός αδελφού πλήθος δαίμονες. Άλλοι από αυτούς είχαν πάρει τη μορφή γυναικών που έλεγαν λόγια άπρεπα, άλλοι είχαν τη μορφή νεαρών και έλεγαν επίσης διάφορα αισχρά, άλλοι χόρευαν και άλλοι έπαιρναν άλλες μορφές. Ο γέροντας, όντας διορατικός, κατάλαβε την αιτία, στέναξε και είπε μέσα του: «Σίγουρα ο αδελφός αυτός ζει με αμέλεια, και γι’ αυτό τα πονηρά πνεύματα κυκλώνουν έτσι το κελλί του».

 Μετά το τέλος της ακολουθίας πήγε στο κελλί του αδελφού και του είπε: «Αδελφέ, περνώ κάποια δοκιμασία και πιστεύω ότι, αν εσύ προσευχηθείς για χάρη μου, ο Θεός θα με ανακουφίσει οπωσδήποτε». Ο αδελφός έβαλε μετάνοια στον γέροντα και είπε: «Πάτερ, δεν είμαι άξιος να προσευχηθώ για εσένα». Ο γέροντας όμως επέμενε και τον παρακαλούσε λέγοντας: «Δεν φεύγω, αν δεν μου δώσεις τον λόγο σου ότι θα κάνεις μία προσευχή για χάρη μου κάθε νύχτα». Ο αδελφός λοιπόν υπάκουσε στην προσταγή του γέροντα· ο γέροντας όμως το έκανε αυτό θέλοντας να δώσει αφορμή στον αδελφό να προσεύχεται τις νύχτες.

Πράγματι, ο αδελφός σηκώθηκε τη νύχτα και προσευχήθηκε για τον γέροντα. Ένιωσε τότε κατάνυξη και είπε στον εαυτό του: «Άθλια ψυχή, για έναν τέτοιο γέροντα προσευχήθηκες, και για εσένα δεν προσεύχεσαι;» Έκανε λοιπόν και για τον εαυτό του μια εκτενή προσευχή. Αυτό γινόταν κάθε νύχτα, και έτσι έκανε δύο προσευχές.

Την επόμενη Κυριακή ο γέροντας, πηγαίνοντας πάλι στην εκκλησία, είδε τους δαίμονες να στέκονται όπως και πριν έξω από το κελλί του αδελφού, να είναι όμως καταλυπημένοι και σκυθρωποί. Κατάλαβε ότι οι δαίμονες λυπήθηκαν, επειδή ο αδελφός προσευχόταν, και γεμάτος χαρά πήγε στον αδελφό και του είπε: «Δείξε αγάπη και πρόσθεσε άλλη μια προσευχή για χάρη μου». Εκείνος υπάκουσε· και αφού έκανε τις δυο προσευχές για τον γέροντα, ένιωσε πάλι κατάνυξη και είπε στον εαυτό του: «Ταλαίπωρη ψυχή, πρόσθεσε και για εσένα άλλη μια προσευχή». Έτσι λοιπόν πέρασε και εκείνη την εβδομάδα, κάνοντας κάθε νύχτα τέσσερις προσευχές.

Την Κυριακή περνώντας πάλι ο γέροντας είδε τους δαίμονες ακόμη πιο λυπημένους και τελείως αμίλητους και ευχαρίστησε τον Θεό. Επιστρέφοντας, πήγε πάλι στον αδελφό και τον παρακάλεσε να προσθέσει ακόμη μία προσευχή για χάρη του. Εκείνος το δέχτηκε και αυτό, πρόσθεσε και για τον εαυτό του άλλη μία και έκανε κάθε νύχτα έξι προσευχές.

Την επόμενη Κυριακή, καθώς ξαναπερνούσε ο γέροντας, είδε τους δαίμονες να στέκονται μακριά από το κελλί. Αυτοί, όταν τον είδαν να κατευθύνεται προς τον αδελφό, τον έβρισαν, αγανακτισμένοι για τη σωτηρία του. Ο γέροντας δόξασε τότε τον Θεό και πήγε στον αδελφό και τον συμβούλεψε να μην αμελεί, αλλά να προσεύχεται αδιάκοπα. Και καθώς ο αδελφός απέκτησε έτσι ζήλο για τις προσευχές, με τη χάρη του Θεού, οι δαίμονες έφυγαν τελείως από αυτόν.

Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Β’, Υπόθεση Ι’ (10), σελ. 101. Εκδόσεις Το Περιβόλι της Παναγίας, Θεσσαλονίκη 2003.

Πηγή

https://paraklisi.blogspot.com/2019/01/blog-post_554.html#more

hristospanagia.gr 

Τοῦ ἀββᾶ Μάρκου. «Ὁ μοναχός πρέπει νά εἶναι μακρόθυμος πρός ὅσους τοῦ φταῖνε καί νά μήν πηγαίνει στό δικαστήριο ὅσους τόν ἀδικοῦν» μέρος α΄

ΥΠΟΘΕΣΗ ΛΖ΄(37)

 Τοῦ ἀββᾶ Μάρκου

 … Ἀπαλλάσεται ἀπό ἁμαρτίες ἐκεῖνος πού ἀδικεῖται ἀπό ἀνθρώπους, καί βρίσκει βοήθεια ἀνάλογη μέ τή θλίψη.

Ὅποιος πιστεύει στόν Χριστό, ὅτι θά ἀνταποδώσει, ὑπομένει κάθε ἀδικία, ἀνάλογα μέ τήν πίστη του.

Αὐτός πού προσεύχεται θερμά γιά ἀνθρώπους πού τόν ἀδικοῦν, συντρίβει τούς δαίμονες· ὅποιος ὅμως ἀντιμάχεται τούς πρώτους, πληγώνεται ἀπό τούς δεύτερους.

  Εἶναι καλύτερο νά σοῦ κάνουν κακό ἄνθρωποι παρά δαίμονες· ὡστόσο ἐκεῖνος πού εἶναι εὐάρεστος στόν Θεό νικᾶ στίς δύο περιπτώσεις.

 Ὅποιος ὀργίζεται μέ τόν συνάνθρωπο ἐξαιτίας χρημάτων ἤ δόξας ἤ ἡδονῆς, δέν ἔχει καταλάβει ὅτι ὁ Θεός διοικεῖ μέ δικαιοσύνη τά ἀνθρώπινα πράγματα.

  Μή θέλεις νά ἀκοῦς δυστυχίες τῶν ἐχθρῶν σου, γιατί ὅσοι ἀκοῦνε μέ εὐχαρίστηση τέτοια πράγματα, τρυγοῦν τούς καρπούς τῆς πρόθεσής τους.

  Δέν μπορεῖ κανείς νά συγχωρήσει μέ τήν καρδιά του τά παραπτώματα κάποιου, ἄν δέν ἔχει ἀληθινή γνώση· γιατί αὐτή δείχνει στόν καθένα πώς στόν ἴδιο ὀφείλονται οἱ δοκιμασίες πού τοῦ ἔρχονται.

 Αὐτός πού ἀδικεῖται ἀπό κάποιον καί δέν φιλονικεῖ μαζί του οὔτε μέ τά λόγια οὔτε μέ τή σκέψη, ἔχει ἀληθινή γνώση καί φανερώνει ἀκλόνητη πίστη στόν Κύριο.

Οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἀσταθεῖς σάν τή ζυγαριά καί δέν κρίνουν δίκαια1.Ἐφόσον δηλαδή ὁ Θεός ἀποδίδει στόν καθένα τό δίκαιο, οὔτε αὐτός πού ἀδικεῖ κερδίζει, οὔτε ὁ ἀδικημένος χάνει. Καθώς λοιπόν ἔτσι εἶναι τά πράγματα, ὁ ἄνθρωπος στ᾿ἀλήθεια πορεύεται ἔξω ἀπό τήν πραγματικότητα καί ἑπομένως ἄδικα ταράζεται2.

 Ἡ καρδιά πού ἔχει εὐσπλαχνία εἶναι φανερό ὅτι θά βρεῖ εὐσπλαχνία· ὅμοια καί αὐτή πού ἔχει ἔλεος θά βρεῖ ἔλεος. Ἄν ὅμως ἔχει τά ἀντίθετα ἀπό αὐτά, ἑπόμενο εἶναι νά τῆς συμβοῦν τά ἀντίθετα.

  συνεχίζεται….

  Τέλος καί τῇ Τρισηλίῳ Θεότητι

κράτος, αἶνος καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.

«ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

 Εὐεργετινός τόμος β΄

Ἐκδόσεις:«ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ»

Εὐχαριστοῦμε θερμά τίς ἐκδόσεις  «ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ» γιά τήν ἄδεια δημοσίευσης ἀποσπασμάτων ἀπό τά βιβλία πού ἐκδίδουν.

Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης 

http://HristosPanagia3.blogspot.com

1Ψαλμ. 61 : 10.

2Ψαλμ. 38 : 7.

hristospanagia.gr 

Γιατί ἡ ἀγάπη πρός τό Θεό δέν ἀνέχεται διόλου τό μίσος κατά τοῦ ἀνθρώπου

”Εκείνος που βλέπει και ίχνος μόνο μίσους μέσα στην καρδιά του, προς οποιονδήποτε άνθρωπο για οποιοδήποτε φταίξιμό του, είναι εντελώς ξένος από την αγάπη προς τον Θεό. Γιατί η αγάπη προς το Θεό δεν ανέχεται διόλου το μίσος κατά του ανθρώπου”.

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής.

https://proskynitis.blogspot.com/2021/12/blog-post_11.html

hristospanagia.gr