Ἅγιος Μάξιμος Ὁμολογητής. Πνευματικοί λόγοι ἁγίου Μαξίμου

Η ταπείνωση και η κακοπάθεια ελευθερώνουν τον άνθρωπο από κάθε αμαρτία, κόβοντας τα πάθη της ψυχής η πρώτη και του σώματος η δεύτερη. Αυτό έκανε και ο μακάριος Δαβίδ, όπως φαίνεται από όσα λέει στην προσευχή του προς τον Θεό: «Δες την ταπείνωσή μου και τον κόπο μου και συγχώρησε όλες τις αμαρτίες μου» (Ψαλμ. 24:18).

*

Όπως ακριβώς τις μέρες τις διαδέχονται οι νύχτες και τα καλοκαίρια οι χειμώνες, έτσι και την ηδονή τη διαδέχονται λύπες και οδύνες, είτε σε αυτή τη ζωή, είτε στη μέλλουσα.

*

Η λύπη είναι ενωμένη με τη μνησικακία. Όταν ο νους φέρνει μπροστά του το πρόσωπο του αδελφού με λύπη, είναι φανερό ότι έχει μνησικακία προς αυτόν. Ο δρόμος των μνησίκακων όμως οδηγεί στον θάνατο (Παροιμ. 12:28), γιατί κάθε μνησίκακος είναι παραβάτης του θεϊκού νόμου (Παροιμ. 21:24).

Αν εσύ νιώθεις μνησικακία για κάποιον, προσευχήσου γι’ αυτόν, και θα σταματήσεις την κίνηση του πάθους, καθώς με την προσευχή θα χωρίσεις το πάθος και τη λύπη από τη θύμηση του κακού που σου έκανε. Όταν μάλιστα αποκτήσεις αγάπη και φιλανθρωπία, θα εξαφανίσεις εντελώς το πάθος από την ψυχή σου.

Αν τώρα άλλος μνησικακεί εναντίον σου, γίνε συγχωρητικός και ταπεινός απέναντί του· να τον καλείς και να τρώτε μαζί, να συζητάτε και να συναναστρέφεστε, και έτσι θα τον απαλλάξεις από το πάθος.

*

Μην περιφρονήσεις τη συνείδησή σου που πάντοτε σου δίνει τις πιο καλές συμβουλές. Γιατί οι υποδείξεις της προς εσένα είναι θείες και αγγελικές, και σε ελευθερώνει από τους κρυφούς μολυσμούς της καρδιάς, και σου χαρίζει παρρησία προς τον Θεό την ώρα του θανάτου.

*

Τέσσερις είναι οι γενικοί τρόποι εγκατάλειψης από τον Θεό.

Πρώτη είναι η εγκατάλειψη κατ’ οικονομίαν, όπως συνέβη στην περίπτωση του Κυρίου (Ματθ. 27:46), ώστε με τη νομιζόμενη εγκατάλειψη να σωθούν οι άνθρωποι, οι οποίοι ήταν εγκαταλειμμένοι.

Έπειτα, αυτή που έχει σκοπό τη δοκιμασία, όπως συνέβη στον Ιώβ (Ιώβ 40:8) και τον Ιωσήφ (Γεν. 39:7-20), για να αναδειχτούν υποδείγματα, ο ένας της ανδρείας και ο άλλος της σωφροσύνης.

Κατόπιν, αυτή που γίνεται ως πατρική παιδαγωγία, όπως συνέβη στον απόστολο Παύλο (Β’ Κορ. 12:7), για να ταπεινοφρονεί και έτσι να φυλάξει την υπερβολικά μεγάλη χάρη που έλαβε.

Και τέλος, η εγκατάλειψη που οφείλεται σε αποστροφή του Θεού, όπως έγινε με τους Ιουδαίους, ώστε με την τιμωρία να λυγίσουν και να μετανοήσουν.

Όλοι όμως οι τρόποι αποβλέπουν στη σωτηρία και είναι γεμάτοι από τη θεϊκή αγαθότητα και φιλανθρωπία.

Ἅγιος Μάξιμος Ὁμολογητής

(Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Β’, σελ. 131, 177, 360· τόμος Γ’, σελ. 68· τόμος Δ’, σελ. 281. Εκδόσεις “Το Περιβόλι της Παναγίας”, Θεσσαλονίκη)

(Πηγή ψηφ. κειμένου: koinoniaorthodoxias.org)

hristospanagia.gr 

Ο γενναίος μαχητής Παπαφλέσσας προσφέρει τη ζωή του για την ελευθερία του υπόδουλου Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας στο Μανιάκι

Γρηγόριος Παπαφλέσσας, ο ρασοφόρος αγωνιστής και μάρτυρας της ελευθερίας της Ελλάδος. Σημαντικός πολεμιστής της παλιγγενεσίας του 1821. Πρόσφερε ολοκαύτωμα τον εαυτό του στον αγώνα για του Χριστού την πίστη την αγία και της Ελλάδος την ελευθερία. Ηρωικά πολέμησε στο Μανιάκι, έπεσε μαχόμενος και πέρασε στο πάνθεο των ηρώων. Το πραγματικό ή το κατά κόσμον όνομα του Παπαφλέσσα ήταν Γεώργιος Δικαίος του Δημητρίου, ένα από τα 28 παιδιά του πατέρα του. Το δε Φλέσσας πιθανολογείται ότι είναι παραφθορά του Εφέσιος ή Εφεσαίος. Έτσι ο παπάς Φλέσσας έγινε Παπαφλέσσας. Τόπος γεννήσεώς του καταγράφεται το χωριό Πολιανή Μεσσηνίας και έτος γεννήσεως το 1786 ή 1788. Φοίτησε στη περίφημη σχολή της Δημητσάνας αλλά δεν την τελείωσε. Το έτος 1816 προσέρχεται στον μοναχισμό και μονάζει στο μοναστήρι της Παναγιάς της Βελανιδιάς στην Καλαμάτα και λαμβάνει το όνομα Γρηγόριος. Πνεύμα ατίθασο έρχεται σε σύγκρουση με τον επίσκοπο Μονεμβασιάς και φεύγει από το μοναστήρι και καταφεύγει στο μοναστήρι της Ρεκίτσας. Εκεί έρχεται σε αντιπαράθεση με τούρκο της περιοχής για τα περιουσιακά στοιχεία της μονής και καταφεύγει στη Ζάκυνθο. Την εποχή αυτή στη Ζάκυνθο διαβιεί ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης με τον οποίο γνωρίζεται και γίνονται φίλοι. Στην Κωνσταντινούπολη, αργότερα, χειροτονείται αρχιμανδρίτης από τον πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε΄. Ο Αναγνωστόπουλος τον μυεί στη Φιλική Εταιρεία στις 18 Ιουνίου 1818 και υπογράφει τα έγγραφα της εταιρείας ως Αρμόδιος και ως διακριτικά χρησιμοποιεί τα αρχικά ΑΜ. Τον Μάιο του 1820 με τον Γεώργιο Λεβέντη στο Βουκουρέστι συντάσσουν το «Σχέδιον Γενικόν». Ο Παπαφλέσσας προτείνει στον Αλέξανδρο Υψηλάντη την έναρξη της επανάστασης στην Πελοπόννησο και την παρουσιάζει έτοιμη για αυτό τον σκοπό, χρησιμοποιώντας πλαστά έγγραφα. Η σύσκεψη του Ισμαηλίου αποφασίζει να σταλεί ο Παπαφλέσσας στην Πελοπόννησο ως εκπρόσωπος του Αρχηγού. Ο Παπαφλέσσας τέλη Νοεμβρίου του 1820 αναχωρεί από την Κωνσταντινούπολη για Πελοπόννησο. Στο ταξίδι αυτό προς την Μάνη περνά από τις Κυδωνιές, τα νησιά Ύδρα και Σπέτσες. Στα νησιά αυτά βρίσκει τον κόσμο χωρισμένο σε δυο στρατόπεδα όσο αφορά το πρόσωπό του. Βρίσκει θερμούς οπαδούς αλλά και πολέμιους. Οι προεστοί στην Πελοπόννησο τον δέχονται με καχυποψία. Συμμετέχει στη συνέλευση της Βοστίτσας και παρουσιάζει τις εντολές του Αλεξάνδρου Υψηλάντη για την έναρξη της επανάστασης από τον Μοριά. Οι επιφυλάξεις υπάρχουν και προτείνεται να αποσυρθεί στο μοναστήρι της Σιδερόπορτας. Τους απειλεί ότι θα ξεκινήσει τον αγώνα μόνος του. Κινείται σε περιοχές της Γορτυνίας και της υπόλοιπης Πελοποννήσου διακηρύσσοντας ότι η ημέρα του Ευαγγελισμού, η 25η Μαρτίου, έχει ορισθεί ως ημέρα έναρξης του αγώνα. Συναντά σημαντικούς καπεταναίους, μετέπειτα  γενναίους οπλαρχηγούς Κολοκοτρώνη, Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και άλλους. Στην Άλωση της Τριπολιτσάς, σύμφωνα με την παράδοση, όταν χρειάστηκε να υψώσουν σημαία, ο Παπαφλέσσας έσκισε το βαθύ γαλάζιο εσώρασό του (το επονομαζόμενο αντερί), σχημάτισε ένα τετράγωνο και διέταξε το πρωτοπαλίκαρό του και γνωστό αγωνιστή, Παναγιώτη Κεφάλα, να σχίσει δύο λουρίδες από την άσπρη φουστανέλα του, έτσι ώστε να σχηματίζουν σταυρό. Η σηµαία αυτή, η οποία και από πολλούς θεωρείται ότι αποτέλεσε τη βάση της πρώτης επίσημης σημαίας του ελληνικού κράτους, υψώθηκε με ξέφρενο πανηγυρισμό στο τουρκικό διοικητήριο της ελεύθερης πλέον πόλης. Συμμετέχει ενεργά στα πολεμικά δρώμενα με ηρωισμό και αυταπάρνηση. Σε πολλές μάχες είναι αισθητή η παρουσία του μαζί με τα παλικάρια του. Η Β΄ εθνοσυνέλευση στο Άστρος της Κυνουρίας τον εκλέγει υπουργό των εσωτερικών, θέση που διατηρεί μέχρι τον θάνατό του. Κατά τον εμφύλιο αρχικά τάχτηκε με το μέρος του Κολοκοτρώνη αλλά, αργότερα, πέρασε στο αντίπαλο στρατόπεδο. Το ηρωικό τέλος του Παπαφλέσσα.

        Ο Ιμπραήμ Πασάς σαρώνει την Πελοπόννησο και ο Παπαφλέσσας αποφασίζει να τον αντιμετωπίσει στο Μανιάκι. Ο στρατός του αποτελείται από 700 μαχητές. Ανταποκρινόμενοι σε έκκλησή του ενισχύουν το στράτευμα ο ανεψιός του Δημήτρης Φλέσσας με εκατόν πενήντα παλικάρια, ο Α. Κουμουνδούρος, ο Παν. Μπούρας, ο Αδαμάκης Αποστολόπουλος κι ο Ν. Κουλοχέρας με τους νταϊφάδες τους. Εκεί δυνάμωσαν το στράτευμά του ο Γιώργης Μπούτος απὸ το Μελιγαλά κι ο Καρακίτσος απὸ το Κατσαρό. Κίνησε για τη Φρουτζάλα. Σ᾿ αυτὴ συναντήθηκε με τους άοπλους αγωνιστὲς του Νιόκαστρου και με τον Μανιάτη Μούρτζινο. Μαθαίνει πως η κυβέρνηση αποφάσισε να αμνηστεύσει τους φυλακισμένους. Κάθεται λοιπόν, στις 14 του Μάη, και γράφει συστήνοντας να τους βγάλουν χωρὶς το παραμικρό χασομέρι, και ξέχωρα τον Κολοκοτρώνη, που έπρεπε να του δοθεί αμέσως η αρχιστρατηγία. Λησμόνησε για το καλό της πατρίδας ότι ο Κολοκοτρώνης ήταν πολιτικός του αντίπαλος. Προέχει το γενικό καλό, η λευτεριά της πατρίδος. Η ορθοδοξία. Ο στρατός του ανέρχεται, τώρα, σε 1500 άτομα. Παίρνει ευχάριστες ειδήσεις: από τον Δημήτρη Πλαπούτα από τον Αετό πως έρχεται να τον συντρέξει με 1600 νοματαίους, από τους καπεταναίους της Αρκαδίας, από το χωριό Μάλι, εφτά ώρες δρόμο από τη Δραΐνα, πως βρίσκονταν εκεί με 2000 αγωνιστές, από τον αδελφό του Νικήτα πως έφτασε στη Φρουτζάλα κι ερχόταν με 700 νοματαίους κι από τον Ηλία Κατσάκο από την Καλαμάτα πως είχε κάτω από τις προσταγές του 1000 πολεμιστές. Όλοι μαζὶ ίσαμε πέντε χιλιάδες. Αριθμός, πάλι, μικρός για να αντιμετωπίσει το πολυάριθμο στράτευμα του Ιμπραήμ. Τη στιγμή που ο Παπαφλέσσας ετοιμαζόταν να φύγει απὸ τη Δραΐνα φτάνουν σε βοήθειά του ο Ηλίας Κέρμας με 120 Κοντοβουνίσιους, ο Θανασούλας Καπετανάκης με 80, ὁ Π. Κεφάλας με 20, ὁ Πιέρος Βοϊδὴς κι ὁ Τσαλαφατίνος με 120 Μανιάτες, ὁ Στ. Καπετανάκης με 20, ὁ Λίβας, ὁ Μπιτσιάνης κι ὁ αδελφός του Γιώργης Δικαίος με 80. Έτσι όταν έφτασε στο Μανιάκι ὁ Παπαφλέσσας είχε μαζί του ίσαμε δύο χιλιάδες άντρες. Την 20η Μαΐου  το ασκέρι του Ιμπραήμ έκανε την εμφάνισή του. Πολλοί Έλληνες μόλις το είδαν φοβήθηκαν και έφυγαν. Διατάζει να μετρήσουν πόσοι μαχητές μείνανε και βρέθηκαν λιγότεροι από χίλιοι. Είναι 500 ή κατ άλλους 600. Καθὼς ήταν συναγμένοι τους βγάζει φλογερό λόγο θυμίζοντάς τους τις νίκες στο Βαλτέτσι, στο Λεβίδι, στη Γράνα, στα Βέρβενα και την καταστροφή της στρατιάς του Δράμαλη.
- Όπου νάναι φτάνουν, τους λέει, δεκαπέντε χιλιάδες πατριώτες σε βοήθειά μας, ὁ Πλαπούτας κι όλοι οι Ἀρκαδινοί, ὁ αδελφός μου Νικήτας, ὁ Κατσάκος κι άλλοι Μανιάτες. Σε μία ώρα θάναι εδώ. Θα τριγυρίσουν τ᾿ ασκέρι του Ἰμπραὴμ και θα το κτυπάνε απὸ τις πλάτες. Ἀδέρφια! ἡ πατρίδα καρτεράει απὸ μας να δοξαστεί ξανά απὸ τη νίκη μας! Όταν έπαψε να μιλάει ὁ Παπαφλέσσας, ὁ Μανιάτης Βοϊδὴς είπε τα αξιομνημόνευτα τούτα λόγια:- Πάμε στα ταμπούρια μας κι όποιος θα μείνει γιαμά, ας ακούει των γυναικών τα μοιρολόγια!...Ο Ιμπραήμ προχωρά, τα ασκέρια του αψηφούν τα βόλια των Ελλήνων μαχητών. Το μεσημέρι κάλεσαν οι σάλπιγγες του εχθρού τον αιγυπτιακό στρατό να πάψει την επίθεσή του και ν᾿ αποσυρθεί για να κολατσίσει. Του προτείνουν να φύγουν την ώρα που οι Αιγύπτιοι τρώνε... τους απαντά -Εγὼ σας είπα και πρώτα και τώρα σας το λέγω τη φευγάλα να μην τη βάζετε διόλου στο νου σας, γιατὶ εμείς χανόμαστε άδικα αν πέσουμε πάνω στη φωτιὰ του εχθρού. Όχι, δε θα παραδώσω τους Έλληνες μόνος μου στ᾿ αδιάκοπο ντουφέκι του τακτικού. Έπειτα εμείς καρτεράμε τη βοήθεια πού, καθώς γνωρίζετε, θα φτάσει ώρα την ώρα. Παγαίνετε τώρα στα πόστα σας!.. Στο ταμπούρι του Παπαφλέσσα ανακατώθηκαν Τούρκοι κι Έλληνες και γίνηκαν όλοι ένα. Όπως οι εχθροὶ φόραγαν κόκκινες στολές, «ὁ τόπος όλος εκοκκίνισεν απὸ αυτὲς κι απὸ τα αίματα». Ὁ σημαιοφόρος του Παπαφλέσσα, ὁ Δημήτρης απὸ τη Χίο, για να μην πέσει ἡ σημαία στα χέρια του εχθρού την σκίζει, τη χώνει στο στήθος του, σπάζει και το σταυρό του κονταριού και τον βάζει στο σελάχι του, και με το σπαθὶ στο χέρι σαν αστραπή χιμά πάνω στο τούρκικο ασκέρι και φεύγει. «Ἡ παλικαριά του είναι αμίμητος», γράφει ὁ Φωτάκος. Σιγά-σιγά σκόρπαγε ὁ καπνός της μάχης. Οι νικητὲς τότε βάλθηκαν να σκυλεύουν τους σκοτωμένους. Ύστερα άρχισαν να κόβουν τ᾿ αφτιά τους, να τα πάνε στον Ιμπραὴμ να πάρουνε μπαξίσι. Τότε τσακώθηκαν «μεταξὺ των ποιος απὸ αυτοὺς να έχει περισσότερα». Κατέβηκε τέλος κι ὁ Ιμπραήμ στο ταμπούρι του Παπαφλέσσα. Αφού έκανε ντουάδες στον Αλλάχ για τη νίκη, πρόσταξε το στρατό του να ρίξει τρεις νικητήριες μπαταριές. Μετὰ παράγγειλε να του φέρουν το κουφάρι του Παπαφλέσσα. Βρήκαν το ακέφαλο κορμί του. Δίπλα του κείτονταν νεκρὸς ο νεαρός Γάλλος κι ολόγυρα πλήθος τα κουφάρια των εχθρών. Λίγο πιο πέρα πέτυχαν και το κεφάλι του ήρωα. Το έφεραν στον Ιμπραήμ· τους είπε να χώσουν στη γη ένα ψηλὸ παλούκι και να στήσουν όρθιο τον σκοτωμένο δένοντάς τον πάνω σ᾿ αυτό. Ύστερα στερέωσαν στο κορμὶ και το κεφάλι, αφού πριν πλύνανε τα αίματα απὸ τα γένια του. Τότε «ὁ νεκρός εφαίνετο ως να ήτο ζωντανός». Ο Ιμπραήμ, αφού «ακίνητος κι άφωνος τον παρετήρησεν ολίγον», γυρνά και λέει στους αξιωματικούς του:

- Πραγματικά, στάθηκε ένας ικανός και γενναίος άνθρωπος. Και καλύτερο θα ήταν, κι ας παθαίναμε άλλη τόση ζημιά, να τον πιάναμε ζωντανό, γιατὶ πολὺ θα μας χρησίμευε.«Η Λεωνίδειος μάχη» είχε τελειώσει. Το Μανιάκι πήρε τη θέση του, στις σελίδες της Ιστορίας μας, δίπλα στις Θερμοπύλες και στην Αλαμάνα.Τώρα, ανατολικά από το χωριό Μανιάκι, στο ξωκλήσι «Αγία Ανάσταση», βρίσκονται τα κόκαλα εκείνων που πέσανε σε τούτη τη μάχη, θυμίζοντας, σ εμάς τους μεταγενέστερους, πως η λευτεριά μας, καθώς λέει στον εθνικό μας ύμνο ὁ Σολωμός, είναι απ τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα Ιερά.

Μυργιώτης  Παναγιώτης
Μαθηματικός

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος καί ἡ ἀντίθεσή του στήν ἀποφυγή τῆς τεκνογονίας

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος, ἀντίθετα μέ τίς σύγχρονες νεοορθόδοξες-νεονικολαϊτικές ψευδοδιδασκαλίες, διατύπωνε πάντα τίς ὀρθόδοξες πατερικές θέσεις γιά τήν κατά Χριστόν συζυγική ζωή. Αὐτή δέν πρέπει νά εἶναι ἡδονιστική, μέ κέντρο τήν ἱκανοποίηση τῆς σάρκας, ἀλλά ἀντίθετα νά διατηρεῖ τόν ἀσκητικό ὀρθόδοξο σκοπό καί χαρακτήρα της. Ὁ σκοπός τοῦ κατά Χριστόν γάμου εἶναι ὁ ἐξαγνισμός καί ἡ θέωση τῶν συζύγων διά τῆς ὑπακοῆς στούς Ἱερούς Κανόνες καί ἐν γένει στήν βιβλικοπατερική ὀρθόδοξη παράδοση, διδασκαλία καί ζωή. Στήν θέωση καλοῦνται νά ὁδηγήσουν καί τά τέκνα, πού ἐνδεχομένως θά τούς χαρίσει ὁ Θεός.

Ἡ αὐτονόμηση τῆς ἡδονῆς καί ἡ ἀποφυγή τῆς τεκνογονίας εἶναι κατά τούς Ἁγίους Πατέρες μέγιστο ἁμάρτημα. Ὁ Ὅσιος Πορφύριος ἦταν ἀντίθετος μέ τήν προφύλαξη (ἀποφυγή τῆς σύλληψης) μέ ὁποιοδήποτε μέσο, ἐφ’ ὅσον ὑπάρχουν συζυγικές σχέσεις. Ἀναφέρουμε σχετικά τό ἑξῆς περιστατικό: Ἀφηγεῖται ὁ Ἀρχιμανδρίτης π. Νικόδημος (Μπιλάλης): «Πῆρα τήν εὐχή τοῦ Γέροντα, τοῦ ἐξήγησα ὅτι εἴμαστε περαστικοί ἀπό ἐκεῖ, ὅτι μᾶς ἀρκοῦσε ἡ εὐχή του. Δέν ἤθελα νά τόν ἀπασχολήσω μέ κάποιο θέμα, γιατί τόσοι ἄνθρωποι περίμεναν νά τόν δοῦν κι ἐγώ εἶχα περάσει πρῶτος:

“Τήν εὐχή σας μόνο, Γέροντα, εὔχεστε γιά μᾶς”.

“Κάθισε, κάθισε”, μοῦ λέει τότε. Ἔπιασε τό χέρι μου καί τό κρατοῦσε:

“Πῶς πᾶς, καλά;”, μέ ρώτησε.

“Δόξα τῷ Θεῷ, μέ τήν εὐχή σας καλά, Γέροντα”. Κι ἀμέσως μετά ἄρχισε νά μοῦ λέει:

“Θά τούς λές νά μήν ἀποφεύγουν τά παιδιά. Μέγα, θανάσιμο ἁμάρτημα τό ν’ ἀποφεύγουν νά κάνουν παιδιά. Πολύ καλά κάνεις, πού ἀσχολεῖσαι μέ τό ἔργο αὐτό. Νά συνεχίσεις καί νά τούς λές ὅτι δέν ἐπιτρέπεται ἡ ἀποφυγή τῆς τεκνογονίας. Μέγα ἁμάρτημα ἡ ἀποφυγή τῆς τεκνογονίας”»[1].

Παραθέτουμε ἕνα ἀκόμη σχετικό περιστατικό. Διηγεῖται ἐπισκέπτης τοῦ Ὁσίου: «…Ζήτησα τήν γνώμη τοῦ Γέροντος ὡς πρός τό ποιά ἐπιχειρήματα θά πρέπει ν’ ἀναπτύσσουμε, ὅταν μιλοῦμε κατά τῆς ἀποφυγῆς τῆς τεκνογονίας καί πῶς ἐκεῖνος, ὡς Πνευματικός, ἀντιμετώπιζε τό θέμα αὐτό.

Δέ θ’ ἀναφερθῶ τώρα λεπτομερειακά στήν ὅλη συζήτηση. Ἀναφέρω μόνο ὅτι ὁ Γέρων Πορφύριος ἐπικύρωσε τήν … γραμμή, τήν ὁποία ἀκολουθῶ κι ἐγώ στό θέμα αὐτό ὅτι, δηλαδή, δέν ἐπιτρέπεται ἡ ἀποφυγή τῆς τεκνογονίας, ἐνῶ ὑπάρχουν συζυγικές σχέσεις. Ἡ χρήση ἄρα ἀντισυλληπτικῶν μεθόδων δέν εἶναι ἐπιτρεπτή…»[2].

Ἀπόσπασμα ἀπό τό Βιβλίο:Ἐν Χριστῷ ἀγάπη ἤ Μεταπατερική θεολογία (Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου) – Νέο βιβλίο

[1]               Γέροντος Πορφυρίου Ἱερομονάχου, Ἀνθολόγιο συμβουλῶν, Ἐκδόσεις Ἡ Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος, Μήλεσι Ἀττικῆς, Α΄ ἔκδοση 2002, σελ. 408.

[2]           Ὅ.π., σελ. 410.

hristospanagia.gr 

Ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος. Νά μιμούμαστε τούς ἐνάρετους

Να αγαπάς τον καλό σύντροφο και να αποφεύγεις τον κακό, επειδή ούτε ο μάγος, ούτε ο ληστής, ούτε ο τυμβωρύχος γεννήθηκαν τέτοιοι, αλλά τα έμαθαν αυτά από ανθρώπους, των οποίων ο νους είχε διαφθαρεί από τον σατανά. Γιατί ο Θεός όλα τα έκανε πολύ καλά (Γεν. 1:31). Να μη σε ευχαριστούν τα λουτρά και τα συμπόσια και τα κοινά δείπνα και η καλοπέραση, για να μην πέσεις σε ολέθριους κινδύνους. Να θυμάσαι διαρκώς την οδύνη των αμαρτωλών και να φοβάσαι μήπως σύντομα βρεθείς και εσύ μαζί τους. Δεν μπήκες ποτέ σε σπίτι όπου κλαίνε νεκρό, και βλέποντας τον σπαραγμό και τα κλάματα δεν βιάστηκες να πεταχτείς έξω από εκεί; Από τα πρόσκαιρα λοιπόν πρέπει να συμπεραίνεις για τα αιώνια· γιατί λέει η Γραφή: «Δώσε αφορμή στον σοφό, και θα γίνει σοφότερος» (Παροιμ. 9:9). Με αθωότητα να δέχεσαι τις εντολές του Θεού και με πανουργία να αποκρούεις τα τεχνάσματα του διαβόλου και να κόβεις τις βλαβερές συναναστροφές, για να μείνεις μέσα σου ήρεμος.

Αντίθετα, να ακούσεις τον Κύριο που λέει: «Πολλοί είναι καλεσμένοι, λίγοι όμως εκλεκτοί» (Ματθ. 22:14), και: «Τι λίγοι αυτοί που σώζονται!» (Λουκ. 13:23). Γίνε λοιπόν και εσύ ένας από τους εκλεκτούς και τους λίγους και όχι από τους πολλούς και άξιους για την απώλεια. Γιατί όσοι κάνουν το κακό, είτε ζουν σε κοινόβιο είτε σε οποιονδήποτε τόπο, είναι παιδιά του πονηρού και παρομοιάζονται με τα ζιζάνια που είναι ανάμεσα στα στάχια (Ματθ. 13:38). Εσύ λοιπόν να γίνεις σιτάρι, για να συναχθείς στις αποθήκες του Κυρίου και να μην καείς ως ζιζάνιο με φωτιά που δεν σβήνει.

Συλλογίσου ότι ο δίκαιος Λωτ κατοικούσε στα Σόδομα, αλλά δεν παρασύρθηκε από τη φιληδονία και την ασέλγειά τους· γι’ αυτό και σώθηκε, όπως λέει η Γραφή: «Κατοικώντας ανάμεσά τους ο δίκαιος, καθημερινά υπέφερε ψυχικά βλέποντας και ακούγοντας τα παράνομα έργα τους». Και συμπληρώνει: «Ξέρει ο Κύριος να σώζει τους ευσεβείς από τους πειρασμούς και να φυλάγει την τιμωρία για τους άδικους την ημέρα της κρίσεως» (Β’ Πέτρ. 2:8-9) κτλ. Ο Λωτ λοιπόν, ενώ κατοικούσε με τέτοιους, δεν χάθηκε μαζί τους. Ο Γιεζί όμως υπηρετούσε τον προφήτη Ελισσαίο και αμάρτησε (Δ’ Βασ. 5:20-27). Όμοια και ο Σαμουήλ έμενε μαζί με τον Ηλεί και συναναστρεφόταν με τους γιους του· και ενώ εκείνοι χάθηκαν, αυτός σώθηκε (Α’ Βασ. κεφ. 3-4), γιατί αγαπούσε αληθινά τον Κύριο και δεν ζήλευε τον τρόπο ζωής των ανόμων. Ο Ιούδας πάλι ακολουθούσε μαζί με τους μαθητές τον Κύριο, και όμως τον παρέδωσε στα χέρια των ανόμων.

Επομένως ο καθένας μας πρέπει να προσέχει διαρκώς τον εαυτό του. Και αν ζούμε μαζί με ενάρετους, βλέποντας αυτούς, ας ζήσουμε και εμείς ενάρετα, έχοντας κοντά μας τα υποδείγματα της αρετής. Αν πάλι ζούμε μαζί με αμαρτωλούς, ας φροντίσουμε όχι μόνο να μη ζηλέψουμε τα έργα τους, αλλά μάλλον να τους δώσουμε και αφορμές σωτηρίας με την καλή μας διαγωγή. Αν όμως κάποιος πει: «Είμαι αδύνατος και αμελής, και από τους απρόσεκτους ανθρώπους εύκολα παρασύρομαι στα κακά», αυτός ας προσέχει τις άγιες Γραφές και ας ζηλεύει τον τρόπο ζωής των αγίων πατέρων, και έτσι θα έχει προκοπή φανερή στον Θεό και τους ανθρώπους. Ας πηγαίνει μάλιστα και σε ανθρώπους που φοβούνται τον Κύριο, οι οποίοι θεραπεύουν τις ψυχές, και ό,τι του λένε, να το δέχεται με λαχτάρα και να το κάνει πράξη, και σύντομα θα έχει καρπό. Γιατί λέει η Γραφή: «Ρώτησε τον πατέρα σου, και θα σου εξηγήσει· τους γεροντότερους, και θα σου πουν» (Δευτ. 32:7).

Ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος

(Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Α’, Υπόθεση ΚΕ’ (25), σελ. 232. Εκδόσεις “Το Περιβόλι της Παναγίας”, Θεσσαλονίκη 2001)

(Πηγή ψηφ. κειμένου: koinoniaorthodoxias.org)

https://alopsis.gr/%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%B9%CE%BC%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B5%CE%BD%CE%AC%CF%81%CE%B5%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CF%86/

hristospanagia.gr 

Γερόντισσα Γαλακτία: “Θεέ μου φύλαξέ μας από την αλαζονεία και την εγωιστική εκτίμηση του εαυτού μας… ΜΕΤΑΝΟΙΑ, ΜΕΤΑΝΟΙΑ, ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΜΕΓΑΛΗ”

Ευχαριστώ το Θεό που μου δείχνει κάθε μέρα το έλεος του!

< Τι ανταποδώσομεν τω Κυρίω περί πάντων ων ανταπέδωκεν ημίν !>.

Μου αρκεί Κύριε το έλεος σου.

Νοιώθω την απέραντη αμαρτωλότητά μου και αναγνωρίζω ενώπιον Σου ότι είμαι η τελευταία της ανθρωπότητας .

Όλοι οι άλλοι, από περάτων έως περάτων, είναι θύματα των αμαρτιών μου.

Θέλω να μου το λένε και να μου υπενθυμίζουν τις αμαρτίες μου, για να κλαίω, να μετανοώ και έστω και έτσι, να σε ελκύσω κοντά μου…

Δε θέλω τίποτα άλλο σε αυτό το μάταιο κόσμο.

Μόνο αυτό.

Αυτό μου αρκεί για να το έχω εφόδιο όταν θα μεταβώ στην Όντως Ζωή!

Στην Αληθινή Ζωή!

Σ’ εσένα Κύριε!

Δε θέλω δόξες, επευφημίες και τιμές.

Πάντα αυτά απωθεί με αηδία η ψυχή μου.

Δε θέλω οράματα και αποκαλύψεις που μπορεί να μου σερβίρουν μασκαρεμένο το Σατανά.

Άκουσα μια μέρα ένα και έλεγε ότι συνομιλεί με τον Άναρχο Πατέρα και τα’ χασα! Δεν ήξερε τι έλεγε ο καημένος.

Θεέ μου φύλαξέ μας από την αλαζονεία και την εγωιστική εκτίμηση του εαυτού μας… ΜΕΤΑΝΟΙΑ, ΜΕΤΑΝΟΙΑ, ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΜΕΓΑΛΗ. Χριστέ μου, δεν εζήλεψα ποτέ μου σε καμία, μόνο στη πόρνη που ‘ σωσες από την Αμαρτία ….

Γεροντισσα Γαλακτια (Από τα ιδιόχειρα σημειώματά της)

ΠΗΓΗ

simeiakairwn.gr 

Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος.

Μια πολυάριθμος ομάδα των Αγίων της Εκκλησίας αποτελείται από στρατιωτικούς. Με γενναίο φρόνημα και γενναιότητα αντιμετώπισαν τους πειρασμούς και πολλοί από αυτούς δεν υπέκυψαν στις παντοειδείς πιέσεις ειδωλολατρών αυτοκρατόρων και οδηγήθηκαν σε μαρτυρικό θάνατο με αποκεφαλισμό. Εξέχον μέλος της πολυάριθμης αυτής ομάδας ο Τροπαιοφόρος Άγιος Γεώργιος. Λαοφιλής και αγαπητός μεταξύ των μελών του χριστεπώνυμου πληρώματος της Εκκλησίας. Πάρα πολλοί χριστιανοί φέρουν το όνομά του και οι Εκκλησίες οι αφιερωμένες στην αγία του μνήμη είναι διάσπαρτες σε ολόκληρη την Ελλάδα. Μεγαλομάρτυρα τον ονόμασε η Εκκλησία, δικαίως, όπως θα δούμε στη συνέχεια. Ο Γεώργιος γεννήθηκε το 275 μ .Χ από Χριστιανούς γονείς. Ο πατέρας του μαρτύρησε για τον Χριστό, όταν ήταν ο Γεώργιος δέκα ετών. Η μητέρα και ο ίδιος πήγαν στην πατρίδα της την Παλαιστίνη. Σε ηλικία δεκαοκτώ χρονών ο Γεώργιος κατατάσσεται στον Ρωμαϊκό στρατό. Παρά το νεαρό της ηλικίας του ήταν άριστος στα καθήκοντά του και απολάμβανε τον θαυμασμό όλων‧ και του αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Στο διάστημα από την βασιλεία του Δεκίου μέχρι τη βασιλεία του Διοκλητιανού ο αριθμός των χριστιανών μεγάλωνε συνεχώς. Οι χριστιανοί άρχισαν να λαμβάνουν δημόσια αξιώματα, και άρχισαν να κτίζουν ναούς και να οργανώνουν την φιλανθρωπία. Ο Διοκλητιανός, αφού εξασφάλισε την ασφάλεια των συνόρων,   θέλησε να ασχοληθεί με το εσωτερικό της αυτοκρατορίας . Όρισε στρατηγούς που τους ονόμασε αυτοκράτορες και καίσαρες και στράφηκε εναντίον των χριστιανών για να επαναφέρει την ειδωλολατρία. Το 303 μ.Χ. συγκαλεί τους καίσαρες σε συγκέντρωση και μεταξύ αυτών βρίσκεται και ο Γεώργιος. Ο Διοκλητιανός ζήτησε από όλους να αναλάβουν δράση εναντίον των Χριστιανών. Οι παριστάμενοι υποσχέθηκαν να δράσουν για την εξάλειψη του Χριστιανισμού. Τότε σηκώνεται ο 28χρονος Γεώργιος και λέγει με γενναιότητα και παρρησία: «Γιατί, βασιλιά και άρχοντες, θέλετε να χυθεί αίμα δίκαιο και άγιο και να εξαναγκάσετε τους Χριστιανούς να προσκυνούν και να λατρεύουν τα είδωλα»; Κήρυξε την Χριστιανική Αλήθεια και την Θεότητα του Χριστού. Οι άλλοι καίσαρες προσπάθησαν , θορυβημένοι, να μεταπείσουν τον Γεώργιο και να καθησυχάσουν τον Διοκλητιανό, μάταια όμως. Οργισμένος ο αυτοκράτορας διατάζει να φυλακίσουν τον Γεώργιο, να δέσουν τα πόδια του σε ξύλο και όπως είναι ξαπλωμένος να βάλλουν στο στήθος του μεγάλη και βαριά πέτρα. Όταν το άλλο πρωϊνό οδηγείται ο μάρτυρας ενώπιον του αυτοκράτορα απορρίπτει τις κολακείες και τις δελεαστικές υποσχέσεις του, και ομολογεί την πίστη του στον Χριστό. Ο αυτοκράτορας διατάζει να τον οδηγήσουν σε τροχό με μαχαίρια, τα οποία σχίζουν σε μικρά κομμάτια το ανθρώπινο σώμα. Ο Άγιος ευχαριστεί τον Χριστό για την δοκιμασία και με ευχαρίστηση προχώρησε προς το φοβερό μαρτύριο. Μόλις ο τροχός άρχισε να σχίζει το σώμα του μάρτυρα ακούστηκε φωνή από τον ουρανό που έλεγε : «Μη φοβάσαι, Γεώργιε, γιατί εγώ είμαι μαζί σου» και αμέσως ένας άγγελος ελευθέρωσε τον Άγιο, λύνοντας τον από τον τροχό, και θεράπευσε όλο το καταπληγωμένο σώμα του. Ο Διοκλητιανός θέλησε να προσφέρει θυσία στα είδωλα. Κατά τη διάρκεια της τελετής εμφανίζεται ο Άγιος με αγγελική ομορφιά. Οι παρευρισκόμενοι ταράχτηκαν και έλεγαν ότι είναι ο σωσίας του μάρτυρα ή φάντασμα. Αμέσως εμφανίζονται χίλιοι στρατιώτες με τους αξιωματικούς Πρωτολέοντα και ο Ανατόλιο, που ομολογούν πίστη στον Χριστό. Αποκεφαλίζονται και ο Γεώργιος οδηγείται σε λάκκο με ζεματιστό ασβέστη. Μετά από τρείς ημέρες βρήκανε τον μεγαλομάρτυρα όρθιο μέσα στον ασβέστη να προσεύχεται. Ο κόσμος εντυπωσιάζεται και αναφωνεί : «Ο Θεός του Γεωργίου είναι μεγάλος». Ο αυτοκράτορας ζητά να μάθει που έμαθε ο Γεώργιος τα μαγικά και πως τα χρησιμοποιεί ! Τόσο σκληρός και τυφλός ήταν που δεν έβλεπε τα θαύματα. Ο Γεώργιος του εξηγεί ότι αυτά γίνεται από τη δύναμη της θείας χάριτος. Στη συνέχεια φόρεσαν στον Άγιο πυρακτωμένα παπούτσια με καρφιά και τον ανάγκασαν να περπατά. Ο Άγιος το κάνει προσευχόμενος με χαρά και δεν παθαίνει τίποτα. Τα βασανιστήρια συνεχίστηκαν και το σώμα του γέμισε πληγές.  Όμως, ο Άγιος λάμπει ως άγγελος και τα σημάδια των σκληρών βασανιστηρίων έχουν εξαφανιστεί. Πραγματοποιείται σύσκεψη και αποφασίζεται να δώσουν στον Άγιο να πιεί ισχυρό δηλητήριο. και ο μάγος Αθανάσιος να λύσει τα μάγια!. Ο μάγος Αθανάσιος είχε παρασκευάσει δυο δηλητήρια. Ο Άγιος, αφού προσευχήθηκε, λέγοντας: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός ημών, ο ειπών καν θανάσιμον τι πίωτιν, ου μη αυτούς βλάψει, θαυμάστωσον νυν τα ελέη σου». ήπιε και δεν έπαθε απολύτως τίποτα! Του δίνουν να πιεί και το δεύτερο. Παραμένει αβλαβής. Ο αυτοκράτορας ισχυρίζεται ότι ο Άγιος έχει δικά του μαγικά. Ο Αθανάσιος, που γνωρίζει την δραστικότητα των δηλητηρίων, γονατίζει μπροστά στον Άγιο και ομολογεί την πίστη του στον Αληθινό Θεό. Φθάνει και η σύζυγός του  Διοκλητιανού Αλεξάνδρα που ομολογεί την πίστη της στον Χριστό. Ο Αθανάσιος αποκεφαλίζεται αμέσως, η Αλεξάνδρα την νύκτα στη φυλακή παραδίδει την αγία ψυχή της. Την νύκτα ο Άγιος βλέπει τον Χριστό και του προαναγγέλλει το μαρτυρικό τέλος του. Το πρωί οδηγείται στον Διοκλητιανό, ο οποίος τον διατάσσει να μεταβεί σε ειδωλολατρικό ναό για να προσκυνήσει!. Κάνοντας το σημείο του σταυρού ο Άγιος τα είδωλα γκρεμίζονται. Τότε ο Διοκλητιανός διατάσσει τον αποκεφαλισμό του και τελειώνει η επίγεια ζωή του Αγίου Γεωργίου. Η μνήμη του τιμάται την 23η Απριλίου, αν συμπέσει με την Μ. Τεσσαρακοστή, την Μ. Εβδομάδα ή το Πάσχα, η μνήμη του Αγίου Γεωργίου μετατίθεται για τη Δευτέρα της Διακαινησίμου.

Απολυτίκιο
Ὡς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής, καὶ τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής, ἀσθενούντων ἰατρός, βασιλέων ὑπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός

Ἅγιος Μάρκος ὁ Ἀσκητής. Βάλε ἀσφάλεια στά λόγια σου…

Βάλε ἀσφάλεια στά λόγια σου γιά νά μήν καυχηθεῖς καί φύλαγε τό νοῦ σου νά μή νομίσεις ὅτι εἶσαι κάτι, γιά νά μήν παραχωρήσει ὁ Θεός καί πράξεις τά ἀντίθετα. 

Γιατί τό ἀγαθό δέν κατορθώνεται ἀπό μόνον τόν ἄνθρωπο, ἀλλά μέ τήν βοήθεια τοῦ Παντεπόπτη Θεοῦ.

Ἅγιος Μάρκος ὁ Ἀσκητής

Ἀπό τό βιβλίο: «ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ τῶν ἱερῶν Νηπτικῶν»

Ἐκδόσεις «Τό Περιβόλι Τῆς Παναγίας»

Τά 226 κεφάλαια: τομ. α΄

hristospanagia.gr 

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης. Τά γεράματα ταπεινώνουν τόν ἄνθρωπο

Τα γεράματα ταπεινώνουν τον άνθρωπο

Πόσο ταπεινώνεται ο άνθρωπος στα γεράματα! Οι γέροι σιγά –σιγά χάνουν τις δυνάμεις τους και μοιάζουν σαν το γερασμένο γεράκι. Όταν γεράσει το γεράκι ,πέφτουν τα φτερά του και οι φτερούγες του μετά είναι σαν σπασμένες τσατσάρες. Θυμάμαι, στην Μονή Φιλοθέου ήταν ένας Προϊστάμενος που είχε πάει το 1914 εθελοντής από την Σμύρνη στην Αλβανία για να εκδικηθή τους Τούρκους, που είχαν σφάξει τον πατέρα του. Μια φορά έπιασε ένα Τούρκο και πήγε να τον σφάξη. Εκείνος του είπε: « Η δική μας θρησκεία είναι άχαρη. Μας λέει και να σφάζουμε και να σκοτώνουμε. Η δική σας όμως δεν είναι τέτοια. Ο Χριστός σας λέει να μην σκοτώνετε » . Μόλις το άκουσε αυτό τόσο συγκινήθηκε που πέταξε το ντουφέκι και σηκώθηκε και πήγε στο Άγιον Όρος ,για να γίνη καλόγερος. Έγινε καλόγερος, έγινε και Προϊστάμενος ,αλλά το αντάρτικο δεν του έφυγε. Είχε όλα τα διακονήματα και όλα τα κλειδιά από τις αποθήκες τα είχε περασμένα στη ζώνη του. Κανείς δεν τολμούσε να του μιλήση. Αν ξεχνούσε κανένας Πατέρας να τον φωνάξη με τον τίτλο του, « Γέροντα Σπυρίδων », γινόταν θηρίο. Μία Μεγάλη Σαρακοστή πήγαν στο μοναστήρι συμμορίτες και τους ζήτησαν τυριά. « Βρε γουρούνια, τους λέει αυτός, την σαρακοστή ζητάτε τυριά; » . Τους πέταξε έξω . Μια άλλη φορά οι Πατέρες είχαν λύσει τους πολυελαίους ,για να τους καθαρίσουν. Είδαν οι συμμορίτες τα διάφορα εξαρτήματα που γυάλιζαν και νόμιζαν ότι ήταν χρυσά . Πήγαν , τα έβαλαν σε τσουβάλια και μάζεψαν τα ζώα της περιοχής , για να τα μεταφέρουν. Μόλις τους είδε αυτός, τους πιάνει και παίρνει και τα αδειάζει από τα τσουβάλια. « Βρε σαβούρες, τους λέει, μπρούντζα είναι αυτά, μπρούντζα σαν εσάς! » . Καθόλου δεν δείλιαζε. Στα γεράματά του όμως είχε αρρωστήσει και είχε ταπεινωθεί Με είχαν βάλει να τον βοηθώ λιγάκι. Μια φορά μου είπε: « Κάνε προσευχή. Αβέρκιε, δεν νιώθω καλά ». Σηκώθηκα και άρχισα να κάνω κομποσχοίνι: « Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον τον δούλον σου, τον Γέροντα Σπυρίδωνα » . Μωρέ τον « Σπύρο » ,πες! μου λέει. Πόσο τον είχαν ταπεινώσει η αρρώστια και τα γεράματα! Πρώτα που να τολμούσες να μην τον πεις « Γέροντα Σπυρίδωνα » !

Να, και ο πατέρας μου στα γεράματά του από μια μύγα ταπεινώθηκε. Μια μέρα τον βρήκε η αδελφή μου να κλαίη. « Τι έπαθες ,πατέρα; τον ρωτάει. Μήπως κανένα εγγονάκι σε πείραξε; » . « Όχι, όχι , της λέει. Τι είναι ο άνθρωπος! Προσπαθούσα να σκοτώσω μια μύγα με τη μυγοσκοτώστρα και δεν μπορούσα. Έκανα έτσι να την χτυπήσω, έφευγε από εδώ. Έκανα έτσι, έφευγε από εκεί. Εγώ, Όταν ήμουν νέος ,είχα τέτοιο σημάδι που τους Τσέτες δεν τους σκότωνα. Τους σημάδευα γύρω γύρω και τους ανάγκαζα να παραδοθούν. Δεκαέξι χρόνων σημάδεψα ένα λιοντάρι ,το πλήγωσα και πάλεψα με το λαβωμένο λιοντάρι, και τώρα μια μύγα να μην μπορώ να την σκοτώσω! Α, τίποτε δεν είναι ο άνθρωπος » . Ένιωθε ο καημένος ένα τίποτε ,σαν να μην είχε κάνει τίποτε στην ζωή του.

Και στο Άγιον Όρος ,στα γηροκομεία των Μονών, πόσο ταπεινώνονται τα γεροντάκια! Περνούν και δεύτερη… κουρά! Τους κόβουν τα μαλλιά ,για να μην έχουν πολλά και δυσκολεύονται να τα λούζουν. Τους κόβουν και τα γένια, γιατί τρέχουν τα σάλια ,τα φαγητά ,και πώς να τα καθαρίσουν; Αυτή είναι η τελευταία κουρά. Η ταπεινή κουρά!

Από το βιβλίο «Οικογενειακή ζωή»

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

https://www.blogger.com/blog/post/edit/3736973688217550336/3827445481156882352

hristospanagia.gr

† Ἀρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ἱ. Μ. Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους. Ἡ Παναγία μᾶς ὁδηγεῖ στόν Χριστό μας

Οφείλουμε πάρα πολλά στην Παναγία μας, διότι είναι η πνευματική μας Μητέρα. Και όλοι γνωρίζουμε τι ιερό πρόσωπο είναι στη ζωή μας η μητέρα. Η σαρκική μας μητέρα είναι ένα πρόσωπο ιερό και άγιο, που όλοι το έχουμε ανάγκη στη ζωή μας. Κι αυτοί που πεθαίνουν 90 και 100 χρονών αναζητούν ενίοτε τη μάνα τους. Κι ας έχει πεθάνει η μάνα τους πριν 60 χρόνια ή κι ας μη τη γνώρισαν ποτέ!

Τόσο πολύ ο άνθρωπος νοιώθει την ανάγκη της μάνας του. Κι αυτό είναι δώρο από τον Θεό. Την ευλογία από τον Θεό να έχει μία μητέρα, και όλοι να έχουμε μία μητέρα. Και μάλιστα όταν αυτή η μητέρα είναι και ευσεβής, η ευλογία είναι μεγαλύτερη. Αλλά κάθε μητέρα είναι πρόσωπο ιερό και άγιο για εμάς.

Έχουμε όμως και την ουράνια Μητέρα μας, την πνευματική μας Μητέρα, την Κυρία Θεοτόκο. Ώστε, κι όταν έχουμε χάσει από τη ζωή αυτή τη φυσική μας μητέρα, ή κι αν καμιά φορά και η φυσική μας μητέρα μας έχει απογοητεύσει, διότι άνθρωπος είναι κι αυτή, ή μας έχει στενοχωρήσει, έχουμε την πνευματική μας Μητέρα, που είναι μεγάλη παρηγοριά.

Τι ωραίο πράγμα είναι να ξέρουμε ότι έχουμε όλοι μας μία ουράνια, πνευματική, αγία Μητέρα, στην οποία μπορούμε να αποταθούμε σε κάθε στιγμή της ζωής μας! Και να της πούμε τον πόνο μας, να της πούμε την αγάπη μας, τον λογισμό μας, τη στενοχώρια μας, την αμφιβολία μας ακόμη. Ό,τι έχουμε να το πούμε στην Παναγία μας και να της ζητάμε την ευλογία της.

Είναι ωραίο πράγμα οι Χριστιανοί να έχουμε ένα πνευματικό σύνδεσμο με την Παναγία μας, και δια της Παναγίας μας με τον Χριστό μας, διότι η Παναγία μας δεν θέλει να είμαστε μαζί της συνδεδεμένοι ξεχνώντας τον Υιό Της, αφού και Εκείνη έχει τον Χριστό ως κέντρο της ζωής της. Είχε και θα έχει τον Ιησού Χριστό. Το κέντρο της ζωής της Παναγίας μας είναι ο Χριστός. Άρα θέλει και η Παναγία μας, όσοι την αγαπούμε ν’ αγαπούμε και τον Χριστό και κέντρο της ζωής μας να είναι ο Χριστός.

+++

Γι’ αυτό στο Άγιον Όρος, όπως ξέρετε, και παντού όπου υπάρχουν Ορθόδοξοι, η κυριότερη προσευχή είναι το: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλόν» και μετά το «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς», και το «Θεοτόκε Παρθένε χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία» και το «Άγγελος πρωτοστάτης ουρανόθεν επέμφθη».

Στο Άγιον Όρος πάντοτε επισυνάπτεται κοντά στη δεσποτική και μία θεομητορική ακολουθία. Μέσα στο Απόδειπνο λέμε τους Χαιρετισμούς κάθε ημέρα. Αλλά και κάθε μοναχός στο κελλί του θα πει τουλάχιστον μία φορά τους Χαιρετισμούς της Παναγίας: «Χαίρε, χαίρε, χαίρε…»

Κι έτσι έχοντας συνεχή κοινωνία με τον Χριστό δια της ευχής τού «Κύριε Ιησού Χριστέ…», έχουμε και συνεχή κοινωνία με τη Μητέρα του Λυτρωτή μας, την Κυρία Θεοτόκο, την Παναγία μας. Μ’ αυτά τα δύο άγια Πρόσωπα. Και η Παναγία μάς οδηγεί στον Χριστό μας.

Έχετε δει την εικόνα της Παναγίας των Χαιρετισμών που είναι αντίγραφο εικόνος της Μονής του Οσίου Γρηγορίου. Βαστάει στο ένα της χέρι τον Χριστό και με το άλλο της χέρι δείχνει τον Χριστό. Αυτή η εικόνα που δείχνει τον Χριστό λέγεται Οδηγήτρια. Δηλαδή μας οδηγεί στον Χριστό.

Και εμείς την Παναγία δεν την έχουμε για να της ζητάμε, όταν δεν είμαστε καλά, να μας βοηθάει στις δύσκολες στιγμές της ζωής μας ή να μας παρηγορεί, αλλά την έχουμε για να της ομοιάζουμε. Βλέπουμε πώς η Παναγία πολιτεύθηκε σ’ αυτόν τον κόσμο; Να προσπαθούμε να της ομοιάσουμε κι εμείς.

† Ἀρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ἱ. Μ. Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους

(Πηγή: koinoniaorthodoxias.org)

https://alopsis.gr/η-παναγία-μάς-οδηγεί-στον-χριστό-μας-†

hristospanagia.gr 

Υπεραγία Θεοτόκος: Ακένωτος Ζωοδόχος Πηγή.

Η Εορτή της Ζωοδόχου Πηγής είναι κινητή εορτή, εορταζομένη μετά την Ζωηφόρο Ανάσταση του Σωτήρα Χριστού, την Παρασκευή της Διακαινησίμου.

Τιμάται την ημέρα αυτή η Παναγία, η πηγή της Ζωής, γιατί έφερε στον κόσμο τον ενανθρωπήσαντα Λόγον του Θεού. Δεν τιμά  κάποιο γεγονός της επίγειας ζωής Της (γέννηση, κοίμηση, κλπ), αλλά πανηγυρίζει τα θαύματα Της σε ανθρώπους, αρρώστους ή έχοντας κάποιο πρόβλημα. Με το όνομα «Ζωοδόχος Πηγή του Μπαλουκλί» ή «Παναγία η Μπαλουκλιώτισσα» ονομάζεται περιοχή έξω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης προς την Σηλυβρία, όπου υπήρχε Αγίασμα, εις «τα παλάτια των πηγών», όπου την Άνοιξη παραθέριζαν οι αυτοκράτορες. Πήρε το όνομα από την τουρκική λέξη «Balık» που σημαίνει «ψάρι».

Για την ανακάλυψη του Αγιάσματος αυτού υπάρχουν δυο εκδοχές.

Α) Την πρώτη εκδοχή αναφέρει ο Νικηφόρος Κάλλιστος, κατά την οποία ένας άσημος και άγνωστος κρεοπώλης με το όνομα Λέων βρίσκεται, ως στρατιώτης, γύρω στο 450 μ. Χ. σε ένα δάσος της Βασιλεύουσας και ακούει τη φωνή ενός τυφλού να ζητά νερό για να σβήσει την δίψα του. Ο Λέων ψάχνει για πηγή. Όμως, δεν βρίσκει και επιστρέφει στεναχωρημένος. Τότε ακούει φωνή να του λέγει  : «Ου χρεών σε, Λέων, αγωνιάν, το γαρ ύδωρ εγγύς». Δηλαδή, «μη στεναχωριέσαι Λέων, το νερό κοντά σου είναι». Συνεχίζει η ίδια γυναικεία φωνή : «Λέων βασιλιά, πάρε απ’ το νερό αυτό και δώσε να πιει να ξεδιψάσει ο τυφλός άνθρωπος. Και κάτι ακόμα, άλειψε μ’ αυτό τα μάτια του και αμέσως θα καταλάβεις ποια είμαι εγώ που σου μιλώ». Ο Λέων υπάκουσε και πράγματι βρήκε την πηγή, πήρε νερό και ξεδίψασε ο τυφλός. Ακόμη τα μάτια του τυφλού άνοιξαν , αφού προηγουμένως τα άλειψε με το νερό. Άνοιξαν και τα μάτια του Λέοντος και συνειδητοποίησε ότι η γυναικεία φωνή ήταν της Παναγίας και δικά Της είναι τα θαύματα : της ανεύρεσης της πηγής, και της ανάβλεψης του τυφλού. Αργότερα έγινε και τρίτο θαύμα. Η Παναγία τον προσφώνησε «βασιλιά» και ο Λέων έγινε αυτοκράτορας το 486  μ.Χ. με το όνομα ως Λέων ο Α΄ ο Θράξ, ο επονομαζόμενος και Μακέλλης , και τον οποίο η Αγία Εκκλησία μας ως Άγιο τον τιμά στις 20 του Ιανουαρίου. Το όνομα «Μακέλλης» μας παραπέμπει στο επάγγελμά του (κρεοπώλης).Ο Λέων ως αυτοκράτορας θα αναγείρει λαμπρό Ναό για να θυμίζει τις ευεργεσίες της Θεοτόκου προς τον ίδιο αλλά και σε όλους μας.

Β) Η δεύτερη εκδοχή σώζεται από τον ιστορικό Προκόπιο και τοποθετείται στις αρχές του 6ου αιώνα και αναφέρεται στον  Ιουστινιανό. Ο Ιουστινιανός κυνηγούσε σε ένα τοπίο υπέροχο με πολλή πράσινο, δέντρα  και νερά. Βλέπει, τότε, ως εις όραμα ένα παρεκκλήσιο με πλήθος κόσμου και ένα ιερέα μπροστά σε μια πηγή και να του λένε : «Είναι η πηγή των θαυμάτων». Κτίζει εκεί ναό με υλικά που περίσσευαν από το κτίσιμο της Αγιά Σοφιάς . Ο Ι. Κεδρηνός αναφέρει ότι χτίστηκε το 560 μ.Χ.

Ανεξάρτητα από τον τρόπο εύρεσης του Αγιάσματος μαρτυρείται ότι : Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός έπασχε από δυσουρία και επειδή θεραπεύτηκε από το νερό της πηγής για να ευχαριστήσει την Παναγία ανήγειρε μεγάλο Ναό, τον οποίο ο Βασίλειος ο Μακεδών επιμελήθηκε τις ζημιές που προξένησαν  διάφοροι σεισμοί. Πολλά ήταν τα θαύματα που τελέστηκαν στην πηγή, όπως λύσεις στειρώσεων και αναστάσεις νεκρών. Επίσης, αναφέρεται ότι κάποιος  θεσσαλός   ερχόμενος προς την πηγή απέθαντέ καθ’ οδόν. Ενώ ακόμη έπνεε τα λοίσθια, έδωσε παραγγελία στους ναύτες, που τον συνόδευαν, να τον πάνε στο ναό της Πηγής και να χύσουν επάνω του τρεις κουβάδες νερό, από το νερό της  και έτσι να τον θάψουν. Πράγματι, οι ναύτες μετέφεραν τον νεκρό στην πηγή   μόλις χύθηκε το νερό επάνω του,  ανέζησε. Όταν ο ναός επρόκειτο να πέσει, πιστοί είδαν την Θεοτόκο να κρατάει τον ναό μη πέσει μέχρι την στιγμή που όλος ο κόσμος εξήλθε αυτού. Το ύδωρ της Πηγής έβγαλε δαίμονες από ανθρώπου, ελευθέρωσε φυλακισμένους, θεράπευσε τη λιθίαση του αυτοκράτορα Λέοντα του Σοφού, γάγγραινα και θανάσιμα φύματα, άνθρακες, λέπρα, λώβη, ογκώσεις γυναικών, επιχύσεις οφθαλμών, λευκώματα και υέλωπες. Ο Ανδρόνικος Γ', βρίσκεται ετοιμοθάνατος στο Διδυμότειχο,. Πίνει από το αγίασμα της Πηγής και γιατρεύεται. Γράφοντας τον 14ο αι. μ.Χ. για το αγίασμα της Πηγής ο Νικηφόρος Κάλλιστος παραθέτει, από διάφορες πηγές, ένα κατάλογο 63 θαυμάτων, από τα οποία τα 15 φθάνουν ως την εποχή του.Σήμερα στην αυλή της Ζωοδόχου Πηγής βρίσκονται οι τάφοι των Οικουμενικών Πατριαρχών. Το δε αγίασμα βρίσκεται στον υπόγειο Ναό. Σε ανάμνηση των εγκαινίων του Ναού από τον Αυτοκράτορα Λέοντα η Εκκλησία καθιέρωσε την κατ΄ έτος εορτή της Ζωοδόχου Πηγής, την Παρασκευή της Διακαινησίμου Εβδομάδας.

Λειτουργικά κείμενα

Απολυτίκιο
Ο ναός σου Θεοτόκε ανεδείχθη παράδεισος, ως ποταμούς αειζώους αναβλύζων ιάματα ώ προσερχόμενοι πιστώς, ως Ζωοδόχου εκ Πηγής, ρώσιν αντλούμεν, και ζωήν την αιώνιον, πρεσβεύεις γαρ συ τω εκ σου τεχθέντι, Σωτήρι Χριστώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Κοντάκιον
Ἐξ ἀκενώτου σου Πηγῆς Θεοχαρίτωτε, ἐπιβραβεύεις μοι πηγάζουσα τὰ νάματα, ἀενάως τῆς σῆς χάριτος ὑπὲρ λόγον· τὸν γὰρ Λόγον ὡς τεκοῦσα ὑπὲρ ἔννοιαν, ἱκετεύω σε δροσίζειν με σῇ χάριτι, ἵνα κράζω σοι· Χαῖρε ὕδωρ σωτήριον.

Μεγαλυνάριον
Ύδωρ το ζωήρυτον της Πηγής, μάννα το προχέον, τον αθάνατον δροσισμόν το νέκταρ το Θείον την ξένην άμβροσίαν το μέλι το εκ πέτρας, πίστει τιμήσωμεν.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός

Νικόλαος Πλαστήρας (Μαύρος Καβαλάρης) ο τίμιος πολιτικός και γενναίος στρατιωτικός.

Νικόλαος Πλαστήρας, τέκνο φτωχής οικογενείας από το Βουνέσι  (Μορφοβούνι, σημερινή ονομασία) του ν. Καρδίτσας. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα του τόπου. Γεννήθηκε το 1883 και πέθανε το 1953. Ο πατέρας του ήταν ράπτης και η μάνα του υφάντρα. Φοιτά στο δημοτικό και στο ελληνικό σχολείο της Καρδίτσας. Εμπλέκεται σε καυγά με τούρκο αξιωματούχο και αναγκάζεται να καταφύγει στον Πειραιά για να σωθεί. Επιστρέφει όταν απελευθερώθηκε από τους τούρκους η Θεσσαλία και τελειώνει τις γυμνασιακές σπουδές του. Κατόπιν τον Δεκέμβριο του 1903 κατατάσσεται στο στρατό με τον βαθμό του δεκανέα. Το 1907 συγκροτεί ομάδα καρδιτσιωτών εθελοντών και λαμβάνει μέρος στον Μακεδονικό αγώνα. Συμμετέχει ενεργά στον «Σύνδεσμο Υπαξιωματικών» που ήταν παράλληλη με τον «Στρατιωτικό Σύνδεσμο» των αξιωματικών, που έκανε το Κίνημα στο Γουδί το 1909. Το 1910 εισήχθη στη Σχολή Υπαξιωματικών της Κέρκυρας από την οποία αποφοίτησε το 1912 ως Ανθυπολοχαγός. Κατά τους βαλκανικούς πολέμους πολεμά ηρωικά και διακρίνεται στις μάχες της Ελασσόνας, των Γιαννιτσών και του Λαχανά – ιδιαίτερα στην τελευταία. Για τον λόγο αυτό ονομάζεται από τους συμπολεμιστές του ¨μαύρος καβαλάρης¨.

        Όταν υπηρετούσε  ως λοχαγός στη Λευκάδα μαζί με 11 άλλους αξιωματικούς της μονάδας του εγκατάλειψε τη θέση του και κινήθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου έφτασε στις 17/30 Σεπτεμβρίου 1916. Πολέμησε στο Μακεδονικό μέτωπο κατά των Γερμανοβουλγάρων, όπου τραυματίστηκε και παράλληλα προάχθηκε σε ταγματάρχη. Επίσης, ορίστηκε Στρατιωτικός Διοικητής στη Χίο. Στη μάχη του Σκρα διακρίθηκε ως διοικητής τάγματος και προήχθη «επ' ανδραγαθία» σε αντισυνταγματάρχη. Στη Μικρά Ασία, ως επικεφαλής του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων έχει ως περιοχή ευθύνης του την περιοχή Μαγνησίας. Μεταξύ άλλων προβαίνει σε εκκαθαρίσεις από τους Τούρκους Τσέτες αντάρτες και στην προάσπιση των ελληνικών πληθυσμών και ιδρύει ένα ορφανοτροφείο με σκοπό τη φροντίδα των ορφανών Ελληνόπουλων. Στη Μικρασιατική εκστρατεία έδωσε πολλές νικηφόρες μάχες με λίγες απώλειες που τον έκαναν γνωστό εις τους Τούρκους. Οι τελευταίοι τον ονόμασαν «Καρά-Πιπέρ» (μαύρο πιπέρι), ενώ το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων έγινε γνωστό ως «Σεϊτάν Ασκέρ» (Στρατός του Διαβόλου). Επίσης, επικηρύχθηκε από τον Μουσταφά Κεμάλ. Κατά την προέλαση του Ελληνικού Στρατού το καλοκαίρι του 1921 πέρα από τον Σαγγάριο, το Σύνταγμα έφθασε μέχρι το Καλτακλί, 8 χιλιόμετρα από το Καλέ Γκρότο, ως αριστερή πτέρυγα της 13ης Μεραρχίας του Β΄ Σώματος Στρατού. Κατά την επιστροφή στρατιωτών και πολιτών προς την μητέρα Ελλάδα, μετά την στρατιωτική ήττα, βοηθάει πάρα πολλούς Έλληνες (στρατιωτικούς και πρόσφυγες πολίτες).Μετά την μικρασιατική καταστροφή, το 1922 αναλαμβάνει την αρχηγία της «Επαναστατικής επιτροπής» και ανατρέπει τον βασιλέα Κωνσταντίνο τον Α΄ και τον διαδέχεται ο υιός του Γεώργιος ο Β΄. Ορκίζεται νέα κυβέρνηση εις την οποία δεν συμμετέχει αλλά είναι ο ισχυρός αρχηγός. Η κυβέρνηση ασχολείται με τη λύση των προβλημάτων που προκάλεσε ο πόλεμος, με την στέγαση και περίθαλψη των προσφύγων εις τους οποίους διανέμονται απαλλοτριωθείσες γεωργικές εκτάσεις. Aναδιοργανώνεται ο Στρατός και ανασυντάσσεται η Στρατιά του Έβρου, δίνοντας ένα βοήθημα στον Ελευθέριο Βενιζέλο, κατά τις διαπραγματεύσεις για τη Συνθήκη της Λωζάννης, περιορίζοντας τις απαιτήσεις του Κεμάλ.  Μετά τις εκλογές τον Δεκέμβριο του 1923 κατέθεσε την εξουσία στα χέρια της εκλεγμένης κυβέρνησης. Τον Ιανουάριο του 1924 παραιτήθηκε και αποστρατεύτηκε με τον βαθμό του Αντιστράτηγου. Το 1933 τις εκλογές κέρδιζε η αντιβενιζελική παράταξη του Παναγή Τσαλδάρη. Πριν ολοκληρωθεί η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, τη νύχτα της 5ης προς 6ης Μαρτίου, ο Πλαστήρας οργάνωσε κίνημα υπέρ του Βενιζέλου και με την έγκριση αυτού, με τη δικαιολογία ότι η άνοδος των αντιβενιζελικών στην εξουσία θα σήμαινε το τέλος της Δημοκρατίας. Το κίνημα απέτυχε και κατέφυγε στον Λίβανο και μετά στη Γαλλία. Αρχές του φθινοπώρου του 1941, έρχεται πάλι σε επαφή με τον Πυρομάγλου τον οποίο στέλνει στην Ελλάδα με σκοπό να αναστείλει κάθε ένοπλη αντίσταση, ο οποίος τελικά προσχώρησε στον ΕΔΕΣ. Ο Πλαστήρας ήταν ένας, παρά τη θέληση τη δική του, πρόεδρος του ΕΔΕΣ. Τον Νοέμβριο του 1944 ήλθε σε επαφή με τον Γεώργιο Παπανδρέου, ο οποίος ήθελε να τον προσκαλέσει στην Ελλάδα με σκοπό να ενισχύσει την κυβέρνησή του. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα ο Πλαστήρας είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στις εξελίξεις. Κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών, σε συζήτηση που διεξήχθη μεταξύ των Σιάντου, Γεωργίου Παπανδρέου, Καφαντάρη, του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού και του ίδιου, είχε έντονη λογομαχία με τον Σιάντο. Ο Πλαστήρας αμφισβήτησε ανοικτά την προσφορά των ανταρτών του ΕΛΑΣ στην Εθνική Αντίσταση και στην απελευθέρωση κάνοντας λόγο για «ξεπάστρεμα όλων των δεξιών» και «κάψιμο χωριών». Ο Σιάντος εξανέστη φωνάζοντας «Δεν σας επιτρέπω να υβρίζετε τους ηρωικούς μας αντάρτες!», με τον Πλαστήρα να του ανταπαντάει: «Κάθισε κάτω, ζαγάρι!» Μετά τα γεγονότα του Δεκεμβρίου 1944 καλείται να αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας ως προσωπικότητα ευρείας αποδοχής. Είναι 3 Ιανουαρίου 1945. Προσπαθεί να αποτρέψει τον λεγόμενο εμφύλιο ή κατά άλλους ανταρτοπόλεμο και συμμετέχει στη συμφωνία της Βάρκιζας. Τον Απρίλιο του 1945 δημοσιεύεται επιστολή του στην εφημερίδα  ¨Ελληνικό Αίμα¨, με την οποία ζητούσε τη συνθηκολόγηση με τους Ιταλούς, κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ο τότε Αντιβασιλέας και Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός ζητά την παραίτηση πρωθυπουργού και κυβερνήσεως, η οποία γίνεται  στις 8 Απριλίου 1945.Με την λήξη του εμφυλίου γίνεται πρωταγωνιστής των εξελίξεων ως  αρχηγός \της ΕΠΕΚ (Εθνική Προοδευτική Ένωση Κέντρου) με σύνθημα τη λέξη ¨Αλλαγή¨. Σχηματίζει δυο φορές κυβερνήσεις συνασπισμού κομμάτων κεντρώων 1950-1952 (15 Απριλίου 1950 - 21 Αυγούστου 1950 και 1 Νοεμβρίου 1951 - 11 Οκτωβρίου 1952). Ασκεί μετριοπαθή πολιτική και αγωνίζεται να επουλώσει τις πληγές που άφησε εις τις καρδιές και να αποκαταστήσει την υλική καταστροφή που προκάλεσε η ένοπλη προσπάθεια ελάχιστης μειοψηφίας να κυβερνήσουν τον τόπο. Στη δεύτερη περίοδο της πρωθυπουργίας του συνεργάστηκε με το κόμμα των Φιλελευθέρων με αρχηγό τον Σοφοκλή Βενιζέλο. Το τέλος του το πολιτικό πλησιάζει. Στις 16 Νοεμβρίου 1952 προκηρύσσονται εκλογές με το πλειοψηφικό σύστημα με το οποίο συμφώνησε και ο Πλαστήρας αποδεχθείς την πρόταση-πρόκληση του Παπάγου εις την Βουλή. Κατά τις εκλογές εκείνες ο στρατάρχης Παπάγος, ο νικητής του εμφυλίου σπαραγμού, θριαμβεύει με το κόμμα ¨Ελληνικός Συναγερμός¨ και ο Πλαστήρας δεν εκλέγεται ούτε Βουλευτής. Η πολιτική του παρουσία τελειώνει.

        Πάμφτωχος και παραγνωρισμένος, διαμένει σε ένα μικρό διαμερισματάκι στο Μετς και δεν θέλει ούτε τηλέφωνο ανάγκης: «Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο;», έλεγε στις εκκλήσεις των δικών του. Στην ευρύτερη οικογένειά του είχε απαγορεύσει μάλιστα να χρησιμοποιούν το επίθετο Πλαστήρας για να μην τυγχάνουν ευνοϊκότερης μεταχείρισης. Όταν ο άνεργος αδερφός του βρήκε τελικά δουλειά εργάτη σε βιομηχανία παραγωγής μπύρας ως «Πλαστήρας», ο στρατηγός το έμαθε και αφού τον επέπληξε, του απαγόρευσε να αποδεχθεί τη θέση λέγοντάς του: «Αν έχεις ανάγκη, κάτσε εδώ να μοιραζόμαστε το φαγητό μου». Ο πρωθυπουργός Πλαστήρας δεν απέκτησε ποτέ δικό του σπίτι, μιας και όταν οι καλοί του φίλοι κανόνισαν κάποτε ένα στεγαστικό δάνειο, εκείνος τους απάντησε: «Με τι μούτρα ρε θα βγω στο δρόμο αν μαθευτεί πως εγώ πήρα δάνειο για σπίτι;». Κατάκοιτος πια από την κακή κατάσταση της υγείας του, δέχθηκε λίγο πριν πεθάνει στο φτωχό διαμερισματάκι του κοντά στο Παναθηναϊκό Στάδιο την επίσκεψη της βασίλισσας Φρειδερίκης, η οποία τον ρώτησε γιατί κοιμόταν σε ράντζο και όχι σε κανονικό κρεβάτι: «Συνήθισα, Μεγαλειοτάτη, το ράντζο από τον στρατό και δεν μπορώ να το αποχωριστώ», της απάντησε ο υπερήφανος Πλαστήρας.

        Αφήνει την τελευταία πνοή την 27η Ιουλίου 1953. Με απόφαση της κυβέρνησης Παπάγου η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη και απεδόθησαν τιμές εν ενεργεία Πρωθυπουργού. Συνοπτική η παρουσίαση του Πλαστήρα Νικολάου ή Μαύρου Καβαλάρη κατά τους πιστούς του φίλους και συμπολεμιστές του. Κεντρώος αξιωματικός και πολιτικός δεν απέφυγε την εμπλοκή του στρατού εις την πολιτική. Κινημάτων ηγήθηκε άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε με ήττα. Δεν συμφωνεί κανείς με την εμπλοκή του στρατού στην πολιτική κονίστρα. Άλλος είναι ο ρόλος του στρατεύματος. Καταδικαστέος για τη συμπεριφορά αυτή ο Πλαστήρας και κάθε αξιωματικός. Εκείνο που πρέπει να τονιστεί για να το θυμηθούμε όλοι μας και να το πληροφορηθεί πρωτίστως η νεολαία μας είναι το γεγονός ότι πέθανε στην ψάθα. Δεν υπήρχαν χρήματα για το νεκρικό κουστούμι. Μας φαίνεται παράξενο, ίσως, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Αυτά, θα γράφαμε, τα πρότυπα θα πρέπει να έχουν όλοι οι πολιτικοί. Όλοι και όχι μόνο η πλειοψηφία. Εμείς, ως κυρίαρχος Λαός, τέτοιους πολιτικούς να σταυροδοτούμε

Μυργιώτης  Παναγιώτης
Μαθηματικός

Κατηχητικός Λόγος Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Ει τις ευσεβής και φιλόθεος, απολαυέτω της καλής ταύτης και λαμπράς 
πανηγύρεως.
Ει τις ευγνώμων, εισελθέτω χαίρων εις την χαράν του Κυρίου αυτού.
Ει τις έκαμε νηστεύων, απολαυέτω νυν το δηνάριον.
Ει τις από της πρώτης ώρας ειργάσατο, δεχέσθω σήμερον το δίκαιον όφλημα.
Ει τις μετά την τρίτην ήλθεν, ευχαρίστως εορτασάτω.
Ει τις μετά την έκτην έφθασε, μηδέν αμφιβαλλέτω· και γαρ ουδέν ζημειούται.
Ει τις υστέρησεν εις την ενάτην, προσελθέτω, μηδέν ενδοιάζων. Ει τις εις μόνην έφθασε την ενδεκάτην, μη φοβηθή την βραδύτητα· φιλότιμος γαρ ων ο Δεσπότης, δέχεται τον έσχατον καθάπερ και τον πρώτον· αναπαύει τον της ενδεκάτης, ως τον εργασάμενον από της πρώτης· και τον ύστερον ελεεί και τον πρώτον θεραπεύει· κακείνω δίδωσι και τούτω χαρίζεται· και τα έργα δέχεται και την γνώμην ασπάζεται· και την πράξιν τιμά και την πρόθεσιν επαινεί.
Ουκούν εισέλθετε πάντες εις την χαράν του Κυρίου υμών· και πρώτοι και δεύτεροι τον μισθόν απολαύετε. Πλούσιοι και πένητες μετ' αλλήλων χορεύσατε· εγκρατείς και ράθυμοι την ημέραν τιμήσατε· νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες, ευφράνθητε σήμερον. Η τράπεζα γέμει, τρυφήσατε πάντες.
Ο μόσχος πολύς, μηδείς εξέλθη πεινών. Πάντες απολαύσατε του συμποσίου της πίστεως· πάντες απολαύσατε του πλούτου της χρηστότητος. Μηδείς θρηνείτω πενίαν· εφάνη γαρ η κοινή Βασιλεία. Μηδείς οδυρέσθω πταίσματα· συγνώμη γαρ εκ του τάφου ανέτειλε. Μηδείς φοβείσθω θάνατον· ηλευθέρωσε γαρ ημάς ο του Σωτήρος θάνατος. Έσβεσεν αυτόν, υπ' αυτού κατεχόμενος.
Εσκύλευσε τον άδην ο κατελθών εις τον άδην. Επίκρανεν αυτόν, γευσάμενον της σαρκός αυτού. Και τούτο προλαβών Ησαΐας εβόησεν· ο άδης φησίν, επικράνθη, συναντήσας σοι κάτω.
Επικράνθη· και γαρ κατηργήθη.
Επικράνθη· και γαρ ενεπαίχθη.
Επικράνθη· και γαρ ενεκρώθη.
Επικράνθη· και γαρ καθηρέθη.
Επικράνθη· και γαρ εδεσμεύθη.
Έλαβε σώμα και Θεώ περιέτυχεν.
Έλαβε γήν και συνήντησεν ουρανώ.
Έλαβεν όπερ έβλεπε και πέπτωκεν όθεν ουκ έβλεπε.
Πού σου, θάνατε, το κέντρον;
Πού σου, άδη, το νίκος;
Ανέστη Χριστός και σύ καταβέβλησαι.
Ανέστη Χριστός και πεπτώκασι δαίμονες.
Ανέστη Χριστός και χαίρουσιν άγγελοι.
Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται.
Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς επί μνήματος.
Χριστός γαρ εγερθείς εκ νεκρών, απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο.
Αυτώ η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων.

Αμήν.

Πάσχα 2026
Για εκείνους που θέλουν να μελετήσουν τον Κατηχητικό Λόγο.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !!
ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ !!

Μυργιώτης  Παναγιώτης
Μαθηματικός

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης. “Αν στενοχωριέσαι για κάτι, αυτό σημαίνει πως δεν παραδόθηκες τελείως στο θέλημα του Θεού…

…έστω κι αν σου φαίνεται

πως ζεις σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.

Όποιος ζει κατά το θέλημα του Θεού,

αυτός δεν μεριμνά για τίποτε.

Κι αν κάτι του χρειάζεται,

παραδίνει τον εαυτό του

και την ανάγκη του στον Θεό.

Κι αν πάρει ό,τι θέλει,

μένει ήρεμος,

σαν να το είχε.

Ψυχή που παραδόθηκε στο θέλημα του Θεού

δεν φοβάται τίποτε:

ούτε θύελλες,

ούτε ληστές,

ούτε τίποτα άλλο.

Ότι κι αν έλθει, λέγει:

«Έτσι ευδοκεί ο Θεός»,

κι έτσι διατηρείται η ειρήνη στην ψυχή και στο σώμα.

Το καλύτερο έργο είναι

να παραδοθούμε στο θέλημα του Θεού

και να βαστάζομε τις θλίψεις με ελπίδα.

Ο Κύριος βλέποντας τις θλίψεις μας

δεν θα επιτρέψει ποτέ κάτι

που να ξεπερνά τις δυνάμεις μας.

Αν οι θλίψεις μας φαίνονται υπερβολικές,

αυτό σημαίνει

πως δεν έχομε παραδοθεί στο θέλημα του Θεού…

~ Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

|Lydia Alydia

πηγή: amfoterodexios

simeiakairwn.gr