Άγιος Λουκάς αρχιεπίσκοπος Κριμαίας. Πώς νιώθει κανείς την παρουσία τού Αγίου Πνεύματος μέσα του.

Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο κατῆλθε μὲ τρόπο ὁρατὸ καὶ ἀναπαύτηκε πάνω σὲ καθένα ἀπὸ τοὺς ἀποστόλους μὲ τὴν μορφὴ πύρινων γλωσσῶν. Γιὰ ποιὸ λόγο ἦταν ἀπαραίτητο αὐτό; Ἀκριβῶς γιὰ νὰ μάθει ὁ κόσμος, ὅτι τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο κατέρχεται στοὺς ἀνθρώπους.

Στὶς μεγάλες καὶ τρομερὲς ἐκδηλώσεις τῆς φύσης, βλέπουμε τὴν ἰσχυρὴ δύναμη τῶν στοιχείων τῆς φύσης. Στὸν τυφῶνα, ὁ ὁποῖος ἀφανίζει ὅλα ὅσα βρίσκονται στὸ δρόμο του, βλέπουμε τὶς φοβερές, βλέπουμε τὶς μεγάλες δυνάμεις τῆς φύσης. Στὸν φοβερὸ σεισμό, ὅταν θὰ ἀνοίξει διάπλατα ἡ γῆ καὶ θὰ γκρεμιστοῦν, ὡσὰν χάρτινα σπιτάκια, οἱ μεγάλες πέτρινες οἰκοδομές, θὰ δοκιμάσουμε τὴ μεγάλη καὶ ἰσχυρὴ δύναμη τῆς φύσεως.

Καὶ σὲ αὐτὸ τὸ ἐξαίρετο περιστατικὸ τῆς καθόδου τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου στοὺς ἀποστόλους, εἶδε καὶ αἰσθάνθηκε ὁ κόσμος, πόσο κραταιὰ εἶναι ἡ χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Ὅμως γνωρίζετε, ὅτι στὴν ἐλαφρά, στὴ λεπτή, στὴν εὐχάριστη πνοὴ τῆς καλοκαιρινῆς αὔρας ἐνεργεῖ ἡ ἴδια δύναμη κίνησης τοῦ ἀέρα, ἡ ὁποία, σὲ ἀσύγκριτα μεγαλύτερο βαθμὸ καὶ δύναμη, ἐνεργεῖ καὶ στὸν τυφῶνα. Γνωρίζετε, ὅτι ὅλες ἐκεῖνες οἱ δυνάμεις, οἱ ὁποῖες θέτουν σὲ κίνηση ὅλο τὸν ἀστρικὸ κόσμο, ὑπὸ τὴν ἐπίδραση τῶν ὁποίων τρέχουν μὲ ἰλιγγιώδη ταχύτητα ὅλα τὰ οὐράνια ἄστρα, αὐτὲς οἱ ἴδιες δυνάμεις δροῦν καὶ στὴν κίνηση ἑνὸς μικροσκοπικοῦ ἐντόμου καὶ ἑνὸς μυρμηγκιοῦ, δροῦν καὶ τότε, ὅταν ἕνα λεπτὸ χνουδάκι χωρὶς ἄνεμο πετάει στὸν ἀέρα.

Αὐτὸ εἶναι ἀκριβῶς τὸ ἴδιο: ὅλες αὐτὲς οἱ ἴδιες δυνάμεις, οἱ ὁποῖες ἐμφανίζονται ἄλλοτε μὲ μεγάλη, μὲ ἀπέραντη δύναμη, ἄλλοτε μὲ ἀσθενῆ, ἐλαφρό, λεπτὸ βαθμὸ δράσης. Κατ’ αὐτὸ τὸν τρόπο καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, τὸ Ὁποῖο μὲ μεγάλη δύναμη καὶ ἐνέργεια κατῆλθε στοὺς ἁγίους ἀποστόλους τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, μέχρι σήμερα κατέρχεται στὶς καρδιὲς ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀγαπήσουν τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, οἱ ὁποῖοι μὲ ὅλη τους τὴν καρδιὰ θὰ πιστέψουν στὴν Ἁγία Τριάδα, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐξυψωθοῦν μὲ τὸ πνεῦμα, ἔχοντας ἀποστραφεῖ τὸ κακὸ καὶ τὴν βία.

Μὲ ἐλαφρά, μὲ διακριτική, μὲ ἀνεπαίσθητη πνοή, ὄχι μὲ τὴν μορφὴ πύρινων γλωσσῶν, ὄχι μὲ τὴν βοὴ τοῦ ἐρχόμενου ἀνέμου ἀλλὰ ἀθόρυβα καὶ ἀνεπαίσθητα εἰσέρχεται τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο στὴν καθαρὴ καρδιά, στὴν καρδιὰ ποὺ τὸ ἀξίζει. Κάθε καθαρό, φωτεινὸ ἀνθρώπινο πνεῦμα αἰσθάνεται αὐτὴ τὴν ἀνεπαίσθητη καὶ ἐλαφρὰ πνοὴ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου, τὴν αἰσθάνεται ὡσὰν σιωπηλὴ χαρά, ὡσὰν θαυμάσια εἰρήνη καὶ ἀνάπαυση. Αὐτὴ ἡ ἀνάπαυση ποὺ εἶναι συνδεδεμένη μὲ τὴν χαρά, δὲν συγκρίνεται μὲ τίποτα.

Ὅμως ἐκεῖνοι ποὺ εἶναι ἀπομακρυσμένοι, ἀπείρως ἀπομακρυσμένοι ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, ἐκεῖνοι ποὺ δὲν Τὸ γνωρίζουν, ἐκεῖνοι ποὺ δὲν πιστεύουν στὸν Θεό, ἐκεῖνοι ποὺ διάλεξαν τὸν δρόμο τοῦ κακοῦ καὶ ὄχι τὸν δρόμο τοῦ καλοῦ, ποὺ ἀρνήθηκαν τὴ χάρη τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ποὺ προτίμησαν τὸν δρόμο τῶν ἐγκλημάτων, τῆς βίας, τῆς ληστείας, τοῦ φόνου, τὸν δρόμο τοῦ ψεύδους, τῆς συκοφαντίας, τῶν ἐπιορκιῶν καὶ τῆς καταγγελίας ἐναντίον τῶν πλησίον τους, ἐκεῖνοι ποὺ δὲν ἔχουν ἀγάπη, ἐκεῖνοι ποὺ ἡ καρδιὰ τοὺς εἶναι γεμάτη μίσος, ἐκεῖνοι, ἀσφαλῶς, ποτὲ δὲν θὰ νιώσουν αὐτὴ τὴ χαρά, δὲν θὰ νιώσουν αὐτὴ τὴν εἰρήνη, αὐτὴ τὴν βαθειὰ εὐτυχία τῆς αἰσθήσεως τῆς παρουσίας τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου στὴν καρδιά τους.

Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι νιώθουν διαφορετικά, ἐντελῶς ἀντίθετα, διότι, ὅταν ὁ ἄνθρωπος διαπράττει τὸ κακό, βρίσκεται κατὰ συνέπεια σὲ κοινωνία μὲ τὸν πατέρα κάθε κακοῦ, κάθε ψεύδους, κάθε ἀκαθαρσίας. Βρίσκεται σὲ κοινωνία μὲ τὸν διάβολο, μὲ τοὺς ἀγγέλους του, τοὺς δαίμονες. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος βρίσκεται ὑπὸ τὴν πνευματικὴ ἐπιρροὴ αὐτῶν τῶν βρομερῶν ἐχθρῶν τοῦ Θεοῦ, τότε νιώθει στὴν καρδιὰ του κάτι ἀντίθετο ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ νιώθουν οἱ καθαροὶ ἄνθρωποι, οἱ καλοί, οἱ ἅγιοι ἄνθρωποι.

Αἰσθάνεται στὴν καρδιὰ του ἕνα δυνατὸ κάψιμο, αἰσθάνεται βαθειὰ ἀνησυχία, ἡ ὁποία ποτὲ δὲν καταπραΰνεται καὶ τὸν βασανίζει. Στὴν καρδιά του δὲν ὑπάρχει εἰρήνη: δαιμονικὴ φωτιὰ καίει τὴν ἀκάθαρτη ψυχή, τὴν καρδιὰ αὐτοῦ τοῦ ἀκάθαρτου καὶ δυστυχισμένου ἀνθρώπου.

Ὅμως ἐμεῖς, οἱ χριστιανοί, ἄραγε δὲν θὰ ἀναζητοῦμε μὲ ὅλη μας τὴν καρδιὰ τὴν κοινωνία μὲ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο; Ἐμεῖς, οἱ χριστιανοί, εἶναι δυνατὸν ποτὲ νὰ ἐπιτρέψουμε νὰ καιγόμαστε ἀπὸ αὐτὴ τὴν κακιά, δαιμονικὴ φωτιά; Εἴθε νὰ μὴν συμβεῖ αὐτό!

Εἴθε νὰ βασιλεύει στὴν καρδιά σας, ἡ ὁποία ἀγάπησε τὸν Κύριο, ἡ αἰώνια εἰρήνη, ἡ αἰώνια ἀνάπαυση, ἡ αἰώνια χαρὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου!

Ἀμήν.

(Πηγή: agiazoni.gr)

alopsis.gr 

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς. Ο πλούτος και οι πλούσιοι.

Ο μεγάλος πλούτος φανερώνει φτώχεια. Οι άρπαγες πλούσιοι ζουν με την ψευδή πεποίθηση, πως ο κόσμος αυτός είναι ένα διαλυμένο καράβι χωρίς καπετάνιο, δίχως τιμόνι και τιμονιέρη, ένα έρμαιο που βουλιάζει και χάνεται και είναι χρήσιμο μονάχα σε όσους μπορούν να αρπάξουν όσα περισσότερα μπορούν να τα μεταφέρουν στη βάρκα τους.

Ο πλούτος δεν είναι ζωή, είναι μονάχα ένα υποστήριγμα αυτού του ολιγόχρονου, επίγειου βίου.

Πολλοί, οι οποίοι κυνηγούν τον πλουτισμό, εκφράζουν την ακόλουθη δικαιολογία: «Αφού πλουτίσεις, θα μπορείς τότε να κάνεις έργα αγαθά». Μην τους πιστέψεις γιατί εξαπατούν και τον εαυτό τους αλλά και σένα.

Ο πλούτος είναι ένα μεγάλο αγαθό και ισχυρό όπλο κατά του κακού. Όμως εκείνος ο πλούτος, που είναι πιο ανίσχυρος και από τον σκώρο, δεν αξίζει τίποτα.

Ο πλούτος είναι καλός, όταν μπορεί να μεταβληθεί σε έργο αγαθό.

Ο πλούτος είναι κακό όταν, αντί να προσφέρει ελευθερία στον άνθρωπο, κάνει τον κάτοχό του δούλο.

Ότι είναι δύσκολο για τον πλούσιο να μπει στη Βασιλεία του Θεού, το είπε και ο ίδιος ο Κύριος. Δύσκολο ναι, αλλά όχι και αδύνατο.

Το δόσιμο εκφράζει αυτό που είμαστε.

Τόσο ο φτωχός που επαιτεί όσο και ο πλούσιος που δίδει, αμφότεροι δανείζουν στον Θεό με μόνη την προϋπόθεση, ο φτωχός να επαιτεί στο όνομα του Κυρίου με ταπείνωση και ο πλούσιος να δίδει στο όνομα του Κυρίου και με ευσπλαχνία. Όποιος λαμβάνει, οφείλει να γνωρίζει ότι λαμβάνει εκείνο που είναι του Θεού, και όποιος δίδει, οφείλει να γνωρίζει ότι δίδει εκείνο που είναι του Θεού. Ένα τέτοιο δόσιμο έχει αξία και μία τέτοια λήψη έχει αξία.

Και σε τούτη τη ζωή δεν είναι σπάνιο το να παίρνει κανείς από αυτόν που έχει ελάχιστα και να τα δίδει σε εκείνον που έχει άφθονα. Αυτό είναι μονάχα μια απεικόνιση των όσων συμβαίνουν και στην πνευματική Βασιλεία. Μήπως δεν παίρνει ο πατέρας από τον σπάταλο γιό του τα χρήματα για να τα δώσει στον συνετότερο, ο οποίος γνωρίζει να τα χρησιμοποιεί προς όφελός του; Μήπως από τον μη έμπιστο στρατιώτη δεν αφαιρεί ο διοικητής του τις σφαίρες για να τις δώσει στον καλό και έμπιστο στρατιώτη του;

Ο Θεός δίδει στον καθένα κατά το μέτρο της δυνάμεώς του, σύμφωνα δηλαδή με το πόσο μπορεί ο καθένας να σηκώσει και να χρησιμοποιήσει. Βεβαίως, ο Θεός μοιράζει τις δωρεές Του στους ανθρώπους και κατά το σχέδιο της Οικονομίας Του.

Ακόμα και στις συνήθεις ανθρώπινες περιστάσεις, χαρούμενος είναι εκείνος ο οποίος δίδει το δώρο αλλά και εκείνος που το λαμβάνει. Η δωρεά είναι αγαλλίαση αμφοτέρων των πλευρών. Όσο μεγαλύτερο το δώρο, τόσο πιο μεγάλη και η χαρά. Χαίρεται και ο Θεός όταν δίδει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, και πώς να μη χαρούν οι άνθρωποι που λαμβάνουν; Ο φτωχός που λαμβάνει είναι αυτός που συνήθως χαίρεται περισσότερο από τον πλούσιο που δίδει, και πώς λοιπόν να μη χαίρονται οι πάμφτωχοι άνθρωποι όταν λαμβάνουν τις τεράστιες δωρεές από τον πλούσιο Θεό;

Στους πλούσιους υπενθυμίζουμε το καθήκον τους και τους παρακαλούμε να παράσχουν τη βοήθειά τους σε όσους την αναμένουν. Οι γονείς που έχουν τα παιδιά τους χορτασμένα και καλοντυμένα και μέσα σε δωμάτια ζεστά, ας έχουν υπόψιν πως υπάρχουν παιδιά, των οποίων οι γονείς δεν είναι σε θέση να τους εξασφαλίσουν ούτε την κόρα του ψωμιού, ούτε τα ζεστά ρούχα, ούτε τα στεγνά υποδήματα, ούτε και το άνετο στρώμα, ούτε και το ζεστό δωμάτιο, και ας πράξουν ό,τι μπορούν γι’ αυτά τα παιδιά.

Η ηθική του καθήκοντος είναι η ηθική του δούλου και του σκλάβου.

Η ηθική τής αγάπης είναι η ηθική του ανθρώπου.

Άγνοια καθήκοντος είναι πολύ απλά άγνοια αγάπης.

Η αγάπη χαρίζει, το καθήκον δανείζει.

Η αγάπη ίσταται υπεράνω της διάκρισης καλού και κακού. Το καθήκον είναι η ακούραστη διάκριση του κακού από το καλό.

(Από το βιβλίο: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, “Αγιοπνευματικές διδαχές για τον Θεό και τους ανθρώπους”. Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη» 2017, σελ. 60, 63, 64)

(Πηγή ψηφ. κειμένου: koinoniaorthodoxias.org)

alopsis.gr

Ομιλία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου λίγο πριν από την Άλωση

Ὑμεῖς μέν, εὐγενέστατοι ἄρχοντες καὶ ἐκλαμπρότατοι δήμαρχοι καὶ στρατηγοὶ καὶ γενναιότατοι στρατιῶται καὶ πᾶς ὁ πιστὸς καὶ τίμιος λαός, καλῶς οἴδατε ὅτι ἔφθασεν ἡ ὥρα καὶ ὁ ἐχθρὸς τῆς πίστεως ἡμῶν βούλεται ἵνα μετὰ πάσης τέχνης καὶ μηχανῆς ἰσχυροτέρως στενοχωρήσῃ ἡμᾶς καὶ πόλεμον σφοδρὸν μετὰ συμπλοκῆς μεγάλης καὶ συρρήξεως ἐκ τῆς χέρσου καὶ θαλάσσης δώσῃ ἡμῖν μετὰ πάσης δυνάμεως, ἵνα, εἰ δυνατόν, ὡς ὄφις τὸν ἱὸν ἐκχύσῃ καὶ ὡς λέων ἀνήμερος καταπίῃ ἡμᾶς. Διὰ τοῦτο λέγω καὶ παρακαλῶ ὑμᾶς ἵνα στῆτε ἀνδρείως καὶ μετὰ γενναίας ψυχῆς, ὡς πάντοτε ἕως τοῦ νῦν ἐποιήσατε, κατὰ τῶν ἐχθρῶν τῆς πίστεως ἡμῶν. Παραδίδωμι δὲ ὑμῖν τὴν ἐκλαμπροτάτην καὶ περίφημον ταύτην πόλιν καὶ πατρίδα ἡμῶν καὶ βασιλεύουσαν τῶν πόλεων. Καλῶς οὖν οἴδατε, ἀδελφοί, ὅτι διὰ τέσσερα τινὰ ὀφείλεται κοινῶς ἐσμεν πάντες ἵνα προτιμήσωμεν ἀποθανεῖν μᾶλλον ἢ ζῆν, πρῶτον μὲν ὑπὲρ τῆς πίστεως ἡμῶν καὶ εὐσεβείας, δεύτερον δὲ ὑπὲρ πατρίδος, τρίτον ὑπὲρ τοῦ βασιλέως ὡς Χριστοῦ Κυρίου, καὶ τέταρτον ὑπὲρ συγγενῶν καὶ φίλων. Λοιπόν, ἀδελφοί, ἐὰν χρεῶσται ἐσμεν ὑπὲρ ἑνὸς ἐκ τῶν τεσσάρων ἀγωνίζεσθαι ἕως θανάτου πολλῷ μᾶλλον ὑπὲρ πάντων ἡμεῖς, ὡς βλέπετε προφανῶς, καὶ ἐκ πάντων μέλλομεν ζημιωθῆναι.Ἐὰν διὰ τὰ ἐμὰ πλημμελήματα παραχωρήσῃ ὁ Θεὸς τὴν νίκην τοῖς ἀσεβέσιν, ὑπὲρ τῆς πίστεως ἡμῶν τῆς ἁγίας, ἣν Χριστὸς ἐν τῷ οἰκείῳ αἵματι ἡμῖν ἐδωρήσατο, κινδυνεύομεν, ὃ ἐστι κεφάλαιον πάντων. Καὶ ἐὰν τὸν κόσμον ὄλον κερδίσῃ τις καὶ τὴν ψυχὴν ζημιωθῇ, τί τὸ ὄφελος; Δεύτερον πατρίδα περίφημον τοιούτως ὑστερούμεθα καὶ τὴν ἐλευθερίαν ἡμῶν. Τρίτον βασιλείαν τήν ποτε μὲν περιφανῆ, νῦν δὲ τεταπεινωμένην καὶ ἐξουθενωμένην ἀπωλέσαμεν, καὶ ὑπὸ τοῦ τυράννου καὶ ἀσεβοῦς ἄρχεται. Τέταρτον δὲ καὶ φιλτάτων τέκνων καὶ συμβίων καὶ συγγενῶν ὑστερούμεθα. Αὐτὸς δὲ ὁ ἀλιτήριος ὁ ἀμηρᾶς πεντήκοντα καὶ ἑπτὰ ἡμέρας ἄγει σήμερον ἀφ᾿ οὗ ἡμᾶς ἐλθὼν ἀπέκλεισεν καὶ μετὰ πάσης μηχανῆς καὶ ἰσχύος καθ᾿ ἡμέραν τὲ καὶ νύκτα οὐκ ἐπαύσατο πολιορκὼν ἡμᾶς καὶ χάριτι τοῦ παντεπόπτου Χριστοῦ Κυρίου ἡμῶν ἐκ τῶν τειχῶν μετὰ αἰσχύνης ἄχρι τοῦ νῦν πολλάκις κακῶς ἀπεπέμφθη. Τὰ νῦν δὲ πάλιν, ἀδελφοί, μὴ δειλιάσητε, ἐὰν καὶ τοῖχος μακρόθεν ὀλίγον ἐκ τῶν κρότων καὶ τῶν πτωμάτων τῶν ἑλεπόλεων ἔπεσε, διότι, ὡς ὑμεῖς θεωρεῖτε, κατὰ τὸ δυνατὸν ἐδιορθώσαμεν πάλιν αὐτό. Ἡμεῖς πάσαν τὴν ἐλπίδα εἰς τὴν ἄμαχον δόξαν τοῦ Θεοῦ ἀνεθέμεθα, οὗτοι ἐν ἅρμασι καὶ οὗτοι ἐν ἵπποις καὶ δυνάμει καὶ πλήθει, ἡμεῖς δὲ ἐν ὀνόματι Κυρίου τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν πεποίθαμεν, δεύτερον δὲ καὶ ἐν ταῖς ἡμετέραις χερσὶ καὶ ῥωμαλαιότητι, ἣν ἐδωρήσατο ἡμῖν ἡ θεία δύναμις. Γνωρίζω δὲ ὅτι αὕτη ἡ μυριαρίθμητος ἀγέλη τῶν ἀσεβῶν, καθῶς ἡ αὐτῶν συνήθεια, ἐλεύσονται καθ᾿ ἡμῶν μετὰ βαναύσου καὶ ἐπηρμένης ὀφρύος καὶ θάρσους πολλοῦ καὶ βίας, ἵνα διὰ τὴν ὀλιγότητα ἡμῶν θλίψωσι καὶ ἐκ τοῦ κόπου στενοχωρήσωσι, καὶ μετὰ φωνῶν μεγάλων καὶ ἀλαλαγμῶν ἀναριθμήτων, ἵνα ἡμᾶς φοβήσωσι. Τὰς τοιαύτας αὐτῶν φλυαρίας καλῶς οἴδατε, καὶ οὐ χρὴ λέγειν περὶ τούτων. Καὶ ὥρα ὀλίγοι τοιαῦτα ποιήσωσι, καὶ ἀναριθμήτους πέτρας καὶ ἕτερα βέλη καὶ ἐλεβολίσκους, ὡσεὶ ἄμμον θαλασσῶν ἄνωθεν ἡμῶν πτήσουσι, δι᾿ ὧν, ἐλπίζω γάρ, οὐ βλάψωσι, διότι ὑμᾶς θεωρῶ καὶ λίαν ἀγάλλομαι καὶ τοιαύταις ἐλπίσι τὸν λογισμὸν τρέφομαι, ὅτι εἰ καὶ ὀλίγοι πάνυ ἐσμέν, ἀλλὰ πάντες ἐπιδέξιοι καὶ ἐπιτήδειοι ῥωμαλέοι τὲ καὶ ἰσχυροὶ καὶ μεγαλήτορες καὶ καλῶς προπαρασκευασμένοι ὑπάρχετε. Ταῖς ἀσπίσιν ὑμῶν καλῶς τὴν κεφαλὴν σκέπεσθε ἐπὶ τῇ συμπλοκῇ καὶ συρρήξει. Ἡ δεξιὰ ὑμῶν ἣ τὴν ρομφαίαν ἔχουσα μακρὰν ἔστω πάντοτε. Αἱ περικεφαλαῖαι ὑμῶν καὶ οἱ θώρακες καὶ οἱ σιδηροὶ ἱματισμοὶ λίαν εἰσὶν ἱκανοὶ ἅμα καὶ τοῖς λοιποῖς ὅπλοις, καὶ ἐν τῇ συμπλοκῇ ἔσονται πάνυ ὠφέλιμα, ἃ οἱ ἐναντίοι οὐ χρῶνται, ἀλλ᾿ οὔτε κέκτηνται.Καὶ ὑμεῖς ἔσωθεν τῶν τειχῶν ὑπάρχετε σκεπόμενοι, οἱ δὲ ἀσκεπεῖς μετὰ κόπου ἔρχονται. Διό, ὢ συστρατιῶται γίγνεσθε ἕτοιμοι καὶ στερεοὶ καὶ μεγαλόψυχοι διὰ τοὺς οἰκτιρμοὺς τοῦ Θεοῦ. Μιμηθῆτε τούς ποτε τῶν Καρχηδονίων ὀλίγους ἐλέφαντας, πῶς τοσούτον πλῆθος ἵππων Ῥωμαίων τῇ φωνῇ καὶ θέα ἐδίωξαν, καὶ ἐὰν ζῷον ἄλογον ἐδίωξε πόσον μᾶλλον ἡμεῖς ἡ τῶν ζῴων καὶ ἀλόγων ὑπάρχοντες κύριοι, καὶ οἱ καθ᾿ ἡμῶν ἐρχόμενοι ἵνα παράταξιν μεθ᾿ ἡμῶν ποιήσωσιν ὡς ζῶα ἄλογα καὶ χείρονές εἰσιν. Οἱ πέλται ὑμῶν καὶ ῥομφαῖοι καὶ τὰ τόξα καὶ ἀκόντια πρὸς αὐτοὺς πεμπέτωσαν παρ᾿ ἡμῶν. Καὶ οὕτως λογίσθητε ὡς ἐπὶ ἀγρίων χοίρων καὶ πληθὺν κυνήγιον, ἵνα γνώσωσιν οἱ ἀσεβεῖς ὅτι οὐ μετὰ ἀλόγων ζῴων ὡς αὐτοί, παράταξιν ἔχουσιν, ἀλλὰ μετὰ κυρίων καὶ αὐθεντῶν αὐτῶν καὶ ἀπογόνων Ἑλλήνων καὶ Ῥωμαίων. Οἴδατε καλῶς ὅτι ὁ δυσσεβὴς αὐτὸς ὁ ἀμηρᾶς καὶ ἐχθρὸς τῆς ἁγίας ἠμῶν πίστεως χωρὶς εὔλογον αἰτίας τινὸς τὴν ἀγάπην ἣν εἴχομεν ἔλυσεν, καὶ τοὺς ὅρκους αὐτοῦ τοὺς πολλοὺς ἠθέτησεν ἀντ᾿ οὐδενὸς λογιζόμενος καὶ ἐλθῶν αἰφνιδίως φρούριον ἐποίησεν ἐπὶ τὸ στενὸν τοῦ Ἀσωμάτου, ἵνα καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν δύνηται βλάπτειν ἡμᾶς. Τοὺς ἀγροὺς ἡμῶν καὶ κήπους καὶ παραδείσους καὶ οἴκους πυριαλώτους ἐποίησε, τοὺς ἀδελφοὺς ἡμῶν τοὺς Χριστιανοὺς ὅσους εὗρεν, ἐθανάτωσε καὶ ἠχμαλώτευσε, τὴν φιλίαν ἡμῶν ἔλυσεν. Τοὺς δὲ τοῦ Γαλατά, ἐφιλίωσε, καὶ αὐτοὶ χαίρονται, μὴ εἰδότες καὶ αὐτοὶ οἱ ταλαίπωροι τὸν τοῦ γεωργοῦ παιδὸς μύθον, τοῦ ἐψήνοντος τοὺς κοχλίας καὶ εἰπόντος. Ὢ ἀνόητα ζῶα, καὶ τὰ ἑξῆς. Ἐλθὼν οὖν ἀδελφοί, ἡμᾶς ἀπέκλεισε, καὶ καθ᾿ ἑκάστην τὸ ἀχανὲς αὐτοῦ στόμα χάσκων, πῶς εὓρη καιρὸν ἐπιτήδειον ἵνα καταπίῃ ἡμᾶς καὶ τὴν πόλιν ταύτην, ἣν ἀνήγειρεν ὁ τρισμακάριστος ἐκεῖνος καὶ τῇ πανάγνῳ δεσποίνῃ ἡμῶν θεοτόκῳ καὶ ἀειπαρθένω Μαρία ἀφιέρωσεν καὶ ἐχαρίσατο τοῦ κυρίαν εἶναι καὶ βοηθὸν καὶ σκέπην τῇ ἡμετέρᾳ πατρίδι καὶ καταφύγιον τῶν Χριστιανῶν, ἐλπίδα καὶ χαρὰν πάντων τῶν Ἑλλήνων τὸ καύχημα πάσι τοῖς ὦσιν ὑπὸ τὴν τοῦ ἡλίου ἀνατολήν. Καὶ οὗτος ὁ ἀσεβέστατος τήν ποτε περιφανῆ καὶ ὀμφακλίζουσαν ὡς ῥόδον τοῦ ἀγροῦ βούλεται ποιῆσαι ὑπ᾿ αὐτόν. Ἣ ἐδούλωσε σχεδόν, δύναμαι εἰπεῖν, πάσαν τὴν ὑφ᾿ ἥλιον καὶ ὑπέταξεν ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτῆς Πόντον καὶ Ἀρμενίαν, Περσίαν καὶ Παμφλαγονίαν, Ἀμαζόνας καὶ Καππαδοκίαν, Γαλατίαν καὶ Μηδίαν Κολχοὺς καὶ Ἴβηρας, Βοσποριανοὺς καὶ Ἀλβάνους Συρίαν καὶ Κιλικίαν καὶ Μεσοποταμίαν, Φοινίκην, Βακτριανοὺς καὶ Σκύθας, Μακεδονίαν καὶ Θετταλίαν, Ἑλλάδα, Βοιωτία, Λοκροὺς καὶ Αἰτωλούς, Ἀκαρνανίαν, Ἀχαΐαν καὶ Πελοπόννησον, Ἤπειρον καὶ τὸ Ἰλλυρικὸν Λύχνιτας κατὰ τὸ Ἀνδριατικόν, Ἰταλίαν, Τουσκίνους, Κέλτους καὶ Κελτογαλάτας, Ἰβηρίαν τὲ καὶ ἕως τῶν Γαδείρων, Λιβύαν καὶ Μαυρητανίαν καὶ Μαυρουσίαν, Αἰθιοπίαν, Βελέδας, Σκούδην, Νουμιδίαν καὶ Ἀφρικὴν καὶ Αἴγυπτον αὐτὸς τὰ νῦν βούλεται δουλῶσαι καὶ τὴν κυριεύουσαν τῶν πόλεων, ζυγῶ ὑποβαλεῖν καὶ δουλεία καὶ τὰς ἁγίας ἐκκλησίας ἡμῶν, ἔνθα ἐπροσκυνεῖτο ἡ Ἁγία Τριὰς καὶ ἐδοξολογεῖτο τὸ πανάγιον, καὶ ὅπου οἱ ἄγγελοι ἠκούοντο ὑμνεῖν τὸ θεῖον καὶ τὴν ἔνσαρκον τοῦ Θεοῦ Λόγου οἰκονομίαν, βούλεται ποιῆσαι προσκύνημα τῆς αὐτοῦ βλασφημίας καὶ τοῦ φληναφοῦ ψευδοπροφήτου Μωάμεθ, καὶ κατοικητήριον ἀλόγων καὶ καμήλων. Λοιπὸν ἀδελφοὶ καὶ συστρατιῶται, κατὰ νοῦν ἐνθυμηθῆτε ἵνα τὸ μνημόσυνον ὑμῶν καὶ ἡ μνήμη καὶ ἡ φήμη καὶ ἡ ἐλευθερία αἰωνίως γενήσηται.

Έκρινα σκόπιμο να υπενθυμίσω στους  απανταχού της γης πατριώτες συνέλληνες, και όχι μόνο, την ομιλία του Αὐτοκράτορα Κωνσταντίνου ΙΑ’ Παλαιολόγου πριν τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως, μετά από 568 χρόνια που εκφωνήθηκε, για να πάρουμε όλοι μας τα κατάλληλα μηνύματα πατριωτισμού και ορθοδόξου πίστεως. Πονηροί και ύποπτοι οι καιροί. Πολλά φαίνεται ότι κυοφορούνται στον κόσμο. Θα έχουν σχέση με την πατρίδα μας;; Εύλογο ερώτημα. Η μικρή σε έκταση (γεωγραφικά) Ελλάδα κατέχει σημαντική γεωπολιτική θέση. Οι προφητείες, οι μύθοι και οι παραδόσεις μιλούν για πολλά και φοβερά επερχόμενα γεγονότα. Είναι βέβαιο ότι οι προφητείες θα επαληθευτούν, θα γίνουν πραγματικότητα. Πότε;;. Ο Θεός μόνο γνωρίζει. Εμείς ας είμαστε έτοιμοι...

Μυργιώτης  Παναγιώτης
Μαθηματικός

Πηγή:  Ἀπὸ τὸ Χρονικὸν τοῦ Μεγάλου Λογοθέτη Γεωργίου Σφραντζῆ ἢ Φραντζῆ

                  Ἐκδοθὲν ἐν Κερκύρᾳ ἐν ἔτει 1477

Υ.Γ. Κάποιος φορέας θα έπρεπε να ασχοληθεί και να αναδείξει αυτή την τεράστια προσφορά της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (Βυζαντινής). 

29η Μαΐου 1453. Εάλω η Πόλις...;;

Υπάρχουν ημερομηνίες στην παγκόσμιο ιστορία που  χαρακτηρίζονται σταθμοί. Σηματοδοτούν την αρχή μιας εποχής και το τέλος της προηγούμενης. Μια τέτοια είναι, κατά την ταπεινή μου άποψη, και η 29η Μαΐου 1453. Η ημέρα που η βασιλεύουσα των Πόλεων κυριεύθηκε από τους Οθωμανούς και έπαψε να είναι η Πρωτεύουσα μιας αυτοκρατορίας χιλίων και πλέον ετών. Η επτάλοφος Κωνσταντινούπολις, κέντρο παγκόσμιου ελληνορθόδοξου πολιτισμού, εάλω. Όμως, «Εάλω η Πόλις ή όχι»;; Είναι ερώτημα, όχι διαπίστωση. Η χιλιόχρονη πρωτεύουσα της (ανατολικής) Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, που οι Φράγκοι εκατό χρόνια μετά την πτώση την ονόμασαν Βυζαντινή, από τη μικρή πολιτεία Βυζάντιο για να την υποτιμήσουν, πρόσφερε πάρα πολλά στην παγκόσμια επιστήμη, στον Ελληνισμό και στην ορθοδοξία. Γεγονός που μας καθιστά ιδιαίτερα υπερήφανους. Είναι γνωστόν ότι ο Μ. Κωνσταντίνος δεν ίδρυσε μια καινούρια Αυτοκρατορία, αλλά απλώς μετέφερε την πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας από την Ρώμη στην αρχαία πόλη Βυζάντιο, που την άλλαξε και την ονόμασε Νέα Ρώμη και αργότερα έλαβε την ονομασία Κωνσταντινούπολη λόγω του ιδρυτού της.Την εποχή του Μωάμεθ, πολιορκείται για πρώτη φορά η Κωνσταντινούπολη (668-669) από τον Εγιούμπ ελ Ενσαρί (Eyub El-Ensari), πολιορκία που αποτυγχάνει και επαναλαμβάνεται το 717, για να αποτύχει και πάλι, έπειτα από αποκλεισμό που διήρκεσε 12 ολόκληρους μήνες. Το 1071 εμφανίζονται στην Ανατολία οι Τούρκοι. Η πρώτη πολιορκία της Πόλης από τους Οθωμανούς γίνεται το 1390, από τον σουλτάνο Ειλντιρίμ Μπαγιαζίτ, ο οποίος αναγκάζεται να λύσει την πολιορκία. Επιθυμούν για αιώνες να κατακτήσουν την Πόλη. Καταστρώνουν σχέδια για να πορθήσουν την Βασιλεύουσα. Το καλοκαίρι του 1452, και αφού έχουν ολοκληρωθεί οι προετοιμασίες, ο Μωάμεθ ο Β' κηρύσσει τον πόλεμο εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Στις 28 Ιουνίου συγκεντρώνει στρατό 50.000 ανθρώπων στο άρτι αποπερατωθέν Κάστρο της Ρωμυλίας και στήνει τις σκηνές και τους καταυλισμούς του απέναντι από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης. Μέχρι το τέλος του 1452 η Πόλη είναι ήδη αποκλεισμένη. Βρισκόμαστε στην άνοιξη τον 1453 και ενώ ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος αδυνατεί να ενισχύσει την άμυνα της Πόλης, ο Μωάμεθ ο Β' ολοκληρώνει τις προετοιμασίες του και τις πρώτες μέρες του Απριλίου του 1453 στήνει το αντίσκηνό του μπροστά στην πύλη του Αγίου Ρωμανού. Οι στρατιώτες του ξεπερνούν τους 300.000, αφού πολλοί μουσουλμάνοι - και όχι μόνον - κατετάγησαν στις τάξεις του οθωμανικού στρατού μετά την υπόσχεση που έδωσε ο Μωάμεθ ότι μετά την άλωση τα λάφυρα θα ανήκαν στους στρατιώτες του! Η Κωνσταντινούπολη μετά την άλωσή της από τους Φράγκους το 1204 και τις λεηλασίες και καταστροφές που υπέστη από τους δυτικούς είναι εξασθενημένη. Έχασε ένα σημαντικό κομμάτι από την παλαιά αίγλη και δύναμη. Τμήματα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ανεξαρτητοποιήθηκαν. Ο κίνδυνος των τούρκων είναι ορατός και τους απασχολεί. Οι Οθωμανοί επεκτείνονται απειλητικά για την Κωνσταντινούπολη. Ο φόβος αυτός τους ωθεί να ζητήσουν την βοήθεια των παπικών. Το σχίσμα ήταν ένα αγκάθι στις σχέσεις ανατολικής και δυτικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Παρά τις αποφάσεις της συνόδου της Φεράρα-Φλωρεντίας (1438-1439) η ένωση δεν επιτυγχάνεται στην πράξη λόγω της αντίδρασης του Μάρκου Ευγενικού. Η δύση πέτυχε τον στόχο της μόνο στα «χαρτιά» και δεν βοηθά τους ανατολικούς. Ο Στήβεν Ράνσιμαν παραθέτει πλείστα παραδείγματα από τούς εκκλησιαστικούς και πολιτικούς ηγέτες της Δύσεως, στα οποία φαίνεται καθαρά ότι δεν είχαν τη δυνατότητα και τη βούληση να βοηθήσουν οικονομικά και στρατιωτικά. Εν τούτοις, μερικοί Ενετοί και Γενουάτες ήρθαν αυθόρμητα από την Ιταλία για να πολεμήσουν εναντίον των Οθωμανών. Και τελικά οι Ενετοί και οι Γενουάτες συμμετείχαν κατά την αντίσταση στην πολιορκία, αν και υπήρχαν μεταξύ τους πολλές διαφορές, και μάλιστα οι Γενουάτες απεχώρησαν την τελευταία στιγμή από τον αγώνα. Γυναίκες και μοναχές «έσπευσαν στα τείχη να βοηθήσουν για τη μεταφορά υλικών για την ενίσχυση των οχυρωμάτων, και να μεταφέρουν στάμνες με νερό, για να ξεδιψάσουν οι αμυνόμενοι». Οι μαχητές δίνουν ηρωικό αγώνα και ο αυτοκράτορας δίνει εντολή να ανοίξουν οι εκκλησίες και να γίνονται παρακλήσεις και Θείες Λειτουργίες. Όλος ο λαός έψαλε το «Κύριε, ελέησον» κατά τις λιτανείες. Στις 25 Μάιου ο Μωάμεθ Β' ζήτησε από τον αυτοκράτορα να παραδώσει την Πόλη με αντάλλαγμα τη σωτηρία του ίδιου και της οικογένειάς του. Σύμφωνα με τον ιστορικό της Άλωσης Γεώργιο Φραντζή, ο αυτοκράτορας απάντησε: «Το δε την πόλιν σοι δούναι ούτε τ' εμόν εστίν οΰτ' άλλου των κατοικούντων εν αυτή. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών», που σημαίνει: «Ούτε εγώ ούτε άλλος κανείς από τους κατοίκους της πόλης έχουμε το δικαίωμα να σου την παραδώσουμε. Αντίθετα, όλοι μας έχουμε πάρει την απόφαση να πεθάνουμε με τη θέληση μας (για χάρη της) και να μην υπολογίσουμε τη ζωή μας». Απάντηση ελληνική, γενναία, πατριωτική, και ιστορική και διδακτική Τα ξημερώματα της 29ης Μαΐου 1453 άρχισε η μεγάλη έφοδος των Τούρκων. Οι υπερασπιστές της Κωνσταντινούπολης αρχικά αμύνονταν με ηρωισμό. Αργότερα όμως επεκράτησε σύγχυση και πανικός μεταξύ των μισθοφόρων, οι οποίοι υπερασπίζονταν το μέσο τείχος, όταν τραυματίστηκε ο επικεφαλής τους φρούραρχος Ιουστινιάνης. Οι στρατιώτες του Μωάμεθ, στους οποίους ο σουλτάνος είχε δώσει το ελεύθερο για λεηλασία, όρμησαν ασυγκράτητοι στο εσωτερικό της πόλης. Στο μεταξύ από μια μικρή πύλη, την Κερκόπορτα, εισέβαλαν και άλλοι Τούρκοι. Τότε ακούστηκε η κραυγή «η Πόλις εάλω», έπεσε η Πόλη. Ο αυτοκράτορας, όταν είδε πως δεν έμενε πια καμιά ελπίδα, μαζί με τρεις έμπιστους της φρουράς του, τον Δον Φραντσίσκο, τον ξάδερφο του Θεόφιλο Παλαιολόγο και τον Ιωάννη Δαλμάτη, όρμησε μέσα στο πλήθος των εχθρών και χάθηκε για πάντα. Ακολούθησε σφαγή και λεηλασία. Παραδίδεται μάλιστα πως μεγάλη σφαγή έγινε και μέσα στον ναό της Αγίας Σοφίας, όπου είχαν καταφύγει γυναικόπαιδα. Η Άλωση της Πόλης σήμανε το οριστικό τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ενώ σημάδεψε δραματικά και την πορεία του Ελληνισμού στην Ιστορία. Η τύχη της πόλης είχε πλέον κριθεί, οι μαχητές εξαθλιωμένοι, κατακουρασμένοι, αλλά με ψηλό το φρόνημα, μάχονται και μόνοι και μετά των λιγοστών εναπομεινάντων και πέφτει ο ένας μετά τον άλλον. Ο Κωνσταντίνος μάχεται σαν απλός στρατιώτης. Κατάκοπος αλλά αποφασισμένος κατέβηκε από το άλογο του, αφαίρεσε την αυτοκρατορική του στολή και όλα τα σύμβολα του ψηλού αξιώματός του. Διατήρησε μόνο τα ερυθρά πέδιλα (καμπάγια), με τους χρυσούς δικέφαλους αετούς, και αφού ξεγύμνωσε το σπαθί του, καλυπτόμενος προ της ασπίδας του, όρμησε στο κρισιμότερο σημείο το πλήθος των επιδρομών και ο Σφραντζής αφηγείται «Εμάχετο ο Άνθρωπος και Βασιλεύς επί ώραν πολλή, βρυχώμενος ως λέων και την ρομφαίαν (σπαθί) εσπασμένη έχων εν τη δεξιά, πολλούς των πολεμίων κατέσφαξε και το αίμα ποταμηδόν εκ των χειρών και των ποδών αυτού έρρεε». Σε τέτοια στιγμή, στην ορμή της μάχης, μεγαλείου – αυτοθυσίας και υπερβάσεως από τα γήινα, έπεσεν μαχόμενος ο τελευταίος των Παλαιολόγων και μαζί του έπεσεν και η Αυτοκρατορία και ΕΑΛΩ Η ΠΟΛΙΣ, κραυγή, που σε λίγες μόνον στιγμές ακούστηκε σ’ όλη την πόλιν. Την υστάτην στιγμή προ της θυσίας του, ιστορικοί καταμαρτυρούν ότι ο Παλαιολόγος ανεφώνησεν: «Ουκ εστί τις των Χριστιανών του λαβείν την κεφαλήν απ’ εμού». Φράση που καταδεικνύει την αγωνία του Χριστιανού Εθνομάρτυρα να μην πέσει ζωντανός στα χέρια των Αγαρηνών. Οι κατακτητές αναζητούν το νεκρό σώμα του Αυτοκράτορα: «πλείστας κεφαλάς των αναιρεθέντων έπλυναν, ει τύχοι και την Βασιλική γνωρίσωσι και ουκ ηδυνήθησαν γνωρίσαι αυτήν, ει μη, το τεθνεός πτώμα του βασιλέως ευρόντες, ο εγνώρισαν εκ του Βασιλικών περικνημίδων ή και πεδίλων ένθα χρυσοί δικέφαλοι αετοί ήσαν γεγραμμένοι, ως έθος υπήρχε τοις Βασιλεύσι».

Ο χρονογράφος και φίλος του Κωνσταντίνου, Σφραντζής διηγείται: «Την Αυγήν της 29ης Μαΐου 1453 περί την 4ην πρωινή ημέρας Τρίτης, συμπληρών της ηλικίας αυτού έτη 49 μήνας 3 και ημέρας 20, έπεσεν ο ηγεμών Κωνσταντίνος ο 11ος Παλαιολόγος κατά την 55ην ημέραν της πολιορκίας της Βασιλεύουσας, ομού μετ’ αυτής». Κατά τον Φραντζή, ο Μωάμεθ αφού αναγνώρισε τη Βασιλική υπόσταση του Κωνσταντίνου, το θάρρος, την τιμή και το μεγαλείον του, με προσταγή του ετάφη το πτώμα του Βασιλέως μετά Βασιλικών τιμών, παρέλειψε όμως επιμελώς ν’ αναφέρει που ετάφη. Είναι γεγονός ότι ελλείψει σύγχρονης μαρτυρίας, ή έστω παράδοσης, δεν έχει πληροφορηθεί κανένας ποτέ, που ετάφη ο ήρωας Βασιληάς. Μεταγενέστερες δημιουργηθείσες παραδόσεις οφείλονται σε διηγήσεις και ευσεβείς απηχήσεις. Η φαντασία του Ελληνικού Έθνους και ο θρύλος, θέλει τον Κωνσταντίνο Μαρμαρωμένο, όπου Άγγελος Κυρίου, προτού κτυπηθεί από το σπαθί του αράπη, τον άρπαξε και τον πήρε σε μια σπηλιά βαθιά κάτω στη γη, κοντά στην Χρυσόπορτα. Εκεί μένει «Μαρμαρωμένος» και καρτερεί την ώρα να ’ρθεί πάλιν ο Άγγελος, να τον σηκώσει, να του δώσει και πάλι στο χέρι το σπαθί του και να μπει στην πόλη από την Χρυσόπορτα και κυνηγώντας με τα φουσάτα του τους Τούρκους, να τους διώξει μέχρι την Κόκκινη Μηλιά… την Μέκκα. Είναι όμως και η λαϊκή ρήση πολύ χαρακτηριστική της παράδοσης και του πόθου των Ελλήνων «Κωνσταντίνος την έκτισε, Κωνσταντίνος την έχασε, Κωνσταντίνος θα την πάρει».

Μυργιώτης  Παναγιώτης
Μαθηματικός

Υ.Γ. Κάποιος φορέας θα έπρεπε να ασχοληθεί και να αναδείξει αυτή την 
τεράστια προσφορά της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (Βυζαντινής).

Ηχηρή παρέμβαση της πρώην επικεφαλής των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών: «Θέλουν να γίνουν Θεοί»

Η Τούλσι Γκάμπαρντ εξαπολύει δριμύ κατηγορώ κα΄τα των Δημοκρατικών των ελίτ της Silicon Valley και των παγκόσμιων οργανισμών

Σε μια τοποθέτηση που προκαλεί αίσθηση στις ΗΠΑ, η γνωστή Αμερικανίδα πολιτικός και έως πριν λίγο επικεφαλής των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, Τούλσι Γκάμπαρντ εξαπέλυσε μια σφοδρή επίθεση ενάντια στις παγκοσμιοποιημένες ελίτ και τους τεχνολογικούς κολοσσούς της Silicon Valley. Με μια φράση η Γκάμπαρντ τόνισε χαρακτηριστικά για τους ισχυρούς του πλανήτη: «Θέλουν να γίνουν Θεοί».

Η παρέμβαση αυτή δεν αποτελεί απλώς μια πολιτική κριτική, αλλά μια βαθιά υπαρξιακή προειδοποίηση για την κατεύθυνση που έχει πάρει ο σύγχρονος κόσμος. Η Γκάμπαρντ υπογραμμίζει την απόλυτη ύβρη και την αλαζονεία που επιδεικνύουν οι τεχνοκράτες και οι επικεφαλής των μεγάλων ψηφιακών μονοπωλίων, οι οποίοι χρησιμοποιούν την αλματώδη ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης όχι για την ευημερία των κοινωνιών, αλλά ως εργαλείο απόλυτης κυριαρχίας.

«Θέλουν να γίνουν Θεοί»

Αυτή η τάση των σύγχρονων ελίτ να ελέγχουν τα πάντα, ξεπερνώντας κάθε όριο, περιγράφεται με τον πιο ανάγλυφο τρόπο από κορυφαία πολιτικά πρόσωπα των ΗΠΑ. Μιλώντας στην εκπομπή του Shawn Ryan, η  Γκάμπαρντ εξαπέλυσε δριμύ κατηγορώ ενάντια στις κυβερνητικές και συστημικές ελίτ, τονίζοντας χαρακτηριστικά: «θέλουν να γίνουν θεοί».

Όπως εξήγησε οι κύκλοι της εξουσίας στην Ουάσινγκτον επιδιώκουν να γίνουν οι απόλυτοι ελεγκτές της αλήθειας και της καθημερινότητας των πολιτών, απαιτώντας τυφλή πίστη και απόλυτη υποταγή στις δικές τους ιδεολογικές ατζέντες.

Η ίδια προειδοποιεί ότι η αλαζονεία της πολιτικής εξουσίας στοχεύει στο να αφαιρέσει από τους ανθρώπους το δικαίωμα της προσωπικής επιλογής και της ελεύθερης σκέψης, καθιστώντας τον απλό πολίτη πλήρως εξαρτημένο από έναν «απόλυτο αφέντη» που θεωρεί ότι ξέρει καλύτερα από τον ίδιο.

Η Γκάμπαρντ κατηγορεί την πρώην διοίκηση Μπάιντεν και τις αποφάσεις της για τα θέματα ταυτότητας φύλου.

Την Κάμαλα Χάρις, την οποία κατηγορεί ευθέως ότι παραβίασε το Σύνταγμα των ΗΠΑ όταν ήταν στη δικαστική επιτροπή της Γερουσίας, επειδή επιτέθηκε σε υποψήφιο δικαστή μόνο και μόνο επειδή ήταν Καθολικός.

Το ίδιο το Δημοκρατικό Κόμμα, θυμίζοντας στον κόσμο πώς προσπάθησαν να την εξοντώσουν πολιτικά και να την απομονώσουν όταν ήταν ακόμα στο Κογκρέσο, επειδή δεν ακολουθούσε τυφλά τη γραμμή τους.

pronews.gr

Εκ του ιστολόγιου:

Και οι Ρεπουμπλικάνοι το ίδιο «αφεντικό» έχουν. Κάνουν ότι τους λένε οι «στοές» στις οποίες έχουν ξεπουλήσει τις ψυχές τους.

Α.Ε. 

Με την εξωσωματική γεννιούνται ή χάνονται παιδιά;

Τα χαμένα παιδιά είναι πολλαπλάσια από τα γεννημένα.

Σύμφωνα με έκθεση(1) που δημοσιεύθηκε την άνοιξη του 2025 από την Εταιρεία Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγικής Τεχνολογίας (SART) των ΗΠΑ, υπάρχει μια σκοτεινή πραγματικότητα που αφορά την εξωσωματική γονιμοποίηση (IVF): στην προσπάθεια των ενηλίκων να δημιουργηθούν παιδιά, τα περισσότερα από τα παιδιά που δημιουργούνται χρησιμοποιώντας εξωσωματική γονιμοποίηση δεν θα επιβιώσουν.

Όσο ο αριθμός των κύκλων εξωσωματικής αυξάνεται χρόνο με τον χρόνο, τόσο αυξάνεται και ο αριθμός των ζωών που χάνονται κατά την διαδικασία – και αυτό είναι συγκλονιστικό. Ο συνολικός αριθμός των ζωών που χάνονται ως αποτέλεσμα της εξωσωματικής γονιμοποίησης ξεπερνά πλέον τον αριθμό των ζωών που χάνονται από την προκλητή, προγραμματισμένη έκτρωση κάθε χρόνο. Τα στατιστικά στοιχεία έρχονται από τις ΗΠΑ, και είναι ανάλογα και για την Ελλάδα, καθώς οι τεχνικές και οι μέθοδοι της IVF είναι κοινές.

Βασικά Συμπεράσματα(2) :

Περισσότερα παιδιά πεθαίνουν στην διαδικασία της εξωσωματικής γονιμοποίησης από ό,τι πεθαίνουν στην έκτρωση.

Το 2023, έγιναν 432.641 κύκλοι εξωσωματικής σε 371 κλινικές αναφοράς,(ΗΠΑ) αλλά γεννήθηκαν μόνο 95.860 μωρά.

Την ίδια χρονιά, εκτιμάται ότι 1.946.884 έμβρυα δεν έζησαν για να εμφυτευτούν και άλλα 1.759.664 είτε καταψύχθηκαν, είτε καταστράφηκαν σκόπιμα, είτε δωρίστηκαν για έρευνα, είτε δόθηκαν για υιοθεσία εμβρύων.

Συγκριτικά, το 2023 στις ΗΠΑ πραγματοποιήθηκαν 1.037.000 αμβλώσεις.

Λεπτομέρειες:

Σύμφωνα με την Society for Assisted Reproductive Technology (SART), η οποία είναι θυγατρική της American Society for Reproductive Medicine, που τάσσεται υπέρ των αμβλώσεων, ο αριθμός των κύκλων εξωσωματικής γονιμοποίησης που πραγματοποιούνται στις ΗΠΑ εξακολουθεί να αυξάνεται, με ταχύτερο ωστόσο ρυθμό από τον αριθμό των ζωντανών γεννήσεων που σχετίζονται με την εξωσωματική.

Το 2023, ο αριθμός των κύκλων IVF που πραγματοποιήθηκαν στις 371 κλινικές – μέλη της SART, έφτασε τις 432.641, αύξηση σχεδόν 11% από το 2022 (389.993). Ο αριθμός των μωρών, όμως, που γεννήθηκαν μέσω εξωσωματικής γονιμοποίησης, ανήλθε σε μόλις 95.860, σημειώνοντας αύξηση μόνο 4,45% σε σχέση με το 2022 (91.771 το 2022) — το οποίο αποτελεί ένα μικρό κλάσμα του αριθμού των εμβρύων που δημιουργήθηκαν. Πού βρίσκονται όλα τα υπόλοιπα παιδιά;

Η Reproductive Medicine Associates δίνει το παρακάτω διάγραμμα για να περιγράψει με λεπτομέρεια μία αντιπροσωπευτική περίπτωση:

Πώς χάνονται τα έμβρυα στην εξωσωματική (Βήμα-Βήμα);

Σενάριο: 19 ωάρια ελήφθησαν κατά την ωοληψία

15 εξ αυτών ήταν ώριμα

12 εξ αυτών γονιμοποιήθηκαν (δημιουργήθηκαν έμβρυα)

6 εξ αυτών έφτασαν στο στάδιο της βλαστοκύστης

3 εξ αυτών ήταν φυσιολογικά (μετά από έλεγχο PGT-A)

Φωτογραφία: Reproduction Medicine Associates.

Για λόγους σύγκρισης, η εταιρεία εξωσωματικής γονιμοποίησης Alfie προσέφερε την εξής ανάλυση:

Με βάση τα διαθέσιμα διαγράμματα, κατά μέσο όρο δημιουργούνται 10-12 έμβρυα ανά κύκλο εξωσωματικής, οι επιχειρήσεις γονιμότητας συχνά αναφέρουν από 7 έως και 17 έμβρυα ανά κύκλο. Χρησιμοποιώντας τον συντηρητικό αριθμό των 9 εμβρύων ως μέσο αριθμό ανά κύκλο, σε 432.641 κύκλους, αντιστοιχούν περίπου 3.893.769 έμβρυα που δημιουργήθηκαν μέσω εξωσωματικής γονιμοποίησης μόνο μέσα στο 2023. Ωστόσο, γεννήθηκαν μόνο 95.860 μωρά.

Δείτε πώς κατανέμονται αυτοί οι αριθμοί εμβρύων.

Έως και τα μισά από τα αρχικά 3.893.769, πιθανότατα δεν επέζησαν πέρα ​​από τα επόμενα δύο στάδια: το στάδιο της βλαστοκύστης και το στάδιο του γενετικού ελέγχου. Τα έμβρυα βαθμολογήθηκαν και χαρακτηρίσθηκαν ως προς την ποιότητα κατά τους ελέγχους και όσα δεν κρίθηκαν αρκετά υγιή καταστράφηκαν άμεσα.

Αυτό σημαίνει περίπου 1.946.884 έμβρυα, τα οποία πέθαναν ή θανατώθηκαν σκόπιμα χωρίς να τους δοθεί καν η ευκαιρία να εμφυτευτούν.

Από την υπόλοιπη εκτίμηση των 1.946.884, η SART αναφέρει ότι 91.360 «αποθηκεύτηκαν» άμεσα για «μελλοντική χρήση», όπως ήταν το σχέδιο των γονέων όταν ξεκινούσαν την διαδικασία. Γνωρίζουμε επίσης ότι μετά την ταξινόμηση, τη βαθμολόγηση, την επιλογή και τη μεταφορά τους, μόνο 95.860 επέζησαν και οδήγησαν σε γέννηση.

Αυτό αφήνει 1.759.664 ανθρώπινα έμβρυα αγνοούμενα. Επέζησαν μέχρι το στάδιο της βλαστοκύστης και πέρασαν τον γενετικό έλεγχο, αλλά στη συνέχεια είτε αποβλήθηκαν από τη μήτρα, είτε καταστράφηκαν σκοπίμως, είτε δωρίστηκαν σε ερευνητές (και τελικά καταστράφηκαν), είτε παραχωρήθηκαν για υιοθεσία εμβρύων (μόλις 1-6%), είτε καταψύχθηκαν (με ασαφείς προοπτικές) επ’ αόριστον.

Τα δεδομένα δεν δίνουν ακριβή στοιχεία, αλλά μπορούμε να εκτιμήσουμε ότι τουλάχιστον 1,9 εκατομμύρια πέθαναν πριν καν φτάσουν στο στάδιο εμφύτευσης ή κατάψυξης της ivf και άλλα 1,7 εκατομμύρια δεν καταγράφηκαν στατιστικά. Σε σύγκριση, σύμφωνα με τον Ινστιτούτο Guttmacher, 1.037.880 αμβλώσεις πραγματοποιήθηκαν στις ΗΠΑ μέσα στο 2023, αριθμός πολύ χαμηλότερος από τα χαμένα έμβρυα της εξωσωματικής.

Στην χώρα μας, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Εθνικής Αρχής Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής, γίνονται κατά μέσο όρο 30.000 κύκλοι (προσπάθειες) εξωσωματικής ανά έτος και γεννιούνται περίπου 5.000 παιδιά. Χαρακτηριστικά το 2018 έγιναν στην Ελλάδα 30.871 κύκλοι υποβοηθούμενης αναπαραγωγής και γεννήθηκαν 5.521 παιδιά, το 2019 έγιναν 29.064 κύκλοι και γεννήθηκαν 4.290 παιδιά και το 2020 έγιναν 37.028 κύκλοι και γεννήθηκαν 6.193 παιδιά.(3) Με βάση αυτούς τους αριθμούς, και με τις κατάλληλες αναγωγές μπορούμε να έχουμε ένα μέτρο για το πόσα παιδιά χάνονται στην εξωσωματική στην πατρίδα μας. Ως προς τον αριθμό των εκτρώσεων φαρμακευτικών και χειρουργικών ο ακριβής αριθμός τους δεν έχει καταγραφεί, όμως με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία οι απώλειες της εξωσωματικής ανταγωνίζονται με τις απώλειες της άμβλωσης.

Γιατί αυτό έχει σημασία:

Από ό,τι φαίνεται, αριθμός των απωλειών κατά την διάρκεια της διαδικασίας εξωσωματικής κάθε χρόνο, στις ΗΠΑ, ξεπερνά τον αριθμό των ανθρώπων που πεθαίνουν από τις αμβλώσεις. Στην Ελλάδα κρίνουμε πως οι απώλειες της εξωσωματικής υπερτερούν εκείνων της έκτρωσης σε μεγάλο βαθμό.

Το απλό γεγονός ότι τα μισά από τα έμβρυα εξωσωματικής δεν θα επιβιώσουν πέρα ​​από τα αρχικά βήματα ανάπτυξης, μετά τη γονιμοποίηση, συμπεριλαμβανομένου του ελέγχου υγείας τους, είναι αρκετό για να αποδείξει ότι η εξωσωματική γονιμοποίηση δεν αφορά τη δημιουργία ζωής, αλλά τον έλεγχό της, καθορίζοντας ποιες ζωές γίνονται αποδεκτές ως πολύτιμες και άξιες και ποιες καταστρέφονται εκ των προτέρων επειδή θεωρούνται «κατώτερες».

Μια διαδικασία που διαφημίζεται ως «υπέρ της ζωής» δεν μπορεί ποτέ να περιλαμβάνει την σκόπιμη καταστροφή της ανθρώπινης ζωής. Κανένας άνθρωπος δεν αξίζει να βαθμολογείται, να χαρακτηρίζεται και να καταστρέφεται επειδή δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες ή να αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα που στοχεύει στην εκπλήρωση της υπόσχεσης μιας κλινικής γονιμότητας να προσφέρει στους πελάτες της ένα «ποιοτικό προϊόν».

Παραπομπές:

https://www.asrm.org/news-and-events/asrm-news/press-releasesbulletins/us-ivf-usage-increases-in-2023-leads-to-over-95000-babies-born/

https://www.liveaction.org/news/shocking-number-lives-lost-ivf-surpasses-abortion

https://www.naftemporiki.gr/health/1482106/n-vrachnis-nea-epicheirimatika-montela-stin-exosomatiki-gonimopoiisi/

(Από το «Αφήστε με να ζήσω!»)

alopsis.gr

Εκ του ιστολόγιου: Εδώ είναι το δράμα της ιατρικής και η μεγάλη βλασφημία επιστημόνων και δική μας. Η ιατρική σκοπό έχει να γιατρεύει τον ασθενή. Δεν έχει σκοπό να δημιουργεί ζωή. Ένας μόνον δημιουργεί ζωή και αυτός είναι ο Τριαδικός Θεός.

Όμως οι επιστήμονες οι άθεοι, από τη στιγμή που δεν πιστεύουν στο Θεό πάνε να γίνουν θεοί. Δεν είναι όμως μόνον αυτοί. Είμαστε και εμείς. Εμείς που κοσμικά και όχι πνευματικά σκεπτόμενοι, ενώ ο Θεός στα πλαίσια της Θείας Πρόνοιας, δε μας επιτρέπει να αποκτήσουμε παιδί, εμείς δε δεχόμαστε το θέλημά του και προχωρούμε πεισματικά και εγωιστικά στο δικό μας θέλημα.

Αν αγαπητέ και αγαπητή ο Θεός ήθελε να αποκτήσετε παιδί, γιατί να μην σας το έδινε; Γνωρίζετε καλύτερα από το Θεό. Θα σας πω έναν λόγο που ο Θεός δε μας δίνει παιδί σε κάποια ανδρόγυνα. Για να αυξήσουμε το χρόνο προσευχής μας, για να θερμάνουμε περισσότερο την καρδιά μας με την προσευχή. Όμως υπάρχει ακόμη ένα λόγος. Για να κάνουμε παιδιά μας όσα είναι ορφανά.

Εμείς όμως, ούτε την προσευχή σκεπτόμαστε, ούτε την υπακοή στο θέλημα του Θεού, ούτε τα ορφανά. Βάζουμε τον εαυτό μας, οι γυναίκες, σε μία διαδικασία με ορμόνες και ότι άλλο υπάρχει σε αυτήν την νοσηρή διαδικασία, για να αποκτήσουμε παιδί. Για να αποκτήσουμε ένα παιδί, γινόμαστε συμμέτοχοι στη δολοφονία πολλών άλλων κατά την αυτή διαδικασία της Εξωσωματικής Γονιμοποίησης.

Αγαπητοί, αυτή δεν είναι εξωσωματική Γονιμοποίηση. Είναι εξωσωματική Έκτρωση. Τυφλωμένοι εμείς από το θέλω μας είμαστε ικανοί να ματώσουμε την ψυχή μας με το αίμα των αγέννητων παιδιών που δολοφονούνται για να γεννηθεί ένα παιδί. Αυτό μάλιστα που θα γεννηθεί θα είναι καρπός του θελήματός μας. Του εγωισμού μας. Μέσω μιας διαδικασίας που δεν είναι κατά φύση. Δηλαδή φυσιολογική αλλά παρά φύση δηλαδή μη φυσιολογική. Ενώ γνωρίζουμε πως γίνεται η κατά φύση αναπαραγωγή εμείς λέμε ένα μεγάλο όχι και προχωρούμε στην παρά φύση.

Να μέναμε εδώ. Δε μένουμε μόνον εδώ. Προχωράμε την παρα φύση αναπαραγωγή ακόμη ποιο πέρα. Σε ακόμη μεγαλύτερη βλασφημία κατά την οποία άνδρας δίνει το σπέρμα του, εξωσωματικά ενώνεται με ωάριο και μια δανεική γυναίκα αναλαμβάνει στην κοιλιά της την κύηση και την γέννηση του παιδιού το οποίο μετά δύο άντρες θα μεγαλώσουν σαν ζευγάρι.

Μα είναι δυνατόν ο Θεός να ανεχθεί αυτήν την εντελώς διεστραμμένη κατάσταση και διαδικασία; Και μόνον που τα γράφω ντρέπομαι. Ποιες εξωσωματικές; Δε ντρεπόμαστε λιγάκι; Βουτάμε μέσα στη διαστροφή και λέμε πως δημιουργούμε ζωή; Εμείς που χώρια που δεν δεχόμαστε τον κατά φύση τρόπο αναπαραγωγής μεταξύ ανδρός και γυναικός, προχωρούμε και μέσα από μία παρα φύση ιατρική διαδικασία στη δημιουργία ζωής σε ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων. Αυτό το λέμε πρόοδο.

Δεν είναι πρόοδος. Είναι το κατάντημα της ειδωλοποίησης του εγώ μας και του θελήματός μας. Είναι η απομάκρυνσή μας από τον Εσταυρωμένο Ιησού Χριστό. Που Εκείνος θυσιάστηκε για εμάς και εμείς δε μπορούμε να κάνουμε μία θυσία για εκείνον. Λησμονούμε πως πέραν της παρούσας ζωής, έχουμε την Κρίση. Τι θα πούμε στο Δημιουργό μας; Πως επιλέξαμε να κάνουμε παιδί μέσω αυτής της διαστροφής;

Οφείλουμε να ακολουθήσουμε τον δρόμο της υπακοής στο θέλημα του Θεού. Αν το θέλημά του είναι να μην κάνουμε παιδί, αυτό να γίνει. Στα πλαίσια της Θείας Πρόνοιας για τη σωτηρία της ψυχής μας, γνωρίζει καλύτερα από εμάς το γιατί δε μας δίνει παιδί.

Ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός και η Υπεραγία Θεοτόκος κάνανε υπακοή στο θέλημα του Θεού για τη σωτηρία μας από την αμαρτία και εμείς κάνουμε το θέλημά μας; Τόσο καλύτεροι είμαστε; Δε ντρεπόμαστε λίγο;

Να ζητήσουμε συγχώρεση, να εξομολογηθούμε και να είμαστε κοντά στο Θεό. Σε ότι λέει ο Λόγος, ο Ιησούς Χριστός και οι Άγιοι Πατέρες μας. Όχι ότι μας λέει ο σκοτισμένος από την αμαρτία νους μας.

Α.Η.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος. Ψυχοσάββατο προ της Πεντηκοστής: Η Ανάστασις των νεκρών

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία που εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 13-6-1992

Αν ο θάνατος, αγαπητοί μου, έθετε την τελική του σφραγίδα σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, τότε, θα λέγαμε, ας αρχίσομε να θρηνούμε γι΄ αυτήν την φοβερή αιχμαλωσία μας εις τον κόσμον αυτόν. Τότε μόνιμο τραγούδι μας, μόνιμο, μάλλον, ελεγείο μας, ας είναι το «Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης». Και μάλιστα όταν σήμερα, Ψυχοσάββατο προ της Πεντηκοστής, μας ζωντανεύει αυτή η θέσις του θανάτου, η πραγματικότητα του θανάτου για να τα πούμε αυτά, τότε θα λέγαμε: «Γιατί να έρχονται νέοι άνθρωποι στον κόσμον αυτόν αφού θα πεθάνουν;».

«Γιατί να γεννιώνται άνθρωποι;». Ή, ακόμη, τότε μία γέννηση θα μπορούσε να είναι ένα προκαταβολικόν πένθος. Μάλιστα μεταφορικώς λέγεται ότι το παιδί μόλις γεννιέται, κλαίει και αυτό σημαίνει ότι μπαίνει μέσα στα βάσανα αυτού του κόσμου. Τότε… γιατί ο ήλιος λάμπει; Ή ακόμη γιατί τα πουλιά κελαηδούν; Δεν θα υπήρχε λόγος. Τότε η Δημιουργία στο βάθος της, παρά την επιφανειακή ομορφιά της κρύβει την πιο απαίσια αντίφαση, την υπαρξιακή ανυπαρξία της. Και είναι μία, τότε η Δημιουργία, μία εξοργιστική κωμωδία. Αν βέβαια όλα αυτά, τον τελικό λόγο, τον έχει ο θάνατος. Έτσι, ύπαρξις και ανυπαρξία, ζωή και θάνατος, είναι η πιο ακραία αντίφασις.

Αλλά ο Θεός που εδημιούργησε τα πάντα με τόση σοφία, με τόση δύναμη και με τόση αγάπη, αντιφάσκει εις εαυτόν; Δημιουργεί μάταια πράγματα ο Θεός;

Βεβαίως όχι. Μη γένοιτο να υποστηρίξομε μία τέτοια θέση. Τότε; Ε, απλώς ο θάνατος είναι ένας μεγάλος παρείσακτος. Και πρέπει να δούμε πώς μπήκε αυτός ο θάνατος ως παρείσακτος μέσα στην πολύ ωραία Δημιουργία του Θεού. Όπως κάπου στην «Σοφία Σολομώντος» λέγει ότι «Είσαι φιλόζωος, Κύριε, και δεν έκανες κανένα δημιούργημά Σου να υποφέρει και κανένα δημιούργημά Σου δεν βδελύσσεσαι, δεν σιχαίνεσαι, και όλα είναι πολύ ωραία». Πώς, λοιπόν, υπάρχει ο θάνατος; Που είναι ο θάνατος πάντοτε, η πιο χτυπητή αντινομία, όπως ήδη σημειώσαμε, και η πιο απαίσια ασχημία.

Ο θάνατος, αγαπητοί μου, είναι ο καρπός της παρακοής των Πρωτοπλάστων. Και το σημαντικόν είναι ότι ο Θεός ειδοποίησε για την περίπτωσιν αυτήν, λέγοντας: «Μην παραβείτε την εντολή μου· «ἐν ᾗ δ᾿ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε». «Θα πεθάνετε με θάνατο εάν θα φάτε από τον καρπόν αυτόν». Όχι βεβαίως ότι ο καρπός της γνώσεως ήταν καρπός δηλητηριώδης, ήταν κάτι άλλο, είχε μεταφυσικά στοιχεία. Όχι, τίποτε απ’ όλα αυτά. Ένα φυσικόν δέντρον ήτο. Αλλά ετέθη επάνω εις το καρπόν του δέντρου αυτού, ετέθη η εντολή της υπακοής. Και εφόσον οι Πρωτόπλαστοι παρέβησαν την εντολή της υπακοής, εισήλθε ο θάνατος.

Λέγει το βιβλίον της «Σοφίας Σολομώντος» στο 2ο κεφάλαιο: «ὅτι ὁ Θεὸς ἔκτισε τὸν ἄνθρωπον ἐπ᾿ ἀφθαρσίᾳ (: τον έκανε να είναι άφθαρτος) καὶ εἰκόνα τῆς ἰδίας ἰδιότητος ἐποίησεν αὐτόν· φθόνῳ δέ διαβόλου θάνατος εἰσῆλθεν εἰς τόν κόσμον».

Πράγματι ο Θεός δεν εδημιούργησε τον θάνατον. Θα ήτο βλασφημία αυτό να το πούμε. Μάλιστα στην καθημερινότητά μας λέμε τα εξής: «Ε, τι να κάνομε; Φυσικά πράγματα είναι αυτά». Τι «φυσικά»; «Το ότι πεθαίνει κανείς. Ε, ο Θεός, έτσι θέλει, να πεθαίνομε». Δεν θέλει ο Θεός να πεθαίνομε. Και ο θάνατος είναι το πιο αντιφυσιολογικόν στοιχείον, η μεγαλυτέρα, σας είπα, ασχημία μέσα στην Δημιουργία· που δίνει μία εικόνα σαν να μην έχει σκοπόν η Δημιουργία. Σαν να είναι κάτι που να λέει κανείς: «Γιατί ζω; Αφού υπάρχει ο θάνατος. Γιατί ζω;». Σαν να αφαιρεί την έννοια του σκοπού της Δημιουργίας. Δεν έκανε ο Θεός τον θάνατον. Πολύ σωστά λέγει, λοιπόν, ο λόγος του Θεού ότι ο Θεός δεν έκανε τον θάνατον. Αλλά εισήλθε από τον φθόνο του διαβόλου. Επειδή επεκράτησε ο φθόνος του διαβόλου. Πώς; Εφθόνησε τους Πρωτοπλάστους, γιατί να είναι δημιουργήματα λογικά και να έχουν την στοργή του Θεού, κατάφερε, εννοείται… κατάφερε, εξηπάτησε ώστε να παραβούν την εντολήν του Θεού και έτσι να εισέλθει ο θάνατος.

Αντίθετα, θα λέγαμε, ότι η φιλανθρωπία του Θεού εργάστηκε το μυστήριον της Θείας Οικονομίας, της Ενανθρωπήσεως. Διότι θα έλεγε κανένας: «Να, ο Θεός επιτρέπει, επέτρεψε». Ήταν το κατά παραχώρησιν θέλημά Του να εισέλθει ο θάνατος. Και τώρα εδώ ο Θεός δημιουργεί το μυστήριον της Θείας Οικονομίας, ακριβώς για να σώσει τον άνθρωπο, να τον επαναφέρει εις την κατάστασιν του αρχικού θελήματος του Θεού, δηλαδή του κατ’ ευδοκίαν θελήματος του Θεού, που είναι η αφθαρσία και η αθανασία και η μακαριότης.

Λέγει ένα τροπάριο των Εγκωμίων της Μεγάλης Παρασκευής, ένα από το «Ἡ ζωὴ ἐν τάφῳ». Λέγει κάτι έτσι πάρα πολύ ωραίο και συγκινητικό: «Ἐπὶ γῆς κατῆλθες (: Συ, ω Θεέ Λόγε που έγινες άνθρωπος, στη Γη κατέβηκες), ἵνα σώσῃς Ἀδάμ (: γιατί ο Αδάμ ήτο στη Γη) καὶ ἐν γῇ μὴ εὐρηκὼς τοῦτον, Δέσποτα (: και αυτόν –λέει- αφού δεν τον βρήκες), μέχρις ἅδου κατελήλυθας ζητῶν», «κατέβηκες μέχρι τον Άδη για να ψάχνεις να τον βρεις». Τι ωραίο που είναι αυτό πραγματικά!

Κι έτσι βλέπομε ότι ο Θεός εργάστηκε το μυστήριον της Θείας Οικονομίας για να σώσει τον άνθρωπο και για να καταπατήσει τον θάνατον. Έτσι έγινε με μας όμοιος, απέθανε επί του Σταυρού ο Κύριος, αλλά ανεστήθη. Ακριβώς για να αναστήσει τον άνθρωπον την εσχάτη ημέρα. Και ανελήφθη εις τον ουρανό, ακριβώς για να ανεβάσει τον όλον άνθρωπον στον ουρανό και, ούτε λίγο ούτε πολύ, να τον στήσει στα δεξιά του Θεού Πατρός. Διότι εκεί ανέβηκε η ανθρωπίνη φύσις. Διότι ως Θεός Λόγος είναι ομοούσιος με τον Πατέρα και δεν υπάρχει δεξιά και αριστερά. Αυτό αναφέρεται εις την ανθρωπίνη φύση· και η ανθρωπίνη φύσις είναι εκείνη που ανήλθε εις τα δεξιά του Θεού Πατρός, όπως ακριβώς το είδε και ο άγιος Πρωτομάρτυς Στέφανος, ομολογώντας το μέσα εις το συνέδριο.

Έτσι, ο Κύριος μας άνοιξε τον δρόμο υπερνικώντας την αμαρτωλότητα του ανθρώπου ως αναμάρτητος, υπερνικώντας την θνητότητα, γιατί ο άνθρωπος πέθαινε, πώς θα μπορούσε ποτέ να ανεβεί στον ουρανό; Ως αμαρτωλός μπορούσε να ανεβεί στον ουρανό; Ως θνητός, μπορούσε να ανεβεί στον ουρανό; Και την υλικότητα; Πώς θα μπορούσε να ανεβεί ο άνθρωπος, υλικός υπάρχων; Πώς θα ήταν δυνατόν ποτέ; Κι όμως, γι’ αυτό ξέρετε, εκπλήσσονται οι άγγελοι. Ω, αν είχαμε τον Πλάτωνα εδώ και μας άκουγε ότι άνθρωπος με την υλικότητά του ανέβηκε επάνω εις τον ουρανό, εις τον ουρανό των ιδεών, εκεί που δεν χωράει τίποτα, παρά μόνον είναι ο κόσμος των πνευμάτων και των ιδεών και των προτύπων και των αρχετύπων, θα τρόμαζε, θα χλώμιαζε. Και αν του λέγαμε ότι αυτό έγινε, το έχομε ως δεδομένον, από το γεγονός ότι ο Χριστός ανεστήθη και ανελήφθη εις τον ουρανόν, κυριολεκτικά θα ετρόμαζε, κυριολεκτικά, θα έλεγε ότι «κάτι καινούριο εδώ υπάρχει, κάτι καινούριο που δεν το σκέφτηκα». Ναι, πράγματι ήταν και είναι όλα αυτά που εργάστηκε ο Χριστός για μας ανοίγοντάς μας τον δρόμο, μία πραγματικότης, ένα γεγονός.

Ενθυμείσθε, όταν ο άνθρωπος εβγήκε από τον υλικόν Παράδεισον, επίγειος ήτο, ενθυμείσθε ότι ο Θεός έταξε τα Χερουβείμ να φυλάσσουν την είσοδον του Παραδείσου και να κινούν την περιστρεφομένην εκείνην πυρίνην ρομφαία. Το ενθυμείσθε; Τι ήτο αυτή η «πυρίνη ρομφαία»; Δηλαδή ένα πράγμα που να γυρίζει, ένα σπαθί, αντί που να έχει λάμα, να έχει φλόγα και να περιστρέφεται. Πώς να μπεις μέσα σε μία είσοδο, όταν υπάρχει μία τέτοια, ένας τέτοιος φραγμός; Ξέρετε τι ήτο αυτό; Αυτά τα τρία που σας είπα. Αυτό ήτο που έφραξε τον δρόμον. Η αμαρτωλότης της ανθρωπότητος, η υλικότης της ανθρωπότητος και η θνητότης της ανθρωπότητος. Κι αυτά τώρα τα υπενικά ο Κύριος ανερχόμενος εις τον ουρανόν με την ανθρωπίνη Του φύση. Και μας οδοποίησε, μας άνοιξε τον δρόμο, έφτιαξε δρόμο για να ξαναγυρίσομε πίσω εις την Βασιλείαν του Θεού.

Ας δούμε όμως πώς ο Απόστολος Παύλος, για να μείνομε και στη σημερινή περικοπή την αποστολική, που αναφέρεται εις το θέμα της αναστάσεως των νεκρών, ως Ψυχοσάββατο, όπως σας είπα, πώς ο Απόστολος Παύλος μας περιγράφει τα πράγματα, τον καρπόν, θα λέγαμε καλύτερα, της Αναστάσεως του Χριστού. Βέβαια έχει γράψει ένα ολόκληρο κεφάλαιο, το 15ο κεφάλαιο στην Α΄προς Κορινθίους επιστολήν του, που είναι ένας ύμνος στην ανάσταση. Ύμνος στην ανάσταση –προσέξτε- των νεκρών! Όχι ύμνος εις την ανάσταση του Χριστού.

Εδώ, λοιπόν, στους Θεσσαλονικείς, λέγει: -Τι χαριτωμένο πράγμα, ξέρετε, και να έχομε ακροατάς Θεσσαλονικείς και να μιλά κανείς από τις δύο, αυτές, επιστολές. Έχει κάτι το πιο ιδιαίτερο, πιο ξεχωριστό. Αισθάνεται κανένας ότι αυτό που τώρα ακούει είναι για μένα. Όχι γιατί είναι ο λόγος του Θεού, αλλά και γιατί είμαι Θεσσαλονικεύς. Και αποτείνεται εκεί ο Παύλος. Έχει κάτι το πιο ιδιάζον-. Λοιπόν, γράφει στους Θεσσαλονικείς ο Απόστολος Παύλος:

«Οὐ θέλομεν δὲ ὑμᾶς ἀγνοεῖν, ἀδελφοί, περὶ τῶν κεκοιμημένων, ἵνα μὴ λυπῆσθε, καθὼς καὶ οἱ λοιποὶ οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα». «Δεν θέλομε», λέγει, «να αγνοείτε, αδελφοί, για τους κεκοιμημένους, για να μη λυπόσαστε, όπως και οι υπόλοιποι που λυπώνται υπερβολικά, μη έχοντες την ελπίδα της αναστάσεως». Ώστε, λοιπόν, ομιλεί περί κεκοιμημένων. Προσέξτε, είναι χαρακτηριστικό. Δεν ομιλεί περί νεκρών. Ομιλεί περί κεκοιμημένων. Κι αυτό σημαίνει ότι θα ακολουθήσει εγρήγορσις, όπως λέγει ο Οικουμένιος. Και συμπληρώνει ο Θεοδώρητος και λέγει: «Τῷ γὰρ ὕπνῳ ἐγρήγορσις ἕπεται». «Ένας που κοιμάται, βεβαίως θα ξυπνήσει. Αφού κοιμάται».

Ενθυμείσθε, γιατί καινούργια πράγματα μπαίνουνε στον κόσμο. Ο Χριστός μάς έφερε καινούρια πράγματα, με διαστάσεις καταπληκτικές. Φθάνει μήνυμα στον Κύριο, ήτο πολύ μακριά από την Βηθανία, ότι ο φίλος ο Λάζαρος απέθανε. Και λέγει στους μαθητάς Του: «Ο φίλος μας ο Λάζαρος εκοιμήθη». Είχαν μάθει όμως ότι ήτο άρρωστος. Και είπαν οι μαθηταί… πώς μίλησαν; Τοποθετημένοι στις διαστάσεις της καθημερινότητος, της πραγματικότητος. Και λέγουν: Αφού τον πήρε ο ύπνος, μπόρεσε να κοιμηθεί, αυτό σημαίνει ότι τώρα θα πάρει την πάνω βόλτα στην υγεία του, θα γίνει καλύτερα. Όπως το λέμε κι εμείς: «Α, ένας ασθενής κοιμάται, φυσιολογικά, ωραία κοιμάται, ε, θα γίνει καλά! Παίρνει την πάνω βόλτα». Δεν κατάλαβαν όμως. Πού να συλλάβει το μυαλό τους τι θα επεκολούθει κ.λπ. κ.λπ. Και λέει ο Κύριος καθαρά στην γλώσσα τους: «Ο φίλος μας ο Λάζαρος απέθανε». Προσέξτε· στην γλώσσα τους. Άλλη γλώσσα έχει ο Κύριος. Ο Κύριος είπε «ἐκοιμήθη». Γιατί; Διότι απλούστατα θα επηκολούθει η ανάστασις. Δεν υπάρχει λοιπόν θέμα εδώ γι’αυτό, ότι δηλαδή ο θάνατος είναι ένας ύπνος. Πολύ σωστά, λοιπόν, ο Απόστολος Παύλος θεοπνεύστως βάζει: «δια τους κεκοιμημένους δεν θέλω να λυπείσθε» κ.λπ. κ.λπ. Και μη λυπούμεθα; Ναι, αλλά με μέτρο. Εδώ κόβει τι; Την άμετρον λύπην ο Απόστολος. Και η άμετρος λύπη είναι άρνησις της ελπίδος της αναστάσεως των νεκρών.

Σας υπενθυμίζω ότι η λύπη, όταν περάσει κάποια όρια, είναι πάθος. Και ίσως δεν έχετε αντιληφθεί, αγαπητοί μου, ότι είναι ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα η λύπη. Είναι φοβερό. Καταπίνει τον άνθρωπον. Εκεί κάπου η «Σοφία Σειράχ» λέγει, στο 38ο κεφάλαιο αν ενθυμούμαι καλά: «Μη λυπάσαι υπερβολικά, γιατί», λέγει, «θα αρρωστήσεις». Και πράγματι η λύπη καταπίνει τον άνθρωπο και σωματικά και πνευματικά. Δεν έχω καιρό να επεκτεινόμουν σ’ αυτό, εξάλλου δεν είναι και θέμα μας· αλλά προσοχή στο θέμα της λύπης.

Είναι, λοιπόν, αμαρτία το υπέρμετρον, η υπέρμετρη λύπη. Ποιοι λυπούνται; Εκείνοι που δεν έχουν την ελπίδα της αναστάσεως των νεκρών. Τι κρίμα! Ξέρετε πόσες φορές ο διπλανός μας να κλαίει και να οδύρεται και να μην θέλει να παρηγορηθεί. Κι όμως μπροστά του είναι το θέμα ότι ο Χριστός ανεστήθη. Και οι νεκροί θα αναστηθούν. Και συνεχίζει ο απόστολος Παύλος, πάντα στους Θεσσαλονικείς αποτεινόμενος: «Εἰ γὰρ πιστεύομεν ὅτι Ἰησοῦς ἀπέθανε καὶ ἀνέστη, οὕτω καὶ ὁ Θεὸς τοὺς κοιμηθέντας διὰ τοῦ Ἰησοῦ ἄξει σὺν αὐτῷ». «Διότι», λέγει, «αν πιστεύομε ότι ο Ιησούς και πέθανε και ανέστη…-Γιατί βάζει το «απέθανε»; Μα δεν μπορεί να φανεί η ανάστασις εάν δεν υπάρξει ο θάνατος. Και στους Κορινθίους το λέγει αυτό. Ότι «ἀπέθανε κατά τάς Γραφάς και ἀνέστη κατά τάς Γραφάς». Βασική προϋπόθεση της αναστάσεως είναι ο θάνατος. Απέθανε πραγματικά. Γι΄αυτό φροντίζουν και οι ιεροί ευαγγελισταί να δείξουν ότι ο Χριστός πραγματικά απέθανε, για να φανεί η πραγματική Του ανάστασις. Έτσι, λέγει εδώ στη συνέχεια ότι «όπως ο Πατήρ ανέστησε τον Υιόν, έτσι και ο Θεός Πατήρ θα αναστήσει τους κεκοιμημένους ανθρώπους, τους νεκρούς δηλαδή και θα τους οδηγήσει μαζί με τον Ιησούν εις την Βασιλείαν Του».

Πρέπει εδώ να κάνω μία μικρή παρατήρηση. Ότι, όταν στους Θεσσαλονικείς ομιλεί για το θέμα των νεκρών, ομιλεί δια τους ευσεβείς νεκρούς, δια τους ευσεβείς κεκοιμημένους. Δεν τον ενδιαφέρουν εκείνη τη στιγμή, δεν τον ενδιαφέρουν οι ασεβείς κεκοιμημένοι. Όλοι θα αναστηθούν. Μα όλοι θα αναστηθούν. Όπως ακριβώς όταν γεννιόμαστε, δεν ερωτώμεθα για να κουβαλήσομε αυτό που λέγεται «ανθρωπίνη φύσις», δηλαδή λογική, θέλω δεν θέλω γεννιέμαι με λογική, θέλω δεν θέλω γεννιέμαι με ελευθερία κ.ο.κ., κατά τον ίδιο τρόπο, θέλω δεν θέλω θα αναστηθώ, είτε ευσεβής είμαι είτε ασεβής είμαι. Είναι δεδομένο που ανήκει στον Θεό. Θέλω δεν θέλω! Εδώ, λοιπόν, ο Απόστολος δεν ομιλεί για τους ασεβείς. Ομιλεί για τους ευσεβείς κεκοιμημένους. Και για να δούμε τι γράφει στους Κορινθίους, να δούμε λιγάκι πιο κοντά τα πράγματα, γιατί δεν γράφει πιο πολλά εκεί στους Θεσσαλονικείς παρά μόνον λίγα για να παρηγορηθούν.

Και λέγει: «Εἰ δὲ Χριστὸς κηρύσσεται ὅτι ἐκ νεκρῶν ἐγήγερται, πῶς λέγουσί τινες ἐν ὑμῖν ὅτι ἀνάστασις νεκρῶν οὐκ ἔστιν; (: Εάν –λέγει- ότι ο Χριστός κηρύσσεται ότι ανεστήθη από τους νεκρούς, πώς μερικοί λένε ότι οι νεκροί δεν αναστήνονται;) Εἰ δὲ ἀνάστασις νεκρῶν οὐκ ἔστιν, οὐδὲ Χριστὸς ἐγήγερται (: Αν –λέγει- δεν υπάρχει ανάστασις νεκρών, τότε ούτε ο Χριστός ανεστήθη. Τι αποτελεί αυτό, η Ανάστασις του Χριστού; Το θεολογικόν υπόβαθρον της αναστάσεως των νεκρών) · εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, κενὸν ἄρα τὸ κήρυγμα ἡμῶν, κενὴ δὲ καὶ ἡ πίστις ὑμῶν (: Αν, λέγει, ο Χριστός δεν ανεστήθη, τότε και το κήρυγμά μας και η δική σας πίστις πέφτουν στο κενό. Είναι κούφια πράγματα. Δεν έχουν αντίκρυσμα. –Αλήθεια, το σκεφθήκαμε ποτέ; Ότι αν δεν πιστεύομε στην ανάσταση των νεκρών, δεν είναι δυνατόν ποτέ να λεγόμεθα ότι ορθοδοξούμε. Η πίστις μας πέφτει στο κενό). Νυνί δε Χριστός ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο (: Τώρα δα, επί λέξει. Το θυμάμαι από τα Αρχαία του σχολείου. Νυνί. Τώρα δα. Δηλαδή τώρα πλέον, ας το πούμε έτσι, ο Χριστός ανεστήθη από τους νεκρούς και έγινε η απαρχή, το ξεκίνημα των κεκοιμημένων ως προς την ανάστασή τους). Ἒσχατος ἐχθρὸς καταργεῖται ὁ θάνατος (: Ο τελευταίος εχθρός καταργείται ο θάνατος, πραγματικά. Μπαίνει εκτός ενεργείας. Αυτό θα πει ‘’καταργείται’’)».

Και έτσι βλέπομε εδώ να ομιλεί ο Παύλος με τον τρόπον αυτόν δια τους κεκοιμημένους. Και συνεχίζει τώρα στους Θεσσαλονικείς:

«Τοῦτο γὰρ ὑμῖν λέγομεν ἐν λόγῳ Κυρίου, ὅτι ἡμεῖς οἱ ζῶντες οἱ περιλειπόμενοι εἰς τὴν παρουσίαν τοῦ Κυρίου οὐ μὴ φθάσωμεν τοὺς κοιμηθέντας (: Αυτό σας λέγω, ἐν λόγῳ Κυρίου, ότι εμείς οι ζωντανοί που έχομε μείνει, δεν θα φθάσομε στην παρουσία του Κυρίου. Δηλαδή δεν θα φθάσομε στον θάνατον, όταν θα έρθει ο Κύριος)». Εννοεί δηλαδή ότι όταν θα έρθει ο Κύριος, θα βρει ανθρώπους επάνω στη γη. Ε, αυτοί που θα ζουν τότε, «δεν θα φθάσομε τους κεκοιμημένους, δηλαδή δεν θα έχομε πεθάνει. Θα μας βρει ζωντανούς». Όποτε θα έρθει ο Κύριος. Προσέξτε τι είπε: «Ἐν λόγῳ Κυρίου». Τι σημαίνει αυτό; Η αυθεντία του λόγου του Θεού, του λόγου του Χριστού. Ούτε εγώ το επινοώ να το πω, ούτε ο Παύλος το επινοεί για να παρηγορήσει, αλλά είναι μία πραγματικότης. Εν λόγω Κυρίου. Τι βεβαιώνει; Ότι οι τότε ζώντες δεν θα πεθάνουν, αλλά θα, θα, θα αλλαχθούν.

Να τι λέγει πάλι στους Κορινθίους- Εναλλάσσω τα δύο κείμενα, παίρνοντας ό,τι θα εξυπηρετούσε: «Ἰδοὺ μυστήριον ὑμῖν λέγω – Πράγματι είναι μυστήριον. «Να, μυστήριο», λέει, «σας λέγω»–· πάντες μὲν οὐ κοιμηθησόμεθα (: όλοι δεν θα πεθάνομε), πάντες δὲ ἀλλαγησόμεθα (: αλλά όλοι θα αλλαχθούμε. Τι θα πει ‘’θα αλλαχθώ’’; Θα περάσω από την φθορά στην αφθαρσία. Τι λέγεται «φθορά»; Αυτό που λέμε… τρώγω, πίνω, μεγαλώνω, κοιμάμαι. Αυτά αποτελούν το στοιχείο της φθοράς. Τι λέγεται «αθανασία»; Αυτό που δεν πεθαίνει πια. Έτσι θα περάσει η ύπαρξίς μου μέσα από την αφθαρσία και την αθανασία. Και συνεπώς στην Βασιλεία του Θεού δεν υπάρχει γάμος, όπως θα γνωρίζετε, δεν υπάρχει κοιλία. Ο Θεός και ταύτην και ταύτα καταργήσει κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ. «Καί πάντες δέ ἀλλαγησόμεθα (: και όλοι θα αλλαχθούμε) ἐν ἀτόμῳ, ἐν ῥιπῇ ὀφθαλμοῦ (: ’’ἐν ἀτόμῳ’’ θα πει ‘’πάρα πολύ γρήγορα, σε χρόνο που δεν κόβεται πιο πολύ, σε άτμητον άτομον, άτμητον χρόνον’’. Και για να φέρει και μία εικόνα από την φύση, να γίνει κατανοητός, λέγει αυτό: «ἐν ῥιπῇ ὀφθαλμοῦ». Επειδή βέβαια η ριπή οφθαλμού είναι πάρα πολύ μεγάλος χρόνος, αλλά μία φυσική εικόνα. Πόσο κρατά το ανοιγόκλειμα των ματιών; Θα γίνει αυτή η αλλαγή, η ανάστασις και η αλλαγή. Και συνεχίζει και λέγει ότι «ἐν τῇ ἐσχάτῃ σάλπιγγι». Αυτά θα γίνουν τότε. Πάλι εικόνα στρατοπέδου εδώ. Πώς σαλπίζει ο σαλπιγκτής και όλοι οι στρατιώτες σηκώνονται από το στρατόπεδο κ.λπ.) σαλπίσει γάρ, καὶ οἱ νεκροὶ ἐγερθήσονται ἄφθαρτοι (: θα αναστηθούν άφθαρτοι). Καὶ ἡμεῖς (που θα ζούμε) ἀλλαγησόμεθα (: θα αλλαχθούμε. Είναι εκπληκτικόν!).

Στους Θεσσαλονικείς, λέει κάτι πιο λεπτομερές εδώ: «Ὃτι αὐτὸς ὁ Κύριος ἐν κελεύσματι (: με εντολή του Κυρίου, δηλαδή διαταγή), ἐν φωνῇ ἀρχαγγέλου καὶ ἐν σάλπιγγι Θεοῦ καταβήσεται ἀπ᾿ οὐρανοῦ -Έτσι δεν είπαν οι άγγελοι κατά την ημέρα της Αναλήψεως; ‘’Όπως τον είδατε να φεύγει, έτσι θα κατεβαίνει’’) καὶ οἱ νεκροὶ ἐν Χριστῷ ἀναστήσονται πρῶτον – Είναι εκπληκτικό. Και συνεχίζει:-, ἔπειτα ἡμεῖς οἱ ζῶντες οἱ περιλειπόμενοι ἅμα σὺν αὐτοῖς (:συγχρόνως, μαζί με αυτούς) ἁρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου εἰς ἀέρα». Γιατί κατεβαίνει; Για να ανεβούμε εμείς. Κι εμείς θα αναληφθούμε, υπολαμβανόμενοι από σύννεφα. Ποια σύννεφα; Αυτά τα μετεωρολογικά; Όχι. Είναι το θείον όχημα, είναι η θεία δόξα. Θα μας πάρει αυτή. Κατεβαίνει ο Κύριος, ανεβαίνομε εμείς. Και θα γίνει η συνάντησις κάπου στο σύμπαν, ο Θεός το γνωρίζει. Δηλαδή έρχεται να μας προϋπαντήσει. Μα είναι εκπληκτικόν! Μα η αγάπη Του είναι εκπληκτική! «Και τότε θα μας πάρει να μας οδηγήσει εις την Βασιλεία Του- καὶ οὕτω πάντοτε σὺν Κυρίῳ ἐσόμεθα (: και ότι πάντοτε θα είμεθα μαζί Του. Πού; Εις τους αιώνας των αιώνων εις την δική Του την Βασιλεία)».

Αγαπητοί μου, έχομε καλά αντιληφθεί την ανάσταση των νεκρών; Ότι θα είναι ανάστασις σωμάτων; Το έχομε αυτό καλά αντιληφθεί; Πολλοί πιστεύουν ότι θα είναι ανάστασις ψυχών. Μα οι ψυχές δεν πεθαίνουν. Το σώμα διαλύεται. Η ψυχή φυλάσσεται, για να επανενωθεί, προσέξτε, με το παλαιόν σώμα. Το λέγει αλλού ο Απόστολος Παύλος. Για να δώσομε λόγο στον Θεό εκείνα που πράξαμε και με το σώμα και με την ψυχή. Και οι Πατέρες το λέγουν. Κ.λπ. κ.λπ.

Λοιπόν, πιστεύομε ότι θα αναστηθούν τα σώματά μας; Τα σώματά μας. Λέμε στο Σύμβολο της Πίστεως: «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος». Εις δε το «Ἱεροσολυμιτικὸν Σύμβολον», μας διασώζει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, λέγει: «Καὶ εἰς σαρκὸς ἀνάστασιν». Είναι το 11ον άρθρον. «Καὶ εἰς σαρκὸς ἀνάστασιν». Είδατε; «Σαρκός». Το δε λεγόμενον «Ἀθανασιανόν Σύμβολον» λέγει: «Οὗ (: του οποίου) τῇ παρουσίᾳ – του Χριστού δηλαδή-  πάντες ἄνθρωποι ἀναστήσονται σὺν τοῖς ἑαυτῶν σώμασιν (: μαζί με τα σώματά τους), ἀποδώσοντες περὶ τῶν ἰδίων ἔργων λόγον. Αὕτη ἐστὶν ἡ καθολικὴ πίστις, ἣν (: την οποίαν) εἰ μὴ τις πιστῶς τε καὶ βεβαίως πιστεύσῃ, σωθῆναι οὐ δυνήσεται».

Θέτει εδώ θέμα πίστεως, θέμα σωτηρίας. Δεν πιστεύεις; Πρόσεξε, δεν θα σωθείς. Διότι πρώτα θα πιστεύσω στα δόγματα της πίστεως που προβάλλομε και μετά θα είναι η αρετή, οι καλές πράξεις και ό,τι άλλο. Για να μην φθάσομε να ανήκομε στην κατηγορία των ανθρώπων που δεν έχουν ελπίδα αναστάσεως.

Ας προσέξομε δε το συμπέρασμα του Παύλου στους Θεσσαλονικείς. Όταν τους είπε «Μὴ λυπεῖσθε· μὴ λυπεῖσθε», λέγει, «ἐν τοῖς λόγοις τούτοις». «Ὥστε παρακαλεῖτε ἀλλήλους ἐν τοῖς λόγοις τούτοις». «Ὥστε παρακαλεῖτε (: Να παρηγορείτε –λέγει- ο ένας τον άλλον, με αυτούς τους λόγους». Αλήθεια, πάμε πολλές φορές να παρηγορήσομε σε ένα σπίτι που πενθούν. Τι τους λέμε; Τους λέμε: «Α, έτσι ο Θεός τα θεσμοθέτησε, έτσι γίνηκαν…». Όχι, αγαπητοί. Θα μιλήσομε για την ανάσταση των νεκρών, στηρίζοντες αυτήν στην ανάσταση του Χριστού. Πράγματι, η μεγαλύτερη παρηγορία που έχει ο άνθρωπος είναι η ανάστασις των νεκρών. Και η μεγαλυτέρα εγγύησις με γεγονότα, όχι κατ’ επινόησιν, είναι η ανάσταση του Χριστού.

Γι΄αυτό, αγαπητοί, ας κλείσομε, ευχαριστούντες την παρουσία σας, ας κλείσομε με εκείνους τους λόγους του Ιερού Χρυσοστόμου από τον Κατηχητικό του λόγο: «Ἀνέστη Χριστὸς καὶ νεκρὸς οὐδεὶς ἐπὶ μνήματος. Χριστὸς γὰρ ἐγερθείς ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο». Ευχαριστώ που με ακούσατε.

ΠΗΓΕΣ:

Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

https://arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/proskynhtvn/proskynhtvn_069.mp3

[Από τη σειρά: «Ομιλίες εις προσκυνητάς Θεσσαλονικείς» Δ97Α’]

(Ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος)

alopsis.gr