Γέροντας Πετρώνιος Τανάσε. Ἡ προσευχή μᾶς πλησιάζει στόν Θεό;

Ἂν κάθε ἀρετή μᾶς βοηθάει νὰ δοῦμε τὸ Θεό, μία ἀπὸ αὐτές μᾶς βοηθάει κατὰ τρόπο ἐξαιρετικό, καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ προσευχή. Ὅπως μεταξὺ δυὸ προσώπων, ὁ διάλογος δημιουργεῖ τὸ πιὸ μεγάλο πλησίασμα, ἔτσι καὶ ἡ προσευχή, ἡ συνομιλία τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸ Θεό, μᾶς τοποθετεῖ σὲ ἄμεσο καὶ μεγαλύτερο πλησίασμα τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία πλημμύρισε μὲ προσευχὲς ἕνα τόσο μεγάλο μέρος τῆς χριστιανικῆς ζωῆς, γι’ αὐτό μᾶς προτρέπει νὰ προσευχόμαστε ἀκατάπαυστα, ὥστε κάθε ἄνθρωπος νὰ γίνει ἕνας ἄνθρωπος προσευχῆς, δηλαδὴ ἕνας ἄνθρωπος ποὺ δὲν προσεύχεται μόνον ὅταν προσεύχεται, κατὰ τὴν ἔκφραση τοῦ ἁγίου Ἰωάννη τῆς Κλίμακος, ἀλλὰ ὁλόκληρη ἡ ζωὴ του εἶναι προσευχή.

Πῶς πρέπει νὰ γίνεται ἡ ἀληθινὰ ἀδιάλειπτη προσευχή, μᾶς τὸ εἶπαν μ’ ἕνα πλῆθος διδασκαλιῶν οἱ μεγάλοι ἄνθρωποι τῆς προσευχῆς. Σταματῶ μόνο στὸν σύντομο καὶ πολὺ περιεκτικὸ ὁρισμὸ τοῦ ἁγίου Μαξίμου: «Ἔχει ἀδιάλειπτη προσευχὴ αὐτὸς, ποὺ ὁ νοῦς του εἶναι προσηλωμένος μὲ πολλὴ εὐλάβεια καὶ πόθο στὸ Θεὸ καὶ μὲ τὴν ἐλπίδα κρέμεται ἀπὸ Ἐκεῖνον καὶ ἐμπιστεύεται Ἐκεῖνον σ’ ὅ,τι κάνει καὶ σ’ ὅ,τι τοῦ συμβαίνει».

«Μὲ εὐλάβεια καὶ πόθο», δηλαδὴ ἄπειρη ἀγάπη στὸ Θεό, ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ λέει μαζὶ μὲ τὸν ψαλμωδό: «ἐκολλήθη ἡ ψυχή μου ὀπίσω σου» (Ψάλμ. 62:9)· ἔπειτα «μὲ ἐλπίδα καὶ ἐμπιστοσύνη» ὁλοκληρωτικὴ στὸ Θεὸ σ’ ὅλες τὶς περιστάσεις τῆς ζωῆς. Ἀδιάλειπτη προσευχὴ, ἑπομένως, σημαίνει κάτι περισσότερο ἀπὸ μία ἀκατάπαυστη ἐργασία προσευχῆς, σημαίνει μία προσευχὴ μὲ πίστη ἰσχυρή, μὲ ἀγάπη ἀπεριόριστη, μὲ τὸ νοῦ προσηλωμένο στὸ Θεό, μὲ βαθιὰ συγκέντρωση στὴν καρδιά.

Ὁ σύνδεσμος τῆς ἀδιάλειπτης προσευχῆς μὲ τὴν αἴσθηση τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ εἶναι πολὺ περισσότερο ἀπὸ ἐμφανής. Καὶ τὰ δυὸ θεμελιώνονται στὴν πίστη καὶ στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ βρίσκουν τὸ πλήρωμά τους τὸ ἕνα στὸ ἄλλο. Διότι τὸ νὰ αἰσθάνεται κανεὶς τὸ Θεὸ ἀδιάκοπα παρόντα σημαίνει τὸ νὰ βρίσκεται σὲ ἀδιάλειπτη προσευχή, ἐνῶ ἡ ἀδιάλειπτη προσευχὴ σημαίνει νὰ βρίσκεται ἀκατάπαυστα μέσα στὴ παρουσία Του· ἐπειδὴ «ἡ προσευχὴ ἀνατέλλει ἀπὸ τὴν ὅραση καὶ αἴσθηση τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπιπλέον δυναμώνει αὐτὴ τὴν ὅραση» (π. Δήμ. Στανιλοάε). Ὅλοι οἱ ἅγιοι ἔζησαν δυνατὰ τὴν ἐμπειρία τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ καὶ τὶς ἀποκαλύψεις καὶ τὰ θεῖα ὁράματα ποὺ εἶχαν, μόνο μέσα στὴν κατάσταση τῆς προσευχῆς τὰ εἶχαν.

Ἡ πορεία μπροστὰ στὸ Θεὸ καὶ ἡ προσευχὴ ἔχουν βαθιὰ ἐπακόλουθα στὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ προσπάθεια γιὰ κάθε καλὸ ἔργο, ὅπως καὶ ὁ φόβος καὶ ἡ μὲ προσοχὴ ἀποφυγὴ κάθε ἁμαρτίας εἶναι ἄμεσα ἐπακόλουθα αὐτοῦ τοῦ πράγματος.

Γι’ αὐτὸ, οἱ πνευματικοὶ πατέρες, στὴν προσπάθειά τους ν’ ἀποκτήσουν αὐτὸ τὸν λογισμὸ, ἔκαναν μία ἀλάνθαστη πνευματικὴ μέθοδο γιὰ τὴ σωτηρία, ὅπως λέει καὶ ὁ Μέγας Ἀντώνιος· «ὁπουδήποτε πηγαίνεις, νὰ ἔχεις πάντοτε πρὸ ὀφθαλμῶν σου τὸν Θεὸ καὶ θὰ σωθεῖς».

Κάποιος πάλι, ποὺ ἀξιώθηκε νὰ γλυκαθεῖ ἀπ’ αὐτὴ τὴν ὅραση, μᾶς προτρέπει θερμά:

«Προσπάθησε –λέει– ὅλη σου τὴ ζωὴ νὰ τὴν αἰσθάνεσαι νὰ ξετυλίγεται κάτω ἀπὸ τὸ βλέμμα Του.

Ὅταν τὸν ἀκοῦς νὰ ὁμιλεῖ στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, γίνε ὅπως τὰ πλήθη ἐκεῖνα, ποὺ ἀκούγοντάς τον ξεχνοῦσαν τὴν πείνα καὶ τὴ δίψα, ἢ ὅπως ἡ Μαρία, ἡ ἀδελφή τοῦ Λαζάρου, ποὺ ἐγκαταλείποντας τὰ πάντα ρουφοῦσε τὰ θεῖα λόγια καθισμένη κοντὰ στὰ πόδια του (Λούκ. 10:40).

Ὅταν βαδίζεις στὸ δρόμο, βλέπε τον νὰ σὲ συνοδεύει πλάι σου, γιὰ νὰ μὴ σκοντάψεις, καὶ ἡ καρδιά σου νὰ φλέγεται περισσότερο ἀπὸ τὴν καρδιὰ τοῦ Λουκᾶ καὶ τοῦ Κλεόπα.

Ὅταν ὁ ἐχθρὸς σὲ στροβιλίζει μὲ τὴ θύελλα τῶν πειρασμῶν, νὰ δεῖς τὸν ἑαυτό σου μέσα στὸ καράβι ποὺ κινδυνεύει νὰ βυθιστεῖ μαζὶ μὲ τοὺς μαθητὲς καὶ νὰ μὴν ἀμφιβάλλεις, ὅτι Ἐκεῖνος εἶναι μπροστὰ καὶ ξαφνικὰ θὰ εἰρηνεύσει τὴ φουρτούνα καὶ θὰ φέρει τὴ γαλήνη.

Ὅταν ἀξιώνεσαι νὰ τὸν δεχθεῖς μέσα σου, κατὰ τὴ θεία Κοινωνία, λέγε, ὅπως ὁ Ζακχαῖος, μὲ βαθιὰ ταπείνωση καὶ εὐγνωμοσύνη· “Πῶς νὰ σὲ εὐχαριστήσω ὅπως πρέπει, Κύριε, γιὰ τὴν τόσο μεγάλη τιμὴ ποὺ μοῦ ἔκανες, νὰ εἰσέλθεις στὸν οἶκο τῆς ψυχῆς μου;

Ἐπίμενε νὰ αἰσθάνεσαι διαρκῶς μέσα στὴν παρουσία του, ἀφοῦ εἶναι μπροστά μας καὶ δὲν εἶναι δύσκολο νὰ αἰσθανόμαστε τὴ παρουσία του, μόνο νὰ ἔχουμε καθαρὴ καρδιά, πίστη καὶ ἀγάπη».

Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι στὴ ζωὴ αὐτὴ ἡ ἀδιάλειπτη προσευχὴ δὲν εἶναι ἀκόμη ἀδιάλειπτη· καὶ ἡ θέα τοῦ Θεοῦ εἶναι ὡς «ἐν ἐσόπτρῳ καὶ ἐν αἰνίγματι». Αὐτὰ τὰ βιώματα εἶναι ἀτελῆ καὶ ἀποσπασματικά, ἀκόμη καὶ γι’ αὐτοὺς ποὺ ἀξιώνονται κατὰ τρόπο ἐξαιρετικὸ νὰ ἔχουν αὐτὲς τὶς ἐμπειρίες. Ἀλλὰ αὐτὰ εἶναι ἕνας ἀρραβώνας μίας καταστάσεως τελείας, ὅταν θὰ συναντηθοῦμε μὲ τὸν Κύριο «πρόσωπο πρὸς πρόσωπο», ὅταν καὶ ἡ θέα καὶ ἡ συνομιλία μὲ Ἐκεῖνον θὰ εἶναι χωρὶς τέλος, καθὼς καὶ ἡ ἀνέκφραστη ἀπόλαυση τῶν δικαίων.

(Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ ἄρθρο «Ἐν τῷ φωτὶ τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ» , τ. 5, Περιοδικὸ Ὅσιος Γρηγόριος, Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους)

(Πηγή ψηφ. κειμένου: agiazoni.gr)

https://alopsis.gr/η-προσευχή-μάς-πλησιάζει-στον-θεό-γέρο/

hristospanagia.gr 

Αγ. Θεοφάνης ο Έγκλειστος. Η ευχή του Ιησού.

Από τις προσευχές που μας παρέδωσαν οι άγιοι, η ευχή του Ιησού, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με», είναι η πιο εύχρηστη, λόγω της συντομίας της, και η πιό καρποφόρα, όταν επιτελείται αδιάλειπτα μέσα στην καρδιά. Αλλά για να κατορθωθεί και να καρποφορήσει η ευχή του Ιησού - και να καρποφορήσει σημαίνει να εξορίσει από την καρδιά τα πάθη και τους δαίμονες και να εγκαταστήσει σ’ αυτήν το Χριστό - χρειάζεται πολύς καιρός και πολλή βία, δηλαδή, εντατικός ψυχοσωματικός αγώνας. Με τη βία φτάνει ο άνθρωπος από τη μη καθαρή προσευχή - εκείνη που συμπλέκεται με τις εμπαθείς μνήμες και τους λογισμούς - στην καθαρή και αρρέμβαστη προσευχή. Σ’ αυτή την προσευχή, τη μόνη αληθινή, ο νους, παραμένοντας μέσα στην καρδιά, είναι προσκολλημένος αποκλειστικά στο Θεό, αφού κατόρθωσε ν’ απαλλαγεί από κάθε περισπασμό.

Οι μικρές προσευχές, οι λιγόλογες και περιεκτικές, βοηθούν πολύ το νου να συγκεντρωθεί, γι’ αυτό οι άγιοι πατέρες συνήθιζαν να τις επαναλαμβάνουν αδιάλειπτα. Με τη συνεχή επανάληψη ανάγκαζαν το νου τους να παραμένει δεμένος με το όνομα του Κυρίου και σκόρπιζαν όλους τους λογισμούς. Οι μικρές αυτές προσευχές ήταν διάφορες. Ο αββάς Κασσιανός μας πληροφορεί, ότι στην Αίγυπτο χρησιμοποιούσαν τον ψαλμικό στίχο: «Ο Θεός, εις την βοήθειάν μου πρόσχες - Κύριε, εις το βοηθήσαί μοι σπεύσον» (Ψαλμ. 69:2). Ο άγιος Ιωαννίκιος δοξολογούσε συνέχεια την Αγία Τριάδα: «Η ελπίς μου ο Πατήρ, καταφυγή μου ο Υιός, σκέπη μου το Πνεύμα το Άγιον. Τριάς Αγία, δόξα σοι». Και ο αββάς Ισαάκ ο Σύρος γράφει για έναν ασκητή, που νύχτα - μέρα προσευχόταν με τούτα μόνο τα λόγια: «Εγώ ως άνθρωπος ήμαρτον, συ δε ως Θεός συγχώρησον». Αναμφίβολα θα υπήρχαν και πολλές άλλες σύντομες προσευχές. Τελικά, όμως, επικράτησε η ευχή του Ιησού, που χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα από μοναχούς και λαϊκούς.

Μεγάλη είναι η σπουδαιότητα της ευχής, γιατί, με τη σωστή άσκησή της, επιτυγχάνεται η επιστροφή του νου στην καρδιά - ή, μ’ άλλα λόγια, η ενοποίηση της ουσίας του νου με την ενέργειά του, που διασκορπίζεται προς τα έξω μέσω των αισθητηρίων - και στη συνέχεια η ανάβασή του ως το Θεό. Αν ο νους, μετά την ανάβασή του στο Θεό, παραμένει σταθερά σ’ Αυτόν, αποκτά την αδιάλειπτη μνήμη Του.

Στην πιστή καρδιά η μνήμη του Θεού συνοδεύεται φυσιολογικά από τα αισθήματα της ευσέβειας, της ευγνωμοσύνης, της ελπίδας, της απόλυτης εμπιστοσύνης στο θείο θέλημα και άλλα παρόμοια. Επειδή τα αισθήματα αυτά είναι πνευματικά, η ευχή του Ιησού, που γεννά και συγκρατεί τη μνήμη του Θεού, ονομάζεται πνευματική προσευχή. Όταν, όμως, δεν συνοδεύεται από πνευματικά αισθήματα, είναι απλά μια λογική προσευχή. Η προσεκτική, καθαρή και αρρέμβαστη ευχή γεννάει κάποια θερμότητα μέσα μας. Είναι η φωτιά που ανάβει ο Θεός στα χωράφια των καρδιών μας, κατακαίγοντας τα αγκάθια των παθών και των δαιμόνων και γεμίζοντάς τα με το πνεύμα και τη χάρη Του. Μέσα σ’ αυτή τη θερμότητα και την καθαρή προσευχή γεννιέται στην καρδιά ο θείος έρωτας για τον Ιησού. Βλέπετε, από όλες τις αρετές πιο πολύ η προσευχή εμπνέει στον άνθρωπο τον θείο έρωτα, επειδή φτερώνει το νου και τον ανεβάζει ως το Θεό.

Πηγή: Αγ. Θεοφάνους του Εγκλείστου, «Ο δρόμος της ζωής». Εκδ.: Ι.Μ.Παρακλήτου. Ωρωπός Αττικής

Προτεινόμενη περαιτέρω μελέτη: Διδαχές Αγ. Θεοφάνη του Έγκλειστου

synaxipalaiochoriou.blogspot

"Περισσότερο ο Θεός αναπαύεται στην υπακοή παρά στις άλλες αρετές".

«Γέροντα πώς έφτασες σε αυτήν την κατάσταση; Να σου πώ. Εμβάθυνα τόσο πολύ στο γνώθι σαυτόν. Τί είσαι σύ; Τίποτες, ούτε ένα σκουλήκι δεν είσαι. Τίποτε. Ήρθε η χάρις, σε σήκωσε, έγινες άγγελος· έφυγε η χάρις, εγύρισες εν αυτώ.»
γ. Ιωσήφ Ησυχαστής 

"Είναι καλό να αποφεύγει ο άνθρωπος να ζητά α­πό το Θεό να του αποκαλύψει το θέλημά του με αι­σθητά σημεία, όπως κάνουν μερικοί, γιατί ο σατα­νάς μπορεί, εξαιτίας αυτής τις υπερηφάνειάς μας, να μας πληροφορήσει ψεύτικα και παραπλανητικά."
γ. Ιωσήφ Βατοπαιδινός

"Το να ανακαλύψουμε ποιο είναι το θείο θέλημα, θα εξαρτηθεί από το βαθμό της δικής μας προσπά­θειας για την αναζήτησή του, από την άρνηση του δικού μας θελήματος, που είναι εμπαθές, ατελές και μεροληπτικό και από τη συμβουλή της Εκκλησίας: «Ρώτησε τον πατέρα σου και θα σου αναγγείλει, ρώτησε τους γεροντότερους σου και αυτοί θα σου πουν» (Δευτ. 32,7)."
γ. Ιωσήφ Βατοπαιδινός

"Έκανες υπακοή, θα πάς στον παράδεισο, δεν έκανες υπακοή, δεν πάει να κάνεις νοερά προσευχή, δεν πάει να μεταλαμβάνεις, δεν πάει να λειτουργάς, προορίζεσαι για την κόλαση. Να και ο Αδάμ, να και ο Προφήτης Ελισσαίος, να και ο Γιεζή, όλα αυτά τα παραδείγματα βεβαιώνουν ότι περισσότερο ο Θεός αναπαύεται στην υπακοή παρά στις άλλες αρετές, να πούμε. Και οι άλλες αρετές συνδράμουν όπως ενεργεί η υπακοή δεν ενεργούν οι άλλες αρετές. Γι’ αυτό περισσότερο επιμεληθείτε την υπακοή."
γ. Εφραίμ Κατουνακιώτης

orthodoxesnouthesies.blogspot

synaxipalaiochoriou.blogspot

Τι σημαίνει ''κοσμικό φρόνημα'';

Και είπε ο αδελφός: "Τι σημαίνει κόσμος;

Κόσμος είναι - απάντησε ο Γέροντας, το να διασπάται κανείς σε πολλές και διάφορες υποθέσεις. Κόσμος είναι το να ενεργούν οι άνθρωποι τα αντίθετα προς την ανθρώπινη φύση, και να ικανοποιούν τα σαρκικά τους θελήματα....

Κόσμος είναι το να νομίσει κανείς ότι μένει παντοτινά στη ζωή αυτή.
Κόσμος είναι να φροντίζει για το σώμα προς βλάβην της ψυχής. Και να καυχιέται γι΄ αυτά που αφήνει πίσω του....

Κι αυτά δεν τα είπα από μόνος μου, αλλά ο Απόστολος Ιωάννης είναι που τα λέει: ''Μην αγαπάτε τον κόσμο μήτε όσα είναι του κόσμου. Αν κάποιος αγαπάει τον κόσμο, δεν έχει μέσα του την αγάπη για τον Πατέρα..." Α΄ Ιωάννου 2:15

Απόσπασμα από το μεγάλο Γεροντικόν

in-agiounikolaoutouneou.gr 

«Δεν συμφωνώ. Δεν τα κάνεις καλά».

Η Αισιοδοξία είναι καρπός της Πίστεως στην Αγάπη και στην Προστασία του Θεού.

Ένας φωτισμένος Μοναχός έλεγε:

-Προσέξτε μη σας φορέσει ο Σατανάς τα μαύρα γυαλιά της απαισιοδοξίας και μετά τα βλέπετε όλα μαύρα.

Προσέξτε μη γκρινιάζετε. Η γκρίνια κουράζει αυτούς που ζουν κοντά σας και δυσαρεστεί τον Θεό, γιατί είναι ολιγοπιστία και μαζί αχαριστία. Και πρόσθετε:

-Αρχίζετε την ημέρα σας με προσευχή και με χαμόγελο! Θυμηθείτε ότι αυτό έκαναν οι παλαιότεροι. Στους καθρέπτες και στα προσόψιά τους γράφανε το «Καλήμερα» και το «Δόξα Σοι ο Θεός»! Ξέρανε να ζήσουνε! Μήπως δεν είχανε και τότε βάσανα, αρρώστιες και φτώχεια; Κι όμως τα περνούσαν όλα με ψυχική λεβεντιά!

Ήταν φτωχοί, αλλά αξιοπρεπείς, άρχοντες, έλεγε άλλος μεγάλος σύγχρονος Γέροντας. Είχαν συνεχώς στο στόμα τους και στην καρδιά τους το «Έχει ο Θεός»…!

Γνώριζαν να προσεύχονται, να καρτερούν και να νικούν! «Και να θέλω δεν μπορώ να στενοχωρηθώ. Όταν στενοχωριόμαστε είναι σαν να λέμε στον Θεό:

«Δεν συμφωνώ. Δεν τα κάνεις καλά».

…..Ύστερα είναι κι αχαριστία…….

Από Αγιορείτη Μοναχό

in-agiounikolaoutouneou.gr 

Συζήτηση με τον Γέροντα Αμβρόσιο περί Παραδείσου!

- Γέροντα, πως είναι ο Παράδεισος;

- Είναι ένα ευλογημένο μέρος, χαρούμενο, έχει ποτάμια με νερά μέσα. Τόπος απέραντος, χωρίς κόπο, χωρίς στενοχώρια. Ανάπαυση ψυχής, ελευθερία πνεύματος. Και θα χαίρεσαι εκεί, δεν θα κλαις, δεν θα πονάς. Χαρά, αγαλλίαση, ευφροσύνη ψυχών. Εκεί μέσα μπαίνουν όσοι φύλαξαν εδώ τη ζωή τους στην καθαρότητα.

- Και τί είναι η Χάρις του Θεού;

- Δύναμις! Απέραντος δύναμις! Είναι εδώ στη γη και καλύπτει τον Ουρανό. Η Χάρις του Θεού μπορεί να χτίσει τη γη και εν ριπή οφθαλμού να την γκρεμίσει, να χαθεί. Γιατί η Χάρις είναι δύναμις και αλλάζει το Σύμπαν.

- Γι’ αυτό βλέπουμε τις μεγάλες καταστροφές από τη μία στιγμή στην άλλη;

- Αυτά να τα προσέχετε, γιατί, όταν ο Κύριος τραβήξει το βλέμμα Του από μία περιοχή, αλλάζει λειτουργία.

- Και θα γίνουν και άλλα κακά;

- Και άλλα ακόμα...

- Γιατί, Γέροντα;

- Γιατί αυτό είναι θεϊκό πράγμα. Γι' αυτό πρέπει να προσέχουμε τη ζωή μας να μη πέφτουμε σε λάθη απρόσεκτα, ακανόνιστα.

- Δηλαδή;

- Να μη φεύγει ο άνθρωπος από τον εαυτό του του και πέφτει στη σάρκα.

- Μα γέροντα σάρκα είμαστε.

- Σάρκα είσαι μα πρέπει αν κανονίσεις ποιος θα μπει σε αυτή τη σάρκα.

- Δηλαδή για την μοιχεία και τη πορνεία μου λες;

- Ναι στα παράλογα.

- Εκεί έρχεται ο θυμός του Θεού;

- Ακριβώς! Ακριβώς εκεί έρχεται ό θυμός του θεού.

- Αν κάποιος δεν πέφτει στα σαρκικά, αλλά τα κάνει με το μυαλό του, τί γίνεται;

- Είναι πιο ελαφρύ και τον συγχωρεί ό Θεός. Αλλά, αν μπει στο μυαλό, τότε σίγουρο είναι ότι θα κατεβεί στην καρδιά και τότε θα κάνουμε την πράξη. Είναι πολύ δύσκολο να μη γίνει, αν κάτσει στο μυαλό. Γι’ αυτό πρέπει να προσέχουμε τους φεγγίτες της ψυχής [τα μάτια], γιατί από εκεί μπαίνει ή αμαρτία.

- Γέροντα, τώρα τί συμβαίνει;

- Τώρα είναι κρίση, δεν ακούνε οι άνθρωποι. Κλίνουν περισσότερο στην κακία, είναι δύσκολο να συμμαζευτούμε πάλι, να έχουμε ένα παράθυρο, μια πόρτα στην καλοσύνη, στην Αγάπη. Βλέπεις, είναι πρόβλημα σοβαρό.

- Έρχεται κανένα μεγάλο κακό;

-Οπωσδήποτε θα φανούν καί ουαί καί αλίμονο.

-Και σε μας, στην Ελλάδα;

- Ναι, στην Ελλάδα, θα ’χουμε συμφορά. Αρρώστιες. Μέσα στις πόλεις θα σαρώσουν αρρώστιες.

- Μόνο; Τίποτε άλλο;

- Προς το παρόν. Δεν θέλεις άλλο χειρότερο από αρρώστια.

- Πες μου κάτι ακόμη, σε παρακαλώ. Αυτή η διάθεση, να συγχωράμε τους εχθρούς, έρχεται σιγά - σιγά, με την προσευχή;

- Έρχεται. Πρέπει να λες: «Αφού ο Κύριος το βάζει μέσα στην καρδιά μας και μας διατάσσει, πρέπει να το εφαρμόζουμε εμείς ανάλογα, δηλαδή να το θεωρούμε κτήμα της καρδιάς μας».

Ότι απρόοπτο και να συμβεί, εσύ να μην πάρεις ποτέ απόφαση να κάνεις του άλλου κακό, ούτε κουβέντα ούτε βρισιά να μην του πεις, γιατί πέφτει «ξύλο» μετά την απόφαση αυτή και ηρεμία δεν βρίσκεις. Και Εκείνος τότε θα θεραπεύσει.

- Αν δεν του κάνουμε κακό, αλλά το κρατάμε μέσα μας και ας μάς πικραίνει, δεν είναι συγχωρητικότητα αυτό;

- Όχι, πρέπει να βγει από μέσα μας. Να πούμε: «Θεέ μου, συγχώρησε εμένα πρώτα, γιατί και εγώ έχω κάτι και φταίω, και συγχώρησε και τον Αμβρόσιο, που μου έκανε κακό. Μην τον πονέσεις και συγχώρησε τις αμαρτίες του. Αν το πεις αυτό με την ψυχή σου, τότε συντελείται ένα Μυστήριο. Μυστήριο ολόκληρο! Γιατί αυτό θέλει ο Θεός, να καθαρίσει η δική σου καρδιά και να συγχωρεθεί και ο άλλος.

- Δηλαδή, ή συγχώρεση πρέπει να είναι από καρδιάς;

- Ακριβώς! Με επίγνωση. Αν το καταλάβεις και το κάνεις, σώθηκες. Γιατί μπορεί να λες «εγώ δεν θέλω να του κάνω κακό», αλλά μέσα σου να μένει το μίσος και η κακία να λες ότι συγχωρείς, αλλά μέσα σου να τον μισείς τον άλλον. Αυτό είναι το χειρότερο. Κατάλαβες; θα πεις: «Θεέ μου, βγάλε από μέσα μου το μίσος». Τέρμα.

- Αυτή η κατάσταση είναι το πιο καλό που μπορεί να γίνει στον άνθρωπο;

- Βεβαίως! Μέσα στη ζωή οπωσδήποτε θα έρθουν τέτοια πράγματα κακίας. Αλλά εμείς αμέσως θα τα ρυθμίζουμε αλλιώς.

- Γέροντα, αν κάποια στιγμή κάποιος μάς κάνει ένα κακό, δεν είναι ανθρώπινο για κάποιο διάστημα - μία ώρα ή μία εβδομάδα - να νιώθουμε άσχημα απέναντι του;

- Μπορεί εκείνη την ώρα να μην έχεις τη δύναμη να τον συγχωρέσεις, αλλά, άμα περάσει η μπόρα του θυμού, θα βρεις τον δρόμο και θα πεις: «Ο Κύριος τι λέει; Να αγαπήσεις τον συνάνθρωπό σου που σου έκανε κακό και να τον συγχωρήσεις». Αυτό είναι εντολή, παράγγελμα από τον Ουρανό.

Να συγχωρήσουμε! Δεν σου λέω, εκείνη την ώρα είσαι εξαγριωμένος από θυμό, αλλά, άμα περάσει μία μέρα, περάσουν δύο μέρες και ειρηνεύσει μέσα το πράγμα και έρθεις και δεις τον εαυτό σου, τότε θα πεις:

«Αφού ό Κύριος παραγγέλλει καλοσύνη και Αγάπη, αυτό θα βαδίσω». Όχι στην εκδίκηση! Όχι, άμα σου κάνει ένα κακό, να πας να του κάνεις δέκα κακά. Όχι! Συγγνώμη και συγχώρεση, και εμείς θα βρεθούμε μέσα στην ανάπαυση της ψυχής, θα μας δικαιώσει ο Θεός. Δεν είναι δύσκολο αυτό, αλλά δεν μπορούμε να το συλλάβουμε. Δεν είναι δύσκολο. Επειδή είμαστε μπλεγμένοι μέσα στα πράγματα της γης, δεν συγχωρούμε εύκολα. Κατάλαβες; Αν μαλώνεις, παιδάκι μου, πας το βράδυ και λες: «Συγχώρεσε με, πού σου έκανα κακό, πού σέ έβρισα, είπα λόγια για σένα». Εκεί είναι το μυστικό, αυτό να καταλάβεις. Αν δεις που θα πας, θα τρίβεις τα μάτια σου από εδώ και πέρα. Εσύ δεν θα κλαις καθόλου μετά. Ανάπαυση τής ψυχής σου από εδώ, και μέσα στον Παράδεισο τραβάει η ψυχούλα σου.

- Όταν γίνεται κάτι βαρύ και δεν αντέχω, είναι καλό να πω: «Θεέ μου, δεν μπορώ, βοήθα με»;

- Ναι, αυτό θα πεις: «Θεέ μου, βοήθησέ με». Και θα σε βοηθήσει ή Χάρις του θεού και θα βρεις τον δρόμο. Μόνος σου δεν μπορείς να κάνεις τίποτα χωρίς τη Χάρη του Θεού. Πες: «Έλα, Κύριε, γιατί έχω αυτή την ώρα τρικυμία μέσα στα πάθη μου». Άμα είναι σοβαρό το θέμα, ο εχθρός, πού είναι εκεί, σου λέει στον λογισμό: «Πήγαινε, κάνε του κακό! Σκότωσέ τον!» Άμα τον ακούσεις, καταστράφηκες. Έχασες τον στόχο σου.

- Πες μου κάτι για την φιλανθρωπία.

Πας κάτω στην Αθήνα σε κάποιον και του προσφέρεις ένα φύλλο από το δέντρο. Και του λες: «Πάρε αυτό το φύλλο». Τούτο να είναι βγαλμένο μέσα από την καρδιά σου, γιατί αλλιώς δεν έχει άξια. Κατάλαβες; Σου λέει να εκτελείς την εντολή του Θεού, που είναι η εντολή της αγάπης. Δεν έχει άξια αν είναι μία δεκάρα, αλλά η διάθεση εκείνου που κάνει την κίνηση, η διάθεση της καρδιάς.

- Δηλαδή, όλα έχουν ουσία, όταν γίνονται καρδιακά;

- Ναι, από την καρδιά, δηλαδή από τον Θεό ξεκινά. Και να, γι’ αυτό το πορτοκάλι που μας έφερε αυτός, ο Θεός θα του δώσει εκατό πορτοκάλια. Για σκέψου, παιδί μου!

- Πάτερ μου, να σου δώσω με την καρδιά μου ένα εκατομμύριο, να βρω εκατό;

- Ακριβώς, εκατό θα σου δώσει ο Κύριος, αν δώσεις ένα με την καρδιά σου. Όμως χωρίς την αίσθηση συμφέροντος, να το θυμάσαι. Δεν είναι ψέματα, ούτε παραμύθια. Όχι! Όχι!

- Η Γερόντισσα Παρθενία αυτά τα ήξερε;

- Τί ήταν αυτή! Είχε τόση επίγνωση, για να βοηθήσει τον συνάνθρωπό της, πού δεν λέγεται. Εγώ δεν την έφτανα ούτε στα νύχια της. Αλλά αυτή είχε έργο. Την ήξερα την πορεία της.

- Γέροντα, ποιός άκουγε πιο πολύ τον άλλο και έκανε υπακοή, εσύ ή εκείνη;

- Εγώ πιο πολύ, τις περισσότερες φορές. Είχε ένα πνεύμα σοφίας, πού σπάνια μέσα στους χριστιανούς να βρεις τέτοια κατάσταση, να ταιριάζει η Θεότης με τον άνθρωπο. Δεν είχε δεκάρα στην τσέπη της, αλλά δεν πέρασε φτωχός πού να μην του δώσει. Και να σου πω ένα πράγμα μυστήριο; Ποτέ δεν της έλειψαν τα λεφτά. Τα σκορπούσε, αλλά είχε καλοσύνη, φιλανθρωπία, ελεημοσύνη. Έτσι ήταν από παιδί ή ψυχή της. Αυτά είναι γεγονότα, την έχω ζήσει σαράντα χρόνια! Ποτέ δεν είχε λεφτά, αλλά κάθε μέρα ήταν φορτωμένη. Πίστευε τόσο πολύ, πού δεν λέγεται ή πίστη της στον Χριστό και στη χριστιανική πορεία.

- Γέροντα, υπάρχουν σήμερα Άγιοι;

- Ναι, παιδί μου, και βέβαια υπάρχουν. Υπάρχουν λίγοι. Αυτοί μόνο μας κρατάνε με τις προσευχές τους.

- Και ποιος είναι Άγιος;

- Άγιος είναι αυτός που συγχωρεί από καρδιάς. Γιατί οι Άγιοι, που τους έχουμε μέσα στην εκκλησία και τους προσκυνούμε, ξέρεις αυτό το έργο της συγχώρεσης πώς το μεταχειρίζονταν; Δεν λέγεται. Αυτοί συγχωρούσανε και αγωνίζονταν κιόλας, κάνανε προσευχή και αγώνα συμφιλίωσης με επίγνωση θεϊκή, όχι ανθρώπινα πράγματα. Άμα ξέρεις γιατί γίνεται η διόρθωση, απαλλάσσεσαι εσύ από όλα τα γήινα πράγματα της κακίας και έρχεται η Χάρις και αγιάζει.

- Αν σκοτώσουν τον αδελφό σου, πώς γίνεται να συγχωρείς τον φονιά από καρδιάς;

- Είναι πολύ δύσκολο. Αλλά έχουμε παραδείγματα στην εκκλησία προς μίμηση: τον Άγιο Διονύσιο.

- Ναι, αλλά αυτός ήταν Άγιος. Εμείς;

- Ναι, αυτός ήταν προχωρημένος πνευματικά. Αλλά και εμείς εκεί πρέπει να βλέπουμε. Όχι, επειδή είμαστε σέ πιο κάτω επίπεδο, αν ένας έκανε κακό, εμείς να μη θέλουμε να συγχωρήσουμε και να θέλουμε εκδίκηση. Όχι εκδίκηση! Ακούς; Θέλεις να εκδικηθείς; Άσε στον Θεό το έργο αυτό. Χωρίς όμως να του το ζητήσεις, γιατί τότε περιέχει την κακία. Απλά, άσε τον Θεό. Ο Κύριος θα το τακτοποιήσει και θα σέ βγάλει εσένα κύριο της κατάστασης. Και σου λέει: «Άστο εσύ και εγώ είμαι εδώ». Αν πιστεύεις, βέβαια, γιατί, αν δεν πιστεύεις… Έ! Τόσο είναι λεπτά τα πράγματα αυτά. Βέβαια, ταράσσεσαι εσύ από το μίσος, όμως όχι, θα το βγάλεις από μέσα σου, γιατί εσύ κανονίζεις αυτό για την ψυχή σου. Κατάλαβες; Να δεις πόση είναι ή διαφορά μεταξύ καλοσύνης και μίσους.

- Εκείνος πού συγχωρεί πραγματικά τί αισθάνεται μέσα στην καρδιά του;

- Αγαλλίαση ψυχική. Δεν λέγεται η ικανοποίηση. Σαν να του δώσανε πεντακόσια εκατομμύρια και τον Παράδεισο να μπει. Εκείνος πού συγχωρεί τον πταίοντα, αυτό γίνεται. Ακούς; Δοκίμασέ το και θα το δεις. Αλλά με την καρδιά σου. Γιατί ό Κύριος είναι μες στην ψυχή μας, ό Δημιουργός ό ίδιος πού μάς έπλασε και ξέρει αν είναι αλήθεια ότι θέλεις να συγχωρήσεις. Άμα έχεις κρυφό εγωισμό και λες «θέλω να τον συγχωρέσω, αλλά δεν μπορώ», εκεί είσαι μπερδεμένος ακόμα μέσα σου, κατάλαβες; Θέλει καθαρά να συγχωρήσεις τον εχθρό σου. Ο άγιος Νεκτάριος ήταν ένας. Συγχωρούσε τους πάντες. Αυτός έτσι ήταν. Συγχωρούσε πραγματικά τους πάντες!

(+)Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης

anthologioxr.blogspot 

Κλῖμαξ Aγίου Ἰωάννου Σιναïτου. Ὅλοι ὅσοι ἐγκατέλειψαν πρόθυμα τά βιοτικά.

12. Ὅλοι ὅσοι ἐγκατέλειψαν πρόθυμα τὰ βιοτικά, τὸ ἔπραξαν ἀναμφιβόλως ἢ γιὰ τὴν   μέλλουσα βασιλεία ἢ γιὰ τὰ πολλὰ τοὺς ἁμαρτήματα ἢ γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. 

Ἐὰν   κανεὶς ἀπὸ τοὺς τρεῖς αὐτοὺς σκοποὺς δὲν τοὺς παρακίνησε, τότε ἡ ἀναχώρησίς   τους εἶναι παράλογος. Παρ᾿ ὅλα αὐτὰ ὁ καλός μας Ἀγωνοθέτης περιμένει νὰ ἰδῆ   ποιὸ θὰ εἶναι τὸ τέρμα τοῦ δρόμου.

Κλῖμαξ Aγίου Ἰωάννου Σιναïτου

Νεοελληνικὴ ἀπόδοση: Ἱερὰ Μονὴ Παρακλήτου

imaik.gr 

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ. «Ἀκόμα πιό δύσκολη θά κάνει τότε τή θεάρεστη ζωή καί ἡ γενική ἀποστασία…».

«Ακόμα πιο δύσκολη θα κάνει τότε τη θεάρεστη ζωή και η γενική αποστασία.

Οι αποστάτες, που όλο και θ’ αυξάνονται, θα αυτοαποκαλούνται και θα παρουσιάζονται στους άλλους ως χριστιανοί. Ωστόσο, θα καταδιώκουν τούς αληθινούς χριστιανούς και θα τους επιβουλεύονται ακατάπαυστα, βάζοντας αναρίθμητα εμπόδια στην καλή τους επιθυμία να υπηρετούν τον Κύριο και να σωθούν, όπως επισημαίνει ο άγιος Τύχων του Ζαντόνσκ. (Έπιστολή 67)

Θα κάνουν πολλά εναντίον των δούλων του Θεού. Θα χρησιμοποιήσουν και τη βία της εξουσίας και τη συκοφαντία και τις καλοστημένες σκευωρίες και τις πολύμορφες απάτες και τους σκληρούς διωγμούς..».

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

(Προσφορά στον σύγχρονο Μοναχισμό Ά Τόμος 9 σελ. 209)

πηγή: ixthis3

choratouaxoritou

simeiakairwn.wordpress

Μοναχός (+)Μωυσής, αγιορείτης. Η Παναγία «κατέχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος».

Η Παναγία, κατά τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, τον μεγαλύτερο δογματικό πατέρα της Εκκλησίας μας, «κατέχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος».

Δηλαδή εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί μετά την Αγία Τριάδα τιμάμε την Παναγία. Μεγάλη όντως τιμή. Στο πρόσωπο της Παναγίας τιμάται το γυναικείο φύλο. Ο πιστός ελληνικός λαός τιμά ιδιαίτερα κι ευλαβείται πολύ την Παναγία.

Αυτό φαίνεται και στο ότι από τις 30.000 εκκλησίες, παρεκκλήσια κι εξωκλήσια όλης της Ελλάδος οι 6.000 είναι αφιερωμένες σε εορτές της Παναγίας και οι περισσότερες στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Μάλιστα από τα 1.000 μοναστήρια της Ελλάδος τα 300 τιμώνται σ’ εορτές της Παναγίας· Γέννηση, Ευαγγελισμός, Ζωοδόχος Πηγή, Τιμία Ζώνη, Κοίμηση. Τα στοιχεία αυτά λαμβάνουμε από τα επίσημα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδος του 2008.

Στο Άγιον Όρος, τα ωραία προσωνυμούμενο «Περιβόλι της Παναγίας», από τον πολύπλαγκτο Σκοπελίτη Ξηροποταμηνό μοναχό Καισάριο Δαπόντε, ονομασία που επεκράτησε, η τιμή της Παναγίας πλησιάζει τα όρια της λατρείας.

Από τις 20 μονές οι 5 τιμώνται στην Παναγία. Από τις 12 σκήτες οι 3 είναι αφιερωμένες στην Παναγία. Από τα 300 κελιά περίπου τα 50 πανηγυρίζουν σ’ εορτές της Παναγίας.

Κέντρο του θεομητορικού εορτασμού τον Αύγουστο στον ιερό Άθωνα είναι ο πάνσεπτος ναός του Πρωτάτου στις Καρυές. Αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου.

Η πολυπρόσωπη και κατανυκτική μεγάλη εικόνα του τέμπλου παρουσιάζει κατά τη βυζαντινή παράδοση τη σύνταξη των αποστόλων και πρώτων επισκόπων γύρω από τη νεκρική κλίνη της Θεοτόκου. Ο Χριστός ψηλά μετά αγγέλων να παραλαμβάνει την ψυχή της. Η ίδια εικόνα σε μικρό μέγεθος στο προσκυνητάρι.

Μεγάλη και ωραιότατη ίδια παράσταση σε τοιχογραφία από τον χρωστήρα του Θεσσαλονικέως Πανσέληνου και της συνοδείας του στα τέλη του 13ου αιώνος.

Η θαυματουργή εικόνα του Άξιον Εστί δεσπόζει και λάμπει στο προσκυνητάρι της, με την κεντητή ποδιά, τα’ ασημένια καντήλια, τα άνθη, τα θυμιάματα, τα’ αφιερώματα, τις λαμπάδες, τις μετάνοιες, τους μύριους ασπασμούς. 15 Αυγούστου   και όλο το Άγιον Όρος αγρυπνεί εκ βαθέων ψάλλοντας: «Και σε μεσίτριαν έχω προς τον φιλάνθρωπον Θεόν μη μου ελέγξη τας πράξεις ενώπιον των αγγέλων· παρακαλώ σε Παρθένε βοήθησόν μοι εν τάχει».

Η θεοτοκοφιλία μοναχών και λαϊκών είναι δικαιολογημένη, δίκαιη, πηγαία, αυθόρμητη και ειλικρινής. Η Παναγία είναι το καλύτερο που είχε να δώσει όλη η ανθρωπότητα στη θεότητα. Είναι η ωραιότερη, σεμνότερη, ταπεινότερη και ιερότερη γυναίκα του κόσμου.

(+)Μοναχός Μωυσής, αγιορείτης

psigmataorthodoxias3.wordpress 

Τά Φυλακτά - Ὄψεις ἀποκρυφισμοῦ.

Πρωτ. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου, Λέκτωρος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

Τά φυλακτά εἶναι μία πανάρχαια πρακτική, πού χρησιμοποιοῦνταν σέ πλῆθος παγανιστικῶν λατρειῶν καί χώρων ὡς μέσα προστασίας, ὑποτιθέμενου ἐλέγχου τῶν πνευμάτων ἤ καί αὐτῶν τῶν φυσικῶν δυνάμεων.
Στήν ἀρχαία Αἴγυπτο λ.χ. τό πλέον διαδεδομένο φυλακτό ἦταν τό λεγόμενο ”Μάτι τοῦ Ὥρου”, ἐνῶ στήν ἀρχαία Ἑλλάδα ἦταν γνωστά ὡς περιάμματα καί περίαπτα. Τά φυλακτά ὅμως σήμερα εἶναι παρόντα καί στόν ἀποκρυφιστικό χῶρο καί μάλιστα μέ πολλές μορφές.
Διαφημίζονται, προβάλλονται καί πωλοῦνται ὡς ἀντικείμενα πού ἐμπεριέχουν μαγικές δυνάμεις, οἱ ὁποῖες προφυλάσσουν, δῆθεν, ὅποιον τά ἔχει, ἀπό ἀρρώστιες, βάσκανο μάτι, ἐμπόδια κάθε εἴδους, ἀπό μαγεία καί κάθε μορφή κακοδαιμονίας.
 Ἄλλοτε προωθοῦνται ὡς μέσα, τύχης, ἐπιτυχίας, ἀπόκτησης πλούτου, γονιμότητας, κ.ἄ. Τό πρόβλημα μάλιστα γίνεται ἀκόμα πιό σύνθετο καί μεγαλύτερο, ὅταν τέτοιου εἴδους πεποιθήσεις συνδυάζονται μέ προκαταλήψεις καί δεισιδαιμονίες, πού ἐπίσης εἶναι παροῦσες καί βασανίζουν πλῆθος ἀνθρώπων πού τίς πιστεύουν.
Στόν εὐρύτερο ἀποκρυφιστικό χῶρο διαφημίζονται φυλακτά ἀπό διάφορα ὑλικά, σέ πολλά καί ποικίλα σχήματα, μεγέθη, χρώματα κ.λπ. Φοροῦνται, συνήθως, στό λαιμό ἤ στό χέρι. Ἄλλοτε τοποθετοῦνται σέ εὐδιάκριτο σημεῖο στά σπίτια, σέ δωμάτια, ἀλλά καί σέ ἐπαγγελματικούς χώρους.
Δέν εἶναι μάλιστα τυχαῖο τό γεγονός, ὅτι ἀποκρυφιστικά σύμβολα, ὅπως ὁ λε γόμενος Αἰγυπτιακός σταυρός (Ankh) νά παρουσιάζεται ὡς ἐξαιρετικό φυλακτόσύμβολο δύναμης καί προστασίας.
Μία ἐπιπλέον κατηγορία τέτοιων φυλακτῶν στόν ἀποκρυφιστικό χῶρο περιέχουν ἐπιγραφές, ξόρκια, φράσεις θρησκευτικοῦ περιεχόμενου, λ.χ. ὀνόματα ἀγγέλων συνήθως λαμβανόμενα ἀπό ἀπόκρυφιστικές πηγές, σύμβολα, φιγοῦρες ἤ καί σχέδια, ὡς μέσα ἄμυνας καί προστασίας ἀπό ἀρνητική ἐνέργεια.
Τά φυλακτά στό χῶρο τοῦ ἀποκρυφισμοῦ εἶναι παρόντα καί στόν πλέον σκληρό πυρήνα του, σέ τελετές, δηλαδή, μαγείας ὡς μέσα, ὑποτίθεται, προφύλαξης τοῦ μάγου ἀπό μή ἐλεγχόμενες ἐνέργειες τῶν πνευμάτων πού ἐπικαλεῖ ται. Σέ νεοεποχίτικους χώρους θά συναντήσουμε ἐπίσης τήν παρουσία καί τή χρήση φυλακτῶν.
Ἐδῶ ὅμως ἡ διαφήμισή τους καί ἡ ἑρμηνεία τοῦ τρόπου λειτουργίας τους ἔχει νεοποχίτικη λεκτική ἐπένδυση, ὅπως λ.χ., ὅτι τά φυλακτά εἶναι ἐνεργειακά μέσα προστασίας, ἐνεργειακοί ἀγωγοί, συσσωρευτές θετικῆς ἐνέργειας, ὄργανα προστασίας μέσῳ δονήσεων, πού ἐκπέμπουν ἤ συντονισμῶν. Ἀπέναντι σʼ αὐτή τήν ἀποκρυφιστική ζοφερή καί θλιβερή πραγματικότητα ὑπάρχει ἡ χριστιανική πραγματικότητα.
Ἡ ἀποκρυφιστική περί φυλακτῶν ἀντίληψη σέ συνδυασμό μέ τίς δεισιδαιμονίες καί τίς προκαταλήψεις ἀνήκουν σʼ αὐτά πού, σύν τοῖς ἄλλοις, ὁ πιστός ἀποτάχθηκε ὡς ἔργα καί λατρεία τοῦ διαβόλου τήν ἱερή στιγμή τοῦ ἁγίου βαπτίσματός του.
Ὁ χριστιανός γεύεται τόν πλοῦτο καί τήν εὐλογία τῆς ἐλευθερίας, πού τοῦ δώρησε ὁ Χριστός. Στή συνάφεια αὐτή μποροῦμε νά ἀντιληφθοῦμε τήν χριστιανική κριτική κατά τοῦ φαινόμενου, ἤδη ἀπό τά ἀρχαῖα χρόνια, ὅπως αὐτή καταγράφεται σέ ἀπόσπασμα πού ἀποδίδεται στόν Μέγα Ἀθανάσιο. Ἐπισημαίνει σχετικά ὁ ἱερός πατέρας: «Τά γάρ περίαπτα καί αἱ γοητεῖαι μάταια βοηθήματα ὑπάρχου σιν. Εἰ δέ τις αὐτοῖς κέχρηται, γινωσκέτω τοῦτο σαφῶς, ὅτι ἑαυτόν ἐποίησεν ἀντί πιστοῦ ἄπιστον, ἀντί χριστιανοῦ ἐθνικόν, ἀντί δέ συνετοῦ ἀσύνετον, ἀντί δέ λογικοῦ ἀλόγιστον» (PG 26, 1320A).

Ἐπιπλέον, σέ ἀντίθεση μέ τόν ἀποκρυφιστικό συμφυρμό περί φυλακτῶν, ὁ χριστιανός ἔχει ὡς ἀκατάλυτο ὅπλο τόν Τίμιο Σταυρό τοῦ Κυρίου.
 Ὁ ἱερός Δαμασκηνός, συνοψίζοντας τή διαχρονική πίστη τῆς Ἐκκλησίας, μᾶς ὑπενθυμίζει, μέ τήν ἀξεπέραστη θεολογική του ἀκρίβεια, σχετικά μέ τόν Τίμιο Σταυρό ὅτι: «Οὗτος θυρεός καί ὅπλον καί τρόπαιον κατά τοῦ Διαβόλου.
 Οὗτος σφραγίς, ἵνα μή θίγη ἡμῶν ὁ ὀλοθρεύων, ὥς φησιν ἡ Γραφή. Οὗτος τῶν κειμένων ἀνάστασις, τῶν ἑστώτων στήριγμα, ἀσθενῶν βακτηρία, ποιμαινομένων ράβδος, ἐπιστρεφόντων χειραγωγία, προκοπτόντων τελείωσις, ψυχῆς σωτηρία καί σώματος, πάντων κακῶν ἀποτρόπαιον, πάντων ἀγαθῶν πρόξενος, ἁμαρτίας ἀναίρεσις, φυτόν ἀναστάσεως, ξύλον ζωῆς αἰωνίου»

(Ἔκδοσις Ἀκριβής Ὀρθοδόξου Πίστεως, 4, 11).

Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. φύλ. 1952, 30 Νοεμβρίου 2012

anavaseis.blogspot 

(+)π. Γεώργιος Καψάνης. «Σχεδιάζεται λοιπόν μια παγκοσμιοποίησις όχι μόνο χωρίς Χριστό αλλά και κατά του Χριστού».

Σχεδιάζεται λοιπόν μια παγκοσμιοποίησις όχι μόνο χωρίς Χριστό αλλά και κατά του Χριστού, όπου το υπερκράτος, η υπεροικονομία, η υπερθρησκεία δεν θα υπηρετούν τον Χριστό και τον άνθρωπο, ως εικόνα του Θεού, αλλά τον αντίχριστο και όσους προσκυνήσουν τον αντίχριστο!

Σ΄ αυτήν τη παγκοσμιοποίηση οι διάφοροι θεσμοί θα αφαιρούν τις ελευθερίες των ανθρώπων προκειμένου οι άνθρωποι να γίνουν πιόνια στα χέρια των ισχυρών της γης!

Κάτι τέτοιο άρχισε να γίνεται και στην πατρίδα μας, όπου θεσμοί έξωθεν ερχόμενοι επιβάλλονται στον λαό μας!

Του Μακαριστού Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγ. Όρους. ΑΡΧΙΜ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΨΑΝΗ.

vimaorthodoxias.gr 

Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς. Νά εἶστε προσεκτικοί !…Έτσι θά βρεῖτε τήν χαρά πού ποθεῖ ἡ ψυχή σας καί γιά τήν ὁποῖα διψᾶ ἡ καρδιά σας!

Νά εἶστε προσεκτικοί! Νά εἶστε σέ ἐπιφυλακή γιά τήν ψυχή σας!

Νά στρέφετε τούς λογισμούς σας μακριά ἀπό ἐκεῖνα πού γρήγορα παρέρχονται καί νά τούς προσηλώνετε σέ ἐκεῖνα πού εἶναι Αἰώνια!

Έτσι θά βρεῖτε τήν χαρά πού ποθεῖ ἡ ψυχή σας καί γιά τήν ὁποῖα διψᾶ ἡ καρδιά σας!

Τήρησε σθεναρά τήν πνευματική ἐπιφυλακή ἐπειδή δέν γνωρίζεις πότε θά σέ καλέσει ὁ Κύριος κοντά Του!

Κατά τήν ἐπίγειο ζωή σου, νά εἶσαι ἔτοιμος ἀνά πάσα στιγμή νά Τοῦ δώσεις λογαριασμό!

Πρόσεχε νά μήν σέ πιάσει στά δίχτυα του ὁ ἐχθρός ἤ νά σέ ξεγελάσει προκαλώντας σε νά πέσεις σέ πειρασμό!

Καθημερινά ἐξέταζε τήν συνείδησή σου καί δοκίμαζε τήν καθαρότητα τῶν λογισμῶν σου, τίς προθέσεις σου!

Ἅγιος Ἰωάννης Μαξίμοβιτς

orthmad.gr 

"Νίκησε τους εχθρούς στο μυαλό σου με το όνομα του Ιησού".

Μελέτημα 9ο

Εάν επιθυμείς πραγματικά ν’ αποδιώξεις κάθε αντιχριστιανική σκέψη και να εξαγνίσεις το νου σου, αυτό θα το καταφέρεις με την προσευχή. Τίποτε δεν μπορεί να ρυθμίσει τις σκέψεις μας όσο η Προσευχή!…

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος λέει τα εξής:
«Νίκησε τους εχθρούς στο μυαλό σου με το όνομα του Ιησού. Δεν θα εύρεις άλλο όπλο δυνατότερο απ’ αυτό! Ομοίως και τα πάθη σου θα κατασιγάσεις μέσα σου και θα τα εξαλείψεις με την προσευχή»!…

«Αδιαλείπτως προσεύχεσθε:

31 εντρυφήματα για την προσευχή»

Αγιορείτη Μοναχού

synaxipalaiochoriou.blogspot  

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. Πόσην ὕβριν ἔχουν νά προξενήσουν εἰς τόν Χριστόν ἐν τῇ κρίσει οἱ τούς μάγους καλέσαντες.

Ἐὰν ὅμως νικηθῆτε ἀπὸ τὴν ἀσθένειαν, καὶ φιλοζωΐαν, καὶ καταφρονήσετε μὲν τὸν Χριστόν, καὶ τοὺς Ἁγίους αὐτοῦ, καὶ ἀθετήσετε τὴν πίστιν, καὶ τὴν εὐσέβειαν, προστρέξετε δὲ εἰς τοὺς δαίμονας, καὶ μάγους, καὶ μάγισσας, διὰ νὰ σᾶς ἰατρεύσουν, ἢ ἄλλην βοήθειαν νὰ σᾶς κάμουν, νὰ εἰξεύρετε ὅτι ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς κρίσεως, ἔμπροσθεν εἰς ὅλο τὸ πλῆθος τῶν Ἀγγέλων καὶ τῶν ἀνθρώπων, ἔχετε νὰ γενῆτε καύχημα μὲν εἰς τὸν διάβολον, ὀνειδισμὸς δὲ καὶ ὕβρις εἰς τὸν Χριστόν· διότι ὁ διάβολος τότε ἔχει νὰ καυχηθῇ ἐναντίον τοῦ Κυρίου, καὶ νὰ εἰπῇ· ἰδοὺ οὗτοι οἱ Χριστιανοὶ διὰ παραμικρὰν ἀσθένειαν, ὁποῦ τοὺς ἠκολούθησε, καὶ διὰ ὀλίγην ἀνάγκην ὁποῦ ἔλαβον, ἀθέτησαν μὲν ἐσένα, καὶ τὴν ἰδικήν σου πίστιν, καὶ ἀγάπην, ὅστις τοὺς ἔπλασες, καὶ τοὺς ἀνέπλασες καὶ ὑπὲρ αὐτῶν ὑπέμεινας θάνατον, ἐπρόστρεξαν δέ, καὶ κατέφυγον εἰς ἐμένα, καὶ εἰς τὴν ἰδικήν μου βοήθειαν, ὁποῦ οὔτε τοὺς ἔπλασα, οὔτε θάνατον διὰ λόγου τους ἔλαβον, καὶ ἐπροτίμησαν περισσότερον τὴν ἰδικήν μου ἀγάπην, ἀπὸ τὴν ἰδικήν σου· ἔτσι τὸ βεβαιοῖ ὁ Οὐρανοφάντωρ Βασίλειος· «ὁ νῦν ἀπατῶν ἡμᾶς, καὶ διὰ τῶν κοσμικῶν δελεαμάτων λήθην ἐμποιεῖν ἡμῖν τοῦ εὐεργέτου μηχανῇ πάσῃ σπουδάζων, ἐπ᾿ ὀλέθρῳ τῶν ψυχῶν ἡμῶν ἐναλλόμενος ἡμῖν καὶ ἐπεμβαίνων, εἰς ὀνειδισμὸν τότε προσοίσει τῷ Κυρίῳ τὴν ἡμετέραν καταφρόνησιν, καὶ ἐγκαυχήσεται τῇ ἀπειθείᾳ καὶ ἀποστασίᾳ ἡμῶν, ὥστε, οὔτε κτίσας ἡμᾶς, οὔτε ἀποθανὼν ὑπὲρ ἡμῶν, ὅμως ἔσχεν ἡμᾶς ἀκολουθοῦντας αὐτῷ ἐν τῇ ἀπειθείᾳ καὶ ἀμελείᾳ τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ». (Ὅρα κατὰ πλάτ. β´) ὢ συμφοράν! ἢ δυστυχίαν, ὁποῦ θέλετε νὰ πάθετε ἀδελφοί! διότι αὐτὸ τὸ ὄνειδος, καὶ αὐτὸ τὸ καύχημα, ὁποῦ ἔχει νὰ κάμῃ τότε ὁ Διάβολος κατὰ τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ διὰ λόγου σας, εἶναι βαρύτερον εἰς ἐσᾶς ἀπὸ τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον, ἀπὸ τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον, ἀπὸ τὸν βρυγμὸν τῶν ὀδόντων· εἶναι βαρύτερον εἰς ἐσᾶς, ἀπὸ ὅλους τοὺς ταρτάρους, ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀκοιμήτους σκώληκας, καὶ ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀφεγγεῖς, καὶ φοβεροὺς τόπους τοῦ Ἅδου.

Μὲ ἕνα λόγον, εἶναι βαρύτερον ἀπὸ ὅλας ὅλας ὁμοῦ τὰς κολάσεις, ὁποῦ ἔχουν αἰωνίως νὰ σᾶς κολάζουν· ἔτσι ἀκολούθως τὸ λέγει ὁ αὐτὸς μέγας Βασίλειος· «τοῦτο τὸ ὄνειδος τὸ κατὰ τοῦ Κυρίου, καὶ τοῦτο τὸ καύχημα τοῦ ἐχθροῦ, βαρύτερον ἐμοὶ τῶν ἐν τῇ γεέννῃ κολάσεων φαίνεται· τῷ ἐχθρῷ τοῦ Χριστοῦ, ὕλην γενέσθαι καυχήματος, καὶ ἀφορμὴν ἐπάρσεως, κατ᾿ αὐτοῦ τοῦ ὑπὲρ ἡμῶν ἀποθανόντος, καὶ ἐγερθέντος» (Αὐτόθι) τὸ ὁποῖον διὰ νὰ μὴ πάθετε ἀδελφοί, φυλαχθῆτε, φυλαχθῆτε, σᾶς λέγω καὶ τρίτον, φυλαχθῆτε, δι᾿ ἀγάπην Θεοῦ, καὶ διὰ τὴν σωτηρίαν τῆς ψυχῆς σας, ἀπὸ τὸ νὰ μεταχειρίζεσθε κᾀνένα εἶδος μαγείας, ἢ νὰ προστρέχετε εἰς μάγους, καὶ μάγισσας, ἀλλ᾿ εἰς ὅλας σας τὰς περιστάσεις καὶ ἀνάγκας προστρέχετε εἰς τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ, εἰς τὴν προστασίαν τῆς Θεοτόκου, καὶ εἰς τὰς πρεσβείας τῶν Ἁγίων, ἵνα καὶ τῶν ἀσθενειῶν, καὶ τῶν ἀναγκῶν σας ἐλευθερωθῆτε, καὶ τῆς αἰωνίου κολάσεως λυτρωθῆτε, καὶ τῆς οὐρανίου βασιλείας ἀξιωθῆτε· ἧς γένοιτο ἀξιωθῆναι πάντας ἡμᾶς, χάριτι τοῦ Χριστοῦ.

Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης

nektarios.gr 

anavaseis.blogspot 

(†) Ἐπίσκοπος Αὐγουστίνος Καντιώτης Παρθενία - γάμος - ἐκτρώσεις.

«Χαῖρε, ἡ στήλη τῆς παρθενίας· χαῖρε, ἡ πύλη τῆς σωτηρίας» (Ἀκάθ. ὕμν. Τ1)

Χαίρω, ἀγαπητοί μου, ποὺ σᾶς βλέπω συγκεντρωμένους στὸ ναό. Ἡ ἀκολουθία αὐτὴ τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Παναγίας, παρὰ τὴν ἀποστασία τῶν ἡμερῶν μας ἀπὸ τὴν ἁγία πίστι τῶν πατέρων μας, ἐξακολουθεῖ – εἰς πεῖσμα τῶν δαιμόνων καὶ τῶν ἀθέων – νὰ συγκινῇ καὶ νὰ ἑλκύῃ· κι αὐτὸ εἶνε παρήγορο.

Κάθε Παρασκευὴ βράδυ τῶν ἑβδομάδων αὐτῶν τῶν Νηστειῶν προσπαθοῦμε, ἀποβλέποντας στὴν ὠφέλεια τῶν πιστῶν, νὰ ἑρμηνεύουμε κάποιο ἀπὸ τὰ νοήματα τοῦ Ἀκαθίστου ὕμνου. Ὁ ὕμνος αὐτὸς ἔχει τώρα μεγαλύτερη ἀνάγκη ἑρμηνείας λόγῳ τοῦ κοσμικοῦ πνεύματος ποὺ ἐπικρατεῖ λόγῳ ἐλλείψεως ἐκκλησιαστικῆς ἀγωγῆς ἀλλὰ καὶ λόγῳ ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τὴν ὡραία ἑλληνική μας γλῶσσα.

Ὁ Ἀκάθιστος ὕμνος εἶνε ἕνα ἀθάνατο μνημεῖο τῆς ὀρθοδόξου λατρείας μας. Ἔχει ὡς βάσι τὸ πρῶτο ἐκεῖνο «Χαῖρε», ποὺ εἶπε ὁ ἀρχάγγελος Γαβριὴλ στὴν Παρθένο Μαρία στὴ Ναζαρέτ (Λουκ. 1,28), καὶ τὸ ὁποῖο ἐπαναλαμβάνει 144 φορές· «Χαῖρε…», «Χαῖρε…», «Χαῖρε…».

Ὁ ποιητὴς τοῦ ὑπέροχου αὐτοῦ ποιήματος, παρ᾽ ὅλο ὅτι παραμένει ἄγνωστος σ᾽ ἐμᾶς, κατορθώνει, μὲ τὰ διάφορα λογοτεχνικὰ μέσα ποὺ χρησιμοποιεῖ (ὅπως εἶνε οἱ ὁμοιοκαταληξία στὸ στίχο, οἱ παρηχήσεις στὸ ἄκουσμα, οἱ ἀντιθέσεις στὰ νοήματα καὶ ἄλλα), κυρίως ὅμως μὲ τὴ θερμὴ πίστι του στὸν Κύριο καὶ τὴν εὐλάβειά του στὴν ὑπεραγία Θεοτόκο, νὰ μαγνητίζῃ τὶς ψυχὲς τῶν ὀρθοδόξων καὶ νὰ τὶς φέρνῃ σὲ διάθεσι προσευχῆς.

Γιὰ τὸ ἱστορικὸ τοῦ Ἀκαθίστου ὕμνου εἴπαμε καὶ ἄλλοτε. Τὸ 626 π.Χ. ἡ πόλις τῶν ὀνείρων μας, ἡ Κωνσταντινούπολις, ἐπολιορκεῖτο ἀπὸ βαρβάρους καὶ ἡ θέσι τῶν Χριστιανῶν ἦταν πολὺ δύσκολη. Διότι ὁ αὐτοκράτορας ἀπουσίαζε στὰ βάθη τῆς Ἀσίας πολεμώντας τοὺς βαρβάρους καὶ εἶχε ἀφήσει τὴ φροντίδα γιὰ τὴν ἀσφάλεια τῆς Πόλεως σὲ ἐλάχιστο στρατὸ καὶ στὸν πατριάρχη. Οἱ ἐχθροὶ ἦταν ἀσυμβίβαστοι καὶ ἰταμοί. «Μόνο ἂν γίνετε πουλιὰ νὰ πετάξετε στὸν οὐρανὸ ἢ ψάρια νὰ κολυμπήσετε στὸ Βόσπορο, θὰ σωθῆτε», ἔλεγαν στοὺς Βυζαντινούς.

Ἀλλὰ ὁ Θεὸς διὰ πρεσβειῶν τῆς Παναγίας ἔκανε τὸ θαῦμα του. Τὴ νύχτα - τὰ μεσάνυχτα φύσηξε ἄνεμος σφοδρός, ὁ ὁποῖος ἔπνιξε τὰ καράβια τῶν ἐχθρῶν, κι αὐτοὶ διέλυσαν τὴν πολιορκία καὶ ἔφυγαν. Τὴν ἑπομένη ἡμέρα οἱ λυτρωμένοι Χριστιανοὶ συνέθεσαν τὸ θρυλικὸ «Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια…». Καὶ τὸ βράδυ μαζεύτηκαν στὸ ναὸ κι ὅλη τὴ νύχτα ἔψαλαν ὄρθιοι ἀπὸ εὐγνωμοσύνη στὴν Παναγία τὸν Ἀκάθιστο ὕμνο. Ἑρμηνεύσαμε ἄλλοτε ἄλλους στίχους ἀπὸ τοὺς Χαιρετισμούς. Τώρα ἂς προσπαθήσουμε νὰ ποῦμε λίγα λόγια ἐπάνω στὸ «Χαῖρε, ἡ στήλη τῆς παρθενίας· χαῖρε, ἡ πύλη τῆς σωτηρίας» (Ἀκάθ. ὕμν. Τ1).

+++

● Τὰ λόγια αὐτά, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἕνας ὕμνος τῆς παρθενίας στὸ πρόσωπο τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ἡ Παναγία γέννησε τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ καὶ Θεό, τὸ δεύτερο πρόσωπο τῆς ἁγίας Τριάδος, χωρὶς ἄνδρα, κατὰ τρόπο ὑπερφυσικό, ἐκ Πνεύματος ἁγίου. Γι᾽ αὐτό, ἐνῷ ἔγινε Μητέρα τοῦ Θεοῦ, ἔμεινε καὶ Παρθένος.

Οἱ πρόγονοί μας τιμοῦσαν τὴν παρθενία ὄχι μόνο μὲ ὕμνους στὴν Παναγία ἀλλὰ καὶ μὲ τὴ ζωή τους. Τιμὴ τῆς κόρης ἦταν νὰ διατηρῇ τὸν ἑαυτό της ἁγνὸ καὶ καθαρὸ στὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα μέχρι τὸ γάμο. Πολλοὶ μάλιστα ἔπαιρναν τὴν ἀπόφασι νὰ μείνουν καὶ διὰ βίου ἄγαμοι. Ἀλλὰ καὶ ὅσοι ἀκολουθοῦσαν τὸν ἔγγαμο βίο ζοῦσαν μὲ σωφροσύνη καὶ δημιουργοῦσαν ὑγιεῖς οἰκογένειες. Δὲν λέμε ὅτι ἔλειπαν οἱ παρεκτροπές, ὄχι. Ὑπῆρχαν καὶ ἠθικὰ παραπτώματα καὶ σαρκικὲς πτώσεις, πορνεία καὶ μοιχεία. Ἀλλ᾽ αὐτὰ τότε ἦταν ἐξαιρέσεις. Καὶ μιὰ κοινωνία, ποὺ κατὰ κανόνα τιμοῦσε τὴν παρθενία, εἶνε αὐτονόητο ὅτι βρισκόταν σὲ ὑψηλότερο ἐπίπεδο ἀπὸ τὴ δική μας.

Σήμερα τὰ πράγματα ἄλλαξαν. Δὲν εἶνε πλέον ὅπως τὰ χρόνια ἐκεῖνα, ποὺ ἡ τιμὴ τῆς παρθενίας βρισκόταν σ᾽ ἕνα ὕψος. Σήμερα ἡ παρθενία ὄχι μόνο ἐγκαταλείπεται, ὄχι μόνο δὲν τιμᾶται, ἀλλὰ καὶ χλευάζεται, τόσο σὲ κατ᾽ ἰδίαν συνομιλίες ὅσο καὶ δημοσίως· ἡ τηλεόρασι φθείρει βαθειὰ καὶ σαπίζει τὰ ἤθη τοῦ λαοῦ.

● Οἱ συνέπειες τῆς φθορᾶς φαίνονται στὸ γάμο καὶ τὴν οἰκογένεια, ποὺ ἀποτελεῖ τὸ κύταρο τοῦ σώματος τῆς κοινωνίας. Σήμερα δυστυχῶς ὁ γάμος κλονίζεται καὶ πάσχει.

Οἱ προγαμιαῖες σχέσεις καταστρέφουν τὴν ἁγνὴ ἀγάπη. Γι᾽ αὐτὸ οἱ νέοι διστά ζουν ν᾽ ἀνοίξουν οἰκογένεια καὶ ἀναβάλλουν τὸ γάμο.

Ἀλλὰ καὶ οἱ γάμοι ποὺ γίνονται δὲν ἔχουν ἀντοχὴ καὶ διάρκεια. Μεγάλο ποσοστὸ γάμων διαλύονται σύντομα. Ἐνῷ οἱ πρόγονοί μας δὲν ἤξεραν τί θὰ πῇ διαζύγιο, τώρα ἔχουμε πλῆθος διαζύγια· τόσα διαζύγια ὅσα ποτέ ἄλλοτε· οἱ δικηγόροι βρίσκουν συνεχῶς δουλειά.

Τὸ ἄλλο κακὸ μέσα στὸ γάμο εἶνε ἡ ἀποφυγὴ τῆς τεκνογονίας· κι αὐτοὶ δηλαδὴ ποὺ δὲν διαλύουν τὸ γάμο τους δὲν γεννοῦν ὅμως πλέον παιδιά· ἕνα - δυὸ παιδιά, καὶ σταματοῦν. Μὲ διάφορα πονηρὰ καὶ σατανικὰ μέσα ἀκυρώνουν τὸν φυσικὸ προορισμὸ τοῦ γάμου καὶ γίνονται ἔνοχοι σοβαροῦ ἁμαρτήματος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, στερούμενοι τὴν εὐλογία του γιὰ κάθε προκοπή. Ὅταν στὴν ἐκκλησία ψάλλουμε «Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε» ἐμπαίζουμε τὸν ἑαυτό μας.
«Φρίξον ἥλιε, ἀ ναστέναξον γῆ».

Ἡ δημογραφικὴ συρρίκνωσι εἶνε ἄλλη συμφορά, μὲ ὀλέθριες ἐπιπτώσεις στὴ ζωὴ τοῦ ἔθνους. Ἔχουμε τὰ λιγώτερα παιδιὰ στὴν περιοχή· ἡ Βουλγαρία, ἡ Σερβία, ἡ ῾Ρουμανία, ἡ ῾Ρωσία, ἡ Τουρκία ἔχουν παιδιά· ἐμεῖς δὲν ἔχουμε. Τὰ Ἑλληνόπουλα μειώνονται, τὸ γένος λιγοστεύει καὶ κλείνουν σχολεῖα.

Ἡ φιλαυτία καὶ ὁ ἐγωισμός, τέλος, εἶνε ὁ τάφος τοῦ γάμου. Εἶνε γνωστὸ ὅτι ἕνας βασιλιᾶς τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἤθελε διαλέξῃ γυναῖκα γιὰ νὰ παντρευτῇ, κι ὅταν  ἦρθαν οἱ ὑποψήφιες, κρατοῦσε ἕνα μῆλο χρυσὸ νὰ τὸ δώσῃ στὴν ἐκλεκτή του. Εἶπε λοιπὸν ὁ βασιλιᾶς σὲ μία ἀπὸ αὐτές, τὴν Κασσιανή· Εἶνε ἀλήθεια ὅτι «ἐκ γυναικὸς ἐρρύη τὰ φαῦλα»; ἐννοώντας τὴν Εὔα. Ἔξυπνη ἐκείνη, δὲν τὸ δέχθηκε αὐτὸ καὶ τοῦ ἀπήντησε· «Ἀλλὰ καὶ ἐκ γυναικὸς ἐρρύη τὰ κρείττω», δηλαδὴ τὰ ἄριστα, ἐννοώντας τὴν Παναγία ποὺ γέννησε τὸν Χριστό μας. Αὐτὸ δυσαρέστησε τὸ βασιλιᾶ καὶ ἀντ᾽ αὐτῆς προτίμησε ἄλλη. Γιατὶ εἶνε γεγονὸς ὅτι οἱ ἄντρες, ἀπὸ ἐγωισμό, δὲν θέλουν γυναῖκα ἔξυπνη, γιὰ νὰ μὴ μειονεκτοῦν κοντά της.

● Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ ἀμαυρώνει ἐγκληματικὰ τὴ συζυγικὴ ζωὴ καὶ βάφει τὰ χέρια τῶν συζύγων στὸ αἷμα τῆς παιδοκτονίας εἶνε οἱ αἱμοσταγεῖς ἐκτρώσεις. Εἶνε τὸ μεγαλύτερο ἔγκλημαποὺ συντελεῖται σήμερα στὸν κόσμο.

Δρᾶστες τοῦ ἐγκλήματος, ἀντὶ ἁ δρᾶς ἀμοιβῆς, εἶνε γιατροὶ καὶ συνεργάτες τους. Παρὰ τὶς λευκὲς στολὲς ποὺ φοροῦν καὶ τὸν ἰατρικὸ ὅρκο ποὺ ἔδωσαν, τολμοῦν νὰ ἐπεμβαίνουν στὴ ζωὴ τοῦ κυοφορουμένου ἐμβρύου καὶ θανατώνουν ἕνα ἀνυπεράσπιστο ἀθῷο πλάσμα. Πῶς ἡσυχάζουν οἱ ἴδιοι; Πῶς καθησυχάζουν καὶ ἄλλους βαφτίζοντας ἀπατηλὰ τὸ ζωντανὸ ἔμβρυο σὲ «ἀδιαμόρφωτο γενετικὸ ὑλικό»;

Συνεργοὶ βεβαίως εἶνε οἱ γονεῖς. Ἀντιμετωπίζουν τὴ νέα ζωὴ ἐχθρικὰ καὶ βλέπουν τὸ παιδὶ ποὺ τοὺς χαρίζει ὁ Θεὸς ὡς ἀντίδικο ποὺ πρέπει νὰ ἐξοντωθῇ. Κανένα ζῷο καὶ κανένα θηρίο τῆς ζούγκλας δὲν συμπεριφέρεται ἔτσι. Τί δάκρυα πρέπει χύσουν γιὰ τὴν πρᾶξι τους!

Κορυφαία εὐθύνη ἐδῶ φέρει τὸ κράτος πού, ἀντὶ νὰ πατάσσῃ, ἐπιτρέπει, ἐνθαρρύνει καὶ ἐπιχορηγεῖ μάλιστα αὐτὴ τὴ γενοκτονία.

+++

Αὐτὰ τὰ λίγα, ἀγαπητοί μου, εἶχα νὰ σᾶς πῶ ἐπὶ τοῦ χαιρετισμοῦ «Χαῖρε, ἡ στήλη τῆς παρθενίας». Ὁ χαιρετισμὸς κλείνει μὲ τὸ «Χαῖρε, ἡ πύλη τῆς σωτηρίας». Ἡ Παναγία ὡς Παρθένος εἶνε τὸ πρότυπο τῆς παρθενίας· ὡς Μητέρα δὲ τοῦ Θεοῦ εἶνε ἡ πύλη εἰσόδου στὴ σωτηρία· δι᾽ αὐτῆς ὁ κόσμος βρίσκει τὴ σωτηρία. Ὡς μητέρα ἀποτελεῖ πρότυπο γιὰ κάθε μάνα.

Μητέρα εἶνε ὁ τιμητικὸς τίτλος τῆς γυναίκας. Ἡ μάνα εἶνε τὸ γλυκύτερο πρόσωπο στὴ ζωή μας, ἡ ῥίζα τῆς οἰκογενειακῆς ζωῆς, ἑστία καὶ κέντρο συνοχῆς τῆς οἰ κογενείας. Ἂν οἱ γυναῖκες ἀγαποῦν τοὺς ἄντρες τους, οἱ ἄντρες ἀγαποῦν τὶς γυναῖκες καὶ τὰ παιδιά τους, ἂν εἴμαστε ἐργατικοὶ καὶ φιλότιμοι, τότε ἡ μικρή μας πατρίδα θὰ εὐλογηθῇ.

Εἴθε ὁ Θεὸς νὰ μᾶς ἐλεήσῃ καὶ ἡ ὑπέρμαχος Στρατηγὸς νὰ μᾶς ἐνδυναμώσῃ. Ἐμεῖς, ποὺ ἐδῶ στὰ ἄκρα φυλάσσουμε Θερμοπύλες, νὰ ἀγαποῦμε τὴν Ἐκκλησία, νὰ ἐκκλησιαζώμεθα, νὰ ἐξομολογούμεθα, νὰ ζητοῦμε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Καὶ τότε, παρ᾽ ὅλη τὴν ἁμαρτωλότητά μου, προφητεύω καὶ λέγω· ἡ Μακεδονία μας ἦτο, εἶνε καὶ θὰ εἶνε πάντα Ἑλληνική.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Πηγή: (Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ποὺ ἔγινε στὸν ἱ. ν. Ἁγ. Παντελεήμονος Φλωρίνης τὴν Παρασκευὴ 4-4-1997 βράδυ μὲ ἐκτενέστερο τίτλο. Καταγραφή, καλλιέργεια 13-2-2015.), scribd.com

afistemenaziso.gr