Εστία Πατερικών Μελετών. Η ιστορία τής νομιμοποίησης των αμβλώσεων και η ανάγκη γενικής ανατροπής της.

Τό Ἀνώτατο Δικαστήριο τῶν Η.Π.Α., στίς 24 Ἰουνίου 2022, ἡμέρα πού ἡ Ἐκκλησία τιμᾶ τή γέννηση τοῦ Τιμίου Προδρόμου, ἐξέδωσε τήν ἱστορική ἀπόφαση μέ τήν ὁποία ἀνέτρεψε τήν προηγούμενη ἀπόφαση στήν ὑπόθεση  «Roe v. Wade» (1973), μέ τήν ὁποία ἀνατραπεῖσα ἀπόφαση, ἀναγνωρίστηκε τό «συνταγματικό δικαίωμα» τῆς γυναίκας στήν ἄμβλωση, παραβλέποντας τά δικαιώματα τοῦ κυοφορουμένου ἀνθρώπου. Ἡ ἐξ ἀρχῆς ἐσφαλμένη ἐκείνη ἀπόφαση ἀπετέλεσε «σημαία» γιά τά φεμινιστικά κινήματα, παρασύροντας σχεδόν ὅλο τόν κόσμο στήν ἀποδοχή τῆς ἔκτρωσης, ὡς μίας ἁπλῆς χειρουργικῆς ἐπέμβασης.

Ἐνάγουσα στήν ὑπόθεση ἦταν μία ἀκτιβίστρια, ἡ ὁποία ἔγινε γνωστή μέ τό ψευδώνυμο Jane Roe. Ἡ συγκεκριμένη γυναίκα εἶχε κινηθεῖ νομικά προκειμένου νά ἐπιτύχει τήν Συνταγματική Ἀναγνώριση τῆς ἔκτρωσης καθότι ἡ ἴδια κυοφοροῦσε τό τρίτο της παιδί, χωρίς ὅμως νά τό ἔχει «προγραμματίσει». Οἱ δικαστές τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστηρίου προχωρώντας σέ νομικούς ἀκροβατισμούς γιά νά φθάσουν σέ μία προειλημμένη ἰδεολογική ἀπόφαση, «δικαίωσαν» τήν Roe μέ μία ἀπόφαση πού ἴσχυσε γιά 49 χρόνια, παρά τήν ἰσχυρή κριτική πού δέχτηκε γιά τά νομικά ἐπιχειρήματά της, ἀκόμα καί ἀπό ὑπερασπιστές τῶν ἐκτρώσεων. Χαρακτηρίστηκε δέ ἡ ἀπόφαση περισσότερο ὡς ἀκτιβιστική, παρά νομική, ἀφοῦ τό σκεπτικό της ἦταν ἀντίθετο μέ τά διδάγματα τῆς βιολογίας καί μέ τό δίκαιο τῆς Ἀμερικῆς.

Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι ἡ Roe, ἄν καί πέτυχε τόν ἀρχικό σκοπό της, δηλαδή τήν νομική ἀναγνώριση τοῦ «δικαιώματός» της νά κάνει ἔκτρωση, τελικά ἡ ἴδια δέν πραγματοποίησε τήν ἔκτρωση καί γέννησε τό παιδί της δίνοντάς το μετά γιά υἱοθεσία. Μάλιστα στό ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς της ἀφιερώθηκε στόν ἀγώνα κατά τῶν ἀμβλώσεων, χαρακτηρίζοντας τήν ὑπόθεση «ROE» ὡς τό μεγαλύτερο λάθος τῆς ζωῆς της.

Ἡ συνέχεια γνωστή. Ἡ Ἀμερική ὡς χώρα πού διαδραματίζει βαρύνοντα ρόλο στίς ἐξελίξεις στόν ὑπόλοιπο πλανήτη, συμπαρέσυρε στήν ἀναγνώριση τοῦ «δικαιώματος» στήν ἄμβλωση σχεδόν ὅλο τόν κόσμο. Ἡ Ἑλλάδα, πιστός οὐραγός κάθε δυτικοῦ παραλογισμοῦ, προχώρησε τό 1986 στή νομιμοποίηση τῶν ἐκτρώσεων, μέ ἕνα νομοθέτημα τό ὁποῖο σήμανε τήν πνευματική καί δημογραφική κατάρρευση τῆς χώρας.

Καί ἄν στήν Ἑλλάδα οἱ ἀντιδράσεις ἦταν ἰσχνές, στήν Ἀμερική δημιουργήθηκε ἕνα μεγάλο κίνημα πού ἔδωσε μεγάλες μάχες γιά τήν προστασία τῆς ἀγέννητης ζωῆς, οἱ λεγόμενοι pro-lifers οἱ ὁποῖοι ἀντιστάθηκαν μέ κάθε νόμιμο μέσο σέ αὐτόν τόν παραλογισμό. Καί ἐνῶ ὁ ἀγώνας τούς φάνταζε μάταιος, ἔπειτα ἀπό μισό αἰώνα ἦλθε γι’ αὐτούς ἡ δικαίωση. Ἀλλά ἀκόμα καί ἄν δέν ἐρχόταν ἡ δικαστική νίκη, ὁ ἀγώνας τους ὄντως δέν ἦταν μάταιος, ἀφοῦ σέ προσωπικό ἐπίπεδο διαχώρισαν τή θέση τους ἀπό μία κοινωνία πού νομιμοποίησε τό φόνο τῶν πλέον ἀδυνάτων ἀνθρωπίνων ὄντων καί ἐπιπλέον ἀφύπνισαν ἑκατομμύρια συνειδήσεις, ματαιώνοντας στήν πράξη χιλιάδες ἐκτρώσεις.

Ὁ δικαιωμένος ἀπό κάθε ἄποψη ἀγώνας τους, ἐμπνέει κάθε ἐλεύθερο ἄνθρωπο πού δέν ὑπέταξε τή συνείδησή του στά κελεύσματα τῆς νέας τάξης πραγμάτων καί καταρρίπτει τό ἐπιχείρημα τῆς «ματαιότητας» τῆς ἀντίστασης, πού κρύβει περισσότερο τήν ἀνυπαρξία διάθεσης γιά ἀγώνα. Ὅπως κάθε ἀγαθό, ὁ ἀγώνας αὐτός εἶχε τό κόστος του. Αὐτό τό κόστος καί οἱ δυσκολίες εἶναι τά παράσημα τῶν ἀγωνιζομένων καί ἴσως ἔχουν μεγαλύτερη ἀξία ἀκόμα καί ἀπό τήν ἴδια τήν ἔκβαση τοῦ ἀγώνα.

Οἱ ἄνθρωποι πού τόλμησαν νά τά βάλουν μέ τά μεγαθήρια τῶν ὑγειονομικῶν ἑταιρειῶν ἀμβλώσεων, μέ τό λόμπυ τοῦ ἀκραίου φεμινισμοῦ, μέ τά συστημικά ΜΜΕ, χαρακτηρίστηκαν γραφικοί, περιθωριοποιήθηκαν, ἀπειλήθηκαν. Παρόμοιες καταστάσεις συνέβησαν καί μέ τό ἐσχάτως ἐμφανισθέν κίνημα τῶν pro-lifers (ὑπέρ τῆς ζωῆς) στήν Ἑλλάδα, οἱ ὁποῖοι ἔδρασαν εἰρηνικά, ἐνημερώνοντας μέ ἡμερίδες, ἀφίσες στό μετρό. Δράσεις πού συνάντησαν σθεναρή ἀντίδραση ὄχι μόνο ἀπό τούς συστημικούς μπαχαλάκηδες πού ἀπειλοῦσαν καί ἔγραφαν συνθήματα ἐναντίον ἰατρῶν, τραμπούκιζαν τά γραφεῖα τοῦ «ἀφῆστε με νά ζήσω», μαζεύονταν ἔξω ἀπό τούς χώρους τῶν ἡμερίδων γιά νά δημιουργήσουν προβλήματα καί οὕτω καθ’ ἑξῆς, ἀλλά καί ἀπό τήν ἴδια τήν ἐξουσία αὐτοπροσώπως μέ τή ματαίωση τῆς καμπάνιας στό μετρό.

Ἡ Ἀνθρώπινη Ζωή εἶναι μοναδική, ἀναντικατάστατη, ξεκινάει ἀκριβῶς τή στιγμή τῆς σύλληψης καί εἶναι ἕνα Μοναδικό Δῶρο Θεοῦ καθότι ἐκτός τῶν ἄλλων ὁ ἄνθρωπος καθίσταται κατά Χάριν συνδημιουργός τῆς Ζωῆς! Κανένας ἀπολύτως δέν ἔχει δικαίωμα νά βλάψει τό ἔμβρυο, καθότι εἶναι αὐτόνομος ὀργανισμός μέ τήν δική του Ψυχή καί τό δικό του μοναδικό δικαίωμα στήν Ζωή. Εἶναι ὑποκρισία νά θεωρεῖται ζωή ἕνα κύτταρο στήν Ἀνταρκτική, στούς βυθούς τῶν ὠκεανῶν καί στόν πλανήτη Ἄρη καί νά μή θεωρεῖται ζωή τό ἔμβρυο πού ἀποδεδειγμένα ζεῖ, κινεῖται, αἰσθάνεται.

Εἶναι πλέον καιρός νά ἀνοίξει ἕνας γνήσιος κοινωνικός διάλογος γιά τήν ἀντιμετώπιση τοῦ σοβαροῦ αὐτοῦ ζητήματος, τό ὁποῖο ἔχει ἐπιπτώσεις ὄχι μόνο στό δημογραφικό ζήτημα τῆς Ἑλλάδας ἀλλά καί στό ζήτημα τῆς ψυχικῆς ὑγείας καί τῆς κοινωνικῆς εἰρήνης καί εὐημερίας.

Φρονοῦμε ὅτι ἡ ἀλλαγή τῆς στάσης τῆς κοινωνίας μας ἀπέναντι στό θέμα τῶν ἐκτρώσεων, εἶναι ἐπιβεβλημένη. Τά ἑκατομμύρια δολοφονημένων ἀνυπεράσπιστων βρεφῶν, μέ τήν ἀνοχή καί τῆς Πολιτείας, «ἐκδικοῦνται» πνευματικά τά ἐγκλήματα, κατά τό «μάχαιραν ἔδωκας, μάχαιραν θά λάβεις» (Ματθ. 5, 3). Ἡ ἠθική ἀπενεχοποίηση τῶν ἀμβλώσεων, ὄχι μόνο ὠθοῦν ἑκατομμύρια γυναῖκες νά προβοῦν σέ αὐτή τήν ἀποτρόπαια πράξη, ἀλλά τίς ἐμποδίζουν ἀπό τή σωτήρια εἰλικρινῆ μετάνοια πού εἶναι ὁ μοναδικός τρόπος γιά νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τίς τρομερές συνέπειες τῆς «νόμιμης» πράξεώς τους.

(Πηγή: orthros.eu)

alopsis.gr 

Η αβάσταχτη μοναξιά της οθόνης (Κώστας Θερμογιάννης)

Είναι η τεχνολογία που απομονώνει τον άνθρωπο ή μήπως τελικά στις μέρες μας ο άνθρωπος, αφού μπορεί λόγω της τεχνολογίας, έχει αυτοθέλητα, εγκαταλείψει την επιθυμία της σχέσης; 

Ο άνθρωπος σήμερα κατοικεί στην οθόνη! Δεν κοιτάζει πια ευθέως κι εκ του σύνεγγυς το πρόσωπο του συνανθρώπου του αλλά το απομακρυσμένο, φιλτραρισμένο και καλλωπισμένο ψηφιακό του είδωλο. Κάθε φορά που το δάχτυλο σέρνεται πάνω στην οθόνη, επιβεβαιώνεται το γεγονός ότι έχουμε περάσει, ασυνείδητα ίσως, το κατώφλι μιας νέας ανθρωπολογικής και κοινωνικής συνθήκης. Ο σύγχρονος πολίτης βιώνει μια καινοφανή αντίφαση: Ενώ ζει σε καθεστώς υπερσύνδεσης, έχει σε μεγάλο βαθμό, ελαχιστοποιήσει τη δια ζώσης κοινωνικότητά του. Η τεχνολογία από εργαλείο μετουσιώθηκε σε περιβάλλον! Στην πραγματικότητα όμως, η ψηφιακή ‘συνύπαρξη’ μοιάζει περισσότερο με απέραντη μοναξιά μέσα στην εκκωφαντική σιωπή τής απομόνωσης παρά με κοινωνικοποίηση.

Αποτελεί απόδειξη υπαρξιακής άγνοιας για το ποιόν και την αληθινή φύση του άλλου, του φίλου, του γνωστού, το γεγονός ότι αυτός υπάρχει στην καθημερινή πρακτική μόνο ως μια ψηφιακή αναπαράσταση και ως ένα στοιχείο προς διαχείριση. Η σχέση, η γνωριμία, ενδεχομένως δε και η ίδια η αξιακή υπόσταση του κοινωνείν, διαμορφώνεται και καθορίζεται πια από τον ψηφιακό τρόπο με τον οποίο ομοιόμορφα, ισοπεδωτικά για τις τοπικές ιδιαιτερότητες και αδιακρίτως ηθών κι εθίμων, έχει επιβληθεί σε όλο το μήκος και το πλάτος της Γης, Ταυτόχρονα, η επικοινωνία, υποταγμένη πια κι αυτή στους σύγχρονους ψηφιακούς κανόνες, έχει μετατραπεί σε μια τυποποιημένη διαδικασία, σε μια αλληλουχία ειδοποιήσεων και αντιδράσεων, έχοντας απωλέσει ουσιωδώς τα δομικά και συστατικά της χαρακτηριστικά. Δεν είναι πια συνάντηση αλλά ανταλλαγή, δεν είναι μνήμη παρουσίας και δια ζώσης αλληλεπίδραση αλλά αλγόριθμοι και δεδομένα. Ο χαρακτήρας και η βιωματική παρουσία του ανθρώπου αποσυντέθηκε για να μετατραπεί σε προφίλ!

Στην εποχή της ανθρωπολογικής μεταμόρφωσης και της οριζόντιας επικράτησης του ‘Φαίνομαι άρα υπάρχω’, ο ψηφιακός χρόνος έχει επιβάλλει μια νέα ψυχολογία. Ό,τι δε χωρά στην απάνθρωπα ακούραστη συχνότητα της διαρκούς παραγωγής εντυπώσεων αλλά και στους ρυθμούς τής ταχύτητας ανταπόκρισης και αντίδρασης, απλώς δεν υφίσταται! Ο χρόνος έχει καταστεί αποσπασματικός και ασυνεχής, δεν υπάρχει πια λαχτάρα προσμονής, λαχτάρα αγγίγματος και ανταλλαγής βλέμματος, παρά ένα -συνειδησιακά και ψυχικά πιεστικό- συνεχές ψηφιακό ‘τώρα’, χωρίς προσδοκία ουσιώδους νοήματος, που δεν τελειώνει, που καταναλώνεται χωρίς να δημιουργεί ζωντανές μνήμες. Ένα ιδιόμορφο καθεστώς βραχύτητας το οποίο διαμορφώνει ανθρώπους που δε συνομιλούν αλλά δημοσιεύουν, που δεν βιώνουν την αλληλοεπίδραση αλλά ειδοποιούνται γι’ αυτή, που δεν σκέφτονται αλλά διαχειρίζονται! Το βλέμμα αντικαταστάθηκε από φωτογραφίες, ο διάλογος από ειδοποιήσεις, η εκτίμηση και τα συναισθήματα για τον συνάνθρωπο από κουμπάκια που εμφανίζουν στην οθόνη πολύχρωμα εικονίδια αντιδράσεων, τα οποία όμως δεν φέρουν απολύτως κανένα νοηματικό και ψυχικό βάρος ελλείψει βιωματικότητας στην αποστολή και, κυρίως, στην πρόσληψή τους.

Το κοινωνικό κενό ανάμεσα σε δύο οθόνες που επικοινωνούν είναι ενδεχομένως μεγαλύτερο από όσο η αντιληπτική ικανότητα της κοινωνίας μπορεί να κατανοήσει με σαφήνεια και πληρότητα. Η αβάσταχτη μοναξιά της οθόνης όχι μόνο δεν μπορεί να υπηρετήσει την κοινωνική σχέση και τα ιδανικά αυτής, αντιθέτως την έχει υποκαταστήσει εις βάρος πολιτών και κοινωνιών. Στο πλαίσιο αυτό, ο άνθρωπος ζει διαμέσου της οθόνης μέσα στην ψευδαισθησιακή οικειότητα που του παρέχει το ψηφιακό περιβάλλον της τεχνολογίας και, πνιγμένος μέσα στην εγγενή του ανικανότητα να διαχειριστεί την υπερπληροφόρηση, αναζητά το υπαρκτικό του νόημα. Μπορεί όμως να το βρει μέσα στη συνθήκη αυτή; Η ουσία τής παρουσίας του μέσα στον κόσμο και την κοινωνία έχει αμφισβητηθεί πρώτα από τον ίδιο του τον εαυτό καθόσον έχει συνειδητά επιλέξει τη φυγή από το βλέμμα του συνανθρώπου του και την υπεκφυγή από την κοινωνική σχέση. Σχέση η οποία αναλώνεται και περιορίζεται στην ψηφιακή αλληλεπίδραση χωρίς βάθος συνειδησιακό, με αποτέλεσμα αυτή να χάνεται στην επιφάνεια της γυαλιστερής οθόνης.

Η φιλία αλλά και η βιωματική συνύπαρξη έχει μετουσιωθεί σε κοινή κατανάλωση διαδικτυακού περιεχομένου, εμπλουτισμένου βεβαίως με διαφημίσεις, μέσα από μια διαρκή ψηφιακή σύνδεση, η οποία όμως εκτοπίζει την πολύτιμη, για την κοινωνία, κοινή παρουσία και δια ζώσης αλληλεπίδραση. Η τεχνολογία έχει προσφέρει στον άνθρωπο ένα νέο είδος -εικονικής- ύπαρξης, ελαφρύ, επιφανειακό κι ευκόλως ελεγχόμενο.

Το ερώτημα λοιπόν είναι εύλογο: Είναι η τεχνολογία που απομονώνει τον άνθρωπο ή μήπως τελικά στις μέρες μας ο άνθρωπος, αφού μπορεί λόγω της τεχνολογίας, έχει αυτοθέλητα, εγκαταλείψει την επιθυμία της σχέσης;

(Πηγή: huffingtonpost.gr)

alopsis.gr

Εκ του ιστολόγιου: Είναι ίσως αγαπητοί ένα από τα σημεία των καιρών, να βλέπεις ανθρώπους να κάθονται και οι 9 στους 10 να κοιτάνε το κινητό τους. Αντί να μιλάνε με τον διπλανό τους, κοιτάνε όλοι σχεδόν το κινητό τους.

Την ψηφιακή εποχή, την ονόμασαν και εποχή της πληροφορίας. Μέσα από αυτήν την οθόνη ανά πάσα στιγμή πας σε όποιο μέρος του πλανήτη επιθυμείς. Όμως αυτή η οθόνη μπορεί να σου δείξει κάτι καλό και χρήσιμο αλλά ταυτόχρονα με δική μας πάντα πρωτοβουλία, μπορεί να μας δείξει και αισχρά πράγματα. Σαρκικά και άκρως πρόστυχα.

Σε ένα λεπτό ο άνθρωπος ή μάλλον ο χρήστης αυτής την οθόνης μπορεί να δει τα πάντα. Από κάτι ωφέλιμο, μέχρι δολοφονίες ανθρώπων, θανάτους ανθρώπων, δυστυχήματα, βία κλπ.

Είναι αυτή η οθόνη που κάνει ανήλικους να βιαιοπραγούν σε άλλους ανηλίκους και να ανεβάζουν τις αδιανόητες αυτές πράξεις τους στις οθόνες μας. Είναι αυτή η οθόνη που φουντώνει την ανθρωπαρέσκεια μας όταν ανεβάζουμε διαρκώς φωτογραφίες με εμάς τους ιδίους.

Άλλοτε με το αυτοκίνητό μας, τον ή την σύζυγό μας, τα παιδιά μας και δυστυχώς και τα ανήλικα παιδιά μας, τα σώματά μας και ακραία όπως τώρα το καλοκαίρι οι γυναίκες στην παραλία με ένα μικρό κομμάτι ύφασμα που το λένε μαγιό!. Αυτή η οθόνη ανάβει σαρκικά πάθη. Ανάβει την φιλαυτία μας, την ηδονή μας, την περηφάνειά μας.

Αυτή η οθόνη δεν μας απομακρύνει μόνον από τη φυσική παρουσία του συνανθρώπου μας. Το κυριότερο, μας απομακρύνει από τον Θεό. Από τον Ιησού Χριστό που ήρθε στη γη και ενανθρώπησε για εμάς. Από την Παναγία και τους Αγίους μας.

Ο Απόστολος Παύλος μας λέει: «᾿Αδιαλείπτως προσεύχεσθε»(*). «Γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμὸν». (Αʹ Θεσσαλ. εʹ 17· Ματθ. κστʹ 41). Φυσικά αυτό μας το λέει ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός, δια του Αποστόλου Παύλου. Εμείς όμως τι κάνουμε αδιαλείπτως; Οτιδήποτε άλλο πέραν της προσευχής.

Στον ελεύθερο μας χρόνο, κοιτάμε την οθόνη και όχι την ψυχή μας και τη σωτηρία αυτής. Ποιος αγαπητοί χαίρεται με αυτό; Οπωσδήποτε ο μισάνθρωπος διάβολος. Ο άνθρωπος αγαπητοί, είναι δημιούργημα του Τριαδικού Θεού. Σκοπός μας είναι η Προσευχή. Η Συνομιλία με τον Πατέρα, τον Υιό, την Παναγία και τους Αγίους μας.

Είναι η μελέτη του Λόγου του Θεού. Του Ευαγγελίου και η Ερμηνεία του όπως την κάνουν Θεόπνευστα οι Άγιοί μας Πατέρες. Εμείς όμως, σκοτισμένοι από τα πάθη μας, αντί να είμαστε κοντά στα παραπάνω, τον Λόγο του Θεού και την Θεόπνευστη Ερμηνεία του, κοιτάμε μια οθόνη. Μπορεί να είναι του κινητού, του φορητού ή σταθερού υπολογιστή ή η τηλεόραση.

Δλδ αγαπητοί. Αφήνουμε τον Δημιουργό μας και αφοσιωνόμαστε στο δημιούργημα. Δίνουμε την Καρδιά μας εκεί. Προσέξτε το. Δίνουμε την Καρδία μας στο Δημιούργημα και όχι στον Δημιουργό.

Έχουν φτάσει άνθρωποι σε εξάρτηση από το κινητό τηλέφωνο. Μήπως αγαπητοί, η κατάσταση αυτή είναι ειδωλολατρία; Η Οθόνη αυτή προάγει και μας προσκολλά στο Κοσμικό Πνεύμα. Το Σαρκικό, το εγωιστικό, το φιλήδονο. Μας απομακρύνει από την Πνευματική, Χριστιανικά Ορθόδοξη Ζωή. Μπαίνουμε μέσα από αυτήν την οθόνη στον Κόσμο. Στην υλιστική ζωή. Απορροφούμαστε από αυτήν και ξεχνάμε τον προορισμό μας στη γη που αποτελεί την εξορία του ανθρώπου αφού δεν είμαστε Κοσμοπολίτες αλλά Ουρανοπολίτες. Χάνουμε τον προορισμό μας που είναι η Άνω Ιερουσαλήμ, ο Παράδεισος.

Προσέξτε κάτι που το ακούω συχνά. Πολλοί παρασυρόμενοι από τους λογισμούς που τους βάζει ο πονηρός λένε: είναι αργά για να αρχίσω να διαβάζω το Ευαγγέλιο και την Αγία Γραφή. Είμαι φορτωμένος με πολλές αμαρτίες.

Εδώ αγαπητοί είναι η μεγαλύτερη παγίδα του διαβόλου. Να σε πείσει πως είναι πλέον αργά για να αρχίσεις να περπατάς στην Χριστιανικά Ορθόδοξη Πνευματική Ζωή. Σε αποθαρρύνει. Σε απομακρύνει. Σου λέει: με όλα αυτά που έχεις κάνει, τι την θες την Πνευματική Ζωή. Άργησες να το κάνεις.

Όχι αγαπητοί. Δεν αργήσαμε. Ο Ληστής στο Σταυρό είναι παράδειγμα για όλους μας. Την τελευταία στιγμή δια της Μετανοίας, μπήκε στον Παράδεισο. Ο Θεός με το άπειρο έλεός του μας περιμένει μέχρι την τελευταία μας στιγμή. Μην λοιπόν ακούμε αυτούς τους λογισμούς. Η Μετάνοια, η επιθυμία αλλαγής της ζωής μας, η εξομολόγηση, η παρουσία μας στην Εκκλησία, μας σώζουν.

Δεν λέω να τα κάνουμε αυτά σε όλο τους το μέγεθος. Όσο μπορούμε. Ο Ιησούς Χριστός είναι Καρδιογνώστης. Να κάνουμε προσπάθεια αλλαγής. Η οθόνη λοιπόν αυτή, προκαλεί την απομάκρυνσή μας από τον σκοπό μας που είναι η σωτηρία της ψυχής μας.

Όσο μπορείτε λιγότερο χρόνο να δώσετε σε αυτήν την οθόνη. Αφήστε την στην άκρη. Κοιτάξτε κάποια που θα ωφελήσουν πνευματικά την ψυχή σας και αφήστε την οθόνη. Δεν γεννηθήκαμε για να είμαστε όλη την ώρα σε αυτήν την οθόνη. Μακριά λοιπόν.

Κοντά στον Τριαδικό Θεό, την Υπεραγία Θεοτόκο και τους Αγίους μας.

Α.Η. 

Ουράνιος Έρως: Η πορεία της ψυχής προς τον Χριστό (π. Ηλίας Γ. Διακουμάκος, Πρεσβύτερος).

Η ανθρώπινη καρδιά, από τότε που γεννήθηκε πάνω στη γη, κουβαλά μέσα της μια μυστική νοσταλγία. Δεν γνωρίζει πάντοτε τι είναι αυτό που ποθεί, ούτε μπορεί να το περιγράφει με λόγια. Ωστόσο, σε στιγμές σιωπής και βαθιάς εσωτερικής καθαρότητας, κάτι μέσα της αναστενάζει, σαν να θυμάται έναν χαμένο Παράδεισο. Αυτός ο αναστεναγμός είναι η κλήση του Θεού. Είναι η φωνή του Χριστού που μιλά στον άνθρωπο ήδη πριν ο άνθρωπος προφέρει το πρώτο Του όνομα.

Από αυτή τη θεία νοσταλγία γεννιέται ο Πατερικός λόγος. Οι Πατέρες της Εκκλησίας, οι άγιοι που βίωσαν την παρουσία του Θεού όχι ως ιδέα αλλά ως πραγματικότητα, τόλμησαν να πουν αυτό που πολλές φορές δεν τολμά να πει η ανθρώπινη γλώσσα: ότι ο Θεός δεν είναι απρόσιτος. Δεν είναι μακριά. Δεν είναι απλώς ο Δημιουργός του κόσμου. Είναι ο Αγαπημένος της ψυχής· ο Νυμφίος που έρχεται να συναντήσει τον άνθρωπο στο μυστήριο της

Αυτή η ενασχόληση δεν είναι θεολογική πραγματεία με ακαδημαϊκή διάθεση, ούτε φιλοσοφική ανάλυση. Είναι μια πορεία· μια σταδιακή ανάβαση της ψυχής προς το φως. Είναι μια προσπάθεια να αποτυπωθεί, όσο επιτρέπει ο λόγος, η λεπτή, τρυφερή και άκρως προσωπική σχέση που γεννιέται ανάμεσα στον άνθρωπο και τον Ιησού Χριστό. Αυτή η σχέση είναι έρωτας· όχι σαρκικός, όχι συναισθηματικός, αλλά θείος, άκτιστος, καθαγιασμένος.

Ο σκοπός του έργου αυτού είναι απλός: Να οδηγήσει τον αναγνώστη σε μια βαθύτερη συνάντηση με τον Χριστό· να του θυμίσει ότι η πίστη δεν είναι καθήκον, αλλά σχέση· ότι ο Θεός δεν περιμένει από εμάς μια εξωτερική θρησκευτική συμπεριφορά, αλλά την καρδιά μας.

Κι όταν όλα σωπάσουν (οι φωνές, οι αγωνίες, οι φόβοι) μένει μια μόνη αλήθεια, απλή και άγια, ότι: Ο Χριστός είναι η ζωή μας, ο έρωτας της ψυχής μας και το φως που ποτέ δεν δύει.

Ο Χριστός είναι Εκείνος που αφυπνίζει την εσωτερική ακρόαση της ψυχής. Είναι το πλέον άξιο “αντικείμενο” του ανθρώπινου πόθου, η ομορφιά που δεν εξαντλείται, η τελειότητα που δεν γνωρίζει όρια. Μέσα Του συμπυκνώνεται η βαθύτερη λαχτάρα της ανθρώπινης ύπαρξης, η προσδοκία για το απόλυτο και το αληθινό.

Γι᾽ αυτό και η προσευχή των αγίων γίνεται επίκληση: «Κύριε, χάραξε μέσα στα μάτια της ψυχής μου την εικόνα του Υιού Σου». Είναι η κραυγή μιας καρδιάς που αναζητά όχι απλώς μια μορφή, αλλά την ίδια την παρουσία του Θεανθρώπου να φωτίζει τον νου και να διαμορφώνει το «είναι».

Όποιος αγαπά τον Χριστό ως Νυμφίο της ψυχής του, ποθεί να Τον αντικρίζει αδιάκοπα. Όπως ο άνθρωπος που αγαπά βαθιά θέλει το αγαπημένο πρόσωπο πάντοτε μπροστά του, έτσι και η ψυχή που γνώρισε τον Κύριο επιθυμεί η μορφή Του να σφραγίζει κάθε σκέψη, κάθε φαντασία, κάθε ανάσα. Διότι δεν υπάρχει ομορφότερη θέα από τη λάμψη του Προσώπου Του.

Και όταν ανοίγουν τα μάτια το ξημέρωμα, η πρώτη κίνηση της καρδιάς είναι να στραφεί προς Εκείνον και να Τον χαιρετήσει με τρυφερή νοσταλγία. Τα χείλη ψιθυρίζουν τον ύμνο που διδάσκει η Εκκλησία και επαναλαμβάνουν μαζί με τις αγγελικές δυνάμεις: «Σέ προσκυνοῦμε, Δυνατέ· ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος». Έτσι αρχίζει η μέρα του ανθρώπου που αγάπησε τον Νυμφίο:

* με μνήμη Θεού,

* με λαχτάρα συνάντησης και

* με την ταπεινή βεβαιότητα ότι κάθε αυγή είναι μια νέα πρόσκληση για κοινωνία με Εκείνον.

Η αυγή της καρδιάς

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή του πιστού όπου ο Θεός δεν φανερώνεται με εικόνες ή λόγια, αλλά με μια αδιόρατη εσωτερική ανατολή. Είναι εκείνη η ώρα που ο άνθρωπος αισθάνεται ότι κάτι ξυπνά πέρα από τη σκέψη του· μια λεπτή, ήρεμη ακτίνα φωτός που δεν έρχεται από έξω, αλλά γεννιέται μέσα του. Αυτή η πνευματική αυγή δεν είναι προϊόν φαντασίας· είναι η μυστική επίσκεψη του Θεού στην καρδιά που Τον αναζητά.

Όταν η ψυχή καθαρίζει τον χώρο της από θορύβους, φόβους και φλύαρους λογισμούς, τότε ο Χριστός βρίσκει τόπο να εισέλθει. Όχι ως ένα ακόμη συναίσθημα, αλλά ως αληθινή παρουσία που μεταμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο. Γιατί ο Θεός δεν επισκέπτεται τις ψυχές με θόρυβο. Έρχεται όπως το πρώτο φως πριν την αυγή: σεμνά, αθόρυβα, και όμως ακαταμάχητα.

Σ᾽ αυτήν τη στιγμή ο άνθρωπος αναγνωρίζει τη βαθιά αλήθεια ότι η ζωή έχει έναν μόνο προσανατολισμό που αξίζει: να στραφεί προς το πρόσωπο Εκείνου που είναι το φως και η ειρήνη της ύπαρξης. Ό,τι τον τραυμάτισε, ό,τι τον βάρυνε, ό,τι τον έκανε να σκοντάψει, χάνει την απολυτότητά του. Η καρδιά αρχίζει να βλέπει όχι με το σκοτεινό βλέμμα της ανάγκης, αλλά με το καθαρό βλέμμα της εμπιστοσύνης.

Και τότε, μέσα σ᾽ αυτήν τη λεπτή στιγμή, γεννιέται μια ευγνωμοσύνη που δεν χρειάζεται λόγια. Η ψυχή κατανοεί βαθιά πως δεν είναι μόνη, πως τη συνοδεύει μια αγάπη που δεν υποχωρεί στις καταιγίδες ούτε συνθηκολογεί με το σκοτάδι. Ο Χριστός γίνεται η αυγή της καρδιάς· ο ήλιος που δεν δύει ποτέ στους κόπους και στις αναμονές της ζωής.

Έτσι αρχίζει ο δρόμος της πνευματικής ωριμότητας: όχι με θορυβώδεις ενθουσιασμούς, αλλά με μια ήρεμη, βαθιά προσήλωση στην παρουσία του Θεού. Ο άνθρωπος μαθαίνει να περπατά όχι με την αλαζονεία της αυτάρκειας, αλλά με την ταπεινή βεβαιότητα ότι κάθε βήμα φωτίζεται από Εκείνον που έγινε για μας οδός, αλήθεια και ζωή.

Ύμνος θείων ερώτων

Υπάρχουν λόγια που μόνο η καρδιά τολμά να ψιθυρίσει όταν σταθεί μπροστά στον Χριστό. Λόγια που δεν γεννιούνται από σκέψη αλλά από άναμμα εσωτερικής φωτιάς· εκείνης της φωτιάς που τόσο βαθιά περιγράφει ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος στους ύμνους των θείων ερώτων. Διότι η αγάπη προς τον Χριστό δεν είναι μια τυπική προσήλωση, αλλά φλόγα που καταλαμβάνει ολόκληρη την ύπαρξη.

Ο άγιος μιλά για τον Κύριο ως τον «Αγαπημένο της ψυχής», εκείνον που, μόλις Τον αντικρίσει κανείς, αισθάνεται να λιώνει μέσα του κάθε σκοτάδι. Έτσι και η ψυχή του πιστού, όταν σηκώσει τα μάτια της προς τον Θεάνθρωπο, δεν βλέπει απλώς ένα θείο πρόσωπο· βλέπει την ίδια την πηγή της ομορφιάς. Βλέπει τον Χριστό που την επισκέπτεται με την πιο λεπτή τρυφερότητα, σαν ήλιος που ανατέλλει απαλά αλλά ακατανίκητα.

Και τότε η καρδιά, σαν να ξυπνά από βαθύ ύπνο, αρχίζει να ψέλνει τον εσωτερικό της ύμνο: «Είσαι το κάλλος μου, το φως μου, η ανάσα μου· χωρίς Εσένα δεν υπάρχω». Ένας τέτοιος ύμνος δεν διδάσκεται· γεννιέται από εμπειρία. Είναι η μυστική φωνή που έχουν όσοι γνώρισαν τον Χριστό όχι μόνον ως Θεό, αλλά ως τον Εραστή της ψυχής τους· τον μόνο που μπορεί να αγγίξει τα πιο κρυφά βάθη της ανθρώπινης ύπαρξης.

Όπως ο άγιος Συμεών γράφει πως βλέπει τον Κύριο να λάμπει σαν «άκτιστο φως» και να τον κυκλώνει με ανείπωτη γλυκύτητα, έτσι και η ψυχή που αγαπά στρέφεται προς Εκείνον με μια λαχτάρα που την ξεπερνά. Γιατί ο Χριστός είναι ο μόνος που δεν ντροπιάζει την αγάπη μας, ο μόνος που δέχεται τη στοργή μας χωρίς να την απορρίπτει, ο μόνος που αγκαλιάζει τα δάκρυά μας σαν πολύτιμους λίθους.

Όταν η καρδιά φλέγεται από αυτήν την ουράνια αγάπη, τότε καταλαβαίνει γιατί οι άγιοι μιλούσαν για τον Κύριο με λέξεις που θυμίζουν ερωτικό πόθο· γιατί δεν υπάρχει αγάπη ανώτερη, πιο προσωπική, πιο ολοκληρωτική από τη σχέση με τον Χριστό. Είναι ο Μοναδικός που μπορεί να γίνει για τον άνθρωπο τα πάντα: ο φίλος, ο πατέρας, ο αδελφός, ο Νυμφίος.

Και η ψυχή, ντυμένη με αυτή την αγάπη, νιώθει τα μέλη της να στολίζονται με άφθαρτο κάλλος· νιώθει ότι γίνεται όμορφη όχι για τον εαυτό της, αλλά επειδή καθρεφτίζεται στο πρόσωπό Του. Και τότε ψιθυρίζει, με την απαλότητα που μόνο η αληθινή λατρεία γνωρίζει: «Κύριε, Εσύ είσαι το κάλλος μου. Όπου και αν στραφώ, Εσένα ζητώ να βλέπω. Ας γίνει η καρδιά μου θρόνος Σου, και τα μάτια μου να κοιτούν αιώνια το φως Σου».

Έτσι μιλούν όσοι αγαπούν τον Χριστό αληθινά, εκείνοι που γνώρισαν τι σημαίνει να καίγεσαι από θεϊκό έρωτα, να ζεις «εν Χριστώ», να μεταμορφώνεσαι από την παρουσία Του.

Η τρυφερή επίσκεψη της χάριτος

Υπάρχουν στιγμές στην πνευματική ζωή που ο Χριστός δεν έρχεται με φωτιά ούτε με εκθαμβωτική δόξα, αλλά με την απαλότητα μιας ανεπαίσθητης αύρας. Αυτή η επίσκεψη της Χάριτος δεν επιβάλλεται στην ψυχή· την αγγίζει με λεπτότητα, όπως η πρωινή δροσιά αγγίζει τα πέταλα ενός λουλουδιού. Ο άνθρωπος δεν την αντιλαμβάνεται πάντα με την πρώτη στιγμή· την αισθάνεται όμως αργότερα, όταν συνειδητοποιεί πως η καρδιά του άρχισε να μαλακώνει, να γίνεται δεκτική, ευάλωτη, ζωντανή.

Η χάρη εργάζεται αθόρυβα, τρυφερά· δεν εξαναγκάζει, αλλά ελκύει. Και τότε η ψυχή, σαν παιδί που αναγνωρίζει την παρουσία της μητέρας του χωρίς να την βλέπει, ανασηκώνεται προς τον Κύριο και Τον αναζητά με λαχτάρα. Δεν ζητά λόγους ούτε αποδείξεις· μόνο την αίσθηση της γλυκύτητας του Προσώπου Του. Γιατί η σχέση με τον Χριστό δεν είναι υπόθεση του νου, αλλά του έρωτα, εκείνου του άυλου, καθαγιασμένου έρωτα που διδάσκουν οι άγιοι.

Στις στιγμές αυτές, η ψυχή συλλαμβάνει κάτι από το μυστήριο των θείων ερώτων, ότι: Ο Θεός δεν θέλει απλώς να τον υπακούμε, αλλά να τον αγαπούμε. Θέλει να γίνει ολόκληρη η ύπαρξή μας τόπος συνάντησης, να γίνει η καρδιά μας το δωμάτιο όπου Εκείνος εισέρχεται και αναπαύεται. Όπως ο άγιος Συμεών περιγράφει την γλυκύτατη εμφάνιση του Χριστού που φωτίζει και συγκινεί την ψυχή μέχρι δακρύων, έτσι και η δική μας καρδιά μαθαίνει να κλαίει από αγάπη, όχι από λύπη· από χαρά, όχι από φόβο.

Κι όταν αυτή η επίσκεψη της χάριτος δυναμώσει, ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι όλα όσα αγαπούσε πριν χάνουν το βάρος τους. Τίποτα δεν συγκρίνεται με τη γλυκύτητα του Κύριου· τίποτα δεν παρηγορεί όπως το βλέμμα Του. Και η ψυχή λέει τότε τις μοναδικές λέξεις που δεν γράφονται σε βιβλία, αλλά χαράζονται μέσα μας σαν ανεξάλειπτη προσευχή: «Έλα, Κύριε· γίνε η ηρεμία μου, η ανάσα μου, η ζωή μου. Μείνε στην καρδιά μου, γιατί χωρίς Εσένα δεν είμαι τίποτα».

Έτσι γεννιέται ο αληθινός πνευματικός βίος: όταν ο άνθρωπος επιτρέπει σ᾽ αυτήν την τρυφερή επίσκεψη της χάριτος να γίνει μόνιμη κατοίκηση. Όταν η καρδιά παύει να αναζητά τον Θεό μόνο στις μεγάλες στιγμές και αρχίζει να Τον βρίσκει στα μικρά, στα ταπεινά, στα καθημερινά. Εκεί όπου η αγάπη Του γίνεται το φως που διαλύει κάθε σκοτάδι και κάνει την ψυχή ικανή να αγαπά, να συγχωρεί, να ελπίζει.

Αυτός είναι ο δρόμος των αγίων· όχι ενός ηρωικού μεγαλείου, αλλά μιας ταπεινής και σταθερής παράδοσης στον Χριστό, μέχρι να γίνει η καρδιά τους ολόκληρη δική Του.

Η φλόγα της θείας Αγάπης στους Πατέρες

Οι Πατέρες της Εκκλησίας μιλούν για τον Χριστό με λόγους που δεν προέρχονται από θεωρητική γνώση αλλά από άμεση εμπειρία της Χάριτος. Αυτή η εμπειρία γεννά μέσα τους έναν θείο πόθο, μια επιθυμία τόσο δυνατή ώστε ο άγιος Παύλος να φτάσει να πει: «Ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζεῖ δέ ἐν ἐμοί Χριστός». Δεν είναι ποίηση αυτός ο λόγος· είναι η περιγραφή μιας ύπαρξης που έχει ήδη παραδοθεί ολόκληρη στην αγάπη του Κυρίου.

Ο Μέγας Βασίλειος, στοχαστής μεγάλης διαύγειας και καθαρότητας, ομολογεί με θαυμασμό ότι «τί ὁ κάλλους τοῦ θείου θαυμασιώτερον;». Για τον άγιο, η ομορφιά του Θεού δεν είναι απλώς ιδέα, αλλά πραγματικότητα που διαλύει τα σκοτάδια του νου και καθιστά την καρδιά ικανή να δει πέρα από τα επίγεια. Η ψυχή, όταν αντικρίσει έστω και ασθενώς το θεϊκό κάλλος, δεν μπορεί πια να αρκεστεί σε τίποτε λιγότερο.

Ο όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος, άνθρωπος βαθειάς μυστικής εμπειρίας, μιλά για την «κοινωνία» της ψυχής με τον Κύριο· για το μυστικό εκείνο σημείο στο οποίο ο άνθρωπος δεν αγαπά απλώς τον Θεό, αλλά αισθάνεται ότι όλο του το “είναι” συλλαμβάνεται από την παρουσία Του. Αυτή η ένωση είναι τρυφερή, είναι λεπτή, είναι ουράνια· σαν το γλυκό κάλεσμα του Νυμφίου στην άβυσσο της καρδιάς.

Και ο όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής, υψώνοντας τον νου στα βάθη του μυστηρίου, μας διδάσκει πως ο έρωτας προς τον Χριστό μεταμορφώνει τον άνθρωπο ολοκληρωτικά. Η αγάπη αυτή δεν είναι συγκίνηση, ούτε παροδική ανάφλεξη· είναι η δύναμη που λυτρώνει τον νου από τα δεσμά του εγώ και τον ενώνει με την αληθινή του αρχή: τον Θεό. «Όπου είναι ο έρως», λέει, «εκεί δεν υπάρχει μέτρο· ούτε φόβος· μόνο κίνηση της καρδιάς προς το άπειρο».

Τέτοια είναι η αγάπη των Πατέρων· και τέτοια γίνεται και η δική μας όταν, έστω λίγο, δούμε το φως του Προσώπου του Χριστού. Γιατί τότε όλα αλλάζουν: η καρδιά μαλακώνει, η ψυχή φωτίζεται, η σκέψη καθαρίζει.

Και ξαφνικά ο άνθρωπος αναφωνεί, όπως ο ερωτευμένος που αντικρίζει τον Αγαπημένο του: «Ήλθες, Κύριε· και η παρουσία Σου έγινε για μένα ζωή, θάρρος, ανάπαυση και φως. Μη φύγεις ποτέ από την καρδιά μου».

Έτσι εργάζεται η θεία αγάπη: όχι με θόρυβο, αλλά με φως. Όχι με εξαναγκασμό, αλλά με κάλεσμα. Όχι με φόβο, αλλά με μια γλυκιά, ακαταμάχητη επιθυμία που οδηγεί τον άνθρωπο στην τελειότητα της Χάριτος.

Όταν η ψυχή πορεύεται μέσα από τα μονοπάτια της θείας αγάπης, ανακαλύπτει σταδιακά πως ο Χριστός δεν είναι απλώς ένα πρόσωπο της πίστεως· είναι ο ίδιος ο σκοπός της υπάρξεως. Είναι Εκείνος που αναπνέει μέσα στο βλέμμα μας, που φωτίζει τις πληγές μας, που κρυφομιλά στην καρδιά μας ακόμη κι όταν εμείς δεν έχουμε λόγια να Του μιλήσουμε. Χωρίς Εκείνον η ζωή γίνεται ένα άδειο περίβλημα· με Εκείνον, όμως, κάθε στιγμή αποκτά βάθος, νόημα και προορισμό.

Μέσα από τις φωνές των Πατέρων, την σοφία των αγίων και την προσωπική πάλη του ανθρώπου, φανερώνεται ένα μυστήριο μεγάλο: ότι ο Θεός δεν ζητά να Τον ακολουθήσουμε με φόβο αλλά με αγάπη· δεν ζητά να Τον υπηρετήσουμε ως δούλοι αλλά να Τον αγαπήσουμε ως Νυμφίο. Η σχέση που γεννιέται ανάμεσα στην ψυχή και τον Χριστό είναι μια σχέση λεπτή, δυνατή και άφθαρτη· σχέση που επιβιώνει στα σκοτάδια, ανθίζει στις δοκιμασίες και φωτίζει τον δρόμο της αιωνιότητας.

Κάθε άνθρωπος καλείται να ζήσει αυτή τη μυστική συνάντηση, να ακούσει τη γλυκιά φωνή του Κύριου να ψιθυρίζει μέσα του: «Μη φοβάσαι· Εγώ είμαι εδώ». Και τότε η ψυχή, σαν νύμφη που τρέχει προς τον Αγαπημένο της, ενώνεται με Εκείνον που έγινε για χάρη της άνθρωπος, σταυρώθηκε, αναστήθηκε και μένει αιώνια κοντά της ως παρηγοριά και φως.

Η πνευματική ζωή δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια επιστροφή στο σπίτι της καρδιάς· εκεί όπου κατοικεί ο Χριστός. Και όσο ο άνθρωπος προχωρεί σ᾽ αυτήν την οδό, τόσο περισσότερο καταλαβαίνει ότι όλη η ζωή του ήταν μια πρόσκληση, μια αναμονή, μια προετοιμασία για αυτήν ακριβώς την ένωση.

Κι όταν όλα σωπάσουν (οι φωνές, οι αγωνίες, οι φόβοι), μένει μια μόνη αλήθεια, απλή και άγια, ότι: Ο Χριστός είναι η ζωή μας, ο έρωτας της ψυχής μας και το φως που ποτέ δεν δύει.

Αυτό είναι το τέλος κάθε αναζήτησης· και η αρχή της αιώνιας χαράς.

alopsis.gr

Αθανάσιος Διάκος: Ο Εθνομάρτυς και αγωνιστής της Ελευθερίας της Ελλάδος και της Ορθοδοξίας.

Αθανάσιος Διάκος, γνωστός ήρωας της επανάστασης του 1821 με μαρτυρικό τέλος. Κοιμήθηκε ως Έλληνας ήρωας και γενναίος χριστιανός. Δεν απαρνήθηκε την πίστη του, ούτε και την ελληνικότητά του. Ανδρείος στο φρόνημα ως ελληνορθόδοξος μαχητής. Τον κατέγραψε η ιστορική και λαϊκή μνήμη στις χρυσές σελίδες που (πρέπει να) εμπνέουν και (να) καθοδηγούν τις μετέπειταγενεές. Το πραγματικό όνομα του Διάκου, κατά μια εκδοχή, ήταν Αθανάσιος  Μασαβέτας και κατά άλλη εκδοχή Αθανάσιος Γραμματικός. Γεννημένος το 1788, μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία το 1818 και το 1820 έγινε αρματολός στη Λιβαδειά. Είχε έφεση στη θρησκεία και η μητέρα του σε ηλικία 12 ετών τον πήγε στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη στην Αρτοτίνα Φωκίδας για να εκπαιδευτεί. Έγινε μοναχός και λόγω του μεγάλου ζήλου γρήγορα χειροτονήθηκε διάκος. Η λαϊκή παράδοση αναφέρει ότι, όταν ο Αθανάσιος Διάκος ήταν μοναχός ένας τούρκος πασάς με τα στρατεύματά του επισκέφθηκε το μοναστήρι εντυπωσιάστηκε από την εμφάνιση του νεαρού διάκου και με τα λεγόμενα του (και την μετέπειτα πρότασή του) πρόσβαλε τον διάκο, ο οποίος πάνω στον καυγά που επακολούθησε σκότωσε τον τούρκο και αναγκάστηκε να φύγει στα βουνά και να γίνει κλέφτης. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή σε ένα γάμο την Αρτοτίνα όπου γλεντούσαν και πυροβολούσαν ένα βόλι σκότωσε τον γιό της Κοντογιάννενας από μεγάλο σόι, γειτονικού χωριού. Στον γάμο αυτό παρών ήταν και ο Διάκος, ο οποίος κατηγορήθηκε ότι αυτός είναι ο φονιάς, χωρίς να είναι βέβαιο ότι αυτός άθελά του τον σκότωσε. Έτσι αναγκάστηκε να καταφύγει στα βουνά. Αργότερα, στο πανηγύρι της Παναγιάς ο Διάκος κατέβηκε στο χωριό και οι Τούρκοι τον συνέλαβαν μαζί με κάποιον Καφέτζο που κυνηγούσαν και τους οδήγησαν στις φυλακές από τις οποίες κατάφεραν να δραπετεύσουν και να καταφύγουν και πάλι στα βουνά. Μαζί έφτασαν στο λημέρι του ξακουστού κλέφτη της Δωρίδας Τσαμ Καλόγερου. Σε μια συμπλοκή με τους τούρκους ο καπετάνιος Τσάμ Καλόγερος πληγώθηκε βαριά και ο Διάκος με ηρωισμό και αυτοθυσία τον έσωσε από βέβαιο θάνατο μεταφέροντάς τον στους ώμους του σε απάτητο ύψωμα δυο ώρες πορεία. Εκεί ο καπετάνιος Τσάμ Καλόγερος είπε παρουσία όλων των ανδρών της ομάδος του: «Αν πεθάνω, αυτός πρέπει να γίνει καπετάνιος σας». Αργότερα οι άνδρες της ομάδας του Τσάμ Καλόγερου χωρίστηκαν σε τρείς ομάδες, εις την μία αρχηγός ήταν ο Διάκος, ο Γούλας και ο Σκαλτσοδήμος. Εκείνο το διάστημα πληροφορείται ο Διάκος ότι τουρκικό απόσπασμα συνέλαβε και σκότωσε τον πατέρα του και έναν από τους αδελφούς του και ορκίζεται να τιμωρήσει αυστηρά την τουρκιά. Κάθε απόσπασμα που ξεμυτούσε αποδεκατίζετο από τους άνδρες του Διάκου. Εκείνη την εποχή ο Αλή Πασάς των Ιωαννίνων κατέστρωνε σχέδια εναντίον του Σουλτάνου και κάλεσε στην έδρα του καπεταναίους, μεταξύ αυτών και τον Σκαλτσοδήμο, ο οποίος έστειλε τον Διάκο. Ο Διάκος υπήρξε αρματολός από το 1814 έως το 1816 και όταν ο Οδυσσέας Ανδρούτσος έγινε καπετάνιος υπήρξε πρωτοπαλίκαρό του. Αργότερα δημιουργεί δική του ομάδα και όπως συμβαίνει και με άλλους καπετάνιους γίνεται και μέλος της Φιλικής Εταιρείας προετοιμαζόμενος για τον μεγάλο, πάνδημο ξεσηκωμό. Αφού άρχισε η επανάσταση ο Διάκος με τον φίλο του και ντόπιο καπετάνιο Βασίλειο Μπούσγο πολιορκούν την Λιβαδειά και την ελευθερώνουν. Την 4η Απριλίου 1821 η ελληνική σημαία κυματίζει περήφανα στην ελεύθερη Λιβαδειά. Ο Χουρσίτ Πασάς με εντολή του Σουλτάνου στέλνει δυο από τους καλύτερους διοικητές από την Θεσσαλία, τον Ομέρ Βρυώνη και τον Κιοσέ-Μεχμέτ πασά με 8000 πεζούς και 1000 ιππείς με σκοπό να καταστείλουν την επανάσταση στην Ρούμελη και στη συνέχεια να προχωρήσουν στην Πελοπόννησο. Ο Διάκος και η ομάδα του που ενισχύθηκαν με τον Πανουργιά και τον Δυοβουνιώτη αποφάσισαν να αποκόψουν την πορεία των τούρκων στη Ρούμελη λαμβάνοντας θέσεις κοντά στις Θερμοπύλες. Οι 1500 Έλληνες μαχητές χωρίστηκαν σε τρείς ομάδες. Η ομάδα του Διάκου ανέλαβε να υπερασπιστεί την γέφυρα της Αλαμάνας στον Σπερχειό ποταμό. Ο Δυοβουνιώτης την Γέφυρα του Γοργοποτάμου και ο Πανουργιάς τα ύψη της Χαλκωμάτας. Ο Δυοβουνιώτης γρήγορα οπισθοχώρησε και η ομάδα του Πανουργιά, όταν ο ίδιος πληγώθηκε, οπισθοχώρησαν και πολλοί χάσανε τη ζωή τους, μεταξύ αυτών και ο επίσκοπος Σαλώνων  Ησαΐας και ο αδελφός του Παπαγιάννης. Οι τούρκοι συγκέντρωσαν όλες τις δυνάμεις των εναντίον του Διάκου. Ο συνεργάτης Μπούσγος του προτείνει να οπισθοχωρήσουν πριν περικυκλωθούν από τους πολυάριθμους εχθρούς. Ο Διάκος αρνείται λέγοντας "Ο Διάκος δεν φεύγει, ούτε εγκαταλείπει τους συντρόφους του"  και έμεινε με 48 παλικάρια. Η μάχη της Αλαμάνας. Πολεμώντας γενναία τραυματίζεται και συλλαμβάνεται από πέντε Τσάμηδες, οι συμμαχητές του Μπακογιάννης και Καλύβας ορμούν να τον ελευθερώσουν αλλά πέφτουν νεκροί από τα βόλια των εχθρών. Ο Διάκος οδηγείται  στη Λαμία και τον παρουσιάζουν στον Ομέρ Βρυώνη, ο οποίος γνώριζε και εκτιμούσε τον Διάκο από την περίοδο που ήταν μαζί στην αυλή του Αλή Πασά. Ο Βρυώνης προσφέρει αξιώματα και πολλά δώρα και θέτει ως όρο να αλλαξοπιστήσει ο Διάκος και να ασπαστεί το Ισλάμ. Του ζητείται να προδώσει Χριστό και Ελλάδα. Να γίνει εφιάλτης. Αν είναι δυνατόν. Ο Αθανάσιος Διάκος απαντά με υπερηφάνεια και λεβεντιά.  "Εγώ Γραικός εγεννήθηκα, Γραικός θε να αποθάνω!" Το γνωρίζει και το αντιλαμβάνεται ότι τον περιμένει ο θάνατος. Ο Ομέρ Βρυώνης δείχνει συμπάθεια προς τον Διάκο αλλά, τον οδηγεί προς τον θάνατο, πιεζόμενος από τους υπόλοιπους τούρκους. Ο Διάκος αντιμετωπίζει τον θάνατο με ψυχραιμία. Ένα παράπονο βγαίνει από τα χείλη του, αφού δεν θα ζήσει την ημέρα της ελευθερίας. Είπε, λοιπόν:  "Για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει, τώρα που ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζει η γης χορτάρι». Στη Λαμία κλείνουν τον Διάκο σε ένα παλιό χάνι. Τρείς Έλληνες παρακολουθούν κρυφά από χαλασμένα παραθυρόφυλλα του χανιού τα τεκταινόμενα μέσα σε αυτό. Τον έδεσαν με σχοινιά σε ένα παχνί και τον φυλάγανε. Ο διάκος πονούσε αλλά δεν παραπονιότανε. Ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και εμφανίζονται δυο μπέηδες, ο Ομέρ Βρυώνης και ο σκληρός Χαλήλ Μπέης, ο οποίος αφού βεβαιώνεται ότι ο Διάκος είναι δεμένος παριστάνει τον γενναίο παλικαρά. Κτυπά τον δεμένο Διάκο. Τον διακόπτει ο Βρυώνης και αρχίζει διάλογος μεταξύ Διάκου και Βρυώνη. Οι παρατηρητές δεν ακούνε αλλά βλέπουν τον Διάκο να απορρίπτει τις προτάσεις του Βρυώνη κουνώντας αρνητικά το κεφάλι του. Ο Βρυώνης εξαγριώνεται και αρχίζει να φωνάζει, μα ο Διάκος τον αντιμετωπίζει με απόλυτη ηρεμία. Οι δυο μπέηδες φεύγουν και αναλαμβάνει πλέον ο δήμιος. Το μαρτυρικό τέλος του Αθανασίου Διάκου. Αρχίζουν οι τούρκοι τις προεργασίες για το τέλος της επίγειας ζωής του Εθνομάρτυρα. Στο μισοσκόταδο βλέπει ο Διάκος και οι τρείς παρακολουθούντες τους τούρκους να ανάβουν φωτιά και να βάζουν πάνω μια σιδεροστιά και ένα μεγάλο χάλκινο κακάβι στο οποίο ρίχνουν μέσα λάδι. Πιάνουν τον Διάκο καθώς είναι δεμένος χειροπόδαρα και τον βάζουν να καθίσει πάνω σε ένα σκαμνί, ώστε τα πόδια του να κρέμονται. Οι τούρκοι τον περιπαίζουν και του υπόσχονται διάφορα. Αυτός απαντά κουνώντας αρνητικά το κεφάλι του. Σε κάθε άρνηση οι βασανιστές μπήγουν πιο βαθειά τα καρφιά στο σώμα του ήρωα, ο οποίος αναταράζεται ολόκληρος από τους πόνους. Η μυρωδιά του καιόμενου λαδιού τρυπά τις μύτες όλων. Βλέπουν οι τρείς αυτόπτες μάρτυρες τους τούρκους να παίρνουν το καυτό λάδι και να το ρίχνουν στα γυμνωθέντα πόδια του Διάκου, ο οποίος σφαδάζει από τους πόνους κάθε φορά που πέφτει καυτό λάδι στα πόδια του. Όταν διαπίστωσαν ότι δεν αντιδρά έντονα άφησαν τα πόδια, τον ξεγύμνωσαν το επάνω μέρος του σώματος σχίζοντας την πουκαμίσα και το γιλέκο. Αρχίζουν να ρίχνουν το καυτό λάδι στο κορμί, στο στήθος και στα χέρια. Βουβή η αντίδραση του εθνομάρτυρα. Η βουβή αντίδραση τους εκνευρίζει τον βασανίζουν αλλά, προσέχουν να μη πεθάνει, αυτή είναι η εντολή που έχουν. Το σώμα του φαίνεται ότι αρχίζει να νεκρώνεται αλλά το πνεύμα του φαίνεται καθάριο από τις αντιδράσεις και τις αρνήσεις του. Εξοργίζονται και επινοούν νέους τρόπους βασανισμών. Με τα καρφιά αρχίζουν να σπάνε τις φυσαλίδες που δημιουργηθήκανε από το καυτό λάδι σε ολόκληρο το σώμα του. Το χάραμα βρήκε τον Διάκο να κρατιέται όρθιος με τα σχοινιά και τους βασανιστές του αποκαμωμένους από το ξενύχτι και την κούραση. Όταν ο ήλιος ανέβηκε ψηλά βγάζουν τον Διάκο έξω σέρνοντάς τον χωρίς όμως να δείχνει ότι καταλαβαίνει. Τον οδηγούν στο τελικό μαρτύριο, στο σούβλισμα. Με την άδεια του Χαλήλ Μπέη πολύς κόσμος συγκεντρώθηκε για να δει το απάνθρωπο μαρτύριο. Για να φοβηθεί, αυτός ήταν ο στόχος των τούρκων. Ανάμεσα στο πλήθος ξεχωρίζει η μάνα του Διάκου, η οποία πληροφορήθηκε το γεγονός και ήλθε να αποχαιρετήσει τον υιό της από την επίγεια τούτη προσωρινή ζωή. Η εμφάνιση του δημίου με ένα σουβλί στα χέρια μαρτυρά τις προθέσεις των τούρκων. Ο δήμιος τρέμει από τον φόβο γιατί πρέπει ο Αθανάσιος Διάκος να μη πεθάνει κατά την διάρκεια του σουβλίσματος. Το έργο του δημίου λεπτό και φοβερό. Δένει τον Διάκο σε ένα σαμάρι ανάσκελα και με τα πόδια ανοικτά και αρχίζει το έργο. Χώνει την πολύ καλά λεπτυσμένη άκρη του σουβλιού, ξεκινώντας απ' τη βουβωνική χώρα και προχωρώντας προς τα επάνω, περνώντας το σουβλί κάτω οπό το δέρμα, μέχρι που το έβγαλε πάνω στην πλάτη του, λίγο κάτω απ' το δεξιό του το αυτί. Από κάποιες μικροκινήσεις που κάνει ο Διάκος κάθε φορά που σπρώχνει το σουβλί προς τα επάνω ο δήμιος, δείχνει ότι ακόμα είναι ζωντανός. Μόλις τελειώνει ο γύφτος, ορμούν Τούρκοι και με σκοινιά δένουν το σώμα γύρω στο σουβλί για να μη σπάσει το δέρμα και ακουμπάνε όρθιο σχεδόν το σουβλί με το Διάκο σ' ένα δέντρο. Στη συνέχεια, σπεύδουν να συγυρίσουν τη φωτιά που έχουν ανάψει. Και τότε γίνεται κάτι που ξαφνιάζει τους πάντες. Ένας Τούρκος καβάλα στο ψαρί του άλογο στέκεται μπροστά στο σουβλισμένο, βγάζει τη διμούτσουνη όρθια κουμπούρα του και τη στρέφει στο Διάκο. Δύο κουμπουριές ακούγονται που βρίσκουν κατάστηθα το Διάκο. Κι ο Τούρκος κεντρίζοντας το άλογο του, χάνεται στην ανηφόρα μέσα στα στενάκια. Ο Χαλήλ Μπέης, βλέπει αυτό και αφρίζει απ' το θυμό του. Και δίνει εντολή, να βάλουν το Διάκο έτσι, πάνω στη φωτιά, και να τον γυρίσουν λίγο! Ο κόσμος που παρακολουθεί αυτή την κτηνωδία μένει άφωνος. Στη συνέχεια ο Χαλήλ οργισμένος και ανικανοποίητος, δίνει εντολή να πάρουν έτσι με το σουβλί τον νεκρό τον Διάκο και να τον πετάξουν στην άκρη του ρέματος. Άφησαν τον νεκρό ξεσκέπαστο, άταφο, σχεδόν τρείς ημέρες φρουρούμενο. Οι φρουροί αποχώρησαν την τρίτη ημέρα αφού άρχισε να μυρίζει, οπότε βρήκαν ευκαιρία κάποιοι χριστιανοί οι οποίοι περίμεναν και είχαν προετοιμάσει έναν λάκκο εκεί ακριβώς που σήμερα είναι ο τάφος του. Του έβγαλαν το σουβλί, τον καθάρισαν λίγο και  τον έθαψαν, χωρίς να βάλουν πάνω του ούτε έναν σταυρό, από φόβο. Περί το 1860, ο συνταγματάρχης Ρούβαλης που είχε έρθει από την Καλαμάτα με μετάθεση στη Λαμία και είχε πληροφορηθεί πού περίπου είχαν θάψει το Διάκο έκανε έρευνες να τον βρει. Στις αρχές του 1900 η Λαμία τίμησε τον Διάκο όπως έπρεπε. Αφού ανακαίνισε τον πρόχειρο τάφο του στο σημείο που είναι ακόμα, έστησε τον υπέρλαμπρο ανδριάντα του στην πλατεία Διάκου, με αποκαλυπτήρια επίσημα, παρουσία και του Βασιλέως Γεωργίου Α' και της βασιλικής οικογένειας, υπουργών, στρατιωτικών και άλλων επισήμων, στις 23 Απριλίου 1903.Ο αείμνηστος μητροπολίτης Φθιώτιδος Νικόλαος προώθησε την αίτηση ανακήρυξης της αγιότητας του Αθανασίου Διάκου, αλλά η πρότασή του δεν έχει γίνει δεκτή έως σήμερα από την Ιερά Σύνοδο. Για το θέμα ο μακαριστός μητροπολίτης δήλωσε: «Ο Αθανάσιος Διάκος δικαίως ονομάσθηκε “Ο ηρωικότερος των ηρώων της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821 και ο γενναιότερος των γενναίων”. Υπήρξε ομολογητής του Χριστού και μάρτυρας με τη γνησιότητα και τη ζωντάνια των μαρτύρων της πρωτοχριστιανικής εποχής. Προκλήθηκε να αρνηθεί την πίστη του με πλούσιες ανταμοιβές και δελεάσματα, αλλά έμεινε αμετακίνητος, προτιμήσας τον μαρτυρικό θάνατο από την προδοσία και την ατιμία. Ο δι’ ανασκολοπισμού μαρτυρικός θάνατός του υπήρξε “το γνησιώτερον βάπτισμα”, όπως χαρακτηρίζουν οι Διαταγές των Αποστόλων τον θάνατο του μάρτυρος, το οποίο εξάλειψε κάθε αμαρτία και τον παρέδωσε καθαρόν και άγιον εις τον Θεόν». Πληροφορία που τιμά την Εκκλησία μας και τον ελληνικό Λαό.Το κέντρο νεότητας «Άγιος Φώτιος» της Ιεράς Μητροπόλεως Κίτρους και Κατερίνης με τις ευλογίες του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Γεωργίου και την άοκνη προσπάθεια του πατρός Παύλου Ντούρου, που έγραψε το σενάριο και έκανε τη σκηνοθεσία, και πληθώρας εθελοντών ετοίμασε κινηματογραφική ταινία για τον άξιο Εθνομάρτυρα, και ίσως ιερομάρτυρα, Αθανάσιο Διάκο.

Μυργιώτης  Παναγιώτης
Μαθηματικός

ΣΣ  Η ταινία προβάλλεται σε πολλές πόλεις και σημειώνει μεγάλη επιτυχία. Η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη έχουν προβάλλει την υπέροχη ταινία. Έχει προβληθεί και σε πολλές άλλες πόλεις της Ελλάδος και του Εξωτερικού Ευρώπη,  Αμερική κλπ.

Άγιος Γαβριήλ της Σαμταυριάς (Ουργκεμπάτζε). Ὁ θάνατος δέν εἶναι τίποτα.

Ο θάνατος δεν είναι τίποτα. Το πώς κλείνεις και ανοίγεις τα μάτια σου είναι το ίδιο. Μη φοβάσαι τον θάνατο. Μετά την πτώση είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξής μας. Φοβάστε τις αμαρτίες που είναι εχθρικές προς τον Θεό.

Ο Άγιος Γαβριήλ της Σαμταυριάς (Ουργκεμπάτζε)

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/12/blog-post_550.html

hristospanagia.gr 

Μεγαλομάρτυς Κυριακή βρύσις πολύκρουνος παρθενομάρτυς Χριστού.

Η μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Κυριακής τιμάται από την αγία μας εκκλησία στις 7 Ιουλίου κάθε έτος. 

Στην γη έζησε λίγα χρόνια, μόλις 21, τα οποία, όμως, ήταν αρκετά για να ευαρεστήσει τον Κύριο. Ας δούμε την βιωτή της Αγίας και θα καταλάβουμε γιατί ονομάζεται «μεγαλομάρτυς». Βρισκόμαστε στον τρίτο μ. Χ. αιώνα και οι διωγμοί εναντίον των Χριστιανών συνεχίζονται άγριοι. Στη Νικομήδεια της Μικράς Ασίας ζει ένα ζευγάρι Ελλήνων Χριστιανών με πλούτη, αλλά και έναν καημό. Δεν έχει παιδί. Το πρόβλημα τους βασανίζει και θερμά προσεύχονται στον Θεό και τον παρακαλούν να τους χαρίσει ένα παιδί. Ο Θεός άκουσε την προσευχή του ευσεβούς ζεύγους Δωροθέου και Ευσεβείας και τους χάρισε ένα κοριτσάκι. Επειδή γεννήθηκε ημέρα Κυριακή το ονομάσανε Κυριακή. Το χαριτωμένο αυτό κοριτσάκι οι ευλαβείς γεννήτορές του το μεγάλωσαν «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου». Η Κυριακή ξεχώριζε από τα παιδιά της ηλικίας της για την ομορφιά της και τη σοφία της.

        Για τη σωματική και ψυχική ομορφιά γίνεται περιζήτητη «νύφη». Πολλοί την ζητούν σε γάμο. Επειδή από μικρή ηλικία αποφάσισε να αφιερωθεί στον Κύριο, απορρίπτει τις προτάσεις όλες λέγοντας ότι είναι αρραβωνιασμένη με τον Χριστό. Απορρίπτει και την πρόταση του υιού του δικαστή της Νικομήδειας. Ο δικαστής καταγγέλλει τους γονείς της και την Κυριακή στον αυτοκράτορα Διοκλητιανό, φοβερό διώκτη των Χριστιανών.

        Ο αυτοκράτορας διατάζει τον βασανισμό του Δωροθέου και της Ευσεβείας. Δεν απαρνούνται τον Χριστό και εξορίζονται στην Μελιτηνή, μεταξύ Καππαδοκίας και Αρμενίας, όπου πεθαίνουν από τα βασανιστήρια για την αγάπη του Χριστού.

        Ο αυτοκράτορας στέλνει την Κυριακή να ανακριθεί από το Μαξιμιανό. Προφανώς η μακαρία Κυριακή δεν αλλαξοπίστησε παρά τα βασανιστήρια. Ένα βράδυ ευρισκόμενη στο κελί της φυλακής άκουσε τη φωνή του Θεού: «Μη φοβάσαι τα βασανιστήρια, Κυριακή, το πνεύμα μου είναι μαζί σου». Μετά την αποτυχία του Μαξιμιανού να πείσει την Κυριακή, την στέλνει στον έπαρχο της Βιθυνίας Ιλαριανό, που είχε τη φήμη σκληρού βασανιστή. Ζήτησε από τον Ιλαριανό  ή να κάνει την Κυριακή ειδωλολάτρισσα ή να την στείλει πάλι σε αυτόν.

        Ο Ιλαριανός προσπαθεί με κάθε τρόπο να αλλάξει πίστη η νεαρά Κυριακή. Προσπαθεί να την ξεγελάσει με «φιλικό» τρόπο λέγοντας ότι η ομορφιά της είναι για απολαύσεις και όχι για βασανιστήρια. Νόμιζε, ίσως, ότι είχε μπροστά του ένα κορίτσι υλόφρων και των σαρκικών απολαύσεων. Η παρθένος κόρη του απαντά γενναία και με παρρησία: «Ούτε στη νεότητα μου, ούτε στην ομορφιά μου δίνω την παραμικρή προσοχή. Και τα λαμπρότερα από τα επίγεια πράγματα είναι προσωρινά, όπως τα άνθη και κούφια, όπως οι σκιές. Σήμερα, έπαρχε, είμαι όμορφη, αύριο μια άσχημη γριά. Να κάνω, λοιπόν, κέντρο της ζωής μου την ομορφιά μου; Την αξία της, όμως, τη γνώρισα στις ρυτίδες, που την περιμένουν και στον τάφο που την καλεί. Νόμισες, λοιπόν, ότι θα κάνω την τερατώδη ανοησία, να χάσω την αιώνια λαμπρότητα για να μείνω λίγο περισσότερο στη γη; Γι' αυτό στο ξαναλέω, έπαρχε: είμαι και θα είμαι στη ζωή και στο θάνατο χριστιανή».

        Ο Ιλαριανός εξοργίζεται και διατάζει νέα βασανιστήρια. Οι πληγές της από τα βάσανα επουλώνονται αμέσως θαυματουργικώς. Οι φύλακες βλέποντας τα θαύματα πιστεύουν στον Χριστό και θανατώνονται από τους ειδωλολάτρες. Την Αγία την οδηγούν σε ειδωλολατρικό ναό να θυσιάσει. Προσεύχεται στον Κύριο λέγοντας: «Κύριε Ιησού Χριστέ ὁ Θεός μου, Εσύ πού μόνος έχεις την εξουσία του ουρανού και της γης, άκουσε, σε παρακαλώ, την ταπεινή δούλη Σου και κάνε να συντριβούν τα μάταια αυτά είδωλα, ώστε να γίνει γνωστό ότι Εσύ είσαι ο μόνος αληθινός Θεός που κάνει θαύματα». Πριν τελειώσει την θερμή προσευχή της δυνατός σεισμός ταρακούνησε τον ναό και όλα τα αγάλματα έγιναν σκόνη. Δημιουργείται πανικός. Πολλοί πιστεύουν στον Χριστό βλέποντας τα συμβαίνοντα.

        Ο Απολλώνιος διαδέχεται τον Ιλαριανό στα βασανιστήρια. Προσπαθεί στην αρχή με λόγια και υποσχέσεις να δελεάσει την Αγία. Όταν διαπιστώνει την αποτυχία του αλλάζει τακτική. Καταφεύγει στη βία. Ρίχνουν στις φλόγες την μακάρια Κυριακή, αλλά, οι φλόγες δεν την αγγίζουν, όπως τους τρείς παίδας στην κάμινο και τη βάτο τη φλεγόμενη και μη καιόμενη. Την προσφέρουν ως τροφή σε άγρια θηρία, αλλά,  αυτά ηρεμούν. Απευθύνεται στον Απολλώνιο και του λέγει: «Βλέπεις, έπαρχε, ότι όλη ἡ εξουσία σου είναι σκιά απέναντι στη δύναμη του Θεού  μου. Και θα δεις και κάτι ακόμα. Θα πεθάνω, όχι όμως όπως θέλεις εσύ, αλλά όπως θέλει Εκείνος».

        Ο φοβερός Απολλώνιος απέτυχε. Εξοργίζεται. Όλα τα έχει δοκιμάσει και αυτός και οι προηγούμενοι από αυτόν βασανιστές και αξιωματούχοι. Το μόνο που μένει είναι να διατάξει τον αποκεφαλισμό της Αγίας. Οι στρατιώτες αμέσως οδηγούν την Αγία στον τόπο της εκτέλεσης. Ζητά λίγο χρόνο για να προσευχηθεί. Οι δήμιοι της το επιτρέπουν. Γονατιστή θερμά προσεύχεται προς τον Κύριό μας . Τον ευχαρίστησε για όλα και Τον παρακάλεσε να μην επιβαρύνει με την σφαγή της τους ανθρώπους αυτούς, αλλά να πάρει αυτός την ψυχή της και να την αναπαύσει στη βασιλεία Του. Και ὁ Θεός άκουσε την προσευχή της. Μόλις τελείωσε, τής δόθηκε ήσυχο τέλος. Ἡ ψυχή της είχε ταξιδέψει και το λείψανό της αναπαυόταν ήρεμο.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Κυρίων τὸν Κύριον, καὶ Βασιλέα Χριστόν, ἐξ ὅλης ἠγάπησας, Κυριακὴ τῆς ψυχῆς, καὶ χαίρουσα ἤθλησας, ὅθεν Παρθενομάρτυς, παρ' αὐτοῦ δοξασθεῖσα, βρύεις τοὶς σὲ τιμώσιν, ἰαμάτων τὴν χάριν, τοὶς πάσιν αἰτουμένη, πταισμάτων συγχώρησιν.

Έτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Ἡ ἀμνάς σου Ἰησοῦ, κράζει μεγάλη τῇ φωνῇ. Σὲ Νυμφίε μου ποθῶ, καὶ σὲ ζητοῦσα ἀθλῶ, καὶ συσταυροῦμαι καὶ συνθάπτομαι τῷ βαπτισμῷ σου· καὶ πάσχω διὰ σέ, ὡς βασιλεύσω σὺν σοί, καὶ θνήσκω ὑπὲρ σοῦ, ἵνα καὶ ζήσω ἐν σοί· ἀλλ᾽ ὡς θυσίαν ἄμωμον προσδέχου τὴν μετὰ πόθου τυθεῖσάν σοι. Αὐτῆς πρεσβείαις, ὡς ἐλεήμων, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Έτερον Ἀπολυτίκιον  
Ἦχος δ'. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ως βρύσις πολύκρουνος παρθενομάρτυς Χριστού, κατήρδευσας πάνσοφε την Εκκλησίαν αυτού, και ήθλησας άριστα. έσωσας τους εν σκότει της ειδωλομανίας, αίγλητων σων θαυμάτων, Κυριακή αθλοφόρε. διό εν παρρησία Χριστώ πρέσβευε σωθήναι ημάς.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Ἡ Μάρτυς Χριστοῦ, ἡμᾶς συνεκαλέσατο, τοὺς ἄθλους αὐτῆς, τοὺς θείους καὶ παλαίσματα, ἐγκωμίοις ᾆσαι νῦν, φερωνύμως αὐτὴ γὰρ πέφηνεν, ὡς ἀνδρεία τώ φρονήματι, κυρία νοός, τε καὶ παθῶν ἀπρεπῶν.

Μυργιώτης  Παναγιώτης
Μαθηματικός 

Όχι οθόνες στο υπνοδωμάτιο! (Jean Twenge)

Ο σημαντικότερος κανόνας για να ελεγχθεί η χρήση τους

Από την Jean Twenge, για το Institute for Family Studies

«Όταν η μικρή πήγαινε 1η  Γυμνασίου απέκτησε το πρώτο της smartphone. Η νεαρή μαθήτρια ήξερε ότι δεν έπρεπε να είναι στο τηλέφωνο έχοντας πάει για ύπνο. Αργά ένα βράδυ, η μητέρα την άκουσε να μιλά και πήγε να δει τι συμβαίνει. Η 12χρονη έκανε FaceTime με μια φίλη της μέσα στη νύχτα, τρεις ώρες αφότου είχε πέσει για ύπνο. Το κορίτσι ομολόγησε ότι και τα αδέρφια της έκαναν το ίδιο…»

Αυτό το παιδί δεν είναι το μοναδικό. Σε ερωτηματολόγιο (1) για τη χρήση smartphone από τα παιδιά ηλικίας 11 έως 17 ετών μέσα στην εβδομάδα, το εντυπωσιακό ποσοστό των  6 στα 10 παιδιά χρησιμοποιούν τα τηλέφωνά τους μεταξύ 12 και 5 π.μ. τις μέρες του σχολείου. Μερικά παιδιά αργούν να κοιμηθούν επειδή τους είναι δύσκολο να αφήσουν κάτω τo τηλέφωνό τους. Άλλα ξυπνούν στην μέση της νύχτας και δεν μπορούν να αντισταθούν στην ανάγκη τους να το πιάσουν. «Μερικές φορές το πιάνω, είναι 3 τα ξημερώματα και βλέπω ένα βίντεο με μια καμηλοπάρδαλη να τρώει μια μπριζόλα», είπε ο 15χρονος O. L., «και αναρωτιέμαι, για το πώς έφτασα εγώ εδώ…»

Η ερώτηση «Πώς φτάσαμε εδώ;» είναι σωστή, αλλά ακόμη καλύτερη είναι η ερώτηση «Πώς θα μπορέσουμε να ξεφύγουμε;»

Είναι επιτακτική ανάγκη να το κάνουμε, καθώς ο ανεπαρκής ύπνος των παιδιών αποτελεί παράγοντα κινδύνου για σχεδόν όλα όσα θέλουμε να γλιτώσουν, από την ασθένεια, μέχρι την κατάθλιψη. Ωστόσο, τα περισσότερα παιδιά – το 90% σύμφωνα με άλλη μελέτη(2) – δεν κοιμούνται αρκετά. Το γεγονός ότι ξυπνούν στην μέση της νύχτας για να χρησιμοποιήσουν τα τηλέφωνά τους, όπως παραδέχτηκε το ένα τρίτο των εφήβων στην έρευνα (3), ο ύπνος που κάνουν είναι κατακερματισμένος και χαμηλής ποιότητας.

Πώς θα αποφύγουν τα παιδιά τις προκλήσεις της οθόνης;

Η φυσική απομάκρυνση των συσκευών από την κρεβατοκάμαρα πριν τον ύπνο είναι το κλειδί για να αποφύγουν τα παιδιά τις τρεις προκλήσεις που διαταράσσουν τον ύπνο:

1. Την Περιέργεια: «Θέλω να βλέπω μόνο τι γίνεται»: Η περιέργεια οδηγεί σε χρήση της συσκευής στη μέση της νύχτας ή και σε αφύπνιση με αυτό το σκοπό.

Θυμηθείτε ότι 6 στους 10 εφήβους χρησιμοποιούν τα τηλέφωνά τους μεταξύ 12 και 5 π.μ., τις μέρες του σχολείου, τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα. Αυτό δεν οφείλεται μόνο στο γεγονός ότι μένουν ξύπνιοι μέχρι αργά, καθώς το 28% των 12χρονων και 13χρονων χρησιμοποιούσαν τα τηλέφωνά τους αφού ξυπνούσαν κατά την διάρκεια της νύχτας (4). Ένας στους τέσσερις είπε ότι ξυπνούσε από τα μηνύματα ή τις τηλεφωνικές κλήσεις που λάμβανε, αφού τον είχε πάρει ο ύπνος. Εάν η συσκευή βρίσκεται στο υπνοδωμάτιο είναι πολύ δελεαστικό να δει κάποιος αν ο φίλος του του έστειλε μήνυμα, πόσα likes έχει στην ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή ποια νέα βίντεο έχουν ανέβει. Εάν το κουδούνισμα παραμείνει ενεργό, η συνηθέστερη αντίδραση είναι να κοιτάξει το τηλέφωνο για να δει τι συμβαίνει. Η παρουσία της συσκευής στην κρεβατοκάμαρα, τα παιδιά ξυπνούν πολλές φορές τη νύχτα και μετά πρέπει να προσπαθήσουν να ξανακοιμηθούν. Το γεγονός ότι πολλά παιδιά χρησιμοποιούν τα τηλέφωνά τους την νύχτα σημαίνει ότι τουλάχιστον ένας από τους φίλους τους πιθανόν να είναι ξύπνιος και αυτός.

2. Την Αυταπάτη «Θα δω μόνο ένα ακόμη βίντεο»: Ο ύπνος καθυστερεί  επειδή θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούν τη συσκευή «για πολύ λίγο ακόμη».

Τα παιδιά γυμνασίου και λυκείου έχουν ήδη την προδιάθεση να μένουν ξύπνια μέχρι αργά λόγω της αλλαγής στον κιρκάδιο ρυθμό τους. Προσθέστε σε αυτή τη τάση και το «τραγούδι των σειρήνων» που έχει τη μορφή βίντεο, μηνυμάτων σε φίλους, και της ατελείωτης περιήγησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ο ύπνος τελειώνει. Αν υπάρχει και μια κονσόλα παιχνιδιών στο δωμάτιο; Ξεχάστε τον.

3. Το Ψέμα: «Τώρα θα κοιμηθώ και ας έχω μαζί μου κινητό!»: Η χρήση της συσκευής στο κρεβάτι λίγο πριν κοιμηθούν.

Η χρήση smartphone στο κρεβάτι είναι πρόβλημα, ακόμα κι αν δεν έχει φτάσει ακόμα η ώρα ύπνου των παιδιών, για τρεις λόγους.

Πρώτον, σχεδόν όλα όσα κάνουν τα παιδιά στις συσκευές τους είναι ψυχολογικά διεγερτικά, επομένως οι συσκευές επιταχύνουν τον εγκέφαλο την ώρα που θα έπρεπε να επιβραδύνει.

Δεύτερον, μαθαίνουν να συνδέουν το κρεβάτι τους με τη διέγερση παρά με την ξεκούραση. Γι’ αυτό, ακόμη και τις νύχτες που δεν χρησιμοποιούν κάποια συσκευή στο κρεβάτι, έχουν ρυθμίσει τον εγκέφαλό τους να περιμένει διέγερση σε αυτή τη θέση, και δυσκολεύονται να κοιμηθούν.

Τρίτον, το μπλε φως από τις συσκευές ξεγελά τον εγκέφαλο κάνοντάς τον να πιστεύει ότι είναι ακόμα μέρα. Γι’ αυτό το λόγο δεν παράγουν αρκετή από την ορμόνη του ύπνου τη μελατονίνη, χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να κοιμηθούν και είναι δυσκολότερο να κοιμηθούν ήσυχα. Σε περίπτωση που η συσκευή βρίσκεται στο κρεβάτι μαζί τους λίγο πριν τον ύπνο, είναι πιο πιθανό να παραμείνει εκεί όλη τη νύχτα.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η μία μετά την άλλη οι μελέτες καταλήγουν ότι τα παιδιά που έχουν πρόσβαση στις οθόνες στα υπνοδωμάτιά τους δεν κοιμούνται τόσο καλά, ούτε όσο χρόνο έχουν ανάγκη. Τα παιδιά που χρησιμοποιούσαν τις συσκευές τους λίγο πριν τον ύπνο, σε σύγκριση με εκείνα που δεν τις χρησιμοποιούσαν, είχαν 44% περισσότερες πιθανότητες να μην κοιμούνται αρκετά και 51% περισσότερες πιθανότητες να μην κοιμούνται καλά σε μια ανάλυση 20 μελετών (5). Σε μια άλλη μελέτη(6),  παιδιά 11 έως 14 ετών κοιμόταν σχεδόν μισή ώρα λιγότερο τις νύχτες γιατί έστελναν μηνύματα ή έπαιζαν παιχνίδια σε μια συσκευή, ενώ βρισκόταν στο κρεβάτι για να κοιμηθούν. Τα παιδιά που χρησιμοποιούν τις συσκευές τους πριν τον ύπνο είναι πιθανότερο να αισθάνονται υπνηλία κατά τη διάρκεια της ημέρας. Η πρόσβαση της συσκευής στο δωμάτιο, ακόμα και χωρίς την χρήση της τελευταίας, συνδέετο με το γεγονός ότι δεν κοιμούνται αρκετά, και να μην κοιμούνται καλά.

Κάποια παιδιά ίσως υποστηρίξουν ότι δεν πειράζει να έχουν τις συσκευές στο δωμάτιό τους τη νύχτα επειδή θα τις απενεργοποιούν πριν κοιμηθούν. Τα πραγματικά δεδομένα, όμως, δείχνουν ότι αυτό δεν συμβαίνει και δεν μπορούν να ελέγξουν τη χρήση τους.

Παρεμπιπτόντως, ο κανόνας «όχι συσκευές στο υπνοδωμάτιο κατά τη διάρκεια της νύχτας» ισχύει και για τους ενήλικες. Οι τελευταίοι κοιμούνται καλύτερα αν βγάλουν το τηλέφωνο, το tablet ή τον φορητό υπολογιστή έξω από την κρεβατοκάμαρά τους. Θα βοηθούσε πολύ και τα παιδιά τους εάν μπορούσαν να ακολουθούν και οι ίδιοι αυτόν τον κανόνα, εάν είναι δυνατόν.

Παραπομπές:

https://www.commonsensemedia.org/sites/default/files/research/report/2023-cs-smartphone-research-report_final-for-web.pdf

https://www.wsj.com/articles/many-teens-check-their-phones-in-middle-of-night-11559102460

https://www.wsj.com/articles/many-teens-check-their-phones-in-middle-of-night-11559102460

https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S1054139X24002891

https://jamanetwork.com/journals/jamapediatrics/fullarticle/2571467

https://jamanetwork.com/journals/jamapediatrics/fullarticle/2822859

Μετάφραση και επιμέλεια κειμένου: «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»

(Πηγή: ifstudies.org)

alopsis.gr 

Κατάψυξη – Δωρεά ωαρίων

Τα ωάρια δεν είναι συνηθισμένα κύτταρα, αλλά είναι η συνεισφορά της γυναίκας στην δημιουργία των παιδιών της

Η κατάψυξη ωαρίων διαφημίζεται ως «λύση» για τις γυναίκες που δεν σκοπεύουν να τεκνοποιήσουν άμεσα, αλλά το επιθυμούν για το μέλλον. Μέσα από ειδική διαδικασία, οι γυναίκες συλλέγουν και καταψύχουν τα ωάριά τους για μελλοντική χρήση όταν οι συνθήκες θα είναι καταλληλότερες, για να τα προφυλάξουν εάν πρόκειται να υποβληθούν σε μια τοξική (για τα ωάρια) θεραπεία, ή για να τα διαθέσουν (πωλήσουν) σε άλλες γυναίκες με προβλήματα γονιμότητας.

Αυτή η διαδικασία έχει κάποιες ιδιαιτερότητες. Υποστηρίζεται από τις κλινικές εξωσωματικής πως με την κατάψυξη των ωαρίων της, μία γυναίκα μπορεί να «παγώσει» τον χρόνο, να σταματήσει το βιολογικό της ρολόι στην ηλικία που κατέψυξε τα ωάρια. Με αυτή τους την δήλωση οι κλινικές αφήνουν να εννοηθεί πως η επιτυχία της μελλοντικής εγκυμοσύνης της γυναίκας -εάν επιτευχθεί τελικά- θα εξαρτάται μόνο από την ηλικία των ωαρίων της, και όχι από την βιολογική της ηλικία και τις καταστάσεις που την συνοδεύουν. Αυτό δεν είναι αλήθεια και η επιτυχία τεκνοποίησης μέσα από συντηρημένα ωάρια είναι σχετική.

Οι κλινικές επιτρέπουν να ακούγεται η άποψη πως η πώληση ωαρίων είναι μια αλτρουιστική «δωρεά» κυττάρων και όχι αγοραπωλησία του μεριδίου μιας γυναίκας στα βιολογικά της παιδιά. Στην διαδικασία υπάρχει η εμπορική αλλά και ανθρώπινη πλευρά. Ποιος θα αγοράσει αυτά τα ωάρια/ εν δυνάμει παιδιά της, και πώς θα τα χρησιμοποιήσει; Η δότρια μάλλον δεν θα μάθει ποτέ.

Στην διαδικασία της «δωρεάς» οι κλινικές εγγυώνται την ανωνυμία της δότριας. Αυτό σημαίνει πως το παιδί δεν θα μάθει ποτέ ποια είναι η μάνα του. Όταν καταλάβει -αργά ή γρήγορα- ότι δημιουργήθηκε με δωρεά γενετικού υλικού, πώς θα νιώσει το ίδιο, αλλά και πώς θα αντιμετωπίσει την κατάστασή του η οικογένεια; Αυτή η αποκάλυψη δημιουργεί προβλήματα ταυτότητας σε πολλά παιδιά,(1) αλλά συμβαίνει και οι ίδιοι οι ενήλικες να μετανιώνουν που χρησιμοποίησαν τα ξένα ωάρια(2) και οι γυναίκες γιατί τα παραχώρησαν(3) .

Πόσες γυναίκες χρησιμοποιούν τελικά τα ωάρια που κατέψυξαν; Ποια είναι τα ποσοστά επιτυχίας και ποιο το κόστος, οικονομικό ή και στην υγεία τους; Οι κλινικές εξωσωματικής ουδέποτε αναφέρουν τις συνέπειες από αυτή την πρακτική. Ωστόσο, οι γυναίκες πριν την χρησιμοποιήσουν, αξίζει να ενημερωθούν και να αποφασίσουν οι ίδιες εάν τελικά καλύπτει τις ανάγκες τους ή θα αποβεί εις βάρος τους.(4)

Η κατάψυξη και η πώληση ωαρίων ενέχουν κινδύνους για την υγεία της γυναίκας

Μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει αξιόπιστη ιατρική έρευνα σχετικά με τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της συλλογής ωαρίων στην υγεία των νεαρών γυναικών που δίνουν τα ωάριά τους. Είναι λοιπόν αδύνατο να δώσουν οι γυναίκες αληθινή, ουσιαστική, ενημερωμένη συγκατάθεση προγνωρίζοντας επακριβώς τους κινδύνους για την υγεία και την ψυχολογία όσων εμπλέκονται.

Επειδή δεν ελέγχονται οι γυναίκες που «δωρίζουν» ή καταψύχουν τα ωάριά τους κατά την διάρκεια της ζωής τους, υπάρχουν λίγα εμπειρικά δεδομένα σχετικά με τις επιπλοκές που εμφανίζουν αυτές οι γυναίκες αργότερα στην ζωή τους, ως προς τα ζητήματα γονιμότητας, την ανάπτυξη καρκίνων, τις ψυχολογικές συνέπειες της απόφασής τους ή οποιαδήποτε άλλη αρνητική επίδραση είχε η «δωρεά» ή η κατάψυξη των ωαρίων στη καθημερινότητά τους.

Οι ιατρικές επιπλοκές που γίνονται γνωστές, σπάνια ανακοινώνονται στην ιατρική βιβλιογραφία, καθώς τα άτομα και οι οργανισμοί που είναι επιφορτισμένοι με την ασφάλεια και την εποπτεία της διαδικασίας είναι οι ίδιοι που επωφελούνται από τη «δωρεά» και την κατάψυξη ωαρίων.

Σε αντίθεση με εκείνους που δωρίζουν όργανα ή αίμα, δεν υπάρχει απαίτηση διαχρονικής παρακολούθησης αυτών των γυναικών σε μια κεντρική βάση δεδομένων. Μόλις ολοκληρωθεί η εξαγωγή των ωαρίων, οι γυναίκες ξεχνιούνται. Δεν υπάρχουν αρχεία ή πληροφορίες σχετικά με αυτές ή με το πού κατέληξαν τα ωάριά τους.

Η ιατρική διαδικασία που απαιτείται για την ωοληψία είναι χρονοβόρα και υπάρχουν γνωστοί ιατρικοί κίνδυνοι που σχετίζονται με κάθε βήμα. Οι κίνδυνοι περιλαμβάνουν το σύνδρομο υπερδιέγερσης ωοθηκών (OHSS) λόγω υπερωορρηξίας, την απώλεια γονιμότητας, την συστροφή ωοθηκών, το αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, την νεφρική νόσο, την πρόωρη εμμηνόπαυση, κύστεις ωοθηκών και σε ορισμένες περιπτώσεις, τον θάνατο.

Η Λευπρορελίνη ή Lupron®, είναι το φάρμακο που χρησιμοποιείται συνήθως στο πρώτο βήμα της διαδικασίας «δωρεάς» και κατάψυξης ωαρίων για να σταματήσει η λειτουργία των ωοθηκών και να προκληθεί ιατρικά εμμηνόπαυση πριν από την υπερδιέγερση των ωοθηκών. Είναι μια συνθετική ορμόνη που δεν έχει εγκριθεί από τον FDA για χρήση στην θεραπεία γονιμότητας. Έχει βαθμολογία κατηγορίας Χ, που σημαίνει ότι εάν μια γυναίκα μείνει έγκυος, ενώ λαμβάνει το φάρμακο, θα εκδηλωθεί βλάβη στο αναπτυσσόμενο έμβρυο. Αυτό είναι εξαιρετικά ανησυχητικό για τις δότριες ωαρίων που είναι πολύ γόνιμες, εάν δεν τηρήσουν τις οδηγίες να μην είναι σεξουαλικά ενεργές κατά τη διάρκεια της διέγερσης των ωοθηκών.

Τα παιδιά που γεννιούνται από ωάρια «δότριας» είτε δεν μαθαίνουν ποτέ αυτή την ουσιαστική λεπτομέρεια της δημιουργίας τους, είτε εάν το μάθουν δεν έχουν τρόπο να πληροφορηθούν ποια είναι η γενετική τους μητέρα. (5)

Η ψυχολογική πίεση που ασκούν τα μυστικά γύρω από την ανώνυμη σύλληψη είναι απελπιστική για πολλά παιδιά και μόνο πρόσφατα κάποια από αυτά κατάφεραν να οργανωθούν (στο εξωτερικό) μήπως και αποκτήσουν πρόσβαση σε αυτές τις σημαντικές προσωπικές πληροφορίες.

Η ψυχολογική πίεση αφορά και τις ίδιες τις γυναίκες που δίνουν τα ωάριά τους, οι οποίες συχνά εκ των υστέρων μετανιώνουν, αναζητούν και αναρωτιούνται νοσταλγικά για τη τύχη των ωαρίων/παιδιών τους.

Η κατάψυξη ωαρίων για χρήση από την ίδια την ενδιαφερόμενη γυναίκα περιλαμβάνει τις ίδιες ορμονικές θεραπείες και την ίδια διαδικασία ανάκτησης ωαρίων με εκείνη για την «δωρεά».

Οι γυναίκες που καταψύχουν τα ωάριά τους ίσως καθησυχάζονται ψευδώς για την μελλοντική τους γονιμότητα. Η επιτυχία της μεθόδου δεν είναι εγγυημένη: τα δεδομένα για τα ποσοστά γεννήσεων εξαρτώνται από την ηλικία κατά την κατάψυξη και τον αριθμό των ωαρίων που ανακτώνται. Μπορεί να υπάρξει τελικά συναισθηματική απογοήτευση εάν τα κατεψυγμένα ωάρια δεν οδηγήσουν σε επιτυχημένη εγκυμοσύνη καθώς και σε αισθήματα θλίψης ή αποτυχίας.

Ενώ η ποιότητα των ωαρίων «παγώνει» παρά την πάροδο του χρόνου, οι επιπλοκές της εγκυμοσύνης σε μεγαλύτερη ηλικία αυξάνονται λόγω της επιβάρυνσης της υγείας της μητέρας.

Η διαδικασία «δωρεάς» ή κατάψυξης ωαρίων δεν συνοδεύεται από μακροπρόθεσμες μελέτες που να αξιολογούν τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα στην υγεία των γυναικών που πωλούν ή καταψύχουν τα ωάριά τους, συμπεριλαμβανομένης της γονιμότητας και ορισμένων τύπων καρκίνου.

Η δότριες ωαρίων δεν ενημερώνονται σωστά

Οι «δότριες» ωαρίων στρατολογούνται μέσω διαφημίσεων σε διαδικτυακές αγγελίες, από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις εφημερίδες και προσφέρουν τα ωάριά τους έναντι αντιτίμου (προκειμένου για τις ΗΠΑ από 5.000 έως 100.000 δολάρια). Αυτές οι αγγελίες, σπάνια, αν όχι ποτέ, δεν κάνουν οποιαδήποτε αναφορά στους πιθανούς κινδύνους για την υγεία, ούτε αποκαλύπτουν ότι δεν έχουν διεξαχθεί ποτέ μακροπρόθεσμες μελέτες, ώστε οι γυναίκες να είναι πραγματικά και πλήρως ενημερωμένες.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προτρέπουν με ανεύθυνο τρόπο τις νεαρές γυναίκες να αναβάλουν το βιολογικό τους ρολόι καταψύχοντας τα ωάριά τους, δίνοντας προτεραιότητα σε άλλες δραστηριότητες.

Η «δωρεά» ωαρίων συχνά αφορά φτωχότερες γυναίκες που παρέχουν ωάρια σε πλουσιότερα ζευγάρια. Η άνιση δυναμική της φτώχειας και του πλούτου κάνουν τη διαδικασία δελεαστική και καταστροφική συγχρόνως για τις νέες γυναίκες.

Σε αντίθεση με τις γυναίκες που λαμβάνουν θεραπεία γονιμότητας, οι «δότριες» ωαρίων σπάνια θεωρούνται ασθενείς και ως εκ τούτου συχνά έχουν ανεπαρκή φροντίδα. Επίσης, παρά το γεγονός ότι οι «δότριες» συναλλάσσονται με ιατρικό προσωπικό, σε κλινικό περιβάλλον, δεν καταλαβαίνουν εξ αρχής ότι δεν θεωρούνται ασθενείς. Επιπλέον, συνάπτουν τις συμφωνίες δωρεάς ωαρίων με όρους που δεν κατανοούν και συνεπώς δεν τους διαπραγματεύονται σωστά.

Σε αντίθεση με την δωρεά οργάνων, όπου δεν επιτρέπεται η αποζημίωση λόγω του κινδύνου να αντιμετωπίσουν οι δότες μεγάλους κινδύνους για την υγεία τους εξαιτίας της οικονομικής τους ανάγκης, η «δότρια» ωαρίων -ακόμα και όταν ενημερώνεται για γνωστούς και πιθανούς άγνωστους κινδύνους- είναι συχνά πρόθυμη να ρισκάρει για την υγεία της λόγω οικονομικής ανάγκης. Τα χρήματα παίζουν έναν πολύ καταναγκαστικό και ισχυρό ρόλο στην αγορά της «δωρεάς» ανθρώπινων ωαρίων.

Οι γυναίκες που θέλουν να καταψύξουν τα ωάριά τους συχνά δεν σκέφτονται ή δεν συμβουλεύονται για το κόστος αποθήκευσης αυτών των ωαρίων, ή το κόστος χρήσης τους, ούτε έχουν σαφές πλάνο για το τί θα κάνουν με τα ωάρια αυτά μετά από κάποιο χρονικό διάστημα.

Δεν υπάρχει μητρώο για την παρακολούθηση της πορείας της υγείας των «δοτριών» ωαρίων ή όσων έχουν καταψύξει, τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα.

Δεν υπάρχει όριο στον αριθμό των κύκλων που μια γυναίκα μπορεί να «δωρίσει» ή να παράξει και να καταψύξει τα ωάριά της. Οι γυναίκες συνήθως ενθαρρύνονται να κάνουν πολλαπλούς κύκλους κατάψυξης ωαρίων για να αυξήσουν τις πιθανότητες μιας μελλοντικής ζωντανής γέννας.

Οι περισσότερες γυναίκες που καταψύχουν τα ωάριά τους δεν θα τα χρησιμοποιήσουν στην πραγματικότητα. Ορισμένες αναφορές δείχνουν ότι μόλις 1 στις 10 γυναίκες επιστρέφουν για χρήση αυτών των ωαρίων.

Ηθικός και Κοινωνικός προβληματισμός.

Οι διαφημίσεις συνήθως προβάλλουν συγκεκριμένα φυλετικά, σωματικά και πνευματικά χαρακτηριστικά των «δοτριών» ωαρίων – δίνοντας στους μελλοντικούς γονείς την ευκαιρία (ή τουλάχιστον την ψευδαίσθηση) ότι μπορούν να δημιουργήσουν ένα παιδί κατά παραγγελία. Τα μεγαλύτερα χρηματικά ποσά προσφέρονται γενικά σε δότριες με πολύ συγκεκριμένα ακαδημαϊκά, σωματικά ή εθνοτικά χαρακτηριστικά, όχι μόνο διαιωνίζοντας την οικονομική εκμετάλλευση και την μεροληψία, αλλά κυριολεκτικά πληρώνοντας περισσότερα για χαρακτηριστικά που προτιμά ένα ζευγάρι ή ένα άτομο.

Η αποζημίωση για τη δωρεά ποικίλλει σημαντικά: συνήθως, για τις ΗΠΑ είναι 5.000 έως 10.000 δολάρια ανά κύκλο, αλλά μπορεί να ξεπεράσει τα 20.000 δολάρια για δότριες με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά (π.χ. υψηλές βαθμολογίες σε εξετάσεις, αθλητική ικανότητα). Στην Ελλάδα το κόστος της λήψης και χρήσης ωαρίων είναι επίσης υψηλό και η «δωρήτρια» αποζημιώνεται. (5)

Τα ωάρια με τα λιγότερο επιθυμητά χαρακτηριστικά, ή όσα θεωρούνται ανεπιθύμητα χρησιμοποιούνται συχνά για επιστημονική έρευνα, δημιουργώντας μια νέα αγορά κακής χρήσης ανθρώπινου υλικού.

Τα οικονομικά κίνητρα για τη «δωρεά» ωαρίων έχουν τη δύναμη να δελεάσουν τις νέες γυναίκες, ειδικά τις φοιτήτριες, ώστε να παραβλέψουν τους ιατρικούς και συναισθηματικούς κινδύνους.

Η κατάψυξη ωαρίων συχνά προωθείται ως ένας τρόπος για να «σταματήσει το βιολογικό ρολόι», ειδικά σε γυναίκες ηλικίας 20 και 30 ετών που επικεντρώνονται στην καριέρα τους. Ωστόσο, οι κλινικές σπάνια αποκαλύπτουν πόσο λίγες γυναίκες επιστρέφουν για να χρησιμοποιήσουν τα ωάριά τους – ή πόσο συχνά αυτές οι προσπάθειες αποτυγχάνουν. Σε αυτά τα πλαίσια αναφέρονται ως ποσοστά επιτυχίας της μεθόδου αυτά που ισχύουν για τα μεγάλα οργανωμένα κέντρα, και όχι αυτά που έχει το συγκεκριμένο κέντρο.

Οι ασθενείς θα πρέπει να προειδοποιούνται ότι η κατάψυξη ωαρίων δεν εγγυάται τη μελλοντική γονιμότητα. Δεν αποτελεί μορφή αναπαραγωγικής εξασφάλισης, ούτε βεβαιότητας. Μελέτες δείχνουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των κατεψυγμένων ωαρίων δεν χρησιμοποιούνται ποτέ, και όταν χρησιμοποιούνται, τα ποσοστά ζωντανών γεννήσεων ανά κατεψυγμένο ωάριο μπορεί να είναι τόσο χαμηλά όσο 2-12% ανάλογα με την ηλικία της γυναίκας κατά τη στιγμή της κατάψυξης.

Παρά την αύξηση της δημοτικότητας, ο κλάδος εξακολουθεί να μην διεξάγει έρευνα, και να μην διαμορφώνει εθνικά μητρώα και παρακολούθηση των αποτελεσμάτων υγείας για τις «δότριες» και για όσες καταψύχουν τα ωάριά τους.

Η στρατολόγηση και το μάρκετινγκ εξακολουθούν να μην ρυθμίζονται νομικά για την αποτροπή της εκμετάλλευσης και των παραπλανητικών ισχυρισμών.

Οι κλινικές γονιμότητας εξακολουθούν να μην παρέχουν διαφάνεια ως προς τους κινδύνους, τα αποτελέσματα και την χρήση των ωαρίων.

Οι γυναίκες έχουν ανάγκη ενημέρωσης πάνω στα θέματα της αναπαραγωγικής τους ικανότητας και των τακτικών της εξωσωματικής. Δηλώνει η εκπρόσωπος γυναικείας οργάνωσης για την «δωρεά» ωαρίων (6) : «Έχουμε φτάσει να μιλάμε για εμπόριο. Κάποιοι εκμεταλλεύονται τη λαχτάρα μιας γυναίκας να γίνει μάνα και την ελπίδα της ότι είναι η τελευταία της επιλογή για να κάνει παιδί και μάλιστα σε μια εποχή που υπάρχει μεγάλη οικονομική αιμορραγία» (6). Αυτή η δήλωση δείχνει ότι οι γυναίκες δεν είναι ενήμερες για το τι σημαίνει «δωρεά» ωαρίων και επίσης αγνοούν τις τακτικές των αναπαραγωγικών κλινικών που χρησιμοποιούν αλτρουιστικό επικάλυμμα, ωστόσο στη πράξη είναι και κερδοσκοπικές επιχειρήσεις.

Συνεπώς, η λήψη, η κατάψυξη και η δωρεά ωαρίων είναι παρακινδυνευμένες πρακτικές που βασίζονται την επιθυμία κάποιων γυναικών να κάνουν παιδιά και στην οικονομική ανάγκη άλλων γυναικών. Όσοι ενδιαφέρονται αληθινά για το καλό των γυναικών πρέπει να τις ενημερώνουν έντιμα και έγκαιρα τόσο σχετικά με την γονιμότητά τους, όσο και για τις συνέπειες των αναπαραγωγικών επιλογών τους.

Παραπομπές:

https://bbc.com/news/stories-42159574

https://reddit.com/r/Parenting/comments/18p26ut/i_regret_of_my_egg_donor_conceived_daughter/

https://www.reddit.com/r/IVF/comments/1hiu4t5/egg_donor_here_feeling_regret_at_my_decision_how/

https://cbc-network.org/2025/08/what-you-should-know-egg-freezing/

https://eggdonationfriends.com/ivf-egg-donation-country-greece/

https://ivfnews.gr/υπογονιμοτητα/γυναικεία/item/93-πόσο-«κοστίζει»-η-αγορά-ωαρίων-στην-ελλάδα

Αποποίηση ευθύνης: Το παρόν άρθρο προορίζεται μόνο για ενημερωτικούς σκοπούς και δεν πρέπει να θεωρείται ιατρική ή νομική συμβουλή. Συμβουλευτείτε τους αδειοδοτημένους επαγγελματίες.

Σχετικά άρθρα:  

Μια ολοκληρωμένη έκθεση για τους κινδύνους της Εξωσωματικής Γονιμοποίησης, (ART) και τις επιμέρους πρακτικές της | https://mumdadandkids.gr/vioithiki-iatriki/mia-olokliromeni-ekthesi-gia-tous-kindynous-tis-eksosomatikis-gonimopoiisis-art-kai-tis-epimerous-praktikes-tis

Οι κίνδυνοι από την εξωσωματική γονιμοποίηση, (υποβοηθούμενη/τεχνητή αναπαραγωγή-ART) και τις επιμέρους πρακτικές της | https://mumdadandkids.gr/vioithiki-iatriki/oi-kindynoi-apo-tin-eksosomatiki-gonimopoiisi

Η μείωση της γονιμότητας της γυναίκας με τη πρόοδο της ηλικίας της | https://mumdadandkids.gr/vioithiki-iatriki/i-meiosi-tis-gonimotitas-tis-gynaikas-me-tin-proodo-tis-ilikias-tis

(Πηγή: «Μαμά Μπαμπάς και Παιδιά»)

alopsis.gr