Η σκληρότητα της ζωής και το πρόσωπο της Παναγίας.

Η οικονομική κρίση την οποία βιώνουμε έφερε και πάλι το προσκήνιο την σκληρότητα της ζωής. Είναι κατάσταση την οποία ο κάθε άνθρωπος βιώνει, από τη στιγμή που γεννιέται (ο τοκετός είναι ο χωρισμός του παιδιού από την μητέρα του) μέχρι και τη στιγμή που φεύγει από αυτόν τον κόσμο (ο θάνατος είναι ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα, αλλά και ο χωρισμός του ανθρώπου από όλους τους συνανθρώπους του και τη ζωή όπως μέχρι τότε ο άνθρωπος τη γνωρίζει). 

Με τον ιδρώτα του προσώπου μας βγάζουμε τον «επιούσιο άρτο μας», με «ωδίνες» γεννούμε τα παιδιά μας, σταυρός είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, λιγότερες είναι οι χαρές από τις λύπες. Ακόμη και η όποια ηδονή την οποία γεύεται ο άνθρωπος είναι συνδεδεμένη με την οδύνη. Συνήθως, την ύπαρξή μας ταλανίζει ένα ερώτημα: «γιατί» αυτή η σκληρότητα; Με ποιο τρόπο μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε;

Στον προβληματισμό και τα ερωτήματα για την σκληρότητα της ζωής η Εκκλησία φέρνει ενώπιόν μας ένα πρόσωπο: αυτό της Υπεραγίας Θεοτόκου. Δεν μιλά για ιδέες, ούτε για
ψευτοφάρμακα, ούτε για υποκατάστατα που θα μας κάνουν να ξεγελαστούμε ότι δεν υπάρχει σκληρότητα και πόνος στη ζωή. Δεν λειτουργεί δηλαδή προσπαθώντας να ξεγελάσει τον άνθρωπο, υποσχόμενη παραδείσους σε όποιον πιστεύει στο Θεό. Άλλωστε, ο ίδιος ο Χριστός το επεσήμανε: «στενή η πύλη και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν» (Ματθ. 7, 14). Και αυτή η στενότητα και η θλίψη δεν πηγάζουν από το Θεό, αλλά από την εμπαθή κατάσταση του κόσμου λόγω της αμαρτίας, από τον χρόνο και την φύση που εκ των πραγμάτων συνδέονται με τη φθορά, από τον εαυτό μας που δεν μπορεί να βρει εύκολα τον αληθινό προσανατολισμό του, όντας εγωκεντρικός, από την ιδέα ότι σκοπός της ζωής είναι μόνο η ηδονή και η με κάθε τρόπο επιδίωξή της, αλλά και από το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της κοινωνίας με τους άλλους ανθρώπους που κι εκείνοι έτσι σκέπτονται, με γνώμονα την προσωπική τους ηδονή.

Γι’ αυτό και ο άνθρωπος που πιστεύει στο Θεό καλείται να νικήσει την σκληρότητα της ζωής, να μην αποκαρδιωθεί ούτε από τα σφάλματα και τις αμαρτίες του, ούτε από τις δοκιμασίες τις οποίες βιώνει. Στην παράδοση της Εκκλησίας μας υπάρχει ρεαλισμός. Η όποια βοήθεια δεν είναι στερεωμένη σε ψεύτικες υποσχέσεις, αλλά στην νέα πραγματικότητα της ανθρώπινης φύσης, όταν μπορεί να κοινωνήσει εν προσώπω με το Θεό.

Σε έναν από τους ωραιότερους ύμνους της περιόδου του Δεκαπενταυγούστου η Εκκλησία μας ψάλλει προς την Υπεραγία Θεοτόκο: 
«Ο γλυκασμός των Αγγέλων, των θλιβομένων η χαρά, χριστιανών η προστάτις, Παρθένε μήτηρ Κυρίου, αντιλαβού μου και ρύσαι των αιωνίων βασάνων». Με τα λόγια αυτά μάς δείχνει ποια ακριβώς είναι η Υπεραγία Θεοτόκος και γιατί μπορεί να μας βοηθήσει, καθώς και με ποιο τρόπο, να αντιμετωπίσουμε την σκληρότητα της ζωής.

Η Παναγία είναι ο γλυκασμός των Αγγέλων. Η λέξη σημαίνει την αγαλλίαση, δηλαδή την υπερβολική χαρά που δίνει πληρότητα, η οποία πηγάζει από την ίδια τη φύση του προσώπου ή του αντικειμένου που προκαλεί την αγαλλίαση. Είναι γλυκεία η Παναγία και προκαλεί γλυκύτητα και αγαλλίαση στους Αγγέλους. 

Η φράση αυτή μας καλεί να στρέψουμε την προσοχή μας πρώτον στο πρόσωπο και δεύτερον στο με ποιους κοινωνεί. Είναι γλυκεία η Παναγία γιατί η ίδια υπήρξε η Κεχαριτωμένη. Αυτή η οποία επέλεξε την αρετή ως περιεχόμενο της ζωής της και της ύπαρξής της. Και αρετή σημαίνει όχι απλώς η εμφάνιση προς τα έξω, με γνώμονα την συμπεριφορά, κάποιων θετικών στοιχείων που επιτρέπουν την κοινωνία με τους άλλους (π.χ. καλοσύνη, χαρά, ευγένεια), αλλά η παρουσία εντός του ανθρώπου της αλήθειας. Ενάρετος είναι ο άνθρωπος που ό,τι είναι εντός του, το φανερώνει και στη σχέση του με τους εκτός. Ο ενάρετος δεν μπορεί να είναι υποκριτής. Δεν τηρεί τους νόμους λόγω του φόβου, ενώ στην ιδιωτική του ζωή επαναστατεί και τους καταπατεί. Η Παναγία ό,τι ήταν εντός της, το φανέρωνε στους ανθρώπους. Γι’ αυτό η αρετή της ήταν αληθινή.

Αυτό το βλέπουμε να τονίζεται στα Ευαγγέλια σε κάθε αναφορά στο πρόσωπό της. Στον διάλογο με τον αρχάγγελο Γαβριήλ την στιγμή του Ευαγγελισμού, δεν φουσκώνει από υπερηφάνεια για την επιλογή του Θεού να κατοικήσει εντός της. Διατυπώνει τους προβληματισμούς της στον αρχάγγελο, λαμβάνει απαντήσεις που ήταν αδύνατον να καταλάβει στην πληρότητά τους, αλλά αποδέχεται το θέλημα του Θεού.

Στην επίσκεψή της στην Ελισάβετ, μετά τον μακαρισμό που δέχεται από αυτήν, η απάντησή της είναι «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον... ότι επέβλεψεν επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού» (Λουκ. 1, 46-48). Γνωρίζει ότι κάθε τι που της συμβαίνει δεν είναι κατόρθωμά της, αλλά η βίωση από την ίδια των μεγαλείων του Δυνατού Θεού και αυτό είναι τελικά η χαρά της. 

Στο θαύμα της Γέννησης εν ταπεινώσει θα κρατήσει στην καρδιά της όλα όσα θα δει και θα πορευθεί εν σιωπή και θαυμασμώ για τον Υιό του Θεού που κυοφόρησε, γέννησε και ανέθρεψε.

Το ίδιο θα κάνει ακούγοντας το χαιρετισμό του Συμεών και τον λόγο του περί της «ρομφαίας» του πόνου, που έμελλε να διαπεράσει την καρδιά της. Θα αποδεχθεί εν ταπεινώσει την επιτίμηση από τον δωδεκάχρονο υιό της στο ναό των Ιεροσολύμων, ενώ θα προτρέψει τους υπηρέτες στην Κανά να κάνουν υπακοή σε ό,τι Εκείνος τους ζητήσει, παρότι και πάλι θα γευθεί την επιτίμησή του.

Θα ακούσει τον Υιό της να λέει ότι «μητέρα μου και αδέλφια μου είναι όσοι κάνουν υπακοή στο θέλημα του Θεού» (Λουκ. 8,18) και θα αποδεχθεί ότι η μητρότητα δεν μπορεί να εγκλωβίσει τον Θεάνθρωπο σε μία κλειστή σχέση, αλλά ότι έκανε αυτό που έπρεπε για το παιδί της, όμως το χρέος της ήταν να το αφήσει ελεύθερο. Θα τον συνοδεύσει στο Σταυρό, πονώντας σιωπηλά. Θα Τον ακούσει να της λέει ότι άλλος θα είναι ο υιός της (ο Ιωάννης) από κει και πέρα.

Θα τον κηδεύσει, αλλά και θα τον επισκεφθεί στο μνήμα, θα Τον συναντήσει αναστημένο και θα ζήσει την μεγαλύτερη χαρά που μια Μάνα μπορεί να ζήσει μετά από έναν τέτοιο πόνο, θα είναι μαζί Του στην Ανάληψη, αλλά και με την πρώτη Εκκλησία στην Πεντηκοστή, συνεχίζοντας το έργο που Εκείνος έφερε στον κόσμο. Και θα Τον συναντήσει, ψυχή τε και σώματι στην Κοίμηση και την Μετάστασή της, νικώντας κοντά Του τον θάνατο.

Και μόνο η περιγραφή των αρετών της Παναγίας την καθιστούν γλυκεία εντός της. Κεχαριτωμένη, ταπεινή, άνθρωπος που σκέπτεται, αλλά δεν αφήνει τον λογισμό του να νικήσει την εμπιστοσύνη στο Θεό, αφοσιωμένη στο παιδί της, χωρίς όμως να του στερεί την ελευθερία, άνθρωπος πράος και ταυτόχρονα με επίγνωση πως ό,τι είναι δεν είναι κατόρθωμά της, αλλά βίωση των μεγαλείων του Θεού, αφοσιωμένη στον Θεάνθρωπο μέχρι το τέλος, ύπαρξη σιωπώσα, αυτή που ζει τον πόνο στα άκρα του, αλλά και τη χαρά της Ανάστασης και μέλος της Εκκλησίας, όπως όλοι.

Αυτή η εσωτερική, αγιοπνευματική κατάσταση, καθιστά την Παναγία γλυκασμό και για τους Αγγέλους. Γιατί οι Άγγελοι βλέπουν στο πρόσωπό της, στο πρόσωπο ενός ανθρώπου, μία ύπαρξη που έφτασε στην δική τους κατάσταση και την ξεπέρασε. Διότι δεν είναι μόνο η αρετή ή η διακονία του Θεού που έχουν οι Άγγελοι το χαρακτηριστικό της Παναγίας. Κυρίως είναι ο αγιασμός της, όχι απλώς μέσω της επικοινωνίας η της συνάντησης με το Θεό, αλλά χάρις στην παρουσία του Θεού εντός της, που σημαδεύει και νοηματοδοτεί την ύπαρξή της, κατάσταση που ούτε οι Άγγελοι μπορούν να βιώσουν στην πληρότητά της.

Προβάλλοντας την Υπεραγία Θεοτόκο ως τον γλυκασμό των Αγγέλων, η Εκκλησία την φέρνει στη συνέχεια ανάμεσά μας. Τη χαρακτηρίζει «χαρά των θλιβομένων». Μόνο κάποιος που έχει γευθεί την σκληρότητα της ζωής μπορεί να καταλάβει όσους θλίβονται εξαιτίας της. Μόνο η Μάνα που έχει χάσει το παιδί της μπορεί να καταλάβει τις μάνες αυτού του κόσμου που υποφέρουν για τις δοκιμασίες και την απώλεια των παιδιών τους.

Μόνο Εκείνη που νιώθει την αγωνία της απόρριψης των πολλών λόγω μιας εγκυμοσύνης, η οποία ήταν ακατανόητη για το περιβάλλον της, μπορεί να καταλάβει πώς αισθάνεται κάποιος που απορρίπτεται από τους συνανθρώπους του, για οποιονδήποτε λόγο. Μόνο Εκείνη που μεγάλωσε ένα παιδί έχοντας την δύναμη και την γενναιότητα να το αφήσει ελεύθερο, μπορεί να καταλάβει τον πόνο των γονέων που, αφού έκαναν ό,τι μπορούσαν για να δώσουν στα παιδιά τους ό,τι αγαθό, παίρνουν την γενναία απόφαση να τα αφήσουν ελεύθερα, ακόμη και μέσα στις δοκιμασίες, γνωρίζοντας πως δεν μπορείς να πετύχεις τίποτα αν δεν σεβαστείς το σπουδαιότερο δώρο που έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο, την ελευθερία.

Μόνο Εκείνη που έζησε την Ανάσταση, μπορεί τελικά να δώσει την παρηγοριά σε όσους θλίβονται για τους σταυρούς της ζωής και να τους βοηθήσει να αντέξουν, τόσο προσωπικά, όσο και συλλογικά. Μόνο Εκείνη που νίκησε τελικά και για τον ίδιο τον εαυτό της τον θάνατο, χάρις στην σχέση της με τον Υιό και Θεό της, μπορεί να γίνει ο οδοδείκτης για να ξεπεράσει ο καθένας από εμάς τον φόβο κάθε θανάτου είτε βιολογικού είτε πνευματικού είτε κοινωνικού, εξαιτίας της απώλειας της αγάπης.

Είναι ο γλυκασμός των Αγγέλων και η χαρά των θλιβομένων η Υπεραγία Θεοτόκος. Καθώς μάλιστα ζούμε σήμερα σ’ αυτήν την εποχή της μεγάλης κρίσης και αισθανόμαστε την αγωνία και την απελπισία τόσο σε προσωπικό, όσο και σε συλλογικό επίπεδο, η Εκκλησία τολμά να μας υπενθυμίσει, γιορτάζει δηλαδή το Πρόσωπο της Παναγίας μας.

Αυτήν που ο λαός μας, από την παράδοσή του, είχε μάθει να επικαλείται σε κάθε δύσκολη στιγμή του και να παίρνει δύναμη και θάρρος. Προσπαθούμε να πολεμήσουμε την κρίση με υλικά και οικονομικά όπλα, με μέτρα, με διαπραγματεύσεις, με εξάρτηση από αλλότριες δυνάμεις. Ίσως δεν υπάρχει και άλλος τρόπος κατά κόσμον. Έχουμε όμως αφήσει στην άκρη το πνευματικό μας όπλο. Στραφήκαμε στα υλικά αγαθά και σε έναν τρόπο ζωής, ο οποίος υποσχόταν ηδονή. Διαπιστώσαμε πικρά πόσο έξω πέσαμε στους υπολογισμούς μας και πόσο σκληρή είναι η πραγματικότητα. Ας επανέλθουμε λοιπόν στον τρόπο της σχέσης μας με την Παναγία.

Ας διδαχθούμε από την γνησιότητα και την αλήθεια που αποτύπωσε η αρετή της τόσο εντός της όσο και στους ανθρώπους και στον κόσμο, ας αλλάξουμε εν μετανοία νοοτροπία εμπιστευόμενοι το Θεό και θέτοντας άλλες προτεραιότητες στη ζωή μας και ας την επικαλούμαστε με πολλή προσευχή και ελπίδα για να λάβουμε την χαρά εκείνη που θα μας βοηθήσει να υπερβούμε την θλίψη , αλλά και να διέλθουμε την στενή οδό, όντας βέβαιοι για την τελική απόληξη και της δικής μας ζωής, που δεν είναι άλλη από την Ανάσταση.

Κι Εκείνη, ως «προστάτις των χριστιανών», θα μας συμπαρασταθεί, δίδοντάς μας δύναμη στην σκληρότητα αυτής της ζωής, και θα μας απαλλάξει από τα αιώνια βάσανα που συνεπάγεται η ζωή χωρίς Θεό.

hellas-orthodoxy.blogspot 

Αγ. Λουκάς Αρχιεπ. Κριμαίας. Λόγος εις την Κοίμησιν της Θεοτόκου.

Τὸν καθένα ἀπὸ μᾶς τὸν βασανίζει τὸ ἐρώτημα: τί θὰ γίνει μέ μᾶς καὶ τί μᾶς περιμένει μετὰ τὸ θάνατο; Μία σαφῆ ἀπάντηση σ’ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα μόνοι μας δὲν μποροῦμε νὰ τὴν βροῦμε. Ἀλλὰ ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ πρῶτα ἀπ’ ὅλα ὁ λόγος τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ μᾶς ἀποκαλύπτουν αὐτὸ τὸ μυστικό.
Μᾶς τὸ ἀποκαλύπτουν ἐπίσης τὸ ἀπολυτίκιο καὶ τὸ κοντάκιο τῆς μεγάλης αὐτῆς γιορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ οἱ ἐκκλησιαστικοὶ ὕμνοι ποὺ ψάλλονται σ’ αὐτὴ τὴ γιορτή.

Θέλω ὅλοι σας νὰ καταλάβετε, γιατί ὁ θάνατος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ Παρθένου Μαρίας λέγεται Κοίμησή της. Ὁ μέγας ἀπόστολος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος στὸ 20ο κεφάλαιο τῆς Ἀποκαλύψεως μιλάει γιὰ τὸν πρῶτο καὶ τὸ δεύτερο θάνατο. Ὁ πρῶτος μόνο θάνατος, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀναπόφευκτος γιὰ ὅλους τούς ἀνθρώπους, περιμένει καὶ τοὺς ἁγίους καὶ τοὺς δικαίους. Ἀλλὰ ὁ δεύτερος, ὁ φοβερὸς καὶ αἰώνιος θάνατος, περιμένει τοὺς μεγάλους καὶ ἀμετανόητους ἁμαρτωλούς, οἱ ὁποῖοι ἀρνήθηκαν τὴν ἀγάπη καὶ τὴν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ καὶ εἶναι καταδικασμένοι νὰ βρίσκονται αἰωνίως σὲ κοινωνία μὲ τὸ διάβολο καὶ τοὺς ἀγγέλους του.

Στὸ Εὐαγγέλιο τοῦ ἴδιου μεγάλου ἀποστόλου καὶ εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου διαβάζουμε τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ, τὰ ὁποῖα εἶναι πολὺ στενὰ συνδεδεμένα μὲ ὅσα γράφει ἡ Ἀποκάλυψη: «ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί με ἔχει ζωὴν αἰώνιον καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωὴν» (Ἰωάν. 5, 24).

Τὸ ἀκοῦτε, τὸ καταλαβαίνετε; Νομίζω ὅτι ἀκόμα καὶ θὰ πρέπει νὰ σᾶς κινήσει τὴν περιέργεια τὸ γεγονὸς ὅτι ὅλοι ὅσοι ὑπακούουν στὸ λόγο τοῦ Χριστοῦ καὶ πιστεύουν στὸν Οὐράνιο Πατέρα του, ὁ ὁποῖος τὸν ἔστειλε, ἀμέσως μετὰ τὸ θάνατό τους θὰ περάσουν στὴν αἰώνια ζωή. Δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ δικαστοῦν αὐτοὶ ποὺ ἔχουν ζωντανὴ πίστη στὸν Θεὸ καὶ ὑπακούουν στὶς ἐντολές του.

Καὶ στοὺς μεγάλους δώδεκα ἀποστόλους εἶπε ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός: «ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσία, ὅταν καθίση ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλάς τοῦ Ἰσραὴλ» (Ματθ. 19, 28).

Δικαστὲς καὶ κατήγοροι θὰ εἶναι κατὰ τὴν Φοβερὰ Κρίση τοῦ Θεοῦ οἱ Ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ καί, βεβαίως, εἶναι τελείως ἀδύνατο νὰ φανταστοῦμε νὰ δικάζονται ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος καὶ Ἀειπάρθενος Μαρία, ὁ Βαπτιστὴς τοῦ Κυρίου Ἰωάννης, οἱ μεγάλοι προφῆτες τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἠλίας καὶ ὁ Ἐνὼχ τοὺς ὁποίους ζωντανούς τούς πῆρε ὁ Θεὸς στὸν Οὐρανό, ὅλο τὸ ἀμέτρητο πλῆθος τῶν μαρτύρων τοῦ Χριστοῦ, οἱ δοξασμένοι ἀπὸ τὸν Θεὸ ἅγιοι ἀρχιερεῖς καὶ θαυματουργοὶ μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν ἅγιο Νικόλαο, ἀρχιεπίσκοπο Μύρων τῆς Λυκίας.

Εἶναι ἀδύνατον ἀκόμα καὶ νὰ περάσει ἀπὸ τὸ μυαλό μας ἡ σκέψη πὼς θὰ δικαστοῦν αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἄκουσαν ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Χριστοῦ: «Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν ἐστὶν» (Λουκ. 17, 21). Σ’ αὐτοὺς τοὺς μεγάλους ἀγωνιστὲς τοῦ Χριστοῦ, σὰν σὲ πολύτιμους ναοὺς κατοικοῦσε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ἀκόμα καὶ ζώντας στὴ γῆ, αὐτοὶ βρισκόταν στὴν ἄμεση κοινωνία μὲ τὸν Θεό, ἐπειδὴ ἔτσι εἶπε ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός: «ἐάν τις ἀγαπᾷ με, τὸν λόγον μου τηρήσει, καὶ ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν, καὶ πρὸς αὐτὸν ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρ’ αὐτῷ ποιήσομεν.» (Ἰωάν. 14, 23).

Ἡ Ὑπεραγία Παρθένος Μαρία ὑπῆρξε ἄχραντος ναὸς τοῦ Σωτῆρος καὶ σ’ αὐτὴν κατοίκησε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ ἀπὸ τὴν ἁγιότατη μήτρα της ἔλαβε τὸ ἀνθρώπινο σῶμα ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος κατέβηκε ἀπὸ τοὺς Οὐρανούς. Γι’ αὐτὸ ὁ σωματικός της θάνατος δὲν ἦταν θάνατος ἀλλὰ Κοίμηση, δηλαδὴ ἕνα ἄμεσο πέρασμα ἀπὸ τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντός της στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν καὶ τὴν αἰώνια ζωή.

Μοῦ ἦρθε τώρα στὸ μυαλὸ καὶ κάτι καινούριο. Σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ προηγούμενα κηρύγματά μου σᾶς ἔλεγα, ὅτι ἔχουμε κάθε λόγο νὰ πιστεύουμε, ὅτι καὶ τὸ σῶμα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου μὲ τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἄφθαρτο καὶ ἀνελήφθη στοὺς οὐρανούς. Αὐτὸ μᾶς λέει καὶ τὸ κοντάκιο τῆς μεγάλης γιορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου:

«Τὴν ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητον Θεοτόκον, καὶ προστασίαις ἀμετάθετον ἐλπίδα, τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν ὡς γὰρ ζωῆς Μητέρα, πρὸς τὴν ζωὴν μετέστησεν, ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον».

Προσέξτε: «τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν». Σκεπτόμενοι αὐτό, ἂς θυμηθοῦμε καὶ τί γράφει ἡ Ἁγία Γραφὴ γιὰ τὸ θάνατο τοῦ μεγαλύτερου προφήτη τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τοῦ Μωυσῆ στὸ 34ο κεφάλαιο τοῦ βιβλίου τοῦ Δευτερονομίου, ὅτι πέθανε σύμφωνα μὲ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ στὸ ὅρος Νεβῶ καὶ τάφηκε στὴ γῆ Μωάβ. Ὁ τάφος τοῦ μεγάλου αὐτοῦ προφήτη ἔπρεπε νὰ εἶναι γιὰ πάντα τόπος προσκυνήματος γιὰ ὅλο τὸ λαὸ τοῦ Ἰσραήλ. Ὅμως στὴ Βίβλο διαβάζουμε, ὅτι: «οὐκ οἶδεν οὐδεὶς τὴν ταφὴν αὐτοῦ ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης» (Δευτ. 34, 6). Ὅμως κατὰ τὴ Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου στὸ ὅρος Θαβὼρ ἐμφανίστηκε ὁ Μωυσῆς στὸν Κύριο καὶ Δεσπότη του τὸν Ἰησοῦ μαζὶ μὲ τὸν προφήτη Ἠλία, ὁ ὁποῖος ἁρπάχτηκε ζωντανὸς στοὺς οὐρανούς.

Νομίζω ὅτι δὲν θὰ εἶναι ἁμαρτία ἂν θὰ ποῦμε, ὅτι τὸ σῶμα τοῦ μεγάλου Μωυσῆ, ὅπως καὶ τὸ σῶμα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, μὲ τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ, ἔμεινε ἄφθαρτο. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ τάφος του εἶναι ἄγνωστος.

Νὰ σκεφτόμαστε, ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές μου, τὴν μακάρια Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας Παρθένου Μαρίας καὶ νὰ θυμόμαστε τὰ λόγια τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ: «Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί με ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωὴν» (Ἰωάν. 5, 24). Νὰ μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεὸς νὰ γευθοῦμε καὶ ἐμεῖς οἱ ἁμαρτωλοὶ τὴ μεγάλη αὐτὴ χαρά, μὲ τὴ χάρη καὶ τὴ φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ᾧ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος σὺν τῷ ἀνάρχῳ αὐτοῦ Πατρὶ καὶ τῷ Παναγίῳ Αὐτοῦ Πνεύματι εἰς τοὺς αἰώνας. Ἀμήν.

(Λόγοι καὶ ὁμιλίες, τόμος Γ΄, ἔκδ. Ὀρθόδοξος Κυψέλη)

(Πηγή ψηφ. κειμένου: imaik.gr)

alopsis.gr 

Περιγραφή της εικόνας της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Χρήστος Γκότσης)

Ηαγία εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου είναι πολυπρόσωπη. Δύο όμως πρόσωπα ξεχωρίζουν στην όλη παράσταση: Ο Χριστός και η Παναγία. Ο Ιησούς με το ηγεμονικό του παράστημα που κρατεί την ψυχή της Παναγίας, βρέφος φασκιωμένο, και το λιπόσαρκο σκήνωμα της Παναγίας.

«Στην εικόνα δεσπόζει το νεκρικό κρεβάτι, στολισμένο με πλούσια ποδέα, όπου αναπαύεται η Παναγία με τα χέρια σταυρωμένα. Μπροστά στερεωμένο σε ένα απλό κηροπήγιο καίει ένα χοντρό κερί. Πίσω από το νεκρικό κρεβάτι και στη μέση ακριβώς στέκει ο Χριστός με το σώμα σε περίεργη στροφή προς τα δεξιά, προς την κεφαλή της Μητέρας του. Στα χέρια του απλωμένα στην ίδια κατεύθυνση, κρατεί την ψυχή της, που έχει τη μορφή φασκιωμένου μωρού με τα χέρια σταυρωμένα. Τον τριγυρίζει δόξα. Μέσα σ’ αυτήν είναι ζωγραφισμένοι στην κορυφή ένα εξαπτέρυγο και σε μονοχρωμία τέσσερις άγγελοι που πλαισιώνουν το Χριστό με χειρονομίες και έκφραση λύπης στα πρόσωπά τους… Πάνω ακριβώς από το Χριστό στην κορυφή του τόξου της εικόνας έχουν ανοίξει οι πύλες του ουρανού και φαίνονται δύο άγγελοι, πάλι σε μονοχρωμία, να σκύβουν με σκεπασμένα χέρια για να πάρουν με τη σειρά τους την ψυχή. Στην κεφαλή και στα πόδια του νεκρικού κρεβατιού είναι μαζεμένοι οι δώδεκα απόστολοι με εκφράσεις, στάσεις και χειρονομίες που δείχνουν βαθειά λύπη. Ο Πέτρος θυμιατίζει στην κεφαλή της Παναγίας και ο Παύλος σκύβει στα πόδια της. Πιο πίσω είναι τρεις ιεράρχες με ανοιχτά βιβλία και στα αριστερά, στο βάθος, θρηνούν τρεις γυναίκες. Τη σύνθεση κλείνουν στο βάθος, πίσω από τις ομάδες των μαθητών, δύο συμβατικά αρχαιόπρεπα κτήρια. Ανάμεσα σ’ αυτά διαβάζεται η επιγραφή Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ Θ(ΕΟ)ΤΟΚΟΥ» (Α. Καρακατσάνη). Οι τέσσερις (εικονίζονται οι τρεις) ιεράρχες που παραβρέθηκαν στην Κοίμηση, ήταν: ο Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, ο Ιερόθεος, ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης και ο Τιμόθεος.

Σ’ όλα τα πρόσωπα διακρίνεται η θλίψη, ανάμικτη όμως με τη γλυκιά ελπίδα. Είναι η «χαρμολύπην», το «χαροποιόν πένθος», γνώρισμα των πιστών που ζουν με την προσμονή της ανάστασης. Τούτο βλέπουμε και στα τροπάρια της εορτής, που άλλοτε τονίζουν τον τρόμο και το δέος των αποστόλων, τους οποίους παρουσιάζουν να δακρύζουν και άλλοτε τονίζουν τη χαρά τους, που την εκδηλώνουν με ψαλμούς και ύμνους. Παραθέτουμε δύο αποσπάσματα «Ότε η μετάστασις του αχράντου σου σκήνους ηυτρεπίζετο, τότε οι Απόστολοι περικυκλούντες την κλίνην τρόμω εώρων σε» (Στιχηρό ιδιόμελο όρθρου). «…Και το ζωαρχικόν και θεοδόχον σου σώμα κηδεύσαντες έχαιρον, πανύμνητε» (Δοξαστικό αποστίχων εσπερινού).

Σε μερικές εικόνες εικονίζονται στον ουρανό σύννεφα, που μετέφεραν τους αποστόλους στην Ιερουσαλήμ. Σε πολλές εικόνες της Κοίμησης ζωγραφίζεται και το επεισόδιο του αγγέλου και κόβει με το ξίφος του τα χέρια του Ιεφονία. (Πρόκειται για κείνον τον Εβραίο που αποπειράθηκε να ρίξει στο έδαφος το λείψανο της Θεοτόκου).

Ένα εγκώμιο προς τη Θεοτόκο.

Από τα εγκώμια των Πατέρων της Εκκλησίας στην πάνσεπτη Κοίμηση της Θεοτόκου παραθέτουμε ένα απόσπασμα από τον Γ΄ εγκωμιαστικό λόγο του αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού. Σ’ αυτό μάς καλεί ο ιερός Πατήρ να περιστοιχίσουμε το φέρετρο της Θεοτόκου, να την υμνήσουμε και να εκδημήσουμε νοερά μαζί της.

«Δεύτε, πάντες νοερώς εκδημούση συνεκδημήσωμεν. Δεύτε, πάντες καρδίας πόθω προς τον τάφο κατιούση συγκαταβώμεν. Περιστοιχίσωμεν το ιερώτατον κράβατον. Ύμνους ιερούς άσωμεν ωδε πως επιμελωδούντες, Χαίρε, κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου. Χαίροις, η προωρισμένη μήτηρ του Θεού. Χαίροις, η προωρισμένη μήτηρ του Θεού. Χαίροις, η προεκλελεγμένη τη προ αιώνων βουλή του Θεού, γης θειότατον βλάστημα, πρυός θείου κατοικητήριον, Πνεύματος αγίου ιερώτατον άγαλμα, ύδατος ζώντος πηγή, παράδεισος του της ζωής ξύλου, θείου βοτρύος κλήμα έμψυχον νέκταρ και αμβροσίαν πηγάζοντος, ποταμός πλήρης των αρωμάτων του Πνεύματος, άρουρα (= γη) του θείου αστάχυος, ρόδον τη παρθενία φανότατον και πνέον τη ευωδία της χάριτος, κρίνον του βασιλικού αμφιάσματος, αμνάς η τεκούσα τον αμνόν του Θεού τον αίροντα την αμαρτίαν του κόσμου, το της σωτηρίας ημών εργαστήριον, αγγελικών υπερτέρα δυνάμεων, δούλη και μήτηρ Θεού» (Γ’, 5).

(Από το βιβλίο «Ο μυστικός κόσμος των Βυζαντινών Εικόνων», τόμος α’, Χρήστου Γ. Γκότση, Εκδ. Αποστολική Διακονία)

(Πηγή ηλ. κειμένου: enoriaka.gr)

alopsis.gr 

Η εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Το γεγονός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όπως και άλλα γεγονότα από τη ζωή της Παναγίας, δεν περιγράφεται στα Ευαγγέλια. Οι Ευαγγελιστές δίνουν προτεραιότητα στο πρόσωπο του Χριστού και στη διδασκαλία Του, αφού σκοπός τους δεν είναι να γράψουν μια βιογραφία, αλλά να παρουσιάσουν στους μαθητές τους το Ευαγγέλιο της σωτηρίας.

Για την ζωή της Παναγίας όμως αντλούμε πληροφορίες από άλλα κείμενα. Έτσι το γεγονός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου περιγράφεται, με πολλές λεπτομέρειες, στο Απόκρυφο Ευαγγέλιο του Ιωάννη. Σύμφωνα λοιπόν με την διήγηση αυτή, τρεις μέρες πριν την Κοίμησή της ο Αρχάγγελος Γαβριήλ την ειδοποίησε για την έξοδό της από την παρούσα ζωή. Την τρίτη μέρα λοιπόν, έρχονται οι Άγιοι Απόστολοι επί νεφελών εποχούμενοι, ασπάζονται την Μητέρα του Κυρίου τους, ακούνε τις συμβουλές της και, μετά την Κοίμησή της, φροντίζουν για την εκφορά της. Η Μήτηρ της Ζωής δεν φεύγει από τον κόσμο αυτό με φυσικό τρόπο: ο ίδιος ο Χριστός, συνοδευόμενος από Αγγέλους, παραλαμβάνει την μακαρία ψυχή της. 

Κατά την εκφορά του τιμίου λειψάνου της στην Γεθσημανή, όπου ετάφη, κάποιος εβραίος, ονόματι Ιεφωνίας, επιχειρεί να βεβηλώσει το τίμιο σώμα της. Όμως ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, του κόβει τα χέρια, τα οποία μένουν κολλημένα επάνω στο σώμα της Παναγίας. Μπροστά στο θαύμα ο εβραίος μετανοεί και αποκαθίσταται η σωματική του ακεραιότητα.

Τρεις μέρες αργότερα, η νεφέλη φέρνει τον Θωμά, ο οποίος ζητά να προσκυνήσει το Λείψανο της Παναγίας. Στο άνοιγμα του μνημείου τους αναμένει μια έκπληξη: η Μήτηρ της Ζωής δεν ήταν δυνατόν να υποστεί φθορά, μετέστη προς τον Υιόν της, αφήνοντας πίσω ως απόδειξη του θαύματος τα ενδύματά της, την Εσθήτα, το Μαφόριο, και τη Ζώνη (όπως ο Ιησούς άφησε το σουδάριο και τα οθόνια).

Η Κοίμησις της Θεοτόκου. Εφέστιος εικόνα (16ος αι.) της Ι. Μονής Άνω Ξενιάς

Όλα αυτά τα στοιχεία περιγράφονται και συνθέτουν την Εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Στη σύνθεση κυριαρχούν τα πολυάριθμα πρόσωπα: στο κέντρο, πάνω στη νεκρική κλίνη βρίσκεται ξαπλωμένη η κεκοιμημένη Θεοτόκος, ενώ στον κατακόρυφο άξονα κυριαρχεί η μορφή του Χριστού, που κρατά στα χέρια Του ένα μικρό βρέφος, που δεν είναι άλλο από την ψυχή της Θεοτόκου. Γύρω Του άγγελοι μέσα σε φωτεινή δόξα συμμετέχουν στο γεγονός δίνοντας παράλληλα μια θριαμβευτική χροιά στα τελούμενα, ενώ άλλοι δύο, στο ψηλότερο σημείο της εικόνας, ανοίγουν τις πύλες του Ουρανού για να υποδεχτούν την αγία ψυχή της. Γύρω από το σώμα της Παναγίας οι δώδεκα Απόστολοι και τρεις Ιεράρχες, οι Άγιοι Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, Ιερόθεος Αθηνών και Διονύσιος Αρεοπαγίτης, οι οποίοι κατά την παράδοση μεταφέρθηκαν και αυτοί με νεφέλες στην Ιερουσαλήμ, κηδεύουν με συγκρατημένη θλίψη το σεπτό σκήνωμα, ενώ τέλος οι μυροφόρες γυναίκες με έντονη την έκφραση της οδύνης συμμετέχουν στο πένθος.

Μπροστά από το κρεβάτι με την Θεοτόκο βλέπουμε τον εβραίο με κομμένα τα χέρια και τον αρχάγγελο Μιχαήλ με παρατεταμένο το πύρινο ξίφος του. Όλη η σκηνή εκτυλίσσεται μέσα στο σπίτι που τα τελευταία χρόνια ζούσε η Παναγία. Αυτό το στοιχείο υποδηλώνεται από τα κτίρια, που δεξιά κι αριστερά πλαισιώνουν τη σύνθεση. Σε πολλές εικόνες, κυρίως σε τοιχογραφίες όπου ο χώρος είναι αρκετός, εικονίζονται στο πάνω μέρος της σύνθεσης οι Απόστολοι που έρχονται επάνω στις νεφέλες από τους τόπους που δίδασκαν το Ευαγγέλιο, για να συμμετάσχουν στο γεγονός. Σε άλλες βλέπουμε τον Θωμά μπροστά στο κενό μνημείο της Παναγίας, όπου αποκαλύπτεται ότι τελικά η Μήτηρ της Ζωής μετέστη μαζί με το άχραντο σώμα της προς τον Υιό της.

Σκοπός της βυζαντινής εικόνας της Κοιμήσεως της Θεοτόκου είναι να επικεντρώσει το νου μας στο υπερφυσικό της Μεταστάσεως της Θεοτόκου, όπως εξαίρεται σε κάθε επιμέρους στοιχείο, και να τονιστεί ο θρίαμβος της Ζωής επί του θανάτου, ακόμα και στην υποκείμενη στη φθορά ανθρώπινη υλική υπόσταση. Είναι θα λέγαμε η απαρχή, η απτή απόδειξη των λόγων του Χριστού, ότι όποιος Τον ακολουθήσει θα ζήσει ζωή αιώνιο. Εκφραστικότατο είναι το Εξαποστειλάριο της εορτής, που περιληπτικά θα λέγαμε περιγράφει το γεγονός της Κοιμήσεως:
«Απόστολοι εκ περάτων συναθροισθέντες ενθάδε, Γεθσημανή τω χωρίω κηδεύσατέ μου το σώμα· και συ Υιέ και Θεέ μου, παράλαβέ μου το πνεύμα».

--- Πηγή: Απλά και Ορθόδοξα

https://xerouveim.blogspot.com/2009/11/blog-post_09.html

 

Γέροντος Κλεόπα Ἡλιέ. Για την ἀόρατη βοήθεια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.

Ἦταν κάποτε ἕνας ἄνθρωπος εὐλαβής πού ὠνομαζόταν Ἀγαθόνικος. Αὐτός εἶχε διδαχθῆ, ἀκόμη ἀπό τήν παιδική του ἡλικία, νά λέγη μπροστά στήν εἰκόνα τῆς Παναγίας, τόν ὕμνο αὐτό: «Θεοτόκε, Παρθένε, χαῖρε Κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετά σοῦ.
Εὐλογημένη, σύ ἐν γυναιξί καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου. Ὅτι Σωτῆρα ἔτεκες, τῶν ψυχῶν ἡμῶν». Ἀργότερα ἔκανε μιά ζωή μέ πολλές φροντίδες καί ἔλεγε σπανιώτερα αὐτόν τόν ὕμνο τῆς Κυρίας Θεοτόκου. Κατόπιν σιγά σιγά ἔπαυσε νά τόν λέγη. 

Ὁ Θεός ὅμως, ὁ Ὁποῖος δέν θέλει τόν θάνατο τοῦ ἁμαρτωλοῦ, ἔστειλε στό σπίτι του ἕναν ἐρημίτη ἀπό τήν Θηβαΐδα γιά νά τόν ἐλέγξη διότι ἐξέχασε αὐτόν τόν ὕμνο τῆς Κυρίας Θεοτόκου. Ὁ Ἀγαθόνικος ἀπήντησε στόν ἐρημίτη μοναχό ὅτι ἔπαυσε νά τόν λέγη, διότι, παρότι τόν ἔλεγε γιά πολλά χρόνια, ὅμως δέν εὑρῆκε καμμία ὠφέλεια.
Τότε ὁ ἐρημίτης τοῦ εἶπε: «Φέρε στόν νοῦ σου τυφλέ καί ἀχάριστε, πόσες φορές σέ ἐβοήθησε αὐτή ἡ δοξολογική προσευχή καί σέ ἔσωσε ἀπό διάφορους πειρασμούς! 

Θυμήσου, ὅταν ἤσουν ἀκόμη παιδί, πῶς λυτρώθηκες ἀπό πνιγμό κατά ἕνα θαυμαστό τρόπο! Ἐνθυμήσου, ὅταν σέ ἐκτύπησαν πολλοί γείτονες σέ μία λακκούβα πού εἶχες πέσει κι ὅμως ἔμεινες ἀτραυμάτιστος! Θυμήσου ἀκόμη, ὅταν ταξίδευες κάποτε μέ κάποιον φίλον σου, ἐπέσατε καί οἱ δυό σας ἀπό τήν καρότσα! 

Αὐτός ἔσπασε τό πόδι του καί σύ δέν ἔπαθες τίποτε. Δέν γνωρίζεις ὅτι ὁ φίλος σου εἶναι κάτω ἀδύνατος ἀπό μία ἀσθένεια, ἐνῶ ἐσύ εἶσαι ὑγιής καί δέν αἰσθάνεσαι κανένα πόνο;
Καί, ὅταν τοῦ ἔφερε στήν μνήμη ὅλα αὐτά τά θαυμαστά ἔργα, στό τέλος τοῦ εἶπε: «Νά ξέρης ὅτι ὅλες αὐτές οἱ δυστυχίες καί ἀτυχίες πού ἦλθαν στήν ζωήν σου, ἀπομακρύνθηκαν ἀπό τήν θεία Σκέπη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, χάρις στήν μικρή σου αὐτή δοξολογική προσευχή, τήν ὁποίαν ἔλεγες κάθε ἡμέρα ἐνώπιόν της.
Δώσε λοιπόν προσευχή καί συνέχιζε νά προσεύχεσαι καί στό μέλλον μέ τήν προσευχή αὐτή καί ἡ Μητέρα τοῦ Κυρίου μας δέν θά σέ ἐγκαταλείψη ποτέ». Ἔτσι κατάλαβε ὁ Ἀγαθόνικος καί δέν ἄφησε πάλι αὐτή τήν προσευχή. 

Οὔτε ἐμεῖς νά μήν ἀφήνουμε νά περνᾶ μία ἡμέρα χωρίς νά προσευχηθοῦμε μ᾿ αὐτή τήν προσευχή μπροστά στήν Κυρία Θεοτόκο κι ἔτσι θά φυλαγώμεθα ἀπό πολλές δοκιμασίες καί πειρασμούς στήν ζωή μας.
Στό σκίτσο τῆς σελίδος 22 τοῦ 5ου βιβλίου εἶναι τά ἑξῆς γραμμένα κάτω ἀπ᾿ αὐτό:
«Μέ τόν ἱδρῶτα τοῦ προσώπου σου θα τρώγης τό ψωμί σου» (Γένεσις 3,19) 

Μετάφρασις: Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης 2010 

theomitoros.blogspot

Ποιά εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐπί τῆς γῆς;

Εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία, ἡ ζωή μέσα στήν Ἐκκλησία καί ἡ μετοχή διά τῆς Θείας Κοινωνίας στόν Χριστό. Μπαίνουμε στήν Θεία Λειτουργία, μπαίνουμε στήν Βασιλεία, μπαίνουμε στόν τρόπο νά ζοῦμε τόν Παράδεισο. Πόσοι, ὅμως, ζοῦνε τόν Παράδεισο μέσα στήν Θεία Λειτουργία;Ὁ καθένας τό ξέρει… Ἀνάλογα μέ τίς προϋποθέσεις πού ἔχει, μέ τήν ἀσκητική καί τήν μυστηριακή δηλαδή ζωή πού κάνει. Γιατί δέν εἶναι κάτι μαγικό…

Μέσα λοιπόν στήν Θεία Λειτουργία κατεξοχήν ζεῖ ὁ ἄνθρωπος τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Πρέπει νά τήν ζοῦμε.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

(“Ἡ ζωή στήν Ἐκκλησία εἶναι ζωή στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ” Ὁμιλία στίς 08 – 07 – 2015 –

hristospanagia.gr

 

Η Παναγία ως πρότυπο της εν Χριστώ ζωής.

Η Θεοτόκος Παρθένος είναι κόρη δύο αγίων μορφών της Καινής Διαθήκης, του Ιωακείμ και της Άννας, των οποίων τις προσευχές εισάκουσε ο Θεός και, αν και ήταν ηλικιωμένοι, ανταποκρίθηκε στο αίτημά τους και τους δώρισε μια Κόρη, που αξιώθηκε, για την αγνότητά της, να γίνει η Μητέρα του Θεανθρώπου και Σωτήρα του κόσμου.

Η Παναγία ήταν μια απλή, ταπεινή και συνήθης κοπέλα, που δεν γεννήθηκε μεν, εκ Πνεύματος Αγίου, όπως ο Κύριος, , αξιώθηκε, όμως, να συλλάβει, εκ Πνεύματος Αγίου, τον Υιό του Θεού και να γίνει η Μητέρα του Λυτρωτή και όλων των ανθρώπων του κόσμου.

Η Εκκλησία μας τιμά την Παναγία με ποικίλους τρόπους, διότι, ενώ είχε την ίδια με όλους τους ανθρώπους φύση, έμεινε κοντά στον Θεό, υπηρέτησε με προσευχή και νηστεία (αποχή από το κακό) τον Ναό Του και, με τη χάρη Εκείνου, έφτασε να καθαριστεί από την αμαρτία, να μείνει αγνή και αμόλυντος, να καλλιεργήσει τις θεόσταλτες και θεάρεστες αρετές και να φτάσει, σε τέτοιο βαθμό αγιότητας, ώστε να επιλεγεί από τον Θεό προκειμένου να γίνει, εν Πνεύματι Αγίω, η Μητέρα του θεανθρώπου.

Διά της αγιότητάς της, κατόρθωσε να γίνει το σκεύος εκλογής της Αγίας Τριάδος, η Κεχαριτωμένη, η «ευλογημένη εν γυναιξίν» νέα Εύα, που με την αγιασμένη από τον Θεό ταπείνωση και υπακοή της, αξιώθηκε να δεχθεί την διά του Αρχαγγέλου διατυπωθείσα πρόταση του Θεού, να δεχθεί, με αγιοπνευματική χάρη, στην κοιλία της και να γεννήσει, υπερφυσικά, τον Υιό και Λόγο του Θεού.

Με την ταπεινή, αγνή και αγία ζωή της, έγινε πρότυπο τελειότητας και αγνότητας για τον κάθε άνθρωπο, που θέλει να φτάσει, εν Χριστώ, στο ύψος της αγιότητας, σύμφωνα με την εντολή του Κυρίου: «Άγιοι γίνεσθε, ότι εγώ άγιος ειμι» (Α΄ Πέτρ. 1, 16).

Το πώς υποδέχεται και ζει κάποιος τον Χριστό, ως τον Σωτήρα και Λυτρωτή, μας το υπέδειξε η Παρθένος Μαρία, διά της ταπεινής και αγίας ζωής της.

Στο πλαίσιο αυτό, ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, αναφέρει σχετικά ότι ο μη καθαρός δεν είναι δυνατό να προσεγγίσει τον καθαρό: «μη καθαρώ, καθαρού εφάπτεσθαι, ου θεμιτόν… Καθαρτέον πρώτον εαυτόν, είτα τω καθαρώ προσομιλητέον».

Όλοι οι πιστοί έχουν την εντολή και την ευλογία να φιλοξενούν και να βρεφουργούν τον Χριστό στο δικό τους σπήλαιο, όπως έπραξε η Πάναγνος Μητέρα Του.

Ωστόσο, για να εισέλθει ο Ερχόμενος στο ανθρώπινο σπήλαιον και να βρεφουργηθεί στη φάτνη της ψυχής, χρειάζεται χώρο καθαρό και αγνό, όπως αυτός που φανέρωνε, με την αγία ζωή της, η Παναγία.

Διότι, όντως, Εκείνη, με την ενάρετη και ταπεινή ζωή της, προσανατόλισε όλη την ανθρωπότητα, δείχνοντας τον τρόπο που μπορεί να γεννηθεί ο Χριστός, εν ελευθερία, στο σπήλαιον του κάθε ανθρώπου.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς αναφέρει ότι «η Παναγία έκανε τον Θεό Υιό του ανθρώπου και τον άνθρωπο υιό του Θεού», επιλέγοντας τον τρόπο και τον δρόμο της καταβάσεως του Θεού στον άνθρωπο, αλλά και της αναβάσεως του ανθρώπου στον Θεό.

Η Παναγία, ως ανθρώπινη ύπαρξη, καθώς ήταν καθαρή και ελεύθερη από τα πάθη, αληθινή Παρθένος στην ψυχή και στο σώμα, δέχτηκε, εν ελευθερία, να σαρκωθεί μέσα της, «εκ πνεύματος Αγίου», ο ίδιος ο Θεάνθρωπος και, κατά τον Άγιο Γρηγόριο, να γίνει, για πάντα, «η ρίζα της ελευθερίας του γένους των ανθρώπων», «η χώρα του αχωρήτου, το μοναδικό μεθόριο μεταξύ κτιστής και άκτιστης φύσεως».

Έτσι, πρότυπο της ύψωσης του κάθε Χριστιανού αποτελεί η ύψωση της Παναγίας, διότι εκείνη, επελέγη, διά την αρετή της, προκειμένου να ευλογηθεί από τον Θεό και να γίνει «παντός του κόσμου εξίλασμα» και η «κλίμαξ, δι ής κατέβη ο Θεός».

Δεν μπορεί, συνεπώς, να προσεγγίσει κανείς τη Θεία Οικονομία, την ειρήνευση και συνένωση του Θεού με τον άνθρωπο, χωρίς να περάσει από την παρθενική ζωή της Υπέραγνης και Υπεραγίας Θεοτόκου, καθώς, με την αρετή της, σημαδεύει τις ανθρώπινες σχέσεις με τον Χριστό, υποδεικνύοντας σε όσους αναζητούν τη Λύτρωση, τον τρόπο να απαντούν στον ερχομό του αεί ερχόμενου Λυτρωτή του κόσμου, τον τρόπο να υψώνονται και να ανεβαίνουν, μέσω Αυτού.

Εκείνη, δέχτηκε μέσα της τον Χριστό, όπως σημειώνει ό Άγιος Γρηγόριος, «και τον έκανε χωρητό σε όλους, κατανέμοντας στον καθένα την ευλογία, σύμφωνα με την αναλογία και το μέτρο της καθαρότητάς του».

Η Θεολογία της Εκκλησίας μας, εκπεφρασμένη στην υμνολογία της, εξυμνεί την κοίμηση της Παναγίας, καθώς Εκείνη, κατά τον Άγιο Γρηγόριο, παραδίδει το Πνεύμα της στα χέρια του Υιού της και Θεού, ο Οποίος, μαζί με το σώμα της, το ανεβάζει κοντά του, σε χώρο αείζωο και ουράνιο.

Στο Απολυτίκιο Τροπάριο της Εορτής της Κοιμήσεως, τονίζεται ότι στη μεν σύλληψη και γέννηση του Χριστού φύλαξε την Παρθενία της στη δε κοίμησή της δεν εγκατέλειψε τον κόσμο, καθώς «μετέστη προς την ζωή», ως η μητέρα της ζωής (του Χριστού) και, με τις πρεσβείες της, λυτρώνει τις ψυχές των πιστών από τον θάνατο.

Η Κοίμηση της Θεοτόκου λέγεται κοίμηση, διότι θάνατος δεν υπάρχει, σύμφωνα με όσα δίδαξε και έζησε ο Υιός της, εκεί που υπάρχει ζωή, η ζωή του κόσμου, ο Χριστός, αλλά και η Μητέρα της ζωής, η Παναγία. Διά της Μεταστάσεώς της, ο Υιός της και Θεός την υποδέχτηκε, την προσέλαβε και την πέρασε, εν σώματι, στην αθανασία.

Η χαρά των πιστών είναι μεγάλη, καθώς η Μητέρα όλων των ανθρώπων και των γενεών, καταξιώνεται να γίνει, η γέφυρα μεταξύ ουρανού και γης, μέσω της οποίας μπορεί, εκ νέου διά της πίστεως, ο κάθε άνθρωπος να ανέβει κοντά στον Θεό, στον χώρο, δηλαδή, που είχε από τον Θεό πριν την Πτώση.

Η Παρθένος Μαρία, στη γέννηση γέννησε Θεάνθρωπο, ο οποίος καθώς αναστήθηκε και αναλήφτηκε στους ουρανούς, «καταργήσας τον θάνατο», δόξασε την ανθρώπινη φύση, που είχε λάβει γεννηθείς εκ Παρθένου και την ανέβασε στον Πατέρα και Δημιουργό.

Στην κοίμηση και στη μετάσταση της Παναγίας, καταξιώνεται και πάλι η ανθρώπινη φύση καθώς ανεβαίνει, διά της χάριτος του Θεού, κοντά στον Θεό.

Όντως στο πρόσωπο της Παναγίας, όπως υμνείται και στα τροπάρια των Εορτών της: «νενίκηνται της φύσεως οι όροι», αφού και κατά τη σύλληψη «και μετά τόκον παρθένος και μετά θάνατον ζώσα».

Όλα όσα έζησε η Παναγία, ως Μητέρα του Θεού, είναι ένα παράδοξο και ακατανόητο θαύμα. Συλλαμβάνει τον Υιό του Θεού υπερφυσικά και γεννάει θαυματουργικά, εν Αγίω Πνεύματι, μένοντας, όμως, όπως ήταν Παρθένος.

Με την κοίμηση και την μετάστασή της, περνάει μεν από τον θάνατο, αλλά δεν μένει στον θάνατο, καθώς, διά της θείας Μεταστάσεώς της, εισέρχεται απευθείας στην αιώνια ζωή.

Γνωρίσαμε το ήθος και τον ταπεινό τρόπο ζωής της Παναγίας, κοντά στον Χριστό έως τέλους, στις πληροφορίες που δίνουν τα Ευαγγέλια αλλά και κοντά στους Αγίους Αποστόλους, πριν και μετά την Πεντηκοστή, σύμφωνα με τις πληροφορίες που προσφέρουν οι Πράξεις των Αποστόλων.

Κοντά στον Χριστό, Εκείνη έζησε την αγία ζωή της, στο περιθώριο, όμως της δημόσιας δράσης Του όπως έζησε και κοντά στους Αποστόλους, μέσα στην Αγία ταπείνωση, σεμνότητα, αφάνεια και ευσέβεια, χωρίς ποτέ να διεκδικήσει κάτι παραπάνω. Δίδασκε με τη ζωή και την αρετή της.

Γι’ αυτό αξίζει να τιμάται από τους πιστούς, όχι υλικά, αλλά με προσευχές, δεήσεις και κυρίως με μίμηση της Παναγίας ζωής της. ο Άγιος Παϊσιος έλεγε: Ό,τι καλό κι αν βρει ο άνθρωπος να πει για την Παναγία, δεν θα μπορέσει να εκφράσει το μεγαλείο της, καθώς, με την υπακοή της, άνοιξε πάλι για μας τον Παράδεισο.

Γι’ αυτόν τον λόγο, η ορθόδοξη Εκκλησία, θα ευγνωμονεί και θα μακαρίζει την Παναγία, σε όλους τους αιώνες και τις γενεές: «ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί».

pemptousia.gr  

Μοναχός +Μωυσής, αγιορείτης. Η Παναγία «κατέχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος».

Η Παναγία, κατά τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, τον μεγαλύτερο δογματικό πατέρα της Εκκλησίας μας, «κατέχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος».

Δηλαδή εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί μετά την Αγία Τριάδα τιμάμε την Παναγία. Μεγάλη όντως τιμή. Στο πρόσωπο της Παναγίας τιμάται το γυναικείο φύλο. Ο πιστός ελληνικός λαός τιμά ιδιαίτερα κι ευλαβείται πολύ την Παναγία.

Αυτό φαίνεται και στο ότι από τις 30.000 εκκλησίες, παρεκκλήσια κι εξωκλήσια όλης της Ελλάδος οι 6.000 είναι αφιερωμένες σε εορτές της Παναγίας και οι περισσότερες στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Μάλιστα από τα 1.000 μοναστήρια της Ελλάδος τα 300 τιμώνται σ’ εορτές της Παναγίας· Γέννηση, Ευαγγελισμός, Ζωοδόχος Πηγή, Τιμία Ζώνη, Κοίμηση. Τα στοιχεία αυτά λαμβάνουμε από τα επίσημα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδος του 2008.

Στο Άγιον Όρος, τα ωραία προσωνυμούμενο «Περιβόλι της Παναγίας», από τον πολύπλαγκτο Σκοπελίτη Ξηροποταμηνό μοναχό Καισάριο Δαπόντε, ονομασία που επεκράτησε, η τιμή της Παναγίας πλησιάζει τα όρια της λατρείας.

Από τις 20 μονές οι 5 τιμώνται στην Παναγία. Από τις 12 σκήτες οι 3 είναι αφιερωμένες στην Παναγία. Από τα 300 κελιά περίπου τα 50 πανηγυρίζουν σ’ εορτές της Παναγίας.

Κέντρο του θεομητορικού εορτασμού τον Αύγουστο στον ιερό Άθωνα είναι ο πάνσεπτος ναός του Πρωτάτου στις Καρυές. Αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου.

Η πολυπρόσωπη και κατανυκτική μεγάλη εικόνα του τέμπλου παρουσιάζει κατά τη βυζαντινή παράδοση τη σύνταξη των αποστόλων και πρώτων επισκόπων γύρω από τη νεκρική κλίνη της Θεοτόκου. Ο Χριστός ψηλά μετά αγγέλων να παραλαμβάνει την ψυχή της. Η ίδια εικόνα σε μικρό μέγεθος στο προσκυνητάρι.

Μεγάλη και ωραιότατη ίδια παράσταση σε τοιχογραφία από τον χρωστήρα του Θεσσαλονικέως Πανσέληνου και της συνοδείας του στα τέλη του 13ου αιώνος.

Η θαυματουργή εικόνα του Άξιον Εστί δεσπόζει και λάμπει στο προσκυνητάρι της, με την κεντητή ποδιά, τα’ ασημένια καντήλια, τα άνθη, τα θυμιάματα, τα’ αφιερώματα, τις λαμπάδες, τις μετάνοιες, τους μύριους ασπασμούς. 15 Αυγούστου   και όλο το Άγιον Όρος αγρυπνεί εκ βαθέων ψάλλοντας: «Και σε μεσίτριαν έχω προς τον φιλάνθρωπον Θεόν μη μου ελέγξη τας πράξεις ενώπιον των αγγέλων· παρακαλώ σε Παρθένε βοήθησόν μοι εν τάχει».

Η θεοτοκοφιλία μοναχών και λαϊκών είναι δικαιολογημένη, δίκαιη, πηγαία, αυθόρμητη και ειλικρινής. Η Παναγία είναι το καλύτερο που είχε να δώσει όλη η ανθρωπότητα στη θεότητα. Είναι η ωραιότερη, σεμνότερη, ταπεινότερη και ιερότερη γυναίκα του κόσμου.

(+) Μοναχός Μωυσής, αγιορείτης

psigmataorthodoxias3.wordpress 

(+) Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης. Ποιος ανθρώπινος λόγος μπορεί άραγε να περιγράψει τη θεοφώτιστη ωραιότητά σου, Θεοτόκε Παρθένε;

+Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, μέγας θεολόγος, είδε την Παναγία σε όραμα και γράφει: Ποιος ανθρώπινος λόγος μπορεί άραγε να περιγράψει τη θεοφώτιστη ωραιότητά σου, Θεοτόκε Παρθένε;

Οι χάρες σου είναι αδύνατον να προσδιοριστούν ούτε με λόγια ούτε με σκέψεις. Μόνη η θεία όψη της χαρίζει αίγλη, ευφροσύνη και αγαλλίαση.

Η ωραιότητα του προσώπου της πηγάζει από την ωραία ψυχή της και την καθαρή καρδιά της. Σαν φως που χύνεται από τα μέσα προς τα έξω και χαρίζει αυτή την απαράμιλλη ευπρέπεια, την πάγκαλη καλλονή.

Η ωραιότητα, η προερχόμενη από την καθαρότητα, τη σεμνότητα και ταπεινότητά της, ήλκυσε το μάτι του Θεού πάνω της και την έκανε μητέρα του Θεού και των ανθρώπων.

Ο Θεοφόρος Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης προτρέπει όλους να ενστερνισθούν το άγιο θεομητορικό φρόνημα. Να ευπρεπίσουμε κατάλληλα την καρδιά μας ώστε να κατασκηνώσουν οι αρετές της Παναγίας, ώστε βλέποντάς τες πάνω μας να μας χαρίσει πλούσια πνευματικές χάριτες και ουράνια αγαθά.

Έφθασε ο θεομητορικός Δεκαπενταύγουστος. Ο χρόνος μέχρι τώρα έδωσε νεκρούς στην Ιαπωνία, στη Συρία, στην Αίγυπτο, στη Λιβύη, στην Κύπρο, στη Νορβηγία και αλλού. Καθημερινά μας τηλεφωνούν και μας γράφουν να μνημονεύουμε βαριά ασθενείς και νεκρούς, από καρδιά, από καρκίνο, από διάφορα ανίατα νοσήματα, ν’ ανάψουμε κερί στην Παναγία.

Η Παναγία πόνεσε πολύ και γνωρίζει καλά να συμπονά, να συμπαρίσταται και να παρηγορεί. Στους θερμούς εσπερινούς του ωραίου Αυγούστου οι παρακλήσεις σαν βάλσαμο θωπεύουν τις πονεμένες καρδιές κι αισθάνονται δρόσο γλυκιά εξαίσιας αναψυχής.

Οι θαυματουργές πολλές εικόνες της, με τα ακοίμητα καντήλια, τις άσβεστες λαμπάδες από μελισσοκέρι, τα μύρια αφιερώματα, τ’ ασημένια περίτεχνα πουκάμισα, τις μετάνοιες, τα δάκρυα, τους ασπασμούς, τα τάματα, τις υποσχέσεις, τις παρακλήσεις και τις ευχαριστίες. Νηστεύουν, εξομολογούνται, μεταλαμβάνουν πολλοί.

Σαγηνεύει το ιερό και ωραίο πρόσωπο της Θεοτόκου. Σε κάνει να καταθέσεις το βάρος σου, τον πόνο σου, τον πικρό λογισμό σου, την αθυμία, την κόπωση, τον στεναγμό και τη στεναχώρια σου.

Γεμάτη η Ελλάδα, η Κύπρος, όλη η Ορθοδοξία, από εκκλησιές της, μονές, ησυχαστήρια, προσκυνήματα στη χάρη της.

Χιλιάδες οι προσκυνητές. Στο Άγιον Όρος, το θαυμαστό περιβόλι της, άπειροι ύμνοι στην Οικονόμισσα, την Παραμυθία, την Πορταΐτισσα, την Τριχερούσα, του Ακαθίστου, τη Φοβερά Προστασία, τη Γλυκοφιλούσα, τη Γοργοϋπήκοο, τη Μυροβλύτισσα, τη Γαλακτοτροφούσα, του Άξιον Εστί.

Πανηγυρίζει ο πάνσεπτος ιερός ναός του Πρωτάτου στην Κοίμηση, η μονή των Ιβήρων, πολλά κελιά. Το θεομητροφρούρητο Άγιον Όρος αγάλλεται. Η θεομητροσκέπαστη Ελλάδα ευφραίνεται.

Η ωραιότατη στην όψη και την καρδιά, η πανυπέραγνη, η τιμιωτέρα των Χερουβείμ Παναγία, είναι πάνω απ’ όλους τους αγίους. Δεν υπήρξε πιο άγιος άνθρωπος, πιο καλή γυναίκα. Κόσμημά της η καθαρότητά της, η σεμνότητά της, η ταπεινοφροσύνη της, η σιωπή της. Δίδασκε ωραία με το παράδειγμά της, με τον ενάρετο βίο της.

Οι καιροί μας έχουν ανάγκη από εμπνευσμένες και καθοδηγητικές μορφές. Η φλυαρία, η αναίδεια, η ξετσιπωσιά, η υψηλοφροσύνη, η ασχήμια, η βρομιά, η αδιαφάνεια κούρασε πολύ. Όλοι πλέον διψούν για διαφάνεια, εντιμότητα, αιδώ, σιγή, σοβαρότητα, καθαρότητα, γνήσια ταπείνωση.

Ο αρχόμενος Δεκαπενταύγουστος ας οδηγήσει σε περισυλλογή, σε συνάντηση με τη Θεοτόκο, με την πρόσληψη των ένθεων αρετών της, με τον ασπασμό της εικόνας της, με την ακρόαση του βίου της, με τη συμψαλμώδηση του ωραίου παρακλητικού της κανόνος.

hellas-orthodoxy.blogspot

Περί «φωτισμένων ἱεραρχῶν» καί παραμορφωτικῶν προτύπων: ἡ περίπτωση τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας Ἀναστασίου.

σ.σ. Εξαιρετικό το κείμενο του κ. Νεκτάριου Δαπέργολα και τον ευχαριστούμε πολύ.

Νεκτάριος Δαπέργολας

Τό κείμενο αὐτό γράφτηκε μέ ἐσκεμμένη μικρή καθυστέρηση, περιμένοντας νά καθίσει πρῶτα λίγο ἡ σκόνη ἀπό τόν ὑμνολογικό κουρνιαχτό πού σήκωσε ἡ ἐκδημία τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας Ἀναστασίου, ἀλλά καί προτοῦ παρέλθει τό τόσο κρίσιμο γιά τήν ψυχή τοῦ μεταστάντος (ὅπως ἄλλωστε καί κάθε κεκοιμημένου) σαρανταήμερο.

Φυσικά γνωρίζω ὅτι κάποιοι θά δυσαρεστηθοῦν μέ αὐτά πού θά διαβάσουν, κάποια πράγματα ὡστόσο εἶναι ἀδήριτη ἀνάγκη νά εἰπωθοῦν. Ἀφ’ ἑνός γιατί ἡ διαστρέβλωση τῆς ἀλήθειας ὁδηγεῖ (καί) στήν περίπτωση αὐτή σέ παραμορφωτικά πρότυπα γιά τούς πιστούς, πρᾶγμα ἐπικίνδυνο καί πνευματικά ἐπιβλαβές γιά τούς ἴδιους, ἀφ’ ἑτέρου ὅμως γιατί ὀφείλουμε νά σκεφτοῦμε καί τό καλό τῆς ψυχῆς τοῦ ἴδιου του ἐκλιπόντος. Καί ἐξηγοῦμαι ἀναλυτικότερα:

Δυστυχῶς, εἴδαμε τίς ἡμέρες αὐτῆς ἕνα χειμαρρῶδες ὑμνολογικό τσουνάμι πρός τόν κεκοιμημένο, πού κατέδειξε γιά μία ἀκόμη φορά τό βάθος τῆς ἄγνοιας καί τοῦ διαστρεβλωμένου αἰσθητηρίου γιά μέγα μέρος τοῦ χριστεπωνύμου πληρώματος (παράλληλα ὅμως βέβαια κατέδειξε γιά μία ἀκόμη φορά καί τόν ἄκρως ὕποπτο ρόλο πού παίζουν κάποια γνωστά συστημικά…influencer «ἑξαπτέρυγα» τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χώρου, ποῦ μόνο τήν πρόωρη ἁγιοκατάταξή του δέν ἔχουν ζητήσει ἀκόμη). Κατ’ ἀρχάς ἀγνοοῦν (ἤ παραβλέπουν) ὅλοι αὐτοί οἱ ἀναρίθμητοι (ὕποπτοι καί μή ὕποπτοι) διαπρύσιοι ὑμνωδοί ὅτι ἀπό πνευματικῆς ἄποψης εἶναι μέγα σφάλμα ἡ ἐξύμνηση ἑνός ἄρτι κεκοιμημένου, γιατί πάνω ἀπό ὅλα εἶναι ἐπιζήμιο γιά τήν ἴδια τήν ψυχή του, πού ὅσο βρίσκεται ἐνώπιον τοῦ ἀνώτερου Κριτῆ αὐτό πού χρειάζεται εἶναι οἱ προσευχές μας (γιά καλή ἀπολογία) καί ὄχι οἱ ἔπαινοι. Καί πολύ μᾶλλον περισσότερο οἱ ἔπαινοι πού ἐξυφαίνονται ὄχι γιά τεκμηριωμένα σημεῖα ἁγιότητας, ἀλλά γιά πράγματα ἐν πολλοῖς ἀνυπόστατα ἤ παραχαραγμένα.

Γιατί ἐδῶ δυστυχῶς ὑπάρχει πληθώρα ἀδιάσειστων τεκμηρίων, πού εἶναι ἄκρως ἐπιβαρυντικά γιά τόν κεκοιμημένο ἱεράρχη. Οὐδείς μηδενίζει ἀσφαλῶς τό ἔργο πού ἐπιτέλεσε παλαιότερα στήν Ἀφρική καί ἐν συνεχείᾳ στήν Ἀλβανία. Ὅμως ἀπό τήν ἄλλη ἐπίσης οὐδείς ἔχει καί τό δικαίωμα νά ἀγνοεῖ ὅτι ἐπρόκειτο ἐδῶ καί δεκαετίες γιά ἐγνωσμένο καί ἐπιφανέστατο οἰκουμενιστή, πού ἦταν σταθερό μέλος τοῦ διαβόητου «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν» (αὐτοῦ τοῦ ἄθλιου δούρειου ἵππου πού ἐδῶ καί 75 χρόνια ἀπεργάζεται τήν συγχώνευση τῆς Ὀρθοδοξίας μέσα στόν βοῦρκο τῶν αἱρέσεων) καί πολλάκις μετεῖχε σέ οἰκουμενιστικές συμπροσευχές μέ παπικούς καί ἑτέρους αἱρετικούς στήν Ἰταλία καί ἀλλοῦ.

Οὐδείς ἔχει ἐπίσης τό δικαίωμα νά ἀγνοεῖ ὅτι ἔχει διοργανώσει συμπόσια μέ ἀλλοθρήσκους, μέ σκοπό τήν προώθηση τῆς «ειρηνικῆς συνυπάρξεως τῶν θρησκειῶν» καί τῆς διαθρησκειακῆς ψευδοενότητας (πού ὁδηγεῖ στήν κυοφορούμενη παγκόσμια Πανθρησκεία), καί ὅτι συμμετεῖχε ὡς διαθρησκειακός συγκρητιστής σέ πολλά διεθνῆ διαχριστιανικά καί διαθρησκειακά fora, διαμηνύοντας τήν ψευδοένωση τῶν πάντων στό ὄνομα τῆς δῆθεν ἀγάπης. Μάλιστα κατά καιρούς βραβεύτηκε καί γιά ὅλα αὐτά (ἐνδεικτικά μόνο θυμίζω τήν βράβευσή του τό 2020 σέ οἰκουμενιστική τελετή στόν «Καθεδρικό Ναό» τοῦ Aachen, ὅπου παρευρέθηκαν καί Παπικοί, μέ ἐπί κεφαλῆς τόν Πρόεδρο τοῦ «Ποντιφικοῦ Συμβουλίου γιά τήν Προώθηση τῆς Χριστιανικῆς Eνότητος» καρδινάλιο Koch).

Οὐδείς ἔχει τό δικαίωμα νά ἀγνοεῖ ὅτι ἦταν διαπρύσιος ὑπέρμαχος καί πρωτεργάτης τῆς ἀντίχριστης ψευτοσυνόδου στό Κολυμπάρι τῆς Κρήτης τό 2016 καί συνυπέγραψε ἀσμένως τίς ἀποφάσεις της, διατυπώνοντας μάλιστα τήν πρωτοφανῆ ἄποψη νά κηρύσσονται αἱρετικοί ὅσοι τήν ἐπικρίνουν καί ὅσοι ὁμιλοῦν περί οἰκουμενισμοῦ!

Οὐδείς ἐπίσης ἔχει τό δικαίωμα νά ἀγνοεῖ ὅτι τό πρᾶο καί μειλίχιο ὕφος του μαζί μέ τά ἀναρίθμητα κηρύγματά περί ἀγάπης (ἀλλά ἄνευ ἴχνους ἔστω ἀναφορᾶς στίς αἱρέσεις, στήν ἁμαρτία καί στήν ἀποστασία τοῦ λαοῦ μας ἀπό τόν Θεό, στούς πνευματικούς νόμους κλπ.) τόν ἔχουν δυστυχῶς κατατάξει πρό πολλοῦ σέ πρωτοκορυφαῖο ἐκπρόσωπο καί ἐκφραστή τῆς ἀποπροσανατολιστικῆς «μεταπατερικῆς» ἀγαπολογίας. Ὅσοι ἐγκωμιάζουν αὐτό τό πρᾶο καί καλοσυνάτο ὕφος, ἀλλά τόσο ἐκκωφαντικά κενό ἀπό κάθε εἶδος μαχητικῆς στάσης ἀπέναντι στήν αἵρεση, ἄς προβληματιστοῦν γιά τό ὅτι τά ἴδια ἀκριβῶς ἐγκώμια τοῦ πλέκουν ἐδῶ καί μέρες οἱ κάθε λογῆς Κούληδες, Ντόρες, Τσίπρες καί Βαλιανάτοι, μαζί μέ βοθροκάναλα, παλιοφυλλάδες, οἰκουμενιστές λυκοποιμένες καί τούς ἀντίχριστους τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν», καθώς καί γιά τήν οὐρανομήκη ἐξύμνησή του ἀπό ὅλους αὐτούς ὡς φωτισμένου ἱεράρχη. Μέ ποιά ἀκριβῶς ὅμως κριτήρια ἀλήθεια τεκμαίρεται ὁ φωτισμός; Καί βάσει ποιᾶς λογικῆς συνδέεται ὁ φωτισμός μέ τήν «καλοσυνάτη» σιωπή ἀπέναντι στό δαιμονικό ξεσάλωμα τῶν καιρῶν μας, πού – θά τό πῶ epressis verbis – ἀπαιτεῖ Καντιώτηδες καί ὄχι μειλίχιους καί συγκαταβατικούς ἀγαπούληδες; Ἤ μήπως θαρροῦν οἱ Χριστιανοί πού τά ἀναπαράγουν ὅλα αὐτά ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ, ὅτι τέτοιοι ἦταν οἱ Βασίλειοι, οἱ Χρυσόστομοι, οἱ Μάξιμοι, οἱ Μάρκοι Εὐγενικοί καί οἱ ἄλλοι ἐκκλησιαστικοί μας Πατέρες καί ὄχι ἀνένδοτοι μαχητές καί ἀνήμερα λιοντάρια ἀπέναντι στήν προδοσία τῆς πίστης; Οἱ ἀπαντήσεις στά παραπάνω ἐρωτήματα εἶναι ἀπολύτως προφανεῖς.

Οὐδείς ἐπιπλέον ἔχει τό δικαίωμα νά ἀγνοεῖ τήν στάση τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀναστασίου κατά τήν διάρκεια τῆς ψευτοπανδημίας, πού ἦταν πλήρως συμμορφούμενη μέ τήν καθεστῶσα «λογική» τῶν μασκῶν καί τῶν ἐμβολίων, ἐμβαπτίζοντάς την βέβαια καί πάλι μέσα στήν γνωστή μειλίχια ἀγαπολογία.

Καί οὐδείς ἀκόμη ἔχει τό δικαίωμα νά παραβλέπει καί τήν τελευταία, ὁλότελα τραγική εἰκόνα: το πολύχρωμο δηλαδή αἱρετικό τσίρκο μέ τούς παπικούς καρδινάλιους, τούς λουθηρανούς «ἐπισκόπους» καί τά λοιπά ἐξωτικά φροῦτα, πού παρέλασαν στήν κηδεία του, φυσικά καί πάλι μέ ἐγκώμια καί ὑμνολογίες. Ἔχει κάποιος ἄραγε τήν ψευδαίσθηση ὅτι θά μποροῦσε ποτέ ὁποιοσδήποτε ἀπό αὐτούς νά συμπεριφερθεῖ ἀνάλογα γιά τήν ἐξόδιο ἀκολουθία ἑνός πραγματικοῦ προμάχου τῆς Ὀρθοδοξίας; Δέν ἦταν ἀπολύτως πασιφανές ὅτι ὅλοι αὐτοί ἔνιωθαν τήν ὥρα ἐκείνη ὅτι τιμοῦσαν καί ἀποχαιρετοῦσαν ἕναν «δικό» τους ἄνθρωπο; Καί στά ἐρωτήματα αὐτά εἶναι ἐπίσης πρόδηλες οἱ ἀπαντήσεις.

Ὅσον ἀφορᾶ τώρα τά ὅποια καλά διέπραξε ὁ Ἀλβανίας, θά τό ξαναπῶ: τίποτε δέν μηδενίζεται, ὅσο κι ἄν θά μποροῦσε καί πάλι κάποιος νά ἐπισημάνει ὅτι καί τό ἱεραποστολικό του ἔργο χλωμιάζει ὑπό τό βάρος τῶν παραπάνω (εἰλικρινά δέν γνωρίζω πόσο ὠφελεῖ νά βγάλεις κάποιον ἀπό τό σκοτάδι τῆς ἀθεΐας ἤ τῆς εἰδωλολατρίας, γιά νά τόν ὁδηγήσεις στό «φῶς» ἑνός μεταπατερικοῦ Χριστιανισμοῦ – ἤ πόσο ὠφελεῖ νά τόν βγάλεις ἀπό τήν παρανομία τῆς κατακόμβης, γιά νά τόν βάλεις σέ νόμιμα, νεοεποχίτικης εἰδής ὑπερπολυτελῆ τερατουργήματα, σάν τούς ναούς πού βλεπετε στίς φωτογραφίες). Ἐντυπωσιακή δηλαδή ἡ ὀμελέτα, ἀλλά εἶχε καί πολλές κουτσουλιές μέσα (γιά νά θυμηθῶ μία γνωστή φράση τοῦ Ἁγίου Παϊσίου): δέν μηδενίζουμε τό ἕνα, ἀλλά ὀφείλουμε νά σχολιάσουμε καί τό ἄλλο – ἀπό ἐκεῖ καί πέρα μόνο ὁ Θεός γνωρίζει φυσικά πόσοι ὠφελήθηκαν ἀπό τήν ὀμελέτα καί πόσοι βλάφθηκαν ἀπό τίς κουτσουλιές.

Ἀπολύτως ἀξιέπαινη δέ καί ἡ στάση του στό θέμα τῆς Οὐκρανικῆς ψευτοεκκλησίας του Ἐπιφανίου, τήν ὁποία ἀρνήθηκε νά ἀναγνωρίσει, ἐρχόμενος σέ προστριβή μέ τόν πατριάρχη Βαρθολομαῖο. Καί αὐτή ἡ προστριβή ὡστόσο ἦταν μόνο ὡς πρός αὐτό τό θέμα καί εἶχε βάση σέ ἐκκλησιολογικά κριτήρια (ὀρθῶς ὁ Ἀναστάσιος ἦταν ἐνοχλημένος ἀπό τό καινοφανές «παπικό πρωτεῖο» τοῦ Βαρθολομαίου, τήν οὐσιαστικά κατηργημένη συνοδικότητα καί τήν ἀπόπειρα εἰσπήδησης πού ἔκανε σέ ἄλλες Ἐκκλησίες) καί πάντως δέν εἶχε καμία σχέση μέ θέματα θεολογικῆς οὐσίας, καθώς – ὅπως προαναφέρθηκε – ἀμφότεροι ἦταν ἐξίσου οἰκουμενιστές καί εἶναι ἀπολύτως δεδομένο καί διαπιστωμένο ὅτι οὐδέποτε ὑπῆρξε μεταξύ τους ἀντιπαράθεση σέ τέτοιο ἐπίπεδο. Ἀντιθέτως, ἐκεῖνο πού ὑπῆρξε, ἦταν ἀπόλυτη καί ἀδιατάρακτη «κολυμπάρειος» ταύτιση, σύμπνοια καί συνοδοιπορία.

Ὅλα τά παραπάνω δέν γράφονται γιά νά ἐπικριθεῖ ὁ ἐκδημήσας, οὔτε γιά νά…δικαστεῖ μετά θάνατον, ὅπως εἶναι σίγουρο ὅτι θά σπεύσουν νά ποῦν κάποιοι, κατηγορώντας ὡς ἀκραίους καί ὡς τιμητές (τό μάθαμε τό ἀστεῖο παραμύθι τους πιά) ὅσους ἁπλῶς ἐπισημαίνουμε τήν ἀλήθεια καί λέγοντάς μας ὅτι ὁ Θεός εἶναι πού θά κρίνει τον κεκοιμημένο καί ὄχι ἐμεῖς. Μά αὐτό εἶναι ἀπολύτως βέβαιο καί κανείς δέν προσπαθεῖ νά ὑποκαταστήσει τόν Θεό: ἀντιθέτως εὐχόμαστε εἰλικρινά νά μετανόησε γιά τίς κακοδοξίες καί τά ἀτοπήματά του καί στό ζύγι τοῦ ἀδέκαστου Κριτῆ νά ὑπερμετρήσουν τελικά τά καλά πού διέπραξε. Ἡ εὐχή μας ὅμως νά σώθηκε ὁ Ἀναστάσιος, δέν μπορεῖ νά σιγήσει τήν ἀλήθεια, γιατί ἐπρόκειτο γιά ἐπιφανές πρόσωπο, μέ πολυετῆ δημόσια δράση καί μεγάλη ἐπιρροή. Ὅσα διέπραξε ὡς κληρικός, ἴσως στόν ἴδιο νά μήν στοιχίσουν τήν αἰώνια ζωή (ὁ Θεός ξέρει), ἀπό τήν ἄλλη ὡστόσο καθιστοῦν ξεκάθαρο ὅτι δέν μπορεῖ κατά κανένα τρόπο νά γίνει ἀνεκτό τό μεθοδικό πλασάρισμά του ὡς πρότυπο φωτισμένου καί ἁγιασμένου ἱεράρχη. Κάτι τέτοιο εἶναι ξεκάθαρα ἐπικίνδυνο, ζημιογόνο, ἀποπροσανατολιστικό καί ἐξολοκλήρου ἀνεπίτρεπτο.

Λίγη προσοχή λοιπόν μέ τά ἄκοπα καί ἀβασάνιστα ἐφύμνια: ἄς τά ἀφήσουν στήν ἄκρη οἱ ὑμνητές καί ἄς προσευχηθοῦν γιά τήν ψυχή του ἐκλιπόντος, ἄν θέλουν πραγματικά κάπου νά φανοῦν χρήσιμοι. Οἱ αἴολες ἁγιολογίες πάντως οὔτε ἐκεῖνον βοηθοῦν, οὔτε τούς ἴδιους πού τίς ἐπινοοῦν, ἀλλά οὔτε καί ὅσους τίς ἀκοῦνε καί ἐπηρεάζονται ἀπό αὐτές…

https://tasthyras.wordpress.com/2025/02/04/περί-φωτισμένων-ἱεραρχῶν-καί-παρα/

hristospanagia.gr

Δέν εἶναι Χριστιανισμός αὐτό…

Κανονικά ὁ Χριστιανός πρέπει κάθε μέρα νά πηγαίνει στή Θεία Λειτουργία. Ὑπάρχει μία διάταξη ἀπό τούς Ἁγίους Ἀποστόλους σ’ ἕνα βιβλίο πού λέγεται Διαταγές τῶν Ἀποστόλων. Ἐκεῖ λέει, ὅτι κάθε Χριστιανός τουλάχιστον δυό φορές τήν ἡμέρα πρέπει νά πηγαίνει στήν Ἐκκλησία, τό πρωί καί τό ἀπόγευμα.

Σήμερα βλέπετε οἱ Χριστιανοί ἔχουν ἐκκοσμικευτεῖ, ἄν πᾶνε μόνο καμιά φορά τήν ἑβδομάδα καί ὅσο γίνεται λιγότερη ὥρα. Δέν εἶναι Χριστιανισμός αὐτό.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 21 – 8 – 2017)

hristospanagia.gr