Ὁ ἐκφυλισμὸς τῆς Ἀριστερᾶς εἰς θεραπαινίδα «τῆς Νέας Τάξης»

Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Παπαδοπούλου

  Ἂν θέλουμε νὰ ὁρίσουμε μὲ λίγα λόγια τὴ Νέα Τάξη, μποροῦμε νὰ τὴν ἀποκαλέσουμε «Δικτατορία τῶν Ἀγορῶν» σὲ κάθε πτυχὴ τῆς ζωῆς μας, πολιτική, οἰκονομικὴ καὶ κοινωνική. Μὲ κύρια συν­επακόλουθα νὰ συρρικνώνεται καθημερινὰ ἡ ἐθνικὴ κυριαρχία καὶ ἡ ἀνεξαρτησία τῶν χωρῶν, νὰ ὑποβαθμίζεται ἡ κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία καὶ νὰ διαλύεται ὁ κοινωνικὸς ἱστός. Αὐτὴ ἡ «Δικτατορία τῶν Ἀγορῶν» δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἐπελαύνει καθημερινά, ἂν δὲν εἶχε ἐξασφαλίσει δύο βασικὲς συμμαχίες, τὴν προπαγάνδιση τῶν ἀξιῶν της ἀπὸ τὸ διεθνῆ τύπο καὶ τὴν πρόσδεση τῆς Ἀριστερᾶς στὸ ἅρμα της.

Εἰδικότερα, ἡ συμμαχία μὲ τὴν Ἀριστερὰ ἦταν κομβικῆς συμμαχίας, γιὰ νὰ ἐλέγξει ἡ Νέα Τάξη τὶς ἀντιδράσεις τῶν φοιτητῶν, τῶν συνδικαλιστῶν καὶ ἀρκετῶν διανοούμενων. Καὶ παράλληλα γιὰ νὰ δώσει χαρακτήρα προοδευτισμοῦ καὶ νὰ μεταμφιέσει, ὡς ἀντίδραση πρὸς κάποιο δῆθεν κατεστημένο,  τὶς νέες ἀξίες της. Βλέπουμε λοιπὸν τὸ παράδοξο, ἀντὶ νὰ πολεμάει ἡ Ἀριστερὰ στοὺς δρόμους καὶ τὰ πανεπιστήμια τὴν πολυδιάστατη ἐπίθεση τῶν Ἀγορῶν ποὺ καταστρέφει τὰ εἰσοδήματα καὶ τὶς ἐλευθερίες τῆς ἐργατικῆς τάξης, νὰ ἀφιερώνει ὅλη της τὴν δράση καὶ τὴν ἐνέργεια στὴν προστασία καὶ ἀνάδειξη τῶν μειονοτήτων. Ἐχθροί της δὲν εἶναι πλέον τὸ μεγάλο κεφάλαιο καὶ οἱ γιγαντιαῖες πολυεθνικές, οὔτε  ὑπερεθνικοὶ ὀργανισμοὶ ὅπως τὸ ΔΝΤ, ἡ Παγκόσμια Τράπεζα καὶ ἡ νεοφεουδαρχικὴ ΕΕ, ἀλλὰ οἱ ρατσιστές, οἱ σεξιστὲς καὶ οἱ ὁμοφοβικοὶ πολίτες.

 Πῶς συνέβη αὐτὴ ἡ μετάλλαξη ποὺ ὁδήγησε στὸν ἐκφυλισμὸ μίας κάποτε ριζοσπαστικῆς Ἀριστερᾶς;

Πρέπει νὰ πᾶμε ἀρκετὲς δεκαετίες πίσω, γιὰ νὰ ἀπαντήσουμε τὴν ἐρώτηση. Τὰ μεταπολεμικὰ χρόνια οἱ διανοούμενοι τῆς Σχολῆς τῆς Φρανκφούρτης ἔπαψαν νὰ θεωροῦν τὸ βιομηχανικὸ προλεταριᾶ­το καὶ συνολικὰ τὴν ἐργατικὴ τάξη ὡς  ἐπαναστατικὸ ὑποκείμενο. Αὐτὴ ἦταν μία μεγάλη ἀπόκλιση ἀπὸ τὴ μαρξιστικὴ σκέψη, ἀλλὰ ἡ Σχολὴ τῆς Φρανκφούρτης πλέον πάντρευε τὸν Μὰρξ ὄχι μὲ τὸν Λένιν, ἀλλὰ μὲ τὸν Φρόυντ, ὅποτε μποροῦ­σε νὰ ρίξει πολὺ νερὸ στὸ κρασί της. Τὴν ἐρώτηση τοῦ Χορκχάιμερ, ποιὸς θὰ ἀντικαταστήσει τὸ ἐργατικὸ προλεταριᾶτο ὡς  ἐπαναστατικὸ ὑποκείμενο, τὴν  ἀπάντησε, τὴ δεκαετία τοῦ 60, ἕνα μέλος τῆς Σχολῆς ποὺ δίδαξε φιλοσοφία σὲ 4 ὀνομαστὰ ἀμερικανικὰ πανεπιστήμια. Ὁ Χέρμπερτ Μαρκοῦζε διακήρυξε στὸ βιβλίο του «Ὁ Μονοδιάστατος Ἄνθρωπος» (1964) ὅτι μία συμμαχία φοιτητῶν, μαύρων, φεμινιστριῶν καὶ ὁμοφυλόφιλων θὰ γινόταν ὁ φορέας τῆς ἐπαναστατικῆς διαδικασίας.

  Ἡ πρόταση αὐτὴ τοῦ Μαρκοῦζε ὄχι μόνο ἐπηρέασε τὴν πολιτιστικὴ ἐπανάσταση, στὴ δεκαετία τοῦ 60, μὲ τοὺς Χίππις καὶ τὸ Μάη τοῦ 68, ἀλλὰ ἔθεσε καὶ τὶς βάσεις τοῦ ρεύματος  ποὺ σήμερα ἀποκαλοῦμε Πολιτικὴ Ὀρθότητα. Καὶ βέβαια ἦταν ἡ κυρίαρχη ἰδέα ποὺ ὁδήγησε τὴ Νέα πλέον Ἀριστερὰ νὰ ἀπαξιώσει τοὺς ἐργάτες καὶ τὴν ἀγροτιὰ ὡς συντηρητικὰ στρώματα καὶ νὰ στραφεῖ στὶς ποικίλες μειονότητες. Σημειωτέον ὅτι ὁ Μαρκοῦζε συνεργάστηκε μὲ τὶς ἀμερικανικὲς ὑπηρεσίες πληροφοριῶν καὶ τὸ Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν, ἄρα σιτιζόταν ἀπὸ τὸ πραγματικὸ κατεστημένο ποὺ φρόντιζε γιὰ τὴν καριέρα καὶ τὴν ἐπιτυχία τῶν βιβλίων του. Θεωρήθηκε ὡς ὁ πατέρας αὐτῆς τῆς μεταλλαγμένης Νέας Ἀριστερᾶς ποὺ πολεμοῦσε φαντασιακὰ κατεστημένα.

Γιὰ τὸν Μαρκοῦζε, ἕνας οἰκογενειάρχης ποὺ εἶχε προκόψει στὴ δουλειά του ἦταν ἕνας συμβιβασμένος καὶ ἀλλοτριωμένος μικροαστός. Ἀναζητοῦσε τοὺς ἥρωές του, στὰ λογοτεχνικὰ ἔργα, σὲ «χαρακτῆρες διαλυμένους, ὅπως ὁ καλλιτέχνης, ἡ πόρνη, ἡ μοιχαλίδα, ὁ φονιάς, ὁ καταραμένος ποιητής, ὁ Σατανᾶς, ὁ τρελλός».  Τὴν ἐπανάσταση θὰ τὴν ἔφερνε «τὸ ὑπόστρωμα τῶν ἀπόκληρων καὶ τῶν ξένων, τῶν ἐκμεταλλευομένων καὶ τῶν διωκομένων». Ἤδη ἀπὸ τὸ «Ἔρως καὶ Πολιτισμὸς» (1955) ἀναγνωρίζει ἐπαναστατικὸ ρόλο στοὺς ὁμοφυλόφιλους καὶ πιστεύει πὼς κάποια μέρα ἐξαιτίας τῆς «ἐξέγερσής τους ἐνάντια στὴν ὑποταγὴ τῆς σεξουαλικότητας ἀπὸ τὴν τάξη τῆς τεκνοποίησης» θὰ ἀσκήσουν κοινωνικὴ κριτικὴ τεράστιας σημασίας. Ὁ ἴδιος, ὅπως καὶ ὅλη ἡ Σχολὴ τῆς Φρανκφούρτης, δίνει τεράστια σημασία στὴν ἀπελευθέρωση τῆς σεξουαλικότητας. Ἐπιδιώκει τὴν ἀντικατάσταση τῆς ἀλλοτριωμένης ἐργασίας μὲ μία ἐργασία ποὺ θὰ βασίζεται στὸ παιχνίδι, στὴν καλλιτεχνικὴ δημιουργία καὶ στὴν ἐλεύθερη ἀπόλαυση τῆς ἡδονῆς. Σὲ ἕνα νεογνωστικὸ κρεσέντο ἐκτιμάει πὼς ἡ ἀπελευθέρωση χωρὶς ὅρια ποὺ ζητάει, θὰ γίνει δυνατὴ «μὲ τoν περιορισμὸ τῶν ἰχνῶν τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος».

Τὸν κήρυκα αὐτὸν τῆς ἀπελευθέρωσης ἀπὸ τὸ κατεστημένο περιέργως τὸν προέβαλαν μερικὰ ἀπὸ τὰ πιὸ ὑλιστικὰ περιοδικὰ τοῦ κατεστημένου, ὅπως τὸ Playboy καὶ τὸ Fortune.

ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΙΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΕΩΣ

  Ἔχοντας ὑπόψιν τὶς παραπάνω ἀπόψεις τοῦ Μαρκοῦζε,  μποροῦμε νὰ καταλάβουμε, γιατί ἡ Ἀριστερὰ στὴ Δύση σήμερα δὲν ὑποστηρίζει ἁπλῶς τὴν ἀλληλεγγύη στοὺς παράνομους μετανάστες ὡς ἀνθρωπιστικὸ καθῆκον, ἀλλὰ παίρνει καὶ θέσεις ποὺ ἐνθαρρύνουν τὴ μετανάστευση. Ὄχι μόνο ζητώντας ἐπιδόματα, στέγαση καὶ πλήρη πολιτικὰ δικαιώματα γι’ αὐτούς, ἀλλὰ καὶ καλλιεργώντας αἰσθήματα ἐνοχῆς στοὺς δυτικοὺς λαούς, ἐπειδὴ τοὺς περασμένους αἰῶνες οἱ χῶρες τους ἀσκοῦσαν σκληρὴ ἀποικιοκρατία.

Γιατί λοιπὸν ἡ Ἀριστερὰ κρατάει αὐτὴ τὴ στάση; Ὄχι ἐπειδὴ οἱ μετανάστες θὰ ἐνισχύσουν τὸ ἐργατικὸ προλεταριᾶτο σὲ κάθε χώρα, ἀλλὰ ἐπειδὴ πιστεύει κυριολεκτικὰ πὼς αὐτοὶ θὰ γίνουν τὸ νέο ἐπαναστατικὸ ὑποκείμενο, ἐφόσον ἡ ἐργατικὴ τάξη στὶς δυτικὲς χῶρες ἔχει πλήρως ἀφομοιωθεῖ ἀπὸ τὸ σύστημα. Ἡ παραπάνω ἀνάλυση παρότι πηγάζει ἀναμφίβολα ἀπὸ τὸ Μαρκοῦζε, εἶναι ἐντελῶς σουρεαλιστικὴ (καὶ ἀντιμαρξιστικὴ) γιὰ πολλοὺς λόγους.

Πρῶτον, γιατί ὁ Μὰρξ θεωροῦσε ὅτι ἡ εἰσαγωγὴ ξένων ἐργατῶν γινόταν ἀπὸ τὸ κεφάλαιο, προκειμένου νὰ ἀκυρώσει τὶς διεκδικήσεις τῶν ντόπιων ἐργατῶν γιὰ καλύτερους μισθοὺς καὶ συνθῆκες ἐργασίας. Δεύτερον, γιατί ὅσοι ἀπὸ τοὺς μετανάστες δὲν βρίσκουν ἐργασία θὰ καταλήξουν παραβατικοὶ καὶ λοῦμπεν προλετάριοι, δηλαδὴ ἕνα κοινωνικὸ στρῶμα ποὺ ὁ Μὰρξ θεωροῦσε ὅτι δὲν διαθέτει δύναμη ἀνατροπῆς καὶ καταλήγει σὲ ἀντιδραστικὸ πολιτικὸ ρόλο. Τρίτον, γιατί εἰδικὰ στὴν Εὐρώπη ἡ μεγάλη πλειοψηφία τῶν μεταναστῶν εἶναι Μουσουλμάνοι (καὶ κάποιοι Ἰσλαμιστές), συνεπῶς ἡ θρησκεία τους εἶναι κατηγορηματικὰ ἀρνητικὴ στὴν ἀθεΐα τῆς Ἀριστερᾶς. Τέταρτον, γιατί πολλοὶ Μουσουλμάνοι μετανάστες ἔρχονται ἀπὸ χῶρες ὅπου ἰσχύει ὁ νόμος τῆς Σαρίας καὶ στὶς ὁποῖ­ες οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἐκτελοῦνται, ἑπομένως θὰ εἶναι κάθετα ἀρνητικοὶ στὸ κίνημα τῶν ὁμοφυλόφιλων, ποὺ ἐπίσης ὑποστηρίζει ἡ Ἀριστερά. Καὶ δὲν χρειάζεται νὰ ἀναφέρουμε τί γνώμη ἔχει τὸ Ἰσλὰμ γιὰ τὶς φεμινίστριες.

Γενικότερα, ἡ Ἀριστερὰ αὐτοκτονεῖ, συντασσόμενη μὲ τοὺς φιλελεύθερους στὸ θέμα τῆς μετανάστευσης. Ἀκριβῶς  γιατί, ὅπου ἀναπτύσσεται τὸ Ἰσλάμ, θὰ συρρικνώνεται ἡ ἴδια ἡ Ἀριστερά, τὰ δικαιωματιστικὰ κινήματα ποὺ ὑποστηρίζει, ἀκόμη καὶ τὸ εὐρωπαϊκὸ πνεῦμα τοῦ Διαφωτισμοῦ. Αὐτὸ θὰ ἔπρεπε ἐδῶ καὶ χρόνια νὰ ἔχει γίνει ἀντιληπτὸ ἀπὸ τοὺς ἡγέτες της καὶ νὰ ἔχουν ἀναθεωρήσει ὅτι μπορεῖ ποτέ, εἰδικὰ οἱ Μουσουλμάνοι μετανάστες, νὰ ἀποτελέσουν ἐπαναστατικὸ ὑποκείμενο. Συνεπῶς μόνο στὸ πλαίσιο ἑνὸς συμβιβασμοῦ μὲ τὶς Ἐλὶτ τῆς Νέας Τάξης θὰ μπορούσαμε νὰ κατανοήσουμε τὴν ἐπιμονή τους σὲ φιλομεταναστευτικὴ καὶ φιλοϊσλαμικὴ πολιτική. Εἰδικὰ μάλιστα ὅταν οἱ εὐρωπαϊκοὶ λαοὶ τιμωροῦν ὅλο κι περισσότερο μὲ τὴν ψῆφο τους τὰ ἀριστερὰ κόμματα γιὰ τὸ συγκεκριμένο θέμα, ἐνῶ προτιμοῦν πλέον τὰ ἐθνικὰ κόμματα ποὺ ζητοῦν σκληρὴ γραμμὴ στὸ θέμα τῆς παράνομης μετανάστευσης.

ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΚΑΙ ΔΥΣΤΟΠΙΑ

  Ἡ ἀφοσιωμένη στήριξη τῆς Woke κουλτούρας καὶ τῶν δικαιωματιστικῶν κινημάτων ἀπὸ τὶς ἴδιες τὶς Ἐλὶτ τῆς Νέας Τάξης ἀπέδειξε πόσο ἔξω ἔπεσαν καὶ ὁ Μαρκοῦζε, οἱ διανοούμενοι τῆς Φρανκφούρτης καὶ οἱ ἡγέτες τῆς Ἀριστερᾶς ποὺ τοὺς ἀποδέχτηκαν. Ἀντὶ οἱ διάφορες μειονότητες νὰ γίνουν τὸ νέο ἐπαναστατικὸ ὑποκείμενο ποὺ ὁραματιζόταν ὁ Μαρκοῦ­ζε ἔγιναν πολιορκητικὸς κριὸς ποὺ χρησιμοποιοῦν τὰ  συμφέροντα τῆς Νέας Τάξης. Ἀντὶ νὰ προκαλέσουν μία ἐπανάσταση γιὰ τὸν ἐρχομὸ μίας οὐτοπίας, γίνονται τὰ ὄργανα τῆς ἀντεπανάστασης γιὰ τὴ συγκρότηση μίας δυστοπίας.

  Σήμερα οἱ Παγκοσμιοποιητὲς μὲ τὴ βοήθεια τῶν δικαιωματιστῶν καταστρέφουν τὸν παλιὸ κόσμο, ὅπου ὑπῆρχαν ἀκόμη οἱ ἐλευθερίες ποὺ κατοχύρωναν τὰ συντάγματα, ἡ κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία, ἡ ἰσχυρὴ μεσαία τάξη, τὰ ὑψηλὰ βιοτικὰ ἐπίπεδα, ἡ προστασία τῆς ἰδιοκτησίας, ὁ σεβασμὸς τῆς οἰκογένειας, τὸ βαθὺ κοινωνικὸ κράτος. Καὶ φέρνουν ἕνα νέο κόσμο, ὅπου θὰ ἐπικρατεῖ ὁ ψηφιακὸς ὁλοκληρωτισμός, ἡ παρακολούθηση ὅλων μας, ἡ λογοκρισία κάθε ἀντίθετης ἄποψης, ἡ κατάργηση ἢ «διόρθωση» ἀκόμη καὶ τῶν κλασσικῶν βιβλίων, ἡ ἰδιωτικοποίηση κάθε δημόσιου ἀγαθοῦ, ἡ ἐξαθλίωση τῶν πολιτῶν, ἡ νεοφεουδαρχία καὶ τελικὰ ἡ παγκόσμια διακυβέρνηση τῶν πολυεθνικῶν. Δυσ­τυχῶς, ἡ Ἀριστερὰ μὲ τὴ στήριξή της στὰ ἀκραῖα δικαιωματιστικὰ κινήματα γίνεται μέρος τῆς ἐκστρατείας τῆς ἀποδόμησης τοῦ παλιοῦ κόσμου καὶ δὲν καταλαβαίνει ὅτι στὸν  νέο κόσμο δὲν θὰ ὑπάρχουν οὔτε οἱ ἐλευθερίες γιὰ τὶς ὁποῖες ἀγωνίστηκε οὔτε ἡ ἀξιοπρεπὴς διαβίωση τῶν ἐργαζομένων.

πηγή:  orthodoxostypos.gr

makkavaios.blogspot 

ΟΥΝΕΣΚΟ: Η ελληνική Γλώσσα για έξι ολόκληρους αιώνες η πρώτη διεθνής γλώσσα.

Η διεθνής κοινότητα έκανε ένα πολύτιμο δώρο εις την Ελλάδα. Η διεθνής οργάνωση ΟΥΝΕΣΚΟ για τον πολιτισμό, για την ειρήνη κ.λπ. με ομόφωνη απόφαση  του Εκτελεστικού Συμβουλίου  της  έκανε το δώρο- πρόκληση σε μας τους Έλληνες. Μας έκαναν υπερήφανους, αλλά συγχρόνως, μας έφεραν σε δύσκολη θέση μας επιφόρτισαν με ευθύνες. Συγκεκριμένα την 14η Απριλίου 2025 το Εκτελεστικό Συμβούλιο    του διεθνούς οργανισμού αποφάσισε να καθιερώσει την 9η Φεβρουαρίου κάθε έτους ως η παγκόσμια ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας. Μέχρι τώρα αυτό ήταν με απόφαση της πατρίδας μας. Τώρα η εορτή θα γίνεται με την σφραγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ και σε όλο τον πλανήτη.

        Ας αφήσουμε να μιλήσει ο ίδιος ο Οργανισμός για τους λόγους για τους οποίους έλαβε αυτή την απόφαση. Αναφέρει, λοιπόν:  «Η γλώσσα είναι φορέας πολιτισμού, κιβωτός αξιών, εννοιών, ταυτότητας, όργανο έκφρασης και δημιουργίας, και γέφυρα επικοινωνίας, κατανόησης και συνεννόησης». Μεταξύ των χιλιάδων γλωσσών του κόσμου η Ελληνική Γλώσσα συνδυάζει τέσσερα ιδιαιτέρως σημαντικά χαρακτηριστικά. Πρώτον, «την αδιάσπαστη συνέχεια 40 αιώνων προφορικής παράδοσης και 35 αιώνων γραπτής παράδοσης, εάν λάβουμε υπόψη τη γραμμική γραφή Β’, ή τουλάχιστον 28 αιώνες γραπτής παράδοσης, εάν περιοριστούμε στην αλφαβητική γραφή, γεγονός που καθιστά τα ελληνικά την πιο μακροχρόνια, αδιάκοπα ομιλούμενη και γραφόμενη γλώσσα στην Ευρώπη». Υπενθυμίζει εν προκειμένω ότι, όπως είπε ο ποιητής Γεώργιος Σεφέρης κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στην απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1963, «η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ να ομιλείται. Υπέστη τις αλλαγές που υφίστανται όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί, αλλά ποτέ δεν υπήρξε κενό». Δεύτερον, αναφέρει τη «μοναδική καλλιέργεια ως γλώσσα (λεξιλόγιο, γραμματική και σύνταξη), λόγω της χρήσης της από απαράμιλλες ιστορικές προσωπικότητες της λογοτεχνίας, της ποίησης, του θεάτρου, της φιλοσοφίας, της πολιτικής και της επιστήμης, όπως ο Όμηρος, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης, ο Αισχύλος, ο Θουκυδίδης, ο Ιπποκράτης, ο Αρχιμήδης και οι Πατέρες της Εκκλησίας». Τρίτον, την «ευρεία παρουσία σε πολλές γλώσσες, καθώς, διαχρονικά, η ελληνική έχει αποτελέσει μία από τις σημαντικότερες γλώσσες ως προς την επίδρασή της σε όλες τις άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες και, δι’ αυτών, ευρύτερα στον κόσμο των γλωσσών».  Επιπλέον, η ιδιαίτερη σημασία της ελληνικής γλώσσας επιβεβαιώνεται σαφώς από το γεγονός ότι διδάσκεται διεθνώς τόσο στην αρχαία της μορφή, σε έδρες κλασσικών σπουδών ανά τον κόσμο, όσο και στη μεσαιωνική (Βυζαντινή) και στη σύγχρονη μορφή της, σε έδρες Μεσαιωνικής και Νέας Ελληνικής Γλώσσας παγκοσμίως. Τέταρτον, σημειώνεται ότι «η ελληνική γλώσσα ήταν και παραμένει μέχρι και σήμερα ανεξάντλητη πηγή της διεθνούς επιστημονικής ορολογίας, ιδιαίτερα στην Ιατρική, καθώς και στα Μαθηματικά, στη Φυσική, στη Χημεία, στη Μηχανική, στην Αστρονομία, στην Κβαντομηχανική, στις κοινωνικές και τις ανθρωπιστικές επιστήμες». Στην απόφαση μνημονεύεται πως «η ανακάλυψη του αλφαβήτου πριν από 2.800 χρόνια αντιπροσωπεύει μια πραγματική πολιτιστική επανάσταση, που επηρέασε καθοριστικά τον ρου του ανθρώπινου πολιτισμού και της Ιστορίας», Στην απόφαση  υπογραμμίζεται πως στη «μετακλασική ελληνιστική περίοδο, η ελληνική υπήρξε για έξι ολόκληρους αιώνες η πρώτη διεθνής γλώσσα, γλώσσα συναλλαγών πολλών λαών (lingua franca) και, συγχρόνως γλώσσα πολιτισμική (kultursprache)». Αιτιολογώντας την απόφαση, αναφέρεται, μεταξύ άλλων, κι «ο ηλεκτρονικός Θησαυρός της Ελληνικής Γλώσσας (Thesaurus Linguae Graecae – TLG), ο οποίος περιλαμβάνει κείμενα γραμμένα στην ελληνική γλώσσα από τον Όμηρο έως τους ιστορικούς του 15ου αιώνα, αριθμεί 12.000 ελληνικά κείμενα τεσσάρων χιλιάδων συγγραφέων, που περιλαμβάνουν 105.000.000 λέξεις (σε όλους τους τύπους λέξεων που εμφανίζονται στα κείμενα)».Τονίζεται εις την απόφαση «ως γλωσσική κοιτίδα των βασικών εννοιών του πολιτισμού, της επιστήμης και της φιλοσοφίας, η ελληνική γλώσσα κατέχει, με ιστορικά και αντικειμενικά κριτήρια, ξεχωριστή θέση μεταξύ των γλωσσών του κόσμου».

Σημειώνει, επίσης, ότι «η συνειδητοποίηση της φωνολογικής δομής της ελληνικής γλώσσας οδήγησε τους Έλληνες του 8ου αιώνα π.Χ. στην καινοτόμο αξιοποίηση του συμφωνικού αλφαβήτου των Φοινίκων με την επινόηση του αλφαβήτου, επιτυγχάνοντας έτσι τη δημιουργία ενός νέου φωνηεντικού αλφαβήτου μέσω της μετάβασης από ένα σύστημα γραφής βασισμένο σε συμφωνικά γράμματα σε ένα σύστημα στο οποίο κάθε ήχος, κάθε φώνημα εκπροσωπείται από ένα γράμμα».  «Η ελληνική έλαμψε την περίοδο της βασιλείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τη δέχτηκε και την αγκάλιασε ο Ρωμαϊκός Πολιτισμός, ο οποίος υιοθέτησε την ελληνική γραφή με τη μορφή του λατινικού αλφαβήτου, της έδωσε παγκόσμια διάσταση η γλώσσα των Ευαγγελίων, την ανακάλυψε και την ανέδειξε η Αναγέννηση και την αξιοποίησε στο έπακρον ο Διαφωτισμός», σημειώνει το Εκτελεστικό Συμβούλιο της UNESCO, αιτιολογώντας την απόφασή του. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο της UNESCO τονίζει, επιπλέον, πως ιστορικά η ελληνική γλώσσα κατέχει καίρια θέση στη διανόηση, στη γλωσσική έκφραση και διατύπωση θεμελιωδών εννοιών και λέξεων της ευρωπαϊκής και της ευρύτερης διανόησης, οι οποίες δηλώνονται, προσλαμβάνονται ή ανάγονται σε λέξεις-έννοιες της ελληνικής γλώσσας. Με βάση τα ανωτέρω, το Εκτελεστικό Συμβούλιο της UNESCO αποφάσισε ότι η 9η Φεβρουαρίου προτείνεται ως «Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας», λαμβάνοντας, επίσης, υπόψη του ότι αυτήν την ημερομηνία, το 1857, έφυγε από τη ζωή ο εθνικός ποιητής της Ελλάδας, Διονύσιος Σολωμός. Υπενθυμίζεται, πως η UNESCO ήδη έχει αναγνωρίσει διάφορα στοιχεία που συνδέονται με την ελληνική γλώσσα. Δύο στοιχεία καταγεγραμμένης πολιτιστικής κληρονομιάς, «Τα μολύβδινα χρηστήρια ελάσματα του Μαντείου της Δωδώνης» και τον «Πάπυρο του Δερβενίου: το αρχαιότερο βιβλίο της Ευρώπης», τα οποία έχουν καταχωρηθεί στο Διεθνές Μητρώο Μνήμης του Κόσμου (Memory of the World) το 2023 και το 2015, αντίστοιχα. Επίσης, δύο επιπλέον στοιχεία της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς: Το «Πολυφωνικό Καραβάνι», το οποίο μελετά, διασώζει και προάγει το πολυφωνικό τραγούδι της Ηπείρου, συμπεριληφθέν το 2020 στο Μητρώο Καλών Πρακτικών Διασώσεως και τον «Βυζαντινό Ψαλμό», που ενεγράφη το 2019 στον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας. Αυτά αναφέρει, μεταξύ άλλων το Εκτελεστικό Συμβούλιο της UNESCO και αποτελούν ύμνο για την γλώσσα μας και για το έθνος μας. Δίνει απάντηση στους ισχυρισμούς κάποιων προοδευτικών πως δεν υπάρχει συνέχεια της ελληνικής ταυτότητας. Η Ελλάδα, ως έθνος, έχει συνεχή και αδιάλειπτη παρουσία χιλιάδων χρόνων. Τον πολύτιμο θησαυρό της γλώσσας μας είναι ανάγκη να διαφυλαχτεί ως κόρη οφθαλμού. Δεν έχει ανάγκη εισαγωγής ξενικών λέξεων και προτάσεων. Την αφήνουμε να εξελιχθεί φυσιολογικά και όχι με νόμους οι οποίοι δεν συζητούνται, καν, στην Βουλή. Τα πνεύματα και οι τόνοι είχαν ( έχουν ) την σημασία τους. Χρήσιμα ήταν και είναι. Έχουμε υποχρέωση να αγωνιστούμε για την απαλλαγή της από τις περιττές και επιβλαβείς εισαγωγές. Δεν στήνομε οδοφράγματα, σταματάμε να ασελγούμε εις βάρος της.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός 

Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος. Ο ταπεινός εργάτης του Χριστού.

Η μνήμη του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου τιμάται κάθε έτος στις 27 Μαΐου

Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος γεννήθηκε από γονείς ενάρετους και ευλαβείς σε χωριό της λεγόμενης Μικράς Ρωσίας (σημερινή Ουκρανία) περί το 1690. Πολέμησε στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο και το 1711 συνελήφθη αιχμάλωτος για να καταλήξει δούλος σε Οθωμανό αξιωματικό Ίππαρχο καταγόμενον από το χωριό   Προκόπιον της Μικράς Ασίας. Αρκετοί αιχμάλωτοι χριστιανοί για διάφορους λόγους ιδιοτελείς ασπάστηκαν τον Μουσουλμανισμό.

Ο Ιωάννης μεγάλωσε από τους ευσεβείς γονείς του με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Aγαπούσε πάρα πολύ τον Θεό. Ήταν από εκείνους τους νέους που τους κάνει σοφούς ο Θεός για τους οποίους ο σοφός Σολομών γράφει «Ο δίκαιος είναι γνωστικός και στη νεότητά του. Διότι τιμημένο γήρας δεν είναι το πολυχρόνιο, ούτε μετριέται με τον αριθμό των ετών. Η φρονιμάδα πιο νέους ανθρώπους είναι σεβάσμια ωσάν να είναι γέροντες και ο καθαρός βίος τους κάνει ωσάν να είναι γέροντες πολύμαθοι».Ο μακάριος Ιωάννης με την θεόσδοτη σοφία έκανε υπομονή στη δουλεία και στα πειράγματα των άλλων που τον αποκαλούσαν «άπιστο» γιατί πίστευε στον Άγιο Τριαδικό Θεό, ενώ αυτοί ήταν πιστοί σε ανύπαρκτο θεό  (Αλάχ).  Άπαγε της βλασφημίας…

Δήλωνε με χριστιανική παρρησία ότι προτιμούσε τον θάνατο παρά να αρνηθεί τον Χριστό. Στον αγά είπε με παρρησία: «Εάν με αφήσεις ελεύθερο στην πίστη μου, θα είμαι πολύ πρόθυμος στις διαταγές σου. Αν με βιάσεις να αλλαξοπιστήσω, γνώριζε ότι σού παραδίδω την κεφαλή μου, παρά την πίστη μου. Χριστιανός γεννήθηκα και Χριστιανός θα αποθάνω». Ο Θεός διαπιστώνοντας την πίστη και το γενναίο φρόνημα του Ιωάννη μαλάκωσε την καρδιά του αγά, ο οποίος πρότεινε στον Ιωάννη να μετακομίσει σε ένα δωμάτιο δίπλα από τον στάβλο που κατοικούσε.

Ο Ιωάννης αρνήθηκε και συνέχισε να κατοικεί στον στάβλο με τα ζώα. Εκεί σε μια γωνιά ανέπαυε το κουρασμένο σώμα του και ευχαριστούσε τον Θεό που τον αξίωσε να έχει ως κλίνη τη φάτνη των ζώων όπως ο νεογέννητος ενανθρωπήσας Χριστός. Κάθε βράδυ ο στάβλος γέμιζε από τις προσευχές του Ιωάννη και η κακοσμία των ζώων γινόταν οσμή ευωδίας  πνευματικής. Ο χώρος είχε γίνει το ασκητήριο του Ιωάννη. Έτρωγε ελάχιστο και έπινε μόνο ολίγο νερό. Κοιμόταν στα άχυρα και ως σκέπασμα είχε μια παλιά κάπα. Συνέχεια έψαλλε τους λόγους του ιερού ψαλμωδού: «Ὁ κατοικῶν ἐν βοηθείᾳ τοῦ Ὑψίστου, ἐν σκέπῃ τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ αὐλισθήσεται. Ἐρεῖ τῷ Κυρίῳ· ἀντιλήπτωρ μου εἶ καὶ καταφυγή μου, ὁ Θεός μου καὶ ἐλπιῶ ἐπ’ Αὐτόν. Ὅτι Αὐτὸς ρύσεταί με ἐκ παγίδος θηρευτοῦ καὶ ἀπὸ λόγου ταραχώδους. Ἔθεντο με ἐν λάκκῳ κατωτάτῳ, ἐν σκοτεινοῖς καὶ ἐν σκιᾷ θανάτου. Ἐγὼ δὲ πρὸς τὸν Κύριον ἐκέκραξα ἐν τῷ θλίβεσθαί με καὶ εἰσήκουσέ μου. Κύριος φυλάξει τὴν εἴσοδόν μου καὶ τὴν ἔξοδόν μου ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος. Πρὸς σὲ ἦρα τοὺς ὀφθαλμούς μου Κύριε, τὸν κατοικοῦντα ἐν τῷ οὐρανῷ. Ἰδοὺ ὡς ὀφθαλμοὶ δούλων εἰς χεῖρας τῶν κυρίων αὐτῶν, οὕτως οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν πρὸς Κύριον τὸν Θεόν ἡμῶν, ἕως οὗ οἰκτιρῆσαι ἡμᾶς».

Ψαλμούς σιγόψαλλε και κατά την ώρα που ακολουθούσε πίσω από το άλογο του αφέντη του. Η παρουσία του Ιωάννη έφερε ευλογία στο σπίτι του αφεντικού του, ο οποίος πλούτισε κατά κόσμο και έγινε ισχυρός στην περιοχή. Ο Άγιος συνέχιζε τον αγώνα και την προσευχή. Τις νύκτες πήγαινε, κρυφά, στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου όπου αγρυπνούσε και κάθε Σάββατο μεταλάμβανε των αχράντων μυστηρίων. Ο Κύριος, «ο  ετάζων καρδίας και νεφρούς», έκανε  να μη περιπαίζουν και να τον υβρίζουν οι συνδούλοι του και οι άλλοι  αλλόθρησκοι  τον Ιωάννη.

Ο αφέντης του Ιωάννη αφού πλούτισε αποφάσισε να επισκεφθεί την Μέκκα, την ιερά πόλη των Μωαμεθανών. Μια ημέρα όταν η γυναίκα του αφέντη εξέφρασε την άποψη ότι το πιλάφι που είχαν ετοιμάσει για το τραπέζι φίλων και συγγενών αρέσει στον απόντα αφέντη, ο μακάριος Ιωάννης μετά από προσευχή θερμή έστειλε με θαυματουργικό τρόπο το πιάτο με το πιλάφι στο δωμάτιο του αφέντη στη Μέκκα. Όταν άκουσαν αυτό από τον Ιωάννη γέλασαν όλοι οι συνδαιτημόνες. Μετά από λίγες ημέρες επέστρεψε ο αφέντης έχοντας μαζί του το πιάτο και διηγήθηκε το συμβάν.

Το θαύμα αυτό διαδόθηκε γρήγορα σε όλη την περιοχή. Ο αγάς και η σύζυγός επαναλαμβάνουν την πρόταση προς τον Άγιο να μετακομίσει. Ο Άγιος αρνήθηκε και συνέχισε την άσκηση και την προσευχή στον στάβλο. Πλησιάζοντας το τέλος της επίγειας ζωής,  ασθενής και ξαπλωμένος στα άχυρα τα αγιασμένα από τις προσευχές και την άσκηση, ζήτησε να κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων. Ο ιερέας φοβούμενος τους Τούρκους μετέφερε την Θεία Κοινωνία κρυμμένη σε μήλο. Ο μακάριος Ιωάννης μεταλαμβάνοντας το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου κοιμήθηκε εν Κυρίω.

Ήταν 27 Μαΐου του 1730. Ο Ίππαρχος επέστρεψε να ενταφιαστεί με με τα ορθόδοξα χριστιανικά έθιμα. Το 1773 μ.Χ. το ακέραιο και ευωδιάζον λείψανο του Αγίου τοποθετήθηκε στον ιερό  ναό του Αγίου Γεωργίου, στο Προκόπι στη συνέχεια στον ιερό ναό του Αγίου Βασιλείου και τέλος στον ναό που ανεγέρθηκε προς τιμή του. Το 1832 ο Οσμάν πασάς εισέρχεται στο Προκόπι το οποίο λεηλατεί και καταστρέφει. Μια ομάδα στρατιωτών του ανοίγει την λάρνακα με το λείψανο του Αγίου, νομίζοντας ότι έχει θησαυρούς. Επειδή δεν βρήκαν τίποτα, αποφάσισαν να κάψουν το λείψανο. Πράγματι, βάζουν φωτιά αλλά αυτό παραμένει ακέραιο. Ένιωσαν ότι ζούσε και τους έδιωχνε. Έντρομοι οι άπιστοι αποχώρησαν και άφησαν στο τόπο  τα λάφυρα που είχαν. Οι πιστοί Χριστιανοί την επομένη ημέρα τοποθέτησαν πάλι το σεπτό σκήνωμα στην λάρνακα. Τον Οκτώβριο του 1824 το ιερό λείψανο μεταφέρθηκε στην Εύβοια μαζί με τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας.

Επιγραμματικά θα αναφερθούμε στα θαύματα του Αγίου Ιωάννου.

1.  Το έτος 1862, ημέρα Σάββατο, γίνεται σεισμός και ο Άγιος κρατάει την στέγη της Ελληνικής Σχολής και σώζονται οι μαθητές της Σχολής.

2.  Ο Αρχιμανδρίτης Ιάκωβος Τσαλίκης (σήμερα Άγιος) υποβάλλεται σε τρείς χειρουργικές επεμβάσεις και τον χειρουργό ιατρό βοηθούν οι Άγιοι Ιωάννης και Δαυίδ.

3.  Το 1985 ο Άγιος θεραπεύει παιδάκι Ελληνίδας μητέρας το οποίο πάσχει από ακρομεγαλία.

4.  Ο Άγιος θεραπεύει άλλο παιδί το οποίου τα πόδια και οι ωμοπλάτες ήταν ενωμένα.

5.  Το 1978 η Μαρία Σιάκα από την Κύπρο καμπουριασμένη για 18 χρόνια θεραπεύεται από τον Άγιο.

6.  Το 1965 η μορφή του Αγίου αποτυπώνεται σε τοίχο οικίας.

7.  Το 1978 ο Μητροπολίτης Χαλκίδος αναφέρει δυο θαύματα: α) ελληνικό πλοίο στη Βόρεια Θάλασσα θαλασσοδέρνεται. Μετά από προσευχή του καπετάνιου στον Άγιο το πλοίο με  θαυμαστό τρόπο βρίσκεται στο λιμάνι προορισμού του. β) Νεαρή κυρία, με το όνομα Φρειδερίκη, από το Αιγάλεω, παράλυτη και με ιατρική γνωμάτευση για  το αθεράπευτο της αρρώστιας της μετά από θερμή, εγκάρδια παράκληση προς τον Άγιο, θεραπεύτηκε.

8. Το 2008 ο πατήρ Π Δημητράκος προς τον Μητροπολίτη Χαλκίδος με επιστολή του εξιστορεί την περιπέτεια της υγείας της πρεσβυτέρας του και την ίασή της με την επέμβαση του Αγίου.

Η μνήμη του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου τιμάται κάθε έτος στις 27 Μαΐου

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός 

Άγιος Κωνσταντίνος Μέγας, Ισαπόστολος και πρώτος Ορθόδοξος Αυτοκράτορας και Αγία Ελένη Ισαπόστολος και μητέρα του.

Η οικογένεια αποτελεί το πρωταρχικό κύτταρο κάθε κοινωνίας και σε κάθε εποχή. Η «ποιότητα» της οικογένειας αποτελεί το καθοριστικό στοιχείο για την πορεία της κοινωνίας. Η δημιουργία οικογένειας δεν αποτελεί εμπόδιο για την πορεία του ανθρώπου προς την κατά χάρη θέωση. Θα έγραφα ότι πολλές φορές την βοηθά αυτή την πορεία. Υπάρχουν άγιοι σύζυγοι ή πατέρας και παιδιά ή μητέρα με παιδιά. Σήμερα θα ασχοληθούμε με την περίπτωση μητέρας και υιού. Ναι, καλά αντιληφθήκατε, αναφερόμαστε  στους ισαποστόλους Αγία Ελένη και τον υιό της Άγιο Κωνσταντίνο τον κατά την Ιστορία Μέγας. 

Αγία Ελένη

Ελληνίδα γεννηθείσα στο Δρέπανο της Μικράς Ασίας περί το 247 μ.Χ., Ήταν κόρη πανδοχέα και σύζυγος του Κωνστάντιου ή Κωνσταντίνου Χλωρού. Τον Κωνσταντίνο γέννησε μεταξύ των ετών 272-288 στη  Ναϊσό της Μοισίας. Μετά από πέντε έτη ο Κωνστάντιος γίνεται Καίσαρας από τον Διοκλητιανό και επειδή η Ελένη ήταν ταπεινής καταγωγής, αυτό ήταν αντίθετο στο νομικά πλαίσιο της εποχής, την χωρίζει και παντρεύεται την θετή κόρη του αυτοκράτορα Μαξιμιανού, Θεοδώρα. Ο Μέγας Κωνσταντίνος τιμούσε υπερβολικά την μητέρα του. Έβαλε τη μορφή της σε νομίσματα και ονόμασε Ελενόπολη τη γενέτειρά της. Η Αγία έδειξε την ευσέβειά της προς την Εκκλησία με πολλές ευεργεσίες και ανοικοδομήσεις ναών σε πολλές πόλεις, όπως στη Ρώμη του Τιμίου Σταυρού, στην Κωνσταντινούπολη των Αγίων Αποστόλων , στο όρος των Ελαιών τη Βασιλική της Γεθσημανή. Το 326 πήγε στους Αγίους Τόπους όπου  «με μέγαν κόπον και πολλὴν έξοδον και φοβερίσματα ηύρεν τον τίμιον σταυρὸν και τους άλλους δύο σταυρούς των ληστών», όπως γράφει ο Κύπριος Χρονογράφος Λεόντιος Μαχαιράς. 

Με θαυμαστό τρόπο ξεχώρισε ο Σταυρός του Σωτήρα Χριστού μας από εκείνους των ληστών. Μετά από την εύρεση των Σταυρών κατά το ταξίδι της επιστροφής πέρασε και από την αγιοτόκο Κύπρο. Σε ηλικία ογδόντα ετών κοιμήθηκε ειρηνικά αφήνοντας την περιουσία της στο γιό της και στα εγγόνια της. Ο υιός της Άγιος Κωνσταντίνος μετέφερε το τίμιο λείψανό της και το έθαψε στην Κωνσταντινούπολη στον ναό των Αγίων Αποστόλων.

Άγιος Κωνσταντίνος

Μετά τον θάνατο του Κωνστάντιου ο στρατός ανακήρυξε Αύγουστο τον υιό του, Μέγα Κωνσταντίνο. Μια σειρά ιστορικών γεγονότων έφερε αντιμέτωπους τον Άγιο Κωνσταντίνο και τον Μαξέντιο, γιό του Μαξιμιανού, ο οποίος υπερτερούσε σε αριθμό στρατιωτών. Ο Μέγας Κωνσταντίνος ήταν συγκρατημένος και ήθελε να ζητήσει την βοήθεια του Θεού. Ο ιστορικός Ευσέβιος αναφέρει ότι έφερε στη σκέψη του όλους εκείνους που στράφηκαν προς τους ειδωλολατρικούς θεούς και το τέλος που είχαν. Άρχισε να προσεύχεται στον Θεό και τότε είδε σε όραμα ένα Σταυρό με την επιγραφή  «τούτῳ νίκα». Το βράδυ εμφανίστηκε στον ύπνο του ο Χριστός, ο οποίος τον προέτρεψε να κατασκευάσει απομίμηση αυτού και να το έχει ως φυλακτήριο στους πολέμους.

Έχοντας ως λάβαρο το κατασκεύασμα αυτό προχωρά χωρίς αντίσταση και φθάνει στη Ρώμη και δείχνει ενδιαφέρον για τους Χριστιανούς και για την Εκκλησία στην Αφρική. Το 313 μ.Χ. στα Μεδιόλανα γίνεται ο γάμος του Λικινίου και της αδελφής του Κωνσταντίνου, Κωνσταντίας. Τότε γίνεται μια ιστορική συμφωνία μεταξύ Κωνσταντίνου και Λικινίου για την καθιέρωση της ανεξιθρησκείας. Ένα σοβαρό πρόβλημα για την εποχή ήταν ο Αρειανισμός, η αίρεση του Αρείου που κατέλυε το δόγμα της Τριαδικότητας. Αμέσως έστειλε επιστολή στον επίσκοπο Αλεξανδρείας Αλέξανδρο και στον Άρειο. Δεν υπήρξε αποτέλεσμα. 

Αμέσως συγκάλεσε την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια της Βιθυνίας το 325 μ.Χ. Ο ιστορικός Ευσέβιος γράφει ότι προσήλθε στη Σύνοδο ο Κωνσταντίνος με ευσέβεια και ταπεινότητα. Τόνισε στην ομιλία του «περὶ της πίστεως σπουδάσωμεν». Τις αποφάσεις της Συνόδου που καταδίκασε τον Άρειο ανέλαβε να προωθήσει με επιστολές του ο Μέγας Κωνσταντίνος στις Εκκλησίες της Αιγύπτου, Λιβύης, Πενταπόλεως, Αλεξανδρείας και φυσικά εντός της επικράτειας. Επίσης, απαγορεύει την απόκτηση των συγγραμμάτων του Αρείου. Η τελευταία περίοδος της ζωής του είναι αυτή που τον καταξιώνει στην χριστιανική συνείδηση και τον ανυψώνει πνευματικά. Ο Άγιος κατά το  337 αισθάνεται σημάδια σοβαρής ασθένειας και προσέρχεται σε ιαματικά λουτρά. Η επιδείνωση της ασθένειας τον οδήγησε στην Ελενόπολη, όπου στον ναό των Μαρτύρων ανέπεμπε ικετήριες ευχές και λιτανείες.

Ο Άγιος διαισθάνεται το τέλος της επίγειας ζωής του και καλλιεργεί μέσα του την μνήμη του θανάτου. Καταφεύγει σε προάστιο της Νικομηδείας και καλεί τους επισκόπους, προς τους οποίους απηύθυνε τούτους τους λόγους: «Αυτός ήταν ο καιρός που προσδοκούσα από παλιά και διψούσα και ευχόμουν να καταξιωθώ της εν Θεώ σωτηρίας. Ήλθε η ώρα να απολαύσουμε και εμείς την αθανατοποιό σφραγίδα, ήλθε η ώρα να συμμετάσχουμε στο σωτήριο σφράγισμα, πράγμα που κάποτε επιθυμούσα να κάνω στα ρείθρα του Ιορδάνου, στα οποία, όπως παραδίδεται, ο Σωτήρας μας έλαβε το βάπτισμα εις ημέτερον τύπον.

Ο Θεός όμως, που γνωρίζει το συμφέρον, μας αξιώνει να λάβουμε το βάπτισμα εδώ. Ας μην υπάρχει λοιπόν καμία αμφιβολία. Γιατί και εάν ακόμη είναι θέλημα του Κυρίου της ζωής και του θανάτου να συνεχισθεί η επίγεια ζωή μας και να συνυπάρχω με το λαό του Θεού, θα πλαισιώσω τη ζωή μου με όλους εκείνους τους κανόνες που αρμόζουν στον Θεό».

Μετά το βάπτισμα ο Άγιος Κωνσταντίνος δεν ξαναφόρεσε τον αυτοκρατορικό χιτώνα, αλλά παρέμεινε ενδεδυμένος με το λευκό ένδυμα του βαπτίσματος, μέχρι την ημέρα της κοιμήσεώς του το 337 μ.Χ. Ήταν η ημέρα εορτασμού της Πεντηκοστής, γράφει ο ιστορικός Ευσέβιος.

Η μνήμη τους εορτάζεται κατ’ έτος την 21η Μαΐου.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός 

Ἡ φρίκη τῆς ἀφύσικης «οἰκογένειας» σὲ ἕνα βίντεο: Ζευγάρι ὁμοφυλόφιλων γελοῦν μὲ τὸ υἱοθετημένο μωρὸ ποὺ ζητάει κλαίγοντας τὴ μαμά του!

Τὸ ἀθῶο μωράκι ζητάει τὴ μητρικὴ ἀγκαλιὰ καὶ οἱ δύο ἄντρες τοῦ ἐπαναλαμβάνουν: «Δὲν ὑπάρχει μαμά, μόνο μπαμπᾶς καί... μπαμπάκας»! 

Συντάκτης: Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης 

Ἕνα βίντεο ποὺ σοῦ σπαράζει τὴν καρδιὰ καὶ σοῦ προκαλεῖ φρίκη καὶ ὀργὴ γιὰ τὸν βασανιστικὸ βίο τῶν βρεφῶν ποὺ υἱοθετοῦνται ἀπὸ ὁμοφυλόφιλους «μπαμπᾶδες», κάνει τὸ γῦρο τοῦ κόσμου τὶς τελευταῖες μέρες. Εἶναι ἕνα βίντεο σκληρό, ἀπάνθρωπο καὶ ἀπολύτως ἐνδεικτικό τοῦ τί σημαίνει νὰ καταδικάζεις ἕνα παιδὶ ἀπὸ γεννησιμιοῦ στὸ νὰ ζήσει μιὰ σακατεμένη καὶ ἐντελῶς νοσηρὴ ζωή. 

Ἕνα βίντεο ποὺ ἡ κυβέρνηση Μητσοτάκη, τὸ ΣτΕ, ἡ τέως ΠτΔ Κατερίνα Σακελλαροπούλου, καὶ ὅλοι ὅσοι προώθησαν τὸν διαστροφικὸ νόμο γιὰ τοὺς γάμους καὶ τὶς υἱοθεσίες ἀπὸ ὁμόφυλα ζευγάρια, θὰ πρέπει νὰ βλέπουν... κάθε μέρα γιὰ νὰ «καμαρώνουν» τὸ κοινωνικὸ ἔγκλημα ποὺ κατόρθωσαν. 

Τὸ ἀποτρόπαιο βίντεο ἀνέβηκε στὰ social media ἀπὸ τὸν Ἀμερικανὸ τραγουδιστὴ τῆς country μουσικῆς, Shane McAnally, ὁ ὁποῖος βιντεοσκοποῦσε τὸν «σύζυγό» του, Michael Baum νὰ παίζει μὲ τὸ μωρὸ ποὺ ἀπέκτησαν ἀπὸ παρένθετη μητέρα. Ὁ Baum ρωτάει τὸ ἀγοράκι: «ποιόν θέλεις, τὸν μπαμπᾶ ἢ τόν... μπαμπάκα σου;». Τὸ ἄμοιρο μωράκι ἀπαντάει ἐνστικτωδῶς προσπαθῶντας νὰ σχηματίσει τὴ λέξη «μαμὰ» ἢ κάτι ποὺ τὸ θυμίζει. 

Ὁ Baum ἀπαντᾶ «ὄχι, δὲν ὑπάρχει μαμά. Θὲς τὸν μπαμπᾶ ἢ τὸν μπαμπάκα σου;». Τὸ μωράκι προσπαθεῖ καὶ πάλι αὐτόματα νὰ ἀρθρώσει τὴ λέξη «μαμά», ὅπως ὁρίζει ἡ βιολογικὴ φύση του, ὅπως προστάζει τὸ ἔνστικτο ἐπιβίωσής του, ὅπως τὸ ὠθεῖ ὁ ἐννιάμηνος δεσμὸς μέσα στὴ μήτρα τῆς μάνας του, ποὺ ὅμως πούλησε τὸ παιδί της σὰν νὰ ἦταν κουτάβι. 

Ὁ Baum ἐπιμένει χωρὶς οἶκτο, θέλοντας νὰ κάνει «δικαιωματιστικὴ» πλύση ἐγκεφάλου στὸ λίγων μηνῶν βρέφος: «ἀποκλείεται Χοσέ. Δὲν ὑπάρχει μαμά. Ἔχεις μπαμπᾶ ἢ μπαμπάκα. Ὄχι μαμά...». Τὸ μωράκι ἐνστικτωδῶς ἀρχίζει νὰ κλαίει ἀπὸ τὶς ἐπανειλημμένες ἀρνήσεις, καὶ τὰ δύο κυνικὰ ὑποκείμενα ποὺ παριστάνουν τοὺς γονεῖς, βάζουν τὰ γέλια. 

Two gay men in Nashville are sparking nationwide outrage after recording a video of themselves mocking the baby they had via surrogacy as it cries for its mother for content.

Man: “Who do you want, Dada or Pop?”

Baby: “Mama”

Man: “No, there is no mama.”

Baby: cries pic.twitter.com/ym3ujfdS0Q

— Right Angle News Network (@Rightanglenews) April 16, 2026

Καγχάζουν ξεδιάντροπα μπροστὰ στὸν ψυχικὸ ἀκρωτηριασμὸ ἑνὸς ἄδολου παιδιοῦ ποὺ ζητᾶ τὸ πιὸ φυσιολογικὸ πρᾶγμα τοῦ κόσμου. Περιγελοῦν τὴν τεχνητὴ ὀρφάνια του. Χάσκουν χαιρέκακα γιατί ἕνας νοσηρὸς νόμος (σὰν τὸν ἑλληνικὸ) τοὺς παρέδωσε ἕνα ζωντανὸ «ἀξεσουὰρ» γιὰ νὰ τὸ προγραμματίσουν ὅπως θέλουν. Ἡ ὅλη σκηνή σοῦ προκαλεῖ ναυτία καὶ ἐσωτερικὴ ὀδύνη γιὰ τὴν ἁγνὴ ψυχούλα. Τὸ μωρὸ ζητᾶ τὴ μητρικὴ ἀγκαλιὰ κι ἐκεῖνοι τὸ «ταΐζουν» μὲ τὴν τοξικὴ ἀτζέντα τους. Ξέχνα τὴ λέξη «μαμά», ἐμεῖς ὁρίζουμε τί εἶναι ἐπιτρεπτό, ἐμεῖς ἀποφασίζουμε τί ἔχεις ἀνάγκη, θὰ συμμορφωθεῖς στὴν αἰχμαλωσία σου θέλεις – δὲν θέλεις. 

Τὸ κερασάκι στὴν τούρτα αὐτῆς τῆς φρικωδίας, εἶναι ὅτι τὸ «ζεῦγος» ἀνέβασε σὲ ἄλλη ἀνάρτηση τὴ φωτογραφία τοῦ δύστυχου μωροῦ μὲ τὴν εἰρωνικὴ περιγραφή: «ὁμοφοβικὸ μωρό» (!), πιθανότατα γιατί ἔκανε τό... ἔγκλημα νὰ ζητάει τὴ μαμὰ ποὺ τὸ γέννησε. Σὰν δουλέμποροι ποὺ ὁ σκλάβος τους βγῆκε ἐλαττωματικὸς καὶ τὸν διαπομπεύουν μὲ δικαιωματιστικὲς ταμπέλες γιατί ζήτησε τὴν ἐλευθερία του. Ἕνα μωράκι, σκλάβος τοῦ ἀφύσικου καὶ τοῦ διαταραγμένου, σκλάβος μιᾶς ἑωσφορικῆς ματαιοδοξίας. 

Ὄχι μόνο δὲν ντράπηκαν νὰ ὑποβάλλουν σὲ ψυχολογικὰ βασανιστήρια τὸ ἀνυπεράσπιστο μωράκι, ὄχι μόνο χασκογέλαγαν γιὰ τὴν ἐπιβολή τους, ἀλλὰ εἶχαν καὶ τὸ θράσος νὰ τὸ ἀνεβάσουν στὸ διαδίκτυο γιὰ νὰ κάνουν ἐπίδειξη δύναμης πρὸς πᾶσα κατεύθυνση. Τί εἴδους ἄνθρωπος πρέπει νὰ εἶσαι γιὰ νὰ ἡδονίζεσαι νὰ λὲς σὲ ἕνα νεογέννητο δεκάδες φορὲς ὅτι δὲν ἔχει μαμά; Πόσο σαδισμὸ καὶ πόση σκληρότητα χρειάζεται κάτι τέτοιο; Ποιοί ἐξωνημένοι ἐπιστήμονες γνωμάτευσαν ὅτι αὐτὴ ἡ φρίκη εἶναι ὑγιὴς γονεϊκότητα; 

Καὶ ἂν ἀκόμα δεχόταν κάποιος ὅτι αὐτοὶ οἱ δύο τύποι εἶναι.... «μπαμπᾶδες», ποιός φυσιολογικὸς πατέρας θὰ κόμπαζε μπροστὰ στὴν ἀνημποριὰ τοῦ παιδιοῦ του; Δὲν εἶναι οὔτε «μπαμπᾶδες», οὔτε ὑποκατάστατα «μαμᾶς», εἶναι ξένα σώματα ποὺ μαϊμουδίζουν τὴν ἔννοια τῆς οἰκογένειας. 

Νὰ λοιπὸν ποιά πόρτα τοῦ φρενοκομείου ἀνοίξαμε καὶ στὴν Ἑλλάδα. Σύγχρονοι Ἠρώδηδες ποὺ διέταξαν τὴν ψυχοσωματικὴ «σφαγὴ» τῶν νηπίων. Ἀκόμα καὶ γιὰ ἕνα ζῶο ὑπάρχει κατακραυγὴ ἂν τὸ στερήσει κάποιος βίαια ἀπὸ τὴ μητέρα του, ἀλλὰ τὴν ψυχὴ ἑνὸς παιδιοῦ δὲν ἔχουν κανένα πρόβλημα νὰ τὴν κατασπαράζουνε. Μὲ κάθε ἐπισημότητα νομιμοποιήσαμε τὸν «ρὸζ» γενιτσαρισμὸ καὶ τὸν βαφτίσαμε «βέλτιστο συμφέρον τοῦ παιδιοῦ», τὴν ὥρα ποὺ τοῦ κόβουμε τὸν ὀμφάλιο λῶρο μὲ τὴ φύση. 

Στὰ θλιμμένα καὶ ἀπορημένα μάτια κάθε τέτοιου παιδιοῦ, καθρεφτίζεται ὅλη ἡ καταβαράθρωση τῆς σημερινῆς ἀνθρωπότητας. Ἂς εἶναι «περήφανοι» καὶ οἱ δικοί μας «φωστῆρες» ποὺ ψήφισαν αὐτὸ τὸ ἀνοσιούργημα καὶ εἶχαν τὸ ἀπύθμενο θράσος νὰ τὸ γιορτάσουν κιόλας. Ἀπὸ τὴν κρίση τῶν ἀνθρώπων μπορεῖ νὰ ξεφεύγουν – ἀπὸ τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ πῶς θὰ ξεφύγουν...; 

sportime

πηγή:  orthodoxia-ellhnismos.gr

makkavaios.blogspot 

Δελτίο Τύπου Περί της αποφάσεως του ΣτΕ για τους ομοφυλόφιλους γάμους και υιοθεσίες

ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ
Θέσπιδος 11 ΜΑΡΟΥΣΙ
ΤΗΛ. 210 8025211 estiapm@gmail.com

Η δημοσίευση της απόφασης επί της αιτήσεως ακυρώσεως που κατέθεσε η Εστία Πατερικών Μελετών μαζί με άλλα δύο σωματεία στο ΣτΕ, επιβεβαίωσε τους φόβους μας για πλήρη συμπόρευση του ανωτάτου δικαστηρίου με τη woke παράνοια που στανικά επιβάλλεται στην πατρίδα μας. Δεν πέφτουμε από τα σύννεφα. Η δικαιοσύνη τα τελευταία χρόνια έχει δείξει σκανδαλώδη συμπόρευση με την εκτελεστική εξουσία, η οποία άλλωστε διορίζει με ιδεολογικά κριτήρια την ηγεσία της δικαιοσύνης.

Είναι αξιοσημείωτο ότι ο σημερινός Πρόεδρος του ΣτΕ που διόρισε η παρούσα κυβέρνηση, είχε δώσει  διαπιστευτήρια «προοδευτικότητας», όμοια με εκείνα που είχε δώσει η πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας, Αικατερίνη Σακελλαροπούλου, καθώς υπήρξε μειοψηφών στις αποφάσεις του ΣτΕ για την ορθόδοξη κατεύθυνση του μαθήματος των θρησκευτικών, όπου είχαμε πάλι προσφύγει.

Παρά ταύτα, υπήρξαν έξι Δικαστές της σύνθεσης του Δικαστηρίου που με νομικά τεκμηριωμένη επιχειρηματολογία, κατέδειξαν την αντισυνταγματικότητα του νόμου για τους γάμους και τις υιοθεσίες από ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Η ιστορία και κυρίως ο Θεός καταγράφουν αυτές τις υγιείς φωνές, όπως καταγράφονται με μελανά γράμματα οι πρωταίτιοι της τραγικής εθνικής κατάπτωσης.

Η κατάντια της δικαιοσύνης, φυσικά δεν αμνηστεύει το πολιτικό έγκλημα του πρωθυπουργού και των βουλευτών που ψήφισαν αυτό τον νόμο, οι οποίοι φέρουν την πρώτιστη ευθύνη. Έστω και αν κάποιοι ξέχασαν και τους υποδέχονται μετά βαΐων και κλάδων, σαν να μη συνέβη τίποτα, είναι ηθικό χρέος του λαού, να στείλει στο σπίτι τους με την πρώτη πολιτική ευκαιρία, όσους βουλευτές επέτρεψαν να υποστούν αυτή τη δοκιμασία τα μικρά παιδιά, από όποια κομματική παράταξη και αν προέρχονται. Ειδάλλως, η ευθύνη δεν θα είναι μόνο των πολιτικών και των δικαστών, αλλά και του αμετανόητου λαού.

Οι αγώνες μας για τον θεσμό της οικογένειας δεν θα σταματήσουν εδώ. Κάθε φωνή και κάθε υγιής αντίδραση ενάντια στην αποστασία, αποσοδομοποιεί έστω λίγο τη σοδομοποιημένη κοινωνία μας. Όσο υπάρχουν άνθρωποι που δεν παρατούν τον αγώνα, ευελπιστούμε ότι ο Θεός θα ανατρέψει τη δυσώδη κατάσταση ή τουλάχιστον δεν θα καταλογίσει στους ανοιχτά διαφωνούντες και αντιδρώντες, συνενοχή διά της αδράνειας και ηττοπαθούς απάθειας.

Οι «επσταϊνιστές» σαρκολάτρες που κυβερνούν τον κόσμο θέλουν να φαίνονται ανίκητοι για να αποθαρρύνονται όσοι υγιείς νόες αντιστέκονται στην ατζέντα τους. Όμως, στην πραγματικότητα είναι αδύναμοι! Η ιστορία έχει αποδείξει ότι όλες οι «κοσμοκρατορίες» έχουν ημερομηνία λήξης, ειδικότερα εκείνες που «λάκτισαν προς κέντρα» χτυπώντας την πίστη του Χριστού.

Καλούμε κάθε ευσυνείδητο Έλληνα που πονάει για όσα συμβαίνουν, να αγωνιστεί για την δική του οικογένεια και γενικότερα για τον ιερό θεσμό. Με όλα αυτά που συμβαίνουν, δεν έχουμε την πολυτέλεια να βάλουμε την οικογένειά μας σε δεύτερη μοίρα, πίσω από επαγγελματικές ή άλλες ενασχολήσεις. Οφείλουμε να δείξουμε έμπρακτα στις νέες γενιές το υγιές πρότυπο της οικογένειας, ώστε η προπαγάνδα της woke δικτατορίας να απογυμνώνεται στα μάτια τους.

Στους πολιτικούς και δικαστικούς υπεύθυνους ανεύθυνους, υπενθυμίζουμε ότι η φύση που όρισε ο Θεός, δεν αλλάζει ούτε με νόμους, ούτε με δικαστικές αποφάσεις.

Ἀνέστη Χριστός καί πεπτώκασι δαίμονες.

πηγή: orthros.eu

makkavaios.blogspot

Αγίες Μάρθα και Μαρία αδελφές του Αγίου Λαζάρου του τετραημέρου.

Ημερομηνία εορτής 4/6/2026

Ο Σωτήρας μας Ιησούς Χριστός έλαβε ανθρώπινη σάρκα και γεννήθηκε από την αειπάρθενο Παναγία με την επισκίαση της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Ο Χριστός επί της γης ήταν άνθρωπος τέλειος με τα αδιάβλητα πάθη, αλλά χωρίς αμαρτία. Ήταν συγχρόνως και Θεός. Ήταν Θεάνθρωπος. Τριάντα χρόνια έζησε όπως όλοι οι άνθρωποι εργαζόμενος στο εργαστήριο του Μνήστορα Ιωσήφ και τα τελευταία τρία χρόνια κήρυξε και θαυματούργησε. Οδηγήθηκε στο Σταυρό, στην Ταφή. Τέλος, αναστήθηκε και χάρισε στην ανθρωπότητα την αιώνια ζωή.

Τα τριάντα χρόνια ήλθε σε επικοινωνία με πάρα πολλούς ανθρώπους, με τους οποίους συζήτησε και ανέπτυξε σχέσεις ανθρώπινες φιλίας και αγάπης. Ένας από αυτούς τους ανθρώπους ήταν και ο πατέρας του Αγίου Λαζάρου, του τετραημέρου φίλου Του, ο οποίος πίστευε στην ανάσταση των ανθρώπων εκ νεκρών. Με αφορμή το γεγονός αυτό ο Λάζαρος και οι αδελφές του Μάρθα και Μαρία γνώρισαν τον Κύριο.

Ο Κύριος μετά την ανάσταση της κόρης του Ιαείρου και της χήρας της Ναϊν βρίσκεται πέρα του Ιορδάνη ποταμού. Ο Λάζαρος ασθένησε και οι αδελφές του στέλνουν μήνυμα ότι ο αδελφός τους αρρώστησε. Ο Κύριος προσποιείται τον αδιάφορο. Όταν ο Λάζαρος πέθανε είπε ο Χριστός στους μαθητές Του «Ο Λάζαρος, ο φίλος μας κοιμήθηκε» (Ιω. 11, 11) και ξεκίνησαν για τη Βιθυνία, όπου τον υποδέχτηκαν οι αδελφές Μαρία και Μάρθα λέγοντες «Κύριε, αν βρισκόσουν εδώ, δεν θα πέθαινε ο αδελφός μας. Αλλά και τώρα, αν θέλεις, μπορείς να τον αναστήσεις, γιατί έχεις αυτή τη δύναμη»(Ιω.11,21-22). Ο Χριστός οδηγείται στον τάφο του Λαζάρου, όπου δάκρυσε ως άνθρωπος και αφού προσευχήθηκε στον Ουράνιο Πατέρα Του διέταξε τον Λάζαρο να βγει από τον τάφο. Ο Λάζαρος, αν και πέρασαν τέσσερεις ημέρες από την κοίμησή του, αναστήθηκε και ήταν αβλαβής. Μετά την ανάσταση ο Κύριος παρευρίσκεται σε δείπνο στο σπίτι του Λαζάρου.

Οι αδελφές Μάρθα και Μαρία αγαπούσαν τον Κύριον και ήθελαν να τον ευχαριστήσουν, η κάθε μία με τον δικό της τρόπο. Η Μάρθα επέλεξε την διακονία της φιλοξενίας, ήθελε με κάθε τρόπο να ευχαριστήσει τον Χριστό. Η Μαρία επέλεξε τον ρόλο του ακροατή-μαθητή των λόγων του Κυρίου. Δεν ήταν συνηθισμένο φαινόμενο της εποχής οι γυναίκες να είναι μαθητές. Η Μάρθα κουρασμένη απευθύνθηκε στον Κύριο και παραπονέθηκε ότι η Μαρία την άφησε να κάνει όλες τις δουλειές. Η απάντηση του Κυρίου με πολλή αγάπη, γνωρίζοντας την καλή της πρόθεση, ήταν «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά, Μαρία δὲ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ᾿ αὐτῆς» (Λουκ. ι' 38-42).Πολύ γνωστή και πάρα πολύ διδακτική.

Η Μαρία άλειψε με πολύτιμο μύρο τα πόδια του Ιησού και τα σπόγγισε με τα μαλλιά της και το σπίτι πλημμύρισε από την ευωδία του. Ερμηνεύουν οι άγιοι Πατέρες το σημείο αυτό και λένε ότι, όταν πρόκειται για εκδηλώσεις λατρείας, δεν χρειάζεται προσοχή στην αξιοπρέπειά μας. Το να λύσει μια γυναίκα τα μαλλιά της και να σκουπίσει τα πόδια ενός άνδρα, θεωρούνταν την εποχή εκείνη εξευτελιστικό και θα γινόταν θόρυβος εις βάρος της Μαρίας. Η Μαρία, όμως, δεν υπολόγισε τα σχόλια του κόσμου, όπως τα υπολογίζουμε όλοι εμείς, όταν πρόκειται να προσφέρουμε λατρεία και τιμή προς τον Θεό. Ο Ιούδας , ο Ισκαριώτης, «στεναχωρήθηκε» γιατί το μύρο δεν πωλήθηκε και να δοθούν τα χρήματα στους φτωχούς. Ο σκοπός του ήταν άλλος. «Τους πτωχούς», είπε ο Κύριος, «τους έχετε πάντα μαζί σας, εμένα όχι» και ανέφερε ότι η πράξη της αντιστοιχούσε στην προετοιμασία της ταφής Του.

Σε μια ερμηνευτική αλληγορική παρουσίαση ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας λέει ότι η Μάρθα είναι η πρακτική αρετή, ενώ η Μαρία είναι η θεωρία, η οποία ακολουθεί μετά από την πράξη. Με την πράξη και την θεωρία επιδεικνύουμε πληρέστερα την αγάπη προς τον Χριστό. Υπάρχουν, επίσης, μερικοί που ισχυρίζονται ότι οι δύο αυτές αδελφές υποδηλώνουν την Αγία Γραφή, αφού η Μάρθα είναι τύπος της Παλαιάς Διαθήκης, που υπηρετεί τον Χριστό, ενώ η Μαρία είναι τύπος της ευαγγελικής παιδεύσεως.

Στον εσπερινό της Τετάρτης προ των Βαΐων ψάλλομε: «Μάρθαν και την Μαρίαν πιστοί, εκμιμησάμενοι προς Κύριον πέμψωμεν, ενθέους, ως πρέσβεις πράξεις, όπως ελθών τον ημών, νουν εξαναστήση νεκρόν κείμενον, δεινώς εν τω μνήματι, αμελείας αναίσθητον, φόβου του θείου, μηδαμώς αισθανόμενον, και ενέργειαν, ζωτικήν νυν μη έχοντα, κράζοντες˙ ίδε Κύριε, και ώσπερ τον φίλον σου, Λάζαρον πάλαι Οικτίρμον, επιστασία εξήγειρας, φρικτή, ούτω πάντας, ζωοποίησον παρέχων, το μέγα έλεος»[1]. Να πέμψουμε την Μαρία και την Μάρθα πρέσβεις στον Χριστόν για να αναστήσει τον νεκρωθέντα νουν.

Οι Άγιοι Ευαγγελιστές αναφερόμενοι στα πάθη του Χριστού συμπεριλαμβάνουν στις μυροφόρες γυναίκες τις Αγίες Μάρθα και Μαρία. Διαβάζομε στα ιερά κείμενα «και γυναίκες ειστήκεισαν από μακρόθεν ορώσαι ταύτα˙ από μακρόθεν θεωρούσαι»( Λκ .23, 49).

Μετά το Λιθοβολισμό του Αγίου Πρωτομάρτυρος Στεφάνου, η Αγία Μάρθα και η Αγία Μαρία συνελήφθησαν μαζί με άλλους Χριστιανούς και εξορίστηκαν με πλοίο, στην Προβηγκία, πόλη της Νοτίου Γαλλίας. Εκεί, όπως και στην πόλη Αβινιόν, η Αγία Μάρθα ευαγγελίστηκε το Χριστιανισμό, όπως και στην πόλη Ταρασκόν αφού πρώτα εφόνευσε με αγιασμό ένα δράκοντα πού λυμαινόταν την πόλη. Εκοιμήθη εν ειρήνη στην ιδία πόλη όπου και τιμάται ως προστάτις μέχρι σήμερα. Η Αγία Μαρία ευαγγελίστηκε το Χριστιανισμό στις πόλεις Αίκς και Μασσαλία. Αργότερα αποσύρθηκε στην ερημική περιοχή Saint Baume της Προβηγκίας όπου ασκήτεψε αρκετά χρόνια σε ένα σπήλαιο διάγοντας ενάρετο βίο και τρεφομένη δια χειρός Αγγέλου.

[1] ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ ΙΕΡΟΘΕΟΣ

ΒΛΑΧΟΣ, Οι Δεσποτικές Εορτές˙ Εισοδικό στο Δωδεκάορτο και την Ορθόδοξη

Χριστολογία , έκδ. Β΄, Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας), Λιβαδειά 1998,

σσ. 189-190, 200-201.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός