Γέρων Ιουστίνος Πίρβου. Αυτήν την ώρα ο κόσμος διευθύνεται από μια μοναδική παγκόσμια κυβέρνηση, η οποία κατευθύνει όλες τις “κυβερνήσεις” των κρατών.

«Πιστεύετε ότι οι διεθνείς οργανισμοί, όπως ΟΗΕ και ΝΑΤΟ θέλουν στ’ αλήθεια την ειρήνη των λαών; Αυτές είναι ανοησίες, για να αποβλακώνονται οι μάζες! Μόνον αφελείς αναγνώστες των εφημερίδων μπορούν να πιστεύουν πλέον αυτές τις κουταμάρες. Αυτοί οι οργανισμοί κάνουν πόλεμο στο όνομα της ειρήνης ώστε, μετά, αυτοί πάλι να φαίνονται ως “σωτήρες του κόσμου”· ενώ στην πραγματικότητα μετά τον πόλεμο πάλι αυτοί θα κερδίζουν, δρέποντας τους καρπούς και τη δόξα, μοιράζοντας μεταξύ τους τα κέρδη, όπως επιθυμούν.

Να ξέρετε όμως ότι και τις “Μεγάλες Δυνάμεις” ο Θεός θα τις παιδαγωγήσει κατάλληλα. Θα τις πατάξει, όταν δεν θα το περιμένουν και τότε θα ηττηθούν. Τι απέγινε η Ιταλία με τον Μουσολίνι; Τι απέγινε η Γερμανία με τον Χίτλερ; Όλους τους διαίρεσε ο Θεός. Ο Θεός και αυτούς θέλει μετανοιωμένους, όχι μόνον τους χριστιανικούς λαούς. Ο Θεός προνοεί έτσι ώστε πολλοί ειδωλολάτρες να επιστρέψουν στην Ορθοδοξία.

Ο πόλεμος ποτέ δεν έρχεται από τους χριστιανούς, πάντα από τους ειδωλολάτρες. Ένας ηγέτης που είναι μέλος της Εκκλησίας δεν συμμαχεί ποτέ με τους ειδωλολάτρες, ούτε εναντίον ορθοδόξων κρατών.

Αυτήν την ώρα ο κόσμος διευθύνεται από μια μοναδική παγκόσμια κυβέρνηση, η οποία κατευθύνει όλες τις “κυβερνήσεις” των κρατών. Εμείς κατηγορούμε τους κυβερνήτες μας αλλά αυτοί, σαν μαριονέτες, δεν έχουν σχεδόν κανένα δικαίωμα. Ό,τι τους λέει ο αρχηγός αυτό εκτελούν».

Γέρων Ιουστίνος Πίρβου

(Ζωή Θυσιαζόμενης Αγάπης-Γέρων Ιουστίνος Πίρβου, εκδόσεις «Άθως», Αθήνα 2019, σελίδες 182-183) 

πηγή:  http://yiorgosthalassis.blogspot.com

makkavaios.blogspot 

Άγιος Τύχων του Ζαντόνσκ. [Πορεία προς τον Ουρανό]. Οι αμαρτίες μετά το βάπτισμα.

4. Οι αμαρτίες μετά το Βάπτισμα

Δεν είναι δυνατόν να περιγράψει κανείς και να κλάψει όπως πρέπει την κατάσταση του χριστιανού που παραδόθηκε μετά το άγιο Βάπτισμα σε ανομίες. Στερείται όλες εκείνες τις μακαριότητες πού καταξιώθηκε να λάβει στο Βάπτισμα του από τη χάρη του Θεού, και πέφτει σ΄ ακόμα μεγαλύτερο όλεθρο από εκείνον πού είχε γλυτώσει. Γιατί, αν και γνώρισε την αλήθεια, ωστόσο δεν θέλησε να ζήσει σύμφωνα μ΄ αυτήν.

Γνώρισε τον Θεό, αλλά δεν θέλησε ν΄ ανήκει σ΄ Αυτόν.

Γνώρισε το δρόμο πού οδηγεί στην αιώνια ευτυχία, αλλά δεν θέλησε να τον βαδίσει.

Έμαθε και υποσχέθηκε να υπηρετεί τον Κύριο, αλλά δεν τήρησε την υπόσχεση του.

Λούστηκε, φωτίστηκε, δικαιώθηκε, αλλά έπειτα τα στερήθηκε όλα.

Έγινε παιδί του Θεού, αλλά στη συνέχεια έχασε αυτή την υπερένδοξη καταγωγή.

Έγινε κληρονόμος της αιώνιας ζωής και βασιλείας, αλλά κατέστρεψε αυτή την κληρονομιά.

Γι’ αυτόν, ακριβώς, και τους ομοίους του είναι που θρηνεί ο Απόστολος: «Κρεῖττον γὰρ ἦν αὐτοῖς μὴ ἐπεγνωκέναι τὴν ὁδὸν τῆς δικαιοσύνης ἢ ἐπιγνοῦσιν ἐπιστρέψαι ἐκ τῆς παραδοθείσης αὐτοῖς ἁγίας ἐντολῆς» (Β΄ Πετρ. 2, 21).

Βλέπεις, αδελφέ μου, τι καταστροφή είναι ν΄ αμαρτήσει ο βαπτισμένος χριστιανός; Και σκέψου πώς η καταστροφή αυτή δεν φαίνεται τώρα, γιατί δεν διακρίνεται με τα σωματικά μάτια, αλλά με τα πνευματικά. Θα γίνει όμως αντιληπτή τότε, όταν τα κρυφά και φανερά έργα μας θα παρουσιαστούν μπροστά σ΄ όλον τον κόσμο, δηλαδή στη Δευτέρα παρουσία του Χριστού.

Τότε ο δυστυχής αυτός χριστιανός θα δει και θα καταλάβει τη μεγάλη του συμφορά και καταστροφή.

Αλήθεια, πολλά δάκρυα και θρήνοι χρειάζονται για να κλάψει κανείς την κατάσταση ενός τέτοιου ανθρώπου.

Όπως αυτός που βγήκε από το λουτρό, αλλά ξανακυλίστηκε στη λάσπη, είναι πάλι λερωμένος, έτσι και ο χριστιανός, ο λουσμένος στο λουτρό του Βαπτίσματος, με τις αμαρτίες πάλι μολύνεται.

Όποιος αμαρτάνει μετά το άγιο Βάπτισμα, μοιάζει με κάποιον κουρελή πού, ενώ τον έντυσαν με ρούχα πορφυρά, μεταξωτά, ολόλαμπρα, αυτός πέταξε τη λαμπρή εκείνη στολή και ξαναφόρεσε τα ελεεινά του κουρέλια. Ο χριστιανός, μετά τα κουρέλια της αμαρτίας, ντύθηκε τη στολή της δικαιοσύνης του Χριστού, αλλά πετώντας αυτή τη λαμπρή στολή, φόρεσε πάλι τ΄ αμαρτωλά του κουρέλια.

Σαν εκείνον που βγήκε από το σκοτάδι στο φως, αλλά ξαναγύρισε πάλι στο σκοτάδι, έτσι μοιάζει αυτός που βγήκε από το σκοτάδι της αμαρτίας στο φως του Χριστού, στο αληθινό φως, και γυρίζει πάλι εκεί.

Σαν τον ελευθερωμένο που γυρίζει από τη σκλαβιά και την αιχμαλωσία στην ελευθερία, και πάλι επιστρέφει σ΄ εκείνη την πικρή δουλεία, έτσι και ο χριστιανός που αμαρτάνει, ενώ είχε ελευθερωθεί με τη χάρη του Χριστού από την πικρή δουλεία και αιχμαλωσία του διαβόλου, πάλι γυρίζει σ΄ εκείνη την ολέθρια κατάσταση.

Σαν τον άνθρωπο πού τον αρπάζουν από βαθύ γκρεμό κι εκείνος πάλι ξαναπέφτει, έτσι ακριβώς και ο χριστιανός πού παρανομεί, ενώ ήταν απομακρυσμένος από το βάραθρο της αιώνιας καταστροφής, εντούτοις ρίχνει πάλι τον εαυτό του εκούσια σ΄ εκείνο το βάραθρο.

Σ΄ αυτούς «συμβέβηκε δὲ αὐτοῖς τὸ τῆς ἀληθοῦς παροιμίας, κύων ἐπιστρέψας ἐπὶ τὸ ἴδιον ἐξέραμα, καί, ὗς (χοίρος) λουσαμένη εἰς κύλισμα βορβόρου» (Β΄ Πετρ. 2, 22).

Στην ολέθρια αυτή κατάσταση ανήκουν:

1. Οι άσωτοι, οι μοιχοί και όλοι όσοι μολύνουν το σώμα τους.
2. Οι κλέφτες, οι άρπαγες, οι ληστές και όσοι με οποιονδήποτε τρόπο σφετερίζονται τα ξένα αγαθά.
3. Οι κακοί και όσοι επιβουλεύονται τη ζωή του πλησίον τους.
4. Οι ύπουλοι, οι υποκριτές, οι πανούργοι και όσοι συμπεριφέρονται δόλια στους άλλους.
5. Οι βλάσφημοι, οι φιλόνικοι και οι συκοφάντες.
6. Όσοι δικαστές κρίνουν ανάλογα με την αμοιβή και τις δωροδοκίες και όχι σύμφωνα με τον όρκο πού έδωσαν και με την αλήθεια.
7. Τα άσπλαχνα αφεντικά.
8. Όσοι έμποροι πουλάνε το χαλασμένο πράγμα για καλό, το φτηνό για ακριβό, το σάπιο για γερό ή παίρνουν υπέρογκα ποσά, περισσότερα από την κανονική αξία.
9. Όσοι κάνουν μαγείες, όσοι καταφεύγουν σε μάγους ή τους φωνάζουν στα σπίτια τους.
10. Όσοι γενικά καταπατούν τη συνείδηση τους και χωρίς φόβο παραβαίνουν τις εντολές του Θεού.

+++

Αγαπητοί Χριστιανοί, λουσμένοι με το λουτρό του αγίου Βαπτίσματος! Ας ανακρίνουμε τον εαυτό μας, μήπως απομακρύνθηκε κανένας μας από τον Χριστό κι έπεσε στην ολέθρια κατάσταση που περιγράψαμε. Όποιος έρχεται σε αντίθεση με το θείο νόμο, δουλεύει στο διάβολο και απομακρύνεται από τον Χριστό.

Αλλοίμονο στους χριστιανούς που αμαρτάνουν μετά το Βάπτισμα! «Ἀνεκτότερον ἔσται γῇ Σοδόμων καὶ Γομόρρας ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ἢ τῇ πόλει ἐκείνῃ» (Ματθ. 10, 15), παρά σε τέτοιους χριστιανούς!

Φτωχέ χριστιανέ, ξέχασε τον εαυτό σου και πρόσεχε να μη γίνεις παντοτινός αιχμάλωτος του διαβόλου και της καταστροφής. «Ὁ σκώληξ αὐτῶν οὐ τελευτᾷ καὶ τὸ πῦρ οὐ σβέννυται» (Μάρκ. 9, 48).

Θεέ μου, λυπήσου το λογικό σου δημιούργημα, το «κατ’ εικόνα» σου πλασμένο …

Απόσπασμα από το βιβλίο: [Άγιος Τύχων Αρχιεπίσκοπος Βορονέζ καί Ζαντόνσκ]. Πορεία προς τον ουρανό. εκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός.

Μπορείτε  να διαβάσετε τα υπόλοιπα κεφάλαια του βιβλίου εδώ: Πορεία προς τον Ουρανό

greekdownloads.wordpress 

Άγιος Ιωάννης ο Βατάτζης: Άγιος της Εκκλησίας και θρύλος της Ιστορίας

Η μνήμη του τιμάται στις 4 Νοεμβρίου.

(το παρακάτω κείμενο προέρχεται από το περιοδικό Προς τη Νίκη και μπορεί να διαβαστεί και από τα μεγαλύτερα παιδιά. Για να μαθαίνουν τα παιδιά και οι νέοι μας για την ιστορία της Φυλής μας και για θρύλους , που θέλουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε…)

Νίκαια γύρω στά 1240 μ.Χ.

Ὁ Θεόδωρος, γιός τοῦ μεγάλου αὐτοκράτορα τῆς Νίκαιας Ἰωάννη Βατάτζη, ἑτοιμάζεται γιά τήν ἀγαπημένη του ἀσχολία: Κυνήγι μέ τούς φίλους. Φοράει τή χρυσοραμμένη ἀκριβή στολή του. Σίγουρα μέσα σ’ αὐτή ξεχωρίζει. Ὅπως πρέπει νά ξεχωρίζει ὁ διάδοχος τοῦ θρόνου.

Βγαίνει στό διάδρομο. Τά ἄλογα τοῦ τά ἔχουν ἑτοιμάσει ἀπό ὥρα. Καθώς προχωρεῖ συναντάει τόν πατέρα. Ἐκεῖνος τόν βλέπει καί ἀποστρέφει τό πρόσωπό του. «Πατέρα…», τολμάει νά ψιθυρίσει, καθώς τόν κοιτάζει νά ἀπομακρύνεται. Ὁ Ἰωάννης στέκεται καί τό βλέμμα του διαπερνᾶ τήν ψυχή τοῦ γιοῦ του.

Ἡ παρουσία τοῦ αὐτοκράτορα λιτή ὅπως καί ἡ ἴδια ἡ ζωή του. Εἶχε λάβει μέτρα κατά τῆς σπατάλης τοῦ πλούτου καί τῆς ἐκμετάλλευσης τῶν φτωχῶν. Εἶχε ἐπιτάξει τεμάχια γῆς καί τά διένειμε στούς ἀκτήμονες, ἐνῶ ταυτόχρονα μείωσε τίς περιττές δαπάνες καί τή φορολογία τῶν πολιτῶν. Ὁ ἀγώνας του συνεχής γιά τήν καταπολέμηση τῶν καταχρήσεων. Ὁ ἴδιος δέν πληρωνόταν ἀπό τό δημόσιο ταμεῖο, ἀλλά καλλιεργοῦσε τή γῆ γιά νά καλύψει τίς ἀνάγκες του.

Τά λόγια του στό γιό του ἐκείνη τήν ὥρα, λίγα: «Πῶς μπορεῖς νά ξοδεύεις ἔτσι τό χρῆμα τῶν ὑπηκόων σου, σέ τέτοιες μάταιες ἀσχολίες; Δέ γνωρίζεις ὅτι τά πολύτιμα τοῦτα ροῦχα μέ τά χρυσά κεντήματα γίνονται ἀπό τό αἷμα τῶν Ρωμιῶν, καί ὅτι πρέπει νά δίνεις σ’ αὐτούς λογαριασμό γιά ὅ,τι ξοδεύεις,ἀφοῦ ὁ πλοῦτος τῶν βασιλέων εἶναι πλοῦτος τῶν ὑπηκόων τους;».

Νυμφαῖο Μικρᾶς Ἀσίας 1254 μ.Χ.

Στό μοναστήρι πού ὁ ἴδιος ἔχει ἱδρύσει, ἐνταφιάζεται ὁ Δούκας Ἰωάννης Γ΄ Βατάτζης, αὐτοκράτορας τῆς Νίκαιας.

Οἱ στρατιωτικοί στέκουν μέ θαυμασμό μπροστά του. Μέσα σέ λίγα χρόνια εἶχε καταφέρει νά ἀποκτήσει τόν ἔλεγχο τῆς Ἠπείρου, τῆς Μακεδονίας, τῆς Θράκης, τῶν νησιῶν τοῦ Αἰγαίου καί τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καί νά φτάσει μέχρι καί τήν Ἀδριανούπολη, περιορίζοντας τούς Φράγκους στά σύνορα τῆς Βασιλεύουσας. Μετά τό θάνατό του, οἱ δικές του ἐνέργειες τή φέρνουν ξανά στά χέρια τῶν Βυζαντινῶν, πραγματοποιώντας τήν ἀνασύσταση τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας.

Πλῆθος κόσμου εὐεργετημένου παρευρίσκεται τώρα ἐκεῖ. Δέν μποροῦν νά ξεχάσουν τόν ἄνθρωπο πού ἔλυσε τό πρόβλημα τῆς φτώχειας στήν αὐτοκρατορία. Στό πρόσωπό του βρῆκαν τόν ὑποστηρικτή τῶν ἀδικημένων και καταπιεσμένων. Μία πηγή ἀληθινῆς εὐσπλαχνίας καί ἐλεημοσύνης. Γι’ αὐτό καί οἱ ἴδιοι τοῦ ἔδωσαν ἕναν τίτλο ἀνώτερο ἀπό τόν τίτλο τοῦ αὐτοκράτορα: Ἰωάννης ὁ Ἐλεήμων.

Ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία τελειώνει. Ὁ Πατριάρχης ἀσπάζεται το λείψανο αὐτοῦ πού προσπάθησε μέ τή μεγάλη του ἀγάπη στό Θεό καί τήν Ἐκκλησία Του νά πραγματοποιήσει τήν ἐπανένωση τῶν δύο Ἐκκλησιῶν. Ὅμως, ἡ ἐμμονή τοῦ Πάπα στίς κακοδοξίες του τήν κατέστησε ἀδύνατη. Διαβάζει τίς τελευταῖες εὐχές γιά «τόν δοῦλο τοῦ Θεοῦ Ἰωάννη», πού ἔκτισε πλῆθος ἐκκλησιῶν καί μοναστηριῶν καί ἔζησε θεάρεστα.

Μαγνησία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας 1261 μ.Χ. - ανακομιδή των λειψάνων 

Κόσμος πολύς ἔχει συγκεντρωθεῖ.Τό γεγονός τούς ἔχει συγκλονίσει. Ὁ Ἰωάννης ὁ Ἐλεήμων, ὅπως τόν ὀνόμασαν, ὁ ἀγαπημένος τους αὐτοκράτορας ἔχει κοιμηθεῖ ἐν εἰρήνῃ ἐδῶ καί ἑπτά χρόνια. Καί τώρα ἀνοίγοντας τόν τάφο του ἀνακαλύπτουν τό σῶμα του ἄφθαρτο. Ἀναδίδει μία γλυκιά εὐωδία. Ἀκόμα καί τά βασιλικά του ροῦχα ἔμειναν ἀναλλοίωτα σάν νά εἶ χαν ραφτεῖ ἐκείνη τή στιγμή. Ὁ θαυμαστός αὐτοκράτορας κοιμᾶται ἐν εἰρήνῃ, σάν ζωντανός!

Ἀργότερα μεταφέρεται στήν ἐλευθερωμένη Κωνσταντινούπολη. Κατά τήν ἅλωση τῆς Πόλης ἀπό τούς Τούρκους τόν ἔκρυψαν σέ κάποια κατακόμβη. Κι ἀπό τότε καρτερεῖ την ἀπελευθέρωση τῆς Βασιλεύουσας…

4 Νοεμβρίου. Ἄν ἀνοίξεις τό ἡμερολόγιο, θά δεῖς νά γράφει: Μνήμη τοῦ ἁγίου καί εὐσεβοῦς βασιλέως Ἰωάννου Γ´ Δούκα Βατάτζη τοῦ Ἐλεήμονος. Μνήμη τοῦ βασιλιᾶ πού ἡ ἀγάπη του γιά τό Θεό καί τούς ἀνθρώπους τόν κατέστησε ἄφθαρτο στή γῆ και ἅγιο στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Ἰουλιανή

Από το περιοδικό Προς τη Νίκη, Νοέμβριος 2013

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 11, 2013 ΑΠΟ ΤΟΝ/ΤΗΝ A.X.T.

antexoume.wordpress

Τη Υπερμάχω Στρατηγώ – Εξήγηση.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ’.
Τῇ ὑπερμάχῷ στρατηγῷ τὰ νικητήρια, ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια, ἀναγράφω σοι ἡ πόλις σου, Θεοτόκε· ἀλλ’ ὡς ἔχουσα τὸ κράτος ἀπροσμάχητον, ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον, ἵνα κράζω σοί· Χαῖρε Νύμφη ἀνύμφευτε.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Κοντάκιο.
Σε σένα, Θεοτόκε, την Υπέρμαχο Στρατηγό
εγώ η Πόλη Σου αποδίδω με ευγνωμοσύνη
την ένδοξη νίκη, επειδή λυτρώθηκα απο τις
φοβερές συμφορές. Αλλά Συ, επειδή Έχεις
ακατανίκητη δύναμη, ελευθέρωσέ με από κάθε
είδος κινδύνου, για να Σου φωνάζω δυνατά:
Χαίρε, Νύφη ανύμφευτε.

askitikon.eu

Αρχιμ. Δανιήλ Αεράκης. Παρατρεχάμενοι.

Δέν εἶναι γήπεδο! Δέν εἶναι ἀγορά. Δέν εἶναι θέατρο. Δέν εἶναι κέντρο διασκεδάσεως. Δέν εἶναι συγκέντρωσις φιλικῆς παρέας. Δέν εἶναι συνάντησις φίλων καί γνωστῶν. Εἶναι σύναξις πιστῶν. Πρόκειται γιά τό Ναό, πού συνάγονται οἱ ὀρθόδοξοι. Εἶναι ὁ τόπος τῆς λατρείας τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, πού «ὁμοθυμαδόν», «ἐν ἑνί στόματι καί μιᾴ καρδίᾳ» ἀναπέμπονται δεήσεις καί ἱκεσίες πρός τόν φιλάνθρωπο Θεό. Εἶναι ὁ φοβερός τόπος τῆς εὐχαριστιακῆς συνάξεως, πού ὁ «δι᾽ ἠμᾶς σταυρωθεῖς» «προσφέρει καί προσφέρεται». Εἶναι «ὁ οἶκος προσευχῆς», πού δέν μπορεῖ νά μεταβάλλεται σέ «οἶκο ἐμπορίου», κουβέντας καί κοσμικῆς συμπεριφορᾶς.

Ὁ χῶρος τοῦ Ἀχώρητου Θεοῦ, ὁ χῶρος τοῦ ἐκκλησιασμοῦ τῶν πιστῶν, ἀπαιτεῖ σιγή, προσοχή καί εὐλάβεια. Ὁ λόγος τοῦ λειτουργοῦ γιά τήν προσέλευσι στή θεία Κοινωνία, ἰσχύει καί γιά τήν εἰσοδευτική μας προσέλευσι (τήν εἴσοδό μας στό Ναό): «Μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης προσέλθετε».

Ὁ Χερουβικός ὕμνος, πού πρέπει νά ψάλλεται σεμνά καί κατανυκτικά, μιλάει σέ πληθυντικό ἀριθμό. Προτρεπόμεθα ὅλοι ν᾽ ἀφήσουμε τά πάντα, καί κινήσεις ἄσκοπες στό χῶρο τοῦ Ναοῦ καί συζητήσεις ἄσχετες, καί φροντίδες ποικίλες (ἀκόμα καί γιά λειτουργικές ὑπηρεσίες…) καί λογισμούς κοσμικούς. Ὅλα τ᾽ ἀφήνουμε ἔξω ἀπό τήν ἐξώθυρα, κάτω ἀπό τά σκαλοπάτια τοῦ Ναοῦ, καί ἀφοσιωνόμεθα στήν ὑποδοχή τοῦ «Βασιλέως τῶν ὅλων»: «Πάσαν νῦν βιωτικήν ἀποθώμεθα μέριμναν, ὡς τόν Βασιλέα τῶν ὅλων ὑποδεξόμενοι».

Ἡ ἱερή καί ἀγγελική προσταγή τοῦ λειτουργοῦ, ἀπευθύνεται σέ ὅλους τοὺς ἐκκλησιαζομένους: «Στῶμεν καλῶς! Στῶμεν μετά φόβου! Πρόσχωμεν τήν ἁγίαν ἀναφοράν, ἐν εἰρήνῃ προσφέρειν». Δέν μπορεῖ νά ἐκφωνῆται τό «Στῶμεν καλῶς…» καί ἐκείνη τή στιγμή νά περιφέρωνται μερικοί εἴτε στόν κυρίως Ναό εἴτε στό ἱερό Βῆμα! Οὔτε ἐπιτρέπεται ἐκείνη τή στιγμή νά κάθωνται (ἐξαιροῦνται βεβαίως οἱ ὑπέργηροι καί οἱ ἀνάπηροι).

Ἡ λειτουργοῦσα Ἐκκλησία, δέεται γιά ὅσους μπαίνουν στό Ναό, ὄχι γιά ἄλλο λόγο, παρά μόνο γιατί πιστεύουν καί γιατί θέλουν μέ εὐλάβεια νά λατρεύσουν τόν Κύριο, νά ἑνωθοῦν μαζί Του, νά ζήσουν προκαταβολικὰ τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ: «Ὑπέρ τοῦ ἁγίου οἴκου τούτου καί τῶν μετά πίστεως, εὐλαβείας καί φόβου Θεοῦ εἰσιόντων ἐν αὐτῷ, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν».

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἐπισημαίνει ὅτι στό Ναό δέν λέγονται λόγια ἀνθρώπινα, ἀλλά μιλάει ὁ Οὐρανός καί γι᾽ αὐτό εἰσερχόμεθα μέ φόβο καί στεκόμεθα μέ εὐλάβεια: «Εἰ ἀρχόντων αὐτοῖς διαλεγομένων οὐκ ἀνέχονται ἔξω προσέχειν, πολλῶ μᾶλλον τοῦ Θεοῦ. Ἡμεῖς ὑπηρέται ἐσμεν, ἀγαπητοί, ἡμεῖς οὐ τά ἡμέτερα λέγομεν, ἀλλά τά τοῦ Θεοῦ. Ἐπιστολαί καθ᾽ ἑκάστην ἡμέραν ἀπό τοῦ οὐρανοῦ ἤκουσαι ἀναγινῶσκονται. Ἐπιστολαί, αὗται εἰσι πεμφθεῖσαι παρά τοῦ Θεοῦ. Εἰσερχώμεθα τοίνυν μετά τῆς προσηκούσης τιμῆς εἰς τάς Ἐκκλησίας καί μετά φόβου ἐπακούωμέν τῶν λεγομένων» (Ε.Π.Ε. 23,62). Μετάφρασις: «Ἄν συνωμιλοῦσαν μερικοί χριστιανοί μέ ἄρχοντες ἐπίγειους, δέν θά τολμοῦσαν νά προσέχουν ἀλλοῦ. Πολύ περισσότερο τώρα, πού συνομιλοῦν μέ τόν Θεό. Ἐμεῖς, ἀγαπητοί, οἱ ἱερεῖς, εἴμαστε ἁπλῶς ὑπηρέτες. Δέν λέμε τά δικά μας, ἀλλά τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ. Καθημερινά στήν Ἐκκλησία διαβάζονται ἐπιστολές τοῦ οὐρανοῦ. Εἶναι ἐπιστολές, πού τίς ἔστειλε ὁ Θεός. Ἄς μπαίνουμε, λοιπόν, στήν Ἐκκλησία μέ τή δέουσα τιμή καί εὐλάβεια καί ἄς ἀκοῦμε μέ προσοχή τά λεγόμενα.

Δυστυχῶς, ἡ πραγματικότητα σέ πολλούς Ναούς, δέν φανερώνει ἀνθρώπους προσευχομένους καί προσέχοντας, ἀλλά τύπους ἀπρόσεκτους, ἄτακτους, θορυβοῦντες, ἐνοχλοῦντες, κάποτε καί ἀσεβοῦντες. Καί ἄν αὐτοί ἦσαν μικρά παιδιά, ἤ ἐκτάκτως (κομῆτες!) εὐρισκόμενοι (λόγω π.χ. μνημοσύνου…) θά ὑπῆρχε κάποια δικαιολογία. Τό κακό εἶναι, ὅτι οἱ ἀτακτοῦντες εἶναι ἀπό τόν κύκλο τῶν λεγομένων… συνεργατῶν τοῦ ἱερέως!

Μιά ὁμάδα συνδεομένων μέ τό Ναό, φίλων τῶν πρεσβυτέρων, ἔχουν ἐξοικειωθῆ ἐπικίνδυνα μέ τά «θεία» καί τόν ἱερό χῶρο. Εἶναι σχεδόν σέ ὅλες τίς ἀκολουθίες περιφερόμενοι! Ἔχουν πάρει θάρρος! Ἀφόβως διασχίζουν τό Ναό γιά νά μποῦν στό Ἱερό! Μετά ἀπό λίγο βγαίνουν ἀπό τό Ἱερό, πηγαίνουν μέχρι τό παγκάρι, κουβεντιάζουν μέ τούς ἄλλους ἐπιτρόπους ἤ τίς ἐπιτρόπισσες! Πολλὲς φορές βγαίνουν καί ἀπο τὴν Ἐκκλησία, κι ὕστερα ξαναμπαίνουν. Παριστάνουν τά ἀφεντικά τοῦ Ναοῦ! Κινοῦνται ἀτάκτως, θά λέγαμε, πηγαινοέρχονται «σούρτα – φέρτα»! Καί ἄλλοι «κουμαντάρουν» τά πράγματα μέσα στό Ἱερό! Δέν μποροῦν νά σταθοῦν μέ εὐλάβεια οὔτε κατά τίς ἱερώτερες στιγμές. Συζητοῦν μέ ἄλλους, πού κι αὐτοὶ, κακῶς βρίσκονται στό Ἱερό.

Παρόμοια φαινόμενα παρατηροῦνται καί μέ γυναῖκες, πού θεωροῦν «τσιφλίκι» τους τό Ναό. Μπορεῖ νά λέγωνται «κυρίες τοῦ φιλοπτώχου» ἤ νεωκόρισσες ἤ «κυρίες τοῦ συσσιτίου»! Γενικῶς ὑπάρχει μιά ὁμάδα, ὄχι βεβαίως σέ ὅλους τούς Ναούς, πού θά τοὺς ὀνομάζαμε «παρατρεχάμενους». Εἶναι κρίμα!

Πολλοί ἀπό αὐτούς πλησίασαν κάποτε καλοπροαίρετα. Ἀλλά εἴτε διότι δέν κατηχήθηκαν καταλλήλως, εἴτε διότι ἐξοικειώθηκαν πολύ, ἀπό διάκονοι μετεβλήθηκαν σέ ἐνοχλητικούς «κουμανταδόρους».

Συγκεκριμένα: Οἱ ἐπίτροποι ἄς μή στέκουν στό παγκάρι ὡς… ἐπιθεωρητές! Ἄς στέκουν μέ τούς λοιποὺς ἐκκλησιαζομένους, ὥστε νά μποροῦν καί αὐτοί νά προσεύχωνται. Ἕνας μόνο, ἐκ περιτροπῆς, ἄς στέκη διακριτικά γιά νά διευκολύνη τούς εἰσερχομένους. Γιά ὅλους ἰσχύει ὁ λόγος τοῦ Παύλου: «Λατρεύωμεν εὐαρέστως τῷ Θεῷ μετά αἰδοῦς καί εὐλαβείας· καί γάρ ὁ Θεός πῦρ καταναλίσκον» (Ἑβρ. ιβ’ 28).

Οἱ κυρίες τοῦ φιλοπτώχου ἄς βρίσκωνται μαζί μέ τίς λοιπές γυναῖκες, ἐκκλησιαζόμενες καί προσευχόμενες, καί ὄχι ἐπιδεικνυόμενες! Εἶναι ἀταξία τήν ὥρα τῆς λατρείας νά πουλᾶνε «λαχνούς» ἤ ἄλλα ἀντικείμενα, ἤ νά γράφουν χαρτιά γιά μνημόνευσι! Παραγγέλλει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ: «Στέλλεσθαι ἀπό παντός ἀδελφοῦ ἀτάκτως περιπατοῦντος καί μή κατά τήν παράδοσιν ἥν παρέλαβον παρ᾽ ἠμῶν» (Β’ Θεσ.γ’ 6).

Στό ἱερό Βῆμα κανένας λαϊκός! Δέν χρειάζεται! Ὁ λειτουργός μπορεῖ καί μόνος του ν᾽ ἀνάψη τό θυμίαμα καί νά ἑτοιμάση τό «ζέον». Ὅσο γιά τό ἀντίδωρο, ἄς τεμαχίζεται σέ ἄλλο χῶρο. Καί φυσικά το ἀντὶ-δῶρο δίδεται χωρίς διακρίσεις, ὅπως καί τό ΔΩΡΟ! Κοροϊδεύουμε τούς πιστούς μέ τά λεγόμενα «ὑψῶματα» καί τά τυλιγμένα ἀντίδωρα!

Ὅλα κατά τάξιν. «Στῶμεν εὐλαβῶς»! Δέν εἶναι λέσχη φίλων ἡ Ἐκκλησία!

(Πηγή: aktines.blogspot.gr)

alopsis.gr 

«Εάν ημείς σιωπήσωμεν, οι λίθοι κεκράξονται» (Λουκ. 19, 40). Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός, Κοσμήτωρ της Θεολογικής Σχολής του Παν/μίου Αθηνών (+)

Αποσπάσματα:

«Ρωτούν πολλοί — καλοπροαίρετα, όπως πιστεύω — τι κακό γίνεται με τις συναντήσεις και επισκέψεις αυτές, ώστε να δικαιολογούνται οι διαμαρτυρίες. Επαναλαμβάνω, λοιπόν, ό,τι και μετά την επίσκεψη του Πάπα Ιωάννου — Παύλου Β’ στην Αθήνα το 2001 είχα επισημάνει.

Αν οι επαφές αυτές έμεναν στο πολιτικό πλαίσιο (εφ’ όσον μάλι­στα ο Πάπας είναι «ηγεμών» του Βατικανού [«Souverain du Vatican» είναι ένας τίτλος του] και, συνεπώς, αρχηγός Κράτους), το πράγμα δεν θα ήταν τόσο σοβαρό.

Οι συνα­ντήσεις, όμως, αυτές γίνονται σε πλαίσιο «εκκλησιαστικό» και αναγνωρίζεται από κο­ρυφαίους εκπροσώπους της Ορθοδοξίας ο Πάπας ως επίσκοπος της Εκκλησίας του Χριστού. Οπότε αναγνωρίζεται σιωπηρά και το Βατικανό, ή έστω η Ρωμαιοκαθολική (Παπική, ορθότερα) «Εκκλησία» ως Εκκλησία του Χριστού, αυθεντικός δηλαδή Χριστιανι­σμός, με de facto αμνήστευση των αιρέσεων και πλανών της, που είναι τόσαι πολλαί, ώστε δίκαια να χαρακτηρίζεται από μεγάλους θε­ολόγους μας ως «παναίρεση».»

+++

«Η σημερινή, λοιπόν, «Εκκλησία» της Ρώμης είναι Εκκλησία του Ιησού Χριστού, με την οποία ταυτίζεται χωρίς κανένα δισταγμό και η Εκκλησία της Ελλάδος.
Για όσους έχουν αυτή την γνώμη, θα παρατηρή­σουμε, ότι οι Επίσκοποι (Μητροπολίται) της Εκκλησίας μας είναι για το πλήρωμα συνεχιστές και φορείς της Ορθοδοξίας των Αγίων Πατέρων μας.
Αν, όμως, η σημερινή «Εκκλησία» της Ρώμης είναι κατά τους Επισκόπους μας και αυτή Εκκλησία του Χριστού, τότε αυτομάτως αυτοί εξισούνται με τους παπικούς «Επισκόπους» και συνεπώς δέ­χονται οι ίδιοι, ότι είναι έκτος Ορθοδοξίας…»

+++

«Υπάρχουν, βέβαια, μητροπολίται, που αντιλαμβάνονται σα­φώς τα γινόμενα, αλλά σιωπούν ή αντιδρούν χα­λαρά «για την διατήρηση της ενότητας», όπως μας λέγουν!

Υπάρχουν και άλλοι, όμως, που ή δεν αντι­λαμβάνονται την βαρύτητα των ανοιγμάτων αυτών ή δέχονται και αυτοί την Παπική «εκκλησία» ως Εκκλησία του Χριστού, με μυστήρια και Χάρη.

Γι’ αυτούς η ένωση έχει γίνει ή ουδέποτε έπαυσε να υπάρχει. Υπάρχουν, όμως και εκείνοι, που επι­μένουν ότι με τις συναντήσεις αυτές «δίνουμε μαρτυρία» Ορθοδοξίας. Είναι και αυτός ένας τρό­πος αυτοεφησυχασμού και καθησυχασμού των άλλων.

Και όμως, ο «κατακλυσμός» έρχεται…»

(Πηγή: "Ορθόδοξος Τύπος" 12 Ιαν. 2007)

Εκ του ιστολόγιου: Το ιστολόγιο κινούμενο στο αυθεντικό και φωτισμένο από την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, Αγιο-Πατερικό πνεύμα της Ορθοδοξίας και όχι στο κοσμικοποιημένο και πλανεμένο, Μετα-Πατερικό, πνεύμα των τελευταίων δεκαετιών, το Πνεύμα του Οικουμενισμού στο όνομα της…. «Αγάπης», υπενθυμίζει, αυτό που είπε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (ο οποίος είχε το Προφητικό Χάρισμα):
“Τον Πάπα να καταράσθε, διότι αυτός θα είναι η αιτία του κακού”.

Όσοι κληρικοί οποιασδήποτε βαθμίδος, έρχονται σε επαφή με τον Πάπα δεν κινούνται ΑγιοΠατερικά. Κινούνται πλανεμένα αφού ο Πάπας κινείται στην πλάνη.

Α.Η.

alopsis.gr

π. Ευσέβιος Βίττης. Ἀγάπη γιά ὅλους θ’ ἀποκτήσετε, ἄν….

Του μακαριστού πατρός

Ευσεβίου Βίττη.

Ἀγάπη γιά ὅλους θ’ ἀποκτήσετε:

α. ἄν τό σκέπτεστε αὐτό τακτικά.

β. ἄν ποτίζετε τήν ψυχή σας μέ τό λόγο τοῦ Θεοῦ.

γ. ἄν προσεύχεσθε γιά ὅσους σᾶς ἀγαποῦν καί γιά ὅσους σᾶς λύπησαν καί γιά ὄσους σᾶς ἐχθρεύονται.

δ. ἄν προσπαθεῖτε νά συγχωρεῖτε ὅλους ὅσους σἀς βλάπτουν ἤ κακολογοῦν.

ε. ἄν κάνετε τό καλό καί σέ ὅσους δέν νιώθετε συμπάθεια.

στ. ἄν ἀποφεύγετε τό κουτσομπολιό καί δέν βγάζετε στό φανερό τά ἐλαττώματα καί ὅτι κακό ἔκαναν οἱ ἄλλοι.

ζ. ἄν φροντίσετε νά θυσιάζετε τήν ἄνεσή σας καί ἄν ἀκόμη εἶσθε κατάκοποι.

η. ἄν μάθετε νά κάνετε εὐχαρίστως κάποιες θυσίες δικαιωμάτων σας ὅπως π.χ ἀνάπαυση, ὕπνος, ψυχαγωγία, εὐχάριστη συνάντηση κλπ, γιά νά ἐξυπηρετήσετε κάποιον ὄχι εὐχάριστον ἄνθρωπον, ἴσως ἀπαιτητικόν, ἐγωιστήν ἤ ἀχάριστον.

θ. Νά ζητᾶτε τό δῶρο τῆς ἀγάπης ἀπό τόν Κύριον!

hristospanagia.gr 

π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ (1939–1989). «Ὅταν σᾶς ἀδικοῦν οἱ ἄνθρωποι, νά ξέρετε ὅτι ἀποκτᾶτε μετοχές στόν Οὐρανό».

«Οι άνθρωποι έχουν πολλά ελαττώματα και ιδιοτροπίες. Να τους διορθώσουμε όλους, είναι αδύνατον. Δεν μένει, λοιπόν, άλλη λύση από το να μάθουμε να υπομένουμε και να τους ανεχόμαστε όλους.

Αρκετοί άνθρωποι είναι αγνώμονες. Αν περιμένουμε ανταπόδοση, θα στεναχωρηθούμε. Αν όμως δεν περιμένουμε, τότε θα είμαστε ήρεμοι.

Από τους ανθρώπους, να δεχόμαστε ό,τι μας δίνουν. 

Σε κάποιον προσφέρεις ένα πέλαγος αγάπης. Κι αυτός ανταποκρίνεται με τον εξής τρόπο: παίρνει ένα σταγονόμετρο και σου λέει: “Άνοιξε τα χέρια σου!… Μια…, δύο…, τρεις…”, και σου δίνει δύο–τρεις σταγόνες αγάπης!

Τί, να κάνουμε;! Δεκτό κι αυτό!

Όταν σας αδικούν οι άνθρωποι, να ξέρετε ότι αποκτάτε μετοχές στον Ουρανό. Όταν μας αδικούν οι άνθρωποι, μας δικαιώνει ο Θεός. Γενικά, τους ανθρώπους να τους δεχόμαστε όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε εμείς να είναι. Έλεγε το αρχαίο ρητό: “Νᾶφε καὶ μέμνησο ἀπιστεῖν”. Να είστε προσεκτικοί και όχι εύπιστοι. Να πιστεύετε στον Θεό και να δυσπιστείτε στους ανθρώπους και στον εαυτό σας».

π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ (1939–1989)

Πηγή

https://paraklisi.blogspot.gr/2017/06/blog-post_979.html

hristospanagia.gr 

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης. Γέροντα, τί βοηθάει νά μαλακώση ἡ καρδιά μας;

– Γέροντα, τι βοηθάει να μαλακώση η καρδιά μας;

– Για να μαλακώση η καρδιά μας, πρέπει να έρθουμε στην θέση όχι μόνον των άλλων ανθρώπων αλλά και των ζώων, ακόμη και του φιδιού.

Να σκεφθούμε:

«Θα μου άρεζε να ήμουν φίδι, να έβγαινα λίγο στην λιακάδα να ζεσταθώ και να ερχόταν ο άλλος να με χτυπήση, να μου σπάση το κεφάλι; Όχι».

Τότε θα λυπηθούμε και θα αγαπήσουμε ακόμη και τα φίδια. Αν δεν έρχεται ο άνθρωπος στην θέση των άλλων, ακόμη και των ζώων και των εντόμων, δεν γίνεται «άνθρωπος».

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/02/blog-post_949.html

hristospanagia.gr 

Όσιος Βαρσανούφιος της Όπτινα. Η ευλογία της παρούσας ζωής.

Η ζωή αποτελεί ευλογία, όχι μόνο διότι εμείς πιστεύουμε στη μακάρια αιωνιότητα, αλλά και εδώ, στη γη, η ζωή μπορεί να γίνει μακάρια, αν ζούμε εν Χριστώ, εκπληρώνοντας τις άγιες Αυτού εντολές. 

Αν ο άνθρωπος δεν προσκολλάται στα επίγεια αγαθά, αλλά τα πάντα αναθέτει στο θέλημα του Κυρίου, αν ζει για τον Χριστό και εν Χριστώ, τότε η ζωή, ακόμα κι εδώ, στη γη, γίνεται μακαριότης.

Όσιος Βαρσανούφιος της Όπτινα

isagiastriados.com  

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. Από πόσες αιτίες γεννιούνται οι κακοί λογισμοί.

Οἱ κακοὶ δὲ λογισμοὶ πάλι νά ξέρεις, ὅτι γεννιοῦνται γενικά ἀπὸ δύο αἰτίες, μίαν ἐξωτερική, καὶ μίαν ἄλλην ἐσωτερική. Καὶ ἐξωτερικὴ μὲν αἰτία τῶν κακῶν λογισμῶν εἶναι τὰ αἰσθητὰ ἀντικείμενα τῶν πέντε αἰσθήσεων, δηλαδή: τὰ ὁρατά, τὰ ἀκουστά, τὰ ὀσφραντά, τὰ γευστά, τὰ ἁπτά. Τέτοια εἶναι οἱ κακές καὶ ἄσεμνες καὶ θεατρικές θεωρίες, τὰ αἰσχρὰ λόγια καὶ πορνικὰ ἄσματα καὶ τραγούδια, οἱ μυρωδιές καὶ οἱ μόσχοι καὶ τὰ ἀρώματα, καὶ τὰ τρυφηλὰ φαγητὰ καὶ ἡδονικὰ ποτά, καὶ τὰ λαμπρὰ καὶ μαλακὰ φορέματα, καὶ τὰ ἁπαλὰ στρώματα.

Διότι αὐτά ὅλα γεννοῦν στὴν ψυχὴ λογισμοὺς ἐμπαθεῖς καὶ ἡδονικούς, καὶ ἀκολούθως ἁμαρτητικοὺς καὶ θανατηφόρους, γι’ αὐτό καὶ ὁ προφήτης Ιερεμίας ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος εἶπε: «ἀνέβη θάνατος, διὰ τῶν θυρίδων» (Θ΄, 10), θυρίδες ἐννοῶντας τίς πέντε αἰσθήσεις.

Ἀπό τὸ ἄλλο, ὁ θεολόγος Γρηγόριος, σχεδὸν τὸ ρητὸ αὐτό πλατύτερα ἐκτιθέμενος ἔγραφε: «Διατηρεῖται δὲ εἰς πέμπτην ἡμέραν (τὸ πρόβατο δηλαδὴ τὸ εἰς τὸ Πάσχα θυσιαζόμενο), ἴσως ὅτι καθαρκτικὸν αἱσθήσεων τὸ ἐμὸν θῦμα, ἐξ ὧν τὸ πταίειν καὶ περὶ ἃς ὁ πόλεμος, εἰσδεχομένας τὸ κέντρον τῆς ἁμαρτίας» (Λόγος εἰς τὸ Πάσχα).

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

greekdownloads.wordpress

(+)Μητροπολίτης Φλωρίνης Αὐγουστῖνος Καντιώτης: «Ἂν σᾶς πῶ πῶς γίνονται οἱ ἐκλογές των δεσποτάδων σήμερα, θὰ τραβᾶτε τὰ μαλλιά σας. Φρίκη!»

Κινηθεῖτε ὅλοι και νὰ ἀξιώσατε, να μη σας στείλουν λύκο επίσκοπο

Σημερα ἡ Μητρόπολη Σερρών δεν ἔχει δεσπότη. Αργα ἤ γρήγορα θα γίνουν ἐκλογές ἐπισκόπων. Δεν λέω ἐκλογές βουλευτάδων, οὔτε ἐκλογές δημάρχων, θα γίνουν ἐκλογες ἐπισκόπων. Ὁ Θεός, ὁ Θεός να τίς κάνει ἐκλογες, γιατί ἂν σᾶς πῶ, πῶς βγαίνουν δεσποταδες σήμερα θα τραβᾶτε τα μαλλιά σας, φρίκη!!!

Ψήφω κλήρου και λαοῦ.

Τα παλιά τα χρόνια δεν διαλέγαν οἱ δεσποταδες το δεσπότη. Μαζευόταν ὅλοι οἱ παπάδες και ὅλος ὁ χριστιανικός λαός, ἄνδρες και γυναῖκες, βάζανε κάλπη και ψηφίζανε τον δεσπότη.

Τον δεσπότη τον ψήψιζε ὁ λαός. γι᾽αυτό αὐτὴ τὴν φυλλάδα, που την βάζουν πάνω στο σβέρκο λέγει «Ψήφω κλήρου & λαοῦ». Μα αυτή ἡ παράδοσις ἔμεινε μόνο κάτω στην Κύπρο, γι᾽ αὐτὸ ἡ Κύπρος βγάζει ἡρωες ἐπισκόπους. Τους διαλέγει ὁ λαός. Ἐδῶ μέσα, νὰ μὴ μιλήσω σήμερα, βγάζουν κάτω οἱ δεσποτάδες τα τσιράκια τους, τους ἀνθρώπους τοὺς δικούς τους.

Ἐδῶ στην Ζύχνη, ἂν εἶχαμε σήμερα ἐλεύθερη ἐκλογη και χτυπούσαν οἱ καμπάνες και ἐρχόσασταν ἄνδρες και γυναίκες να ψηφίσετε ποιόν θέλετε δεσπότη, εἶμαι βέβαιος ὅτι ὁ λαός των Ζυχνῶν, που ἐκτιμᾶ την ἀρετή και τὴν πίστη, δεν θα ἔβγαζε κανένα κοπρόσκυλο, κοπρόσκυλο ἀρχιμανδρίτη, που εἶναι κάτω στην Ἀθηνα και δὲν ξέρει τὴν Μακεδονία, ἀλλα εἶμαι βέβαιος ὅτι 70%, 80%, 90% θα ἔβγαζε τὸν ἅγιο ἀρχιμανδρίτη, τὸν τοποτηρητή σας π. Κωσταντῖνο Χρόνη.

---

Εἶναι ἄξιος και ὑπερ ἄξιος. Δούλεψε κοντά στὸν λαό, τὴν ὥρα ποὺ δεσποτάδες ἀφήσαν τὴν Καβαλα, ἀφήσαν τὴν Μακεδονία (& την ἄραξαν στην Ἀθηνα) αυτός ἔμεινε κοντά στο λαό, ἀγνός, ἀνιδιοτελής. Ἂν γίνη δεσπότης, δὲν θα κοιτάξη για πουγκιά, δεν θα κρατήση λῖρες, καταραμένες λίρες, δεν θα δουλέψη για ἀνεψιές και φιλενάδες, θα δουλέψη για τον ΧΡΙΣΤΟ.

Λοιπόν, κοιτᾶξτε καλά. Εἶναι ἀρνι τοῦ Χριστοῦ, γιατί φοβᾶμαι, γράψατέ το, κάποιο μεγάλο κακό περιμένει στην Ζύχνη.

Ἀλιμονο στὸ μαντρί, ὅταν ὁ λυκος γίνη τσομπάνος.

Ἂν δὲν βγεῖ τὸ ἀρνίο αὐτὸ τοῦ ΧΡΙΣΤΟΥ, ὁ τίμιος αὐτὸς πατριώτης, Ἕλλην κληρικός, γιατί δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ τὸν ψηφίσουν κάτω, θὰ ἔρθη κάποιος ἄλλος ἐδῶ πέρα, γράψατέ το, τὰ ξέρω τὰ ὀνόματά τους. Εἶμαι κάτω στην Ἀθηνα και ξέρω τα ὀνόματά τους. Θὰ ἔρθη κάποιος λύκος και ἀλιμονο στὸ μαντρί, ὅταν ὁ λυκος γίνη τσομπάνος. Σε κάποιο ματρί ὁ τσομπάνος ἔγινε λυκος και τὰ ἔφαγε τα πρόβατα.

Τό εἶπε ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὅτι: «Ἐγὼ γὰρ οἶδα τοῦτο, ὅτι εἰσελεύσονται μετὰ τὴν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου·». Μέσα στην ἐκκλησιά θα μποῦνε λύκοι βαρεῖς, με προβιά προβάτου.

Κινηθεῖτε ὅλοι και νὰ ἀξιώσατε, να μη σας στείλουν λύκο επίσκοπο

Ἃν θέλετε, λοιπόν, κινηθεῖτε ὅλοι, ἄνδρες και γυναῖκες και ἀξιώσατε ἀπό τους βουλευτάς σας, ἀξιώσατε ἀπό τὴν κυβέρνηση, ἀξιώσατε ἀπό τοὺς ἐπισκόπους να γίνη ἐπίσκοπος Ζυχνῶν ὁ τίμιος πατριώτης, ὁ ἀγνὸς χριστιανός, ὁ εὐγενής ἄνθρωπος, ὁ π. Κωνστατὶνος Χρόνης, τὸν ὁποῖον γνωρίζουμε ἀπὸ τὰ παιδικά μας χρόνια… Μαζευτεῖτε λοιπόν και εύχομαι στὸ Θεό να μὴ πέση λυκος στο μανδρί.

Αντέστε λοιπόν, να μὴ πέση λύκος στο μαντρί, γιατί ἂν πέση λύκος και τα λίγα πρόβατα δὲν θὰ ὑπάρχουν πλέον.

Εὔχομαι στό Θεό για τὸ συμφέρον τῆς πόλεως, γιὰ τὸ συμφέρον τῶν οικογενειῶν σας νὰ ἐργαστῆτε ὅλοι, με μια πνοή, ὥστε στην θέσι αὐτὴ που βρίσκεται τώρα ὡς ἱεροκήρυκας νὰ εὐρίσκεται ὡς ἐπίσκοπός σας, ὁ ἅγιος τοποτηρητής σας ὁ π. Κωστάντιος, ὁ ὁποῖος νὰ γίνη νέος Ιωάννης τῶν Ζυχνῶν, γιὰ νὰ ἔχετε τὴν εἰρήνη και τὴν ἀγάπη και τὴν κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνευματος, ἀμήν.

hristospanagia.gr 

Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης. Ἔχουμε τόν ἴδιο Θεό μέ τούς Μουσουλμάνους;

«Η νέα θρησκεία πού μᾶς ἔρχεται εἶναι ἡ λεγόμενη πανθρησκεία, ἡ ὁποία λέει ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες ἔχουν τόν ἴδιο Θεό. Νά μήν λέμε δηλαδή ὅτι μόνο ὁ Χριστός σώζει. Καί ὁ Βούδας σώζει καί ὁ Μωάμεθ σώζει, προφήτης εἶναι κι αὐτός, ὁ Σίβα, ὁ Ἀλλάχ κ.λ.π.«Μήν λές τέτοια γιατί γίνεσαι ἀποκλειστικός, φονταμενταλιστής, ταλιμπάν, κάνεις κοινωνικό ἀποκλεισμό στούς ἄλλους καί εἶσαι μεγάλος ἐγωιστής νά λές μόνο ὁ Χριστός σώζει. Οἱ ἄλλοι τί εἶναι κατώτεροι ἀπό σένα; Καί ἐκεῖνοι σ’ ἕναν Θεό πιστεύουν». Ἔτσι λένε…

Ἀλλά ποιός εἶναι ὁ Θεός τῶν Μουσουλμάνων; Ὁ διάβολος εἶναι. Γιατί; Γιατί δέν εἶναι τριαδικός. Εἶναι μονοπρόσωπος θεός, ὁ ὁποῖος δέν ὑπάρχει. Ὑπάρχει ὁ Τριαδικός Θεός καί ὅλα τά ἄλλα εἶναι δαίμονες. Τί λένε γιά τόν Χριστό οἱ Μουσουλμάνοι; «Καταραμένος νά εἶναι αὐτός πού λέει ὅτι ὁ Θεός ἔχει Υἱό».

Ἄρα ἐμεῖς ὅλοι εἴμαστε καταραμένοι γιά τούς Μουσουλμάνους. Ἔχουμε λοιπόν τόν ἴδιο Θεό μέ τούς Μουσουλμάνους; Ὅμως ἀκόμα καί ὀρθόδοξοι καί ἱεράρχες μάλιστα, πού ὑπηρετοῦν αὐτό τό πνεῦμα, θά σοῦ ποῦνε πώς ἔχουμε τόν ἴδιο Θεό. Γι’ αὐτό στίς μέρες μας στήν Θεσσαλονίκη ἑτοιμάζουν καί Τμῆμα Μουσουλμανικῶν Σπουδῶν μέσα στή Θεολογική Σχολή. Δηλαδή ἐκεῖ πού ἀκούγεται ὑποτίθεται ἡ Ὀρθοδοξία, νά ἀκούγεται καί ἡ βλασφημία. Αὐτό τώρα τό πνεῦμα θέλουν νά τό περάσουν καί στά μικρά παιδιά.

Πρίν λίγα χρόνια μοῦ ἔλεγαν πώς εἶχαν ὀργανώσει νά πᾶνε παιδιά δημοτικοῦ σχολείου, φυσικά μέ ὑπόδειξη τοῦ Ὑπουργείου, ἐπίσκεψη σέ ἕναν παπικό ναό καί σέ ἕναν προτεσταντικό καί -γιατί ὄχι, ἴσως προβλέπεται κι αὐτό - σέ ἕνα τζαμί. Ὄχι ἁπλῶς γιά ξενάγηση.

Ἐκεῖ θά τούς ὑποδεχτεῖ ὁ μουφτής, ὁ παπικός καί θά τούς κάνει καί μιά μικρή κατήχηση. Ὁπότε τά παιδιά θά ἀναρωτηθοῦν: Ποῦ εἶναι ἡ ἀλήθεια; Καί θά τούς πεῖ ὁ δάσκαλος: «διαλέξτε καί πάρτε». Τί νά διαλέξει ἕνα μικρό παιδάκι;

Βλέπετε πῶς προωθοῦν τήν σύγχυση! Ἄν τό παιδάκι εἶναι ἀκατήχητο, θά πεῖ ἤ τό ἕνα ἤ τό ἄλλο δέν ἔχει σημασία καί καλύτερα κανένα… Τά ἀφήνω ὅλα. Καί ποιός εἶναι ὁ Θεός; Ἐγώ εἶμαι ὁ θεός. Κάνει θεό τόν ἑαυτό του. Αὐτό πού ἔχει γίνει στή Δύση. Ἡ Δύση λατρεύει τόν ἄνθρωπο».

Απόσπασμα

Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης

http://hristospanagia3.blogspot.gr/2016/12/blog-post_25.html

hristospanagia.gr

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης. Τί ἀκούει ὁ Θεὸς ἀπὸ ἐμᾶς! Εὐτυχῶς ποὺ δὲν μᾶς παίρνει τοῖς μετρητοῖς.

– Γέροντα, στην νέα γενιά υπάρχει αυτή η τάση να κρίνουν τους πάντες και τα πάντα ή έτσι ήταν πάντοτε;

– Όχι, παλιά δεν ήταν έτσι· αυτό είναι το πνεύμα της εποχής. Τώρα δεν φθάνει που κρίνουν λαϊκούς, όλους τους πολιτικούς και τους εκκλησιαστικούς, αλλά κρίνουν και Αγίους και φθάνουν να κρίνουν και τον Θεό.

«Ο Θεός, λένε, στο τάδε θέμα έτσι έπρεπε να ενεργήση· δεν ενήργησε σωστά. Αυτό ο Θεός δεν έπρεπε να το κάνη»! Ακούς κουβέντα;

«Βρε, παιδί μου, εσύ θα πης;»

«Γιατί; Λέω την γνώμη μου», σου λέει και δεν καταλαβαίνει πόση αναίδεια έχει αυτό. Το κοσμικό πνεύμα έχει καταστρέψει πολλά καλά πράγματα.

Προχωράει το κακό σε άσχημη κατάσταση, σε βλασφημία. Κρίνουν τον Θεό και ούτε τους πειράζει ο λογισμός ότι είναι βλασφημία. Είναι και μερικοί που έχουν μπόι και, αν έχουν και λίγη λογική, αρχίζουν: «Αυτός είναι για μια χούφτα, εκείνος περπατάει στραβά, ο άλλος κάνει έτσι» και δεν υπολογίζουν κανέναν.

Ήρθε μια φορά στο Καλύβι ένας και μου λέει:

«Ο Θεός δεν έπρεπε αυτό να το κάνη έτσι».

«Εσύ, του λέω, μπορείς να κρατήσης μια πετρούλα στον αέρα; Αυτά τα αστέρια που βλέπεις, δεν είναι μπίλιες που γυαλίζουν. Είναι ολόκληροι όγκοι που κινούνται ιλιγγιωδώς και συγκρατούνται, χωρίς να εκτροχιάζωνται».

«Αυτό, κατά την γνώμη μου, δεν έπρεπε να γίνη έτσι», ξαναλέει. Ακούς κουβέντα! Και εμείς θα κρίνουμε τον Θεό; Μπήκε η λογική και έλειψε η εμπιστοσύνη στον Θεό. Και αν του πης τίποτε, σου λέει: «Με συγχωρής, την γνώμη μου είπα· δεν μπορώ να πω την γνώμη μου;»

Τι ακούει ο Θεός από εμάς! Ευτυχώς που δεν μας παίρνει τοις μετρητοίς.

Στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται ότι είπε ο Θεός στους Ισραηλίτες:

«Διώξτε τους Χαναναίους από την χώρα τελείως». Για να το πη ο Θεός, κάτι ήξερε. Αλλά αυτοί είπαν: «Δεν είναι πολύ φιλάνθρωπο αυτό. Ας τους αφήσουμε· ας μην τους εξοντώσουμε».

Μετά όμως παρασύρθηκαν στην ανηθικότητα, στην ειδωλολατρία, και θυσίαζαν τα παιδιά τους στα είδωλα, όπως λέει στον Ψαλμό. Ο Θεός για ό,τι κάνει κάτι ξέρει. Και λένε μερικοί με αναίδεια:

«Γιατί να κάνη την κόλαση ο Θεός;»

Αρχίζει η κρίση και από ‘κει και πέρα δεν έχει κανείς πνευματική κατάσταση, δεν έχει λίγη Χάρη Θεού, για να καταλάβη λίγο πιο βαθιά, να καταλάβη δηλαδή για ποιο λόγο ο Θεός έκανε κάτι. Το «γιατί;» είναι κρίση, υπερηφάνεια, εγωισμός.

– Μερικά παιδιά, Γέροντα, ρωτούν: «Γιατί έπρεπε να σταυρωθή ο Χριστός; Δεν μπορούσε να σώση ο Θεός τον κόσμο με άλλον τρόπο;»

– Εδώ τον έσωσε με τέτοιο τρόπο και δεν συγκινούνται οι άνθρωποι, πού να τον έσωζε με άλλον τρόπο! Είναι και μερικοί που λένε: «Ο Θεός δεν έπαθε τίποτε. Ο Υιός θυσιάστηκε».

Ένας πατέρας, για μένα, θα προτιμούσε να θυσιασθή ο ίδιος, παρά να θυσιασθή το παιδί του. Πιο οδυνηρό είναι για έναν πατέρα να θυσιασθή το παιδί του παρά ο ίδιος. Αφού δεν καταλαβαίνουν τι θα πη αγάπη, τι να πης;

Απόσπασμα από το βιβλίο Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου (νυν οσίου Παϊσίου), «Πνευματική αφύπνιση», Λόγοι α’, έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκη.

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2025/05/blog-post_50.html

hristospanagia.gr