Σάββατο, 16 Οκτωβρίου 2021

Ο Ιώβ και ο Ιούδας

Βλέπεις τον διάβολο να μην πλησιάζη τον Ιώβ, ούτε να τολμά να έλθη κοντά του, αλλά να φοβάται και να τρέμη (διότι ο Ιώβ ήταν άνθρωπος του Θεού).

Και γιατί λέω για τον Ιώβ; Διότι όταν επιτέθηκε ο διάβολος εναντίον του Ιούδα, δεν τόλμησε να τον αρπάξη ολόκληρο και να μπει μέσα του, μέχρις ότου ο Χριστός τον απέκοψε από την ιερή ομάδα των μαθητών.

Αρχικά λοιπόν, τον πρόσβαλε από έξω, δεν μπορούσε όμως να μπει μέσα του. Όταν όμως, τον είδε να είναι αποκομμένος από την ιερή ομάδα, επιτέθηκε πιο ορμητικά από κάθε λύκο, και δεν απομακρύνθηκε νωρίτερα παρά μόνον τότε, όταν πια τον σκότωσε με τον διπλό θάνατο (δηλαδή ψυχικά και σωματικά).

Είναι κακούργο το θηρίο (ο διάβολος), και όλα τα κάνει και τα κινεί εναντίον της σωτηρίας μας.

Υπό Βενεδίκτου Ιερομονάχου Αγιορείτου 

Έκδοσις: Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου 
Νέα Σκήτη Αγίου Όρους (2010) 

Έκδοσις 14η

Αποσπάσματα 

Κείμενο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου από το οπισθόφυλλο του βιβλίου

πηγή

Αικατερίνη Χατζηγεωργίου: η δασκάλα του Μακεδονικού Αγώνα που έκαψαν ζωντανή οι κομιτατζήδες

ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΘΥΣΙΑ ΤΗΣ…

Μιά μόλις μέρα μετά την δολοφονία του Παύλου Μελά, στις 14 Οκτωβρίου του 1904… και η ελληνική παράδοση καταγράφει με το παράκάτω δημώδες και γλαφυρό ποιήμα την θυσία της:

– Παιδιά μου , γιατί χύνεται δάκρυα με τόση λαύρα 
κι όλα φοράτε μαύρα στο έρμο αυτό σχολειό ;
– Έκαψαν τη δασκάλα μας Βούλγαροι δολοφόνοι
κι έχουμε μείνει μόνοι , χωρίς μανούλα πλειό .
Γιατί από μάνα πιο πολύ μας αγαπούσε εκείνη ,
η δόλια Αικατερίνη από τη Γευγελή .
Της είπαν να παραδοθεί τα τέρατα εκείνα.
Μ’ αυτή σαν Μπουμπουλίνα, ενώ πυροβολεί, τους λέει
” Δεν παραδίνεται ποτέ της μια Ελληνίδα “.
Κι ως λύκαινα ηρωίδα τρεις ώρες τους κρατεί.
Μα τέλος την εκάψανε κι επέταξε στα ουράνια
κι εμάς σε μαύρη ορφάνια μας άφησε στη γη .

Η Αικατερίνη Χατζηγεωργίου υπήρξε ένα κορίτσι, το οποίο άφησε τον μάταιο ετούτο κόσμο μόλις στα είκοσι της χρόνια μιας και είχε μπεί στο μάτι του βουλγαρικού κομιτάτου, το οποίο την είχε “προγράψει” για την αγάπη που έτρεφε στην Ελλάδα και για το οτι κρατούσε την φλόγα της ελπίδας για λευτεριά ζωντανή στα σκλαβωμένα εδάφη της Μακεδονίας των αρχών του 20ου αιώνα. Πριν όμως καεί ζωντανή, πήρε μαζί τις στον τάφο αρκετές ψυχές Βουλγάρων κομιτατζήδων δια μέσου του πιστολιού της, αν και εγκλωβισμένη στο σπίτι στο οποίο έβαλαν τελικά φωτιά  καίγοντας την μαζί με όσους βρίσκονταν μαζί της εκείνο το κρύο βράδυ του 1904.

Στις 14 Οκτωβρίου 1904 στην Μακεδονία βασιλεύει ο τρόμος, διότι μια μέρα πριν οι τούρκοι στρατιώτες σε συνεργασία με τους βούλγαρους κομιτατζήδες δολοφόνησαν τον Παύλο Μελά (Μίκη Ζέζα) στο χωριό Στάτιστα (το οποίο σήμερα ονομάζεται Παύλος Μελάς προς τιμήν του ήρωα).

Η Μακεδονία θρηνεί έναν από τους μεγάλους υπερασπιστές της. Όλοι είναι λυπημένοι μα και αισιόδοξοι συνάμα, γιατί ξέρουν πως με το αίμα ενός τέτοιου παλληκαριού θα ποτιστεί το δέντρο της ελευθερίας και θα καρπίσει.

Κάπου πιο μακριά σ’ ένα χωριό της σκλάβας Μακεδονίας, στην Γρίτσιστα (Ελληνικό) της περιοχής Γευγελής (νότια Σκόπια), ζει μια κοπέλα, η Αικατερίνη Χατζηγεωργίου. Είναι η μόλις 21 ετών δασκάλα του χωριού, η οποία, αν και μικρή στην ηλικία είναι μεγάλη στην ψυχή. Η Κατερίνα διδάσκει με ζέση τους μαθητές της σαν να πρόκειται για δικά της παιδιά. Διδάσκει την ιστορία αυτής της χιλιοβασανισμένης, μα πάντα Ελληνικής γης, που τόσοι και τόσοι βάρβαροι προσπάθησαν να αφελληνίσουν αλλά δεν τα κατάφεραν.

Όλοι στο χωριό την γνωρίζουν σαν το καλόκαρδο κορίτσι που βοηθάει πάντα τους Μακεδονομάχους αγωνιστές με όποιον τρόπο μπορεί. Οι βούλγαροι κομιτατζήδες την έχουν βάλει στο μάτι γιατί κρατάει άσβεστη την φλόγα της Ελληνικότητας στα μικρά παιδιά και στο χωριό. Την παρενοχλούν συνεχώς, την βρίζουν, την απειλούν, της περιγράφουν τι θα της κάνουν όταν θα πέσει στα χέρια τους. Την Κατερίνα όμως, δεν την νοιάζει η ζωή της παρά μόνο να μην χάσει η Μακεδονία την ελληνικότητά της. Οι βούλγαροι μετά τον θάνατο του Παύλου Μελά έχουν αποθρασυνθεί και θέλουν να τελειώνουν με κάθε εστία Ελληνικής αντίστασης.

Όταν οι κομιτατζήδες καταφτάνουν στο χωριό, τα παράθυρα και οι πόρτες των σπιτιών κλείνουν. Οι χωριανοί κρυφοκοιτάζουν ανάμεσα από τις γρίλιες τους κομιτατζήδες να κατευθύνονται στο σπίτι της δασκάλας. Φτάνοντας έξω από την πόρτα του σπιτιού της, της φωνάζουν να βγει έξω. Η Κατερίνα τους ακούει από μέσα και αποκρίνεται πως «δεν παραδίδεται ποτέ της μια Ελληνίδα». Η ατρόμητη ψυχή της δεν τους φοβάται. Μαζί της βρίσκονται ακόμη έξι Μακεδονομάχοι έτοιμοι να δώσουν την ζωή τους για την πατρίδα. Η περήφανη Ελληνίδα λέει πως δεν παραδίδεται και με το όπλο της ρίχνει μια βολή εναντίον των αιμοβόρων κομιτατζήδων και η μάχη ξεκινάει.

Οι σφαίρες των βουλγάρων χτυπάνε τους τοίχους του σπιτιού γεμίζοντάς το τρύπες. Μετά από τρεις ώρες αναποτελεσματικών πυροβολισμών κι ενώ φαίνεται ότι το σπίτι της δασκάλας είναι άπαρτο κάστρο, ένας κομιτατζής δίνει την ιδέα να το κάψουν. Όλοι συμφωνούν, μιας και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να καταβάλουν τους Έλληνες αγωνιστές. Ένας κομιτατζής τρέχει με αναμμένο πυρσό, σπάει το παράθυρο και τον ρίχνει μέσα. Το εσωτερικό του σπιτιού είναι ξύλινο και λαμπαδιάζει αμέσως. Οι αγωνιστές όμως δεν βγαίνουν έξω. Προτιμούν να καούν ζωντανοί παρά να πέσουν στα χέρια των βουλγάρων. Οι φλόγες λαμπαδιάζουν το σπίτι, δημιουργώντας μια κόλαση πυρός. Η Κατερίνα όπως και οι άλλοι αγωνιστές συνεχίζουν να πυροβολούν μέχρι να σωθούν οι σφαίρες τους και να τους καταπιούν οι φλόγες.

Οι βούλγαροι πανηγυρίζουν για το φοβερό «κατόρθωμά» τους, καθώς από το σπίτι έχουν πια μείνει μόνο στάχτη και καπνισμένα ντουβάρια. Ένα ακόμη ολοκαύτωμα, πήρε την θέση του δίπλα στο Κούγκι, στο Σούλι, στα Σάλωνα, στο Αρκάδι της Κρήτης και σε όλα τα ολοκαυτώματα του Ελληνισμού για την ελευθερία της πατρίδας από τον βάρβαρο ζυγό.

Το 1939 βρέθηκε στο νεκροταφείο της Γευγελής ο τάφος της ηρωικής Ελληνίδας δασκάλας. Ο σταυρός, έγραφε:

«Υπέρ της εις τον Θεόν των Ελλήνων πίστεως αγωνιζομένη, πυρί υπό των Βουλγάρων παραδοθείσα, ενθάδε κείμαι, Αικατερίνη Χατζηγεωργίου διδάσκαλος, 14 Οκτωβρίου 1904».

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ!

επιμέλεια Alexia-momyof6

Φωτογραφία από το Blog: antexoume.wordpress

antexoume.wordpress

"Έχει κάνει μεγάλη ζημιά ο Ἰνδουϊσμός"

– Οἱ Ἰνδοί, ἐνῶ εἶναι ἔξυπνος λαός, ἐνῶ ἔχουν μεταφυσικὲς ἀνησυχίες καὶ πολλὴ καρδιά, ἀσχολοῦνται μὲ τὴν δῆθεν φιλοσοφία, μὲ πλάνες καὶ μὲ μαγεῖες. Τοὺς Εὐρωπαίους τοὺς ἁλωνίζουν μὲ τὶς θεωρίες τους. Καὶ βλέπεις, οἱ ἀρχηγοί τους εἶναι σὰν ταῦροι καὶ οἱ ἄλλοι ἐκεῖ στὶς Ἰνδίες πεθαίνουν ἀπὸ τὴν πεῖνα! Ἔρχονται κι ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα καὶ ξεγελοῦν τὸν κόσμο μὲ τὴν νιρβάνα, τὴν τεμπελιά, τὶς μετεμψυχώσεις... Χρησιμοποιοῦν ἐν τῷ μεταξὺ στὰ βιβλία τους καὶ κομμάτια ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή, ἀπὸ τὴν Φιλοκαλία, ἀπὸ τοὺς Πατέρες, καὶ ἔτσι προσελκύουν τὸν κόσμο. Παλιά, ποῦ νὰ πιστέψουν οἱ Ὀρθόδοξοι τὶς ἰνδουϊστικὲς θεωρίες! Τώρα, πῶς νὰ τὸ πῆ κανείς, καὶ μερικοὶ σωστοὶ ἄνθρωποι ὑποστηρίζουν τέτοιες ἀνοησίες καὶ δίνουν τοῦ κόσμου τὰ χρήματα. Ἔχει κάνει μεγάλη ζημιὰ ὁ Ἰνδουϊσμός. 

– Ὑπάρχουν, Γέροντα, Ἰνδοὶ ποὺ εἶναι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί;

– Πολὺ λίγοι. Εἶχαν μείνει μερικοὶ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ποὺ εἶχε ἱδρύσει ἐκεῖ ὁ Ἀπόστολος Θωμᾶς, ἀλλὰ ἐγκαταλείφθηκαν. Ἄλλοι ἔγιναν Καθολικοί, ἄλλοι Προτεστάντες. Σήμερα ἐκεῖ οἱ Ὀρθόδοξοι εἶναι μετρημένοι.

Αὐτὰ ποὺ παρουσιάζουν ὡς θαύματα οἱ ἄλλες θρησκεῖες ἢ οἱ παραθρησκεῖες δὲν ἔχουν καμμιὰ σχέση μὲ τὰ θαύματα τῆς δικῆς μας θρησκείας. Ὁ Χριστὸς ζητάει ἀπὸ μᾶς τὸ φιλότιμο. Δὲν θέλει νὰ Τὸν ἀγαπᾶμε, ἐπειδὴ εἶναι παντοδύναμος. Ἂν ἤθελε, μποροῦσε νὰ κάνη κάποιο θαῦμα καὶ νὰ πιστέψη ἀμέσως ὅλος ὁ κόσμος. Μὲ αὐτὸν ὅμως τὸν τρόπο θὰ δέσμευε τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου. Γι᾿ αὐτὸ λέει: «Μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες»4.

Ἡ Ὀρθοδοξία ἔχει τὸ θαῦμα καὶ τὴν θεία Χάρη. Ὁ Ἰνδουϊσμὸς ἔχει τὴν μαγεία καὶ τὴν φιλοσοφία.

Ἀντικαθιστᾶ τὸ θαῦμα μὲ τὴν μαγεία καὶ τὴν θεία Χάρη μὲ τὴν φιλοσοφία. Ὁ διάβολος δίνει στοὺς γκουρού, στοὺς μάγους κ.λπ. δυνάμεις, ἐπειδὴ τοῦ δίνουν δικαιώματα. Ἔτσι μποροῦν νὰ κάνουν κάτι δῆθεν θαύματα, καὶ ὁ ἄλλος ποὺ τοὺς βλέπει τοὺς θαυμάζει.

Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ βλέπει κάποιος ὅτι αὐτὸς ποὺ κάνει αὐτὰ τὰ ψευτοθαύματα δὲν συγγενεύει καθόλου μὲ τὸν Χριστό, πρέπει νὰ καταλάβη ὅτι ὅσα κάνει εἶναι ἀπάτη τοῦ διαβόλου, ποὺ δὲν ξέρει νὰ λέη ποτὲ ἀλήθεια ἀλλὰ ὅλο ψέματα καὶ νὰ ξεγελάη τὰ πλάσματα τοῦ Θεοῦ. Ὅσοι ἔχουν καλὴ διάθεση, ὅταν προηγουμένως ἔχουν γνωρίσει λίγο τὴν Ὀρθοδοξία, προβληματίζονται, γιατὶ βλέπουν ὅτι ἡ ζωὴ τῶν μάγων δὲν εἶναι καθαρή, εἶναι μπερδεμένη, ἐνῶ στὴν Ὀρθοδοξία βρίσκουν ζωὴ καθαρὴ καὶ ἀνωτερότητα. Βρίσκουν ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν ἁγιότητα καὶ κάνουν ἀληθινὰ θαύματα.

Στὴν Ὀρθοδοξία ἡ καλωσύνη εἶναι τὸ ξεχείλισμα τῆς ἀγάπης τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸν Θεὸ καὶ πρὸς τὸν πλησίον. Ὅλες οἱ ἄλλες καλωσύνες ποὺ γίνονται ἀπὸ ἀλλοδόξους, πλανεμένους κ.λπ. δὲν ἔχουν τὰ πνευματικὰ ἐν Χριστῷ στοιχεῖα, ἀλλὰ μπορεῖ νὰ ἔχουν κάποια καλὰ ἀνθρώπινα στοιχεῖα. Ὅποιος ζῆ σωστὰ τὴν ὀρθόδοξη ζωὴ ἔχει ταπείνωση, ἀγάπη καὶ δίνεται ὁλόκληρος γιὰ τὸν πλησίον, θυσιάζεται. Καὶ τὴν ἄσκηση, τὴν νηστεία, τὴν ἀγρυπνία ποὺ κάνει, πάλι τὰ κάνει ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό, ὄχι γιὰ νὰ νιώση κάποια εὐχαρίστηση.

Ὁ Χριστὸς ἦρθε στὸν κόσμο, γιὰ νὰ σταυρωθῆ ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὸ πλάσμα Του. Πρῶτα σταυρώθηκε καὶ μετὰ ἀναστήθηκε. Εἶναι φθηνὸ νὰ ζητάη κανεὶς πνευματικὲς χαρὲς – ἄλλο ἂν ὁ Χριστὸς τοῦ δώση νὰ γευθῆ τὴν οὐράνια γλυκύτητα.

Ἐνῶ αὐτοὶ ποὺ ἀσχολοῦνται λ.χ. μὲ τὶς ἰνδουϊστικὲς φιλοσοφίες, μὲ τὴν γιόγκα κ.λπ., μὲ ὅσα κάνουν, ἀποβλέπουν στὸ νὰ φθάσουν σὲ μιὰ δῆθεν πνευματικὴ κατάσταση, σὲ ἔκσταση, νὰ νιώσουν μιὰ ἡδονὴ ἢ νὰ γίνουν ἀνώτεροι ἀπὸ τοὺς ἄλλους, χωρὶς νὰ ἐνδιαφέρωνται γιὰ τοὺς ἄλλους.

Ἂς ὑποθέσουμε ὅτι ἕνας ἰνδουϊστὴς βρίσκεται σὲ μιὰ ἀκροθαλασσιὰ καὶ κάνει αὐτοσυγκέντρωση. Ἂν ἐκείνη τὴν ὥρα κινδυνεύη κάποιος στὴν θάλασσα καὶ ζητάη βοήθεια, αὐτὸς θὰ μείνη τελείως ἀδιάφορος, δὲν θὰ κουνηθῆ ἀπὸ τὴν θέση του, γιὰ νὰ μὴ στερηθῆ τὴν ἡδονὴ ποὺ νιώθει. Ἐνῶ, ἂν βρισκόταν ἐκεῖ ἕνας ὀρθόδοξος μοναχὸς καὶ ἔλεγε τὴν εὐχή, θὰ ἄφηνε τὸ κομποσχοίνι καὶ θὰ ἔπεφτε στὴν θάλασσα, γιὰ νὰ τὸν σώση.

4 Ἰω. 20, 29.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Γ’ «Πνευματικὸς Ἀγώνας» 

Ο μέγας κίνδυνος της πνευματικής τύφλωσης

Μέσα στην ατμόσφαιρα της αναστάσιμης χαράς, αγαπητοί μου αδερφοί, γίναμε μάρτυρες ενός ακόμη θαύματος του Κυρίου μας, όπως διεσώθη στην Ευαγγελική περικοπή, που ακούσαμε στη σημερινή Θεία Λειτουργία. Ο Χριστός βρέθηκε μπροστά σ’ έναν άνθρωπο εκ γενετής τυφλό× τον θεράπευσε, του έδωσε το φως, που ουδέποτε είχε στη ζωή του και τον αποκατέστησε στην αρχική και ακέραια κατάσταση στην οποία ο Θεός έπλασε τους ανθρώπους. 

Και το θαύμα αυτό έγινε για να αποκαλυφθεί η δύναμις του Θεού και να δοξασθεί το Όνομά Του στη γη. Ένας τυφλός εκ γενετής από τη μία πλευρά, πολλοί πνευματικώς τυφλοί εκ γενετής από την άλλη πλευρά. Και αυτό γιατί, ενώ θα περίμενε κανείς αυτή η εντυπωσιακή ενέργεια του Θεού να οδηγήσει τους μάρτυρες του θαύματος να πιστέψουν σ’ Αυτόν, προκάλεσε ποικίλα συναισθήματα και αντικρουόμενες συμπεριφορές, μάλιστα από κείνους οι οποίοι ανήκαν στην ελίτ της Ιουδαϊκής κοινωνίας της εποχής εκείνης, δηλ. τους Γραμματείς και Φαρισαίους.

Οι άνθρωποι αυτοί είδαν με τα μάτια τους το εντυπωσιακό γεγονός και αντί να πιστέψουν στον Θεό και να δοξάσουν το όνομά Του, αντί να αποδεχτούν ότι ο Χριστός είναι ο Υιός και Λόγος του Θεού, ο αναμενόμενος Μεσσίας, έκαναν τα πάντα προκειμένου να απομυθοποιήσουν το γεγονός, ν’ απαξιώσουν τον Χριστό, ν’ αποδείξουν ότι πρόκειται για απάτη, για πλάνη και έτσι ν’ αποτρέψουν τους απλούς ανθρώπους από την πίστη στο Χριστό. Ανέκριναν, με δριμύ και αυστηρό τρόπο, τον πρώην τυφλό, ελπίζοντας ότι θα αποκαλύψουν πως ό,τι συνέβη ήταν ένα ψέμα.

Και αφού δεν τα κατάφεραν με εκείνον, πήγαν στους γονείς του και άρχισαν να τους πιέζουν και να τους ανακρίνουν, για να αποκαλύψουν δήθεν ότι το παιδί τους δε γεννήθηκε ποτέ τυφλό, αλλά ήταν υγιές. Και αφού δεν κατάφεραν τίποτα και με τους γονείς, άρχισαν να βάλλουν κατά του Χριστού και να λένε ότι αυτός είναι άνθρωπος του διαβόλου, είναι όργανο του σατανά, είναι καταπατητής του νόμου του Μωυσέως, αφού, χωρίς ντροπή, εργάζεται την ημέρα του Σαββάτου.

Βλέπετε, ότι η πνευματική τύφλωση είναι αυτή που καλύπτει τα μάτια της ψυχής τους και τους εμποδίζει να δουν την αλήθεια. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης διασώζει αυτή την περικοπή όχι τόσο για να δείξει τη θεραπεία ενός πρώην τυφλού, αλλά για να καταγράψει την πνευματική τυφλότητα η οποία διέκρινε τους Φαρισαίους, που δεν τους επέτρεπε να δουν, να πιστέψουν και να αναγνωρίσουν το αυταπόδεικτο.

Μόνο που η πνευματική τυφλότητα είναι μια διαχρονική κατάσταση στην ιστορία, δυστυχώς και μέσα στην Εκκλησία. Είναι ένα φαινόμενο που εξελίσσεται μέσα στο χρόνο και αφορά στον Φαρισαϊσμό και της δικής μας εποχής. Γιατί υπάρχει μέσα στους ευσεβείς, θρησκευτικούς κύκλους, αυτό το φαινόμενο του Φαρισαϊσμού που υποκρύπτει μέσα του πνευματική τυφλότητα.

Ας δούμε σε ποιες περιπτώσεις παρατηρείται πνευματική τυφλότητα στους ανθρώπους της εποχής μας.
Από πνευματική τυφλότητα πάσχουν οι υποκριτές. Εκείνοι οι οποίοι είναι αυστηροί με τους άλλους, είναι εύκολοι στο να κατακρίνουν και να καταδικάζουν εκείνους που νομίζουν ότι αμάρτησαν και ταυτόχρονα, είναι πολύ επιεικείς με τον εαυτό τους. Υποκριτές είναι αυτοί οι οποίοι βιώνουν μία επίπλαστη θρησκευτικότητα, για το φαίνεσθαι στο δημόσιο βίο, εν αντιθέσει με την κατάσταση του ιδιωτικού τους βίου. Άλλοι είναι προς τους ανθρώπους και άλλοι στην πραγματικότητα.

Οι υποκριτές είναι αυτοί που περιορίζουν την πίστη στην εκπλήρωση κάποιων τυπικών θρησκευτικών διατάξεων και νομίζουν ότι, εφόσον τηρούν αυτές τις διατάξεις, όπως και οι Φαρισαίοι, είναι άνθρωποι του Θεού, τηρούν το θέλημα του Θεού και έχουν κατακτήσει τη σωτηρία. Νιώθουν αυτάρκεις πνευματικά. Όμως, είναι τυφλοί πνευματικά, γιατί βιώνουν την επάρατη, καταστροφική, για την ψυχή του ανθρώπου, κατάσταση, η οποία ονομάζεται θρησκευτική υποκρισία.

Η δεύτερη ομάδα ανθρώπων που βιώνουν σήμερα την πνευματική τύφλωση είναι οι θρησκευτικώς φανατισμένοι άνθρωποι. Δεν υπάρχει χειρότερη εκδοχή φανατισμού από το θρησκευτικό φανατισμό. Τί κάνουν οι θρησκευτικά φανατικοί; Ψάχνουν να βρουν εχθρούς. Δεν μπορούν να ζήσουν, αν δεν εντοπίσουν εχθρούς. Και αν δεν τους εντοπίσουν, τους κατασκευάζουν, προκειμένου να ικανοποιήσουν τον εγωισμό τους και να δικαιολογήσουν την παρουσία τους, διαφορετικά δεν έχουν λόγο ύπαρξης.

Αν όλα είναι εντάξει, οι άνθρωποι αυτοί χάνουν τη δύναμή τους, χάνουν το λόγο της υπάρξεώς τους, χάνουν την αυτοεκτίμησή τους. Κατασκευάζουν, λοιπόν, θρησκευτικούς εχθρούς, πρόσωπα στα οποία αποδίδουν ιδιότητες που δεν έχουν. Τα βάζουν με κείνους οι οποίοι νομίζουν ότι παραβιάζουν δήθεν την ορθόδοξη πίστη και αυτοπροβάλλονται ως οι θεματοφύλακες της Ορθοδοξίας. Και όταν νομίζουν ότι κάποιος παραβιάζει την ορθόδοξη πίστη - που στην πραγματικότητα, παραβιάζει τις δικές τους απόψεις - του κολλούν την ρετσέτα του αιρετικού, ελαφρά τη καρδία, χωρίς να σκεφτούν πόσο τρομερή κατηγορία και συκοφαντία είναι να ονομάσεις έναν άνθρωπο αιρετικό τη στιγμή που δεν είναι. Οι άνθρωποι αυτοί απορρίπτουν τις εκκλησιαστικές ηγεσίες, αφού θεωρούν ότι έχουν προδώσει την Ορθοδοξία, ενώ πιστεύουν ότι μόνον αυτοί είναι αληθινά Ορθόδοξοι, αυτοί μετουσιώνουν την αλήθεια, αυτοί προσωποποιούν την πίστη, αυτοί είναι η Εκκλησία και κανένας άλλος. Αυτός είναι ο θρησκευτικός φανατισμός, που οδηγεί σε ακρότητες, σε βίαιες ενέργειες, σε σχίσματα, αλλά και τους ίδιους τους θρησκευτικώς φανατικούς ανθρώπους στο περιθώριο και στην εκκλησιαστική απομόνωση.

Υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία ανθρώπων που είναι πνευματικά τυφλοί στην εποχή μας. Είναι εκείνοι που επιλέγουν να ζουν σύμφωνα με το θέλημα κόσμου και όχι σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας. Επιλέγουν το σκοτάδι του κόσμου και όχι το φως του Χριστού. Είναι αυτοί οι οποίοι θεωρούν την Εκκλησία τελειωμένη υπόθεση, ξεχασμένη. Την κατατάσσουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Θεωρούν ότι ανήκει στο παρελθόν και οι ίδιοι πρεσβεύουν ένα ψευδεπίγραφο δήθεν προοδευτισμό, ο οποίος επαγγέλλεται την κατάργηση των αξιών, την καταπάτηση των αρχών, την εκμηδένιση της πίστης, την εξαφάνιση της παράδοσης, την απομυθοποίηση των ιδανικών που κράτησαν και κρατούν ακόμα ζωντανούς τους ανθρώπους που έχουν συνείδηση.

Αυτοί οι άνθρωποι επιλέγουν το σκοτάδι του κόσμου. Και τα αποτελέσματα αυτής της επιλογής, η οποία συναντάται στα σχολεία, διείσδυσε στην κοινωνία, δηλητηρίασε πολλές οικογένειες. Αυτό που βιώνουμε σήμερα, η κρίση, με όλες τις μορφές της, οικονομική, πνευματική, η απελπισία, η μοναξιά και η εγκατάλειψη που βιώνει ο άνθρωπος, η έξαρση της εγκληματικότητας, του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας, της απανθρωπιάς, που κυριαρχεί στις σχέσεις των ανθρώπων, είναι καρπός αυτής της επιλογής του σκότους του κόσμου, αντί του φωτός του Ιησού Χριστού.

Αλήθεια, τί περιμέναμε να συμβεί; Όταν επιλέγεις το διάβολο, είναι δυνατόν να υπάρξει το φως της ζωής σου, όταν απορρίπτεις το Χριστό, μπορεί η ζωή σου να είναι ευτυχισμένη; Είναι δυνατόν, όταν περιφρονείς και πολεμάς την Εκκλησία, να έχεις ελπίδα στο παρόν και στο μέλλον σου σ’ αυτόν τον κόσμο; Θα ζεις διαρκώς στη μιζέρια, στην κακομοιριά, θα είσαι διαρκώς δήθεν αγανακτισμένος, αλλά κατ’ ουσίαν απελπισμένος, απομονωμένος και δυστυχισμένος. Αυτή είναι η επιλογή του σκότους του κόσμου, αντί του φωτός του Χριστού, που δημιουργεί στους ανθρώπους πνευματική σκοτοδίνη και πνευματική τύφλωση.

Ο Χριστός, με το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα, κρούει την καμπάνα της συνείδησης του καθενός μας και επισημαίνει τον μέγα κίνδυνο της πνευματικής τύφλωσης, η οποία ενίοτε εγκυμονεί, αλλά και διεισδύει στους θρησκευτικούς κύκλους, στους κύκλους της Εκκλησίας, υπάρχει δε εγκαθιδρυμένη στους κύκλους του κόσμου και στο πνεύμα του κόσμου.

Γι’ αυτό, αγαπητοί μου, να ψάξουμε μέσα μας, να κοιτάξουμε τον εαυτό μας, μήπως εντοπίσουμε τέτοια ψήγματα πνευματικής τύφλωσης, τα οποία, ενδεχομένους, να μας καταστήσουν υποκριτές ή θρησκευτικώς φανατισμένους ή και τελικά ανθρώπους του κόσμου και όχι του Χριστού. Εάν εντοπίσουμε αυτά τα ψήγματα, να τα αντιμετωπίσουμε με θάρρος, με δυναμισμό, με ταπείνωση και αυτοκριτική, απορρίπτοντας το πνευματικό σκότος και επιλέγοντας το φως του Χριστού. Αμήν.

Αρχιμ. Ε.Ο

πηγή 

Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2021

Αν σε σφίξει η θελιά της σαρκικής γνώσης, μπο­ρώ να σου πω, πως είναι πιο εύκολο να λυθείς από μια σιδερένια αλυσίδα, παρά απ’ αυτή την καταραμένη γνώση

«Αν σε σφίξει η θελιά της σαρκικής γνώσης, μπο­ρώ να σου πω, πως είναι πιο εύκολο να λυθείς από μια σιδερένια αλυσίδα, παρά απ’ αυτή την καταραμένη γνώση».

«Η ψυχή που πορεύεται στον δρόμο τής πίστης, αν ξαναγυρίσει πάλι στους τρόπους τής γνώσης, αμέ­σως κουτσαίνει η πίστη της και φεύγει απ’ αυτή η νοερή δύναμή της».

«Στη σαρκική γνώση βρίσκεται φυτεμένο το ξύλο της Γνώσεως, που μ’ αυτό γνωρίζει κανείς τα καλά και τα πονηρά, κι αυτό ξερριζώνει την αγάπη. Τούτη η γνώση εξετάζει τα σφάλματα των ανθρώπων και τις αιτίες, καθώς και τις αδυναμίες τους, και κάνει τον άνθρωπο να αντιλέγει στον άλλον με πονηρά λόγια και να είναι δολερός με διάφορα μηχανεύματα και με πονηρές πανουργίες, και να φέρνεται με τους τρόπους που υβρίζουνε τον άνθρωπο.

Σ’ αυτή τη γνώση ριζώ­νει η περηφάνεια, γιατί έχει την ιδέα πως κάθε καλό πράγμα προέρχεται από τον εαυτό της, κι όχι από τον Θεό!

Ενώ η πίστη, τα έργα της λέγει πως τα κάνει ο Θεός, και γι’ αυτό δε μπορεί να υπερηφανευτεί. Για τούτο κι ο απόστολος Παύλος είπε, πως «η γνώσις φυσιοί», εννοώντας αυτή τη σαρκική γνώση, που δεν έχει μέσα της την πίστη και την ελπίδα στον Θεό».

«Η πνευματική γνώση φανερώνεται κι αποκαλύ­πτεται στον από μέσα άνθρωπο. Γιατί, κατά τον λόγο του Χριστού, «η βασιλεία των ουρανών εντός ημών εστί», και δεν παρουσιάζεται με κάποιον τύπο, μήτε έρχεται με παρατήρηση. Αλλά φανερώνεται από μέ­σα από την εικόνα της κρυφής διάνοιας χωρίς αιτία, και δίχως καμμιά μελέτη γι’ αυτή. Επειδή η διάνοια δεν βρίσκει ύλη σ’ αυτή, ώστε να συνεργήσει στο φανέ­ρωμά της».

Από τον άγιο Ισαάκ τον Σύρο

(Πηγή: «Ευλογημένο καταφύγιο», Εκδ. ΑΚΡΙΤΑΣ)

πηγή

Κάνε αυτά για να είσαι ταπεινός!

Σε περιφρόνησαν;
Να χαίρεσαι

Έφταιξες;
Ζήτησε συγγνώμη

Δεν έφταιξες;
Πάλι ζήτησε συγγνώμη

Έχεις υγεία;
Δόξαζε τον Θεόν

Σε κατηγορούν;
Μην αντιλέγεις

Σε κοροϊδεύουν;
Μην απαντάς

Σε βρίζουν;
Σιωπή και προσευχή

Σε αδίκησαν;
Ξέχασέ το

Σου αφαιρούν το λόγο; Σε διακόπτουν;
Μη λυπάσαι

Σε κακολογούν;
Μην αντιμάχεσαι

Σου μεταδίδουν ευθύνες τα παιδιά σου; Οι συγγενείς σου, οι δικοί σου οι άνθρωποι;
Μη διαμαρτύρεσαι

Θυμώνουν μαζί σου;
Να παραμένεις ήρεμος

Σε κλέβουν φανερά;
Κάνε τον τυφλό

Σε ειρωνεύονται;
Να μακροθυμείς

Δεν ακούνε τις συμβουλές σου; Ιδίως δεν ακούνε τις συμβουλές σου τα παιδιά σου;
Πέσε στα γόνατα και κάνε προσευχή

Εκνευρισμός στο αντρόγυνο;
Εσύ φταις. Κι εσύ φταις. Όχι ο άλλος

Σε ξέχασαν; Δε σε πήραν ούτε ένα τηλέφωνο;
Δεν πειράζει. Και προπαντός μην παραπονείσαι

Έχεις αρρώστια; Έχεις καρκίνο, ταλαιπωρείσαι, υποφέρεις, βασανίζεσαι, πονάς;
Δόξαζε τον Θεόν

Γκρίνια, ανεργία, φτώχεια μέσα στο σπίτι;
Νήστευσε. Αγρύπνησε. Κάνε προσευχή

Για όλους και για όλα προσευχή

πηγή

simeiakairwn.wordpress 

Η οργή. (Αγ. Θεοφάνης ο Έγκλειστος)

Μαλώσατε με τον ... Και δεν συμφιλιωθήκατε; Προσπαθήστε να διευθετήτε πάντοτε τα πράγματα με πνεύμα πραότητος και να διαγράψετε από το λεξιλόγιο σας την φιλονικία.

Στον κόσμο μας τίποτε δεν υπάρχει άξιο λόγου για να φιλονικεί κανείς παρά μόνο για την σωτηρία της ψυχής του. Συχνά να επαναλαμβάνετε τα λόγια του Κυρίου: «Τί γάρ ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδίση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή;» (Ματθ. 16, 26). Πρέπει πολύ ν’ αγωνισθήτε κατά του πάθους της οργής.

Να προσεύχεσθε θερμά στον Κύριο να σας ευσπλαγχνισθή και να σας θεραπεύση. Για να εξαλειφθή μιά τόσο εύφλεκτη ερεθιστικότητα δεν αρκούν οι ανθρώπινες δυνάμεις. Χρειάζεται να βοηθήση ο ίδιος ο Θεός. Αλλά για να επέμβη ο Θεός πρέπει να δή και την δική μας επίμονη αγωνιστική προσπάθεια. Αγωνισθήτε λοιπόν και ευχηθήτε και για μένα.

Μού θέτετε δύο ερωτήματα πολύ λεπτά και ομολογώ ότι δυσκολεύομαι ν΄ απαντήσω ικανοποιητικά.

Α΄. Η Εκκλησία προσεύχεται για την απαλλαγή από τις θλίψεις. Στο ψαλτήριο αφθονούν οι σχετικές ικεσίες. Να προσεύχεσθε και σείς για ν’ απαλλαγήτε απ’ αυτές. Πρέπει όμως να ξέρετε ότι οι θλίψεις παίζουν ένα σημαντικό ρόλο στην υπόθεσι της σωτηρίας μας. «Μέ πολλές θλίψεις θα εισέλθουμε στην Βασιλεία των Ουρανών» (Πράξ. 14, 22). Όταν λοιπόν δοκιμάζεσθε απ’ αυτές, θυμηθήτε ότι σας προετοιμάζουν τον δρόμο για την σωτηρία. Έτσι δεν θα ταράζεσθε, αλλά θα τις υπομένετε με θάρρος και με καρτερία.

Β΄. Η φιληδονία και η οργή δεν ανήκουν στην φύσι μας. Είναι αποτελέσματα του προπατορικού αμαρτήματος. Όποιος λοιπόν αγωνίζεται και υπερνικά τα πάθη αυτά, δεν καταπιέζει την φύσι, αλλ’ αναχαιτίζει την φθορά της και επαναφέρει τον άνθρωπο στην προπτωτική του κατάστασι.
Σε μερικούς η φιληδονία και η οργή εμφανίζονται ταπεινωμένες, σε άλλους μοιάζουν με άγρια θηρία.
Οι πρώτοι που έχουν σχετική απάθεια, δεν θα έχουν και μεγάλο μισθό στον αγώνα τους.
Ενώ οι δεύτεροι, εάν νικήσουν τα θηρία αυτά, θα κοσμηθούν με μαρτυρικό στεφάνι. Σ’ αυτό λοιπόν το στεφάνι αποβλέποντας αγωνισθήτε γενναία και σείς».

ΠηγήΟσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου, «ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ», Εκδ.: ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

synaxipalaiochoriou.blogspot 

"Παλιά το έθνος μας ζοῦσε πνευματικά, γι᾿ αὐτό και ο Θεός το εὐλογοῦσε"

Παλιὰ τὸ ἔθνος μας ζοῦσε πνευματικά, γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς τὸ εὐλογοῦσε καὶ οἱ Ἅγιοι μᾶς βοηθοῦσαν μὲ θαυμαστὸ τρόπο, καὶ νικούσαμε τοὺς ἐχθρούς μας, οἱ ὁποῖοι πάντοτε ἦταν περισσότεροι ἀπὸ ἐμᾶς

Σήμερα λέμε πὼς εἴμαστε Ὀρθόδοξοι, ἀλλὰ δυστυχῶς συχνὰ μόνον τὸ ὄνομα «Ὀρθόδοξος» ἔχουμε καὶ ὄχι ζωὴ ὀρθόδοξη.

Ρώτησα ἕναν Πνευματικὸ μὲ κοινωνικὴ δράση, μὲ ἕνα σωρὸ πνευματικοπαίδια κ.λπ.:
«Τί ξέρεις γιὰ μιὰ βλάσφημη ταινία;». «Δὲν ξέρω τίποτε», μοῦ εἶπε. Δὲν ἤξερε τίποτε καὶ εἶναι σὲ μεγάλη πόλη.

Κοιμίζουν τὸν κόσμο. Τὸν ἀφήνουν ἔτσι, γιὰ νὰ μὴ στενοχωριέται καὶ νὰ διασκεδάζη.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Β’ «Πνευματικὴ Ἀφύπνιση» 

Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2021

"Ένα κήρυγμα δεν πληροφορεί, δεν ἀλλοιώνει τον ἄλλον, ὅσο καλό και αν εἶναι, αν ὁ ἱεροκήρυκας δεν έχη βίωμα"

– Ένα κήρυγμα δὲν πληροφορεῖ, δὲν ἀλλοιώνει τὸν ἄλλον, ὅσο καλὸ καὶ ἂν εἶναι, ἂν ὁ ἱεροκήρυκας δὲν ἔχη βίωμα. 

– Ἄν, Γέροντα, ὁ ἀκροατὴς ἢ ὁ ἀναγνώστης ἔχη καλὴ διάθεση;

– Ἔ, τότε αὐτὸς ἔχει ἤδη τὴν θεία Χάρη, γι᾿ αὐτὸ καὶ ὠφελεῖται. Ἕνας ὅμως ποὺ δὲν ἔχει καλὴ διάθεση θὰ πάρη καὶ θὰ ἐξετάση αὐτὰ ποὺ λέει ὁ ἱεροκήρυκας καὶ δὲν θὰ ἔχη καμμιὰ ὠφέλεια. Τὸ νὰ σκεφτώμαστε ὀρθόδοξα εἶναι εὔκολο· τὸ νὰ ζοῦμε ὅμως ὀρθόδοξα θέλει κόπο.

Μιὰ φορὰ ἕνας θεολόγος εἶχε κάνει μιὰ ὁμιλία καὶ εἶχε πεῖ νὰ πᾶνε νὰ δώσουν αἷμα, γιατὶ ὑπῆρχε ἀνάγκη. Καὶ πράγματι πολλοὶ παρακινήθηκαν καὶ ἔδωσαν πολὺ αἷμα. Ἐκεῖνος ὅμως δὲν ἔδωσε οὔτε μιὰ σταγόνα, ἂν καὶ εἶχε... μπόλικο. Οἱ ἄλλοι τότε σκανδαλίσθηκαν.
«Ἐγώ, τοὺς εἶπε ἐκεῖνος, μὲ τὴν ὁμιλία ποὺ ἔκανα καὶ παρεκίνησα τὸν κόσμο νὰ δώση αἷμα, εἶναι σὰν νὰ ἔδωσα τὸ περισσότερο αἷμα»!
Ἔτσι ἀνέπαυε τὸν λογισμό του. Καλύτερα ἦταν νὰ μὴν ἔκανε τὴν ὁμιλία καὶ ἀθόρυβα νὰ πήγαινε νὰ δώση λίγο αἷμα.

Ἡ ζωὴ μετράει. Ὁ σκοπὸς εἶναι νὰ εἶσαι ἄνθρωπος πνευματικός, νὰ ζῆς κοντὰ στὸν Χριστό, τότε βοηθᾶς καὶ τοὺς ἄλλους. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἔχη ζωὴ σωστή, τὸ ἔργο του πληροφορεῖ.

Σὲ μιὰ πόλη ἦταν ἕνας Προτεστάντης ποὺ ὅλους τοὺς κατηγοροῦσε· τί κληρικούς, τί δεσποτάδες. Ἐκεῖ κοντὰ σὲ ἕνα μοναστήρι ἀσκήτευε καὶ ἕνας μοναχός. Μιὰ φορὰ ρώτησε τὸν Προτεστάντη ἕνας ἄθεος:
«Καλά, ὅλους τοὺς δεσποτάδες, τοὺς παπάδες τοὺς κατηγορεῖς. Γι᾿ αὐτὸν τὸν καλόγηρο τί ἔχεις νὰ πῆς;». «Αὐτὸν τὸν παραδέχομαι, τοῦ λέει, γιατὶ διαφέρει ἀπὸ τοὺς ἄλλους».

Ἕνας πιστός, ὅπου καὶ ἂν εἶναι, πόσο βοηθάει, ὅταν ζῆ σωστά!

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Β’ «Πνευματικὴ Ἀφύπνιση» 

Η μόδα

Απόσπασμα:

«Στην Ανατολή έχουν μια ιστορία : Κάποτε συναντήθηκαν στο δρόμο ένας διαβάτης και η πανώλη (πανούκλα). «Πού πηγαίνεις;» ρώτησε ο διαβάτης την πανώλη. Κι εκείνη απάντησε : «Πηγαίνω στη Βαγδάτη για να πεθάνω 5.000 ανθρώπους». Ο διαβάτης όμως πληροφορήθηκε ότι στη Βαγδάτη δεν πέθαναν 5.000, αλλά 50.000 άνθρωποι. Όταν επιστρέφοντας ξανασυναντήθηκαν ο διαβάτης της είπε: «Γιατί μου είπες ψέματα ; Εσύ πέθανες 50.000». Και η πανώλη απάντησε: «Όχι κύριε , εγώ 5.000 πέθανα , οι υπόλοιποι πέθαναν από το φόβο τους».

Έτσι συμβαίνει ακριβώς και με τη μόδα. Όλες οι γυναίκες δεν την ακολουθούν επειδή το επιθυμούν, αλλά επειδή φοβούνται μήπως θεωρηθούν οπισθοδρομικές. Έτσι χάνουν την αξιοπρέπειά τους, πολλές φορές την τιμή τους και κάποτε και την ψυχή τους. Από φόβο κι αυτές το παθαίνουν.

Κάποτε είχαν δέσει με ένα χονδρό σχοινί ένα λιοντάρι, το οποίο το είχαν κλείσει σε ένα κλουβί. Τη νύχτα όμως ένα ποντικάκι έφαγε σιγά – σιγά το σχοινί. Όταν το πρωί μπήκε στο κλουβί ανύποπτος ο θηριοδαμαστής , του επιτέθηκε το ελεύθερο λιοντάρι και τον τραυμάτισε θανάσιμα.

Το λιοντάρι μοιάζει με τα πάθη μας. Το σχοινί συμβολίζει την αιδώ και το ποντικάκι παριστάνει τη μόδα. Η αιδώς είναι ο φρουρός της αρετής που μας προφυλάσσει από το λιοντάρι (τα πάθη μας), γιατί το κρατάει πάντα δεμένο. Το ποντικάκι όμως , η μόδα , που εμείς δεν του δίνουμε σημασία , τρώει σιγά – σιγά το σχοινί και αφήνει ελεύθερο το λιοντάρι (τα πάθη μας). Τότε με πολλή ευκολία εκείνο μας τραυματίζει σοβαρά, κάποτε δε και θανάσιμα. Διότι χωρίς αιδώ χάνουμε την αξιοπρέπειά μας , την τιμή μας και κάποτε και την ψυχή μας.»

Αρχιμανδρίτης Ιγνάτιος Καπνίσης» 

Ο Ιώβ και ο Ιούδας

Βλέπεις τον διάβολο να μην πλησιάζη τον Ιώβ, ούτε να τολμά να έλθη κοντά του, αλλά να φοβάται και να τρέμη (διότι ο Ιώβ ήταν άνθρωπος του Θε...