Ἀπὸ τὶς Διδαχὲς τοῦ Γέροντα Ἐφραὶμ Κατουνακιώτη

Διάλογος ἑνός ὑποτακτικοῦ μέ τόν γέροντά του, (τοῦ πατέρα Ἐφραίμ τόν Κατουνακιώτη):

– Γέροντα, λέω τήν εὐχή, «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με», ἀλλά δέν καταλαβαίνω τίποτα.

– Δέν καταλαβαίνεις ἐσύ πού τή λές τήν εὐχή, ἀλλά καταλαβαίνει ὁ διάβολος καί καίγεται, καί φεύγει.
Ἔ, καλά παιδί μου, θέλεις νά δεῖς θαῦμα, ἀπό τήν εὐχή, ἀπ’ τήν προσευχή;

– Καί βεβαίως θέλω!

– Καλά, τοῦ λέει, θά προσευχηθῶ στόν Θεό νά σοῦ δείξει ἕνα θαῦμα νά καταλάβεις πόση δύναμη ἔχει ἡ εὐχή. Αὐτό τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με» πού στήν ὁποίαν εὐχή ἀναφέρονται ὅλα τά πατερικά μας βιβλία∙ καί εἰδικότερα βέβαια ἡ Φιλοκαλία.
Ἔκανε προσευχή ὁ γέροντας, ἔκανε νηστεία, τριήμερο νηστεία, μόνο μέ λίγο νερό.

– Ἔλα δῶ παιδί μου τώρα,
τοῦ λέει, ὕστερα ἀπό τίς τρεῖς ἡμέρες, τοῦ ἔδωσε ἕνα καλάθι – ξέρετε τί ἦταν τά καλάθια;- καί

– Πήγαινε νά τό γεμίσεις νερό.

– Γέροντα, λέει, με συγχωρεῖς, τά μυαλά τά ἔχω, τό λογικό τό ἔχω, πῶς θά γεμίσει αὐτό νερό; Γεμίζει τό καλάθι νερό; Βρέχεται, ναί, ἀλλά νά γεμίσει νερό;

– Καλά, παιδί μου, τοῦ λέει, δέν ἤθελες νά δεῖς ἕνα θαῦμα;

Λέει:
– Μάλιστα.

– Ἔ, καί νά δεῖς τί δύναμη ἔχει ἡ εὐχή; Τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με» τί δύναμη ἔχει; Γιατί τήν παντοδυναμία τῆς εὐχῆς τήν παίρνει ἀπ’ τόν παντοδύναμο Θεό, διότι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός εἶναι καί σωτήρας τοῦ κόσμου, ἀλλά εἶναι καί Θεός ἀληθινός, ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ. Δέ θέλεις νά τή δεῖς;

– Πῶς, πῶς, πῶς!

– Ἔ, κάνε αὐτό πού λέω, ἀλλά θά λές τήν εὐχή, ὅλο τήν εὐχή. Θά πᾶς καί θἄρθεις χωρίς νά τήν διακόψεις καθόλου. Θά λές συνέχεια «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με».

– Νἄ’ναι εὐλογημένο.
Πάει λοιπόν στό δρόμο, περπατάει νά πάει μέχρι τήν, ἐκεῖ πού ἦταν τό νερό,

– «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με», «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με».
Καί βάζει τό καλάθι στη βρύση καί κάτω. Τό νερό γεμίζει τό καλάθι! Καί τό καλάθι δέν τρέχει! Δέν βγάζει οὔτε ἀπό τά πλάγια, οὔτε ἀπό κάτω σταγόνα νερό. Συνέχεια ὅμως, δέν διακόπτει τήν εὐχή καί τή λέει.

– «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με», «Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με».

Ἐννοεῖται βέβαια ὅτι ὁ γέροντας, στό κελάκι του προσηύχετο γιά νά δείξει ὁ Θεός θαῦμα στόν ὑποτακτικό του. Τό γέμισε τό καλάθι. Μόλις τό εἶδε, τρέχει λοιπόν, νά τό δείξει στόν γέροντά του. Νά τοῦ πεῖ δηλαδή ὅτι «Γέροντα, τό καλάθι γέμισε νερό, καί δέν τρέχει».
Στόν δρόμο λοιπόν πηγαίνοντας αὐτά τά πενήντα μέτρα, φανερώνεται ὁ διάβολος, ἀλλά μέ ἀνθρώπινη μορφή. Σάν καλόγεροι, σάν καλόγερος.
Τοῦ λέει:
– Καλόγερε, τοῦ λέει, ποῦ πᾶς;

– Πάω στό γέροντά μου.

– Πῶς σέ λένε;

– Γεώργιο.

– Πόσα χρόνια ἔχεις ἐδῶ;

– Λέει, πέντε – ἔξι.

– Καί τί δουλειά κάνεις; Τί διακόνημα κάνεις;

– Φτιάχνουμε σφραγίδια.

Μέ τό διάλογο, ἀδειάζει τό καλάθι καί τό νερό φεύγει ἀπό κάτω ὁλόκληρο. Ἔπιασε ἀργολογία, ἄφησε τήν εὐχή. Πῆγε στό γέροντά του μέ ἄδειο τό καλάθι.

– Τί συμβαίνει παιδί μου; Γιατί μοῦ φέρνεις τό καλάθι ἄδειο;

– Γέροντα ἔτσι κι’ ἔτσι.

Ἄαα. Ἄφησες τήν εὐχή παιδί μου. Καί ἔπιασες διάλογο καί διάλογο μέ αὐτόν πού φαινόταν σάν καλόγερος ἀλλά δέν ἦταν καλόγερος, ἀλλά ἦταν ὁ διάβολος. Ἐάν δέν τοῦ μιλοῦσες, τό καλάθι θά ἦταν γεμᾶτο νερό. Τώρα ὅμως πού μίλησες καί ἄφησες τήν εὐχή, ἔφυγε τό νερό. Βλέπεις λοιπόν, ὅταν ἔλεγες καί ὅσο ἔλεγες τήν εὐχή τό καλάθι κρατοῦσε τό νερό. Ὅταν τή σταμάτησες καί ἄρχισες τήν ἀργολογία σου, ἔφυγε τό νερό. Ἡ προσευχή, τό κομποσχοίνι μέ τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με», ἡ ἐλεημοσύνη, ἡ πνευματική, διότι τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με» εἶναι πνευματική ἐλεημοσύνη, νικᾶ τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Καμμιά ἁμαρτία δέν εἶναι μεγαλύτερη ἀπ’ αὐτό τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ (δηλ. τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά σβήσει κάθε δική μας ἁμαρτία). Τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ εἶναι μεγάλο.

Ἅγιος Ἐφραίμ Κατουνακιώτης

agiazoni.gr 

(+) π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου. «Μακαρισμός τρίτος» μέρος α΄

π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

Κάποτε ρώτησαν κάποιον πνευματικό ἄνθρωπο πῶς θά ἀναγνώριζε ἕναν ἅγιο, καί ἐκεῖνος ἀπάντησε: «Ἀπό τήν πραότητά του»! Πραγματικά, ἡ πραότητα εἶναι τό φυσικό ἀποτέλεσμα τῶν δύο πρώτων μακαρισμῶν. Ἔτσι, μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, προχωροῦμε στόν τρίτο μακαρισμό, πού λέει: «Μακάριοι οἱ πραεῖς, ὅτι αὐτοί κληρονομήσουσι τήν γῆν»1, δηλαδή εὐτυχισμένοι εἶναι οἱ πρᾶοι ἄνθρωποι, γιατί αὐτοί θά κληρονομήσουν τή γῆ.

Ἡ πραότητα εἶναι ὁ καρπός τῆς ταπεινοφροσύνης, ἡ συναίσθηση τῆς ἀθλιότητος καί ἡ λύπη γιά τήν ἁμαρτωλότητά μας. Δηλαδή ὁ ἄνθρωπος ὅταν βλέπει ποιός πραγματικά εἶναι, ὅ,τι καί νά κάνει ὁ συνάνθρωπός του, δέν μπορεῖ νά σηκώσει φωνή ἤ νά τόν ἐλέγξει ἄγρια. Εἶναι κατά κάποιον τρόπο σάν νά ἀνακλᾶται ὁ ἑαυτός του στόν ἄλλο ἄνθρωπο, καί ὅταν βλέπει ποιός εἶναι, τοῦ φέρεται ἤρεμα καί ταπεινά, μένει σέ πραότητα. Βλέπετε λοιπόν ὅτι, πράγματι, ὁ τρίτος μακαρισμός εἶναι ὁ καρπός τῶν δύο πρώτων, τῆς πρωχείας καί τοῦ πένθους. Ἄν βλέπουμε τόν ἑαυτό μας στόν ἄλλο ἄνθρωπο, δέν θυμώνουμε, ἀλλά μένουμε σέ μιά κατάσταση πραότητος.

Ἡ πραότητα εἶναι ἡ ἀρετή τῆς ἀπάθειας ἀπό τό πάθος τοῦ θυμοῦ καί τῆς ὀργῆς. Ὁ πρᾶος ἄνθρωπος εἶναι ἤπιος, ἥρεμος, ἐπιεικής, ὑπομονετικός. Κι ὅπως λέει ὁ μέγας Βασίλειος, «οἱ κατεσταλμένοι τά ἤθη καί παντός πάθους ἀπηλλαγμένοι, ὡς μηδεμίαν ἔχειν ταραχήν ἐνοικοῦσαν αὐτῶν ταῖς ψυχαῖς, οὗτοι πραεῖς προσαγορεύονται»2. Δηλαδή: Ὀνομάζονται πρᾶοι ἄνθρωποι ἐκεῖνοι πού ἔχουν ἀπαλλαγεῖ ἀπό τά πάθη τους, καί δέν ἔχουν καμία ταραχή πού νά κατοικεῖ μέσα στίς ψυχές τους.

Ἀλλά ὅπως οἱ δύο προηγούμενοι μακαρισμοί τοῦ Κυρίου μας παρεξηγήθηκαν, ἔτσι ἔχει παρεξηγηθεῖ καί ὁ τρίτος. Ὁ πρᾶος ἄνθρωπος θεωρεῖται ὅτι δέν ἔχει ψυχικό σθένος, ὅτι εἶναι χωρίς ἀνδρεία, καί ἡ πραότητά του φαίνεται σάν ἀδυναμία τοῦ χαρακτῆρος, δηλαδή δέν μπορεῖ νά εἶναι ἀνδρεῖος, γι᾿ αὐτό ἀκριβῶς μένει πρᾶος.

Πρόκειται ὅμως γιά μία πλάνη. Βέβαια πρέπει νά σᾶς πῶ ὅτι ὑπάρχουν πρᾶοι ἄνθρωποι, πού ἀπό τή φύση τους εἶναι ἔτσι· ἀλλά ὑπάρχουν καί πρᾶοι ἄνθρωποι, πού ἔχουν πάρα πολύ ἀγωνισθεῖ γιά νά ἔλθουν στήν κατάσταση τῆς πραότητος. Καί ἐκεῖνος βέβαια πού ἔχει ἀγωνισθεῖ γιά νά φθάσει στήν πραότητα, ἔχει πολύ μεγαλύτερη ἀξία ἀπό ἐκεῖνον πού ἀπό τή φύση του, γιατί ἔτσι γεννήθηκε, εἶναι πρᾶος ἄνθρωπος.

Πάντως, γιά νά εἶναι κανείς πρᾶος, χρειάζεται πολύ περισσότερη ψυχική δύναμη καί ἐπιβολή στόν ἑαυτό του. Τό νά μείνει δηλαδή κανείς ἤρεμος, ἀόργητος – χωρίς ὀργή – ὅταν ἀδικεῖται, ὅταν παραμερίζεται, καί νά μή θυμώσει καί φωνάξει καί ἐξαγριωθεῖ, αὐτό πραγματικά χρειάζεται πιό πολλή δύναμη. Συνεπῶς ἡ παρουσία τοῦ πράου ἀνθρώπου δέν εἶναι παρουσία ἀνθρώπου πού δέν ἔχει μέσα του ψυχική δύναμη, δηλαδή δέν εἶναι ἄνθρωπος ζωντανός· κάθε ἄλλο! Ἐδῶ ἀκριβῶς εἶναι ἡ παρανόηση πού ὑπάρχει. Ἀντίθετα, αὐτός πού δέν εἶναι πρᾶος ἔχει ἀδύναμο χαρακτήρα· δέν μπορεῖ νά ἀντέξει μία κατάσταση, καί θυμώνει. Ὁ πρᾶος εἶναι δυνατός.

Ἔν τούτοις ἡ πραότητα δέν στερεῖται, ὅπως κανείς θά πίστευε, ἀπό νεῦρο ψυχῆς, ἀπό αὐτό πού ἔπρεπε νά διαθέτουν οἱ πρωτόπλαστοι γιά νά ἀπομακρύνουν τόν διάβολο. Τό νεῦρο ψυχῆς εἶναι ἐκεῖνο πού θά ἔπρεπε νά ἔχει ἡ Εὔα ἀρχικά, καί μετά ὁ Ἀδάμ, γιά νά μποροῦν νά ποῦν στόν διάβολο νά ἀποχωρήσει, ἤ ἐκεῖνο πού εἶχε ὁ Κύριος, ὁ Ὁποῖος εἶναι εἰκόνα πραότητος, ὅταν εἶπε στόν διάβολο: «Ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ»3. Καί δέν θά τό εἶπε αὐτό μέ κάποια, θά λέγαμε, πραότητα… ὅπως: «Σέ παρακαλῶ, σήκω, φῦγε», ἀλλά μέ νεῦρο ψυχῆς: «Ὕπαγε ὀπίσω μου, Σατανᾶ!…».

Τό ἴδιο πράγμα εἶχε πεῖ καί στόν ἀπόστολο Πέτρο, ὅταν Τόν ἐμπόδιζε νά πάει στά Ἱεροσόλημα: «Ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ· σκάνδαλόν μου εἶ · ὅτι οὐ φρονεῖς τά τοῦ Θεοῦ, ἀλλά τά τῶν ἀνθρώπων»4. Τό ἴδιο θά συνέβη, ἐπίσης, ὅταν ὁ Κύριος ἔφτιαξε ἕνα φραγγέλιο ἀπό σχοινιά καί ἔβγαλε ὅλους τούς ἐμπόρους μέσα ἀπό τόν ναό – χωρίς βεβαίως νά χτυπήσει κανέναν – καί ἀναποδογύρισε τά τραπέζια τῶν κολλυβιστῶν, τῶν σαράφηδων, καί τά κλουβιά πού εἶχαν μέσα περιστέρια καί τέτοια. Αὐτά βέβαια δέν ἔγιναν μέ μακαρία ἠρεμία! Ὄχι· ἔγιναν μέ νεῦρο ψυχῆς5.

Ἐδῶ λοιπόν θά ἤθελα νά καταλάβουμε ὅτι ἡ πραότητα δέν στερεῖται ψυκῆς δυνάμεως, καί δέν σημαίνει ὅτι ὁ πρᾶος δέν ἔχει νεῦρο ψυχῆς, ἤ ὅταν ἔχει κανείς νεῦρο ψυχῆς δέν ἔχει καί πραότητα. Αὐτό πρέπει νά τό καταλάβουμε. Τό νεῦρο τῆς ψυχῆς – εἴχαμε καί ἄλλοτε πεῖ, ὅταν μιλήσαμε γιά τόν θυμό – τό ἔδωσε ὁ Θεός στόν ἄνθρωπο γιά νά ὀργίζεται κατά τοῦ κακοῦ. Ἔτσι μᾶς λέει ὁ μέγας Βασίλειος, καί εἶναι ἀληθινό6.

Συνεπῶς, νεῦρο ψυχῆς καί πραότητα δέν ἀντιμάχονται· συνυπάρχουν κατά ἕναν ἁρμονικό τρόπο. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης λέει: «τό μέτριόν τε καί πρᾶον, οὐ τό παντάπασιν ἀπαθές ἐγκελεύεται»7. Ὅταν διατάσσει ὁ Κύριος τήν πραότητα, δέν σημαίνει μ᾿ αὐτό ὅτι πρέπει νά λείπει τό ἀπαθές, δηλαδή τό νά μήν ἔχουμε νεῦρο· κάθε ἄλλο.

Καί ὁ Θεοφύλακτος μᾶς λέει τό ἑξῆς: «Πραεῖς λέγονται οὐχ οἱ μηδόλως ὀργιζόμενοι, οἱ τοιοῦτοι γάρ ἀναίσθητοι, ἀλλ᾿ οἱ θυμόν μέν ἔχοντες κρατοῦντες δέ· καί ὅτε δεῖ ὀργιζόμενοι, ὡς καί Δαυΐδ εἶπε “ὀργίζεσθε, καί μή ἁμαρτάνετε”». Πρᾶοι δέν εἶναι ἐκεῖνοι πού δέν ὀργίζονται καθόλου, γιατί τέτοιοι ἄνθρωποι εἶναι ἀναίσθητοι, ἀλλά εἶναι ἐκεῖνοι πού ἔχουν θυμό καί τόν συγκρατοῦν. Ὅταν ὅμως κάποτε πρέπει θά ὀργισθοῦν, νά τό κάνουν ὅπως εἶπε καί ὁ Δαυίδ, δηλαδή “νά ὀργίζονται χωρίς νά ἁμαρτάνουν”.

Πράγματι τό Ψαλτήρι τό λέει αὐτό, «ὀργίζεσθε, καί μή ἁμαρτάνετε»8, καί τό ἐπαναλαμβάνει καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ὁποῖος μάλιστα τό λέει ὡς ἑξῆς:«ὀργίζεσθε, καί μή ἁμαρτάνετε· ὁ ἥλιος μή ἐπιδυέτω ἐπί τῷ παροργισμῷ ὑμῶν, μηδέ δίδοτε τόπον τῷ διαβόλῳ»9, δηλαδή νά ὀργίζεσθε χωρίς νά ἁμαρτάνετε, καί νά μή βασιλεύει ἡ ἥλιος καί σεῖς νά εἶστε ἀκόμα θυμωμένοι. Μή δίνετε δικαίωμα στόν διάβολο.

Καταρχάς δέν θά ἔχει μεγάλη διάρκεια ὁ θυμός μας, δηλαδή νά μή μᾶς βρίσκει θυμωμένους ἡ νύχτα. Νά μή βασιλεύει ὁ ἥλιος, χωρίς νά ἔχουμε ξαναφτιάξει τίς σχέσεις μας. Καί ἀκόμη θά πρέπει νά ὀργίζεται κανείς χωρίς νά ἁμαρτάνει· δηλαδή νά μήν ὀργίζεται γιά πράγματα προσωπικά, γιά συμφέροντα προσωπικά, ἄν ἀδικήθηκε, ἄς ποῦμε, ἀλλά γιά πράγματα γενικότερου ἐνδιαφέροντος, καί προπαντός σέ ὅ,τι ἀφορᾶ στόν νόμο τοῦ Θεοῦ. Ὅταν βλέπουμε νά γίνεται παράβαση τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ, νά ἀγανακτοῦμε, δηλαδή νά ἔχουμε νεῦρο ψυχῆς, νά ἔχουμε θυμό, νά ὀργιζόμαστε.

Ὁ Μωυσῆς, ξέρετε, ἔχει τήν ἐπωνυμία πρᾶος. Εἶχε νά κάνει μέ δύο ἑκατομμύρια ἑβραίων, πού ἦταν ἄνθρωποι σκληροτράχηλοι, καί ὅμως ἦταν πρᾶος ἀπέναντι σ᾿ αὐτόν τόν λαό. Ὡστόσο αὐτό δέν τόν ἐμπόδισε ἀπό τό νά πετάξει τίς πλάκες τοῦ νόμου καί νά τίς σπάσει, ὅταν κατέβηκε ἀπό τό ὄρος Σινά καί εἶδε τούς Ἑβραίους νά λατρεύουν τόν χρυσό μόσχο. Τίς ἔσπασε καί εἶπε: «Σ᾿ ἕναν λαό πού μέ τόση εὐκολία μπορεῖ νά εἰδωλολατρεῖ, δέν τοῦ ἀνήκει, δέν τοῦ πρέπει νόμος Θεοῦ»10. Αὐτό δέν λογαριάστηκε ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ ὡς θυμός ἤ ὄργή, πού θά ἦταν ἁμαρτία. Ὄχι, κάθε ἄλλο. Συνεπῶς θά πρέπει νά θυμώνουμε γιά τρία πράγματα καί ὄχι γιά τόν ἑαυτό μας, ὄχι δηλαδή γιατί ὁ ἄλλος μᾶς ἀδίκησε, μᾶς ἔβρισε, ἀλλά γιατί, ἄς ποῦμε, ἔβρισε τόν Θεό! Αὐτός ὁ θυμός δέν ἀντιμάχεται τήν πραότητα· εἶναι δυό πράγματα πού, ὅπως σᾶς εἶπα, συνεργάζονται.

Ἐπίσης ὁ πρᾶος θεωρεῖται ὅτι παντοῦ καί πάντοτε ὑποχωρεῖ, καί συνεπῶς ζημιώνει. Δέν συμβαίνει ὅμως πάντοτε αὐτό, γιατί ὁ πρᾶος μπορεῖ νά ὑποχωρεῖ χωρίς νά θυμώνει καί διατηρεῖ ἔτσι τήν πραότητά του. Κάποιες φορές ὅμως θά ὑποχωρήσει γιά τό πνευματικό του κέρδος. Καί εἶναι περισσότερο καί μονιμότερο τό κέρδος τό πνευματικό ἀπό τό ὑλικό.

Ὅταν κάποιος πάει νά τόν ἀδικήσει, προτιμάει νά μή μιλήσει, προτιμάει νά ἀδικηθεῖ, γιατί τό κέρδος πού θά ἔχει θά εἶναι μονιμότερο καί καλύτερο– ἐννοεῖται τό πνευματικό κέρδος– ἀπό ἐκεῖνο πού ἴσως θά διεκδικοῦσε ὡς δίκαιό του.

Μάλιστα ἐδῶ ἀναφέρεται ὁ Ἰσαάκ, ὁ γιός τοῦ Ἀβραάμ. Εἶναι τύπος πραότητος ὁ Ἰσαάκ, εἶναι θαυμάσιος ἄνθρωπος. Δέν βλέπουμε πουθενά καμία δράση ἐκ μέρους του, ὅπως ἔχουμε στό πρόσωπο τοῦ Ἰακώβ, τοῦ γιοῦ του. Ὁ Ἰσαάκ εἶναι τύπος Χριστοῦ. Θυμηθεῖτε τήν προσπάθεια τοῦ πατέρα του νά τόν θυσιάσει καί λοιπά καί λοιπά11.

Ὅταν πιά ἔμεινε μόνος του, γιατί ὁ πατέρας του ὁ Ἀβραάμ εἶχε πεθάνει, ἄνοιγε ἕνα πηγάδι γιά νά ἀντλεῖ νερό καί νά ποτίζει τά κοπάδια του. Οἱ γειτονικοί λάοί ἔβλεπαν ὅτι ἀνοίχθηκε ἕνα πηγάδι, καί εἴτε διότι αὐτοί δέν μποροῦσαν νά ἀνοίξουν εὔκολα ἄλλο –δέν εἶναι καί πολύ εὔκολο νά ἀνοίξεις ἕνα πηγάδι– ἀλλά προπαντός γιατί ἴσως δέν ἔβρισκαν νερό, πήγαιναν καί τοῦ ἔπαιρναν τό πηγάδι, λέγοντάς του:«Τό πηγάδι αὐτό εἶναι δικό μας»12! Εἶναι ἐκεῖνο πού βλέπει κανείς πολλές φορές, σέ μικρογραφία βέβαια, καί μεταξύ γειτόνων –τί ἄσχημο πρᾶγμα! Ὁ Ἰσαάκ λοιπόν ποτέ δέν μαχόταν· πήγαινε πιό πέρα. Ἐπειδή ἦταν εὐλογημένος, ὁ Θεός τοῦ ἔδινε ὅλα τά ἀγαθά· γι᾿ αὐτό πήγαινε παραπέρα, ἄνοιγε ἄλλο πηγάδι, καί πάλι ἔβρισκε πολύ νερό. Ἀλλά πήγαιναν καί τοῦ τό ἔπερναν καί αὐτό. Ποτέ ὅμως ὁ Ἰσαάκ δέν μάλωνε μαζί τους. Ὅταν τό διεκδικοῦσαν, τό ἄφηνε καί ἔφευγε. Κάνει ἐντύπωση αὐτό τό πράγμα. Καί ὁ Θεός πάντοτε τοῦ ἔδινε ὅ,τι ζητοῦσε· ὅ,τι ἔπιανε στά χέρια του ἦταν μέ πολλή εὐλογία, ὅ,τι ἔκανε ἦταν εὐλογημένο.

Ἔτσι ὁ πρᾶος ἄνθρωπος προτιμάει νά μείνει στά λιγότερα καί νά εἶναι εὐχαριστημένος, παρά νά ἀδικήσει τήν ψυχή του μέ τήν ὀργή, τόν θυμό. Καί ὁ Θεός θά τόν δικαιώνει πάντοτε ἀλλοῦ, ὅπως τόν Ἰσαάκ.

Συνεχίζεται…

Τέλος καί τῷ Βασιλεῖ τῶν αἰώνων

ἀφθάρτῳ ἀοράτῳ μόνῳ σοφῷ Θεῷ

τιμή καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.

Ἀπό τό βιβλίο: “ΟΙ ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΙ”

π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

Ἐκδόσεις: “ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ”

1Ματθ. 5 : 5.

2Μέγας Βασίλειος, Ὁμιλία εἰς τόν λγ΄ Ψαλμόν MPG 29,356, 54.

3Ματθ. 4, 10. Λουκ. 4 : 8.

4Ματθ. 16 : 23.

5Βλ. Ματθ. 21 : 12-13.

6Μέγας Βασίλειος, Ὁμιλία ι΄, Κατά ὀργιζομένων, MPG 31, 365, 16-21. «Ἔτι γάρ πρός πολλά τῶν τῆς ἀρετῆς ἔργωνἐπιτήδειον ἡμῶν τῆς ψυχῆς τό θυμοειδές… καί σύμμαχος ᾖ τῷ λόγῳ κατά τῆς ἁμαρτίας. Νεῦρον γάρ ἐστι τῆς ψυχῆς ὁθυμός, τόνον αὐτῇ πρός τήν τῶν καλῶν ἔνστασιν ἐμποιῶν».

7Ἅγ. Γρηγόριος Νύσσης, Λόγος Β΄, “Μακάριοι οἱ πραεῖς, ὅτι…” MPG 44, 1216, 15-16.

8Βλ. Ψαλμ. 4 : 5.

9Ἐφεσ. 4 :26-27.

10Ἔξοδ. 32.

11Βλ. Γέν. 22 : 1-19.

12Βλ. Γέν. 26 :19-21.

hristospanagia.gr

Σοφά λόγια του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. "Δεν είναι δυνατό να σωθεί κανείς, αν δεν κάνει τίποτα για τη σωτηρία του πλησίον του

Ø Ακόμα κι αν ζεις ανώτερη πνευματική ζωή, δεν θα αποκτήσεις καμία παρρησία στο Θεό, εφόσον αδιαφορείς για τους αδελφούς σου που χάνονται.

Ø Δεν είναι δυνατό να σωθεί κανείς, αν δεν κάνει τίποτα για τη σωτηρία του πλησίον του.

Ø Εκείνος που φροντίζει να σώσει έναν αμελή αδελφό και να τον αρπάξει από το στόμα του διαβόλου, μιμείται, όσο είναι ανθρωπίνως δυνατόν, το Θεό. Τι θα μπορούσε να εξισωθεί μ’ αυτό το έργο; Απ’ όλα τα κατορθώματα είναι το μεγαλύτερο, όλης της αρετής είναι το αποκορύφωμα.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

Πηγή: Θέματα Ζωής Β’ – Ιερά Μονή Παρακλήτου

vimaorthodoxias.gr  

“Γιόγκα”. Τό πιό καλοστημένο σχέδιο τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων

της Ελένης Παπαδοπούλου

Μαθητές κάνουν εντατικές πρόβες εν όψει της παγκόσμιας ημέρας γιόγκα που διεξάγεται κάθε χρόνο στην πόλη Αχμενταμπάντ στην Ινδία. Μία χώρα που λατρεύουν και προσκυνούν τα είδωλα. 

Που πιστεύουν πως ο Χριστός ήταν ένας γιόγκι που πέρασε έτσι απλά από την ζωή. Που φιλούν τα πόδια του κάθε γκουρού καθώς τον βλέπουν σαν θεό τους. Που βλέπουν τον συνάνθρωπό τους ετοιμοθάνατο και δεν τον λυπούνται καθώς πιστεύουν πως πληρώνει κάρμα από μία προηγούμενη ζωή για τις αμαρτίες που έκανε. Που ζουν σε άθλιες συνθήκες χειρότερα και από τα ζώα. Που σκοτώνουν και βιάζουν ο ένας τον άλλον χωρίς κανέναν δισταγμό. Που με θράσος μιλούν για την παγκόσμια αγάπη και σκέφτονται, κινούνται και ονειρεύονται μόνο με εγωισμό και υπερηφάνεια. Που νομίζουν πως είναι και οι ίδιοι Θεοί και πως όσο περισσότερο διαλογίζονται γίνονται ένα με το όλον, με το σύμπαν. Λένε πως πιστεύουν στη φύση, στο σύμπαν κλπ καλλιεργώντας την αθεΐα για να βρει χώρο ο διάβολος να εισχωρήσει και να φτάσεις στο σημείο να τον προσκυνήσεις χωρίς να το καταλάβεις καν. Δίνουν ψαλμούς να διαβάζουν οι μαθητές που η ακριβής μετάφραση δεν υπάρχει πουθενά. Ψαλμοί που βρίζουν τον δικό μας αληθινό τριαδικό Θεό, Τον Χριστό μας. Καίνε τα εγκεφαλικά σου κύτταρα βάζοντάς σε να ψάλλεις το ωμ για να σταματήσει να δουλεύει το μυαλό και να καταστραφεί χωρίς να το καταλάβεις. Σε πείθουν πως γυμνάζεσαι και θεραπεύεσαι από της ασκήσεις της γιόγκα ενώ καταστρέφεις το σώμα σου και το τραυματίζεις ανεπανόρθωτα. Γεννήθηκες άνθρωπος και σου έδωσε Ο Θεός αυτό το πολύτιμο δώρο και εσύ ακολουθείς τις στάσεις της γιόγκα δηλαδή την γάτα, τον σκύλο, την κόμπρα, την αγελάδα κλπ για να γίνεις τελικά ζώο ;  

Προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο ότι είναι πνευματικοί άνθρωποι και ακολουθούν τον σωστό δρόμο και μόλις κλείσουν οι πόρτες πίνουν ναρκωτικά, αλκοόλ, καπνίζουν και βγάζουν το ζώο που έχουν πραγματικά μέσα τους. Κάνουν τελετές και θυσιάζουν ζώα βάζοντας φωτιές, χορεύοντας και λέγοντας ύμνους σ’ ένα δικό τους ψεύτικο θεό. Ζουν μέσα στην φτώχεια και βλέπουν τους Ευρωπαίους και τους Αμερικάνους που κατεβαίνουν στο κολαστήριο, στην Ινδία σαν ζωντανά ευρώ που ανυπομονούν να αρπάξουν. Σε παραμυθιάζουν για πνευματικότητα και έχουν στήσει ένα τόσο καλό μάρκετινγκ που θα ζήλευε ακόμη και η καλύτερη εταιρεία της Ευρώπης.

Σου γνωρίζουν ανθρώπους που δεν κοιμούνται, που φορούν μόνο λευκά, που τα μάτια τους είναι θαμπά, που σε βλέπουν και διαβάζουν την σκέψη σου. Είναι αυτοί πραγματικοί άνθρωποι ή υπάρχουν τέρατα ανάμεσά μας και εμείς δεν το έχουμε καταλάβει. Με ποια δύναμη τα κάνουν όλα αυτά; Παρέδωσαν την ψυχή τους στην αιώνια κόλαση και έχουν έρθει για να πάρουν μαζί τους όσες πιο πολλές ψυχές μπορούν. Σου σταματούν το μυαλό, προσπαθούν να σε μυήσουν σε πολλά μονοπάτια του διαβόλου με ρέικι, αυτοβελτίωση, υπνωτισμό κλπ για να επισπεύσουν την αποστολή τους. Δεν σε αφήνουν να φορέσεις σταυρό στο λαιμό σου για να μην σ’ ενοχλεί υποτίθεται στις ασκήσεις. Σου αφαιρούν οποιοδήποτε κόσμημα φοράς σε μία συνεδρία για να μην μπλοκάρει η ενέργεια. Κλείνουν τα φώτα και χορεύουν όλοι μαζί στο σκοτάδι σαν τα δαιμόνια ενεργοποιώντας την σεξουαλική ενέργεια που έχεις μέσα σου. Σου τρελαίνουν το μυαλό και αρχίζει ο δαίμονας να μπαίνει στη ζωή σου και να σε κάνει ότι θέλει. Αρχίζεις και γίνεσαι πιόνι του και σε ταΐζει ανά διαστήματα με διάφορα «τυράκια», ότι ηρεμείς, χαλαρώνεις, δεν έχεις άγχος, θεραπεύεις κάθε σωματική και ψυχική ασθένεια, για να συντηρεί τον δαιμονισμό σου. Στην πραγματικότητα καταστρέφεσαι. Καίγεσαι  και βασανίζεσαι χωρίς να το έχεις καταλάβει. Σου λένε να συναναστρέφεσαι μόνο με δικούς τους και σε αποκόβουν από οτιδήποτε μπορεί να σε αφυπνίσει.  Η πλάνη είναι τόσο μεγάλη που ενώ βλέπεις ακόμα και δαιμόνια ζωντανά να χορεύουν μπροστά σου το προσπερνάς και συνεχίζεις. Ακούς διάφορους ήχους, βλέπεις οράματα και χάνεσαι χωρίς επιστροφή. Νομίζεις ότι είναι άγγελος καθώς σου εμφανίζεται με χρώματα και φώτα για να σε πλανέψει. Όχι, είναι το τάγμα των δαιμόνων που παίρνει την μορφή αγγέλου για να σου πάρει την ψυχή. Σε πείθουν πως δεν υπάρχει ο διάβολος για να μην τον πολεμήσεις ποτέ. Πώς όλα είναι μέσα μας και βγαίνουν από τα ψυχολογικά μας προβλήματα. Σε πείθουν ότι μόνο έτσι θα σωθείς και πως αυτός είναι ο σωστός δρόμος. Κινούνται ύπουλα καθώς έχουν εικόνα του μυστικού δείπνου του Χριστού εκεί που τρώνε για να ηρεμήσεις και να αφεθείς στην ύπνωση. Σου φέρνουν γιατρούς της αγιουβέρδα που μαγικά καταλαβαίνουν από τι νοσείς και σου δίνουν να πιεις χάπια για να γίνεις καλά που δεν ξέρεις καν τι χάπια πίνεις καθώς είναι στην δική τους γλώσσα.

Όλα αυτά και άλλα πολλά συμβαίνουν στην Ινδία γιατί έτσι μεγάλωσαν και αυτό διδάχτηκαν. Εμείς που γεννηθήκαμε Έλληνες και βαπτιστήκαμε χριστιανοί πώς προσκυνάμε τον Βούδα, τον Κρίσνα και τον κάθε φανταστικό θεό  που μόνο με δαίμονα μοιάζει. Ποια παγκόσμια μέρα της γιόγκα στην Ελλάδα του φωτός και του πνεύματος. Άδειες οι εκκλησίες και γεμάτο το άλσος της Νέας Σμύρνης για γιόγκα; 

Η εκκλησία πήρε θέση και δήλωσε ξεκάθαρα πως η γιόγκα ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΗ. Τα θρησκευτικά ιστιολόγια μιλούν συχνά για όλα αυτά και μας προειδοποιούν. Έχουμε αληθινές μαρτυρίες ανθρώπων που είδαν την κόλαση και γύρισαν πίσω. Που μετανόησαν και έκλαψαν πικρά που επέτρεψαν στον εαυτό τους να χαθεί τόσο πολύ. Ένας από αυτούς τους ανθρώπους είμαι και εγώ. Είναι μέρος του σχεδίου της Νέας τάξης πραγμάτων. Μου είχε πει μία δασκάλα της γιόγκα πριν από χρόνια πως όλα αυτά γίνονται από την Αμερική που σκοπό έχουν να υπνωτίσουν όλο τον κόσμο για να μπορέσουν να του επιβάλλουν ότι θέλουν χωρίς καμία αντίδραση. Μήπως τον ερχομό του αντίχριστου ; 

Συγχωρέστε με, δεν θα γράψω άλλο από τα συναισθήματα που νιώθω γιατί η αγανάκτηση είναι μεγάλη. Θα ευχηθώ μόνο να μας ελεήσει και να μας λυπηθεί Ο Θεός γιατί η κατάσταση έχει ξεφύγει τελείως.12 Ιουλίου γιορτάζει ο Άγιος Παΐσιος που έχει βοηθήσει πολλά παιδιά να σωθούν όπως και εμένα μέσα από το βιβλίο του Διονυσίου Φαρασιώτη «οι γκουρού ο νέος και ο γέροντας Παΐσιος». Η παράκλησή του αναφέρεται στις αιρέσεις και βοηθάει πολύ. Ας προσευχηθούμε όλοι μαζί για όλες αυτές τις ψυχές που χάθηκαν στον σκοταδισμό, στην πλάνη, στην απάτη και στο μίσος του πονηρού.

Ελένη Παπαδοπούλου για το ιστολόγιο “Ελληνική Ναυς”
http://makkavaios.blogspot.gr/2016/06/blog-post_779.html#more

hristospanagia.gr 

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης. Ἔνιωθα μεγάλη χαρά στή σκέψη ὅτι θά συναντοῦσα τόν Κύριο . . .

Κάποτε είχα φθάσει στον θάνατο. Είχα πάθει σοβαρή γαστρορραγία απ’ την κορτιζόνη που μου βάλανε στο νοσοκομείο, όταν έκανα εγχείρηση στο μάτι, το οποίο τελικά έχασα. Τότε έμενα σ’ένα καλυβάκι δεν είχα ακόμη χτιστεί το μοναστήρι. Απ’ την εξάντληση δεν καταλάβαινα αν είναι μέρα η νύχτα. Έφθασα στο θάνατο και όμως έζησα. Αδυνάτισα πολύ. Μου κόπηκε η όρεξη. Επι τρείς μήνες ζούσα με τρείς κουταλιές γάλα την ημέρα. Σώθηκα από μια κατσίκα! Ζούμε με την σκέψη της αναχωρήσεως. Ένιωθα μεγάλη χαρά με τη σκέψη ότι θα συναντούσα τον Κύριο. Είχα βαθιά μέσα μου το αίσθημα της παρουσίας του Θεού….

Δεν ήθελα να σκέπτομαι την κόλαση, τα τελώνια. Δεν θυμόμουν τις αμαρτίες μου, ενώ είχα πολλές. Τις άφησα, Θυμόμουν μόνο την αγάπη του Θεού και χαιρόμουν. Και παρακαλούσα: «Για την αγάπη Σου Θεέ μου, να είμαι κι εγώ εκεί. Αν , όμως για τις αμαρτίες μου πρέπει να πάω στην κόλαση, η αγάπη Σου ας με βάλει όπου θέλει. Αρκεί να είμαι μαζί Σου». Τόσα χρόνια έζησα στην έρημο με αγάπες στον Χριστό.

Έλεγα στον εαυτό μου : «Αν πάεις πάνω στον ουρανό κι ο Θεός σου πει: Έταιρε, πως εισήλθες ώδε μη έχων ένδυμα γάμου;» Τι θέλεις εσύ εδώ;». Θα του πω «Ότι θέλεις Κύριε μου, ό,τι θέλει η αγάπη Σου ας με βάλει. Παραδίνομαι στην αγάπη Σου . Αν θέλεις και στην κόλαση να με βάλεις, βάλε με αρκεί να μη χάσω την αγάπη Σου!».

Περιοδικό «Η ΟΔΟΣ»
Γέροντος Πορφυρίου, Βίος και Λόγοι , σελ  476-477

Πηγή:  euxh.gr

diakonima.gr

hristospanagia.gr 

Άγιος Χαράλαμπος ο Ιερομάρτυρας

Κατηξιώθης, Χαράλαμπες, ἐκ ξίφους,
Καὶ λαμπρότητος καὶ χαρᾶς τῶν Μαρτύρων.
Τῇ δεκάτῃ Χαράλαμπες, ἐὸν ἐτμήθης ἀπὸ λαιμόν.

Ο Άγιος Χαράλαμπος ήταν ιερεύς στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας και έζησε επί αυτοκρατορίας του Σεπτιμίου Σεβήρου (193 - 211 μ.Χ.). Όταν το έτος 198 μ.Χ. ο Σέβηρος εξαπέλυσε απηνή διωγμό κατά των Χριστιανών, ο έπαρχος της Μαγνησίας Λουκιανός, συνέλαβε τον Άγιο και του ζήτησε να αρνηθεί την πίστη του. Όμως ο Άγιος όχι μόνο δεν το έκανε αυτό, αλλά αντίθετα ομολόγησε στον έπαρχο την προσήλωσή του στον Χριστό και δήλωσε με παρρησία ότι σε οποιοδήποτε βασανιστήριο και να υποβληθεί δεν πρόκειται να αρνηθεί την πίστη της Εκκλησίας. Τότε η σκοτισμένη και σαρκική ψυχή του Λουκιανού επέτεινε την οργή της και διέταξε να αρχίσουν τα φρικώδη βασανιστήρια στο γέροντα ιερέα. Πρώτα τον γύμνωσαν και ο ίδιος ο Λουκιανός, παίρνοντας το ξίφος του προσπάθησε να πληγώσει το σώμα του Αγίου. Όμως αποκόπηκαν τα χέρια του και έμειναν κρεμασμένα στο σώμα του Ιερομάρτυρα και μόνο ύστερα από προσευχή του Αγίου συγκολλήθηκαν αυτά πάλι στο σώμα και ο ηγεμόνας κατέστη υγιής. Βλέποντας αυτό το θαύμα του Αγίου πολλοί από τους δημίους πίστεψαν στον αληθινό Θεό.

Με το ζόφο στο νου και με τη θηριωδία στην καρδιά, ο έπαρχος έδωσε εντολή να διαπομπεύσουν τον Άγιο και να τον σύρουν διά μέσου της πόλεως με χαλινάρι. Τέλος, διέταξε τον αποκεφαλισμό του Αγίου, ο οποίος με το μαρτύριό του έλαβε το αμαράντινο στέφανο της δόξας σε ηλικία 113 ετών.

Περί των Λειψάνων του Αγίου Χαραλάμπους δεν υπάρχουν συγκεκριμένες μαρτυρίες. Η μοναχή Θεοτέκνη Αγιοστεφανίτισσα στο Συναξάρι του Αγίου Χαραλάμπους (1995 μ.Χ.), καταχωρεί πληροφορίες σχετικά με την τιμία Κάρα του Αγίου, η οποία φυλάσσεται στη Μονή Αγίου Στεφάνου Μετεώρων. Σύμφωνα με τις πληροφορίες αυτές, η Κάρα του Αγίου δωρήθηκε στη Μονή από τον Ηγεμόνα της Βλαχίας Βλαδισλάβο, το 1412 – 1413 μ.Χ., μαζί με δύο κτήματα στο Μετόχι Μπουτόϊ. Για την εποχή και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες βρέθηκε το πολύτιμο αυτό κειμήλιο στη Βλαχία, δεν σώθηκαν πληροφορίες. Επίσης, τμήματα της τιμίας κάρας του Αγίου Χαραλάμπους φυλάσσονται και στον ομώνυμο προσκυνηματικό ναό της κωμοπόλεως Θεσπιών της Βοιωτίας.

Λειτουργικά Κείμενα

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ὡς στύλος ἀκλόνητος, τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ, καί λύχνος ἀείφωτος τῆς οἰκουμένης σοφέ, ἐδείχθης Χαράλαμπες· ἔλαμψας ἐν τῷ κόσμῳ, διά τοῦ μαρτυρίου, ἔλυσας τῶν εἰδώλων, τήν σκοτόμαιναν μάκαρ, διό ἐν παρρησίᾳ Χριστῷ, πρέσβευε σωθῆναι ἡμᾶς.

Κοντάκιον
Ἦχος δ’ . Ἐπεφάνης σήμερον.
Ὡς φωστήρ ἀνέτειλας ἐκ τῆς ἑῴας, καί πιστούς ἐφώτισας, ταῖς τῶν θαυμάτων σου βολαῖς, Ἱερομάρτυς Χαράλαμπες· ὅθεν τιμῶμεν τὴν θείαν σου ἄθλησιν.

Έτερον Κοντάκιον
Ἦχος δ’ . Ἐπεφάνης σήμερον.
Θησαυρὸν πολύτιμον ἡ Ἐκκλησία, τὴν σὴν κάραν κέκτηται, Ἱερομάρτυς Ἀθλητά, τροπαιοφόρε Χαράλαμπε, διὸ καὶ χαίρει τὸν Κτίστην δοξάζουσα.

Μεγαλυνάριον
Τὸν ἐν Ἀθλοφόροις ἱερουργόν, καὶ ἐν ἱερεῦσιν, ἱερώτατον Ἀθλητήν, τῶν θαυμάτων ῥεῖθρα, πηγάζοντα τῷ κόσμῳ, τὸν μέγαν Χαραλάμπην, ὕμνοις τιμήσωμεν.

Ὁ Οἶκος
Τὸν στερρὸν ὁπλίτην, καὶ Χριστοῦ στρατιώτην καὶ μέγαν ἐν Μάρτυσι, Χαραλάμπη τὸν πανένδοξον, συνελθόντες εὐφημήσωμεν· ὑπὲρ Χριστοῦ γὰρ καὶ τῆς ἀληθείας λαμπρῶς ἠγωνίσατο, καὶ τὴν ὀρθόδοξον πίστιν τρανῶς ἀνεκήρυξε, τὴν πλάνην τῶν εἰδώλων κατήργησε, βασιλέα παρανομώτατον ἤλεγξε, καὶ τὴν κάραν ἐτμήθη, χαίρων καὶ ἀγαλλόμενος· διὸ καὶ τὸν στέφανον εἴληφε παρὰ τῆς δεξιᾶς τοῦ Ὑψίστου, καὶ συμπολίτης Ἀγγέλων ἐγένετο. Ὅθεν ἡ Ἐκκλησία τῶν Ὀρθοδόξων, τούτου τὴν πάντιμον κάραν κατασπαζομένη, καὶ εὐφημίαις καταστέφουσα, καὶ πολλῶν δεινῶν καὶ νόσων ἀπαλλαττομένη, χαίρει τὸν Κτίστην δοξάζουσα.

Κάθισμα
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Στῦλος ἄσειστος τῆς Ἐκκλησίας, λύχνος ἄσβεστος τῆς οἰκουμένης, Ἀθλοφόρε ἀνεδείχθης Χαράλαμπες, καὶ ἀναλάμψας ἡλίου φαιδρότερον, τὴν τῶν εἰδώλων ἐλαύνεις σκοτόμαιναν, Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

saint.gr 

«Μία θεϊκή τιμωρία σε μοναχό…»

~ Τό ἔτος 1988, μετά ἀπό ὀκτώ ἀκριβῶς χρόνια, ἀπό τήν ἀνακομιδή τοῦ Λειψάνου τοῦ ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Χοζεβίτου  ἀπό τόν τάφο του, ὁ πατριάρχης τῶν Ἱεροσολύμων Διόδωρος διώρισε νέον ἡγούμενο τῆς μονῆς τοῦ Χοζεβᾶ, τόν ἱερομόναχο Συνέσιο, ἀφοῦ ἐν τῶν μεταξύ εἶχε κοιμηθῆ ὁ προηγούμενος ἡγούμενος π. Ἀμφιλόχιος.

Τότε ὁ π. Συνέσιος ἦτο ἡλικίας 24 ἐτῶν. Τό 1980 ἦλθε στήν μονή Χοζεβᾶ καί ἕνας διάκονος ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος τοῦ Ἄθω, μέ τό ὄνομα Νικηφόρος. Ἀλλά οὔτε ὁ π. Συνέσιος, οὔτε καί ὁ διάκονος εἶχαν εὐλάβεια στόν ὅσιο Ἰωάννη καί συχνά περιφρονοῦσαν καί κακολογοῦσαν τόν Ἅγιο.

Κάποια ἡμέρα, πού εἶχαν ἔλθει στήν Μονή πολλοί ρουμᾶνοι προσκυνητές, ὁ ἡγούμενος π. Συνέσιος ἐμάλωσε ἄγρια τον π. Ἰωαννίκιο, μαθητή τοῦ ὁσίου Ἰωάννου, διότι ἔφερε πολλούς ἀνθρώπους νά προσκυνήσουν τό λείψανο τοῦ Ὁσίου καί ἀκόμη τούς ἔδωσε μερικά βιβλία μέ τόν τίτλο «Πνευματική τροφή» βιβλίο πού ἔγραψε ὁ ὅσιος καί περιέχει ποιήματά του καί διδασκαλίες του. Ἐξ αἰτίας τῆς ὀργῆς καί νοερᾶς ταραχῆς του ὁ π. Συνέσιος άπηγόρευσε στόν π. Ἰωαννίκιο νά γράφη κάτι γιά τόν μακαριστό Γέροντά του, λέγοντας ὅτι τό σῶμα του μυρίζει ἄσχημα καί πρέπει πάλι νά ταφῆ.

 Τότε ὁ π. Ἰωαννίκιος ἀναστέναξε βαθειά καί εἶπε:

 -Δέν θά συμπληρωθοῦν σαράντα ἡμέρες καί σύ ὁ ἴδιος μέ τόν μαθητή σου Νικηφόρο, θά ἰδῆτε ἐάν ὁ ὅσιος Ἰωάννης εἶναι ἤ ὄχι ἅγιος.

Τήν δεύτερη ἡμέρα τό πρωΐ ὁ ἡγούμενος Συνέσιος μπῆκε στήν ἐκκλησία, ἔχοντας κομμένη τήν γενειάδα του. Ὅταν ὁ π. Ἰωαννίκιος τόν ἐρώτησε τί συμβαίνει, ἐκεῖνος τοῦ εἶπε:

-Αὐτή τήν νύκτα ἦλθε ἕνας μοναχός σέ μένα, μέ κτύπησε σκληρά καί ἔβαλε στό κελλί μου φωτιά, ἀλλά δέν ὑπῆρχε κάτι εὔφλεκτο στό κελλί μου, ἐκτός ἀπό τήν γενειάδα μου.

Κατόπιν, μέσα στό διάστημα  τῶν 40 ἡμερῶν, αὐτός ὁ μοναχός, ὁ ὁποῖος μπῆκε στό κελλί τοῦ π. Συνεσίου, μέ κλειδωμένη τήν πόρτα κι αὐτός δέν ἦταν ἄλλος ἀπό τόν ὅσιο Ἰωάννη, ἐρχόταν καί τόν κτυποῦσε κάθε νύκτα, μέχρις ὅτου ὁμολογήση τό σφάλμα του καί διορθώση τόν λογισμό του. Μετά ὁ ἡγούμενος ἐπίστευσε στόν ὅσιο, προσευχήθηκε καί ζήτησε νά τόν συγχωρήση.

 Ὅλο αὐτό τό διάστημα ὁ διάκονος Νικηφόρος, παρότι ἐγνώριζε ὅλα αὐτά πού συνέβαιναν στόν ἡγούμενο, συνέχιζε νά καταδικάζει καί περιφρονεῖ τόν ὅσιο Ἰωάννη. Τότε ὁ π. Ἰωαννίκιος τόν συμβούλευσε νά εἶναι πολύ προσεκτικός μέ τούς ἁγίους τοῦ Θεοῦ γιά νά μή τιμωρηθῆ κι αὐτός ἀπό τόν Ἅγιο.

 Ὁ Νικηφόρος ὅμως δέν ἤθελε νά βαδίσει τήν σωστή καί εὐθεία ὁδό καί ἡ τιμωρία τοῦ Ἁγίου δέν ἄργησε νά ἔλθη. Μετά ἀπό μερικές ἡμέρες αὐτός ὁ διάκονος ἄρχισε νά πηγαίνει στούς βεδουΐνους, νά τρώγει μαζί τους καί νά κοιμᾶται στίς καλύβες τους. Μετά ἀπό ἕξι μῆνες ὁ Νικηφόρος ἔφυγε ἀπό τήν Ἱεριχώ, ἀποσχηματίσθηκε καί δέχθηκε τήν θρησκεία τοῦ Μωάμεθ καί ὠνομάσθηκε Μουσταφᾶς. Καί τό χειρότερο ἀκόμη νυμφεύθηκε μία χήρα ἀράβισσα μέ τήν ὁποία ἀπέκτησε καί δύο παιδιά.

Μετά ἀπό ὅσα συνέβησαν στόν ἡγούμενο π. Συνέσιο καί στόν διάκονο Νικηφόρο, τό Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων ἔστειλε ἕνα νέον ἡγούμενο, τόν π. Ἀντώνιο, ὁ ὁποῖος προερχόταν ἀπό τήν μονή τοῦ ἁγίου Σάββα.

Ὁ νέος ἡγούμενος π. Ἀντώνιος δέν ὕβριζε τόν ὅσιο Ἰωάννη, ἀλλά οὔτε καί τόν τιμοῦσε σάν ἅγιο, δεδομένου ὅτι τόν θεωροῦσε σάν ἕνα ἁπλό καλόγερο. Ἀλλά ὁ Πανάγαθος Θεός, γιά τήν ἀγάπη του πού εἶχε πρός τούς ἀνθρώπους, ἐλέησε καί τόν ἡγούμενο νά τόν βοήθησε νά πιστεύσει στήν ἁγιότητα τοῦ Ὁσίου καί ἔτσι νά λυτρωθῆ ἀπό τήν ἀπιστία του.

Κάποια ἡμέρα τοῦ Σαββάτου, ὅταν ὁ π. Ἀντώνιος ἦλθε στήν ἐκκλησία γιά τήν ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ, προσκύνησε πρῶτα τά Λείψανα τῶν Ἁγίων τῆς ἐκκλησίας καί μετά ἐπῆγε καί προσκύνησε καί τό ὁλόσωμο Λείψανο τοῦ ὁσίου Ἰωάννου.

Ἀφοῦ προσκύνησε τά Ἅγια λείψανα, ἐπῆγε στό ἀναλόγιο καί ἐρώτησε τούς Πατέρας:

-Ποιός ἐράντισε μέ ἄρωμα τήν λειψανοθήκη μέ τό σῶμα τοῦ πατρός Ἰωάννου;

Οἱ Πατέρες τοῦ ἀπήντησαν ὅτι δέν ἔκανε κανείς αὐτό τό ἔργο. Ὁ ἡγούμενος στενοχωρήθηκε καί ἐκάλεσε τούς ἄλλους Πατέρες νά ἔλθουν δίπλα στήν λειψανοθήκη τοῦ Ὁσίου γιά νά αἰσθανθοῦν κι αὐτοί τήν εὐωδία. Τότε ὁ π. Ἰωαννίκιος εἶπε ὅτι ἔτσι εύωδιάζει πάντοτε ἡ Λειψανοθήκη τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου. Μετά ὁ ἡγούμενος εἶπε:

–Δέν εἶναι δυνατόν, διότι ἐγώ μέχρι τώρα πρώτη φορά αἰσθάνθηκα αὐτή τήν ὡραία εὐωδία.

Καί ὁ λόγος εἶναι ὅτι ὁ ἡγούμενος, ἐπειδή δέν ἐπίστευε ἀκράδαντα, δέν εἶχε ποτέ προσκυνήσει τό Σκήνωμα τοῦ Ὁσίου, ὁπότε δέν εἶχε αἰσθανθῆ καί καμμία εὐωδία. Ἀλλά, ὅταν ταπεινώθηκε καί προσκύνησε τόν ὅσιο Ἰωάννη, κατά τρόπο θαυμαστό ἀξιώθηκε νά μεταλάβη αὐτῆς τῆς θείας δωρεᾶς, πού πηγάζει σάν πηγή ἀπό τό ἅγιο σῶμα του.

Τήν δεύτερη ἡμέρα, μετά ἀπό ὅσα συνέβησαν, ἦλθε μία ὁμάδα ἑλλήνων προσκυνητῶν. Μαζί τους εἶχαν κι ἕνα ἄνδρα δαιμονισμένο καί δεμένον μέ ἁλυσίδες. Αὐτός πολλές φορές ἔσπαζε τίς ἁλυσίδες του, ἔφευγε ἀπό τά χέρια τῶν σωματοφυλάκων του καί πολλοί πού τοῦ ἔδειχναν τήν ἀγάπη τους, τούς κτυποῦσε ἄσχημα.

Ὅταν πλησίαζαν στό μοναστήρι, τά δαιμόνια ἀλλάλαζαν δυνατά καί αὐτοί πού τά ἄκουγαν, ἐξεπλήττοντο. Ἔλεγαν:

-Τί ἔχεις μ᾿ἐμᾶς, Ἰωάννη; Δέν μᾶς διώχνεις!  Δέν μπορεῖς νά μᾶς βασανίσεις!  Δικός μας εἶναι! Ἄφησέ μας! Μή μᾶς κτυπᾶς!

Μέ πολλή δυσκολία κατάφεραν νά τόν φέρουν στήν ἐκκλησία καί, ὅταν τόν ἄγγιξαν στό Λείψανο τοῦ Ὁσίου, ὁ δαιμονισμένος οὔρλιαξε καί ἔκαμε σάν ἕνα ἄγριο θηρίο. Μετά ἔπεσε κάτω σάν νεκρός καί ἐπί μία περίπου ὥρα δέν ἐκινεῖτο, ἀλλά ἵδρωνε ἀργά ἀργά.

Βλέποντας τό θαῦμα αὐτό ὁ π. Ἀντώνιος ἔτρεξε νά εἰδοποιήσει τόν π. Ἰωαννίκιο γιά νά ἰδῆ καί νά σημειώσει τό θαῦμα, διότι εὑρισκόταν στήν σπηλιά τοῦ ὁσίου Γέροντός του Ἰωάννου.

από το βιβλίο: «ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ – ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥΣ» – Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης 2010.

 https://simeiakairwn.wordpress.com/2015/09/21/%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%B8%CE%B5%CF%8A%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CE%B9%CE%BC%CF%89%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CE%B5-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CF%87%CF%8C/

hristospanagia.gr 

Ἅγιος Ἀμβρόσιος, Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σῦρος. Ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά γευθεῖ καί νά ἐκτιμήσει τό καλό, ἄν προηγουμένως δέ δοκιμάσει τήν πίκρα ἀπό τούς πειρασμούς

* Οἱ ἅγιοι δείχνουν ἔμπρακτα τήν ἀγάπη τους στό Θεό μέ ὅσα ὑποφέρουν γιά τό ὄνομά του, ὅταν δηλ. τούς στέλνει στενοχώριες, χωρίς ὅμως νά ἀπομακρύνεται ἀπ\’ αὐτούς, γιατί τούς ἀγαπᾶ. Ἀπ\’ αὐτή τήν πάσχουσα ἀγάπη τους ἀποκτᾶ ἡ καρδιά τους παρρησία, ὥστε νά ἀτενίζουν πρός αὐτόν ἐλεύθερα καί μέ τήν πεποίθηση ὅτι θά εἰσακουσθοῦν τά αἰτήματά τους καί θά ἐκπληρωθοῦν. Μεγάλη εἶναι ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς πού ἔχει παρρησία. Γι\’ αὐτό ἀφήνει ὁ Θεός τούς ἁγίους του νά δοκιμάσουν κάθε λύπη, γιά νά ἀποκτήσουν πείρα καί νά βεβαιωθοῦν γιά τή βοήθειά του καί γιά τό πόσο προνοεῖ καί νοιάζεται γι\’ αὐτούς. Ἔτσι, ἀποκτοῦν σοφία καί σύνεση ἀπό τούς πειρασμούς, γιά νά μή γίνουν ἀμαθεῖς, καθώς θά τούς λείπει ἡ πνευματική ἄσκηση καί στό καλό καί στό κακό, καί γιά νά ἀποκτήσουν, ἀπό τή δοκιμασία τους, τή γνώση ὅλων τῶν πραγμάτων πού χρειάζονται. γιατί, ἀλλιῶς, θά παρασυρθοῦν ἀπό ἄγνοια καί θά γίνουν καταγέλαστοι ἀπό τούς δαίμονες. Διότι, ἄν γυμνάζονταν μόνο στά καλά καί δέν εἶχαν τήν ἐμπειρία τῆς πάλης μέ τό κακό, θά πήγαιναν στόν πόλεμο ἐντελῶς ἄπειροι….

* Ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά γευθεῖ καί νά ἐκτιμήσει τό καλό, ἄν προηγουμένως δέ δοκιμάσει τήν πίκρα ἀπό τούς πειρασμούς….

* Οἱ ἄνθρωποι τότε ἔρχονται σέ ἀληθινή ἐπίγνωση, ὅταν ὁ Θεός τούς στερήσει τή δύναμή του καί τούς κάνει νά συναισθανθοῦν τήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία, καί τή δυσκολία πού προκαλοῦν οἱ πειρασμοί, καί τήν πονηριά τοῦ ἐχθροῦ, καί μέ ποιόν ἀντίπαλο ἔχουν νά παλέψουν, καί πόσο ἀσθενής εἶναι ἡ ἀνθρώπινη φύση τους, καί πῶς τούς φυλάει ἡ θεϊκή δύναμη, καί πόσο προχώρησαν καί προόδευσαν στήν ἀρετή, καί ὅτι χωρίς τή δύναμη τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀνίσχυροι μπροστά σέ ὁποιοδήποτε πάθος. Κι αὐτό τό κάνει ὁ Θεός, γιά νά ἀποκτήσουν, ἀπό ὅλες αὐτές τίς ἀρνητικές ἐμπειρίες, ἀληθινή ταπείνωση, καί νά πλησιάσουν κοντά του, καί νά περιμένουν τή βέβαιη βοήθειά του, καί νά προσεύχονται μέ ὑπομονή. Καί ὅλα αὐτά ἀπό ποῦ θά τά μάθουν, παρά ἀπό τήν πείρα τῶν πολλῶν θλίψεων τίς ὁποῖες ἐπιτρέπει ὁ Θεός καί δοκιμάζουν; Ἀλλά καί πίστη σταθερή ἀποκτᾶ κανείς ἀπό τούς πειρασμούς καθώς βεβαιώνεται γιά τή θεϊκή βοήθεια, πού πολλές φορές βρίσκει στόν ἀγώνα του….

* Οἱ ἀγωνιστές, λοιπόν, πειράζονται γιά νά αὐξήσουν τόν πνευματικό τους πλοῦτο. οἱ ἀμελεῖς, γιά νά φυλαχθοῦν ἀπ\’ ὅ,τι τούς βλάπτει. οἱ κοιμισμένοι, γιά νά ξυπνήσουν. οἱ ἀπομακρυσμένοι, γιά νά πλησιάσουν στό Θεό. καί οἱ φίλοι του Θεοῦ, γιά νά εἰσέλθουν στόν ἅγιο οἶκο του μέ παρρησία. Ἕνας γιός, ἄβγαλτος στή ζωή, δέν μπορεῖ νά διαχειρισθεῖ τόν πλοῦτο τοῦ πατέρα του καί νά βοηθηθεῖ ἀπ\’ αὐτόν. Γι\’ αὐτό λοιπόν, στήν ἀρχή στέλνει δυσκολίες καί βάσανα ὁ Θεός στά παιδιά του καί, μετά, τούς φανερώνει τί τούς χαρίζει. Δόξα τῷ Θεῷ πού, μέ πικρά φάρμακα, μᾶς χαρίζει τήν ἀπόλαυση τῆς πνευματικῆς ὑγείας.

* Εἶναι κανείς πού δέ στενοχωριέται καί δέν κουράζεται, ἐνόσῳ γυμνάζεται; Καί εἶναι κανείς, στόν ὁποῖο νά μή φαίνεται πικρός ὁ καιρός, πού πίνει τό φαρμάκι τῶν πειρασμῶν καί τῶν θλίψεων; Χωρίς, λοιπόν, νά περάσει ἀπ\’ αὐτό τό στάδιο δέν μπορεῖ νά ἀποκτήσει ἰσχυρή κράση. Ἀλλά καί ἡ ὑπομονή στούς πειρασμούς δέν εἶναι δική μας. Πῶς μπορεῖ, ἀλήθεια, ὁ ἄνθρωπος, ἕνα πήλινο ἀγγεῖο, νά βαστάζει μέσα του τό νερό, ἄν δέ τό κάνει στέρεο ἡ θεϊκή φωτιά; Ἄν σκύψουμε τό κεφάλι, τότε ὅ,τι καλό καί ὠφέλιμο ζητήσουμε ἀπό τό Θεό στήν προσευχή μας μέ ταπείνωση, μέ διαρκῆ πόθο καί μέ ὑπομονή, ὅλα θά μᾶς τά δώσει.

* Ὅπως τά μικρά παιδιά τρομάζουν ἀπό τά φοβερά θεάματα, καί τρέχουν καί πιάνονται ἀπό τά φορέματα τῶν γονέων τους, καί ζητοῦν τή βοήθειά τους, ἔτσι καί ἡ ψυχή: ὅσο στενοχωριέται καί θλίβεται ἀπό τό φόβο τῶν πειρασμῶν, προστρέχει καί κολλάει στό Θεό, καί τόν παρακαλεῖ μέ ἀκατάπαυτες δεήσεις. Καί ὅσο οἱ πειρασμοί πέφτουν ἐπάνω της, ὁ ἕνας μετά τόν ἄλλο, τόσο καί παρακαλεῖ περισσότερο. Ἀλλά ὅταν σταματήσουν καί ξαναβρεῖ τήν ἀνάπαυσή της, συνήθως χάνει τήν ἐπαφή της μέ τήν πραγματικότητα καί ἀπομακρύνεται ἀπό τό Θεό.

* Οἱ θλίψεις καί οἱ κίνδυνοι θανατώνουν τήν ἡδυπάθεια, ἐνῶ ἡ καλοπέραση καί ἡ ἀδιαφορία τήν τρέφουν. Γι\’ αὐτό καί ὁ Θεός καί οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι χαίρονται στίς θλίψεις καί στίς στενοχώριες μας, ἐνῶ ὁ διάβολος καί οἱ συνεργάτες του χαίρονται ὅταν τεμπελιάζουμε καί καλοπερνοῦμε.

* Ἄφησε λοιπόν τή φροντίδα σου στό Θεό, καί σέ ὅλες τίς δυσκολίες σου κατάκρινε τόν ἑαυτό σου, ὅτι ἐσύ ὁ ἴδιος εἶσαι ὁ αἴτιος γιά ὅλα…

* Ὅλες οἱ λυπηρές περιστάσεις καί οἱ θλίψεις, ἄν δέν ἔχουμε ὑπομονή, μᾶς διπλοβασανίζουν. Γιατί ὁ ἄνθρωπος μέ τήν ὑπομονή του διώχνει τήν πίκρα τῶν συμφορῶν, ἐνῶ ἡ μικροψυχία γεννᾶ τήν ἀπελπισία τῆς κόλασης. Ἡ ὑπομονή εἶναι μητέρα τῆς παρηγοριᾶς· εἶναι μία δύναμη ψυχική, πού γεννιέται ἀπό τήν πλατιά καρδιά. Αὐτή τή δύναμη ὁ ἄνθρωπος δύσκολα τή βρίσκει πάνω στίς θλίψεις του, ἄν δέν ἔχει τή θεία χάρη, πού τήν ἀποκτᾶ μέ τήν ἐπίμονη προσευχή καί μέ δάκρυα.

Απόσπασμα

agiazoni.gr

Ἐπιτρέπεται οἱ Δήμαρχοι νά κοινωνοῦν καί νά γίνονται ἀνάδοχοι τη στιγμή που παντρεύουν Πολιτικά ζευγάρια;

Η ΑΓΙΑ  ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ δεν είναι σαν το τραπεζάκι του μπουφέ που διαλέγεις ό,τι σου αρέσει και το τρως.

Η αλήθεια δεν είναι μεμερισμένη ,άλλα υπάρχει στο σύνολό της.

Δεν μπορείς να αρνείσαι μία θεμελιώδη αλήθεια της πίστης όπως είναι ο Ορθόδοξος Γάμος, να προχωράς στο μεγαλύτερο κεφάλαιο της ζωής σου αρνούμενος την παρουσία του θεανθρώπου Ι.Χριστού μέσα σε αυτήν και από την άλλη να θέλεις να γίνεσαι ο εγγυητής αυτής της πίστης, ως ανάδοχος, την οποία επιλεκτικά απορρίπτεις, πόσο μάλλον να κοινωνάς και να συμμετέχεις στα υπόλοιπα Ι.Μυστήρια της Εκκλησίας μας (μέχρι ότου  απορρίψεις στο  μέλλον και αυτά, όταν βγούν  προσεχώς πολιτικά ευχέλαια, ή οι πολιτικές εξομολογήσεις…)

Έτσι σωστά πράττοντες πολλοί Ιερείς απαγορεύουν με λύπη τους έχοντας διαπράξει πολιτικό Γάμο, ό οποίος  αποτελεί νομιμοποίηση της  ακύρωσης Του Χριστού, να γίνονται ανάδοχοι ή να κοινωνoύν. Τα ζήτημα όμως είναι αν επιτρέπεται και αυτός ο επίσημα τελεσιουργών την πράξη της Του Χριστού αρνήσεως, ο Δήμαρχος ή ο Αντιδήμαρχος να συμμετέχει στα μυστήρια της Εκκλησίας.

Δυστυχώς ενώ η Εκκλησία είναι απαγορευτική στα παιδιά που τελούν τον πολιτικό γάμο, (πιστεύω από άγνοια και επιπολαιότητα οι περισσότεροι) την ίδια στιγμή όμως στους  αξιότιμους Δημάρχους είναι αγκαλίτσες  και φιλάκια, πρωτοκαθεδρίες εις την Θείαν Λειτουργίαν.

Ύστερα λοιπόν από όλα αυτά  είμαστε ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί έντιμοι με τον εαυτό μας και με το Ευαγγέλιο;

Ας απαντήσει ο καθένας στον εαυτό του.

‘ΑΝΤΙΜΟΡΦΕΑΣ’

Πηγή: ἠλεκτρονικό ταχυδρομεῖο

hristospanagia.gr

Ιωσήφ Βρυέννιος: Σχετικά με τις συμφορές που έπεσαν πάνω μας.

Περί των επιτεθέντων ημίν δεινών και τις ο τούτων σκοπός
(Σχετικά με τις συμφορές που έπεσαν πάνω μας και ποιος είναι ο σκοπός τους.)

Οι δυστυχίες που βρήκαν το γένος μας, όπως βλέπομε, είναι εν συντομία οι εξής. Οι καιροί είναι από κάθε εποχή οι πιο δύσκολοι. Πονηρές οι ημέρες, το τέλος του χρόνου, τα γηρατειά του κόσμου, το ξεψύχισμα του σύμπαντος. Η ζωή μας αυτή είναι σύντομη, λανθασμένη και γεμάτη από πικρίες, και τα κακά εκτενέστερα από τις θάλασσες. Και να, οι γείτονές μας είναι εχθροί, όσοι δείχνουν φίλοι είναι άπιστοι, οι συγκάτοικοι μας κλέφτες, οι υιοί μας ανυπάκουοι και οι απλοί συγγενείς χωρίς στοργή.

Αυτοί που καραδοκούν να επωφεληθούν από τις δυσκολίες μας είναι πολλοί, μα περισσότεροι αυτοί που μας επιβουλεύονται. Αυτοί που μας διώκουν και μας πληγώνουν είναι πολλοί και από πολλά μέρη. Κανείς και από πουθενά, τολμώ να πω, δεν υπάρχει που να μας συνοδεύση στη φυγή και να συμπονέση μαζί μας. Διασκορπισθήκαμε χωρισμένοι σε όλες τις βασιλείες της γης. Μας εξουσιάζουν και δεν εξουσιάζομε. Τη χώρα μας ξένοι την κατατρώγουν, και δεν υπάρχει κανείς να μας βοηθήση. Οι νέες και οι νέοι του γένους μας δόθηκαν σε άλλα έθνη. Όλη την ημέρα τα μάτια μας αυτά βλέπουν και το δικό μας χέρι δεν μπορεί να βοηθήση. Σε μας έμεινε μόνο καρδιά θλιμένη, μάτια που σβήνουν και ψυχή που λιώνει, προβλήματα πάνω στα προβλήματα, φροντίδες πάνω στις φροντίδες, και αίματα πάνω στα αίματα παντού. Χάθηκε ο ευλαβής πάνω στη γη, λείπει ο στοχαστής, δεν βρίσκεται ο φρόνιμος. Στα παλαιά παρουσιαζόταν ο σοφός, τώρα δεν υπάρχει αυτός που θα κατανοήσει, αυτός που θα διορθώση, αυτός που θα μας φέρη πίσω. Η πληγή είναι ολόσωμη, η αρρώστια γενικευμένη, φοβερό το τραύμα, η συμφορά απαρηγόρητη και μεγαλύτερη από κάθε παρακλητικό λόγο. Καταφρονήθηκαν τα εκκλησιαστικά πράγματα, σάπισαν τα κρατικά, ανακατεύονται τα μακρυνά, συγχέονται τα κοντινά. Τα πάνω γίνονται κάτω και τα κάτω πάνω. Οι Χριστιανοί διώκονται, οι ασεβείς ευνοούνται. Από εδώ μας καταδιώκουν οι Αγαρηνοί, από εκεί μας λεηλατούν οι Σκύθες, από τα δυτικά οι Ισμαηλίτες θερίζουν τους καρπούς μας, και από τα ανατολικά οι Πέρσες μας εκριζώνουν.

Ξεφεύγομε από το δράκοντα και συναντούμε το βασιλίσκο, διαφεύγομε από το λιοντάρι και πέφτομε πάνω στην αρκούδα. Όποιος γλυτώνει από το θάνατο, οδηγείται στη δουλεία, και όποιος απαλλαγή από τη δουλεία παραδίδεται στη σφαγή. Όπου και όποτε γίνονται ναυμαχίες στη θάλασσα ή μάχες στη στεριά, λεηλασίες ή μετοικεσίες, πάντως ακούεται ότι ένα μέρος από εμάς χάνεται. Ό,τι συγκεντρώθηκε σε οικίες, το σκορπίζει ο φθόνος, και ό,τι διατίθεται για να βγάλη κέρδος, το αρπάζει ο ληστής. Ό,τι μπόρεσε να περάση από τον κλοιό της πολιορκίας βούλιαξε στη θάλασσα. Και ό,τι γλύτωσε από το βυθό έπεσε στα χέρια ληστών. Επί πλέον επάγωσαν τα καλά και εφύτρωσαν τα λυπηρά, παρήλθαν τα δικά μας και ήλθαν τα αλλότρια. Φαγωθήκαμε, χαθήκαμε, διαφωνήσαμε και ως τραυματίες πια και παράφρονες γίναμε εκτός εαυτών. Επιταχύνεται διαρκώς η πορεία των πραγμάτων μας όλο και προς το χειρότερο.

Από τα μέχρι χθες και πρόσφατα άριστα έθη και γνωρίσματά μας, σήμερα ούτε ίχνος δεν αναγνωρίζεται. Και τα μέχρι πέρυσι καλύτερα από τα ήθη, φέτος δεν τα διακρίνομε πουθενά. Με αυτό και με εκείνο τόσο άλλαξαν αυτά, που δεν μπορεί κανείς να τα περιγράψη. Και όσο μπορούμε να συμπεράνουμε από τα πράγματα περπατάμε σε αγκάθια, στεκόμαστε πάνω σε γκρεμό, βαδίζομε ανάμεσα σε φίδια, πορευόμαστε μέσα από παγίδες και περπατάμε πάνω σε επάλξεις πόλεων. Κάθε ώρα πόλεμοι, σφαγές, πείνες, πνιγμοί, αβάσταχτες στενοχώριες. Μυριάδες από γύρω μας οι απώλειες, και από παντού φθάνει η οργή του Θεού.

Και εμείς σαν να μη γίνεται κάτι καινούργιο, παραμένομε άπονοι και σκληροί. Αλήθεια ποιος σοφός θα μπορούσε να διεκτραγωδήση τα δικά μας, όπως πρέπει, αφού ξεπέρασαν κάθε θρήνο, και είναι πέρα από κάθε κλάμα;

Αυτά λοιπόν και τα παρόμοια τους, συμβαίνουν σε μας, ένεκα των σχηματισμών των αστερισμών, θα μας πη ο αστρολόγος. Ο φυσικός θα πη ότι τα υπομένομε αυτά, ως φυσική εξέλιξη των πραγμάτων, εξ αιτίας της θέσεως μας ανάμεσα στους Άραβες και τους Σαρακηνούς, τους Ισμαηλίτες και τους Σκύθες. Ο άθεος θα υποστηρίξη, ότι όλα από μόνα τους τυχαία συμβαίνουν «χύδην και φύρδην». Ο δε Έλληνας (ειδωλολάτρης) θα υποστηρίξη ότι οφείλονται όλα στην τύχη και στο γραμμένο. Και ακόμα ο Αγαρηνός θα πη ότι αιτία τούτων είναι ότι δεν αποδεχθήκαμε τον αλιτήριο*, ενώ ο Εβραίος, επειδή πιστεύσαμε στο Χριστό. Και ο καθένας από τους αιρετικούς, επειδή δεν υποκύψαμε στην αίρεσί του. Και ο όχλος των Ιταλών θα υποστηρίξη ότι μας συμβαίνουν αυτά, επειδή δεν υποταχθήκαμε στον πάπα. Εγώ όλους αυτούς τους απορρίπτω, και είμαι απόλυτα πεπεισμένος και το ομολογώ ευθέως, ότι δεν θα τα παθαίναμε αυτά, εάν είμασταν δυσσεβείς και τελείως απομακρυσμένοι από το Θεό.

Επειδή όμως είμαστε το ευσεβέστατο γένος από όλους τους ανθρώπους, στραμμένο κατ’ εξοχήν στο Θεό, και θέλομε βέβαια και ενδιαφερόμαστε να σωθούμε, και αυτό είναι για μας η ύπαρξη και η ζωή μας, και ο λόγος που ήλθαμε σ' αυτή τη ζωή. Θέλομε όμως αυτό να γίνη με καλοπέρασι, με πλούτο και πρόσκαιρη δόξα.

Γι' αυτό ο Κύριος που με κάθε τρόπο προετοιμάζει τη σωτηρία μας, μας παρέδωσε να ντροπιασθούμε σε όλα τα έθνη, και την πρόσκαιρη αυτή ζωή μας, τη ρευστή και περαστική, την περιέβαλε με μύρια κακά, μήπως και έτσι, ακόμα και παρά τη θέλησί μας, οδηγηθούμε τελικά από Αυτόν στη σωτηρία με κατάλληλο τρόπο.

Διότι από τα προαναφερθέντα κακά, άλλα οφείλονται σε μας τους ίδιους, και είναι ψυχικά αρρωστήματα· άλλα, έξω από εμάς, είναι κοσμικές συνέπειες, και άλλα μας τα φέρνει η θεία πρόνοια. Όμως και των όσων οφείλονται στην πρόνοια, και όσων είναι συμπτώματα κοσμικών ενεργειών, αιτία για όλα είναι οπωσδήποτε τα ψυχικά αρρωστήματα. «Δεν υπάρχει στην πόλι κακό που να μη το έστειλε ο Κύριος;» (Αμώς 3, 6). Δηλ. πείνες, αρρώστιες, νοσήματα, σφαγές, πολέμους, και ό,τι άλλο παρόμοιο, διότι όλα αυτά είναι αναιρετικά της αμαρτίας. Και δεν είναι από τη φύσι τους κακά, όμως θεωρούνται κακά, και βεβαίως εμποδίζουν να δημιουργηθούν τα αληθινά, που και από τη φύσι τους είναι κακά, δηλ. οι ενέργειες των διαφόρων αμαρτημάτων.

Έτσι λοιπόν, και όχι όπως θα μπορούσε να πη κάποιος, επειδή είμαστε καταδιωγμένοι από το Θεό και αποκομμένοι από τη θεία αγάπη, τα υπομένομε αυτά. Όχι, μακρυά μια τέτοια ιδέα! Αλλά τα υπομένομε ως γνήσιοι υιοί, που απολαμβάνουν πατρική στοργή και παιδαγωγία. Αν, πράγματι, «όποιον αγαπά ο Κύριος τον παιδεύει, και μαστιγώνει κάθε υιό που αναγνωρίζει» (Παροιμ. 3,12), παιδευόμαστε λοιπόν από το φιλάνθρωπο Θεό και Πατέρα, «για να μη καταδικασθούμε και εμείς μαζί με τον κόσμο» (Α' Κορ. 11, 32).

Διαφορετικά, ποιοι είναι αυτοί που προσεγγίζουν το Θεό; Διότι πρέπει πάντως να είναι κάποιοι κοντά, και κάποιοι πλησιέστεροι. Και ποιοι λοιπόν είναι αυτοί; Αυτοί που ζουν νωχελικά, και φθείρονται με ζώα, και κυλίονται με άρρενες; Ή μήπως όσοι, αφού χύσουν αίμα Χριστιανών και ομοφύλων, αρπάζουν τις εκκλησιαστικές αρχές ληστρικά και τυραννικά; Και ποιος, που έχει νου και φρόνησι, θα τα υποστηρίξη αυτά; Εάν αυτά τα υπομένωμε παρά τη θέλησί μας, αλλά όμως σίγουρα τα κακά με τη θέλησί μας τα πράττομε. Εάν κάποιος από εμάς δυσανασχετεί γι' αυτά, καθόλου παράξενο. Διότι ποιος, όταν από τον ιατρό καυτηριάζεται ή κόβεται, δεν φρίττει, δεν κλωτσάει και δεν θέλει να τ' αποφύγη; Και εάν κάποιος απορεί και αγανακτεί λέγοντας, πώς δεν τα παθαίνουν αυτά και οι εθνικοί που αμαρτάνουν, ας καταλάβη το εξής: «Ο θάνατός τους δεν είναι βασανιστικός ούτε διαρκούν οι δοκιμασίες τους, δεν κοπιάζουν όπως οι άλλοι άνθρωποι, λοιπόν δεν θα μαστιγωθούν με τους ανθρώπους, αλλά με τους δαίμονες» (Ψαλμ. 72, 4-5).

Και κοντά σε αυτό ας θυμηθή και το προφητικό ρητό: «Ο ασεβής φυλάσσεται διά να τιμωρηθή κατά την ωρισμένην φοβεράν ημέραν» (Παροιμ. 16,9). Και το αποστολικό: «Εάν είσθε χωρίς παιδαγωγία, που την δοκίμασαν όλοι, άρα είστε νόθοι και όχι υιοί» (Έβρ. 12, 8). Και το ευαγγελικό: «Πλατειά και ευρύχωρη η οδός που οδηγεί στην απώλεια» (Ματθ. 7,13). Όσοι λοιπόν εκπίπτουν από την πίστι, εξ αιτίας των δεινών, και χωρίς δεινά επρόκειτο να εκπέσουν από αυτήν κατ' άλλον τρόπον, δηλ. με την προσκόλησι στα πρόσκαιρα. Αλλά βεβαίως και το δικό μας μέλλον είναι άδηλο.

Μονάχου Ιωσήφ Βρυεννίου, Κεφάλαια επτάκις επτά, κεφ. ΜΣΤ', εν Μοναχού Ιωσήφ Βρυεννίου, Τα Παραλειπόμενα, εκδ. Βασιλείου Ρηγοπούλου, Θεσσαλονίκη 1991, σελ. 126 - 129.

*Σ.μ.: Αλιτήριο χαρακτηρίζει τον Μωάμεθ.

Τα πνευματικά αίτια της άλωσης της Πόλης και η ηθικοοικονομική κρίση της εποχής μας.
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"

Αν επιθυμείτε να  προμηθευτείτε το βιβλίο, κάντε κλίκ εδώ