“Πολλή ἁμαρτία, γι’ αὐτό πρέπει νά γίνει πόλεμος”.

Αποκαλύπτει ο Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος στον μακαριστό Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη.

σχόλιο Γ.Θ : Άλλος ένας Άγιος που από την Αιωνιότητα προειδοποιεί για τα επερχόμενα δεινά του πολέμου.

Στις 15 Ιουλίου 1990, ημέρα Κυριακή, το πρωί, μόλις ο…
πατήρ Ιάκωβος κατέβηκε από το κελλάκι του στο ναό για τη Θεία Λειτουργία περιέγραψε μέσα στο Ιερό με πρόσωπο εκστατικό σε Πατέρες της Μονής του όσα ο όσιος Ιωάννης ο Ρώσος «πνευματικώ τω τρόπω» του είχε πει τη νύκτα που πέρασε – «ο Θεός οίδεν» – εμπρός στην Ιερή λάρνακα με το αδιαλώβητο σκήνος Του στο Ναό του στο Προκόπι :

«- Νομίζουν πώς κοιμάμαι, πεθαμένος, είμαι νεκρός και δεν υπολογίζουν οι χριστιανοί. Τους πάντας βλέπω. Το σώμα μου είναι μέσα, αλλά εγώ εξέρχομαι πολλές φορές από τη λάρνακά μου. Τρέχω ανάμεσα στους ανθρώπους για να τους βοηθήσω. Πολύς ο πόνος. Αυτοί δε με βλέπουν. εγώ τους βλέπω και τους ακούω τί λένε. Και πάλι εισέρχομαι στη λάρνακά μου. Αλλά άκουσε Πάτερ μου να σου πω :πολλή η αμαρτία στον κόσμο, πολλή η ασέβεια και πολλή η απιστία.

– Γιατί τα λες αυτά Άγιέ μου; του απάντησα. Δέ βλέπεις πόσος κόσμος έρχεται στη χάρη σου και σε προσκυνά ;

– Πολλοί έρχονται, Πάτερ Ιάκωβε, αλλά λίγα είναι τα τέκνα μου, πρόσθεσε ο Όσιος και συνέχισε : Γι΄ αυτό πρέπει να γίνει πόλεμος. Διότι πολλή αμαρτία στον κόσμο.

– Όχι, Άγιέ μου, του είπα αμέσως ταραγμένος. Από μικρό παιδί όλο σε πολέμους και ταλαιπωρίες βρέθηκα. στη Μικρά Ασία που γεννήθηκα αλλά κι όταν ήλθαμε εδώ στην Ελλάδα. Ύστερα, Άγιέ μου, αν γίνει έξαφνα ο πόλεμος θα χαθούν και ψυχές πριν προφτάσουν να μετανοήσουν.

– Πρέπει να γίνει πόλεμος, πρέπει να γίνει πόλεμος, πρέπει να γίνει πόλεμος, απάντησε λυπημένα μα με σταθερή φωνή ο Όσιος…».

ΠΗΓΗ : ΨΥΧΟΣΩΤΗΡΙΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΓΕΡΟΝΤΩΝ, εκδ. «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ», ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, σελ. 94. 

http://tribonio.blogspot.gr/2014/05/blog-post_7807.html

 http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2014/05/blog-post_68.html

hristospanagia.gr

Εκ του ιστολόγιου: Αγαπητοί, αναμφίβολα ο πόλεμος είναι ένα γεγονός δυσάρεστο. Όμως εμείς ποιοι είμαστε που θα αντιπαρατεθούμε του Θελήματος του Τριαδικού Θεού;

Αποτελεί τον τρόπο καθάρσεως από την δυσώδη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει, ο άνθρωπος και κατ’ επέκταση η ανθρωπότητα. Ο Θεός δε θέλει να κάνει κακό στο πλάσμα του. Αν είναι δυνατόν κάτι τέτοιο!! Πρέπει όμως να αναχαιτίσει την αμαρτία και τους αμετανόητους που στις ημέρες μας την έχουν επιβάλει και την έχουν αναγάγει σε τρόπο ζωής.

Δε μπορούμε αγαπητοί μου να ζούμε στην κοινωνία που έχει νομιμοποιήσει τον σοδομισμό, τους γάμους των ομοφυλόφιλων, τις παρένθετες μητέρες, τις εξωσωματικές γονιμοποιήσεις, τις εκτρώσεις. Σε μία κοινωνία που είναι εχθρική προς τον Ιησού Χριστό και άκρως φιλική προς τα αίσχη, τα πάθη και τις αμαρτίες.

Σε μία κοινωνία που το γυμνό το έχει κάνει μόδα και δεν υπάρχει ντροπή στις γυναίκες που κυκλοφορούν σχεδόν γυμνές σκανδαλίζοντας τους άλλους. Δε θα φοβηθούμε τον πόλεμο διότι: «Εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα».

Με τη Νοερά Προσευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με» και «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἠμᾶς», Καρδιακά, όταν τις λέμε, ζητάμε το Έλεος του Ιησού και τη βοήθεια της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Είμαστε Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Ο Χριστιανός Ορθόδοξος δε φοβάται. Φυσικά έχει Φόβο Θεού, κάτι που σήμερα αγαπητοί, απουσιάζει από την συντριπτική πλειοψηφία ακόμη και των Χριστιανών. Οι Μάρτυρες της Ορθοδοξίας δε φοβήθηκαν μπροστά στα μαρτύρια διότι γνώριζαν πως είχαν τον Ιησού Χριστό μαζί τους.

Έτσι και εμείς με την βεβαιότητα πως έχουμε μαζί μας τον Κύριο Ημών Ιησού Χριστό, την Υπεραγία Θεοτόκο και το πλήθος των Αγίων, θα βαδίσουμε το δρόμο που ορίζει ο Σωτήρας μας Ιησούς.

Α.Η.

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης: «Περάσαμε σὰν ἔθνος τόσες μπόρες καὶ δὲν χαθήκαμε, καὶ θὰ φοβηθοῦμε τὴν θύελλα πού πάει νὰ ξεσπάση; Οὔτε καὶ τώρα θὰ χαθοῦμε. Ὁ Θεὸς μᾶς ἀγαπᾶ».

Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου Λόγοι Β΄ «Πνευματικὴ ἀφύπνιση», ἔκδοσις Σουρωτὴ Θεσσαλονίκη

Σύγχυση μεγάλη ὑπάρχει. Μύλος γίνεται· εἶναι ζαλισμένοι οἱ ἄνθρωποι. Ὁ κόσμος εἶναι ὅπως οἱ μέλισσες. Ἂν χτυπήσης τὴν κυψέλη, οἱ μέλισσες βγαίνουν ἔξω καὶ ἀρχίζουν «βούου…» καὶ γυρίζουν γύρω ἀπὸ τὴν κυψέλη ἀναστατωμένες. Ὕστερα ἡ κατεύθυνσή τους θὰ ἐξαρτηθῆ ἀπὸ τὸν ἄνεμο ποὺ θὰ φυσήξη. Ἂν φυσήξη βοριάς, θὰ πᾶνε μέσα. Ἔτσι καὶ τὸν κόσμο τὸν φυσάει… «Ἐθνικὸς Βοριάς», «Ἐθνικὸς Νοτιᾶς», καὶ εἶναι ὁ καημένος ζαλισμένος. Ὅμως, ἂν καὶ γίνεται τέτοιο βράσιμο, νιώθω μέσα μου μία παρηγοριά, μία σιγουριά.

Μπορεῖ νὰ ξεράθηκε ἡ ἐλιά, ἀλλὰ θὰ πετάξη νέα βλαστάρια. Ὑπάρχει μία μερίδα Χριστιανῶν, στοὺς ὁποίους ἀναπαύεται ὁ Θεός. Ὑπάρχουν ἀκόμη…. οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, οἱ ἄνθρωποι τῆς προσευχῆς, καὶ ὁ Καλὸς Θεὸς μᾶς ἀνέχεται, καὶ πάλι θὰ οἰκονομήση τὰ πράγματα. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι τῆς προσευχῆς μᾶς δίνουν ἐλπίδα.

Μὴ φοβάσθε. Περάσαμε σὰν ἔθνος τόσες μπόρες καὶ δὲν χαθήκαμε, καὶ θὰ φοβηθοῦμε τὴν θύελλα πού πάει νὰ ξεσπάση; Οὔτε καὶ τώρα θὰ χαθοῦμε. Ὁ Θεὸς μᾶς ἀγαπᾶ. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει μέσα του κρυμμένη δύναμη γιὰ ὥρα ἀνάγκης. Θὰ εἶναι λίγα τὰ δύσκολα χρόνια. Μία μπόρα θὰ εἶναι.

Δὲν σᾶς τὰ λέω αὐτὰ γιὰ νὰ φοβηθῆτε, ἀλλὰ γιὰ νὰ ξέρετε ποῦ βρισκόμαστε… Γιὰ μας εἶναι μία μεγάλη εὐκαιρία, εἶναι πανηγύρι οἱ δυσκολίες, τὸ μαρτύριο. Νὰ εἶστε μὲ τὸν Χριστό, νὰ ζῆτε σύμφωνα μὲ τὶς Ἐντολές Του καὶ νὰ προσεύχεσθε, γιὰ νὰ ἔχετε θεῖες δυνάμεις καὶ νὰ μπορέσετε νὰ ἀντιμετωπίσετε τὶς δυσκολίες. Νὰ ἀφήσετε τὰ πάθη, γιὰ νὰ ἔρθη ἡ Θεία Χάρις. Αὐτὸ ποὺ θὰ βοηθήση πολὺ εἶναι νὰ μπῆ μέσα μας ἡ καλὴ ἀνησυχία: ποῦ βρισκόμαστε, τί θὰ συναντήσουμε, γιὰ νὰ λάβουμε τὰ μέτρα μας καὶ νὰ ἑτοιμασθοῦμε.

Ἡ ζωή μας νὰ εἶναι πιὸ μετρημένη. Νὰ ζοῦμε πιὸ πνευματικά. Νὰ εἴμαστε πιὸ ἀγαπημένοι. Νὰ βοηθοῦμε τοὺς πονεμένους, τοὺς φτωχοὺς μὲ ἀγάπη, μὲ πόνο, μὲ καλωσύνη. Νὰ προσευχώμαστε νὰ βγοῦν καλοὶ ἄνθρωποι.

hristospanagia.gr 

Ἔλεγχος: ἔργον ἀναγκαῖον.

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Μερικοὶ κληρικοὶ δὲν συναισθάνονται τὴ μεγάλη ἀποστολὴ ποὺ τοὺς δόθηκε, γιὰ αὐτὸ καὶ δὲν ἐπηρεάζουν τοὺς κοσμικοὺς μὲ τὴν παρουσία τους, τὴν ἐμφάνισή τους καὶ γενικὰ τὴν ὑποκριτική τους συμπεριφορά. Κάτι ποὺ μᾶς ἐνοχλεῖ, μᾶς ἐρεθίζει καὶ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν ὀργισμένη ἀντίδραση. Αὐτοὺς τοὺς ἐπαγγελματίες καὶ ἀνάξιους κληρικοὺς ἐλέγχουμε, χωρὶς νὰ τοὺς κατονομάσουμε, γιὰ νὰ μὴ πέφτουμε στὴν ἁμαρτωλὴ κατάκριση. Ὅταν βλέπουμε τὴν πνευματικὴ καταστροφὴ ποὺ κάνουν στὸ ποίμνιό τους, ἀλλὰ καὶ στὸ δικό μας ποίμνιο καὶ σὲ ἄλλα, δὲν μποροῦμε νὰ μένουμε ἀδιάφοροι οὔτε νὰ ἀνεχόμαστε τὸ λύκο ἀνάμεσα στὰ πρόβατα.

Πολλοὶ μᾶς ρωτοῦν ποιὸν ἢ ποιοὺς ἐννοοῦμε στὰ διάφορα κείμενα ποὺ γράφουμε καὶ ἀναφέρονται στὴ σημερινὴ ἐκκλησιαστικὴ πραγματικότητα. Δὲν τοὺς ἀπαντοῦμε. Μπορεῖ νὰ εἶναι ἕνας γείτονας μας ἀδελφός, μπορεῖ νὰ εἶναι ἕνας μακρινὸς ἡγούμενος, ἕνας μοναχὸς μὲ φήμη μεγάλου γέροντα, ἕνας Ἀρχιμανδρίτης ἄλλης περιοχῆς, ἕνας ἄγνωστος Μητροπολίτης, ἕνας Ἀρχιεπίσκοπος, ἀκόμα καὶ ἕνας Πατριάρχης. Κανένας δὲν βρίσκεται στὸ ἀπυρόβλητο, ὅταν σκανδαλίζει, ὅταν δὲν ἀγαπάει τὴν Ἐκκλησία, δὲν ὀρθοτομεῖ τὸν λόγο τῆς ἀλήθειας τοῦ Εὐαγγελίου, ὅταν εἶναι οἰκουμενιστὴς καὶ δὲν σέβεται τὴν παράδοση τῶν Ἁγίων. Καὶ ἂς μὴ νομίζει κανεὶς ὅτι δὲν ὑπάρχουν τέτοιοι κληρικοί. Τοὺς διαβεβαιώνουμε ὅτι ὑπάρχουν καὶ μάλιστα ἀρκετοί.

Ποιὸς ὅμως μᾶς ἔδωσε αὐτὸ τὸ δικαίωμα; Ὑπάρχει κάποιος πίσω ἀπὸ ἐμᾶς; Αὐτὰ τὰ ἐρωτήματα τὰ διατυπώνουν ἄνθρωποι ποὺ ἐνοχλοῦνται ἀπὸ τὶς περιγραφὲς τῶν κειμένων, γιατί βλέπουν τὸν πραγματικό τους ἑαυτό. Συνήθως εἶναι ὑπερήφανοι καὶ θεωροῦν τὸ ράσο, ποὺ φοροῦν, ἔνδυμα ὑπεροχῆς! Δὲν κάνουμε ὅμως τὸ λόγο μας περιφραστικό, γιὰ νὰ ἀποφύγουμε τὴν εὐθεῖα καὶ εἰλικρινῆ ἀπάντηση. Λέμε λοιπόν. Κινούμαστε ἀπὸ τὴν ἀγάπη μας πρὸς τὴ βαλλόμενη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ἡ γλώσσα μας μάλιστα σκληραίνει, ὅταν οἱ ἐχθροὶ εἶναι ἐντὸς τῶν τειχῶν, ἀσκοῦν ποιμαντικὸ ἔργο, διακονοῦν αὐθαιρέτως καὶ θεωροῦν τὸν ἱερὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας ἰδιοκτησία τους, γιὰ αὐτὸ σκανδαλίζουν τὸ λαὸ χωρὶς νὰ νοιάζονται καὶ ἀνέχονται τοὺς ἄλλους σκανδαλοποιούς. Αὐτούς, ἀλήθεια, γιατί νὰ τοὺς ἀντιμετωπίσουμε μὲ ἀδιαφορία καὶ ἀνοχή; γιὰ νὰ διασύρεται ἡ Ἐκκλησία καὶ νὰ ἀπογοητεύεται ὁ κόσμος, ὅταν μάλιστα δὲν ἀκούει τὸν ἐλεγκτικὸ καὶ ἀποκαλυπτικὸ λόγο ἀπὸ πρόσωπα ποὺ διαφωνοῦν καὶ δὲν συμβιβάζονται μὲ τοὺς ἀνάξιους κληρικούς;

Δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε πρόχειρη τὴν καταδικαστικὴ κρίση γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σχολιάζουν πράξεις προσώπων (πάντα ἀνώνυμα) καὶ καταστάσεις. Ἀντίθετα, πρέπει νὰ μιμούμαστε τὸ παράδειγμά τους καὶ ἰδιαίτερα νὰ ἐκτιμοῦμε τὴν παρρησία τους, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀγάπη τους πρὸς τὴν Ἐκκλησία. Τὸ ἔργο τους δὲν εἶναι οὔτε εὔκολο οὔτε εὐχάριστο. Ἔχει καὶ κόστος, ποὺ ὀφείλεται στοὺς ἐλεγχόμενους, οἱ ὁποῖοι ἐνῷ εἶναι ἠθικὰ ἐρείπια ἐξεγείρονται μὲ τρόπο ἀναιδῆ, γιὰ νὰ πείσουν τοὺς γνωστούς τους ὅτι εἶναι θύματα συκοφαντῶν, προκειμένου νὰ σπιλωθεῖ τὸ σπουδαῖο τους ἔργο. Τελικὰ τὰ πράγματα ἐξελίσσονται ἐπὶ τὰ χείρω καὶ ἀποδεικνύεται ἡ ὀρθότητα τῶν ἐλέγχων καὶ οἱ ὑπεύθυνοι δὲν βρίσκουν τόπο νὰ κρυφτοῦν.

Ὁ σκανδαλισμὸς τῶν πιστῶν ἀπὸ τὶς ἐνέργειες κάποιου κληρικοῦ δὲν ξεπερνιέται εὔκολα. Διατηρεῖται γιὰ πολὺ χρόνο στὴ μνήμη τους. Καὶ νὰ φύγει ἀπὸ τὴ ζωή ὁ σκανδαλοποιὸς κληρικός, τὸ σκάνδαλο διατηρεῖται καὶ εἶναι θέμα ἀδιάκοπων συζητήσεων. Καὶ μόνο, ἂν ἐργαστεῖ στὴ θέση του ἕνας ἄξιος κληρικός, θὰ ἀρχίσει νὰ ξεθωριάζει, γιατί οἱ ἄνθρωποι θὰ ἐπαινοῦν τὸν ἐνάρετο διάδοχό του.

Τὸ ἀποτελεσματικότερο μέσο νὰ ὠφελήσεις πνευματικὰ τοὺς ἀνθρώπους εἶναι ἡ συνέπεια στὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν καὶ ὁ κατὰ Χριστὸν ἀγώνας σου. Ὅταν ὑπάρχουν αὐτά, κάθε ἐνδεχόμενη ἀντίδραση- πάντα ὑπάρχουν ἀντιδράσεις, ἀκόμα καὶ γιὰ τὰ καλὰ ἔργα- θὰ εἶναι ἐπιπόλαιη καὶ γρήγορα θὰ σβήνει. Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ παραμένει σταθερὸς στὶς ἠθικὲς ἀρχές του καὶ μένει ἀνεπηρέαστος ἀπὸ τὴ ζήλια καὶ τὴν ἐμπάθεια κάποιων ποὺ ἀνήκουν σὲ χώρους μὴ χριστιανικούς.

Μακάρι κάποτε νὰ φτάσουμε στὸ σημεῖο, ποὺ κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ θὰ στέκονται στὸ πνευματικό τους ὕψος καὶ μὲ ταπείνωση θὰ διακονοῦν στὴν Ἐκκλησία καὶ θὰ φωτίζουν τοὺς ἐν ἀγνοίᾳ καλοπροαίρετους, γιὰ νὰ ἀκολουθοῦν τὸ δρόμο τῆς πίστεως.

Ορθόδοξος Τύπος

http://aktines.blogspot.com/2022/02/blog-post_22.html

hristospanagia.gr 

Γέρων Εφραίμ Αριζονίτης. Ὅλα εἶναι δεύτερα, ὅλα δεύτερα. Τό πρῶτο εἶναι τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ μας καί τώρα, περνώντας τά χρόνια, εἶδα στήν πράξη, ὅτι μόνο μέ τήν ἀγάπη κερδίζεται ὁ ἄνθρωπος.

Όλα είναι δεύτερα, όλα δεύτερα. Το πρώτο είναι το όνομα του Χριστού μας και τώρα, περνώντας τα χρόνια, είδα στην πράξη, ότι μόνο με την αγάπη κερδίζεται ο άνθρωπος.

Η ζωή μου ήταν κόπος και πόνος, με την φτώχεια, με τους Γερμανούς, με την πείνα στην κατοχή, με τους πειρασμούς και τις θλίψεις στα μοναστήρια. Μεγάλος αγώνας.

Μόνο το όνομα του Χριστού μας και της Παναγίας μας με έβγαλε πέρα. Όποιος άνθρωπος δεν λέγει καθημερινά το όνομα του Χριστού και της Παναγίας μας, δεν είναι Χριστιανός.

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2017/07/blog-post_415.html

hristospanagia.gr 

Ανανέωση του Ιστολογίου.

Το Ιστολόγιο στα πλαίσια της ανανέωσής του και οργάνωσης των άρθρων σε Ετικέτες, οι τελευταίες θα ανανεώνονται καθημερινά.

Α.Η. 

Άγιος Νικόλας Βελιμίροβιτς. Ἀναμνήσεις… Ὑπόψιν τῶν Ἑλλήνων…

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς.

Αναμνήσεις

Προς Σερβικο λαο…

«Αδελφοί μου, προσβάλαμε τον Παντοδύναμο Θεό μας, και γι’ αυτό τιμωρηθήκαμε.

Σπιλώσαμε τις ψυχές μας και ξεπλύναμε την κάθε αμαρτία μας με το αίμα και τα δάκρυά μας.

Ποδοπατήσαμε κάθε τι που ήταν ιερό για τους πατέρες μας, και γι’ αυτό στη συνέχεια ποδοπατηθήκαμε εμείς οι ίδιοι.

Η καταστροφή μας ήταν αναμενόμενη, αφού τα σχολεία μας ήταν χωρίς πίστη στο Θεό, οι πολιτικοί μας δεν ήταν έντιμοι, ο στρατός μας δεν είχε πατριωτισμό και οι κυβερνήτες μας δεν είχαν την ευλογία του Θεού.

Έτσι καταστράφηκαν τα σχολεία, ο στρατός και όλο το κράτος μας.

Είκοσι χρόνια δεν σεβόμασταν τις παραδόσεις μας, και τώρα οι αλλοεθνείς μας στέρησαν το φως με το σκοτάδι τους.

Είκοσι χρόνια χλευάζαμε τους προγόνους μας, που με την ευσέβειά τους κατέκτησαν τη βασιλεία των Ουρανών. Με το μέτρο όμως που κρίναμε το Θεό και τους προγόνους μας, με το ίδιο μέτρο κι εμείς κριθήκαμε».

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς. Μέσα από το παράθυρο της φυλακής.

Υποψιν των Ελληνων…

apantaortodoxias

https://simeiakairwn.wordpress.com/2021/08/24/αναμνήσεις-υπόψιν-των-ελλήνων/#more-71

hristospanagia.gr 

Ὁ Θεός θέλει προσευχή – προσοχή καί ταπείνωση.

Διδαχές της αείμνηστης Γερόντισσας Μακρίνας, Ηγουμένης της Ι.Μ.Παναγίας Οδηγήτριας Πορταριάς.

Τόπε η γερόντισσα; Να ‘ναι ευλογημένο. Όταν δεν δίνετε σημασία, παθαίνετε ζημιές. Βουλοκέρι στο στόμα για να μπορέσουμε να λέμε την «ευχή» μέσα μας, γιατί τότε ούτε θα θυμώνουμε, ούτε θα κατακρίνουμε. Γι’ αυτό Προσοχή – Προσοχή – Προσοχή! Ό Θεός τότε θα μας ελεήσει, θα μας ενισχύσει, θα μας βοηθήσει πολύ. Άμα προσέξουμε θα μας στεφανώσει ο Χριστός.
Πώς λέμε, τι προσεκτικός άνθρωπος!
Λίγα λογάκια λέει, δεν προτρέχει. Να προσέχουμε την αργολογία. Να δαγκώνουμε λίγο τη γλώσσα μας για να λέμε και καμιά ευχή. Για να μπορέσουμε να προσευχηθούμε και λίγο τη νύχτα, να θυμηθούμε και τους ανθρώπους πού έχουν ανάγκη….
Γι’ αυτό να ζητάμε σύνεση, επίγνωση των πραγμάτων που θα πούμε, τι δεν θα πούμε.
Αν είχαμε καρκινώματα και πονούσαμε δεν θα κλαίγαμε; δεν θα παρακαλούσαμε τον Θεό να μας θεραπεύσει;
Έτσι και σε μας για την ψυχή μας είναι η αντιλογία, η παρρησία και η κατάκριση. Να μην ανοίγουμε τάρτες και παράθυρα και τους χαϊδεύουμε τους λογισμούς μας και δίνουμε και πολυθρόνα. Ύστερα πώς θα απαλλαγούμε από αυτούς;
Θέλει να πολεμούμε τους λογισμούς μας. Ό,τι ακάθαρτος λογισμός, πέταμα.
Να είμαστε συνεπείς στην εκκλησία, στο διακόνημά μας και ο Θεός θα μας βοηθήσει. Προσέξτε την παρρησία, την μεγαλοφωνία, την αργολογία και την κατάκριση.
Να μη κάνετε στέκια. Όσο ανοχή κάνει ο προεστώς, μετά επεμβαίνει ο Θεός στον καθένα μας και να προσευχώμεθα για τον γέροντα” Να λέμε:
«Κύριε Ιησού Χριστέ, βοήθησε τον δούλο σον» και «Υπεραγία Θεοτόκε, ενίσχυσαν τον δούλον σου».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ο ΟΣΙΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ 09-12-2003
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΥΨΕΛΗΣ

.pigizois.net

hristospanagia.gr 

Ἡ ἐπίσκεψη τοῦ ἀρχαγγέλου Μιχαήλ στόν Ὅσιο Γέροντα Ἰάκωβο Τσαλίκη.

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας, Μέγας Υμνογράφος της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας

Ο άγιος Γέροντας Ιάκωβος δεν αξιώθηκε όμως μόνο να βλέπει αγγέλους και αρχαγγέλους στην αγία Τράπεζα. Είδε και εκτός Λειτουργίας τον αρχιστράτηγο Αρχάγγελο Μιχαήλ να του δίνει οδηγίες για το κτίσιμο ναού του.

Το 1961 ο πατήρ Ιάκωβος μαζί με τον τότε ηγούμενο απεφάσισαν να κτίσουν ένα εκκλησάκι προς τιμήν των αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ. Ο ηγούμενος επέλεξε τον τόπο και οριοθέτησε την περιοχή. Τη νύχτα όμως εμφανίσθηκε στον πατέρα Ιάκωβο ένας αξιωματικός με χρυσό σπαθί, υψηλός, ξανθός και ωραίος και του είπε:

-Είμαι ο αρχάγγελος Μιχαήλ. Δεν επιθυμώ να κτισθεί ο ναός μου εκεί που σημαδέψατε, αλλά εδώ που θα σας δείξω.

 Και αμέσως έσκυψε, πήρε τα πασσαλάκια που είχε τοποθετήσει ο ηγούμενος και τα μετέφερε σε άλλη περιοχή, όπου και τα βρήκε το πρωΐ ο όσιος Γέροντας. Μάλιστα με υπόδειξη πάλι των Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ, που εμφανίσθηκαν ξανά στον πατέρα Ιάκωβο, ο ναός κτίσθηκε με υλικά, που δεν υπήρχαν στην περιοχή, αλλά που με τη μεσολάβησή του, δωρήθηκαν άφθονα από ευσεβείς χριστιανούς. Όσον αφορά την απαιτούμενη άμμο ο παρακείμενος ποταμός πλημμύρισε και κατέβασε τόση άμμο, όση χρειαζόταν για το κτίσιμο και την αποπεράτωση του ναού. Το γεγονός αυτό τιμάται στο μοναστήρι κάθε χρόνο στις 6 Σεπτεμβρίου, μαζί με το «εν Χώναις θαύμα» του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και μάλιστα με ειδική προς τούτο Ακολουθία.

Πηγή

https://paraklisi.blogspot.com/2018/09/blog-post_188.html

hristospanagia.gr 

Από το Συναξάρι – Η κατάθεσις της τιμίας Ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου.

31 Αυγούστου

Σύμφωνα με μία αρχαία εκκλησιαστική παράδοση, την στιγμή που εγκατέλειπε τον κόσμο τούτο για να συναντήσει τον Υιό και Θεό της, η Παναγία Θεοτόκος άφησε τις δύο εσθήτες της σε δύο φτωχές Εβραίες που την είχαν υπηρετήσει. Οι τελευταίες φύλαξαν ως πολύτιμα κειμήλια τα λείψανα αυτά, που περνούσαν από γενεά σε γενεά μέχρι που οι Γάλβιος και Κάνδιδος πήραν την μία από αυτές με ένα ευσεβές τέχνασμα κατά την βασιλεία του Λέοντος Α’ και την κατέθεσαν στον ναό των Βλαχερνών (2 Ιουλ.).

Η Ζώνη της Θεοτόκου, που κανείς δεν γνωρίζει πώς βρέθηκε στην επισκοπή της Ζήλας, κοντά στην Αμάσεια του Πόντου, μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη κατά την βασιλεία του Ιουστινιανού (περί το 530), και κατατέθηκε στον ναό των Χαλκοπρατείων που βρισκόταν όχι μακριά από την Αγία Σοφία, προς δυσμάς, στην συνοικία των χαλκωματάδων. Την ημέρα αυτή εορτάζονταν τα εγκαίνια της εκκλησίας και τα δύο περιφανή λείψανα: η αγία Ζώνη και τα σπάργανα του Σωτήρος.

Πολλά χρόνια αργότερα (περί το 888), η σύζυγος του αυτοκράτορα Λέοντος ΣΤ’ του Σοφού, Ζωή, υποφέρουσα βαριά από πνεύμα ακάθαρτο, είδε σε οπτασία ότι θα θεραπευόταν αν έθετε πάνω της την Ζώνη της Θεοτόκου. Ο αυτοκράτορας έβαλε τότε να σπάσουν την βούλα που σφράγιζε την Σορό (θήκη) μέσα στην οποία βρισκόταν το λείψανο και ανακάλυψε με θαυμασμό την τιμία Ζώνη, τόσο καινούργια και λαμπρή, ωσάν να είχε υφανθεί μόλις την προηγουμένη. Δίπλα της βρέθηκε ένα έγγραφο που έδειχνε την ακριβή χρονολογία της μετακομιδής της στην Κωνσταντινούπολη και τον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος ο αυτοκράτορας την είχε αποθέσει στην θήκη και την είχε σφραγίσει με τα ίδια του τα χέρια.

Ο αυτοκράτορας Λέων ασπάστηκε με ευλάβεια το λείψανο και το παρέδωσε στον πατριάρχη. Μόλις ο ιεράρχης ξεδίπλωσε την Ζώνη πάνω στο κεφάλι της αυτοκράτειρας, εκείνη ελευθερώθηκε από την ασθένεια. Όλοι εδόξασαν τον Σωτήρα Χριστό και την Υπεραγία Μητέρα του και το ιερό λείψανο τοποθετήθηκε πάλι στην σορό, αφού η αυτοκράτειρα με ευγνωμοσύνη το κόσμησε με χρυσά νήματα.

Αναφέρεται ότι ο τσάρος της Βουλγαρίας Ιωάννης Ασάνης (1187- 1196), αφού νίκησε τον Ισαάκιο Β’ Άγγελο (1190), πήρε τον Σταυρό μέσα στον οποίο βρισκόταν ένα κομμάτι της αγίας Ζώνης και ότι ένας ιερέας το πέταξε στον ποταμό για να μην βεβηλωθεί. Ανακτημένο από τους Σέρβους, το άγιο λείψανο προσφέρθηκε κατόπιν από τον άγιο πρίγκιπα Λάζαρο († 1389) στην αθωνική Μονή Βατοπεδίου, όπου τιμάται έως σήμερα, αναδίδοντας γλυκειά ευωδία και επιτελώντας πλήθος θαυμάτων.

Η Ζώνη αυτή που έσφιξε τα άχραντα σπλάγχνα, τα οποία εβάστασαν τον Δημιουργό και νοτίστηκε από σταγόνες γάλα που έθρεψε την Ζωή του κόσμου, παραμένει για όλους τους πιστούς αρραβώνας σωτηρίας. Τους προτρέπει να περιζώσουν όλα τα κινήματα της σαρκός και να μιμηθούν την αγνότητα της ψυχής και του σώματος της Πανυπεράγνου Παρθένου και Μητρός, έτσι ώστε να κριθούν άξιοι να φέρουν και αυτοί με την σειρά τους μέσα στην καρδιά τους τον Χριστό, που δεν παύει να γίνεται για μας «παιδίον».

(“Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας”, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος ενδέκατος, Αύγουστος. “Ίνδικτος”, Αθήναι 2009)

(Πηγή ψηφ. κειμένου: koinoniaorthodoxias.org)

alopsis.gr 

Κατάθεση Τιμίας Ζώνης της Θεοτόκου.

Χρυσῆν κορωνίδ' οἷα, σεμνὴ Παρθένε,
Τῷ τοῦ χρόνου τίθημι σὴν Ζώνην τέλει.
Θέντο σορῷ Ζώνην πρώτῃ Πανάγνου Τριακοστῇ.

Η ανακομιδή της τίμιας Ζώνης της Θεοτόκου, άλλοι λένε ότι έγινε από το βασιλιά Αρκάδιο και άλλοι από το γιο του Θεοδόσιο τον Β'. Η μεταφορά έγινε από την Ιερουσαλήμ στην Κωνσταντινούπολη και την τοποθέτησαν σε μια χρυσή θήκη, που ονομάσθηκε αγία Σωρός. Όταν πέρασαν 410 χρόνια, ο βασιλιάς Λέων ο Σοφός άνοιξε την αγία αυτή Σωρό για τη βασίλισσα σύζυγο του Ζωή, που την διακατείχε πνεύμα ακάθαρτο. Όταν λοιπόν άνοιξε την αγία Σωρό, βρήκε την τίμια Ζώνη της Θεοτόκου να ακτινοβολεί υπερφυσικά. Και είχε μια χρυσή βούλα, που φανέρωνε το χρόνο και την ήμερα που μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Αφού λοιπόν την προσκύνησαν, ο Πατριάρχης άπλωσε την τιμία Ζώνη επάνω στη βασίλισσα, και αμέσως αυτή ελευθερώθηκε από το δαιμόνιο. Όποτε όλοι δόξασαν το Σωτήρα Χριστό και ευχαρίστησαν την πανάχραντη Μητέρα Του, η οποία είναι για τους πιστούς φρουρός, φύλαξ, προστάτις, καταφυγή, βοηθός, σκέπη, σε κάθε καιρό και τόπο, ήμερα και νύκτα.

Στη συνέχεια η Αγία Ζώνη τεμαχίστηκε και τεμάχιά της μεταφέρθηκαν σε διάφορους ναούς της Κωνσταντινούπολης. Μετά την άλωση της Πόλης από τούς Σταυροφόρους το 1204 μ.Χ., κάποια τεμάχια αρπάχτηκαν από τους βάρβαρους και απολίτιστους κατακτητές και μεταφέρθηκαν στη Δύση. Ένα μέρος όμως διασώθηκε και παρέμεινε στην Κωνσταντινούπολη και μετά την απελευθέρωση της Πόλης από τον Μιχαήλ Η' Παλαιολόγο. Φυλασσόταν στον ιερό ναό της Θεοτόκου των Βλαχερνών. Η τελευταία αναφορά για το άγιο λείψανο είναι ενός ανώνυμου Ρώσου προσκυνητή στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ του 1424 και 1453 μ.Χ.

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τούς Τούρκους το 1453 μ.Χ., είναι άγνωστο τι απέγινε το υπόλοιπο μέρος της Αγίας Ζώνης στη συνέχεια. Έτσι το μοναδικό σωζόμενο τμήμα είναι αυτό που φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου· με εξαιρετικά περιπετειώδη τρόπο έφτασε εκεί.

Ο Άγιος Κωνσταντίνος είχε κατασκευάσει έναν χρυσό σταυρό για να τον προστατεύει στις εκστρατείες. Στη μέση του σταυρού είχε τοποθετηθεί τεμάχιο Τιμίου Ξύλου· ο σταυρός έφερε επίσης θήκες με άγια λείψανα Μαρτύρων, και ένα τεμάχιο της Τιμίας Ζώνης. Όλοι οι βυζαντινοί αυτοκράτορες έπαιρναν αυτόν τον σταυρό στις εκστρατείες. Το ίδιο έπραξε και ο αυτοκράτορας Ισαάκιος Β Ἄγγελος (1185-1195) σε μία εκστρατεία εναντίον του ηγεμόνα των Βουλγάρων Ασάν. Νικήθηκε όμως και μέσα στον πανικό ένας ιερέας τον πέταξε στο ποτάμι για να μην τον βεβηλώσουν οι εχθροί. Μετά από μερικές μέρες όμως οι Βούλγαροι τον βρήκαν· έτσι πέρασε στα χέρια του Ασάν.

Οι Βούλγαροι ηγεμόνες μιμούμενοι τούς Βυζαντινούς αυτοκράτορες έπαιρναν μαζί τους στις εκστρατείες το σταυρό. Σε μία μάχη όμως εναντίον των Σέρβων ο βουλγαρικός στρατός νικήθηκε από τον Σέρβο ηγεμόνα Λάζαρο (1371-1389). Ο Λάζαρος αργότερα δώρισε το σταυρό του Αγίου Κωνσταντίνου στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου μαζί με το τεμάχιο της Τιμίας Ζώνης.

Οι Άγιοι Πατέρες της Ιεράς Μονής διασώζουν και μία παράδοση σύμφωνα με την οποία η Τιμία Ζώνη της Θεοτόκου αφιερώθηκε στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου από τον αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ Καντακουζηνό (1341-1354), ο οποίος στη συνέχεια παραιτήθηκε από το αξίωμα, εκάρη μοναχός με το όνομα Ιωάσαφ και μόνασε στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου.

Τα θαύματα που πραγματοποίησε και πραγματοποιεί η Τιμία Ζώνη είναι πολλά. Βοηθά ειδικά τις στείρες γυναίκες να αποκτήσουν παιδί. Αν ζητήσουν με ευλάβεια τη βοήθειά της Παναγίας, τούς δίδεται τεμάχιο κορδέλας που έχει ευλογηθεί στην λειψανοθήκη της Αγίας Ζώνης· αν έχουν πίστη, καθίστανται έγκυες.

Λειτουργικά κείμενα

Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος πλ. δ’.
Θεοτόκε ἀειπάρθενε, τῶν ἀνθρώπων ἡ σκέπη, Ἐσθῆτα καὶ Zώνην τοῦ ἀχράντου σου σώματος, κραταιὰν τῇ πόλει σου περιβολὴν ἐδωρήσω, τῷ ἀσπόρῳ τόκῳ σου ἄφθαρτα διαμείναντα, ἐπὶ σοὶ γὰρ καὶ φύσις καινοτομεῖται καὶ χρόνος, διὸ δυσωποῦμέν σε, εἰρήνην τῇ πολιτείᾳ σου δώρησαι, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τὴν ἐν πρεσβείαις.
Τὴν θεοδόχον γαστέρα σου Θεοτόκε, περιλαβοῦσα ἡ Zώνη σου ἡ τιμία, κράτος τῇ πόλει σου ἀπροσμάχητον, καὶ θησαυρὸς ὑπάρχει, τῶν ἀγαθῶν ἀνέκλειπτος, ἡ μόνη τεκοῦσα ἀειπάρθενος.

Ὁ Οἶκος
Τὶς γηγενῶν τὰ σὰ μεγαλεῖα διηγήσεται λόγος; ποία γλῶσσα βροτῶν; νοῦς γὰρ οὐδὲ οὐράνιος, ἀλλ' ἡ τεκοῦσα τῆς συμπαθείας τὸ ἀμέτρητον πέλαγος, δέξαι καὶ νῦν ἐξ ἀκάρπων χειλέων τὰ ᾄσματα, καὶ δίδου μοι θείαν χάριν, εὐφημῆσαι τὴν σὴν Ζώνην Δέσποινα, δι' ἧς κόσμος ἀγάλλεται, σὺν Ἀγγέλοις ὑμνῶν σου τὰ θαύματα, ἡ μόνη τεκοῦσα ἀειπάρθενος.

Κάθισμα
Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ.
Τὴν Ζώνην τὴν σεπτήν, τοῦ ἀχράντου σου σκήνους, ὑμνοῦμεν οἱ πιστοί, Παναγία Παρθένε, ἐξ ἧς ἀρυόμεθα νοσημάτων τὴν ἴασιν, καὶ κραυγάζομεν· Μῆτερ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, σὺ ἡ λύτρωσις, τῶν σὲ τιμώντων ὑπάρχεις, Μαρία Θεόκλητε.

Έτερον Κάθισμα
Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Τῆς τιμίας Ζώνης σου τῇ καταθέσει, ἑορτάζει σήμερον, ὁ σὸς πανύμνητε λαός, καὶ ἐκτενῶς ἀνακράζει σοι· Χαῖρε Παρθένε, Χριστιανῶν τὸ καύχημα.

Έτερον Κάθισμα
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τὰ καταθέσια τῆς σῆς θείας Ζώνης, ἡ Ἐκκλησία σου φαιδρῶς ἑορτάζει, καὶ ἐκτενῶς κραυγάζει σοι Παρθένε Ἁγνή· Ἅπαντας περίσῳζε, τῆς ἐχθρῶν δυναστείας· θραῦσον τὰ φρυάγματα, τῶν ἀθέων βαρβάρων, καὶ τὴν ἡμῶν κυβέρνησον ζωήν, πράττειν Κυρίου τὰ θεῖα θελήματα.

saint.gr 

Η κατάθεση της Τιμίας Ζώνης της Θεοτόκου.

Σήμερα ποὺ ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει γιά τὴν ἰδιαίτερη εὐλογία ποὺ ἀποτελεῖ ἡ κατάθεση τῆς Τιμίας ζώνης τῆς Θεοτόκου στὸ Ναό της στὴν Κωνσταντινούπολη, εἶναι ἀνάγκη νὰ θυμηθοῦμε τὴν ἀπόφαση τῆς Θεομήτορος «ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου γένοιτό μοι κατά τὸ ρῆμα σου», καὶ ὅτι καὶ ἡ παροῦσα ἑορτὴ τῆς Παναγίας μας θεωρεῖται κατάλληλη, γιὰ νὰ προβληθῆ ἡ μεγάλη ἀλήθεια, πὼς πρέπει δηλ. νὰ δεχόμαστε μὲ εὐχαρίστηση τὶς ἐντολὲς καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ὡς «ζώνη ἀσφαλείας» καὶ νὰ νομίζουμε τὸν Θεῖο Νόμο ὡς κλοιὸ ποὺ περισφίγγει καὶ προστατεύει τὴ ζωή μας.

Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος εἶναι ἀφ᾿ ἑνός μὲν ἡ «Κεχαριτωμένη», τῆς ὁποίας ἡ ὡραιότητα καὶ τὸ κάλλος ἑλκύει τὶς ψυχές μας καὶ σαγηνεύει τὶς καρδιές μας καὶ αἰχμαλωτίζει τὴν εὐλάβειά μας, ἀφ᾿ ἑτέρου δὲ προβάλλει ἐνώπιόν μας ὡς μιὰ δυνατὴ καὶ ἀνεπανάληπτη προσωπικότητα. Περιζώννυται ὡς ρομφαία τὴν Τιμία Ζώνη της, ὅπως ἁρμόζει σὲ κάθε σεμνὴ γυναικεία ἐμφάνιση· καὶ εἶναι καθῆκον κάθε χριστινὸς νὰ περιζώνεται μὲ δύναμη καὶ θέληση ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἀγωνίζεται «ἕνεκεν ἀληθείας καὶ πραότητας καὶ δικαιοσύνης». Καὶ περὶ ἀληθείας μέν, γιατί, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ προφήτης Ἠσαΐας, «ἄνθρωπος τῇ ὁδῷ αὐτοῦ ἐπλανήθη» (Ἠσαΐας 53, 6) καὶ ἐπὶ πλέον «πονηροὶ ἄνθρωποι καὶ γόητες προκόβουσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον πλανῶντες καὶ πλανώμενοι» (Β’ Τιμ. 3-13) καὶ ἔχουν λαθεμένη ἰδέα γιὰ τὴν ἀξία τῆς πίστεως καὶ τῆς ἀρετῆς. Τότε ἐπιστρατεύεται ἡ ἀνθρώπινη πονηρία, τὸ ψέμα καὶ ἡ ἀπάτη, καὶ ὁ κόσμος «παραμορφώνεται», μεταβάλλεται σὲ κοινωνία πλανώντων καὶ πλανωμένων.

Ἡ Κυρία Θεοτόκος προβάλλουσα ὡς ἔμβλημα τὴν τιμία Ζώνη της, τὸ ἱερὸ αὐτὸ κειμήλιο ποὺ ἀποτελοῦσε μικρὸ ἐξάρτημα τῆς ἐνδυμασίας της καὶ ἀνῆκε στὰ ἀτομικὰ εἴδη τῆς προσωπικῆς της χρήσεως, προτρέπει ὅλους τοὺς χριστιανοὺς νὰ περιζωσθοῦν μὲ πίστη καὶ ζῆλο καὶ ἀποφασιστικότητα καὶ νὰ ἀγωνισθοῦν «ἕνεκεν ἀληθείας», γιὰ νὰ διαλυθοῦν οἱ πλάνες ποὺ ὑπάρχουν. Καὶ νὰ μάθη ὁ κόσμος ὄχι μὲ λόγια ἀλλὰ μὲ τὸ φωτεινὸ παράδειγμα τῶν χριστιανῶν τὴν ἀξία τῆς χριστιανικῆς ζωῆς καὶ νὰ ἑλκύουν «τῇ ὡραιότητι καὶ τῷ κάλλει». Συνιστᾶ ἐπίσης ἡ Μητέρα τοῦ Φωτὸς νὰ ἀγωνιστοῦμε ἕνεκεν τῆς ἀληθείας ἀλλὰ μετὰ πραότητος, γιατὶ ἡ εἰρήνη μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων, αὐτὴ ποὺ ἐπιτυγχάνεται μετὰ «πραότητος», εἶναι χριστιανικὴ ἐπιδίωξη, εἶναι καρπὸς ἀρετῆς καὶ ἐπιδίωξη ἁγία.

Ὁ θυμός, ἡ διαμάχη καὶ ἡ φιλόνεικη διεκδίκηση πρέπει νὰ ἀποβληθοῦν ἀπὸ τὴ ζωή μας, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ λέμε «εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ὁ περιζωννύων με δύναμιν καὶ ἔθετο ἄμωμον τὴν ὁδόν μου» (ψαλμ. 17, 32) καὶ περιζωσμένοι τὴ ρομφαία τῆς χάριτος νὰ ἀγωνιζόμαστε ἕνεκεν ἀληθείας μετὰ πραότητος. Ὅμως γιὰ νὰ ὑπάρξη εἰρήνη καὶ ἁρμονία στὶς διαπροσωπικές μας σχέσεις, πρέπει νὰ ὑπάρχη δικαιοσύνη καὶ ἀναγνώριση τοῦ δικαίου τοῦ ἄλλου κατὰ τὸ Δαυιτικὸν «Ἔλεος καὶ ἀλήθεια συνήντησαν, δικαιοσύνη καὶ εἰρήνη κατεφίλησαν». Ἡ ἀλήθεια προϋποθέτει ἀγάπη, ἡ ἀγάπη γεννᾶ τὴν πραότητα καὶ τὴν εἰρήνη καὶ πάντα ταῦτα, ἀλήθεια, ἀγάπη, εἰρήνη, πραότης προϋποθέτουν τὴν δικαιοσύνη. Ὁ ἱερὸς ὑμνογράφος, ἀδελφοί μου, ἀπευθύνει πρὸς τὴν Θεοτόκον τὴν δέηση· «περίζωσον δύναμιν ἡμᾶς Παρθένε, τῇ Ζώνῃ Σου, κατ᾿ ἐχθρῶν ἐνισχύουσα ἡμᾶς», γιὰ νὰ ἀναδειχθοῦμε ἄξιοι καὶ πρόθυμοι γιὰ ἀγῶνες «ἕνεκεν ἀληθείας καὶ πραότητος καὶ δικαιοσύνης». Ἀμήν.

(Πηγή: Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Προδρόμου Καρέα)

alopsis.gr 

Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης: Ψυχωφελεῖς διδαχές – «Στήν Ἐκκλησία βρίσκουμε τήν ὑγεία, τήν ἐλπίδα καί τήν σωτηρία».

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης: Ψυχωφελείς διδαχές – «Στην Εκκλησία βρίσκουμε την υγεία, την ελπίδα και την σωτηρία»

Παντελής Λαμψιώτης

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης: «Ότι και αν έχετε κάνει, την πιο μεγάλη αμαρτία, ο πνευματικός έχει την εξουσία με το πετραχήλι του να τη συγχωρήσει»

Άγιος Ιάκωβος: Στις 22 Νοεμβρίου η Εκκλησία τιμά την εορτή του Αγίου Ιακώβου Τσαλίκη, μιας ουρανομήκους πνευματικής μορφής που έζησε στον καιρό μας και εκοιμήθη στις 21 Νοεμβρίου του 1991. Στην συνείδηση του κόσμου ο Γέροντας Ιάκωβος είχε ανακηρυχθεί άγιος πολύ πριν την κοίμηση του, ωστόσο η αγιότητα του αναγνωρίστηκε και επίσημα από την Εκκλησία στις 27 Νοεμβρίου του 2017.

Τόνοι μελανιού έχουν χυθεί σε μια προσπάθεια να περιγράψουν τον ασκητικό βίο, τις πνευματικές αρετές και τα αναρίθμητα θαύματα του Αγίου Ιακώβου. Όποιος καλοπροαίρετος άνθρωπος εντρυφά στον βίο του, γοητεύεται υπέρμετρα από τα χαρίσματα του Αγίου, τις φοβερές δοκιμασίες που ξεπέρασε, την ακλόνητη πίστη που είχε στον Θεό, και την αστείρευτη αγάπη που έδειξε για τον πλησίον.

Ως ελάχιστο φόρο τιμής και για να διατηρούμε ζωντανή την μνήμη του Αγίου, παραθέτουμε μερικές ψυχωφελείς διδαχές του και θησαυρίσματα λόγων του:

«Χωρίς την ψυχή μας καθαρή, δεν έχουμε κανένα όφελος από τη Θεία Κοινωνία. Για αυτό να μη διστάζετε, να μην ντρέπεστε και να εξομολογείσθε. Ότι και αν έχετε κάνει, την πιο μεγάλη αμαρτία, ο πνευματικός έχει την εξουσία από το Χριστό και από τους Αποστόλους με το πετραχήλι του να τη συγχωρήσει», έλεγε ο Γέροντας.

Ο Άγιος Ιάκωβος έδινε πρωταρχική σημασία στο Μυστήριο της εξομολόγησης. Με την σοφία του, διέκρινε πως η εξομολόγηση όχι μόνο καθαρίζει τον άνθρωπο από τις αμαρτίες άλλα και συμβάλλει στην διατήρηση της ψυχικής υγείας του. Διότι καθαρίζει τον άνθρωπο από τις αδιέξοδες ενοχές και προσφέρει κάθε φορά το ατίμητο δώρο της λύτρωσης και της συγχώρεσης, που προέρχεται από τον ίδιο τον Θεό. Σε μια εποχή που η κατάθλιψη κάνει θραύση, είναι και αυτό ένα σημάδι πως η ανθρωπότητα όσο απομακρύνεται από τον Θεό, απομακρύνεται και από την πηγή της χαράς.

«Στην Εκκλησία βρίσκουμε την υγεία, την παρηγοριά, την ελπίδα και τη σωτηρία της ψυχής μας», έλεγε ο Άγιος. «Η στενοχώρια είναι η πιο μεγάλη αρρώστια, να τη διώχνετε».

Στους γονείς που ρωτούσαν τι κάνουν τα παιδιά τους όταν δεν ακούνε, έλεγε: «Προσευχή θα κάνετε με πίστη θα τα νουθετήσετε και όσο μπορείτε με την αγάπη και με τον καλό τον τρόπο. Όχι με αυστηρότητα».

Ο Γέροντας ως φωτισμένος παιδαγωγός θεωρούσε πως η πίεση μπορούσε να βλάψει τα παιδιά και να τα απομακρύνει από την πατρική εστία. Ακόμη πίστευε πως η ευσεβής ζωή των γονέων είναι καταλυτικός παράγοντας για την ορθή ανατροφή των παιδιών και την μετέπειτα εξέλιξη τους στην ζωή.

Μην αφήνεις τους λογισμούς να φωλιάζουν μέσα σου

«Μην αφήνεις τους λογισμούς να εμφωλεύουν μέσα σου, είναι όφεις. Η αγάπη όλα τα σκεπάζει. Με προσοχή, διάκριση, λεπτότητα και απέναντι στον κόσμο και μεταξύ σας. Αν έχετε κάτι μεταξύ σας, μην το λέτε σε τρίτους. Η προσοχή και η προσευχή όλα τα διορθώνουν, όλα τα κάνουν καλά. Να ζούμε με σωφροσύνη, νηστείες, αποχή σαρκικών επιθυμιών», συμβούλευε ο Άγιος.

Είναι χαρακτηριστικό πως αποκαλούσε «φίδια» τους κακούς λογισμούς, που με την παρουσία τους «δαγκώνουν» και δηλητηριάζουν την ψυχή του ανθρώπου. Αυτό το δηλητήριο συσσωρεύεται εσωτερικά και γεννάει κάθε κακό που εξωτερικεύεται από τον άνθρωπο και ξεχειλίζει «εκ του περισσεύματος της καρδίας». Οι κακοί λογισμοί δηλητηριάζουν και τον ίδιο τον άνθρωπο που τους φιλοξενεί (ψυχικά και σωματικά), άλλα και το εξωτερικό περιβάλλον του που γίνεται αποδέκτης της κακίας που δημιουργούν τα πάθη της ψυχής και του σώματος. Και τα όπλα που σκοτώνουν αυτά τα ανθρωποκτόνα «φίδια», όπως μας λέει ο Άγιος είναι η προσοχή, η προσευχή, η διάκριση, η σωφροσύνη και η εγκράτεια.

Σπουδαία σημασία έδινε ο Άγιος και στην αξία της εργασίας. Η εργασία βοηθάει τον άνθρωπο να μην παραμένει αργός στο σώμα και στον νου, κάτι που τον απαλλάσσει από το ψυχολογικό «βάλτωμα» και την παθητικότητα. Μάλιστα ο Άγιος στήριζε την αξία της εργασίας και σε αγιογραφικές αναφορές:

 

«Το ψωμάκι μας να βγάζωμε και όπου να είναι (αρκεί να εργαζόμαστε). Τα παιδιά των πρωτοπλάστων, ο ένας ήταν γεωργός και ο άλλος ποιμένας. Όλα τα επαγγέλματα καλά είναι, μόνο να είμαστε κοντά στον Θεό. Και ο Απόστολος Παύλος για να μη φάει δωρεάν το ψωμί από κανένα άνθρωπο, εργαζόταν με τα χέρια. Έφτιαχνε σκηνές. Λοιπόν και αυτοί οι μεγάλοι Άγιοι της Εκκλησίας μας και αυτοί εργαζόντανε. Ο ίδιος ο Χριστός μας, και εκείνος εργαζότανε στο μαραγκούδικο. Και κείνος ήταν Θεός και άνθρωπος αλλά και κείνος εργάσθηκε. Πάντοτε η εργασία είναι αρετή στον άνθρωπο».

Όσον αφορά το μέγα μυστήριο του θανάτου, ο Άγιος Ιάκωβος προέτρεπε τον άνθρωπο να γρηγορεί και να μένει πάντα όρθιος στον πνευματικό αγώνα, πρώτα απ’ όλα ως ανταπόδοση στην άπειρη αγάπη του Θεού, άλλα και διότι κανένας δεν γνωρίζει το τέλος του. Να μην βρίσκει κανέναν ο θάνατος σε κατάσταση πνευματικής παράδοσης και απραξίας:

«Δεν ξέρομε την ημέρα, ουδέ και την ώρα. Γι’ αυτό, επειδή είμαστε προσωρινοί άνθρωποι, ας φροντίζωμε για την ψυχή μας, που είναι πράγμα αθάνατο. Πεθαίνουν οι άνθρωποι, αλλά πώς πεθαίνουν; Πεθαίνομε, αλλά να είμαστε κοντά στον Χριστό. Να αγωνιζόμαστε με προσευχή, με αγάπη».

sportime, 22 Νοεμβρίου 2022

http://aktines.blogspot.com/2022/11/blog-post_23.html

hristospanagia.gr

Καί κομματιάσαμε τήν ψυχή μας πηγαίνοντας ἀπό τὀν ἕναν στόν ἄλλο.

Κάποτε είχαμε τον ευλαβή ιερέα μας, στον οποίο πηγαίναμε, λέγαμε τις αμαρτίες μας. Παίρναμε τη συγχώρηση του Θεού, φεύγαμε με ειρήνη και νέες δυνάμεις για τον αγώνα της ζωής.

Σήμερα διώξαμε τον ιερέα του Θεού και φέραμε δέκα άλλους στη θέση του.

Φέραμε τον ψυχολόγο, τον ψυχίατρο, το νευρολόγο, τον κοινωνιολόγο, τον ειδικό μάγο και άλλους παρατρεχάμενους.

Και κομματιάσαμε την ψυχή μας πηγαίνοντας από τον ένα στον άλλο.

Γεμίζουμε έντυπα, κάνουμε “τεστ” και παίρνουμε με τις χούφτες τα φάρμακα και τελικά γινόμαστε χειρότερα από πριν.

Και χάνουμε τον καιρό μας, βασανιζόμενοι και βασανίζοντες…

Οι δοκιμασίες που περνούμε και όλες οι αρνητικές εκδηλώσεις στη ζωή μας σήμερα, έρχονται για να μας οδηγήσουν σε συναίσθηση των αμαρτιών μας και επομένως στη μετάνοια.

Υπάρχει, αδελφοί μου, δυνατότητα διαφυγής. Ας μη χάσουμε τη δυνατότητα αυτή που ο Κύριος μας δίνει.

Ιερομ. Ευσεβίου, Ομιλίες Πνευματικής Οικοδομής στην Αποκάλυψη, Τόμος Β΄ ταυτότητα διαφυγής.

ΠΗΓΗ

https://simeiakairwn.wordpress.com/2021/08/27/και-κομματιάσαμε-την-ψυχή-μας-πηγαίνο/#more-71338

hristospanagia.gr 

Πατήρ Εὐσέβιος Βίττης, Περί τῆς κένωσης.

…Ἐάν τό ἂδειασμα καί ἡ κένωση τῆς ψυχῆς ἀπό κάθε δικό της “ἲδιον θέλημα” εἶναι ἡ μιά, ἂς τήν ὀνομάσω ἒτσι, ἀρνητική φάση τῆς προσπάθειάς μας, τό γέμισμα, ἡ πλήρωση εἶναι ἡ ἂλλη, ἡ θετική. Ἐνῶ μέ τό ἀριστερό μου χέρι ἀδειάζω τό ἐσωτερικό μου ἀπό ὃ,τι δικό μου ἁμαρτωλό καί ἀτελές, μέ τό δεξί μου γεμίζω παίρνοντας ἀπό τό “πλήρωμα αὐτοῦ (τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ) (Ἰωάν.α΄16) ὃ,τι ἀπαιτεῖται γιά τήν ἀναπλήρωση αὐτοῦ πού πετιέται. Καί αὐτό εἶναι ἡ αγάπη πρός τόν Κύριο. Μοῦ εἶναι τόσο δύσκολη ἡ ἀπόκτησή της, ὣστε νά μοῦ εἶναι τελικά ἀδύνατη, τέτοιος πού εἶμαι τώρα.

Ὑπάρχει ὃμως εὐτυχῶς ἓνας τρόπος γιά νά προχωρήσω κι’ἐγώ ἀπό πιό προσιτούς δρόμους. Μοῦ τό ἐξηγεῖ ὁ ἲδιος ὁ Κύριος “Ἐάν ἀγαπᾶτε με, τάς ἐντολάς τάς ἐμᾶς τηρήσατε”(Ἰω.ιδ΄15). Καί ἀντίστροφα: “Ἐάν τάς ἐντολάς τάς ἐμάς τηρήσατε, μενεῖτε ἐν τῆ ἀγάπη μου” (Ἰω.ιε΄10). Ὃ,τι λοιπόν δικό μου ἀδειάζω πετώντας το ἀπό μέσα μου, πρέπει νά τό ἀντικαθιστῶ μέ τό θέλημα τοῦ Κυρίου μου, μέ τίς “ἐντολές”του πού ἐκφράζουν αὐτό πού ἐκεῖνος θέλει.

Ἒτσι φτάνουμε στήν πεζή πραγματικότητα, στήν ἂμεση καθημερινότητα τῆς πράξης. Μοῦ φτάνει ἡ κατεύθυνση. Ὃταν μοῦ λέει ὁ Χριστός πώς πρέπει νά ἐφαρμόσω τό θέλημά του, εἶναι σάν νά μοῦ λέει: Δέν μπορεῖς ἀκόμα νά μέ δεῖς οὒτε μέ τά μάτια τῆς πίστης. Τό ξέρω. Δέν ἒχω μιά τέτοια ἀπαίτηση ἀπό σένα πού εἶσαι ἀκόμα σαρκικός. Ἡ ἀναγωγή σου σέ μεγαλύτερα ὓψη, ἂν φανεῖς ἂξιος, θά γίνει σιγά σιγά. Κλιμακωτά. Τώρα ἓνα ἒχεις νά κάνεις. Συνεχῶς. “Τήρησον τάς ἐντολάς” (Ματθ. ιθ΄17).

Ἐμένα δέν μέ εἶδες. Τό ξέρω. Ὃμως μπορεῖ νά μέ ἰδεῖς στό πρόσωπο “τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίιστων”(Ματθ. κε΄40). Αὐτούς δέν μπορεῖ νά πεῖς πώς δέν τούς ξέρεις ἢ πώς δέν τούς βλέπεις. Καί ἐφ’ὂσον κάνεις κάτι σ’αὐτούς στό ὂνομά μου, νά τό ξέρεις: “ἐμοί ἐποίησας”!

Ἱερομ. Εὐσεβίου, “ΕΠΙΨΑΥΣΕΙΣ ΑΚΡΩ ΔΑΚΤΥΛΩ”.

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/02/blog-post_67.html

hristospanagia.gr 

Μετανοείτε, ήγγικεν γαρ η βασιλεία των Ουρανών. Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και Βαπτιστής.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο επονομαζόμενος και Βαπτιστής, είναι μεγάλη φυσιογνωμία. Ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός του απένειμε τον τίτλο αυτό λέγοντας κανείς άνθρωπος δε στάθηκε μεγαλύτερος αυτού. Ο Ιωάννης είναι σύγχρονος του Χριστού, συγγενής και ηλικιακά λίγο μεγαλύτερος από τον Θεάνθρωπο Κύριο. Ζει στο μεταίχμιο δυο εποχών. Της προ Χριστού εποχής και της μετά Χριστόν. Αποτελεί, κατά κάποιο τρόπο, τη γέφυρα που ενώνει τις δυο ιστορικές περιόδους. Είναι προφήτης που προαναγγέλλει την έλευση του Κυρίου και ο Πρόδρομος και Βαπτιστής Του. Μεγίστη τιμή και ευλογία για τον Ιωάννη να γίνει ο Βαπτιστής του Κυρίου των πάντων. Ιωάννης (εξελληνισμένος τύπος του εβραϊκού ονόματος Γιοχανάν, που σημαίνει «παρά Θεώ εύρον χάριν»), γιός του Ζαχαρία και της Ελισάβετ, γεννήθηκε κατά θαυμαστό τρόπο από τους υπέργηρους γονείς του. Ο ερχομός του προφητεύτηκε από τους προφήτες Ησαΐα και Μαλαχία (Ησαΐας 40,3. Μαλαχίας 3,1. Ματθαίος 3,3 και 11,13-14). Ο Θεός εισάκουσε τις προσευχές των γονιών του οι οποίοι θεωρούσαν ντροπή να είναι άτεκνοι και έστειλε άγγελο για να αναγγείλει το χαρμόσυνο γεγονός στον Ζαχαρία. Ο Ζαχαρίας χάρηκε, αλλά αμφέβαλε και δια τούτο έχασε την φωνή του μέχρι την ώρα που έγραψε στο πινάκιο το όνομα του παιδιού Ιωάννης, όπως προανήγγειλε ο άγγελος. Τον Ιωάννη αναφέρουν και οι τέσσερεις ευαγγελιστές. Περί της νεανικής ζωής του Ιωάννη και του ιδιωτικού του βίου καμία πληροφορία δεν υπάρχει εκτός της πολύ λιτής αναφοράς του Ευαγγελιστή Λουκά ότι: «το παιδίον ηύξανε και εκραταιούτο πνεύματι και ήν εν ταις ερήμοις έως ημέρας αναδείξεως αυτού προς τον Ισραήλ» (Λουκάς 1,80). Με τη λέξη «ερήμοις» χαρακτηρίζονται τα διάφορα μέρη της ίδιας της ερήμου της Ιουδαίας οι οποίες έφεραν διάφορες επιμέρους ονομασίες και ασχολούνταν με τη μελέτη των γραφών, νηστεία και προσευχή. Φορούσε μάλλινο ένδυμα από τρίχες καμήλας και στη μέση του δερμάτινη ζώνη. Η διατροφή του ήταν πολύ λιτή, άγριο μέλι και ακρίδες (Ματθαίος 3,1-5). Προετοίμαζε τον κόσμο να υποδεκτεί τον αναμενόμενο Μεσσία, τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό. Το κήρυγμά του είχε ως κύριο άξονα αναφοράς τη ρήση «ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών». Καλούσε τους ανθρώπους σε μετάνοια και βάπτιζε τους μετανοούντας με νερό, προτυπώνοντας το βάπτισμα «δι’ ύδατος και Πνεύματος» που μας προσφέρει σήμερα ο Χριστός στην Εκκλησία. Περιέρχονταν σε όλη την περιοχή του Ιορδάνη κηρύσσοντας βάπτισμα μετανοίας (Ματθαίος 3,1. Μάρκος 1,4. Λουκάς 3,3). Το κήρυγμα του Ιωάννη προσήλκυσε πάρα πολλούς ανθρώπους. Πολλοί πήγαιναν για να τον ακούσουν από ολόκληρη την Παλαιστίνη, ακόμη πήγαν και στρατιώτες και Φαρισαίοι. Αυτό πολύ ανησύχησε το Μεγάλο Συνέδριο των Εβραίων το οποίο έστειλε αντιπροσωπεία για να πάει τι δει και να μάθει τι συνέβαινε με τον Ιωάννη, από την οποία και έλαβε ως απάντηση σχετική προφητική ρήση του Προφήτη Ησαΐα "φωνή βοώντος εν τη ερήμω, ευθύνατε την οδόν Κυρίου" (κατά Ιωάννη).       

        Στον Ιορδάνη ποταμό πήγε και ο Χριστός και ζήτησε από τον Ιωάννη να τον βαπτίσει. Ο Ιωάννης αρνήθηκε γιατί ήξερε ποιον είχε μπροστά του, λέγοντας πως δεν είναι άξιος ούτε τα λουριά από τα παπούτσια Του να λύσει. Ο Χριστός του απάντησε ότι έτσι έπρεπε να γίνει και ο Άγιος Ιωάννης υπάκουσε, βάπτισε τον Κύριο. Όταν ο Χριστός βαπτιζόταν τα νερά του Ιορδάνη εστράφησαν προς τα οπίσω, το Πνεύμα εφανερώθει εν είδη περιστεράς και η φωνή του Θεού Πατέρα ακούστηκε ονομάζοντας τον βαπτισθέντα Κύριο Υιό Του. Έχουμε την φανέρωση της ομοουσίου και αδιαιρέτου Αγίας Τριάδος. Του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Μετά από αυτό ο Άγιος Ιωάννης δείχνοντας τον Ιησού λέγει "Ιδέ ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου". Αυτός είναι ο αμνός που κουβαλάει στον ώμο Του τις αμαρτίες όλου του κόσμου. Τις αμαρτίες του καθενός μας, του πεπτωκότος ανθρώπου. Τον πεσμένο στην αμαρτία άνθρωπο ήλθε ο Χριστός στον κόσμο να σώσει. Τους αμαρτωλούς, όχι τους αναμάρτητους. Οι μαθητές του Αγίου Ιωάννη  Ανδρέας και  Ιωάννης έγιναν αργότερα μαθητές του Κυρίου (Ιωάννης 1,35-41).

        Όταν ο Χριστός άρχισε να δραστηριοποιείται δημόσια με λόγους, διδασκαλίες και θαύματα ο κόσμος στράφηκε προς Αυτόν και άρχισε να εγκαταλείπει τον Ιωάννη. Ακολουθούσε το πρότυπο και εγκατέλειπε τον Πρόδρομο. Ο καθένας μας θα περίμενε ο άγιος να στεναχωρηθεί. Απεναντίας αυτός χαιρότανε πάρα πολύ. Ήταν συμπεριφορά πραγματικού χριστιανού και όχι αντίδραση ενός δασκάλου ή φιλοσόφου. Έβλεπε ο Πρόδρομος ότι ο σπόρος που έσπειρε άρχιζε να δίνει καρπούς, διότι ο Κύριος οδηγούσε τον κόσμο στη σωτηρία.

        Στα κηρύγματά του έλεγχε με αυστηρότητα τις παρανομίες και την ανηθικότητα όλων, ακόμα και των δυνατών της εποχής του. Έλεγξε με δριμύτητα, δημόσια, και τον τετράρχη της Γαλιλαίας και Περαίας Ηρώδη Αντύπα, για την ανήθικη ζωή του. Ζούσε παράνομα με τη σύζυγο του  ζώντος αδελφού του Ηρώδη Φιλίππου, την Ηρωδιάδα (Μάρκος 6,18. Λουκάς 3,19). «Οὐκ ἐξεστὶ σοὶ ἔχειν, τὴν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου». Δεν σου επιτρέπεται από το νόμο του Θεού να έχεις τη γυναίκα του αδελφού σου, ο όποιος ζει ακόμα.  Ο Ηρώδης θεωρούσε τον Ιωάννη δίκαιο και άγιο άνθρωπο και φοβόταν να τον τιμωρήσει από τις αντιδράσεις του κόσμου. Παρά ταύτα αναγκάστηκε να το κάνει όταν δεσμεύτηκε στη Σαλώμη, την κόρη της Ηρωδιάδας, να της κάνει ως δώρο ό,τι του ζητήσει. Γιατί πρότεινε αυτό ο Ηρώδης;; Γιατί η Σαλώμη χόρεψε πάρα πολύ λάγνα και προκλητικά στα γενέθλιά του και υπό την επήρεια του οίνου και της σαρκικής απόλαυσης. Αυτή συμβουλεύτηκε την μητέρα της Ηρωδιάδα, η οποία βρήκε την ευκαιρία να απαλλαγεί από τον Άγιο, ο οποίος την έλεγχε για τον έκλυτο βίο της. Συζούσε με άλλον παρά το γεγονός ότι ο άνδρας της ζούσε. Η Ηρωδιάδα συμβούλευσε την κόρη της να ζητήσει την κεφαλή του Αγίου επί πίνακι, όπως μας πληροφορούν οι ευαγγελιστές Ματθαίος (14,3-11) και Μάρκος (6,17-29). Έτσι, ο Ηρώδης ακούγοντας την επιθυμία της Σαλώμης διέταξε τον αποκεφαλισμό του Αγίου. Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος βρήκε μαρτυρικό θάνατο και παρέδωσε τη ψυχή του στον Κύριο. Το σώμα του ενταφιάστηκε από τους μαθητές του (Ματθαίος 14,12. Μάρκος 6,29),  οι οποίοι μετά πήγαν να αναγγείλουν το θλιβερό γεγονός στον Ιησού (Ματθαίος 14,12). Η κεφαλή του μετά από εντολή της Ηρωδιάδας, ενταφιάστηκε κοντά στο ανάκτορο του Ηρώδη στη Μαχαιρούντα, όπου βρέθηκε από δύο μοναχούς που είδαν τον Άγιο στο όνειρό τους. Η κεφαλή του Αγίου Ιωάννη χάθηκε άλλες δύο φορές και όταν βρέθηκε μεταφέρθηκε οριστικά στην Κωνσταντινούπολη. Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος συγκαταλέχθηκε στην χορεία των μεγάλων Αγίων της Εκκλησίας μας και η μνήμη του τιμάται στις 7 Ιανουαρίου. Αξίζει να σημειωθεί, η Εκκλησία αναφέρει πάντα το όνομα του Αγίου μετά την Παναγία και βρίσκεται πάνω από κάθε άλλο Άγιο της Εκκλησίας μας, σύμφωνα με το λόγο του Κυρίου «Αλήθεια σας λέω δεν έχει εγερθεί μεταξύ των γεννημένων από γυναίκες μεγαλύτερος από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή» (Ματθ. 11,11). Αναγνωρίζεται ως ο μεγαλύτερος των Προφητών όπως αναφέρεται στο Απολυτίκιό του. Ονομάστηκε Βαπτιστής του λαού και του Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό. Υπήρξε Μάρτυρας γιατί αποκεφαλίστηκε επισφραγίζοντας το έργο του με το αίμα του. Υπήρξε μέγας ασκητής της ερήμου, τρεφόμενος με ακρίδες και μέλι άγριο, σαν να ήταν πουλί. Γι’ αυτό σε πολλές εικόνες της βυζαντινής αγιογραφίας ο Άγιος εικονίζεται με δυο φτερά φυτρωμένα στους ώμους του και την επιγραφή «το πτηνόν της ερήμου». Εικονίζεται στα εικονοστάσια των Ναών (τέμπλο) κατά κανόνα αριστερά του Κυρίου. Η Εκκλησία βγάζει ειδική μερίδα στην Αγία Πρόθεση στο όνομα του. Κάθε Τρίτη είναι υμνολογικά αφιερωμένη στη μνήμη του. Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος είναι δημοφιλής μεταξύ των Ελλήνων ορθοδόξων. Πολλοί άνθρωποι φέρουν το όνομά του και πολλές εκκλησίες και εξωκλήσια είναι αφιερωμένα στην αγία μνήμη του.

        Η αγία Εκκλησία μας τιμά την ιερά μνήμη του κατ’ έτος στις παρακάτω ημερομηνίες:

         7 Ιανουαρίου, Σύναξη του Τιμίου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού 

Ιωάννου.

           24 Φεβρουαρίου, Α’ και Β’ Εύρεσις της τιμίας κεφαλής του αγίου προφήτου, προδρόμου και βαπτιστού Ιωάννου.

         25 Μαΐου, Γ’ Εύρεσις της τιμίας κεφαλής του αγίου προφήτου, προδρόμου και βαπτιστού Ιωάννου.

          24 Ιουνίου, Γενέθλιον του Τιμίου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού 
Ιωάννου.

29 Αυγούστου, Αποτομή της κεφαλής του Τιμίου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου. Η ημέρα τιμάται με αυστηρή νηστεία.

23 Σεπτεμβρίου, Σύλληψις Τιμίου Προδρόμου.

Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Ἡ πρώην οὐ τίκτουσα, στεῖρα εὐφράνθητι, ἰδοὺ γὰρ συνέλαβες, Ἡλίου λύχνον σαφῶς, φωτίζειν τὸν μέλλοντα, πᾶσαν τὴν οἰκουμένην, ἀβλεψίαν νοσοῦσαν, χόρευε Ζαχαρία, ἐκβοῶν παρῥησίᾳ· Προφήτης τοῦ Ὑψίστου ἐστίν, ὁ μέλλων τίκτεσθαι.

Κοντάκιον
Ἦχος α’. Χορὸς Ἀγγελικὸς

Εὐφραίνεται λαμπρῶς, Ζαχαρίας ὁ μέγας καὶ ἡ πανευκλεής, Ἐλισάβετ ἡ σύζυξ, ἀξίως συλλαμβάνουσα, Ἰωάννην τὸν Πρόδρομον, ὃν Ἀρχάγγελος εὐηγγελίσατο χαίρων, καὶ οἱ ἄνθρωποι, ἀξιοχρέως τιμῶμεν, ὡς μύστην τῆς χάριτος.

Κάθισμα
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Ἐλισάβετ στειρώσεως ἠλευθέρωται, ἡ Παρθένος δὲ πάλιν Παρθένος ἔμεινεν, ὅτε φωνῇ τοῦ Γαβριήλ, γαστρὶ συνέλαβεν, ἀλλ’ ἐν νηδύϊ προσκιρτᾷ τὸν ἐν γαστρὶ παρθενικῇ, Θεὸν προγνοὺς καὶ Δεσπότην, ὁ Πρόδρομος Ἰωάννης, εἰς σωτηρίαν ἡμῶν σαρκούμενον.

Ἕτερον Κάθισμα
Ἦχος δ’. Κατεπλάγη Ἰωσὴφ.

Θυμιῶντι ἐν ναῷ, τῷ Ζαχαρίᾳ Ἱερεῖ, Γαβριὴλ ἐξ οὐρανοῦ, ἐπέστη λέγων πρὸς αὐτον· Ὅτι ἐν γήρᾳ σου ἕξεις καρπὸν εὐκλεῆ. Καὶ στείρωσις ἡ πρίν, τῆς Ἐλισάβετ νυνί, λυθήσεται εὐθύς, καὶ ἀκαρπία γονῆς, καὶ συλλαβοῦσα τέξεται τὸν κήρυκα, τοῦ Ἰησοῦ τε καὶ Πρόδρομον. Αὐτῶν πρεσβείαις, Σωτὴρ τοῦ κόσμου, σῶσον τάς ψυχὰς ἡμῶν.

Ὁ Οἶκος

Τὸ ἱερὸν Εὐαγγέλιον ἀναπτύξωμεν, ὁ Λουκᾶς ἡμῖν ἔγραψεν ὁ Ἱερὸς καὶ θαυμάσιος, καὶ τὴν τοῦ Προδρόμου θεασώμεθα σύλληψιν, τὴν φαιδρὰν καὶ ἐπίσημον· φησὶ γάρ, ὡς εἰσῆλθεν ὁ πρεσβύτης καὶ δίκαιος Ζαχαρίας, εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων τοῦ θυμιᾶσαι, τῷ τῆς ἐφημερίας καιρῷ, ἐπέστη αὐτῷ Γαβριήλ, εὐαγγελιζόμενος καὶ λέγων· Ἕξεις Ἱεράρχα υἱὸν ἐν τῷ γήρᾳ, Προφήτην τε καὶ Πρόδρομον, φωνήν τε καὶ κήρυκα, καὶ λύχνον ἀείφωτον, τὸν μύστην τῆς χάριτος.

Μυργιώτης   Παναγιώτης
Μαθηματικός