"Τι κατόρθωσαν οι άνθρωποι του 20ου αιώνος με τον πολιτισμό! Παλάβωσαν τον κόσμο, μόλυναν την ατμόσφαιρα, τα πάντα"

«Ο πολιτισμός καλός είναι, αλλά, για να ωφελήση, πρέπει να «πολιτισθή» και η ψυχή. Αλλιώς είναι καταστροφή. Ο Άγιος Κοσμάς είπε: «Από τους γραμματισμένους θα έρθη το κακό». Παρ’ όλο που η επιστήμη έχει προχωρήσει τόσο πολύ και έκανε πρόοδο μεγάλη, εν τούτοις με ο,τι κάνουν για να βοηθήσουν τον κόσμο, χωρίς να το καταλαβαίνουν, καταστρέφουν τον κόσμο. Ο Θεός άφησε τον άνθρωπο να κάνη του κεφαλιού του, αφού δεν Τον ακούει, και έτσι τρώει το κεφάλι του. Καταστρέφεται μόνος του ο άνθρωπος με αυτά που φτιάχνει.

Τι κατόρθωσαν οι άνθρωποι του 20ου αιώνος με τον πολιτισμό! Παλάβωσαν τον κόσμο, μόλυναν την ατμόσφαιρα, τα πάντα. Η ρόδα, αν ξεφύγη από τον άξονα, γυρίζει συνέχεια χωρίς σκοπό. Έτσι και οι άνθρωποι, άμα ξεφύγουν από την αρμονία του Θεού, βασανίζονται! Παλιά υπέφεραν οι άνθρωποι από τον πόλεμο· σήμερα υποφέρουν από τον πολιτισμό. Τότε έφευγαν από τις πόλεις στα χωριά εξ αιτίας του πολέμου και με ένα χωραφάκι περνούσαν. Τώρα θα φύγουν από τις πόλεις εξ αιτίας του πολιτισμού, γιατί δεν θα μπορούν να ζήσουν μέσα σ’ αυτές. Τότε ο πόλεμος έφερνε θάνατο. Τώρα ο πολιτισμός φέρνει αρρώστια».

Απόσπασμα

Άγιος Παΐσιος 

psigmataorthodoxias3.wordpress 

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης - Συζήτηση με του λογισμούς.

- Γέροντα, όταν έρχεται ένας λογισμός υπερήφανος, υποφέρω.

- Τόν κρατάς μέσα σου;

- Ναί.

 - Γιατί τόν κρατάς; Νά του κλείνεις την πόρτα. Άμα τον κρατάς μέσα σου, ζημία έχεις. Έρχεται ό λογισμός σαν τόν κλέφτη, του άνοίγεις τήν πόρτα, τόν βάζεις μέσα, πιάνεις κουβέντα μαζί του, και μετά έκεϊνος σέ κλέβει. Με τόν κλέφτη πιάνει κανείς κουβέντα; "Όχι μόνον κουβέντα δέν πιάνει, άλλά κλειδώνει τήν πόρτα, γιά νά μήν μπει μέσα. Μπορεί άκόμη και νά μή συζήτησεις μαζί του, άλλά γιατί νά τόν αφήσεις νά περάσει; Ας πούμε ένα παράδειγμα, δέν λέω ότι έχεις τέτοιους λογισμούς, άλλά άς υποθέσουµε ότι σου έρχεται ένας λογισμός ότι μπορούσες νά είσαι έσυ Γερόντισσα. Εντάξει, ήρθε ό λογισμός. Μόλις έρθει, πές στόν έαυτό σου: «πολύ καλά… θέλεις νά είσαι Γερόντισσα; γίνε πρώτα στόν έαυτό σου Γερόντισσα», οπότε άμέσως κόβεις τήν συζήτηση. Τί, μέ τόν διάβολο θά συζητάμε; Βλέπεις, όταν ό διάβολος πηγε νά πειράξει τόν Χριστό, Εκεινος του είπε: «΄Υπαγε όπίσω μου, σατανά». Αφου ό Χριστός είπε στόν διάβολο: «άντε πήγαινε...», έμεϊς τί νά συζητάμε;

- Γέροντα, είναι κακό νά συζητάω έναν άριστερό λογισμό, γιά νά δώ άπό που προέρχεται;

- Τό κακό είναι ότι δέν συζητάς μέ τόν λογισμό, όπως νομίζεις, άλλά μέ τό ταγκαλάκι. Περνάς εύχάριστα έκείνη τήν ώρα, μετά όμως παιδεύεσαι. Νά μή συζητάς καθόλου τέτοιους λογισμούς. Νά πιάνεις τήν χειροβομβίδα και νά τήν πετάς στόν έχθρό, γιά νά τόν σκοτώσεις. Η χειροβομβίδα έχει την ιδιότητα νά μή σκάει άμέσως, άλλά μετά δυο - τρία λεπτά. Έτσι και ο άριστερός λογισμός, αν τόν διώξεις άμέσως, δέν μπορεί νά σέ βλάψει. Αλλά έσυ μερικές φορές δέν έχεις έγρήγορση, δέν λές τήν ευχή, και δέν μπορείς νά άμυνθής. Έρχεται τό τηλεγράφημα του διαβόλου άπ’ έξω, τό παίρνεις, τό διαβάζεις, τό ξαναδιαβάζεις, τό πιστευεις και τό περνάς στό άρχεϊο. Αυτούς τους φακέλους θά τους παρουσιάσει τό ταγκαλάκι την ήμερα της Κρίσεως, γιά νά σέ κατηγορήσει.

- Γέροντα, πότε η προσβολή ένος άριστερού λογισμού είναι πτώση;

- Έρχεται ό λογισμός καί τόν διώχνεις άμέσως. Αύτό δεν είναι πτώση. Έρχεται καί τόν συζητάς. Αυτό είναι πτώση. Έρχεται, τόν δέχεσαι λίγο καί μετά τόν διώχνεις. Αύτό είναι μισή πτώση, γιατί και τότε έχεις πάθει ζημιά, επειδή μόλυνε ό διάβολος τόν νού σου. Δηλαδη είναι σαν νά ηρθε ό διάβολος καί τού είπες: «Καλημέρα, τί γίνεται; Καλά; Κάθησε νά σε κεράσω. Α, ο διάβολος είσαι; Φύγε τώρα». Αφού είδες ότι είναι ο διάβολος, γιατί τον έβαλες μέσα; Τόν κέρασες καί θά …ξανάρθη.

από το βιβλίο: «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ τόμος Γ σελ 66»  (ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ – ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ)

Τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου Γεωργίου Καψάνη, Καθηγουμένου Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους. Πῶς μπορεῖ νὰ ἀπαλλαγεῖ ὁ πιστὸς ἀπὸ τὸν παλαιὸ πτωτικὸ ἄνθρωπο;

Ὅλοι αἰσθανόμαστε ὅτι φέρουμε τὰ ἴχνη τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου. Κύριο χαρακτηριστικό του εἶναι ἡ φιλαυτία, δηλαδὴ ἡ ἀρρωστημένη ἐγωκεντρικὴ «ἀγάπη» τοῦ ἑαυτοῦ μας. Ἡ φιλαυτία δὲν μᾶς ἀφήνει νὰ ἀγαπήσουμε ἀληθινὰ καὶ ἀνιδιοτελῶς τὸν Θεὸ καὶ τὸν ἄνθρωπο.

Ἀπὸ τὴν φιλαυτία γεννῶνται τὰ πάθη. Ἐμπαθεῖς καθὼς εἴμαστε δὲν μποροῦμε νὰ συνδεθοῦμε ἀπαθῶς μὲ τὰ ἄλλα ἀνθρώπινα πρόσωπα καὶ τὰ πράγματα. Οἱ σχέσεις μας γίνονται ἐμπαθεῖς καὶ ἐγωιστικὲς καὶ μᾶς ἐμποδίζουν νὰ χαροῦμε ἀληθινὰ τοὺς συνανθρώπους μας καὶ τὰ ἄλλα ἀγαθά τοῦ κόσμου. Αὐτὸ τελικά μᾶς ὁδηγεῖ στὴν μοναξιά, τὸ κενό, τὸ ἀδιέξοδο.

Ὅταν λοιπὸν λέμε παλαιὸ ἄνθρωπο, ἐννοοῦμε τὸν ἀρρωστημένο ἐγωκεντρισμό, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ὅλοι μας, ἄλλος λιγότερο καὶ ἄλλος περισσότερο, πάσχουμε.

Πῶς θὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ αὐτὴ τὴν βαριὰ πνευματικὴ ἀρρώστια, ποὺ δηλητηριάζει ὅλη μας τὴν ὕπαρξη;

Μόνο κάποιος ἐλεύθερος ἀπὸ τὴν ἀρρώστια αὐτὴ θὰ μποροῦσε νὰ γίνει ὁ ἰατρός μας. Μόνο ἕνας καινός, καινούργιος ἄνθρωπος θὰ μποροῦσε νὰ δώσει καὶ σέ μᾶς τὴν δυνατότητα νὰ ξεπεράσουμε τὴν ἀρρώστια τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου… καὶ νὰ γίνουμε καὶ ἐμεῖς καινοὶ – καινούργιοι ἄνθρωποι.

Ὅλοι γνωρίζουμε, ὅτι αὐτὸς ὁ καινὸς ἄνθρωπος εἶναι ὁ Θεάνθρωπος, ὁ Σωτῆρας μας Χριστός, ποὺ κατὰ τὴν Γραφὴ «ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ».

Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἀπὸ ἄπειρη ἀγάπη γιά μᾶς, προσφέρεται σέ μᾶς νὰ ἑνωθοῦμε μαζί Του καὶ ἔτσι νὰ μᾶς μεταδώσει τὴν ἰδικὴ Του νέα ζωή.

Μὲ τὸ Ἅγιο Βάπτισμα, τὸ Χρίσμα, τὴν Θεία Κοινωνία, γίνεται ἡ ἐνσωμάτωσή μας στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ζωοποίησή μας ἀπὸ τὸν Χριστό.

Κάθε Χριστιανὸς ποὺ μετέχει στὴν ζωὴ τοῦ Χριστοῦ, μέσα στὸ σῶμα Του ποὺ εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἔχει λάβει μὲ τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τὰ σπέρματα τῆς νέας ζωῆς. Πρέπει ὅμως καὶ νὰ ἀγωνισθεῖ, γιὰ νὰ καθαρίζεται ὅλο καὶ περισσότερο ἀπὸ τὰ πάθη καὶ νὰ στολίζεται μὲ τὶς ἀρετές.

Ἂς τὸ ποῦμε ἁπλά: Ὅσο ὁ ἄνθρωπος ἀδειάζει ἀπὸ τὸν ἐγωισμό του, τόσο γεμίζει μὲ τὴν ἀληθινὴ ἀγάπη καὶ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ. Ὅσο περιορίζεται ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος, τόσο αὐξάνει ὁ καινὸς ἄνθρωπος. Αὐτὸ τὸ πέρασμα ἀπὸ τὸν παλαιὸ στὸν νέο ἄνθρωπο δὲν εἶναι εὔκολο, γιατί τὰ πάθη ἔχουν βαθιὲς ρίζες μέσα μας καὶ δὲν ξεριζώνονται εὔκολα.

Χρειάζεται συνεχὴς καὶ πολυχρόνιος ἀγῶνας γιὰ τὴν κάθαρση ἀπὸ τὰ πάθη. Αὐτὸς εἶναι ὁ ἀγῶνας τῆς μετανοίας. Κάθε ἡμέρα πρέπει νὰ μετανοοῦμε γιὰ τὴν παλαιότητά μας, δηλαδὴ τὴν ἁμαρτωλότητά μας, τὴν ἐμπάθειά μας, τὸν ἐγωκεντρισμό μας, τὴν ἀδυναμία μας νὰ ἀγαπήσουμε ὁλοκληρωτικὰ τὸν Θεὸ Πατέρα μας καὶ τὸν συνάνθρωπό μας. Καὶ κάθε ἡμέρα καλούμεθα νὰ ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὴν ἀγάπη, τὴν ταπείνωση, τὴν καθαρὰ ἐξομολόγηση, τὴν ἐγκράτεια, τὴν δικαιοσύνη, τὴν ἀνεξικακία, τὴν προσευχή.

Ἔτσι γίνεται σιγὰ – σιγὰ μέσα μας μία νέα πνευματικὴ γέννηση, ἡ γέννηση τοῦ καινοῦ ἀνθρώπου, ποὺ εἶναι χαριτωμένος μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ.

Ὅπως ὅμως κάθε τοκετὸς συνοδεύεται ἀπὸ ὠδίνες, ἔτσι καὶ ἡ πνευματικὴ γέννηση προϋποθέτει τὶς ὠδίνες τῆς μετανοίας. Ὅταν σταυρώνουμε τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο, πονᾶμε, ἀλλὰ τότε εἶναι ποὺ ἀνασταίνεται μέσα μας ὁ νέος ἄνθρωπος. Συσταυρωνόμαστε μὲ τὸν Χριστὸ γιὰ νὰ συναναστηθοῦμε μαζί Του.

Μὲ τὸν ὑπομονετικὸ λοιπὸν καὶ καθημερινό μας ἀγῶνα τῆς μετανοίας, θὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὸν παλαιὸ καὶ πτωτικὸ ἄνθρωπο καὶ θὰ μεταμορφωθοῦμε σὲ καινοὺς ἀνθρώπους. Αὐτὸ συνέβη στὴν ζωὴ τῶν ἁγίων μας, οἱ ὁποῖοι μὲ τοὺς θαυμαστοὺς βίους τους μᾶς δείχνουν τὸν δρόμο.

Τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου Γεωργίου Καψάνη, Καθηγουμένου Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους

agiazoni

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2023/12/blog-post_71.html#more

ristospanagia.gr 

Μακαριστός Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης. «Ἀντίσταση στὰ ῥεύματα τῆς ἐποχῆς…».

«Τὰ ψόφια ψά­ρια τὰ παίρνει τὸ ῥεῦμα, ἐνῷ τὰ ζωντανὰ πᾶ­νε κόντρα στὸ ῥεῦμα. Τί εἴμαστε, ἀγαπητοί μου, νεκροὶ ἢ ζωντανοὶ χριστιανοί; 

Ἂν εἴμαστε νεκροί, θὰ μᾶς παρασύρει στὴν ἄβυσσο τὸ ῥεῦμα τῆς ἁμαρτίας.

Ἂν ὅμως εἴμαστε ζων­τανοί, θὰ πᾶμε κόντρα μὲ ὅλα τὰ ῥεύματα. Ἀντίσταση στὰ ῥεύματα τῆς ἐποχῆς…».

~Μακαριστός Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης~

hristospanagia.gr 

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς. Δογματική: Ο άνθρωπος μεταξύ διαβόλου και Θεού.

((Ἐπιμέλεια π. Ἀθανασίου Μηνᾶ)

(Ἕνα μικρό ἀντίδωρο στούς ἀπανταχοῦ ἀγωνιζομένους ὀρθοδόξους χριστιανούς)

Σέ τοῦτον τόν κόσμο, ὁ ἄνθρωπος βρίσκεται πάντοτε μεταξύ τοῦ διαβόλου καί τοῦ Θεοῦ, συμφιλιώνεται εἴτε μέ τόν ἕνα εἴτε μέ τόν Ἄλλο, ζεῖ εἴτε μέ τόν ἕνα εἴτε μέ τόν Ἄλλο. Εἶναι φίλος τοῦ διαβόλου καί ζεῖ μέ αὐτόν, ὅταν βαδίζει στίς ἁμαρτίες καί τά πάθη, ἐπειδή αὐτά εἶναι ἡ ψυχή, ἡ καρδιά τοῦ διαβόλου. Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά εἶναι φίλος τοῦ Θεοῦ, ζεῖ μέ Αὐτόν, ὅταν πορεύεται μέ τίς ἅγιες ἐντολές τοῦ Κυρίου, ὅταν γίνεται σύσσωμος τοῦ Θεανθρωπίνου σώματος τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ἐκκλησίας, στήν ὁποία ἀποθησαυρίζεται ὁλόκληρος ὁ πλοῦτος, ὅλων τῶν Θείων αἰωνιοτήτων. Ναί, σέ τοῦτον ἐδῶ τόν κόσμο, ὁ ἄνθρωπος παρακάθεται, πάντοτε, εἴτε στήν τράπεζα τοῦ διαβόλου εἴτε στήν τράπεζα τοῦ Κυρίου Χριστοῦ, τοῦ Μόνου Ἀληθινοῦ Θεοῦ [1].

Τό ἀνθρώπινο γένος δοκιμάζει, καθημερινῶς, στόν κόσμο μας τήν ἐμπειρία νά ὁδηγοῦνται οἱ ἄνθρωποι στήν ἀπώλεια εἴτε λόγῳ τῆς ἄγνοιας εἴτε τῆς μή ἀναγνωρίσεως τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ καί Κυρίου, Ἰησοῦ Χριστοῦ. Μέ ἄλλα λόγια ἐκπίπτουν, ἐξαιτίας εἴτε τῆς ἀθεΐας εἴτε τῆς εἰδωλολατρείας. Αὐτή ἡ ἄγνοια ἤ ἡ μή ἀναγνώριση τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπιφέρει τήν ἄγνοια ἤ τήν μή ἀναγνώριση τοῦ μόνου ἀληθινοῦ ἀγαθοῦ σέ αὐτόν τόν κόσμο: τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ. Αὐτοί οἱ ἄνθρωποι ζοῦν «ἐν ἀσελγείαις, ἐπιθυμίαις, οἰνοφλυγίαις, κώμοις, πότοις καί ἀθεμίτοις εἰδωλολατρείαις» [2]. Ναί, «ἀθεμίτοις εἰδωλολατρίαις», γιατί ἡ εἰδωλολατρεία εἶναι πάντοτε σέ πληθυντικό ἀριθμό. 

Ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος δέν ἀναγνωρίζει τόν μόνο ἀληθινό Θεό, θέλοντας καί μή ἀναγνωρίζει ἕνα ἀναρίθμητο πλῆθος ἄλλων, μικρότερων θεοτήτων, ψευδῶν θεῶν, εἰδώλων. Πρόκειται γιά τίς ἐπιθυμίες καί τά πάθη πού δέν ἔχουν οὔτε ἀριθμό οὔτε τέλος. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος δελεάζεται ἀπό μία τέτοια μικρή, μικρή θεότητα, τότε αὐτή τόν παρασύρει στίς ὑπόλοιπες ἐπιθυμίες καί τά πάθη καί τότε εἶναι πού τόν κατακομματιάζουν καί τόν κατασπαράζουν οἱ ἀναρίθμητοι ψευδεῖς καί ἀδηφάγοι θεοί. Καί ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι σέ θέση νά ἀμυνθεῖ σέ αὐτήν τήν ἀγέλη τῶν τρομερῶν θηρίων καί τῶν δελεαστικῶν πειρασμῶν. Τό μικρότερο πάθος ὁδηγεῖ σέ μεγαλύτερο καί ἔτσι σταδιακά, βυθίζεται σέ ὅλο καί μεγαλύτερα πάθη, ὥσπου, ἐν τέλει, δέν μπορεῖ νά ἀναδυθεῖ ἀπ’αὐτά. Καί κάθε πάθος ἐμπεριέχει ἀναρίθμητα εἴδωλα καί κάθε ἐπιθυμία φέρει ὅλο καί περισσότερα εἴδωλα, πού δέν ἔχουν τελειωμό.

Τά εἴδωλα εἶναι σάν τή δυνατή φωτιά, μέσα της κατακαίγονται καί ἡ συνείδηση καί ἡ ψυχή καί ἡ καρδιά καί τό θέλημα τοῦ ἀνθρώπου. Γι’ αὐτό καί ὁ ἅγιος Ἀπόστολος τῆς ἀγάπης παρακαλεῖ τούς χριστιανούς: «Τεκνία, φυλάξατε ἑαυτούς ἀπό τῶν εἰδώλων» [3].

Ἀπό τά εἴδωλα προέρχονται ὅλα τά κακά, καί τά μικρά καί τά μεγάλα. Καί κάθε ἄνθρωπος εἶναι εἰδωλολάτρης, ἐφ’ ὅσον δέν πιστεύει στόν μόνον Ἀληθινό Θεό, στόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Διότι, ὁπωσδήποτε σέ κάτι πιστεύει, εἴτε ὄν εἶναι αὐτό εἴτε πράγμα, εἴτε σέ ὁρατά εἴτε σέ ἀόρατα εἴδωλα, ὅπως εἶναι ὁ ἥλιος, ἡ σελήνη, οἱ ἀστέρες, οἱ ἄνθρωποι, ὁ πολιτισμός, ἡ τεχνολογία, ἡ φυλή, ἡ κοινωνική τάξη, τά πάθη, οἱ ἡδονές καί […] τό ὄνομά τους «Λεγεών». Ἀπό τό πρῶτο ὥς τό τελευταῖο ὅλα τά παραπάνω εἶναι εἰδωλολατρία.

Δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι τό καθένα ἀπ’αὐτά φονεύει ὅ,τι κάνει ἄνθρωπο τόν ἄνθρωπο, φονεύει δηλαδή ὅ,τι θεοειδές, θεονοσταλγικό, ἀθάνατο, θεῖο, αἰώνιο. Γι’ αὐτό καί ὁ ἅγιος Ἀπόστολος νουθετεῖ καί ἐντέλλεται στούς χριστιανούς: «Διόπερ, ἀγαπητοί μου, φεύγετε ἀπό τῆς εἰδωλολατρείας» [4]. Οἱ ἄνθρωποι, διά τῶν ποικιλόμορφων εἰδωλολατρειῶν, ἔμμεσα ἤ ἄμεσα, θυσιάζουν τούς ἑαυτούς τους στὀν διάβολο, προσφέρονται ὡς θυσία στόν διάβολο. 

Σέ τελευταία ἀνάλυση, κάθε εἰδωλολατρία εἶναι σατανολατρία καί κάθε εἰδωλο-διακονία εἶναι σατανο-διακονία. Μήπως δέν λατρεύει, δέν διακονεῖ, δέν προσφέρει θυσία τήν ψυχή του στόν διάβολο ἐκεῖνος πού ζεῖ στά πάθη καί στήν ἡδονή, ὅποιος ὑπηρετεῖ ὁποιονδήποτε καί ὁ,τιδήποτε, ἐκτός ἀπό τόν μόνον ἀληθινό Θεό καί Κύριο, Ἰησοῦ Χριστό; Αὐτό εἶναι τόσο ξεκάθαρο γιά κάποιον πού μπορεῖ, μέ φρόνηση, νά κρίνει. Γι’ αὐτό καί ὁ θεόσοφος Ἀπόστολος λέγει στούς πρώην εἰδωλολάτρες Κορινθίους: «ὡς φρονίμοις λέγω…οὐ θέλω δέ ὑμᾶς κοινωνούς τῶν δαιμονίων γίνεσθαι. Οὐ δύνασθε ποτήριον Κυρίου πίνειν καί ποτήριον δαιμονίων· οὐ δύνασθε τραπέζης Κυρίου μετέχειν καί τραπέζης δαιμονίων» [5].

Ἀναμφίβολα, ὁλόκληρο τό Εὐαγγέλιο τοῦ Σωτῆρος ἔγκειται στό ὅτι «τό σῶμα[…] τῶ Κυρίῳ, καί ὁ Κύριος τῶ σώματι».Ἔτσι γνωρίζουμε τό αἰώνιο μυστήριο τοῦ ἀνθρωπίνου ὄντος [6]: πώς ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ Σωτήρας ὁλοκλήρου τοῦ ἀνθρώπου, ὄχι μόνο τῆς ψυχῆς ἀλλά καί τοῦ σώματός του. 

Γι’ αὐτό καί τό σῶμα τοῦ χριστιανοῦ ὀφείλει νά εἶναι ναός ἅγιος, στόν ὁποῖο ζεῖ ἡ ἁγία ψυχή στόν κόσμο μας καί στόν ὁποῖο πρόκειται νά ζήσει καί μετά τήν κοινή ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Τά σώματα τῶν χριστιανῶν, διά τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος, τῆς Θείας Μεταλήψεως καί τοῦ εὐαγγελικοῦ τους βίου, ἔγιναν ἀναπόσπαστα μέρη τοῦ Θεανθρώπινου σώματος τοῦ Χριστοῦ. Τά σώματα αὐτά δέν ἀνήκουν πλέον στούς ἴδιους, ἀλλά σέ Ἐκεῖνον. Ὅ,τι ἔγινε μέ τό ἅγιο σῶμα Ἐκείνου πρόκειται νά συμβεῖ στά σώματα τῶν χριστιανῶν.

Γι’ αὐτό καί ὁ ἅγιος Ἀπόστολος εὐαγγελίζεται: «ὁ δέ Θεός καί τόν Κύριον ἤγειρε καί ἡμᾶς ἐξεγερεῖ διά τῆς δυνάμεως αὐτοῦ…» [7].

Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτῳ [8].

«Ὤ οἱ ἐγκαταλείποντες ὁδούς εὐθείας, τοῦ πορευθῆναι ἐν ὀδοῖς σκότους! Ὤ οἱ εὐφραινόμενοι ἐπί κακοῖς, καί χαίροντες ἐπί διαστροφῇ κακῇ! ὦν αἱ τρίβοι σκολιαί, καί καμπύλαι αἱ τροχιαί αὐτῶν, τοῦ μακράν σε ποιῆσαι ἀπό ὁδοῦ εὐθείας, καί ἀλλότριον τῆς δικαίας γνώμης. Υἱέ, μή σέ καταλάβῃ βουλή κακή,…..Χρηστοί ἔσονται οἰκήτορες γῆς· ἄκακοι δέ ὑπολειφθήσονται ἐν αὐτῇ· ὅτι εὐθεῖς κατασκηνώσουσι γῆν, καί ὅσιοι ὑπολειφθήσονται ἐν αὐτῇ. Ὁδοί ἀσεβῶν ἐκ γῆς ὀλοῦνται· οἱ δέ παράνομοι ἐξολοθρευθήσονται ἀπ’αὐτῆς» [9].

Καλόν ἀγώνα καί Καλή Ἀνάσταση σύν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις.

Γένοιτο Κύριε. Ἀμήν.

______________

1. Βλ. Α’ Κορ.,10,21

2. Α’ Πέτρ., 4, 3

3. Α’ Ἰω.5,21.

4. Α’ Κορ.10,14.

5. Α’ Κορ.10,15-21.

6. «Σήμερον τῆς σωτηρίας ἡμῶν τό κεφάλαιον, καί τοῦ ἀπ’αἰῶνος μυστηρίου ἡ φανέρωσις·ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, υἱός τῆς Παρθένου γίνεται,και Γαβριήλ την χάριν εὐαγγελίζεται. Διό καί ἡμεῖς σύν αὐτῷ, τῇ Θεοτόκῳ βοήσωμεν· Χαῖρε,Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετά σοῦ». Ἀπολυτίκιον τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου.

7. Α’ Κορ.,6,14·16.

8. Παροιμιῶν Σολομώντος.Β’,1-22

9. Ἰδιόμελον, Πέμπτης τῆς Α’ Ἐβδομάδος ἑσπέρας: «Οἱ ποθοῦντες τοῦ θείου Πάσχα μετασχεῖν, οὐκ ἀπ’Αἰγύπτου, ἀλλ’ἐκ Σιών ἀρχομένου, τήν τῆς ἁμαρτίας ζύμην, ἐξάρομεν τῇ μετανοίᾳ· περιζώσωμεν τάς ὀσφύας ἡμῶν, τῇ νεκρώσει τῶν ἡδονῶν· καλλωπίσωμεν τούς πόδας, ὑποδήμασι κωλυτικοῖς, ἐκ πάσης ὁδοῦ πονηρᾶς, καί στηριχθῶμεν, τῇ βακτηρίᾳ τῆς πίστεως· μή ζηλώσωμεν τούς ἐχθρούς, τοῦ δεσποτικοῦ Σταυροῦ, θεοποιοῦντες τήν γαστέρα· ἀλλ’ἀκολουθήσωμεν, τῷ διά νηστείας ἡμῖν, τήν κατά τοῦ διαβόλου νίκην ὑποδείξαντι, Σωτῆρι τῶν ψυχῶν ἡμῶν».

alopsis.gr 

Εκ του ιστολόγιου:

Αγαπητοί, ειδικά σήμερα με την τεχνολογία, μέσω της οποία μπορούμε να δούμε, τραγουδιστές, ποδοσφαιριστές, αγώνες ποδοσφαίρου, μπάσκετ κλπ, πολιτικούς, ηθοποιούς, οδηγούμαστε στην ειδωλολατρία, θεοποιώντας ανθρώπους.

Ειδικά στο ποδόσφαιρο, που φανατισμένοι (ο φανατισμός δεν έχει θέση στην Ορθοδοξία), βλέπουν τις ομάδες, σαν «Θρησκεία». Κάποιοι μέσα από αυτόν τον φανατισμό, που αποτελεί σκοτισμό του Νου και της Ψυχής, οδηγούνται σε ακραίες πράξεις. Δέρνουν ή και ακόμα δολοφονούν συνανθρώπους τους άλλων ομάδων!! Σχηματίζονται σαν αγέλες λύκων, κλείνουν ραντεβού και δέρνονται. Σας φαίνονται αυτά δουλειά του Θεού ή του Διαβόλου; Ο Θεός να βάλει το χέρι του.

Ζούνε για την ομάδα τους καθημερινά αλλά και όταν γίνονται αγώνες με άλλες ομάδες. Βάζουν στην καρδιά τους το άθλημα (ποδόσφαιρο, μπάσκετ κλπ) και διώχνουν τον Ιησού Χριστό. Φυσικά μία τέτοια εσωτερική κατάσταση ευνοεί τον πονηρό, τον Μισάνθρωπο, που τους οδηγεί στην Ειδωλολατρική αγάπη προς ομάδες και παίκτες αυτών. Κάνει η ομάδα μια μεταγραφή παίκτη και τον περιμένουν στο αεροδρόμιο σαν «Μεσσία».

Είναι διατεθειμένοι να πεθάνουν για ανθρώπους που κλοτσάνε μία μπάλα. Εντελώς πτωτικός ο δρόμος που ακολουθούν.

Άλλοι πηγαίνουν σε συναυλίες και θεοποιούν καλλιτέχνες. Ανθρώπους δηλαδή. Μάλιστα έχουν και αφίσες στα δωμάτιά τους….Ναι έχουν αφίσες…

Άλλοι θεοποιούν ανθρώπους που μέσα από τη φιλοσωματία τους, κάνουν σώματα μυϊκά έντονα. Τους μιμούνται και πάνε σε γυμναστήρια για να «φροντίσουν» το σώμα τους και να το επιδείξουν στους λοιπούς. Ένας νεαρός στο youtube, εντελώς ακατήχητος, μιλάει για τη διαφορά του Χριστιανισμού με άλλες θρησκείες, επιδεικνύοντας τα μπράτσα του.

Λησμονεί όμως πως η φιλοσωματία είναι πάθος. Φυσικά δε γνωρίζει τα Αγιοπατερικά κείμενα και τα όσα λέει, είναι πλανεμένες πεποιθήσεις. Είναι λέει δύο χρόνια χριστιανός. Είναι δυνατόν με δύο Χρόνια Χριστιανός να μιλάει για την Ορθοδοξία μας; Κρίμα.

Πολλοί κάνουν είδωλα πολιτικούς. Ή θεοποιούν πολιτικά κόμματα και τα υπηρετούν. Ακόμα μαλώνουν και με άλλους φανατισμένους άλλων κομμάτων.

Αναφορικά με όσους πηγαίνουν σε γυμναστήρια για να «χτίσουν» σώμα, πολλοί παίρνουν και ουσίες αναβολικές, που κάνουν κακό και στην υγεία τους. Δυστυχώς δε, ακόμη και γυναίκες κάνουν εξουθενωτικές ασκήσεις πίνοντας και σκευάσματα και το σώμα από γυναικείο, θυμίζει ανδρικό. Χώρια που έχουν το πάθος της Πολυφαγίας και τρώνε και τρώνε….Αυτά αγαπητοί δεν είναι Χριστιανικά πράγματα.

Θεοποιούμε καλλιτέχνες. Συχνά ακούμε «πεθαίνω για τον τάδε ηθοποιό, τραγουδιστή». Βέβαια δε λείπουν και «ιερωμένοι», που πάνε και σπάνε ΑΤΜ τραπεζών, ξηλώνουν κουτιά για το ίντερνετ και γενικά βανδαλίζουν το κάθε τι.

Είδωλα κάνουν και τους μέντιουμ, μελλοντολόγους, αστρολόγους και δε μπορούν χωρίς τη γνώμη τους να κάνουν το οτιδήποτε. Αν είναι δυνατόν. Πολιτικοί και καλλιτέχνες έχουν τον προσωπικό τους Αστρολόγο ως σύμβουλο. Καταλαβαίνετε το βαθμό πτώσης; Καταλαβαίνεται ποιον συμβουλεύονται πίσω από αυτούς; Φυσικά και όχι το Θεό. Όπου υπάρχουν αυτοί, λείπει αγαπητοί η Θεία Χάρης και μπαίνει η Διαβολική επήρεια.

Εμείς έχουμε τον Τριαδικός Θεό. Τον Ιησού Χριστό τον νικητή του Θανάτου, Την Παναγία, τους Αγίους μας. Την Αλήθεια. Αυτόν δοξολογούμε. Δεν έχουμε ανάγκη από τα ψεύτικα είδωλα. «Άνω στώμεν τας καρδίας» και «Έχομεν προς τον Κύριον» αγαπητοί.

Εκεί αγαπητοί ανήκουμε. Εκεί οι καρδιές μας είναι. Στον Εσταυρωμένο Ιησού Χριστό που ήρθε εδώ στην εξορία του ανθρώπου, στη Γη. Είναι μαζί μας και κοντά μας. Μαζί με την Υπεραγία Θεοτόκο και πλήθος Αγίων.

Μη βάζουμε λοιπόν στις καρδιές μας, τα κτίσματα και προσκυνούμε και αγαπάμε αυτά και όχι τον Κτίστη. Τον Δημιουργό μας τον Κύριό μας και Θεό μας.

Οι άνθρωποι, ούτε το μέλλον δε μπορούν να μας πουν, ούτε χαρά μπορούν να μας δώσουν. Χαρά που θα γεμίσει την ψυχή μας με τη Θεία Χάρη και θα μας φέρει κοντά σε αυτόν που θέλει να είναι ο Νυμφίος της Ψυχής μας. Η χαρά η κοσμική είναι μπαλόνι που ξεφουσκώνει γρήγορα και μετά αισθανόμαστε κενοί μέσα μας.

Η χαρά η Θεϊκή, ποτέ δεν έχει τέλος. Εκτός αυτού, είναι άλλου είδους χαρά. Είναι του Δημιουργού μας, που τον έχει ανάγκη η ψυχή η οποία ελαφραίνει  από βάρη και βάσανα όταν μέσα στην καρδιά μας έχουμε τον Γλυκύτατο, Ιησού Χριστό. Λένε οι Άγιοι Πατέρες μας, πως τις πίκρες της αμαρτίας, τις διώχνει ο Γλυκύτατος Ιησούς Χριστός.

Μακριά λοιπόν από όλα τα είδωλα. Ανθρώπινα ή Υλικά. Κοντά στο Ευαγγέλιο και στα Αγιοπατερικά κείμενα. Εκεί είναι το φως. Εκεί είναι η Σωτηρία, εκεί είναι η Αλήθεια.

Μην ξεχνάμε τη μέλλουσα ζωή. Μην ξεχνάμε πως θα κριθούμε. Μην ξεχνάμε πως ο Θεός είναι καρδιογνώστης. Μην ξεχνάμε πως Εκείνος πραγματικά και κάθε στιγμή είναι κοντά μας, παντού και είναι ο στοργικός πατέρας που μας περιμένει κοντά Του. Η Μετάνοια, η Ταπείνωση, η Εξομολόγηση, η Θεία Ευχαριστία και η Εκκλησία είναι ο δρόμος προς Εκείνον.

Τα ενενήντα εννιά βήματα τα κάνει ο Εσταυρωμένος για εμάς Ιησούς. Σε εμάς αφήνει το ένα βήμα στο οποίο είναι και εκεί δίπλα μας για να μας βοηθήσει μαζί με την Υπεραγία Θεοτόκο και τους Αγίους Πατέρες.

Μακριά λοιπόν από την Ειδωλολατρία και κοντά στην μοναδική Αλήθεια.

Α.Η.

"Όποιος με ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους ότι ανήκει σ’ εμένα, θα τον αναγνωρίσω κι εγώ για δικόν μου μπροστά στον ουράνιο Πατέρα μου"

Είπε ο Κύριος στους μαθητές Του…

«Όποιος με ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους ότι ανήκει σ’ εμένα, θα τον αναγνωρίσω κι εγώ για δικόν μου μπροστά στον ουράνιο Πατέρα μου.

Όποιος όμως με απαρνηθεί μπροστά στους ανθρώπους, θα τον απαρνηθώ κι εγώ μπροστά στον ουράνιο Πατέρα μου».

«Όποιος αγαπάει τον πατέρα του ή τη μάνα του παραπάνω από μένα, δεν είναι άξιος για μαθητής μου.

Κι όποιος αγαπάει το γιο του ή τη θυγατέρα του παραπάνω από μένα, δεν είναι άξιος για μαθητής μου.

Επίσης όποιος δεν παίρνει το σταυρό του και δε με ακολουθεί, δεν είναι άξιος για μαθητής μου.

Μίλησε τότε ο Πέτρος και του είπε:

«Να, εμείς αφήσαμε τα πάντα και σε ακολουθήσαμε. Τι θα γίνει μ’ εμάς;»

Κι ο Ιησούς τους απάντησε:

«Σας βεβαιώνω πως εσείς που με ακολουθήσατε, όταν θα καθίσει ο Υιός του Ανθρώπου στο μεγαλόπρεπο θρόνο του, στον καινούριο κόσμο, θα καθίσετε κι εσείς σε δώδεκα θρόνους, για να κρίνετε τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ.

Κι όποιος άφησε σπίτια ή αδερφούς ή αδερφές ή πατέρα ή μητέρα ή γυναίκα ή παιδιά ή χωράφια για χάρη μου, θα πάρει εκατό φορές περισσότερα και θα κληρονομήσει την αιώνια ζωή.

Πολλοί θα βρεθούν από πρώτοι τελευταίοι, κι άλλοι από τελευταίοι πρώτοι».

ekklisiaonline.gr 

Άγιος Πορφύριος - Μόρφωσις καί Χάρις.

Γιὰ τοὺς γονεῖς ἑνὸς παραστρατημένου παιδιοῦ, μοῦ ἔλεγε μὲ λύπη:
“Οἱ γονεῖς του μὲ τόση μόρφωση, μὲ τόσες ψυχολογικὲς γνώσεις, ἔχασαν τὸ παιδί τους, μέσα ἀπὸ τὰ χέρια τους.

Τί νὰ σοῦ κάνει ἡ μόρφωση; Μόνο ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ, μόνο ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη μας, ποὺ θυσιάζεται μυστικὰ γιὰ τοὺς ἄλλους, μπορεῖ νὰ σώσει καὶ τοὺς ἄλλους καὶ ἐμᾶς.”

porphyrios.net

paraklisi.blogspot

Ο Ιερεύς και η Ιεροσύνη του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

Tους κληρικούς, που κατοικούν στη γη και διαμένουν σ’ αυτήν, ο Θεός τους εμπιστεύθηκε να διευθύνουν τα πράγματα του ουρανού. Kαι έλαβαν εξουσία, που ούτε σε αγγέλους, ούτε σε αρχαγγέλους έδωκε ο Θεός… Έχουν κι εδώ οι άρχοντες του κόσμου την εξουσία να δεσμεύουν, αλλά μόνο τα σώματα. Aυτή, όμως η δέσμευση, που κάνουν οι κληρικοί, αγγίζει την ίδια την ψυχή και φθάνει στα ουράνια. Kι όσα κάνουν οι ιερείς κάτω στη γη, αυτά επικυρώνει ο Θεός πάνω στον ουρανό. Kαι βεβαιώνει ο Kύριος την απόφαση των δούλων.

Πιο μεγάλη δύναμη έδωσε ο Θεός στους ιερείς, παρά στους φυσικούς μας γονείς. Kαι τόση είναι η διαφορά ανάμεσά τους, όση είναι ανάμεσα στην παρούσα και τη μέλλουσα ζωή. Oι μεν φυσικοί γονείς φέρνουν παιδιά γι’ αυτήν, την παρούσα ζωή οι δε ιερείς κάνουν πνευματικά παιδιά, άξια για τη μέλλουσα ζωή.

H καταστρεπτική φλόγα του φθόνου περιστοιχίζει τους ιερομένους, υψώνεται από παντού, έρχεται ακριβώς επάνω τους και εξετάζει εξονυχιστικά το βίο τους, περισσότερο από τη φωτιά που τριγύριζε τότε τα σώματα των τριών παίδων. Όταν λοιπόν βρει, έστω και μικρό καλάμι, θα προσκολληθεί αμέσως επάνω του και το σάπιο μέρος του θα το κατακάψει, το δε υπόλοιπο οικοδόμημα, έστω κι αν τύχει να είναι λαμπρότερο κι από του ήλιου τις ακτίνες, θα το καψαλίσει απ’ έξω με κείνον τον καπνό και το μουτζούρωσε ολόκληρο.

Έως ότου μεν η ζωή του ιερέως είναι καθ’ όλα πολύ ενάρετη, μένει απρόσβλητη από τις επιβουλές των κακών. Eάν δε τύχει να παραβλέψει κάτι μικρό, όπως εύλογο είναι, αφού άνθρωπος είναι κι αυτός και περνά το φουρτουνιασμένο πέλαγος της ζωής αυτής, όσο μεγάλα και καλά κι αν είναι τ’ άλλα του έργα, κανένα όφελος δε θα ‘χει απ’ αυτά, ώστε να μπορέσει να σωθεί από τα στόματα των κατηγόρων του, αλλά θα τα σκιάσει το μικρό αυτό αμάρτημά του. Kαι όχι σα να έχει σάρκα και σα να είναι απλός άνθρωπος κι ο ιερεύς, αλλά σα να ήταν άγγελος, χωρίς καμιά ανθρώπινη αδυναμία, θέλουν όλοι να τον καταδικάσουν.

Όταν παρακαλεί το Άγιο Πνεύμα ο ιερεύς και κάνει την τόσο φρικτή θυσία και αδιάκοπα αγγίζει τον Kύριο των όλων, ποια θέση τού δίνουμε, πες μου, και πόση ψυχική αγνότητα θα απαιτήσουμε απ’ αυτόν και πόση ευλάβεια; Kατάλαβε λοιπόν πως πρέπει να είναι αυτά τα χέρια, που εκτελούν τέτοιες υπηρεσίες, ποια πρέπει να είναι αυτή η γλώσσα, που τέτοια άγια λόγια βγάζει από το στόμα, αυτή δε η ψυχή που υποδέχτηκε τόση Xάρη του Aγίου Πνεύματος, πόσο πιο καθαρή και πιο άγια από το κάθε τι πρέπει να είναι. Eκείνες τις στιγμές και άγγελοι έχουν σταθεί κοντά στον ιερέα και όλο το τάγμα των ουρανίων δυνάμεων φωνάζει και όλος ο χώρος, γύρω από το θυσιαστήριο γεμίζει, για τιμή του Θείου Aμνού, που θυσιάζεται για χάρη μας.

Mεγάλη είναι η αξία των ιερέων, γιατί συ φροντίζεις για τα δικά σου, κι αν τα τακτοποιήσεις καλά, κανείς δεν θα σε κατηγορήσει για τα ξένα. Όμως, ο ιερεύς, αν τη μεν δική του ζωή καλά κυβερνήσει, για τη δική σου όμως, δηλαδή για όλους τους γύρω του, δε φροντίσει με προσοχή, πηγαίνει στην κόλαση με όλους τους κακούς. Kαι πολλές φορές, ενώ δεν προδόθηκε από τη δική του ζωή, χάνεται, αν δεν κάνει τέλεια όλα τα καθήκοντά του. Γνωρίζοντας λοιπόν πόσο μεγάλος είναι ο κίνδυνος, πρέπει να προσφέρετε σ’ αυτούς πολλή συμπάθεια. Aυτό εννοεί κι ο Παύλος, λέγοντας πως «αγρυπνούν για τις ψυχές μας. Kι όχι απλώς αγρυπνούν, αλλά και, ως υπεύθυνοι, θα δώσουν λόγο στο Θεό» (Eβρ. 13, 17).

Γνωρίζοντας λοιπόν αυτά όλα, και το Θεό να φοβούμαστε, και τους ιερείς Tου να σεβόμαστε, προσφέροντας σ’ αυτούς, ανάλογα με την αξία τους κάθε τιμή.

H ψυχή του ιερέως καθόλου δε διαφέρει από πλοίο, που το δέρνει η τρικυμία. Aπό παντού στιγματίζεται και κατακρίνεται βαριά, από φίλους, από δικούς του, από εχθρούς, από ξένους.

Tίποτε άλλο δεν παροργίζει τόσο το Θεό, όσο οι ανάξιοι ιερείς.

O Πατήρ, ο Yιός και το Άγιο Πνεύμα τα ενεργούν όλα, ο δε ιερεύς δανείζει τη γλώσσα του και δίνει το χέρι του, για την τέλεση των Mυστηρίων.

Tο χέρι του Eπισκόπου είναι τοποθετημένο πάνω στον άνθρωπο, όλα όμως τα κάνει ο Θεός και το χέρι του Θεού είναι που ακουμπά στο κεφάλι του χειροτονουμένου, αν χειροτονείται όπως πρέπει.

Kαι διαμέσου αναξίων συνηθίζει να ενεργεί ο Θεός και διόλου δεν βλάπτεται η Xάρη των Mυστηρίων από τη ζωή του ιερέως. […]

Aυτή η εξουσία, η ιεροσύνη, είναι τόσο ανώτερη από την πολιτική, για σύγκριση, όσο ο ουρανός από τη γη κι ακόμη πολύ περισσότερο.

Όλους τους κληρικούς δεν τους χειροτονεί ο Θεός, διαμέσου όλων, όμως, Aυτός ενεργεί.

Άλλη είναι η εξουσία της βασιλείας κι άλλη η εξουσία της ιεροσύνης, αλλ’ αυτή είναι μεγαλύτερη από εκείνη. Γιατί δε φανερώνεται ο βασιλιάς απ’ όσα φαίνονται, ούτε πρέπει να κρίνεται από τα πολύτιμα πετράδια που φέρνει πάνω του κι από τα χρυσαφικά που φορεί. Aυτός έτυχε να διοικεί τα πράγματα της γης, της ιεροσύνης όμως το αξίωμα έχει οριστεί από τον ουρανό.

Στο βασιλιά έχουν εμπιστευθεί τα επίγεια πράγματα, στους ιερείς τα ουράνια. Mη λοιπόν κατηγορήσεις την ιεροσύνη, όταν δεις ιερέα ανάξιο. Δεν πρέπει να κατηγορήσεις το θεσμό, αλλ’ αυτόν που έχει κάνει κακή χρήση του καλού. Eπειδή και ο Iούδας προδότης έγινε, αλλά δεν είναι αυτό κατηγορία της αποστολής του, αλλά της κακής διαθέσεώς του. […]

Tης ιεροσύνης ο θρόνος έχει στηθεί στα ουράνια και αυτά της έχουν επιτρέψει να διαχειρίζεται. Ποιος τα λέει αυτά; O ίδιος ο ουράνιος Bασιλιάς. Γιατί λέει «όσα δε θα συγχωρέσετε κάτω στη γη, δεν θα είναι συγχωρεμένα στους ουρανούς και όσα συγχωρέσετε στη γη θα είναι συγχωρεμένα στους ουρανούς» (Iωάν. 20, 22-23). Ποιο θα γίνει άρα ίσο μ’ αυτήν την τιμή; Eπειδή ο κριτής κάθεται στη γη, ο Δεσπότης ακολουθεί το δούλο και, όσα αυτός κάτω αποφασίσει, τα επικυρώνει Eκείνος επάνω. Aνάμεσα στο Θεό και την ανθρώπινη φύση έχει σταθεί ο ιερεύς, κατεβάζοντας σε μας τις ευλογίες κι ανεβάζοντας εκεί πάνω τις θερμές μας παρακλήσεις. Όταν Eκείνος οργίζεται, Tον συμφιλιώνει με την κοινή ανθρώπινη φύση και μας αρπάζει από τα χέρια Tου, όταν παραβαίνουμε τις εντολές Tου.

Γι’ αυτό, και το βασιλικό κεφάλι ακόμη, κάτω από τα χέρια του ιερέα βάζει ο Θεός, διδάσκοντάς μας ότι ο ιερέας είναι μεγαλύτερος άρχοντας από το βασιλιά.

* Aπό το βιβλίο: «Aι Aλήθειαι της πίστεως κατά τον Άγιον Xρυσόστομον», Nικολάου Γ. Nευράκη 

psigmataorthodoxias3.wordpress 

Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός. "Μόνο τα πατερικά κείμενα μας ερμηνεύουν σωστά το περιεχόμενο της Γραφής".

….«Μόνο τα πατερικά κείμενα μας ερμηνεύουν σωστά το περιεχόμενο της Γραφής.

Πρέπει δε να ξέρετε και τούτο: Ότι η Γραφή είναι βιβλίο «κατεσφραγισμένον σφραγίσιν επτά». Χωρίς αγιότητα δεν ερμηνεύεται. Απόδειξη τρανή είναι το ότι οι μεγαλύτερες πλάνες που μαστίζουν σήμερα την κοινωνία και διαίρεσαν την Εκκλησία σε χίλια κόμματα, από την Γραφή πήγασαν. Όχι ότι φταίει η Γραφή, αλλά αιτία είναι ο εγωισμός και η βλακεία του ανθρώπου.

Εκείνος ο οποίος μπαίνει με εγωισμό μέσα στην Γραφή, σε αυτόν η Χάρις δεν αποκαλύπτει. Όπως και ο Απόστολος Παύλος πολύ σωστά τονίζει: «Επειδή ουκ εδοκίμασαν τον Θεό έχειν εν επιγνώσει, παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εις αδόκιμο νουν, ποιείν τα μη καθήκοντα» και πάλιν, ο Θεός του αιώνος τούτου ετύφλωσε τα νοήματα των άπιστων εις το μη αυγάσαι αυτοίς τον φωτισμό του Ευαγγελίου της δόξης του Χριστού, ός εστίν εικών του Θεού»· διότι ακριβώς ξεκίνησαν με βάση το εγώ. Εκεί που υπάρχει αυτή η κατάρα που λέγεται εγώ, εκεί ο Θεός δεν έρχεται.

Ο Θεός έρχεται εκεί που υπάρχει ταπείνωση και πραότης και παράκληση. «Ο πράος και ταπεινός τη καρδία» Ιησούς μας, σε αυτούς που τον μιμούνται, σε αυτούς και αποκαλύπτεται. Ας ευχηθούμε, η μελέτη των πατερικών κειμένων να γίνει μια γέφυρα, δια της οποίας θα οδηγηθούμε «από γης προς ουρανόν». Αμήν»….

Απόσπασμα

Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός
Αθωνικά Μηνύματα
Ιεράς Μονής Μεγίστης Βατοπαιδίου

proseuxi.gr 

Ποιούς πολεμά περισσότερο ο διάβολος; Πως αντιστεκόμαστε;

Όλους τους ανθρώπους τους πολεμάει ο διάβολος, γιατί όλους θέλει να τους κολάσει.

Αλλά περισσότερο πολεμάει τους ενάρετους, αυτούς που αγωνίζονται με πόθο «τον καλό αγώνα της πίστεως» (βλ. Α΄ Τιμ. ς΄ 12), αυτούς που έχουν καρπούς πνευματικούς.

Όπως τα παιδιά πετούν πέτρες στις καρυδιές που έχουν καρύδια, έτσι και ο διάβολος πετροβολάει αυτούς που έχουν καρπούς πνευματικούς. Κι όπως ο κλέφτης πηγαίνει να κλέψει εκεί όπου υπάρχουν θησαυροί υλικοί, έτσι κι ο διάβολος πηγαίνει να κλέψει εκεί όπου υπάρχουν θησαυροί πνευματικοί.

Ο ιερός Χρυσόστομος σημειώνει ότι «ο κλέπτης ουκ έρχεται όπου καλάμη, και χόρτος, και ξύλον αλλ’ όπου κείται χρυσός, ή άργυρος, ή μαργαρίτης». Δεν πηγαίνει να συλήσει αχυροκαλύβες ή ξύλινες παράγκες. Διότι εκεί δεν υπάρχουν πράγματα αξίας. Πηγαίνει στα πλουσιόσπιτα, που έχουν χρήματα πολλά, ασημικά, χρυσαφικά ή άλλα πράγματα μεγάλης αξίας. Πηγαίνει στις τράπεζες και τις χρηματαποστολές, εκεί που θα γεμίσει σάκο ολόκληρο. Έτσι κι ο διάβολος «ουκ εισέρχεται όπου πόρνος, ή βέβηλος, ή άρπαξ, ή πλεονέκτης» (ΕΠΕ 33, 406).

Δεν πηγαίνει να πολεμήσει ανήθικους ή βέβηλους ή άρπαγες ή πλεονέκτες. Αυτούς τους έχει δεμένους με το πάθος και τους ξεγελάει ευκολότερα. Περισσότερη δουλειά έχει να κάνει, όταν πηγαίνει να πολεμήσει αγωνιστές μοναχούς, που βαδίζουν με συνέπεια την οδό του αγιασμού, ή συνειδητοποιημένους χριστιανούς που αγωνίζονται με πόθο. 

Σε άλλη ομιλία του ο χρυσορρήμων Πατήρ παρατηρεί ότι οι πειρατές δεν επιτίθενται στα πλοία που μεταφέρουν άμμο, διότι η άμμος είναι φθηνό υλικό και τόσο βαρύ, που κανείς δεν κάνει τον κόπο να τη μεταφέρει στην πλάτη. Οι πειρατές επιτίθενται στα πλοία που μεταφέρουν αμύθητους θησαυρούς ή εμπορεύματα μεγάλης αξίας.

Έτσι κι ο διάβολος επιτίθεται στους πιστούς που έχουν αρετή και αγιότητα (Ομιλία εις τον Ιώβ). Από την Αγία Γραφή πληροφορούμαστε ότι ο διάβολος έβαλε τα λαγωνικά του και κυνηγούσε να σκοτώσει τον πύρινο προφήτη Ηλία!

Έκλεισε στη φυλακή και αποκεφάλισε τον κήρυκα της μετανοίας, τον τίμιο Πρόδρομο!

Έριξε τα πεπυρωμένα βέλη του στον σώφρονα και πάγκαλο Ιωσήφ, που ήταν διαμάντι πνευματικό, τύπος του Χριστού!

Πολέμησε τον πολύαθλο Ιώβ, που ήταν ακέραιος άνθρωπος, δίκαιος, θεοφοβούμενος και έφευγε μακριά από κάθε κακό και πονηρό πράγμα!

Είναι τόσο αδίστακτος πειραστής, που πήγε να πειράξει στην έρημο ακόμη και τον Κύριό μας!

Πώς επιτίθεται στις δικές μας ζωές;

Τα ίδια κάνει και στον καθένα από μας ο μισάνθρωπος!
Αν βλέπει ότι βαδίζουμε στην ευθεία οδό των εντολών του Θεού, προσπαθεί να μας κάνει να παρεκκλίνουμε!
Αν βλέπει ότι δίνουμε μαρτυρία για τον Χριστό, επιχειρεί να μας φιμώσει.
Αν βλέπει ότι κάνουμε το καλό, παρεμβάλλει εμπόδια για να μας ανακόψει.
Αν βλέπει ότι προσευχόμαστε με θέρμη, φέρνει χασμουρητό και υπνηλία, για να σταματήσουμε να προσευχόμαστε.

Παρακολουθεί πώς λατρεύουμε τον άγιο Θεό! Αν βλέπει ότι η σκέψη μας φεύγει πολύ μακριά ή γεμίζει από τον θόρυβο των βιοτικών φροντίδων, μένει πολύ ευχαριστημένος ο διάβολος. Αν όμως συμμετέχουμε συνειδητά στη θεία Λατρεία, αρχίζει να μας πολεμάει. Μας φέρνει αναμνήσεις από τα παιδικά μας χρόνια, εργασίες που αφήσαμε σε εκκρεμότητα, επείγοντα τηλεφωνήματα που έπρεπε να κάνουμε και δεν τα κάναμε, και τα όμοια. Κι αν δεν τα καταφέρει να στρέψει αλλού τα ενδιαφέροντά μας, καλεί και άλλους δαίμονες να τον βοηθήσουν.

Παρακολουθεί πώς μελετούμε το ιερό Ευαγγέλιο! Εάν βλέπει ότι δεν προσηλώνεται η σκέψη μας στα νοήματα του θείου λόγου, δεν ανησυχεί ιδιαίτερα ο διάβολος. Γιατί γνωρίζει ότι αυτά που διαβάζουμε, μετά από λίγη ώρα θα τα ξεχάσουμε. Αν όμως είμαστε αγαθή γη που με λαχτάρα ακούμε τον λόγο του Θεού, που με ευλάβεια τον μελετούμε ημέρα και νύχτα, που τον κρύβουμε σαν θησαυρό βαθιά στην καρδιά μας και τον έχουμε οδηγό στη ζωή μας, κάνει τα αδύνατα δυνατά για να διακόψουμε τη μελέτη του θείου λόγου και να ασχοληθούμε με κάτι άλλο. 

Από τα όσα γράφονται εννοούμε πόσο πανούργος εχθρός είναι ο αντίδικος, πόσο απατηλά στρατηγήματα επινοεί για να μας πλανήσει, με πόσο μεγάλη μανία εργάζεται το καταχθόνιο έργο του και με τι τέχνη αρπάζει κάθε ευκαιρία που παρουσιάζεται, για να μας υποσκελίσει! Να μην τον φοβόμαστε.

Αλλά οι πιστοί χριστιανοί να μην τον φοβόμαστε, διότι «μείζων εστίν ο εν ημίν ή ο εν τω κόσμω» (Α΄ Ιω. δ΄ 4).
Να μάθουμε να διακρίνουμε τις παγίδες του και να λαμβάνουμε εγκαίρως τα μέτρα μας, «ίνα μη πλεονεκτηθώμεν υπό του σατανά ού γαρ αυτού τα νοήματα αγνοούμεν», γράφει ο θείος Απόστολος Παύλος (Β΄ Κορ. β΄ 11).

Κι ακόμη να ταπεινοφρονούμε, διότι την ταπείνωση δεν την αντέχει ο διάβολος. Μόλις ταπεινωθούμε, φεύγει από κοντά μας.
Τέλος, να μην υποχωρούμε από την έπαλξή μας, όση κι αν είναι η πολεμική που ασκεί εναντίον μας ο σατανάς. «Αοκνος ψυχή εξήγειρε καθ’ εαυτής δαίμονας. Πληθυνθέντων δε πολέμων, επληθύνθησαν στέφανοι», γράφει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος.

Ο αγωνιστής του καλού αγώνα εξεγείρει εναντίον του τους δαίμονες. Αλλά όσο πιο πολύ αυτοί τον πολεμούν, τόσο περισσότερο τον δοξάζει ο αγωνοθέτης Κύριος!

archangelosmichail.gr

Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ του Έσσεξ: "Ἂν ὁ χριστιανικός κόσμος κατατεμαχίζεται, αὐτό γίνεται ἐπειδή οἱ χριστιανοί δέν τηροῦν τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου"

«Ἂν ὑπῆρχε Ἀγάπη, ὅλος ὁ χριστιανικὸς κόσμος θὰ ἦταν ἕνα πράγμα, κατ’ εἰκόνα τῆς ἑνότητος τῆς Ἁγίας Τριάδος. 

Ἂν ὁ χριστιανικὸς κόσμος κατατεμαχίζεται, αὐτὸ γίνεται ἐπειδὴ οἱ χριστιανοὶ δὲν τηροῦν τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου.

Ἀπὸ τότε ποὺ ἄρχισαν οἱ παγκόσμιες κινήσεις τῶν χριστιανῶν, τόσοι διάλογοι, τόσες διανοητικὲς προσπάθειες ἀπὸ κάθε πλευρά, γιὰ νὰ πείσουν ὅτι ἡ καθεμιὰ κατέχει τὸ καλύτερο, δὲν ἔφεραν κανένα ἀποτέλεσμα στὸν αἰῶνα μας».

Απόσπασμα

(“Οἰκοδομώντας τὸν ναό τοῦ Θεοῦ μέσα μας και στοὺς αδερφούς μας”, Τόμος Γ΄, Έκδ. Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας)

(πηγή ψηφ. κειμένου)

alopsis.gr

Γέροντας Ευστράτιος Γκολοβάνσκι. Μνησικακία, φθόνος, υποκρισία.

Η μνησικακία είναι ένα ολέθριο πάθος – δηλητήριο της ψυχής και σαράκι του νου, διαρκή αμαρτία και άυπνη παρανομία το ονομάζει ο όσιος Ιωάννης της Κλίμακος. Το πάθος αυτό συντηρεί στη μνήμη μας το κακό που μας έκανε, πραγματικά ή φανταστικά, κάποιος συνάνθρωπός μας και μας παρακινεί σε εκδίκηση. Ο μνησίκακος, όπως επισημαίνει ο Σολομών, οδηγείται στον πνευματικό θάνατο, γιατί είναι παραβάτης του θείου νόμου, του νόμου της αγάπης (Παροιμ. 12:28· 21:24).

Η μνησικακία, λένε οι πατέρες, γεννιέται από την οργή, κι αυτή πάλι από τον εγωισμό και το μίσος. Γι’ αυτό, όποιος αποκτάει ταπείνωση και αγάπη, απαλλάσσεται από την οργή· και όποιος απαλλάσσεται από την οργή, θανατώνει τη μνησικακία. Και πρέπει όλοι να τη θανατώσουμε, αν ζει μέσα μας, αλλιώς δεν θα βρούμε έλεος από τον Θεό. Γιατί λέει ο σοφός Σειράχ:

«Αυτός που εκδικείται, θα δοκιμάσει την εκδίκηση του Κυρίου, που θα του καταλογίσει αυστηρά τις αμαρτίες του. Συγχώρησε τον πλησίον σου για ό,τι κακό σου έκανε, και τότε, όταν προσευχηθείς, οι αμαρτίες σου θα συγχωρηθούν.

» Άνθρωπος κρατάει οργή εναντίον ανθρώπου, και ζητάει από τον Κύριο συγχώρηση; Για έναν όμοιό του άνθρωπο δεν έχει έλεος, και ζητάει από τον Θεό έλεος για τις δικές του αμαρτίες; Αυτός, μολονότι άνθρωπος, μνησικακεί· ποιος θα του συγχωρήσει τις δικές του αμαρτίες;

» Συλλογίσου τα στερνά σου και πάψε να νιώθεις έχθρα. Σκέψου τη φθορά και το θάνατο και τήρησε τις εντολές. Αν θυμάσαι τις εντολές, δεν θα κρατάς κακία εναντίον του συνανθρώπου σου» (Σοφ. Σειρ. 28:1-7).

+++

Απ’ όλα τα πάθη το πιο επικίνδυνο είναι ο φθόνος, γιατί εναντιώνεται άμεσα στην αλήθεια και την αρετή. «Από το φθόνο του διαβόλου μπήκε ο θάνατος στον κόσμο» (Σοφ. Σολ. 2:24)

Φθόνος είναι η λύπη για την πρόοδο ή τα αγαθά του πλησίον, καθώς και, αντίστροφα, η χαρά για τις συμφορές ή τα κακά του πλησίον. Ο φθόνος φωλιάζει μυστικά και αδιόρατα στις υπερήφανες ψυχές και από εκεί συνηθίζει να γεννάει πολλά άλλα πάθη: το μίσος, την καταλαλιά και την κατάκριση, τη χαιρεκακία, την κατάθλιψη. Γι’ αυτό μια ψυχή υποδουλωμένη στο φθόνο, από «σκεύος πολύτιμο, αγιασμένο και χρήσιμο», όπως θα την ήθελε ο Πλαστουργός της, μεταβάλλεται γρήγορα σε σκεύος ακάθαρτο (Β’ Τιμ. 2:20, 21).

+++

Η υποκρισία είναι μεγάλη αμαρτία επειδή ο υποκριτής, όπως λέει ο ψαλμωδός, «μιλάει στον πλησίον του ειρηνικά, στην καρδιά του όμως έχει το κακό» (Ψαλμ. 27:3). Χαιρετάει με προσποιητή εγκαρδιότητα, ανοίγει διάπλατα την αγκαλιά του, δίνει άφθονους ασπασμούς, δείχνει προθυμία για εξυπηρέτηση. Αλλά συνάμα τεντώνει το τόξο του, ετοιμάζει «τα βέλη του στη φαρέτρα, για να τα ρίξει στο σκοτάδι, στα κρυφά, ενάντια σ’ εκείνους που έχουν απονήρευτη καρδιά» (Ψαλμ. 10:2).

Γι’ αυτό, όπως είπε κάποιος σοφός, προτιμότερο είναι το σπαθί του εχθρού από τη γλώσσα του υποκριτή. Τον εχθρό μπορείς να τον αποφύγεις. Από την κολακεία του υποκριτή, όμως, ποιος μπορεί ν’ απαλλαγεί εύκολα; Όταν σε φιλάει, τότε και σε προδίνει· όταν σε εξυπηρετεί, τότε και ετοιμάζει την καταστροφή σου· όταν σε παινεύει, τότε και σου καταφέρνει κρυφές πληγές. Δεν είναι, λοιπόν, μεγάλο και σιχαμερό το αμάρτημα της υποκρισίας;

[Από το βιβλίο: Γέροντος Ευστρατίου (Γκολοβάνσκι), “Απαντήσεις σε ερωτήματα χριστιανών”. Ιερά Μονή Παρακλήτου, 2012. Ερωτήσεις 199, 11, 35]

(Πηγή: koinoniaorthodoxias.org)

alopsis.gr 

Μερικές σκέψεις με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς.

Μια νέα σχολική χρονιά έχει αρχίσει. Σε λίγες ώρες το κουδούνι θα ακουστεί σε όλα τα σχολεία για τον αγιασμό μαθητών και εκπαιδευτικών. Καλή σχολική χρονιά για ένα έτος με υγεία και παραγωγικό σε γνώσεις και διαμόρφωση προσωπικοτήτων και χαρακτήρων. Η έναρξη των μαθημάτων των σχολείων σε συνδυασμό με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια των μελλοντικών ηγετών και επιστημόνων της κοινωνίας είναι η αφορμή για τη διατύπωση μερικών σκέψεων. Με λύπη που προκάλεσε μεγάλο προβληματισμό έγινε η διαπίστωση ότι μαθητές με γραπτά (σχεδόν) ανύπαρκτα είναι σήμερα ακαδημαϊκοί πολίτες. 

Θα έχουμε σε λίγα χρόνια πτυχιούχους που περάσανε την πύλη του πανεπιστημίου με μέσο όρο γραπτών πολύ κάτω από την βάση προαγωγής στα σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Με βάση το είκοσι αυτοί γράψανε κάτω του δυο. Πιθανόν να είχαμε παρόμοια συμβάντα και σε προηγούμενες χρονιές. Είναι ο θρίαμβος της λογικής που απορρίπτει την αριστεία και προκρίνει τη λογική της αμάθειας. Αν με αυτόν τον τρόπο κόβουμε το κλαδί του δένδρου πάνω στο οποίο καθόμαστε δεν μας απασχολεί. Μας ενδιαφέρει μόνο να βρούμε χρόνο για να κοιμηθούν και να ερωτευτούν τα παιδιά. Να γίνουμε σήμερα μαθητοπατέρες και για το αύριο ό, τι ήθελε προκύψει...

Η καλύτερη επένδυση για μια κοινωνία που επιθυμεί να πρωταγωνιστήσει στο διεθνές στερέωμα είναι η πραγματική εκπαίδευση και παιδεία. Η πλέον παραγωγική επένδυση είναι η παιδεία. Εκεί επενδύουν οι κοινωνίες που θέλουν να επιβιώσουν και αύριο. Ειδικά στην πατρίδα μας με την ζηλευτή ιστορία της και την επιστημονική παράδοση ας αφήσουμε κατά μέρος τις ιδεοληψίες του παρελθόντος και τον εθνομηδενισμό και ας συναποφασίσουμε να γυρίσουμε με γενναίο φρόνημα την εκπαιδευτική σελίδα.

Να αρχίσουμε με την αλλαγή του σχετικού άρθρου του συντάγματος (όταν σημάνει η ώρα) με 300 ψήφους, που θα επιτρέπει την λειτουργία και μη κρατικών πανεπιστημίων με διεθνείς προδιαγραφές και εγγυήσεις. Μέχρι τότε, να ανακηρύξουμε την αναγκαιότητα της αριστείας ως μοχλό πραγματικής ανάπτυξης και προόδου. Να διαμορφώσουμε ανθρώπους υπεύθυνους που θα αναλαμβάνουν τις ευθύνες των και με σοβαρότητα θα αντιμετωπίζουν το παρόν και πρωτίστως το μέλλον. Να ξέρουν τι θέλουν και τι επιδιώκουν για να μη μπορεί ο κάθε πολιτικός τυχοδιώκτης να υφαρπάζει την ιερά ψήφο του πολίτη και να πράττει τα εντελώς αντίθετα από τα προεκλογικά τάματα και μάλιστα με υπερηφάνεια. Ένα άλλο πρόβλημα (από τα πολλά) που πρέπει να μας απασχολήσει είναι η λεξιπενία (όλοι μας χρησιμοποιούμε λέξεις-κωδικούς για να συνεννοηθούμε) και η αδιαφορία για την ορθογραφία των λέξεων. Π. χ. άλλο πράγμα σημαίνει ο «χήρος» με «η» και άλλο «χοίρος» με «οι».

Επίσης, η έλλειψη - μη τήρηση κανόνων στον γραπτό λόγο, όλων μας, κυρίως, όμως, των νέων: Π.χ. άλλο «κάλλος» και άλλο «καλός». Δηλαδή τονίζουν τυχαία τις λέξεις. Δεν θα αναφερθώ σε άλλα θέματα σχετικά με την εκπαίδευση. Ας μη χαλάσουμε το ¨κλίμα¨ και τη διάθεση της εκπαιδευτικής κοινότητας. Έναρξη σχολικής χρονιάς έχουμε, που συμπίπτει, και ορθώς, με την έναρξη της εκκλησιαστικής χρονιάς. Καλή χρονιά. Καλή πρόοδο.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός