Η ζωή αποτελεί ευλογία, όχι μόνο διότι εμείς
πιστεύουμε στη μακάρια αιωνιότητα, αλλά και εδώ, στη γη, η ζωή μπορεί να γίνει
μακάρια, αν ζούμε εν Χριστώ, εκπληρώνοντας τις άγιες Αυτού εντολές.
Αν ο άνθρωπος δεν προσκολλάται στα επίγεια
αγαθά, αλλά τα πάντα αναθέτει στο θέλημα του Κυρίου, αν ζει για τον Χριστό και
εν Χριστώ, τότε η ζωή, ακόμα κι εδώ, στη γη, γίνεται μακαριότης.
Όσιος Βαρσανούφιος της Όπτινα
Οἱ κακοὶ δὲ λογισμοὶ πάλι νά ξέρεις, ὅτι
γεννιοῦνται γενικά ἀπὸ δύο αἰτίες, μίαν ἐξωτερική, καὶ μίαν ἄλλην ἐσωτερική. Καὶ
ἐξωτερικὴ μὲν αἰτία τῶν κακῶν λογισμῶν εἶναι τὰ αἰσθητὰ ἀντικείμενα τῶν πέντε αἰσθήσεων, δηλαδή: τὰ
ὁρατά, τὰ ἀκουστά, τὰ ὀσφραντά, τὰ γευστά, τὰ ἁπτά. Τέτοια εἶναι οἱ κακές καὶ ἄσεμνες
καὶ θεατρικές θεωρίες, τὰ αἰσχρὰ λόγια καὶ πορνικὰ ἄσματα καὶ τραγούδια, οἱ
μυρωδιές καὶ οἱ μόσχοι καὶ τὰ ἀρώματα, καὶ τὰ τρυφηλὰ φαγητὰ καὶ ἡδονικὰ ποτά,
καὶ τὰ λαμπρὰ καὶ μαλακὰ φορέματα, καὶ τὰ ἁπαλὰ στρώματα.
Διότι αὐτά ὅλα γεννοῦν στὴν ψυχὴ λογισμοὺς ἐμπαθεῖς
καὶ ἡδονικούς, καὶ ἀκολούθως ἁμαρτητικοὺς καὶ θανατηφόρους, γι’ αὐτό καὶ ὁ
προφήτης Ιερεμίας ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος εἶπε: «ἀνέβη θάνατος, διὰ τῶν θυρίδων» (Θ΄,
10), θυρίδες ἐννοῶντας τίς πέντε αἰσθήσεις.
Ἀπό τὸ ἄλλο, ὁ θεολόγος Γρηγόριος, σχεδὸν τὸ ρητὸ αὐτό πλατύτερα ἐκτιθέμενος ἔγραφε: «Διατηρεῖται δὲ εἰς πέμπτην ἡμέραν (τὸ πρόβατο δηλαδὴ τὸ εἰς τὸ Πάσχα θυσιαζόμενο), ἴσως ὅτι καθαρκτικὸν αἱσθήσεων τὸ ἐμὸν θῦμα, ἐξ ὧν τὸ πταίειν καὶ περὶ ἃς ὁ πόλεμος, εἰσδεχομένας τὸ κέντρον τῆς ἁμαρτίας» (Λόγος εἰς τὸ Πάσχα).
Άγιος
Νικόδημος ο Αγιορείτης
Κινηθεῖτε ὅλοι και νὰ ἀξιώσατε,
να μη σας στείλουν λύκο επίσκοπο
Σημερα ἡ Μητρόπολη Σερρών δεν ἔχει δεσπότη.
Αργα ἤ γρήγορα θα γίνουν ἐκλογές ἐπισκόπων. Δεν λέω ἐκλογές βουλευτάδων, οὔτε ἐκλογές
δημάρχων, θα γίνουν ἐκλογες ἐπισκόπων. Ὁ Θεός, ὁ Θεός να τίς κάνει ἐκλογες,
γιατί ἂν σᾶς πῶ, πῶς βγαίνουν δεσποταδες σήμερα θα τραβᾶτε τα μαλλιά σας,
φρίκη!!!
Ψήφω κλήρου και λαοῦ.
Τα παλιά τα χρόνια δεν διαλέγαν οἱ δεσποταδες
το δεσπότη. Μαζευόταν ὅλοι οἱ παπάδες και ὅλος ὁ χριστιανικός λαός, ἄνδρες και
γυναῖκες, βάζανε κάλπη και ψηφίζανε τον δεσπότη.
Τον δεσπότη τον ψήψιζε ὁ λαός. γι᾽αυτό αὐτὴ τὴν
φυλλάδα, που την βάζουν πάνω στο σβέρκο λέγει «Ψήφω κλήρου & λαοῦ». Μα αυτή
ἡ παράδοσις ἔμεινε μόνο κάτω στην Κύπρο, γι᾽ αὐτὸ ἡ Κύπρος βγάζει ἡρωες ἐπισκόπους.
Τους διαλέγει ὁ λαός. Ἐδῶ μέσα, νὰ μὴ μιλήσω σήμερα, βγάζουν κάτω οἱ δεσποτάδες
τα τσιράκια τους, τους ἀνθρώπους τοὺς δικούς τους.
Ἐδῶ στην Ζύχνη, ἂν εἶχαμε σήμερα ἐλεύθερη ἐκλογη
και χτυπούσαν οἱ καμπάνες και ἐρχόσασταν ἄνδρες και γυναίκες να ψηφίσετε ποιόν
θέλετε δεσπότη, εἶμαι βέβαιος ὅτι ὁ λαός των Ζυχνῶν, που ἐκτιμᾶ την ἀρετή και τὴν
πίστη, δεν θα ἔβγαζε κανένα κοπρόσκυλο, κοπρόσκυλο ἀρχιμανδρίτη, που εἶναι κάτω
στην Ἀθηνα και δὲν ξέρει τὴν Μακεδονία, ἀλλα εἶμαι βέβαιος ὅτι 70%, 80%, 90% θα
ἔβγαζε τὸν ἅγιο ἀρχιμανδρίτη, τὸν τοποτηρητή σας π. Κωσταντῖνο Χρόνη.
Εἶναι ἄξιος και ὑπερ ἄξιος. Δούλεψε κοντά στὸν
λαό, τὴν ὥρα ποὺ δεσποτάδες ἀφήσαν τὴν Καβαλα, ἀφήσαν τὴν Μακεδονία (& την ἄραξαν
στην Ἀθηνα) αυτός ἔμεινε κοντά στο λαό, ἀγνός, ἀνιδιοτελής. Ἂν γίνη δεσπότης, δὲν
θα κοιτάξη για πουγκιά, δεν θα κρατήση λῖρες, καταραμένες λίρες, δεν θα δουλέψη
για ἀνεψιές και φιλενάδες, θα δουλέψη για τον ΧΡΙΣΤΟ.
Λοιπόν, κοιτᾶξτε καλά. Εἶναι ἀρνι τοῦ Χριστοῦ,
γιατί φοβᾶμαι, γράψατέ το, κάποιο μεγάλο κακό περιμένει στην Ζύχνη.
Ἀλιμονο στὸ μαντρί, ὅταν ὁ
λυκος γίνη τσομπάνος.
Ἂν δὲν βγεῖ τὸ ἀρνίο αὐτὸ τοῦ ΧΡΙΣΤΟΥ, ὁ τίμιος
αὐτὸς πατριώτης, Ἕλλην κληρικός, γιατί δὲν εἶναι εἰς θέσιν νὰ τὸν ψηφίσουν
κάτω, θὰ ἔρθη κάποιος ἄλλος ἐδῶ πέρα, γράψατέ το, τὰ ξέρω τὰ ὀνόματά τους. Εἶμαι
κάτω στην Ἀθηνα και ξέρω τα ὀνόματά τους. Θὰ ἔρθη κάποιος λύκος και ἀλιμονο στὸ
μαντρί, ὅταν ὁ λυκος γίνη τσομπάνος. Σε κάποιο ματρί ὁ τσομπάνος ἔγινε λυκος
και τὰ ἔφαγε τα πρόβατα.
Τό εἶπε ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὅτι: «Ἐγὼ γὰρ οἶδα
τοῦτο, ὅτι εἰσελεύσονται μετὰ τὴν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ
φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου·». Μέσα στην ἐκκλησιά θα μποῦνε λύκοι βαρεῖς, με προβιά
προβάτου.
Κινηθεῖτε ὅλοι και νὰ ἀξιώσατε,
να μη σας στείλουν λύκο επίσκοπο
Ἃν θέλετε, λοιπόν, κινηθεῖτε ὅλοι, ἄνδρες και
γυναῖκες και ἀξιώσατε ἀπό τους βουλευτάς σας, ἀξιώσατε ἀπό τὴν κυβέρνηση, ἀξιώσατε
ἀπό τοὺς ἐπισκόπους να γίνη ἐπίσκοπος Ζυχνῶν ὁ τίμιος πατριώτης, ὁ ἀγνὸς
χριστιανός, ὁ εὐγενής ἄνθρωπος, ὁ π. Κωνστατὶνος Χρόνης, τὸν ὁποῖον γνωρίζουμε ἀπὸ
τὰ παιδικά μας χρόνια… Μαζευτεῖτε λοιπόν και εύχομαι στὸ Θεό να μὴ πέση λυκος
στο μανδρί.
Αντέστε λοιπόν, να μὴ πέση
λύκος στο μαντρί, γιατί ἂν πέση λύκος και τα λίγα πρόβατα δὲν θὰ ὑπάρχουν
πλέον.
Εὔχομαι στό Θεό για τὸ συμφέρον τῆς πόλεως, γιὰ
τὸ συμφέρον τῶν οικογενειῶν σας νὰ ἐργαστῆτε ὅλοι, με μια πνοή, ὥστε στην θέσι
αὐτὴ που βρίσκεται τώρα ὡς ἱεροκήρυκας νὰ εὐρίσκεται ὡς ἐπίσκοπός σας, ὁ ἅγιος
τοποτηρητής σας ὁ π. Κωστάντιος, ὁ ὁποῖος νὰ γίνη νέος Ιωάννης τῶν Ζυχνῶν, γιὰ
νὰ ἔχετε τὴν εἰρήνη και τὴν ἀγάπη και τὴν κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνευματος, ἀμήν.
«Η νέα θρησκεία πού μᾶς ἔρχεται εἶναι ἡ
λεγόμενη πανθρησκεία, ἡ ὁποία λέει ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες ἔχουν τόν ἴδιο Θεό. Νά
μήν λέμε δηλαδή ὅτι μόνο ὁ Χριστός σώζει. Καί ὁ Βούδας σώζει καί ὁ Μωάμεθ
σώζει, προφήτης εἶναι κι αὐτός, ὁ Σίβα, ὁ Ἀλλάχ κ.λ.π.«Μήν λές τέτοια γιατί
γίνεσαι ἀποκλειστικός, φονταμενταλιστής, ταλιμπάν, κάνεις κοινωνικό ἀποκλεισμό
στούς ἄλλους καί εἶσαι μεγάλος ἐγωιστής νά λές μόνο ὁ Χριστός σώζει. Οἱ ἄλλοι
τί εἶναι κατώτεροι ἀπό σένα; Καί ἐκεῖνοι σ’ ἕναν Θεό πιστεύουν». Ἔτσι λένε…
Ἀλλά ποιός εἶναι ὁ Θεός τῶν Μουσουλμάνων; Ὁ
διάβολος εἶναι. Γιατί; Γιατί δέν εἶναι τριαδικός. Εἶναι μονοπρόσωπος θεός, ὁ ὁποῖος
δέν ὑπάρχει. Ὑπάρχει ὁ Τριαδικός Θεός καί ὅλα τά ἄλλα εἶναι δαίμονες. Τί λένε
γιά τόν Χριστό οἱ Μουσουλμάνοι; «Καταραμένος νά εἶναι αὐτός πού λέει ὅτι ὁ Θεός
ἔχει Υἱό».
Ἄρα ἐμεῖς ὅλοι εἴμαστε καταραμένοι γιά τούς
Μουσουλμάνους. Ἔχουμε λοιπόν τόν ἴδιο Θεό μέ τούς Μουσουλμάνους; Ὅμως ἀκόμα καί
ὀρθόδοξοι καί ἱεράρχες μάλιστα, πού ὑπηρετοῦν αὐτό τό πνεῦμα, θά σοῦ ποῦνε πώς ἔχουμε
τόν ἴδιο Θεό. Γι’ αὐτό στίς μέρες μας στήν Θεσσαλονίκη ἑτοιμάζουν καί Τμῆμα
Μουσουλμανικῶν Σπουδῶν μέσα στή Θεολογική Σχολή. Δηλαδή ἐκεῖ πού ἀκούγεται ὑποτίθεται
ἡ Ὀρθοδοξία, νά ἀκούγεται καί ἡ βλασφημία. Αὐτό τώρα τό πνεῦμα θέλουν νά τό
περάσουν καί στά μικρά παιδιά.
Πρίν λίγα χρόνια μοῦ ἔλεγαν πώς εἶχαν ὀργανώσει
νά πᾶνε παιδιά δημοτικοῦ σχολείου, φυσικά μέ ὑπόδειξη τοῦ Ὑπουργείου, ἐπίσκεψη
σέ ἕναν παπικό ναό καί σέ ἕναν προτεσταντικό καί -γιατί ὄχι, ἴσως προβλέπεται
κι αὐτό - σέ ἕνα τζαμί. Ὄχι ἁπλῶς γιά ξενάγηση.
Ἐκεῖ θά τούς ὑποδεχτεῖ ὁ μουφτής, ὁ παπικός καί
θά τούς κάνει καί μιά μικρή κατήχηση. Ὁπότε τά παιδιά θά ἀναρωτηθοῦν: Ποῦ εἶναι
ἡ ἀλήθεια; Καί θά τούς πεῖ ὁ δάσκαλος: «διαλέξτε καί πάρτε». Τί νά διαλέξει ἕνα
μικρό παιδάκι;
Βλέπετε πῶς προωθοῦν τήν σύγχυση! Ἄν τό παιδάκι
εἶναι ἀκατήχητο, θά πεῖ ἤ τό ἕνα ἤ τό ἄλλο δέν ἔχει σημασία καί καλύτερα
κανένα… Τά ἀφήνω ὅλα. Καί ποιός εἶναι ὁ Θεός; Ἐγώ εἶμαι ὁ θεός. Κάνει θεό τόν ἑαυτό
του. Αὐτό πού ἔχει γίνει στή Δύση. Ἡ Δύση λατρεύει τόν ἄνθρωπο».
Απόσπασμα
Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης
http://hristospanagia3.blogspot.gr/2016/12/blog-post_25.html
– Γέροντα, στην νέα γενιά
υπάρχει αυτή η τάση να κρίνουν τους πάντες και τα πάντα ή έτσι ήταν πάντοτε;
– Όχι, παλιά δεν ήταν έτσι· αυτό είναι το
πνεύμα της εποχής. Τώρα δεν φθάνει που κρίνουν λαϊκούς, όλους τους πολιτικούς
και τους εκκλησιαστικούς, αλλά κρίνουν και Αγίους και φθάνουν να κρίνουν και
τον Θεό.
«Ο Θεός, λένε, στο τάδε θέμα έτσι έπρεπε να
ενεργήση· δεν ενήργησε σωστά. Αυτό ο Θεός δεν έπρεπε να το κάνη»! Ακούς
κουβέντα;
«Βρε, παιδί μου, εσύ θα πης;»
«Γιατί; Λέω την γνώμη μου», σου λέει και δεν
καταλαβαίνει πόση αναίδεια έχει αυτό. Το κοσμικό πνεύμα έχει καταστρέψει πολλά
καλά πράγματα.
Προχωράει το κακό σε άσχημη κατάσταση, σε
βλασφημία. Κρίνουν τον Θεό και ούτε τους πειράζει ο λογισμός ότι είναι
βλασφημία. Είναι και μερικοί που έχουν μπόι και, αν έχουν και λίγη λογική,
αρχίζουν: «Αυτός είναι για μια χούφτα, εκείνος περπατάει στραβά, ο άλλος κάνει
έτσι» και δεν υπολογίζουν κανέναν.
Ήρθε μια φορά στο Καλύβι ένας
και μου λέει:
«Ο Θεός δεν έπρεπε αυτό να το κάνη έτσι».
«Εσύ, του λέω, μπορείς να κρατήσης μια πετρούλα
στον αέρα; Αυτά τα αστέρια που βλέπεις, δεν είναι μπίλιες που γυαλίζουν. Είναι
ολόκληροι όγκοι που κινούνται ιλιγγιωδώς και συγκρατούνται, χωρίς να
εκτροχιάζωνται».
«Αυτό, κατά την γνώμη μου, δεν έπρεπε να γίνη
έτσι», ξαναλέει. Ακούς κουβέντα! Και εμείς θα κρίνουμε τον Θεό; Μπήκε η λογική
και έλειψε η εμπιστοσύνη στον Θεό. Και αν του πης τίποτε, σου λέει: «Με
συγχωρής, την γνώμη μου είπα· δεν μπορώ να πω την γνώμη μου;»
Τι ακούει ο Θεός από εμάς! Ευτυχώς που δεν μας
παίρνει τοις μετρητοίς.
Στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται
ότι είπε ο Θεός στους Ισραηλίτες:
«Διώξτε τους Χαναναίους από την χώρα τελείως».
Για να το πη ο Θεός, κάτι ήξερε. Αλλά αυτοί είπαν: «Δεν είναι πολύ φιλάνθρωπο
αυτό. Ας τους αφήσουμε· ας μην τους εξοντώσουμε».
Μετά όμως παρασύρθηκαν στην ανηθικότητα, στην
ειδωλολατρία, και θυσίαζαν τα παιδιά τους στα είδωλα, όπως λέει στον Ψαλμό. Ο
Θεός για ό,τι κάνει κάτι ξέρει. Και λένε μερικοί με αναίδεια:
«Γιατί να κάνη την κόλαση ο Θεός;»
Αρχίζει η κρίση και από ‘κει και πέρα δεν έχει
κανείς πνευματική κατάσταση, δεν έχει λίγη Χάρη Θεού, για να καταλάβη λίγο πιο
βαθιά, να καταλάβη δηλαδή για ποιο λόγο ο Θεός έκανε κάτι. Το «γιατί;» είναι
κρίση, υπερηφάνεια, εγωισμός.
– Μερικά παιδιά, Γέροντα,
ρωτούν: «Γιατί έπρεπε να σταυρωθή ο Χριστός; Δεν μπορούσε να σώση ο Θεός τον
κόσμο με άλλον τρόπο;»
– Εδώ τον έσωσε με τέτοιο τρόπο και δεν
συγκινούνται οι άνθρωποι, πού να τον έσωζε με άλλον τρόπο! Είναι και μερικοί
που λένε: «Ο Θεός δεν έπαθε τίποτε. Ο Υιός θυσιάστηκε».
Ένας πατέρας, για μένα, θα προτιμούσε να
θυσιασθή ο ίδιος, παρά να θυσιασθή το παιδί του. Πιο οδυνηρό είναι για έναν
πατέρα να θυσιασθή το παιδί του παρά ο ίδιος. Αφού δεν καταλαβαίνουν τι θα πη
αγάπη, τι να πης;
Απόσπασμα από το βιβλίο
Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου (νυν οσίου Παϊσίου), «Πνευματική αφύπνιση», Λόγοι
α’, έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή
Θεσσαλονίκη.
https://proskynitis.blogspot.com/2025/05/blog-post_50.html
108. Κάποιος Γέροντας ποὺ ἔμενε στὸ
κελί του ὁλομόναχος, ἔκανε ἑξήντα χρόνια μοναχὸς χωρὶς νὰ σταματήσει ποτὲ νὰ
κλαίει.
Καὶ ἔλεγε πάντα:
«Τὸν χρόνο τῆς
ζωῆς μας τὸν ἔχει δώσει ὁ Θεὸς γιὰ μετάνοια καὶ πολὺ θὰ τὸν ἀναζητήσουμε
κάποτε».
Γιὰ τὴν κατάνυξη
ΤΟΜΟΣ Α´
ΤΟ ΜΕΓΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ
(ἀποσπάσματα)
«Ὅσοι βαπτιστήκατε στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ,
ντυθήκατε τὸν Χριστό» [ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε]
(Γαλ. 3:27).
Πόσο μεγάλη ἀλήθεια μᾶς ἐπισημαίνει μ’ αὐτὰ τὰ
λόγια ὁ ἀπόστολος Παῦλος!
Οἱ βαπτισμένοι Xριστιανοὶ δὲν φοροῦν τὸν παλαιὸ
ἄνθρωπο μὲ τὰ πάθη καὶ τὶς ἁμαρτωλὲς ἐπιθυμίες του, ἀλλὰ εἶναι ντυμένοι τὸν καινούριο
ἄνθρωπο. Ντύθηκαν τὸν ἴδιο τὸ Χριστό, ποὺ ζεῖ τώρα μέσα στὶς καρδιές τους. Καὶ ἡ
λέξη “ντύθηκαν” δὲν ἀναφέρεται σὲ κάποια ἁπλὴ καὶ ἐξωτερικὴ στολή, ἀλλὰ σὲ κάτι
βαθύτερο, σὲ κάτι οὐσιαστικὸ καὶ ἀναφαίρετο.
Μὲ τὴν πίστη μας στὸν Χριστὸ καὶ μὲ τὴ βάπτισή
μας ντυνόμαστε τὸν ἴδιο τὸν Χριστὸ καὶ γινόμαστε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, οἰκητήρια τοῦ
Παναγίου Πνεύματος, ναοὶ τοῦ Θεοῦ, ἅγιοι καὶ τέλειοι, Θεοὶ κατὰ χάριν. Ὥστε
λοιπὸν ρίξαμε ἀπὸ πάνω μας τὴ φθορὰ καὶ ντυθήκαμε τὴν ἀφθαρσία.
Ξεντυθήκαμε τὸν ἄνθρωπο τῆς ἁμαρτίας καὶ ντυθήκαμε τὸν ἄνθρωπο τῆς δικαιοσύνης
καὶ τῆς χάριτος. Διώξαμε τὸ θάνατο καὶ ντυθήκαμε τὴν ἀθανασία…
Συλλογιστήκαμε ὅμως καὶ τὶς μεγάλες ὑποχρεώσεις,
πού, μὲ τὸ βάπτισμά μας, ἀναλάβαμε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ; Συνειδητοποιήσαμε ὅτι ὀφείλουμε
νὰ συμπεριφερόμαστε σὰν παιδιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ σὰν ἀδελφοὶ τοῦ Κυρίου μας;
Ὅτι ἔχουμε χρέος νὰ συνταυτίσουμε τὸ δικό
μας θέλημα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ;
Ὅτι πρέπει, σὰν παιδιὰ δικά Του, νὰ
μένουμε ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν ἁμαρτία;
Ὅτι ὀφείλουμε νὰ Τὸν ἀγαπᾶμε μ’ ὅλη μας τὴ
δύναμη, ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς καὶ τῆς καρδιᾶς μας;
Ὅτι ὀφείλουμε νὰ Τὸν λατρεύουμε καὶ νὰ
λαχταροῦμε τὴν ἕνωση μαζί Του γιὰ πάντα;
Σκεφτήκαμε, ἄραγε, ὅτι ἡ καρδιά μας πρέπει
νά ‘ναι πλημμυρισμένη ἀπὸ τὴν ἀγάπη, ὥστε αὐτὴ νὰ ξεχύνεται καὶ στὸν πλησίον
μας;
Ἔχουμε τὴ συναίσθηση ὅτι ὀφείλουμε νὰ
γίνουμε ἅγιοι καὶ τέλειοι καὶ εἰκόνες τοῦ Θεοῦ καὶ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ
κληρονόμοι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν;
Γιὰ ὅλα αὐτὰ ἔχουμε χρέος νά ἀγωνιστοῦμε, ὥστε
νὰ μὴ φανοῦμε ἀνάξιοι στὸ κάλεσμα ποὺ μᾶς ἔκανε ὁ Θεὸς καὶ ἀποδοκιμαστοῦμε…
Ναί, ἀδελφοί μου, ἂς παλέψουμε μὲ ζῆλο καὶ αὐταπάρνηση
γιὰ νὰ νικήσουμε.
Κανείς μας ἂς μὴ χάσει τὸ θάρρος του, ἂς μὴν ἀμελήσει,
ἂς μὴ δειλιάσει, ἂς μὴν πτοηθεῖ μπροστὰ στὰ σκάμματα τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνα.
Γιατί ἔχουμε βοηθὸ τὸν Θεό, ποὺ μᾶς δυναμώνει στὸν δύσκολο δρόμο τῆς ἀρετῆς.
ΑΠ.: Τη μνήμη του Θεού τη διώχνουν
η πολυλογία, η εμπαθής προσκόλληση σε πρόσωπα ή πράγματα, τα αστεία και τα
γέλια, οι πολλές βιοτικές μέριμνες, η λησμοσύνη του θανάτου.
Αν, λοιπόν, παρατηρήσεις στον εαυτό σου ένα ή
περισσότερα απ’ αυτά τα κακά, βιάσου να διορθωθείς, για να μη χωριστείς από τον
Κύριο.
[Από το βιβλίο: Γέροντος
Ευστρατίου (Γκολοβάνσκι), Απαντήσεις σε ερωτήματα χριστιανών. Ιερά Μονή
Παρακλήτου, 2012. Ερώτηση 46]
(Πηγή ψηφ. κειμένου: Ι.Ν. Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας)
Ο γέροντας έβλεπε μέσα στην ψυχή των ανθρώπων
ότι του απεκάλυπτε ο Θεός.
Για ένα γνωστό μου μου είπε: «Βλέπω μέσα στην
ψυχή του , όχι πολύ καθαρά ένα κακό πράγμα ένα τραύμα. Είναι τραύμα είναι παλιό
είναι δαιμονικό. Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι αυτό, μπορεί ο Θεός να μου το
φανερώσει αργότερα”. Και μετά από μερικές εβδομάδες μου είπε: “Αυτό το κακό
πράγμα που είδα στην ψυχή του μπορεί να φύγει αλλά μόνο αν εκείνος αγιάσει. Με
την αγιότητα αλλάζει ο άνθρωπος όσα αμαρτωλός κι αν είναι φεύγουν τα ψυχικά
τραύματα. Σήμερα οι γιατροί τα λένε ψυχασθένειες ενώ στην πραγματικότητα είναι
δαιμονική επίδραση και οφείλεται στις αμαρτίες».
Κοντά στο γέροντα Πορφύριο.
Κων/νου Γιαννιτσιώτη.
σελ:122-123
Εκδόσεις: Ιερού Γυναικείου
Ησυχαστηρίου η Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Αθήναι 1995
Κάνοντας καθημερινά τα πνευματικά μου
καθήκοντα, δυο πράγματα θα συμβούν:
α) θα με πληροφορήσει ο Θεός, πότε θα με πάρει
και
β) με προφυλάσσει έτσι ο Θεός από αιφνίδιο
θάνατο.
Ο Μέγας Αντώνιος, λίγο πριν πεθάνει είπε:
– Είμαι στην ηλικία των 105 ετών και διαπίστωσα
ότι η μεγαλυτέρα άσκηση είναι να κάνει κανείς καθημερινώς τα πνευματικά του
καθήκοντα.
Έλεγε ότι ο άνθρωπος πρέπει σταθερά να κάνει τα
πνευματικά του καθήκοντα και όχι μία μέρα να κάνει παραπάνω και την επομένη να
μην κάνει τίποτα. Πρωταρχική μέριμνα είναι να αναβαθμίσει ο άνθρωπος ποιοτικά
τον πνευματικό του αγώνα και όχι ποσοτικά.
Έπεται η ποσοτική αναβάθμιση. Θέλει ο Θεός να
βλέπει τον καθημερινός μας κόπο. Όχι τον πολύ, αλλά τον καθημερινό.
Επιτελώντας καθημερινά τα πνευματικά μας
καθήκοντα με χαρά, παίρνουμε καθημερινό μισθό από το Άγιο Πνεύμα, στέλνοντας
ένα λουλούδι στο θρόνο του Θεού.
Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του
Αγίου Ανδρέα
http://apantaortodoxias.blogspot.com/2020/10/blog-post_112.html
Την Κυριακή 9 Ιουλίου 2023 στις εκκλησίες θα
ακούσουμε το θαύμα του Χριστού στον άνθρωπο που ήταν δαιμονισμένος στην πόλη
των Γαδαρινών (Ματθ. η’ 28-34, θ’ 1).
Έξω από την πόλη, στα μνήματα, ζούσε ένας
δαιμονισμένος τρομερός στην όψη, γυμνός, ο οποίος έτρεχε και κατακοβόταν από
τις πέτρες. Μέσα του ζούσε μια στρατιά δαιμόνων που στην ερώτηση του Χριστού
απάντησαν πως το όνομά τους ήταν «λεγεών», δηλαδή μεγάλο πλήθος.
Παρακάλεσαν τον Χριστό, εάν τους διατάξει να φύγουν από τον δαιμονισμένο
άνθρωπο, να τους επιτρέψει να μπουν στο μεγάλο κοπάδι χοίρων που έβοσκε εκεί
κοντά. Ο Χριστός τους το επέτρεψε και μόλις έγινε αυτό, τα γουρούνια έπεσαν
στην λίμνη και πνίγηκαν.
Οι βοσκοί των χοίρων έτρεξαν στην πόλη και
ανακοίνωσαν στους κατοίκους τα γεγονότα. Οι κάτοικοι ήρθαν στο σημείο όπου
έγινε το θαύμα, είδαν τον πρώην δαιμονισμένο να είναι ήρεμος και ντυμένος,
αλλά, παρά το μεγάλο αυτό θαύμα, ζήτησαν όλοι μαζί από τον Χριστό να φύγει
από τον τόπο τους, πράγμα που Εκείνος έκανε αμέσως.
Για τους Εβραίους η κατανάλωση χοιρινού κρέατος
απαγορευόταν από τον Νόμο επειδή θεωρείτο βρώμικο. Οι κάτοικοι των Γαδάρων
μεγάλωναν πολλά γουρούνια και μάλιστα εμπορεύονταν το κρέας τους. Αυτό ήταν μια
μεγάλη παρανομία. Προφανώς, αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο οι Γαδαρινοί
έδιωξαν τον Χριστό, διότι ακριβώς έβαζαν το παράνομο συμφέρον τους πάνω
από κάθετι άλλο.
Μήπως όμως κι εμείς διώχνουμε τον Χριστό
καθημερινά και θεωρούμε άλλα πράγματα πιο σημαντικά; Τί θυσιάζουμε για την
πίστη μας; Αξίζει να κάνουμε την αυτοκριτική μας διότι το θέμα είναι σημαντικό
Μήν ψάξεις για φίλους μεταξύ των ανθρώπων.
Αναζήτησέ τους στον Ουρανό, ανάμεσα στους
Αγίους.
Ποτέ δεν θα φύγουν ή θα σε προδώσουν.
Στάρετς Nicolay Guryanov.
O όσιος Ἰωάννης ὁ Χοζεβίτης ἔγραψε
αὐτή τήν ἱστορία, πού προέρχεται ἀπό τίς γραφές τοῦ ὁσίου Παϊσίου Βελιτσικόβσκυ
καί τῶν μοναχῶν του:
Ὁ ὅσιος Παΐσιος εἶχε μία ὁλόκληρη σχολή ἀπό
μορφωμένους μοναχούς, οἱ ὁποῖοι ἔγραφαν βιβλία ἡμέρα καί νύκτα. Ἀπό τήν δική
τους τήν ἐργασία ἔχουμε ἐμεῖς (οἱ ρουμᾶνοι) σήμερα ὅλα τά βιβλία τῶν Ἁγίων
Πατέρων, μεταφρασμένα ἀπό τά ἑλληνικά.
Μετά τήν κοίμησι τοῦ ὁσίου
μεγάλου Γέροντος π. Παϊσίου στήν μονή Νεάμτς τῆς Ρουμανίας, ἡ
πνευματική ζωή τῶν μοναχῶν ἄρχισε νά ἀδυνατίζει ἐξ αἰτίας τῆς ἀφθονίας τῶν
ἀγαθῶν καί ἀκόμη ἐξ αἰτίας τῆς ἐλεύθερης εἰσόδου τῶν λαϊκῶν, ἰδιαίτερα τά
καλοκαίρια στά μοναστήρια μαζί μέ τίς οἰκογένειές τους καί τά παιδιά τους.
Οἱ μοναχοί ἄρχισαν νά φροντίζουν
περισσότερο γιά τήν διατροφή τῶν ζώων καί τῶν κήπων στά Μετόχιά τῶν
μοναστηριῶν τους καί, ὅσοι ἀπ᾿ αὐτούς εἶχαν σπίτια ἔξω ἀπό τήν μάνδρα τῶν
μοναστηριῶν τους, προσπαθοῦσαν περισσότερο νά φτιάχνουν πολυτελέστερα
σπίτια γιά νά κατοικοῦν τά καλοκαίρια πολλοί γνωστοί σ᾿ αὐτούς ἄρχοντες τῆς
Χώρας πού ἤρχοντο ἐκεῖ μέ τίς οἰκογένειές τους.
Γιά τό μεγάλο ἐνοίκιο πού ἔπαιρναν οἱ μοναχοί ἀπό
τούς ἄρχοντες τουρίστες, ἄφηναν πλέον ὅλη τήν κατοικία τους στά χέρια τῶν ἐνοικιαρέων
κι αὐτοί ἔμεναν σέ κάποια μικρή καλυβούλα λίγο μακριά γιά νά μή τούς ἐνοχλοῦν οἱ
φωνές τῶν μικρῶν παιδιῶν, τά ὁποῖα ὅλη τήν ἡμέρα ἦσαν μέσα καί γύρω ἀπό τά
μοναστήρια.
Εἶχαν καί μεγάλη παραγωγή κρασιοῦ στά
Μετόχιά τους καί ἔπρεπε νά ἀνοίξουν ταβέρνες καί καντίνες μέσα καί ἔξω ἀπό
τά μοναστήρια γιά νά τό πωλήσουν καί μάλιστα σέ χαμηλή τιμή καί εὐκολώτερα. Αὐτό
τό ἔργο ἐτράβηξε πολύ τουριστικό κόσμο.
Δημιουργήθηκε καί σχολή στό μοναστήρι γιά
τήν ἀνατροφή ὀρφανῶν παιδιῶν ἀπό τά γειτονικά χωριά (ἐκτός ἀπό τήν σχολή μουσικῆς
γιά μοναχούς ἀνοίχθηκε καί δημοτικό σχολεῖο γιά τά παιδιά τῆς περιοχῆς). Ἀπό
τήν κατάστασι αὐτή χάθηκε ἡ ἡσυχία τῶν μονῶν, οἱ μοναχοί νά μεθοῦν καί νά
μή φροντίζουν γιά τά μοναχικά τους καθήκοντα καί τήν τάξι πού τούς εἶχε ὁρίσει ὁ
Γέροντάς τους.
Ἕνας ἀπό τούς ὑποτακτικούς τοῦ ὁσίου Παϊσίου, ὁ
ὁποῖος ἔκαμε μία ἐνάρετη ζωή, ὁ ἡγούμενος Σωφρόνιος, μία νύκτα εἶδε τήν ἑξῆς
φοβερά ὀπτασία.
Εἶδε ὅτι ἦτο πρωΐ καί αὐτός ἐξῆλθε ἀπό τήν
πόρτα τοῦ μοναστηριοῦ Νεάμτς. Κυττάζοντας ἀπέναντι, ὅπου εἶναι ἡ μεγάλη φιάλη Ἁγιασμοῦ,
ἀντίκρυσε ἕνα ἀράπη, φοβερό στήν ὄψι, ὁ ὁποῖος φοροῦσε ροῦχα στρατιωτικοῦ
βαθμοφόρου καί διέταζε ὅπως ἀκριβῶς διατάζουν οἱ ἀξιωματικοί τόν
στρατό τους.
Ἡ μορφή του ἦτο ἀπαίσια. Τό πρόσωπό του μαῦρο, ἀπό
τά μάτια του νά ἐξέρχονται κόκκινες φλόγες φωτιᾶς, ἐνῶ τό στόμα του ἦτο σάν τῆς
μαϊμοῦς μέ τά δόντια του βγαλμένα πρός τά ἔξω. Στό μέρος τῆς ζώνης του ἦτο ἡ
μορφή ἑνός δράκοντα πού κινοῦσε τό κεφάλι του καί εἶχε την γλῶσσα του βγαλμένη ἔξω
καί δίπλα του μία σπάθη. Στήν θέσι τῶν ὤμων του, γύρω πίσω ἀπό τόν λαιμό του, ἐκρέμοντο
καί ἐκινοῦντο κεφάλια ἀπό ὀχιές. Ἐνῶ στό κεφάλι του εἶχε ἕνα κράνος, κάτω ἀπό
τό ὁποῖο ξεκινοῦσαν τά φίδια πού ἦσαν γύρω ἀπό τόν λαιμό του.
Βλέποντας αὐτό τό θέαμα ὁ ἡγούμενος, ἀκινητοποιήθηκε
ἀπό τόν φόβο του. Κατόπιν ἐλθών στόν ἑαυτό του, ἐρώτησε τόν ἀράπη τί ζητεῖ αὐτή
τήν ὥρα στό μοναστήρι. Τότε ὁ φαινόμενος ἀράπης τοῦ ἀπήντησε:
-Δέν γνωρίζεις ὅτι ἐγώ εἶμαι ὁ διοικητής τοῦ
στρατοῦ ἐδῶ στό μοναστήρι σας;
Τότε ὁ π. Σωφρόνιος τόν ἐρώτησε:
-Ἀπό ποῦ ἐμεῖς ἔχουμε ἐδῶ στρατό στό μοναστήρι
μας, ἀφοῦ ἡ Χώρα μας εὑρίσκεται σέ εἰρήνη!
Τότε τοῦ ἀπήντησε ὁ διοικητής¨
-Πρέπει νά γνωρίζεις ὅτι ἐγώ ἔχω διορισθῆ νά εἶμαι
ὁ ἀρχηγός τοῦ ἀοράτου στρατοῦ τοῦ σκότους, πού ἔργο ἔχουμε νά πολεμοῦμε τό
τάγμα τό δικό σας, τῶν μοναχῶν. Διότι ἐσεῖς, ἀπό τότε πού ἐφαρμόζατε τόν
μοναχικό σας κανόνα, πού σᾶς ἐπέβαλε ὁ ἀρχηγός σας (ἡγούμενος Παΐσιος), μᾶς
προκαλέσατε σέ ἀόρατο πόλεμο ἐναντίον σας καί πολλές πληγές μᾶς προκαλέσατε μέ
τά πνευματικά σας ὅπλα. Πολλές φορές ἐμεῖς ἀναχωρούσαμε ντροπιασμένοι ἀπ᾿ αὐτόν
τόν πόλεμο μαζί σας, διότι ἐξερχόταν πῦρ ἀπό τίς προσευχές σας καί μᾶς
ἔκαιγε.
Ὅμως τώρα δέν ἔχουμε πλέον τόν ἴδιο φόβο ἀπό ἐσᾶς, ἀφ᾿ὅτου
ἀπέθανε ὁ στάρετς Παΐσιος, ὁ ὁποῖος ἦτο φοβερός ἀπέναντί μας. Ἀπ᾿ αὐτόν ἐμεῖς ὑποφέραμε
πάρα πολύ καί μᾶς εἶχε προκαλέσει πολλές πληγές. Ἀπό τότε πού ἦλθε αὐτός μέ 60
μοναχούς ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος, ἐγώ εἶχα διορισθῆ μέ στρατό 60.000 νά πολεμῶ τήν
συνοδία του. Ὅσο ζοῦσε αὐτός, ἐμεῖς δέν εἴχαμε καθόλου ἀνάπαυσι.
Πόσους πειρασμούς, πόσες θλίψεις καί παγίδες
προκαλέσαμε σ᾿ αὐτόν καί στήν συνοδία του γιά νά ὀλιγστεύσουμε τούς
πνευματικούς τους ἀγῶνες, ἀλλά ὅλους μᾶς ἐξώθησαν μακριά. Ὅσο ζοῦσε ὁ
μεγάλος στάρετς οἱ δυνάμεις μας παρέμεναν σέ συνεχή ἔφοδο σέ
καθημερινή βάσι, διότι αὐτός κυβερνοῦσε στόν πόλεμο τούς μοναχούς του μέ πολλή ἐμπειρία,
ἐνισχύοντάς τους καί μέ τό παράσδειγμά του καί τίς συμωουλές του ὅλες τίς ἡμέρες
τῆς ζώης του.
Μετά τόν θάνατό του, ὁ πόλεμός μας ἐλάφρωσε. Γι᾿
αὐτό τόν λόγο, ἔβγαλα ἀπό τό τάγμα μου 10.000 στρατιῶτες μου (δαίμονες), διότι
δέν εἶχαν νά κάνουν δουλειά καί παρέμεινα μέ 50.000. Ἐπέρασε πολύς καιρός καί οἱ
μοναχικοί κανόνες τοῦ ἡγουμένους Παΐσίου δέν ἐτιμῶντο καί δέν ἐφαρμόζοντο μέ ἐπιμέλεια.
Παρουσιάσθηκαν ἠθικά παραπτώματα στήν συνοδία, ἀκόμη ἡ
ἀφθονία τῶν ὑλικῶν άγαθῶν καί οἱ κοσμικές φροντίδες τῶν μοναχῶν γιά σπίτια,
Μετόχια καί νοικοκυριά ἄρχισαν νά βυθίζουν περισσότερο τούς μοναχούς στά
πνευματικά. Γι᾿ αὐτό καί στρατός μου ὠλιγόστευσε σημαντικά.
Συνεπῶς, μετεκίνησα ἀπό τό μέτωπο τοῦ πολέμου
κατά τῆς Μονῆς σας ἄλλες 10.000 στρατιῶτες μου καί τούς ἔστειλα σέ ἄλλο μέτωπο.
Ἔτσι παρέμεινα μόνο μἐ 40.000 πολεμιστές.
Ὅταν γενικεύθηκε ἡ ἐλευθερία τῆς εἰσόδου τῶν
λαϊκῶν στά μοναστήρια, κυρίως τά καλοκαίρια καί οϊ μοναχοί νά στέκωνται καί
συνομιλοῦν μέ τίς γυναῖκες, τότε ἐμεῖς εἴχαμε μεγάλη χαρά, διότι
κλονίσθηκε τό μέτωπο ἀντιστάσεως τῶν μοναχῶν καί ἡ δική μας εἴσοδος πλέον ἀνάμεσά
τους ἦτο εὐκολώτερη.
Γι᾿ αὐτό καί ἀπέσπασα ἄλλες 10.000 στρατιῶτες
μου καί παρέμεινα νά 30.000. Στήν συνέχεια ἀνοίχθηκαν στά μοναστήρια σχολεῖα
γιά τά παιδιά τῶν λαϊκῶν. Πολλοί ἀπό τούς μοναχούς ἐξέλεγαν γιά μαθητές τους τά
πιό ἔξυπνα παιδιά, τά ὁποῖα δέν ἀκολουθοῦσαν ὅμως καί τήν μοναχική ζωή. Τά
παιγνιδιάρικα παιδιά ἤρχοντο σέ ἐπαφή μέ χειρονομίες μέ τούς μοναχούς καί ἔτσι ἀνεκούφιζαν
ἐμᾶς στόν ἀγῶνα μας ἐναντίον τους. Ὁπότε ἐμεῖς ἐμείναμε σχεδόν χωρίς
δουλειά.
Γι᾿ αὐτό ἀναγκάσθηκα καί πάλι νά ἀποσπάσω κι ἄλλους
στρατιῶτες μου ἀπό τό μέτωπο τοῦ πολέμου. Ἔδιωξα ἄλλες 10.000 καί ἔμεινα πλέον
μέ 20.000 μάχιμους. Αὐτοί παρέμειναν πάντοτε στό μοναστήρι πολεμώντας ἡμέρα καί
νύκτα τούς μοναχούς!
Ἀκούοντας αὐτά ὁ ἡγούμενος ἐστέναζε ἀπό τόν
πόνο καί τόν ἐρώτησε μέ ἀπορία:
-Τί ἀνάγκη πλέον τώρα ἔχετε γιά νά μένετε ἀκόμη
στό μοναστρήρι μας, διότι ὅπως ὁ ἴδιος μοῦ ὡμολόγησες, οἱ μοναχοί δέν ἔχουν τόν
ζῆλο τῶν παλαιοτέρων γιά νά σᾶς πολεμήσουν, ἀλλά πράττουν κατά τίς ἐπιθυμίες
τους, ἀσχολούμενοι μέ τά κοσμικά πράγματα. Τί ἔννοια ἔχει λοιπόν νά μένετε ἀκόμη
στήν μονή μας;
Τότε ὁ μισητός ἐκεῖνος ἀξιωματικός- διάβολος,
πιεζόμενος προφανῶς ἀπό τήν δύναμι τοῦ Θεοῦ, τοῦ ἀπεκάλυψε τό μυστήριο γιατί
συνεχίζει νά πολεμεῖ ἀκόμη τούς μοναχούς αὐτοῦ τοῦ αἰῶνος, λέγοντας πρός τόν ἡγούμενο:
-Εἶναι ἀλήθεια ὅτι δέν εὑρίσκεται πλέον κανείς,
ὁ ὁποῖος θέλει νά μᾶς πολεμεῖ, ὅπως ἄλλοι μοναχοί παλαιότερα, διότι ἡ ἀγάπη σας
ὠλιγόστευσε, ἐνῶ οἱ κοσμικές φροντίδες καί ὁ συμφυρμός μέ τούς λαϊκούς ἐπάγωσαν
τόν ζῆλο τῶν μοναχῶν. Ὅμως ἔχουμε ἀκόμη ἕνα ἀκόμη ἔργο στό μοναστήρι σας.
Ὑπάρχουν κάτι παλιόχαρτα, μακάρι νά καοῦν ὅλα
στήν φωτιά, τά ὁποῖα δέν μᾶς ἀφήνουν νά ἡσυχάσουμε τελείως. Μέ αὐτά οἱ μοναχοί,
κυρίως οἱ νέοι πού ἦλθαν μέ δυνατό ζῆλο ἀπό τόν κόσμο, μᾶς προκαλοῦν πολλές
πληγές μέ τήν ἀνάγνωσί τους! Διότι, ὅταν πάρουν αὐτά τά παλιόχαρτα στά χέρια
τους, ἀμέσως ἀρχίζουν ν᾿ ἀγριεύουν ἐναντίον μας. Αὐτοί μεταχειρίζονται παντός εἴδους
δικά τους ὅπλα ἐναντίον μας, ὅπως νηστεῖες, ἀγρυπνίες, σωματικούς κόπους
καί ἰδιαίτερα τίς ταπεινές τους προσευχές μέ τά ὁποῖα μᾶς συντρίβουν κατά
κράτος.
Ὅλα αὐτά εἶναι γιά ἐμᾶς ἀναμμένες σαΐτες, οἱ ὁποῖες
μᾶς καταστρέφουν καί δέν ἠμποροῦμε νά τούς πλησιάσουμε!
Συχνά, ἕνας μοναχός, ἐάν ἐνισχύεται ἀπό τό
διάβασμα, δέν ἠμποροῦμε ὅλοι ἐμεῖς νά τόν νικήσουμε! Πολύς κόπος καί σωστές ἔφοδοι
χρειάζονται γιά νά τόν φέρουμε στήν δική μας παράταξι αὐτόν τόν ἔνα πού μᾶς
καταδιώκει μέ τήν ἀνάγνωσι αὐτῶν τῶν βιβλίων!
Τότε ὁ δυστυχής ἡγούμενος δέν ὑπέμεινε ἄλλο καί
τόν ἐρώτησε καί πάλι:
-Μέ τί πολεμεῖτε ἐσεῖς περισσότερο τούς
σημερινούς μοναχούς αὐτοῦ τοῦ αἰῶνος;
-Ὅλη ἡ προσπάθειά μας ἔγκειται ν᾿ ἀπομακρύνουμε
τούς μοναχούς καί τίς μοναχές ἀπό τίς πνευματικές τους ἐνασχολήσεις καί ἰδιαίτερα,
νά παύσουν νά ἀγαποῦν καί νά διαβάζουν αὐτά τά παλιόχαρτα! Διότι τίποτε δέν ὠθεῖ
τούς μοναχούς ἐναντίον μας, ὅσο ἡ ἀνάγνωσις αὐτῶν τῶν καπνισμένων βιβλίων!
Γι᾿ αὐτό κι ἐμεῖς προσπαθοῦμε μέ κάθε τρόπο ν᾿ ἀπομακρύνουμε τούς
μοναχούς ἀπό τά ββλία, προσφέροντάς τους ἄλλες φροντίδες στά Μετόχια,
στούς κήπους στά ζῶα, στό ψάρεμα, στήν πώλησι τοῦ κρασιοῦ κλπ. Ἐνῶ στό
μοναστήρι δουλεύουμε μέ τήν ἀνατροφή τῶν παιδιῶν τοῦ οἰκοτροφείου πού λειτουργεῖ
μέσα καί μέ τήν φιλοξενία τῶν λαϊκῶν, κατά τήν περίοδο τοῦ καλοκαιριοῦ, πού ἔρχονται
ἐδῶ μέ τίς οἰκογένειές τους γιά καθαρό ἀέρα.
Μέ τά μέσα αὐτά οἱ μοναχοί εἶναι αἰχμαλωτισμένοι
ἀπό ἐμᾶς, ὅπως τά κουνούπια στόν ἰστό τῆς ἀράχνης. Αὐτοί μᾶς ὑπηρετοῦν μέ τά
δικά μας μέσα. Δέν θά ἐγκαταλείψουμε τελικά αὐτόν τόν ἀγῶνα, μέχρι νά κάψουμε
τά βιβλία τους. Ἀλλιῶς δέν ἠμποροῦμε νά ἡσυχάσουμε. Αὐτά ὁμοιάζουν μέ
βουκέντρες πού εἶναι ἐχθρικά στραμμένες ἐναντίον μας!
Ὅταν ἐτελείωσε αὐτή ἡ συζήτησις, κτύπησε ὁ
κόπανος γιά τήν ἀκολουθία τοῦ ὄρθρου κι ἀμέσως χάθηκε σάν καπνός ὁ διοικητής τῶν
δαιμόνων τῆς μονῆς Νεάμτς, ἐνῶ ὁ ἡγούμενος ἐξύπνησε στήν καρδιά του μέ μεγάλο
πόνο, μετά ἀπ᾿ αὐτές τίς ἀποκαλύψεις.
Κατόπιν, μετά τήν πρωϊνή ἀκολουθία, συγκέντρωσε
ὅλη τήν συνοδία καί διηγήθηκε στούς μοναχούς μέ δάκρυα τήν φοβερή αὐτή ὀπτασία.
Διέταξε, ἀμεσως νά γραφτῆ σέ βιβλίο γιά γνώσι καί ὠφέλεια καί τῶν διαδόχων
τους.
από το βιβλίο: «ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ
ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥΣ» – Μοναχός Δαμασκηνός
Γρηγοριάτης 2010
Εκ του ιστολόγιου: Σας θυμίζει τίποτα από
όσα περιγράφονται παρακάτω; Σας θυμίζει η κατάσταση που επικράτησε στη μονή
Ναέμτς τη σημερινή κατάσταση στο Άγιον Όρος και σε κάποια μοναστήρια; Παραγωγή
υλικών αγαθών από μοναχούς; Το παρακάτω κείμενο περιγράφει τις συνέπειες προς
όλους μας.
Διότι όταν οι μοναχοί αφήνουν την προσευχή, τη
νηστεία, τον πνευματικό αγώνα υπέρ των λαϊκών, τότε υπάρχουν συνέπειες για
όλους μας. Οι προσευχές τους, οι νηστείες τους, ο πνευματικός τους αγώνας,
είναι ασπίδα για τους πιστούς, στους πειρασμούς και τις δυσκολίες που
αντιμετωπίζουν.
Δεν αναφέρομαι σε όλους τους μοναχούς. Όμως
κάποιοι όχι μόνον επιδίδονται σε κοσμικές εργασίες αλλά το διαφημίζουν κι
όλας……
Κατά το φτωχό μου πάντα λογισμό,
Α.Η.
Μήν ψάξεις για φίλους μεταξύ των ανθρώπων. Αναζήτησέ τους στον Ουρανό,
ανάμεσα στους Αγίους. Ποτέ δεν θα φύγουν ή θα σε προδώσουν.
Στάρετς Nicolay Guryanov.
23
Μαρτίου 2024
Είναι δύσκολο να κρατήσει κανείς την ψυχραιμία
του σήμερα με αυτά που βλέπει. Αυτοί δεν είναι επίσκοποι. Αντίχριστοι πολιτικοί
με ράσα είναι. Ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης,
επισκέφθηκε σήμερα* το Επισκοπείο Διδυμοτείχου, και ο Μητροπολίτης
Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου Δαμασκηνός του έδωσε «ως αναμνηστικό δώρο
αντίγραφο της ιεράς εικόνος της ʺΠαναγίας της Φοβεράς Προστασίαςʺ, με την ευχή
η Θεοτόκος να προστατεύει εκείνον, την ηγεσία και τα στελέχη της Ελληνικής
Αστυνομίας.»
Ο Διδυμοτείχου Δαμασκηνός δεν άκουσε κάτι για
τα Σόδομα και τα Γόμορρα!! Θα προστατεύσει η Παναγία αυτόν τον άνθρωπο και
όλους τους άλλους που ψήφισαν «ΝΑΙ» στον «γάμο» των ομοφυλοφίλων και στην
υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλους!! Που ούτε και στα Σόδομα δεν έγινε αυτό το
πράγμα, να δίνονται τα παιδιά στους σοδομίτες με νόμο!!
Θα προστατεύσει αυτούς η Αειπάρθενος Παναγία
που αρνούνται το Σχέδιο του Θεού για την σωτηρία του ανθρώπου, ασχημονούν πάνω
στο ανθρώπινο σώμα, κολάζουν ψυχές και καταστρέφουν οικογένειες!!
Σήμερα ο Θεός αποκαλύπτει τους λυκοποιμένες
ακόμη και στους τυφλούς. Δεν θα έχει κανείς δικαιολογία.
___________________
*Η είδηση από την
Ρομφαία εδώ
ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ
https://tasthyras.wordpress.com/2024/03/14/επίσκοπος-έδωσε-την-εικόνα-της-παναγί/
