«Εἶναι γνωστό πῶς ἡ μόδα ὑποδουλώνει
τούς ἀνθρώπους, ἄνδρες καί γυναῖκες, ὥστε πολλοί νά μή τολμοῦν
νά τήν παραβοῦν, ἔστω καί ἄν ἀντίκειται στίς ἀρχές τους».
Απόσπασμα
+Ἀρχιμανδρίτου Γεωργίου Καψάνη
Καθηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου
Γρηγορίου
(Ἀπόσπασμα ἀπό τήν Ἐτήσια Ἔκδοση
της Ι. Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὅρους, Περίοδος Β΄, Ἔτος
2010, Ἀριθμός 35, σελίδες 85 -119)
(Πηγή ηλ.
κειμένου: anavaseis.blogspot.com)
Τι είναι η αγάπη;
Η αγάπη είναι η κορωνίδα και η ανακεφαλαίωση
όλων των αγαθών.
Όπου υπάρχει η αγάπη, εκεί είναι μεγάλη η
ασφάλεια, μεγάλη ή εκ μέρους του Θεού βοήθεια. Γιατί αυτή είναι η μητέρα των
αγαθών, αυτή είναι η ρίζα και η πηγή αυτών, αυτή καταργεί τους πολέμους και
εξαφανίζει τις φιλονικίες…
Η αγάπη και η ομοφωνία γίνονται πρόξενοι
ειρήνης και ομόνοιας…
Γιατί η αγάπη μας χαρίζει τον ουρανό και τα
απερίγραπτα αγαθά και είναι η βασίλισσα των αρετών.
Η μητέρα όλων των αγαθών και το γνώρισμα των
μαθητών του Κυρίου και η δύναμη που συγκρατεί όλη μας τη ζωή, αυτή προ πάντων
είναι η αγάπη.
Όταν η αγάπη είναι στέρεα ριζωμένη, τότε
βλαστάνουν οι καρποί όλων των αγαθών.
Κι αν ακόμη κάνεις θαύματα, κι αν αναστήσεις
νεκρούς και αν επιτύχεις οτιδήποτε, ποτέ δεν θα σε θαυμάσουν τόσο πολύ οι
ειδωλολάτρες, όσο όταν θα σε δουν να συμπεριφέρεσαι με τρόπο πράο και ήρεμο και
γλυκό. Και δεν είναι μικρό κατόρθωμα αυτό, γιατί πολλοί θαυμάζοντας το καλό, θα
απαλλαγούν τελείως από το κακό. Γιατί τίποτα δεν μπορεί να τους προσελκύσει
τόσο, όσο η αγάπη.
Όλα τ’ άλλα βέβαια με το χρόνο φεύγουν και
υποχωρούν παλιώνοντας και γηράσκοντας, και η ανθηρότητα των σωμάτων και τα
μεγέθη των οικοδομημάτων και τα λιβάδια και οι κήποι και όλα όσα προέρχονται
από τη γη. Μόνον η αγάπη ξεφεύγει από τη φθορά, και όχι μόνο δεν μαραίνεται από
τον πολύ καιρό, αλλά δεν διακόπτεται ούτε και με αυτόν τον θάνατο.
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
https://proskynitis.blogspot.com/2023/02/blog-post_29.html
”Η δίψα γιά τά πνευματικά λόγια εἶναι σημάδι
ψυχικῆς ὑγείας.”
Ἅγιος Ἰωάννης ὁ
Χρυσόστομος(Άπαντα τα έργα ΕΠΕ τ.8, 138)
πηγή
https://proskynitis.blogspot.com/2023/02/blog-post_18.html
«Μεγάλη ενίσχυση για να μην αμαρτάνεις είναι η
ανάγνωση των Γραφών.
Μεγάλο χάσμα και βαθύς λάκκος είναι η άγνοια των
Γραφών.
Το μεγάλο ξεπούλημα της σωτηρίας είναι να μην
γνωρίζεις κανέναν από τους θεϊκούς νόμους».
Αββάς Δανιήλ –
Όταν χάνεις τη συνήθεια να ερευνάς τις Αγίες
Γραφές, στην πραγματικότητα χάνεις τον προσανατολισμό σου στη ζωή της ψυχής.
https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/11/blog-post_192.html
11.Κάποιος ἀδελφὸς ρώτησε τὸν ἀββᾶ
Ἡσαΐα:
«Πῶς πρέπει νὰ ἡσυχάζει κανεὶς μέσα στὸ κελί;»
Καὶ ἀποκρίθηκε ὁ Γέροντας:
«Τὸ νὰ ἡσυχάζει κανεὶς στὸ κελὶ σημαίνει νὰ ἐκθέτει
συνεχῶς τὸν ἑαυτό του ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἐπιστρατεύει ὅλη του τὴ δύναμη γιὰ
νὰ ἀντιστέκεται σὲ κάθε λογισμὸ ποὺ σπέρνει ὁ ἐχθρός, γιατὶ αὐτὸ σημαίνει ἀναχώρηση
ἀπὸ τὸν κόσμο».
Καὶ εἶπε ὁ ἀδελφός:
«Τί σημαίνει κόσμος;»
«Κόσμος εἶναι - ἀπάντησε ὁ Γέροντας - τὸ νὰ
διασπᾶται κανεὶς σὲ πολλὲς καὶ διάφορες ὑποθέσεις.
Κόσμος εἶναι τὸ νὰ ἐνεργοῦν οἱ ἄνθρωποι τὰ ἀντίθετα
πρὸς τὴν ἀνθρώπινη φύση καὶ νὰ ἱκανοποιοῦν τὰ σαρκικά τους θελήματα.
Κόσμος εἶναι τὸ νὰ νομίσει κανεὶς ὅτι μένει
παντοτινὰ στὴ ζωὴ αὐτή.
Κόσμος εἶναι νὰ φροντίζει γιὰ τὸ σῶμα πρὸς
βλάβην τῆς ψυχῆς καὶ νὰ καυχιέται γι᾿ αὐτὰ ποὺ ἀφήνει πίσω του.
Κι αὐτὰ δὲν τὰ εἶπα ἀπὸ μόνος μου, ἀλλὰ ὁ Ἰωάννης
ὁ Ἀπόστολος εἶναι ποὺ τὰ λέει:
Μὴν ἀγαπᾶτε τὸν κόσμο μήτε ὅσα εἶναι τοῦ
κόσμου».
ΤΟ ΜΕΓΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ
(αποσπάσματα)
«Ἡ ψυχή ἄς παίρνει θάρρος ἀπό
τό Χριστό καί ἄς Τόν
παρακαλεῖ καί καθόλου νά μή
δειλιάζει.
Κι αὐτό διότι δέν
πολεμάει μόνη της,
ἀλλά μαζί μέ τό παντοδύναμο
βασιλιά, τόν Ἰησοῦ Χριστό,
τόν Δημιουργό ὅλων ὅσων ὑπάρχουν,
ὁρατῶν καί ἀοράτων».
Ἁγίου Ἡσυχίου Πρεσβυτέρου,
πρός Θεόδουλον, κεφ. μ΄, Φιλοκαλία τ. Α΄.
Η πολυτελής ταφή είναι πολύ επιζήμια. Γι’ αυτό
και οι φιλόθεοι άνθρωποι επιθυμούν σφοδρά τον ευτελή ενταφιασμό, ως ωφέλιμο.
Ο άγιος Εφραίμ, όταν έμελλε να
φύγει πλέον από τη ζωή, έδωσε τις ακόλουθες αυστηρές εντολές:
«Να μην ψάλετε κανένα άσμα στον Εφραίμ˙ να μη
με θάψετε με πολυτελή ενδυμασία˙ να μην κάνετε ειδικό τάφο για το σώμα
μου. Έχω δώσει λόγο στον Θεό να ταφώ μαζί με τους ξένους, επειδή εγώ είμαι
ξένος και περαστικός, όπως όλοι οι πρόγονοί μου.1 Αν όμως κανείς, από αγάπη
στον πνευματικό του πατέρα, μου έχει κιόλας ετοιμάσει πολυτελές ένδυμα
προορισμένο για την ταφή, να το δώσει στους φτωχούς».
Τέτοιες λοιπόν αυστηρές εντολές έδινε στους
παρευρισκόμενους˙ ένας όμως από αυτούς, που ήταν από τους πιο επίσημους και
θερμούς, είχε ετοιμάσει ένδυμα πολυτελές και πανάκριβο και σκόπευε να ντύσει με
αυτό το σώμα του αγίου μετά τον θάνατό του. Όταν άκουσε την εντολή του,
λυπήθηκε πολύ για τη ματαίωση του θελήματος και της πρόθεσής του, και γι’ αυτό
σκέφτηκε να μην το δώσεις στους φτωχούς, κρίνοντας ότι είναι καλύτερο να δώσει
σε αυτούς χρήματα όσα και η αξία του ενδύματος. Δεν ήξερε, φαίνεται, ότι
κάνοντας έτσι, δίνοντάς το δηλαδή στους φτωχούς, θα ευχαριστούσε πολύ
περισσότερο τον άγιο Εφραίμ, παρά αν ακολουθούσε το δικό του θέλημα και τη δική
του κρίση.
Έτσι έμαθε παθαίνοντας, και αμέσως τιμωρήθηκε
για την παρακοή του με το να κυριευτεί από πονηρό δαίμονα, εισπράττοντας για
τον κακό λογισμό του τιμωρία ίση με εκείνην που θα δεχόταν αν είχε κάνει την
πράξη. Εξαιτίας αυτού, και ενώ όλοι γύρω έβλεπαν, πλησίασε στο κρεβάτι του
αγίου στραβώνοντας τα χέρια, στρέφοντας τα μάτια, τρίζοντας τα δόντια,
βγάζοντας αφρό από το στόμα και κάνοντας όσα άλλα είναι συμπτώματα φανερής
μανίας, επειδή για λόγους θείας οικονομίας παραδόθηκε για παιδαγώγηση στον
δαίμονα, στον οποίο προτίμησε να πειστεί, αδιαφορώντας για την πατρική εντολή.
Τι έκανε λοιπόν ο άγιος που έβλεπε τα κρυφά και
μιλούσε με τον φωτισμό του αγίου Πνεύματος; «Κατάλαβες», του είπε, «ότι αυτό
που έπαθες είναι καρπός αμαρτίας;» Τι όμως άπρεπο έκανες, άνθρωπε, που σου
προξένησε τόσο μεγάλη συμφορά;» Εκείνος συνήλθε από τη μανία και εξομολογήθηκε
την ανομία του, ξεσκέπασε την παρακοή του, κατηγόρησε την αδυναμία των λογισμών
του. Και ο άγιος Εφραίμ τον συμπόνεσε για το πάθος του, δέχτηκε και την
εξομολόγησή του, και με μόνη την προσευχή του και την τοποθέτηση των χεριών του
στο κεφάλι του ανθρώπου, τον απάλλαξε από τον δαίμονα.
Υποσημείωσης:
1.Πρβ. Ψαλμ. 38, 13
[Από το βιβλίο: Ευεργετινός:
«Ήτοι Συναγωγή των θεοφθόγγων ρημάτων και διδασκαλιών των θεοφόρων και αγίων
πατέρων, από πάσης γραφής θεοπνεύστου συναθροισθείσα», Τόμος 4-ος. μετάφραση
(Νεοελληνική απόδοση): Δ. Χρισταφακόπουλος, Εκδόσεις, Το Περιβόλι της Παναγίας,
2001, Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη]
(Πηγή ψηφ. κειμένου: orp.gr)
Σε όλους είναι απαραίτητο να κυριαρχούν
στην κοιλιά τους, και προπαντός σε αυτούς που θέλουν να υπηρετούν τον Θεό, έτσι
ώστε και τη λατρεία προς τον Κύριο να την τελούν με προθυμία και άνεση.
Εκείνος όμως που τρώει ακατάσχετα, μοιάζει με υπερφορτωμένο πλοίο που
εύκολα το βουλιάζουν τα κύματα. Το σώμα χρειάζεται την τροφή, όχι την
τρυφή˙ τη λιτότητα, όχι την αφθονία. Γιατί η τροφή και η λιτότητα ωφελούν
και αυτό και την ψυχή, καθώς δίνουν τον νου οξύτητα και καθαρότητα και στο σώμα
υγεία και ευεξία˙ αντίθετα, η τρυφή και η αφθονία βλάπτουν και τα δύο
πάρα πολύ, καθώς χαυνώνουν και θολώνουν και λερώνουν τον νου, ενώ στο σώμα
προκαλούν όχι μόνο ερεθισμούς και αισχρές επιθυμίες, αλλά και αλλεπάλληλες
σοβαρές αρρώστιες. Γι’ αυτό και οι ασκητές που ζουν πάντοτε με λιτότητα είναι
πιο συνετοί, πιο σώφρονες και πιο υγιείς από εκείνους που καλοτρώνε.
Να αποφεύγουμε λοιπόν, αδελφοί, τον χορτασμό,
για να μην ανάψουμε περισσότερο την έμφυτη φλόγα της σάρκας μας. Όπως εκείνος
που ρίχνει ξύλα στη φωτιά φουντώνει τις φλόγες, έτσι και αυτός που δίνει στο
σώμα άφθονες τροφές φουντώνει και ξεσηκώνει την επιθυμία. Παρόμοια και η
πολυτέλεια των τροφών ευχαριστεί πρόσκαιρα τον λάρυγγα, τρέφει όμως το
ακοίμητο σκουλήκι της ακολασίας.
Ο γαστρίμαργος μοναχός δεν είναι τίποτε άλλο,
παρά μόνο φόρου υποτελής στην κοιλιά του, και μετρά τις γιορτές των αγίων, ενώ
ο εγκρατής μιμείται τη ζωή τους. Ο γαστρίμαργος για τίποτε άλλο δεν καμαρώνει,
παρά μόνο για τη μεγάλη και ευρύχωρη κοιλιά, την αποθήκη των πολύτιμων γι’
αυτόν και αγαπητών κοπράνων˙ λυπεί όμως το άγιο Πνεύμα που κατοικεί μέσα του
και το διώχνει μακριά του, γιατί αυτό δεν ανέχεται την δυσωδία και φεύγει από
αυτόν. Όπως δηλαδή ο καπνός διώχνει τις μέλισσες, έτσι και ο
γαστρίμαργος τη χάρη του αγίου Πνεύματος.
(Από το βιβλίο: Ευεργετινός:
«Ήτοι Συναγωγή των θεοφθόγγων ρημάτων και διδασκαλιών των θεοφόρων και αγίων
πατέρων, από πάσης γραφής θεοπνεύστου συναθροισθείσα.», Τόμος 2-ος. μετάφραση
(Νεοελληνική απόδοση): Δ. Χρισταφακόπουλος, Εκδόσεις “Το Περιβόλι της Παναγίας”,
2001, Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη)
(Πηγή ψηφ. κειμένου: orp.gr)
….««Ο μη πιστεύων κατά την
παράδοσιν της Εκκλησίας άπιστος
έστιν»
Εκείνοι που ομιλούν πληθωρικά περί αγάπης νοθεύουν
το περιεχόμενό της για να περιπτυχθούν όλους τους αιρετικούς όλων των
αποχρώσεων.
Είναι τόσο ψεύτικη αυτή η αγάπη όσο και τα
ψεύτικα λουλούδια»….
(Αποσπάσματα από τον
ένθρονιστήριον λόγον του Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου, 1974)
Γνώρισε το μεγαλείο τη
Ορθοδοξίας
Αγιογραφικές και πατερικές μαρτυρίες
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"
Θεσσαλονίκη
Οι ψυχικά ακαλλιέργητοι και αμαθείς θεωρούν
γελοίο πράγμα τους λόγους και δεν θέλουν να τους ακούν επειδή ελέγχεται η
κατάστασή τους και θέλουν να είναι όλοι όμοιοι με αυτούς. Επίσης και
εκείνοι που είναι παραδομένοι σε σαρκικά αμαρτήματα φροντίζουν να είναι όλοι οι
άλλοι χειρότεροί τους, νομίζοντας οι δυστυχείς ότι επειδή θα είναι πολλοί οι
αμαρτάνοντες, θα εξασφαλιστούν οι ίδιοι από την κατηγορία. Η χαλαρή ψυχή
χάνεται και σκοτίζεται εξαιτίας της κακίας, γιατί έχει μέσα της ασωτεία,
υπερηφάνεια, απληστία, θυμό, αυθάδεια, μανία, φόνο, στενοχώρια,
φθόνο, πλεονεξία, αρπαγή, πόνο, ψεύδος, ηδονή, ραθυμία, λύπη, δειλία,
ασθένεια, μίσος, φιλοκατηγορία, αδυναμία, πλάνη, άγνοια, απάτη, λησμοσύνη
του Θεού. Με τέτοιες κακίες και παρόμοιες τιμωρείται η άθλια ψυχή που
χωρίζεται από το Θεό.
Εκείνοι που θέλουν να ζουν την ενάρετη και
ευλαβή και τιμημένη ζωή, δεν πρέπει να διακρίνονται από τους επίπλαστους
τρόπους και την ψεύτικη ζωή· αλλά όπως οι ζωγράφοι και οι
αγαλματοποιοί, να δείχνουν και αυτοί με τα έργα τους την ενάρετη
και θεοφιλή ζωή τους. Και όλες τις κακές ηδονές να τις αποστρέφονται σαν
παγίδες.
Ο πλούσιος και ευγενής που δεν έχει ψυχική
καλλιέργεια και ενάρετη ζωή, θεωρείται δυστυχής από εκείνους που κρίνουν ορθά
τα πράγματα. Αντίθετα ο φτωχός και δούλος κατά την τάξη, αν έχει ψυχική
καλλιέργεια και είναι στολισμένος με αρετή, είναι ευτυχής. Και όπως οι
ξένοι σε έναν τόπο χάνουν τον δρόμο τους, έτσι και εκείνοι που δεν
φροντίζουν για την ενάρετη ζωή, πλανιούνται εδώ κι εκεί παρασυρόμενοι
από τις κακές επιθυμίες τους και χάνονται.
Εκείνος που μπορεί να εξημερώσει τα ήθη των
ανθρώπων και να τους κάνει να αγαπήσουν τους λόγους και την παιδεία, πρέπει να
λέγεται ανθρωποποιός. Κατά τον ίδιο τρόπο και εκείνοι που μεταστρέφουν τους
παραδομένους στις σαρκικές ηδονές προς την ενάρετη και θεάρεστη ζωή, πρέπει να
λέγονται και αυτοί ανθρωποποιοί, επειδή είναι σαν να ξαναπλάθουν τους
ανθρώπους. Γιατί η πραότητα και η εγκράτεια είναι ευτυχία και
δίνουν καλή ελπίδα στις ψυχές των ανθρώπων.
Πρέπει πραγματικά οι άνθρωποι να
επιμελούνται τα ήθη τους και να ζουν όπως πρέπει. Όταν αυτό το
κατορθώσουν, τότε εύκολα μπορούν να γνωρίσουν και τα θεία· γιατί όποιος με όλη
του την καρδιά και την πίστη του σέβεται τον Θεό, έχει την βοήθειά Του να
δαμάζει και να κρατεί το θυμό και την επιθυμία του. Επειδή αιτία όλων των κακών
είναι η επιθυμία και ο θυμός.
[Από το βιβλίο: ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ
ΙΕΡΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ, Τόμος Α’. Εκδόσεις «Το περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη
2002. Άγιος Αντώνιος ο Μέγας, Συμβουλές για το ήθος των ανθρώπων και την
ενάρετη ζωή σε 170 κεφάλαια, σελ. 29 (κεφάλαια 8-12)]
«Ο πολιτισμός καλός είναι, αλλά, για
να ωφελήση, πρέπει να «πολιτισθή»
και η ψυχή. Αλλιώς είναι καταστροφή. Ο
Άγιος Κοσμάς είπε: «Από τους γραμματισμένους θα έρθη το
κακό». Παρ’ όλο που η επιστήμη έχει προχωρήσει τόσο πολύ
και έκανε πρόοδο μεγάλη, εν τούτοις με ο,τι κάνουν για
να βοηθήσουν τον κόσμο, χωρίς να το καταλαβαίνουν, καταστρέφουν τον
κόσμο. Ο Θεός άφησε τον άνθρωπο να κάνη του
κεφαλιού του, αφού δεν Τον ακούει, και έτσι τρώει το
κεφάλι του. Καταστρέφεται μόνος του ο άνθρωπος με αυτά που φτιάχνει.
Τι κατόρθωσαν οι άνθρωποι του 20ου αιώνος
με τον πολιτισμό! Παλάβωσαν τον κόσμο, μόλυναν την ατμόσφαιρα, τα
πάντα. Η ρόδα, αν ξεφύγη από τον άξονα,
γυρίζει συνέχεια χωρίς σκοπό. Έτσι και οι άνθρωποι, άμα ξεφύγουν από την αρμονία του
Θεού, βασανίζονται! Παλιά υπέφεραν οι άνθρωποι από τον
πόλεμο· σήμερα υποφέρουν από τον πολιτισμό. Τότε έφευγαν
από τις πόλεις στα χωριά εξ αιτίας του πολέμου και
με ένα χωραφάκι περνούσαν. Τώρα θα φύγουν από τις
πόλεις εξ αιτίας του πολιτισμού, γιατί δεν θα μπορούν να ζήσουν μέσα
σ’ αυτές. Τότε ο πόλεμος έφερνε θάνατο.
Τώρα ο πολιτισμός φέρνει αρρώστια».
Απόσπασμα
Άγιος Παΐσιος
- Γέροντα, όταν έρχεται ένας
λογισμός υπερήφανος, υποφέρω.
- Τόν κρατάς μέσα σου;
- Ναί.
- Γιατί τόν κρατάς; Νά του κλείνεις την
πόρτα. Άμα τον κρατάς μέσα σου, ζημία έχεις. Έρχεται ό λογισμός σαν τόν κλέφτη,
του άνοίγεις τήν πόρτα, τόν βάζεις μέσα, πιάνεις κουβέντα μαζί του, και μετά
έκεϊνος σέ κλέβει. Με τόν κλέφτη πιάνει κανείς κουβέντα; "Όχι μόνον
κουβέντα δέν πιάνει, άλλά κλειδώνει τήν πόρτα, γιά νά μήν μπει μέσα. Μπορεί
άκόμη και νά μή συζήτησεις μαζί του, άλλά γιατί νά τόν αφήσεις νά περάσει; Ας
πούμε ένα παράδειγμα, δέν λέω ότι έχεις τέτοιους λογισμούς, άλλά άς υποθέσουµε
ότι σου έρχεται ένας λογισμός ότι μπορούσες νά είσαι έσυ Γερόντισσα. Εντάξει,
ήρθε ό λογισμός. Μόλις έρθει, πές στόν έαυτό σου: «πολύ καλά… θέλεις νά είσαι
Γερόντισσα; γίνε πρώτα στόν έαυτό σου Γερόντισσα», οπότε άμέσως κόβεις τήν
συζήτηση. Τί, μέ τόν διάβολο θά συζητάμε; Βλέπεις, όταν ό διάβολος πηγε νά
πειράξει τόν Χριστό, Εκεινος του είπε: «΄Υπαγε όπίσω μου, σατανά». Αφου ό
Χριστός είπε στόν διάβολο: «άντε πήγαινε...», έμεϊς τί νά συζητάμε;
- Γέροντα, είναι κακό νά
συζητάω έναν άριστερό λογισμό, γιά νά δώ άπό που προέρχεται;
- Τό κακό είναι ότι δέν συζητάς μέ τόν λογισμό,
όπως νομίζεις, άλλά μέ τό ταγκαλάκι. Περνάς εύχάριστα έκείνη τήν ώρα, μετά όμως
παιδεύεσαι. Νά μή συζητάς καθόλου τέτοιους λογισμούς. Νά πιάνεις τήν
χειροβομβίδα και νά τήν πετάς στόν έχθρό, γιά νά τόν σκοτώσεις. Η χειροβομβίδα
έχει την ιδιότητα νά μή σκάει άμέσως, άλλά μετά δυο - τρία λεπτά. Έτσι και ο
άριστερός λογισμός, αν τόν διώξεις άμέσως, δέν μπορεί νά σέ βλάψει. Αλλά έσυ
μερικές φορές δέν έχεις έγρήγορση, δέν λές τήν ευχή, και δέν μπορείς νά άμυνθής.
Έρχεται τό τηλεγράφημα του διαβόλου άπ’ έξω, τό παίρνεις, τό διαβάζεις, τό
ξαναδιαβάζεις, τό πιστευεις και τό περνάς στό άρχεϊο. Αυτούς τους φακέλους θά
τους παρουσιάσει τό ταγκαλάκι την ήμερα της Κρίσεως, γιά νά σέ κατηγορήσει.
- Γέροντα, πότε η προσβολή
ένος άριστερού λογισμού είναι πτώση;
- Έρχεται ό λογισμός καί τόν διώχνεις άμέσως.
Αύτό δεν είναι πτώση. Έρχεται καί τόν συζητάς. Αυτό είναι πτώση. Έρχεται, τόν
δέχεσαι λίγο καί μετά τόν διώχνεις. Αύτό είναι μισή πτώση, γιατί και τότε έχεις
πάθει ζημιά, επειδή μόλυνε ό διάβολος τόν νού σου. Δηλαδη είναι σαν νά ηρθε ό
διάβολος καί τού είπες: «Καλημέρα, τί γίνεται; Καλά; Κάθησε νά σε κεράσω. Α, ο
διάβολος είσαι; Φύγε τώρα». Αφού είδες ότι είναι ο διάβολος, γιατί τον έβαλες
μέσα; Τόν κέρασες καί θά …ξανάρθη.
από το βιβλίο: «ΓΕΡΟΝΤΟΣ
ΠΑΙΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ τόμος Γ σελ 66» (ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ – ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ)
Ὅλοι αἰσθανόμαστε ὅτι φέρουμε τὰ ἴχνη τοῦ
παλαιοῦ ἀνθρώπου. Κύριο χαρακτηριστικό του εἶναι ἡ φιλαυτία, δηλαδὴ ἡ ἀρρωστημένη
ἐγωκεντρικὴ «ἀγάπη» τοῦ ἑαυτοῦ μας. Ἡ φιλαυτία δὲν μᾶς ἀφήνει νὰ ἀγαπήσουμε ἀληθινὰ
καὶ ἀνιδιοτελῶς τὸν Θεὸ καὶ τὸν ἄνθρωπο.
Ἀπὸ τὴν φιλαυτία γεννῶνται τὰ πάθη. Ἐμπαθεῖς
καθὼς εἴμαστε δὲν μποροῦμε νὰ συνδεθοῦμε ἀπαθῶς μὲ τὰ ἄλλα ἀνθρώπινα πρόσωπα καὶ
τὰ πράγματα. Οἱ σχέσεις μας γίνονται ἐμπαθεῖς καὶ ἐγωιστικὲς καὶ μᾶς ἐμποδίζουν
νὰ χαροῦμε ἀληθινὰ τοὺς συνανθρώπους μας καὶ τὰ ἄλλα ἀγαθά τοῦ κόσμου. Αὐτὸ
τελικά μᾶς ὁδηγεῖ στὴν μοναξιά, τὸ κενό, τὸ ἀδιέξοδο.
Ὅταν λοιπὸν λέμε παλαιὸ ἄνθρωπο, ἐννοοῦμε τὸν ἀρρωστημένο
ἐγωκεντρισμό, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ὅλοι μας, ἄλλος λιγότερο καὶ ἄλλος περισσότερο,
πάσχουμε.
Πῶς θὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ αὐτὴ τὴν βαριὰ πνευματικὴ
ἀρρώστια, ποὺ δηλητηριάζει ὅλη μας τὴν ὕπαρξη;
Μόνο κάποιος ἐλεύθερος ἀπὸ τὴν ἀρρώστια αὐτὴ θὰ
μποροῦσε νὰ γίνει ὁ ἰατρός μας. Μόνο ἕνας καινός, καινούργιος ἄνθρωπος θὰ μποροῦσε
νὰ δώσει καὶ σέ μᾶς τὴν δυνατότητα νὰ ξεπεράσουμε τὴν ἀρρώστια τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου…
καὶ νὰ γίνουμε καὶ ἐμεῖς καινοὶ – καινούργιοι ἄνθρωποι.
Ὅλοι γνωρίζουμε, ὅτι αὐτὸς ὁ καινὸς ἄνθρωπος εἶναι
ὁ Θεάνθρωπος, ὁ Σωτῆρας μας Χριστός, ποὺ κατὰ τὴν Γραφὴ «ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν,
οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ».
Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἀπὸ ἄπειρη ἀγάπη γιά μᾶς,
προσφέρεται σέ μᾶς νὰ ἑνωθοῦμε μαζί Του καὶ ἔτσι νὰ μᾶς μεταδώσει τὴν ἰδικὴ Του
νέα ζωή.
Μὲ τὸ Ἅγιο Βάπτισμα, τὸ Χρίσμα, τὴν Θεία
Κοινωνία, γίνεται ἡ ἐνσωμάτωσή μας στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ζωοποίησή μας ἀπὸ
τὸν Χριστό.
Κάθε Χριστιανὸς ποὺ μετέχει στὴν ζωὴ τοῦ Χριστοῦ,
μέσα στὸ σῶμα Του ποὺ εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἔχει λάβει μὲ τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου
Πνεύματος τὰ σπέρματα τῆς νέας ζωῆς. Πρέπει ὅμως καὶ νὰ ἀγωνισθεῖ, γιὰ νὰ
καθαρίζεται ὅλο καὶ περισσότερο ἀπὸ τὰ πάθη καὶ νὰ στολίζεται μὲ τὶς ἀρετές.
Ἂς τὸ ποῦμε ἁπλά: Ὅσο ὁ ἄνθρωπος ἀδειάζει ἀπὸ τὸν
ἐγωισμό του, τόσο γεμίζει μὲ τὴν ἀληθινὴ ἀγάπη καὶ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ. Ὅσο
περιορίζεται ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος, τόσο αὐξάνει ὁ καινὸς ἄνθρωπος. Αὐτὸ τὸ
πέρασμα ἀπὸ τὸν παλαιὸ στὸν νέο ἄνθρωπο δὲν εἶναι εὔκολο, γιατί τὰ πάθη ἔχουν
βαθιὲς ρίζες μέσα μας καὶ δὲν ξεριζώνονται εὔκολα.
Χρειάζεται συνεχὴς καὶ πολυχρόνιος ἀγῶνας γιὰ τὴν
κάθαρση ἀπὸ τὰ πάθη. Αὐτὸς εἶναι ὁ ἀγῶνας τῆς μετανοίας. Κάθε ἡμέρα πρέπει νὰ
μετανοοῦμε γιὰ τὴν παλαιότητά μας, δηλαδὴ τὴν ἁμαρτωλότητά μας, τὴν ἐμπάθειά
μας, τὸν ἐγωκεντρισμό μας, τὴν ἀδυναμία μας νὰ ἀγαπήσουμε ὁλοκληρωτικὰ τὸν Θεὸ
Πατέρα μας καὶ τὸν συνάνθρωπό μας. Καὶ κάθε ἡμέρα καλούμεθα νὰ ἀγωνιζόμαστε γιὰ
τὴν ἀγάπη, τὴν ταπείνωση, τὴν καθαρὰ ἐξομολόγηση, τὴν ἐγκράτεια, τὴν
δικαιοσύνη, τὴν ἀνεξικακία, τὴν προσευχή.
Ἔτσι γίνεται σιγὰ – σιγὰ μέσα μας μία νέα
πνευματικὴ γέννηση, ἡ γέννηση τοῦ καινοῦ ἀνθρώπου, ποὺ εἶναι χαριτωμένος μὲ τὴν
Χάρη τοῦ Θεοῦ.
Ὅπως ὅμως κάθε τοκετὸς συνοδεύεται ἀπὸ ὠδίνες, ἔτσι
καὶ ἡ πνευματικὴ γέννηση προϋποθέτει τὶς ὠδίνες τῆς μετανοίας. Ὅταν σταυρώνουμε
τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο, πονᾶμε, ἀλλὰ τότε εἶναι ποὺ ἀνασταίνεται μέσα μας ὁ νέος ἄνθρωπος.
Συσταυρωνόμαστε μὲ τὸν Χριστὸ γιὰ νὰ συναναστηθοῦμε μαζί Του.
Μὲ τὸν ὑπομονετικὸ λοιπὸν καὶ καθημερινό μας ἀγῶνα
τῆς μετανοίας, θὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὸν παλαιὸ καὶ πτωτικὸ ἄνθρωπο καὶ θὰ
μεταμορφωθοῦμε σὲ καινοὺς ἀνθρώπους. Αὐτὸ συνέβη στὴν ζωὴ τῶν ἁγίων μας, οἱ ὁποῖοι
μὲ τοὺς θαυμαστοὺς βίους τους μᾶς δείχνουν τὸν δρόμο.
Τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου
Γεωργίου Καψάνη, Καθηγουμένου Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους
http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2023/12/blog-post_71.html#more
«Τὰ ψόφια ψάρια τὰ παίρνει τὸ ῥεῦμα, ἐνῷ τὰ
ζωντανὰ πᾶνε κόντρα στὸ ῥεῦμα. Τί εἴμαστε, ἀγαπητοί μου, νεκροὶ ἢ ζωντανοὶ
χριστιανοί;
Ἂν εἴμαστε νεκροί, θὰ μᾶς παρασύρει στὴν ἄβυσσο
τὸ ῥεῦμα τῆς ἁμαρτίας.
Ἂν ὅμως εἴμαστε ζωντανοί, θὰ πᾶμε κόντρα μὲ ὅλα
τὰ ῥεύματα. Ἀντίσταση στὰ ῥεύματα τῆς ἐποχῆς…».
~Μακαριστός Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος
Καντιώτης~
%202021.jpg)
(Ἕνα μικρό ἀντίδωρο στούς ἀπανταχοῦ
ἀγωνιζομένους ὀρθοδόξους χριστιανούς)
Σέ τοῦτον τόν κόσμο, ὁ ἄνθρωπος βρίσκεται
πάντοτε μεταξύ τοῦ διαβόλου καί τοῦ Θεοῦ, συμφιλιώνεται εἴτε μέ τόν ἕνα εἴτε μέ
τόν Ἄλλο, ζεῖ εἴτε μέ τόν ἕνα εἴτε μέ τόν Ἄλλο. Εἶναι φίλος τοῦ διαβόλου
καί ζεῖ μέ αὐτόν, ὅταν βαδίζει στίς ἁμαρτίες καί τά πάθη, ἐπειδή αὐτά εἶναι ἡ
ψυχή, ἡ καρδιά τοῦ διαβόλου. Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά εἶναι φίλος τοῦ Θεοῦ, ζεῖ μέ Αὐτόν,
ὅταν πορεύεται μέ τίς ἅγιες ἐντολές τοῦ Κυρίου, ὅταν γίνεται σύσσωμος τοῦ
Θεανθρωπίνου σώματος τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ἐκκλησίας, στήν ὁποία ἀποθησαυρίζεται ὁλόκληρος
ὁ πλοῦτος, ὅλων τῶν Θείων αἰωνιοτήτων. Ναί, σέ τοῦτον ἐδῶ τόν κόσμο, ὁ ἄνθρωπος
παρακάθεται, πάντοτε, εἴτε στήν τράπεζα τοῦ διαβόλου εἴτε στήν τράπεζα τοῦ
Κυρίου Χριστοῦ, τοῦ Μόνου Ἀληθινοῦ Θεοῦ [1].
Τό ἀνθρώπινο γένος δοκιμάζει, καθημερινῶς, στόν
κόσμο μας τήν ἐμπειρία νά ὁδηγοῦνται οἱ ἄνθρωποι στήν ἀπώλεια εἴτε λόγῳ τῆς
ἄγνοιας εἴτε τῆς μή ἀναγνωρίσεως τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ καί Κυρίου, Ἰησοῦ
Χριστοῦ. Μέ ἄλλα λόγια ἐκπίπτουν, ἐξαιτίας εἴτε τῆς ἀθεΐας εἴτε τῆς εἰδωλολατρείας. Αὐτή
ἡ ἄγνοια ἤ ἡ μή ἀναγνώριση τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπιφέρει τήν ἄγνοια
ἤ τήν μή ἀναγνώριση τοῦ μόνου ἀληθινοῦ ἀγαθοῦ σέ αὐτόν τόν κόσμο: τοῦ Εὐαγγελίου
τοῦ Χριστοῦ. Αὐτοί οἱ ἄνθρωποι ζοῦν «ἐν ἀσελγείαις, ἐπιθυμίαις, οἰνοφλυγίαις,
κώμοις, πότοις καί ἀθεμίτοις εἰδωλολατρείαις» [2]. Ναί, «ἀθεμίτοις εἰδωλολατρίαις»,
γιατί ἡ εἰδωλολατρεία εἶναι πάντοτε σέ πληθυντικό ἀριθμό.
Ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος δέν ἀναγνωρίζει τόν μόνο ἀληθινό
Θεό, θέλοντας καί μή ἀναγνωρίζει ἕνα ἀναρίθμητο πλῆθος ἄλλων, μικρότερων
θεοτήτων, ψευδῶν θεῶν, εἰδώλων. Πρόκειται γιά τίς ἐπιθυμίες καί τά πάθη πού δέν
ἔχουν οὔτε ἀριθμό οὔτε τέλος. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος δελεάζεται ἀπό μία τέτοια μικρή,
μικρή θεότητα, τότε αὐτή τόν παρασύρει στίς ὑπόλοιπες ἐπιθυμίες καί τά πάθη καί
τότε εἶναι πού τόν κατακομματιάζουν καί τόν κατασπαράζουν οἱ ἀναρίθμητοι ψευδεῖς
καί ἀδηφάγοι θεοί. Καί ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι σέ θέση νά ἀμυνθεῖ σέ αὐτήν τήν ἀγέλη
τῶν τρομερῶν θηρίων καί τῶν δελεαστικῶν πειρασμῶν. Τό μικρότερο πάθος ὁδηγεῖ
σέ μεγαλύτερο καί ἔτσι σταδιακά, βυθίζεται σέ ὅλο καί μεγαλύτερα πάθη, ὥσπου, ἐν
τέλει, δέν μπορεῖ νά ἀναδυθεῖ ἀπ’αὐτά. Καί κάθε πάθος ἐμπεριέχει ἀναρίθμητα εἴδωλα
καί κάθε ἐπιθυμία φέρει ὅλο καί περισσότερα εἴδωλα, πού δέν ἔχουν τελειωμό.
Τά εἴδωλα εἶναι σάν τή δυνατή φωτιά, μέσα της
κατακαίγονται καί ἡ συνείδηση καί ἡ ψυχή καί ἡ καρδιά καί τό θέλημα τοῦ ἀνθρώπου.
Γι’ αὐτό καί ὁ ἅγιος Ἀπόστολος τῆς ἀγάπης παρακαλεῖ τούς χριστιανούς: «Τεκνία,
φυλάξατε ἑαυτούς ἀπό τῶν εἰδώλων» [3].
Ἀπό τά εἴδωλα προέρχονται ὅλα τά κακά, καί τά
μικρά καί τά μεγάλα. Καί κάθε ἄνθρωπος εἶναι εἰδωλολάτρης, ἐφ’ ὅσον δέν
πιστεύει στόν μόνον Ἀληθινό Θεό, στόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Διότι, ὁπωσδήποτε
σέ κάτι πιστεύει, εἴτε ὄν εἶναι αὐτό εἴτε πράγμα, εἴτε σέ ὁρατά εἴτε σέ ἀόρατα
εἴδωλα, ὅπως εἶναι ὁ ἥλιος, ἡ σελήνη, οἱ ἀστέρες, οἱ ἄνθρωποι, ὁ πολιτισμός, ἡ
τεχνολογία, ἡ φυλή, ἡ κοινωνική τάξη, τά πάθη, οἱ ἡδονές καί […] τό ὄνομά τους
«Λεγεών». Ἀπό τό πρῶτο ὥς τό τελευταῖο ὅλα τά παραπάνω εἶναι εἰδωλολατρία.
Δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι τό καθένα ἀπ’αὐτά
φονεύει ὅ,τι κάνει ἄνθρωπο τόν ἄνθρωπο, φονεύει δηλαδή ὅ,τι θεοειδές,
θεονοσταλγικό, ἀθάνατο, θεῖο, αἰώνιο. Γι’ αὐτό καί ὁ ἅγιος Ἀπόστολος νουθετεῖ
καί ἐντέλλεται στούς χριστιανούς: «Διόπερ, ἀγαπητοί μου, φεύγετε ἀπό τῆς εἰδωλολατρείας»
[4]. Οἱ ἄνθρωποι, διά τῶν ποικιλόμορφων εἰδωλολατρειῶν, ἔμμεσα ἤ ἄμεσα,
θυσιάζουν τούς ἑαυτούς τους στὀν διάβολο, προσφέρονται ὡς θυσία στόν
διάβολο.
Σέ τελευταία ἀνάλυση, κάθε εἰδωλολατρία εἶναι
σατανολατρία καί κάθε εἰδωλο-διακονία εἶναι σατανο-διακονία. Μήπως δέν
λατρεύει, δέν διακονεῖ, δέν προσφέρει θυσία τήν ψυχή του στόν διάβολο ἐκεῖνος
πού ζεῖ στά πάθη καί στήν ἡδονή, ὅποιος ὑπηρετεῖ ὁποιονδήποτε καί ὁ,τιδήποτε, ἐκτός
ἀπό τόν μόνον ἀληθινό Θεό καί Κύριο, Ἰησοῦ Χριστό; Αὐτό εἶναι τόσο ξεκάθαρο γιά
κάποιον πού μπορεῖ, μέ φρόνηση, νά κρίνει. Γι’ αὐτό καί ὁ θεόσοφος Ἀπόστολος
λέγει στούς πρώην εἰδωλολάτρες Κορινθίους: «ὡς φρονίμοις λέγω…οὐ θέλω δέ ὑμᾶς
κοινωνούς τῶν δαιμονίων γίνεσθαι. Οὐ δύνασθε ποτήριον Κυρίου πίνειν καί
ποτήριον δαιμονίων· οὐ δύνασθε τραπέζης Κυρίου μετέχειν καί τραπέζης δαιμονίων»
[5].
Ἀναμφίβολα, ὁλόκληρο τό Εὐαγγέλιο τοῦ Σωτῆρος ἔγκειται
στό ὅτι «τό σῶμα[…] τῶ Κυρίῳ, καί ὁ Κύριος τῶ σώματι».Ἔτσι γνωρίζουμε τό αἰώνιο
μυστήριο τοῦ ἀνθρωπίνου ὄντος [6]: πώς ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ
Σωτήρας ὁλοκλήρου τοῦ ἀνθρώπου, ὄχι μόνο τῆς ψυχῆς ἀλλά καί τοῦ σώματός του.
Γι’ αὐτό καί τό σῶμα τοῦ χριστιανοῦ ὀφείλει νά
εἶναι ναός ἅγιος, στόν ὁποῖο ζεῖ ἡ ἁγία ψυχή στόν κόσμο μας καί στόν ὁποῖο
πρόκειται νά ζήσει καί μετά τήν κοινή ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Τά σώματα τῶν
χριστιανῶν, διά τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος, τῆς Θείας Μεταλήψεως καί τοῦ εὐαγγελικοῦ
τους βίου, ἔγιναν ἀναπόσπαστα μέρη τοῦ Θεανθρώπινου σώματος τοῦ Χριστοῦ. Τά
σώματα αὐτά δέν ἀνήκουν πλέον στούς ἴδιους, ἀλλά σέ Ἐκεῖνον. Ὅ,τι ἔγινε μέ τό ἅγιο
σῶμα Ἐκείνου πρόκειται νά συμβεῖ στά σώματα τῶν χριστιανῶν.
Γι’ αὐτό καί ὁ ἅγιος Ἀπόστολος εὐαγγελίζεται: «ὁ
δέ Θεός καί τόν Κύριον ἤγειρε καί ἡμᾶς ἐξεγερεῖ διά τῆς δυνάμεως αὐτοῦ…» [7].
Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτῳ [8].
«Ὤ οἱ ἐγκαταλείποντες ὁδούς εὐθείας, τοῦ πορευθῆναι
ἐν ὀδοῖς σκότους! Ὤ οἱ εὐφραινόμενοι ἐπί κακοῖς, καί χαίροντες ἐπί διαστροφῇ
κακῇ! ὦν αἱ τρίβοι σκολιαί, καί καμπύλαι αἱ τροχιαί αὐτῶν, τοῦ μακράν σε ποιῆσαι
ἀπό ὁδοῦ εὐθείας, καί ἀλλότριον τῆς δικαίας γνώμης. Υἱέ, μή σέ καταλάβῃ βουλή
κακή,…..Χρηστοί ἔσονται οἰκήτορες γῆς· ἄκακοι δέ ὑπολειφθήσονται ἐν αὐτῇ· ὅτι εὐθεῖς
κατασκηνώσουσι γῆν, καί ὅσιοι ὑπολειφθήσονται ἐν αὐτῇ. Ὁδοί ἀσεβῶν ἐκ γῆς ὀλοῦνται·
οἱ δέ παράνομοι ἐξολοθρευθήσονται ἀπ’αὐτῆς» [9].
Καλόν ἀγώνα καί Καλή Ἀνάσταση σύν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις.
Γένοιτο Κύριε. Ἀμήν.
______________
1. Βλ. Α’ Κορ.,10,21
2. Α’ Πέτρ., 4, 3
3. Α’ Ἰω.5,21.
4. Α’ Κορ.10,14.
5. Α’ Κορ.10,15-21.
6. «Σήμερον τῆς σωτηρίας ἡμῶν τό
κεφάλαιον, καί τοῦ ἀπ’αἰῶνος μυστηρίου ἡ φανέρωσις·ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, υἱός τῆς
Παρθένου γίνεται,και Γαβριήλ την χάριν εὐαγγελίζεται. Διό καί ἡμεῖς σύν αὐτῷ, τῇ
Θεοτόκῳ βοήσωμεν· Χαῖρε,Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετά σοῦ». Ἀπολυτίκιον τοῦ Εὐαγγελισμοῦ
τῆς Θεοτόκου.
7. Α’ Κορ.,6,14·16.
8. Παροιμιῶν Σολομώντος.Β’,1-22
9. Ἰδιόμελον, Πέμπτης τῆς Α’ Ἐβδομάδος
ἑσπέρας: «Οἱ ποθοῦντες τοῦ θείου Πάσχα μετασχεῖν, οὐκ ἀπ’Αἰγύπτου, ἀλλ’ἐκ Σιών ἀρχομένου,
τήν τῆς ἁμαρτίας ζύμην, ἐξάρομεν τῇ μετανοίᾳ· περιζώσωμεν τάς ὀσφύας ἡμῶν, τῇ
νεκρώσει τῶν ἡδονῶν· καλλωπίσωμεν τούς πόδας, ὑποδήμασι κωλυτικοῖς, ἐκ πάσης ὁδοῦ
πονηρᾶς, καί στηριχθῶμεν, τῇ βακτηρίᾳ τῆς πίστεως· μή ζηλώσωμεν τούς ἐχθρούς,
τοῦ δεσποτικοῦ Σταυροῦ, θεοποιοῦντες τήν γαστέρα· ἀλλ’ἀκολουθήσωμεν, τῷ διά
νηστείας ἡμῖν, τήν κατά τοῦ διαβόλου νίκην ὑποδείξαντι, Σωτῆρι τῶν ψυχῶν ἡμῶν».
Εκ του ιστολόγιου:
Αγαπητοί, ειδικά σήμερα με την τεχνολογία, μέσω
της οποία μπορούμε να δούμε, τραγουδιστές, ποδοσφαιριστές, αγώνες ποδοσφαίρου,
μπάσκετ κλπ, πολιτικούς, ηθοποιούς, οδηγούμαστε στην ειδωλολατρία, θεοποιώντας
ανθρώπους.
Ειδικά στο ποδόσφαιρο, που φανατισμένοι (ο
φανατισμός δεν έχει θέση στην Ορθοδοξία), βλέπουν τις ομάδες, σαν «Θρησκεία».
Κάποιοι μέσα από αυτόν τον φανατισμό, που αποτελεί σκοτισμό του Νου και της Ψυχής,
οδηγούνται σε ακραίες πράξεις. Δέρνουν ή και ακόμα δολοφονούν συνανθρώπους τους
άλλων ομάδων!! Σχηματίζονται σαν αγέλες λύκων, κλείνουν ραντεβού και δέρνονται.
Σας φαίνονται αυτά δουλειά του Θεού ή του Διαβόλου; Ο Θεός να βάλει το χέρι
του.
Ζούνε για την ομάδα τους καθημερινά αλλά και
όταν γίνονται αγώνες με άλλες ομάδες. Βάζουν στην καρδιά τους το άθλημα (ποδόσφαιρο,
μπάσκετ κλπ) και διώχνουν τον Ιησού Χριστό. Φυσικά μία τέτοια εσωτερική
κατάσταση ευνοεί τον πονηρό, τον Μισάνθρωπο, που τους οδηγεί στην Ειδωλολατρική
αγάπη προς ομάδες και παίκτες αυτών. Κάνει η ομάδα μια μεταγραφή παίκτη και τον
περιμένουν στο αεροδρόμιο σαν «Μεσσία».
Είναι διατεθειμένοι να πεθάνουν για ανθρώπους
που κλοτσάνε μία μπάλα. Εντελώς πτωτικός ο δρόμος που ακολουθούν.
Άλλοι πηγαίνουν σε συναυλίες και θεοποιούν
καλλιτέχνες. Ανθρώπους δηλαδή. Μάλιστα έχουν και αφίσες στα δωμάτιά τους….Ναι
έχουν αφίσες…
Άλλοι θεοποιούν ανθρώπους που μέσα από τη
φιλοσωματία τους, κάνουν σώματα μυϊκά έντονα. Τους μιμούνται και πάνε σε
γυμναστήρια για να «φροντίσουν» το σώμα τους και να το επιδείξουν στους λοιπούς.
Ένας νεαρός στο youtube, εντελώς ακατήχητος, μιλάει για τη διαφορά του
Χριστιανισμού με άλλες θρησκείες, επιδεικνύοντας τα μπράτσα του.
Λησμονεί όμως πως η φιλοσωματία είναι πάθος.
Φυσικά δε γνωρίζει τα Αγιοπατερικά κείμενα και τα όσα λέει, είναι πλανεμένες πεποιθήσεις.
Είναι λέει δύο χρόνια χριστιανός. Είναι δυνατόν με δύο Χρόνια Χριστιανός να
μιλάει για την Ορθοδοξία μας; Κρίμα.
Πολλοί κάνουν είδωλα πολιτικούς. Ή θεοποιούν
πολιτικά κόμματα και τα υπηρετούν. Ακόμα μαλώνουν και με άλλους φανατισμένους
άλλων κομμάτων.
Αναφορικά με όσους πηγαίνουν σε γυμναστήρια για
να «χτίσουν» σώμα, πολλοί παίρνουν και ουσίες αναβολικές, που κάνουν κακό και
στην υγεία τους. Δυστυχώς δε, ακόμη και γυναίκες κάνουν εξουθενωτικές ασκήσεις
πίνοντας και σκευάσματα και το σώμα από γυναικείο, θυμίζει ανδρικό. Χώρια που
έχουν το πάθος της Πολυφαγίας και τρώνε και τρώνε….Αυτά αγαπητοί δεν είναι
Χριστιανικά πράγματα.
Θεοποιούμε καλλιτέχνες. Συχνά ακούμε «πεθαίνω
για τον τάδε ηθοποιό, τραγουδιστή». Βέβαια δε λείπουν και «ιερωμένοι», που πάνε
και σπάνε ΑΤΜ τραπεζών, ξηλώνουν κουτιά για το ίντερνετ και γενικά βανδαλίζουν
το κάθε τι.
Είδωλα κάνουν και τους μέντιουμ, μελλοντολόγους,
αστρολόγους και δε μπορούν χωρίς τη γνώμη τους να κάνουν το οτιδήποτε. Αν είναι
δυνατόν. Πολιτικοί και καλλιτέχνες έχουν τον προσωπικό τους Αστρολόγο ως
σύμβουλο. Καταλαβαίνετε το βαθμό πτώσης; Καταλαβαίνεται ποιον συμβουλεύονται πίσω
από αυτούς; Φυσικά και όχι το Θεό. Όπου υπάρχουν αυτοί, λείπει αγαπητοί η Θεία
Χάρης και μπαίνει η Διαβολική επήρεια.
Εμείς έχουμε τον Τριαδικός Θεό. Τον Ιησού
Χριστό τον νικητή του Θανάτου, Την Παναγία, τους Αγίους μας. Την Αλήθεια. Αυτόν
δοξολογούμε. Δεν έχουμε ανάγκη από τα ψεύτικα είδωλα. «Άνω στώμεν τας
καρδίας» και «Έχομεν προς τον Κύριον» αγαπητοί.
Εκεί αγαπητοί ανήκουμε. Εκεί οι καρδιές μας είναι.
Στον Εσταυρωμένο Ιησού Χριστό που ήρθε εδώ στην εξορία του ανθρώπου, στη Γη.
Είναι μαζί μας και κοντά μας. Μαζί με την Υπεραγία Θεοτόκο και πλήθος Αγίων.
Μη βάζουμε λοιπόν στις καρδιές μας, τα κτίσματα
και προσκυνούμε και αγαπάμε αυτά και όχι τον Κτίστη. Τον Δημιουργό μας τον
Κύριό μας και Θεό μας.
Οι άνθρωποι, ούτε το μέλλον δε μπορούν να μας πουν,
ούτε χαρά μπορούν να μας δώσουν. Χαρά που θα γεμίσει την ψυχή μας με τη Θεία Χάρη
και θα μας φέρει κοντά σε αυτόν που θέλει να είναι ο Νυμφίος της Ψυχής μας. Η
χαρά η κοσμική είναι μπαλόνι που ξεφουσκώνει γρήγορα και μετά αισθανόμαστε
κενοί μέσα μας.
Η χαρά η Θεϊκή, ποτέ δεν έχει τέλος. Εκτός
αυτού, είναι άλλου είδους χαρά. Είναι του Δημιουργού μας, που τον έχει ανάγκη η
ψυχή η οποία ελαφραίνει από βάρη και βάσανα
όταν μέσα στην καρδιά μας έχουμε τον Γλυκύτατο, Ιησού Χριστό. Λένε οι Άγιοι
Πατέρες μας, πως τις πίκρες της αμαρτίας, τις διώχνει ο Γλυκύτατος Ιησούς
Χριστός.
Μακριά λοιπόν από όλα τα είδωλα. Ανθρώπινα ή
Υλικά. Κοντά στο Ευαγγέλιο και στα Αγιοπατερικά κείμενα. Εκεί είναι το φως.
Εκεί είναι η Σωτηρία, εκεί είναι η Αλήθεια.
Μην ξεχνάμε τη μέλλουσα ζωή. Μην ξεχνάμε πως θα
κριθούμε. Μην ξεχνάμε πως ο Θεός είναι καρδιογνώστης. Μην ξεχνάμε πως Εκείνος
πραγματικά και κάθε στιγμή είναι κοντά μας, παντού και είναι ο στοργικός
πατέρας που μας περιμένει κοντά Του. Η Μετάνοια, η Ταπείνωση, η Εξομολόγηση, η
Θεία Ευχαριστία και η Εκκλησία είναι ο δρόμος προς Εκείνον.
Τα ενενήντα εννιά βήματα τα κάνει ο
Εσταυρωμένος για εμάς Ιησούς. Σε εμάς αφήνει το ένα βήμα στο οποίο είναι και
εκεί δίπλα μας για να μας βοηθήσει μαζί με την Υπεραγία Θεοτόκο και τους Αγίους
Πατέρες.
Μακριά λοιπόν από την Ειδωλολατρία και κοντά
στην μοναδική Αλήθεια.
Α.Η.
Είπε ο Κύριος στους μαθητές
Του…
«Όποιος με ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους ότι
ανήκει σ’ εμένα, θα τον αναγνωρίσω κι εγώ για δικόν μου μπροστά στον ουράνιο
Πατέρα μου.
Όποιος όμως με απαρνηθεί μπροστά στους ανθρώπους,
θα τον απαρνηθώ κι εγώ μπροστά στον ουράνιο Πατέρα μου».
«Όποιος αγαπάει τον πατέρα του ή τη μάνα του
παραπάνω από μένα, δεν είναι άξιος για μαθητής μου.
Κι όποιος αγαπάει το γιο του ή τη θυγατέρα του
παραπάνω από μένα, δεν είναι άξιος για μαθητής μου.
Επίσης όποιος δεν παίρνει το σταυρό του και δε
με ακολουθεί, δεν είναι άξιος για μαθητής μου.
Μίλησε τότε ο Πέτρος και του είπε:
«Να, εμείς αφήσαμε τα πάντα και σε ακολουθήσαμε.
Τι θα γίνει μ’ εμάς;»
Κι ο Ιησούς τους απάντησε:
«Σας βεβαιώνω πως εσείς που με ακολουθήσατε, όταν
θα καθίσει ο Υιός του Ανθρώπου στο μεγαλόπρεπο θρόνο του, στον καινούριο κόσμο,
θα καθίσετε κι εσείς σε δώδεκα θρόνους, για να κρίνετε τις δώδεκα φυλές του
Ισραήλ.
Κι όποιος άφησε σπίτια ή αδερφούς ή αδερφές ή
πατέρα ή μητέρα ή γυναίκα ή παιδιά ή χωράφια για χάρη μου, θα πάρει εκατό φορές
περισσότερα και θα κληρονομήσει την αιώνια ζωή.
Πολλοί θα βρεθούν από πρώτοι τελευταίοι, κι
άλλοι από τελευταίοι πρώτοι».
Γιὰ τοὺς γονεῖς ἑνὸς παραστρατημένου παιδιοῦ,
μοῦ ἔλεγε μὲ λύπη:
“Οἱ γονεῖς του μὲ τόση μόρφωση, μὲ τόσες ψυχολογικὲς γνώσεις, ἔχασαν τὸ παιδί
τους, μέσα ἀπὸ τὰ χέρια τους.
Τί νὰ σοῦ κάνει ἡ μόρφωση; Μόνο ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ,
μόνο ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη μας, ποὺ θυσιάζεται μυστικὰ γιὰ τοὺς ἄλλους, μπορεῖ νὰ
σώσει καὶ τοὺς ἄλλους καὶ ἐμᾶς.”
