Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης. Ἔχουμε τόν ἴδιο Θεό μέ τούς Μουσουλμάνους;

«Η νέα θρησκεία πού μᾶς ἔρχεται εἶναι ἡ λεγόμενη πανθρησκεία, ἡ ὁποία λέει ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες ἔχουν τόν ἴδιο Θεό. Νά μήν λέμε δηλαδή ὅτι μόνο ὁ Χριστός σώζει. Καί ὁ Βούδας σώζει καί ὁ Μωάμεθ σώζει, προφήτης εἶναι κι αὐτός, ὁ Σίβα, ὁ Ἀλλάχ κ.λ.π.«Μήν λές τέτοια γιατί γίνεσαι ἀποκλειστικός, φονταμενταλιστής, ταλιμπάν, κάνεις κοινωνικό ἀποκλεισμό στούς ἄλλους καί εἶσαι μεγάλος ἐγωιστής νά λές μόνο ὁ Χριστός σώζει. Οἱ ἄλλοι τί εἶναι κατώτεροι ἀπό σένα; Καί ἐκεῖνοι σ’ ἕναν Θεό πιστεύουν». Ἔτσι λένε…

Ἀλλά ποιός εἶναι ὁ Θεός τῶν Μουσουλμάνων; Ὁ διάβολος εἶναι. Γιατί; Γιατί δέν εἶναι τριαδικός. Εἶναι μονοπρόσωπος θεός, ὁ ὁποῖος δέν ὑπάρχει. Ὑπάρχει ὁ Τριαδικός Θεός καί ὅλα τά ἄλλα εἶναι δαίμονες. Τί λένε γιά τόν Χριστό οἱ Μουσουλμάνοι; «Καταραμένος νά εἶναι αὐτός πού λέει ὅτι ὁ Θεός ἔχει Υἱό».

Ἄρα ἐμεῖς ὅλοι εἴμαστε καταραμένοι γιά τούς Μουσουλμάνους. Ἔχουμε λοιπόν τόν ἴδιο Θεό μέ τούς Μουσουλμάνους; Ὅμως ἀκόμα καί ὀρθόδοξοι καί ἱεράρχες μάλιστα, πού ὑπηρετοῦν αὐτό τό πνεῦμα, θά σοῦ ποῦνε πώς ἔχουμε τόν ἴδιο Θεό. Γι’ αὐτό στίς μέρες μας στήν Θεσσαλονίκη ἑτοιμάζουν καί Τμῆμα Μουσουλμανικῶν Σπουδῶν μέσα στή Θεολογική Σχολή. Δηλαδή ἐκεῖ πού ἀκούγεται ὑποτίθεται ἡ Ὀρθοδοξία, νά ἀκούγεται καί ἡ βλασφημία. Αὐτό τώρα τό πνεῦμα θέλουν νά τό περάσουν καί στά μικρά παιδιά.

Πρίν λίγα χρόνια μοῦ ἔλεγαν πώς εἶχαν ὀργανώσει νά πᾶνε παιδιά δημοτικοῦ σχολείου, φυσικά μέ ὑπόδειξη τοῦ Ὑπουργείου, ἐπίσκεψη σέ ἕναν παπικό ναό καί σέ ἕναν προτεσταντικό καί -γιατί ὄχι, ἴσως προβλέπεται κι αὐτό - σέ ἕνα τζαμί. Ὄχι ἁπλῶς γιά ξενάγηση.

Ἐκεῖ θά τούς ὑποδεχτεῖ ὁ μουφτής, ὁ παπικός καί θά τούς κάνει καί μιά μικρή κατήχηση. Ὁπότε τά παιδιά θά ἀναρωτηθοῦν: Ποῦ εἶναι ἡ ἀλήθεια; Καί θά τούς πεῖ ὁ δάσκαλος: «διαλέξτε καί πάρτε». Τί νά διαλέξει ἕνα μικρό παιδάκι;

Βλέπετε πῶς προωθοῦν τήν σύγχυση! Ἄν τό παιδάκι εἶναι ἀκατήχητο, θά πεῖ ἤ τό ἕνα ἤ τό ἄλλο δέν ἔχει σημασία καί καλύτερα κανένα… Τά ἀφήνω ὅλα. Καί ποιός εἶναι ὁ Θεός; Ἐγώ εἶμαι ὁ θεός. Κάνει θεό τόν ἑαυτό του. Αὐτό πού ἔχει γίνει στή Δύση. Ἡ Δύση λατρεύει τόν ἄνθρωπο».

Απόσπασμα

Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης

http://hristospanagia3.blogspot.gr/2016/12/blog-post_25.html

hristospanagia.gr

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης. Τί ἀκούει ὁ Θεὸς ἀπὸ ἐμᾶς! Εὐτυχῶς ποὺ δὲν μᾶς παίρνει τοῖς μετρητοῖς.

– Γέροντα, στην νέα γενιά υπάρχει αυτή η τάση να κρίνουν τους πάντες και τα πάντα ή έτσι ήταν πάντοτε;

– Όχι, παλιά δεν ήταν έτσι· αυτό είναι το πνεύμα της εποχής. Τώρα δεν φθάνει που κρίνουν λαϊκούς, όλους τους πολιτικούς και τους εκκλησιαστικούς, αλλά κρίνουν και Αγίους και φθάνουν να κρίνουν και τον Θεό.

«Ο Θεός, λένε, στο τάδε θέμα έτσι έπρεπε να ενεργήση· δεν ενήργησε σωστά. Αυτό ο Θεός δεν έπρεπε να το κάνη»! Ακούς κουβέντα;

«Βρε, παιδί μου, εσύ θα πης;»

«Γιατί; Λέω την γνώμη μου», σου λέει και δεν καταλαβαίνει πόση αναίδεια έχει αυτό. Το κοσμικό πνεύμα έχει καταστρέψει πολλά καλά πράγματα.

Προχωράει το κακό σε άσχημη κατάσταση, σε βλασφημία. Κρίνουν τον Θεό και ούτε τους πειράζει ο λογισμός ότι είναι βλασφημία. Είναι και μερικοί που έχουν μπόι και, αν έχουν και λίγη λογική, αρχίζουν: «Αυτός είναι για μια χούφτα, εκείνος περπατάει στραβά, ο άλλος κάνει έτσι» και δεν υπολογίζουν κανέναν.

Ήρθε μια φορά στο Καλύβι ένας και μου λέει:

«Ο Θεός δεν έπρεπε αυτό να το κάνη έτσι».

«Εσύ, του λέω, μπορείς να κρατήσης μια πετρούλα στον αέρα; Αυτά τα αστέρια που βλέπεις, δεν είναι μπίλιες που γυαλίζουν. Είναι ολόκληροι όγκοι που κινούνται ιλιγγιωδώς και συγκρατούνται, χωρίς να εκτροχιάζωνται».

«Αυτό, κατά την γνώμη μου, δεν έπρεπε να γίνη έτσι», ξαναλέει. Ακούς κουβέντα! Και εμείς θα κρίνουμε τον Θεό; Μπήκε η λογική και έλειψε η εμπιστοσύνη στον Θεό. Και αν του πης τίποτε, σου λέει: «Με συγχωρής, την γνώμη μου είπα· δεν μπορώ να πω την γνώμη μου;»

Τι ακούει ο Θεός από εμάς! Ευτυχώς που δεν μας παίρνει τοις μετρητοίς.

Στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται ότι είπε ο Θεός στους Ισραηλίτες:

«Διώξτε τους Χαναναίους από την χώρα τελείως». Για να το πη ο Θεός, κάτι ήξερε. Αλλά αυτοί είπαν: «Δεν είναι πολύ φιλάνθρωπο αυτό. Ας τους αφήσουμε· ας μην τους εξοντώσουμε».

Μετά όμως παρασύρθηκαν στην ανηθικότητα, στην ειδωλολατρία, και θυσίαζαν τα παιδιά τους στα είδωλα, όπως λέει στον Ψαλμό. Ο Θεός για ό,τι κάνει κάτι ξέρει. Και λένε μερικοί με αναίδεια:

«Γιατί να κάνη την κόλαση ο Θεός;»

Αρχίζει η κρίση και από ‘κει και πέρα δεν έχει κανείς πνευματική κατάσταση, δεν έχει λίγη Χάρη Θεού, για να καταλάβη λίγο πιο βαθιά, να καταλάβη δηλαδή για ποιο λόγο ο Θεός έκανε κάτι. Το «γιατί;» είναι κρίση, υπερηφάνεια, εγωισμός.

– Μερικά παιδιά, Γέροντα, ρωτούν: «Γιατί έπρεπε να σταυρωθή ο Χριστός; Δεν μπορούσε να σώση ο Θεός τον κόσμο με άλλον τρόπο;»

– Εδώ τον έσωσε με τέτοιο τρόπο και δεν συγκινούνται οι άνθρωποι, πού να τον έσωζε με άλλον τρόπο! Είναι και μερικοί που λένε: «Ο Θεός δεν έπαθε τίποτε. Ο Υιός θυσιάστηκε».

Ένας πατέρας, για μένα, θα προτιμούσε να θυσιασθή ο ίδιος, παρά να θυσιασθή το παιδί του. Πιο οδυνηρό είναι για έναν πατέρα να θυσιασθή το παιδί του παρά ο ίδιος. Αφού δεν καταλαβαίνουν τι θα πη αγάπη, τι να πης;

Απόσπασμα από το βιβλίο Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου (νυν οσίου Παϊσίου), «Πνευματική αφύπνιση», Λόγοι α’, έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκη.

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2025/05/blog-post_50.html

hristospanagia.gr 

"Τόν χρόνο τῆς ζωῆς μας τόν ἔχει δώσει ὁ Θεός γιά μετάνοια".

108. Κάποιος Γέροντας ποὺ ἔμενε στὸ κελί του ὁλομόναχος, ἔκανε ἑξήντα χρόνια μοναχὸς χωρὶς νὰ σταματήσει ποτὲ νὰ κλαίει.

Καὶ ἔλεγε πάντα:
«Τὸν χρόνο τῆς ζωῆς μας τὸν ἔχει δώσει ὁ Θεὸς γιὰ μετάνοια καὶ πολὺ θὰ τὸν ἀναζητήσουμε κάποτε».

Απόσπασμα

Γιὰ τὴν κατάνυξη

ΤΟΜΟΣ Α´

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ´

ΤΟ ΜΕΓΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ
(ἀποσπάσματα)

users.uoa.gr

synaxipalaiochoriou.blogspot

Άγιος Νεκτάριος. Το άγιο Βάπτισμα.

«Ὅσοι βαπτιστήκατε στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ντυθήκατε τὸν Χριστό» [ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε] (Γαλ. 3:27).

Πόσο μεγάλη ἀλήθεια μᾶς ἐπισημαίνει μ’ αὐτὰ τὰ λόγια ὁ ἀπόστολος Παῦλος!

Οἱ βαπτισμένοι Xριστιανοὶ δὲν φοροῦν τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο μὲ τὰ πάθη καὶ τὶς ἁμαρτωλὲς ἐπιθυμίες του, ἀλλὰ εἶναι ντυμένοι τὸν καινούριο ἄνθρωπο. Ντύθηκαν τὸν ἴδιο τὸ Χριστό, ποὺ ζεῖ τώρα μέσα στὶς καρδιές τους. Καὶ ἡ λέξη “ντύθηκαν” δὲν ἀναφέρεται σὲ κάποια ἁπλὴ καὶ ἐξωτερικὴ στολή, ἀλλὰ σὲ κάτι βαθύτερο, σὲ κάτι οὐσιαστικὸ καὶ ἀναφαίρετο.

Μὲ τὴν πίστη μας στὸν Χριστὸ καὶ μὲ τὴ βάπτισή μας ντυνόμαστε τὸν ἴδιο τὸν Χριστὸ καὶ γινόμαστε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, οἰκητήρια τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ναοὶ τοῦ Θεοῦ, ἅγιοι καὶ τέλειοι, Θεοὶ κατὰ χάριν. Ὥστε λοιπὸν ρίξαμε ἀπὸ πάνω μας τὴ φθορὰ καὶ ντυθήκαμε τὴν ἀφθαρσία. Ξεντυθήκαμε τὸν ἄνθρωπο τῆς ἁμαρτίας καὶ ντυθήκαμε τὸν ἄνθρωπο τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς χάριτος. Διώξαμε τὸ θάνατο καὶ ντυθήκαμε τὴν ἀθανασία…

Συλλογιστήκαμε ὅμως καὶ τὶς μεγάλες ὑποχρεώσεις, πού, μὲ τὸ βάπτισμά μας, ἀναλάβαμε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ; Συνειδητοποιήσαμε ὅτι ὀφείλουμε νὰ συμπεριφερόμαστε σὰν παιδιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ σὰν ἀδελφοὶ τοῦ Κυρίου μας;

Ὅτι ἔχουμε χρέος νὰ συνταυτίσουμε τὸ δικό μας θέλημα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ;

Ὅτι πρέπει, σὰν παιδιὰ δικά Του, νὰ μένουμε ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν ἁμαρτία;

Ὅτι ὀφείλουμε νὰ Τὸν ἀγαπᾶμε μ’ ὅλη μας τὴ δύναμη, ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς καὶ τῆς καρδιᾶς μας;

Ὅτι ὀφείλουμε νὰ Τὸν λατρεύουμε καὶ νὰ λαχταροῦμε τὴν ἕνωση μαζί Του γιὰ πάντα;

Σκεφτήκαμε, ἄραγε, ὅτι ἡ καρδιά μας πρέπει νά ‘ναι πλημμυρισμένη ἀπὸ τὴν ἀγάπη, ὥστε αὐτὴ νὰ ξεχύνεται καὶ στὸν πλησίον μας;

Ἔχουμε τὴ συναίσθηση ὅτι ὀφείλουμε νὰ γίνουμε ἅγιοι καὶ τέλειοι καὶ εἰκόνες τοῦ Θεοῦ καὶ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ κληρονόμοι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν;

Γιὰ ὅλα αὐτὰ ἔχουμε χρέος νά ἀγωνιστοῦμε, ὥστε νὰ μὴ φανοῦμε ἀνάξιοι στὸ κάλεσμα ποὺ μᾶς ἔκανε ὁ Θεὸς καὶ ἀποδοκιμαστοῦμε…

Ναί, ἀδελφοί μου, ἂς παλέψουμε μὲ ζῆλο καὶ αὐταπάρνηση γιὰ νὰ νικήσουμε.

Κανείς μας ἂς μὴ χάσει τὸ θάρρος του, ἂς μὴν ἀμελήσει, ἂς μὴ δειλιάσει, ἂς μὴν πτοηθεῖ μπροστὰ στὰ σκάμματα τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνα. Γιατί ἔχουμε βοηθὸ τὸν Θεό, ποὺ μᾶς δυναμώνει στὸν δύσκολο δρόμο τῆς ἀρετῆς.

Αναδημοσίευση από

greekdownloads.wordpress

Γέροντας Ευστράτιος Γκολοβάνσκι. Τι διώχνει τη μνήμη του Θεού από τον νου;

ΑΠ.: Τη μνήμη του Θεού τη διώχνουν η πολυλογία, η εμπαθής προσκόλληση σε πρόσωπα ή πράγματα, τα αστεία και τα γέλια, οι πολλές βιοτικές μέριμνες, η λησμοσύνη του θανάτου. 

Αν, λοιπόν, παρατηρήσεις στον εαυτό σου ένα ή περισσότερα απ’ αυτά τα κακά, βιάσου να διορθωθείς, για να μη χωριστείς από τον Κύριο.

[Από το βιβλίο: Γέροντος Ευστρατίου (Γκολοβάνσκι), Απαντήσεις σε ερωτήματα χριστιανών. Ιερά Μονή Παρακλήτου, 2012. Ερώτηση 46]

(Πηγή ψηφ. κειμένου: Ι.Ν. Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας)

alopsis.gr

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης. Βλέπω μέσα στήν ψυχή του.

Ο γέροντας έβλεπε μέσα στην ψυχή των ανθρώπων ότι του απεκάλυπτε ο Θεός.

Για ένα γνωστό μου μου είπε: «Βλέπω μέσα στην ψυχή του , όχι πολύ καθαρά ένα κακό πράγμα ένα τραύμα. Είναι τραύμα είναι παλιό είναι δαιμονικό. Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι αυτό, μπορεί ο Θεός να μου το φανερώσει αργότερα”. Και μετά από μερικές εβδομάδες μου είπε: “Αυτό το κακό πράγμα που είδα στην ψυχή του μπορεί να φύγει αλλά μόνο αν εκείνος αγιάσει. Με την αγιότητα αλλάζει ο άνθρωπος όσα αμαρτωλός κι αν είναι φεύγουν τα ψυχικά τραύματα. Σήμερα οι γιατροί τα λένε ψυχασθένειες ενώ στην πραγματικότητα είναι δαιμονική επίδραση και οφείλεται στις αμαρτίες».

Κοντά στο γέροντα Πορφύριο.

Κων/νου Γιαννιτσιώτη.

σελ:122-123

Εκδόσεις: Ιερού Γυναικείου Ησυχαστηρίου η Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Αθήναι 1995

https://wra9.blogspot.com/2024/03/blog-post_7.html

hristospanagia.gr  

Πνευματικά καθήκοντα..

Κάνοντας καθημερινά τα πνευματικά μου καθήκοντα, δυο πράγματα θα συμβούν:

α) θα με πληροφορήσει ο Θεός, πότε θα με πάρει και

β) με προφυλάσσει έτσι ο Θεός από αιφνίδιο θάνατο.

Ο Μέγας Αντώνιος, λίγο πριν πεθάνει είπε:

– Είμαι στην ηλικία των 105 ετών και διαπίστωσα ότι η μεγαλυτέρα άσκηση είναι να κάνει κανείς καθημερινώς τα πνευματικά του καθήκοντα.

Έλεγε ότι ο άνθρωπος πρέπει σταθερά να κάνει τα πνευματικά του καθήκοντα και όχι μία μέρα να κάνει παραπάνω και την επομένη να μην κάνει τίποτα. Πρωταρχική μέριμνα είναι να αναβαθμίσει ο άνθρωπος ποιοτικά τον πνευματικό του αγώνα και όχι ποσοτικά.

Έπεται η ποσοτική αναβάθμιση. Θέλει ο Θεός να βλέπει τον καθημερινός μας κόπο. Όχι τον πολύ, αλλά τον καθημερινό.

Επιτελώντας καθημερινά τα πνευματικά μας καθήκοντα με χαρά, παίρνουμε καθημερινό μισθό από το Άγιο Πνεύμα, στέλνοντας ένα λουλούδι στο θρόνο του Θεού.

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2020/10/blog-post_112.html

hristospanagia.gr

Τι παράνομο έκαναν οι Γαδαρινοί και έδιωξαν τον Χριστό; Αλλά και εμείς τον διώχνουμε κάθε δευτερόλεπτο από κοντά μας.

Την Κυριακή 9 Ιουλίου 2023 στις εκκλησίες θα ακούσουμε το θαύμα του Χριστού στον άνθρωπο που ήταν δαιμονισμένος στην πόλη των Γαδαρινών (Ματθ. η’ 28-34, θ’ 1).

Έξω από την πόλη, στα μνήματα, ζούσε ένας δαιμονισμένος τρομερός στην όψη, γυμνός, ο οποίος έτρεχε και κατακοβόταν από τις πέτρες. Μέσα του ζούσε μια στρατιά δαιμόνων που στην ερώτηση του Χριστού απάντησαν πως το όνομά τους ήταν «λεγεών», δηλαδή μεγάλο πλήθος. Παρακάλεσαν τον Χριστό, εάν τους διατάξει να φύγουν από τον δαιμονισμένο άνθρωπο, να τους επιτρέψει να μπουν στο μεγάλο κοπάδι χοίρων που έβοσκε εκεί κοντά. Ο Χριστός τους το επέτρεψε και μόλις έγινε αυτό, τα γουρούνια έπεσαν στην λίμνη και πνίγηκαν.

Οι βοσκοί των χοίρων έτρεξαν στην πόλη και ανακοίνωσαν στους κατοίκους τα γεγονότα. Οι κάτοικοι ήρθαν στο σημείο όπου έγινε το θαύμα, είδαν τον πρώην δαιμονισμένο να είναι ήρεμος και ντυμένος, αλλά, παρά το μεγάλο αυτό θαύμα, ζήτησαν όλοι μαζί από τον Χριστό να φύγει από τον τόπο τους, πράγμα που Εκείνος έκανε αμέσως.

Για τους Εβραίους η κατανάλωση χοιρινού κρέατος απαγορευόταν από τον Νόμο επειδή θεωρείτο βρώμικο. Οι κάτοικοι των Γαδάρων μεγάλωναν πολλά γουρούνια και μάλιστα εμπορεύονταν το κρέας τους. Αυτό ήταν μια μεγάλη παρανομία. Προφανώς, αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο οι Γαδαρινοί έδιωξαν τον Χριστό, διότι ακριβώς έβαζαν το παράνομο συμφέρον τους πάνω από κάθετι άλλο.

Μήπως όμως κι εμείς διώχνουμε τον Χριστό καθημερινά και θεωρούμε άλλα πράγματα πιο σημαντικά; Τί θυσιάζουμε για την πίστη μας; Αξίζει να κάνουμε την αυτοκριτική μας διότι το θέμα είναι σημαντικό

pemptousia.gr  

Ποτέ δέν θά φύγουν ή θά σέ προδώσουν.

Μήν ψάξεις για φίλους μεταξύ των ανθρώπων. 

Αναζήτησέ τους στον Ουρανό, ανάμεσα στους Αγίους.

Ποτέ δεν θα φύγουν ή θα σε προδώσουν.

Στάρετς Nicolay Guryanov.

hristospanagia.gr 

  

«Η δύναμη των αγίων βιβλίων» – Μια φοβερή οπτασία του ηγουμένου Σωφρονίου.

O όσιος Ἰωάννης ὁ Χοζεβίτης ἔγραψε αὐτή τήν ἱστορία, πού προέρχεται ἀπό τίς γραφές τοῦ ὁσίου Παϊσίου Βελιτσικόβσκυ καί τῶν μοναχῶν του:

Ὁ ὅσιος Παΐσιος εἶχε μία ὁλόκληρη σχολή ἀπό μορφωμένους μοναχούς, οἱ ὁποῖοι ἔγραφαν βιβλία ἡμέρα καί νύκτα. Ἀπό τήν δική τους τήν ἐργασία ἔχουμε ἐμεῖς (οἱ ρουμᾶνοι) σήμερα ὅλα τά βιβλία τῶν Ἁγίων Πατέρων, μεταφρασμένα ἀπό τά ἑλληνικά.

Μετά τήν κοίμησι τοῦ ὁσίου μεγάλου Γέροντος π. Παϊσίου στήν μονή Νεάμτς τῆς Ρουμανίας, ἡ πνευματική ζωή τῶν μοναχῶν ἄρχισε νά ἀδυνατίζει ἐξ αἰτίας τῆς ἀφθονίας τῶν ἀγαθῶν καί ἀκόμη ἐξ αἰτίας τῆς ἐλεύθερης εἰσόδου τῶν λαϊκῶν, ἰδιαίτερα τά καλοκαίρια στά μοναστήρια μαζί μέ τίς οἰκογένειές τους καί τά παιδιά τους.

Οἱ μοναχοί ἄρχισαν νά φροντίζουν περισσότερο γιά τήν διατροφή τῶν ζώων καί τῶν κήπων στά Μετόχιά τῶν μοναστηριῶν τους καί, ὅσοι ἀπ᾿ αὐτούς εἶχαν σπίτια ἔξω ἀπό τήν μάνδρα τῶν μοναστηριῶν τους, προσπαθοῦσαν περισσότερο νά φτιάχνουν πολυτελέστερα σπίτια γιά νά κατοικοῦν τά καλοκαίρια πολλοί γνωστοί σ᾿ αὐτούς ἄρχοντες τῆς Χώρας πού ἤρχοντο ἐκεῖ μέ τίς οἰκογένειές τους.

Γιά τό μεγάλο ἐνοίκιο πού ἔπαιρναν οἱ μοναχοί ἀπό τούς ἄρχοντες τουρίστες, ἄφηναν πλέον ὅλη τήν κατοικία τους στά χέρια τῶν ἐνοικιαρέων κι αὐτοί ἔμεναν σέ κάποια μικρή καλυβούλα λίγο μακριά γιά νά μή τούς ἐνοχλοῦν οἱ φωνές τῶν μικρῶν παιδιῶν, τά ὁποῖα ὅλη τήν ἡμέρα ἦσαν μέσα καί γύρω ἀπό τά μοναστήρια.

Εἶχαν καί μεγάλη παραγωγή κρασιοῦ στά Μετόχιά τους καί ἔπρεπε νά ἀνοίξουν ταβέρνες καί καντίνες μέσα καί ἔξω ἀπό τά μοναστήρια γιά νά τό πωλήσουν καί μάλιστα σέ χαμηλή τιμή καί εὐκολώτερα. Αὐτό τό ἔργο ἐτράβηξε πολύ τουριστικό κόσμο.

Δημιουργήθηκε καί σχολή στό μοναστήρι γιά τήν ἀνατροφή ὀρφανῶν παιδιῶν ἀπό τά γειτονικά χωριά (ἐκτός ἀπό τήν σχολή μουσικῆς γιά μοναχούς ἀνοίχθηκε καί δημοτικό σχολεῖο γιά τά παιδιά τῆς περιοχῆς). Ἀπό τήν κατάστασι αὐτή χάθηκε ἡ ἡσυχία τῶν μονῶν, οἱ μοναχοί νά μεθοῦν καί νά μή φροντίζουν γιά τά μοναχικά τους καθήκοντα καί τήν τάξι πού τούς εἶχε ὁρίσει ὁ Γέροντάς τους.

Ἕνας ἀπό τούς ὑποτακτικούς τοῦ ὁσίου Παϊσίου, ὁ ὁποῖος ἔκαμε μία ἐνάρετη ζωή, ὁ ἡγούμενος Σωφρόνιος, μία νύκτα εἶδε τήν ἑξῆς φοβερά ὀπτασία.

Εἶδε ὅτι ἦτο πρωΐ καί αὐτός ἐξῆλθε ἀπό τήν πόρτα τοῦ μοναστηριοῦ Νεάμτς. Κυττάζοντας ἀπέναντι, ὅπου εἶναι ἡ μεγάλη φιάλη Ἁγιασμοῦ, ἀντίκρυσε ἕνα ἀράπη, φοβερό στήν ὄψι, ὁ ὁποῖος φοροῦσε ροῦχα στρατιωτικοῦ βαθμοφόρου καί διέταζε ὅπως ἀκριβῶς διατάζουν οἱ ἀξιωματικοί τόν στρατό τους.

Ἡ μορφή του ἦτο ἀπαίσια. Τό πρόσωπό του μαῦρο, ἀπό τά μάτια του νά ἐξέρχονται κόκκινες φλόγες φωτιᾶς, ἐνῶ τό στόμα του ἦτο σάν τῆς μαϊμοῦς μέ τά δόντια του βγαλμένα πρός τά ἔξω. Στό μέρος τῆς ζώνης του ἦτο ἡ μορφή ἑνός δράκοντα πού κινοῦσε τό κεφάλι του καί εἶχε την γλῶσσα του βγαλμένη ἔξω καί δίπλα του μία σπάθη. Στήν θέσι τῶν ὤμων του, γύρω πίσω ἀπό τόν λαιμό του, ἐκρέμοντο καί ἐκινοῦντο κεφάλια ἀπό ὀχιές. Ἐνῶ στό κεφάλι του εἶχε ἕνα κράνος, κάτω ἀπό τό ὁποῖο ξεκινοῦσαν τά φίδια πού ἦσαν γύρω ἀπό τόν λαιμό του.

Βλέποντας αὐτό τό θέαμα ὁ ἡγούμενος, ἀκινητοποιήθηκε ἀπό τόν φόβο του. Κατόπιν ἐλθών στόν ἑαυτό του, ἐρώτησε τόν ἀράπη τί ζητεῖ αὐτή τήν ὥρα στό μοναστήρι. Τότε ὁ φαινόμενος ἀράπης τοῦ ἀπήντησε:

-Δέν γνωρίζεις ὅτι ἐγώ εἶμαι ὁ διοικητής τοῦ στρατοῦ ἐδῶ στό μοναστήρι σας;

Τότε ὁ π. Σωφρόνιος τόν ἐρώτησε:

-Ἀπό ποῦ ἐμεῖς ἔχουμε ἐδῶ στρατό στό μοναστήρι μας, ἀφοῦ ἡ Χώρα μας εὑρίσκεται σέ εἰρήνη!

Τότε τοῦ ἀπήντησε ὁ διοικητής¨

-Πρέπει νά γνωρίζεις ὅτι ἐγώ ἔχω διορισθῆ νά εἶμαι ὁ ἀρχηγός τοῦ ἀοράτου στρατοῦ τοῦ σκότους, πού ἔργο ἔχουμε νά πολεμοῦμε τό τάγμα τό δικό σας, τῶν μοναχῶν. Διότι ἐσεῖς, ἀπό τότε πού ἐφαρμόζατε τόν μοναχικό σας κανόνα, πού σᾶς ἐπέβαλε ὁ ἀρχηγός σας (ἡγούμενος Παΐσιος), μᾶς προκαλέσατε σέ ἀόρατο πόλεμο ἐναντίον σας καί πολλές πληγές μᾶς προκαλέσατε μέ τά πνευματικά σας ὅπλα. Πολλές φορές ἐμεῖς ἀναχωρούσαμε ντροπιασμένοι ἀπ᾿ αὐτόν τόν πόλεμο μαζί σας, διότι ἐξερχόταν πῦρ ἀπό τίς προσευχές σας καί μᾶς ἔκαιγε.

Ὅμως τώρα δέν ἔχουμε πλέον τόν ἴδιο φόβο ἀπό ἐσᾶς, ἀφ᾿ὅτου ἀπέθανε ὁ στάρετς Παΐσιος, ὁ ὁποῖος ἦτο φοβερός ἀπέναντί μας. Ἀπ᾿ αὐτόν ἐμεῖς ὑποφέραμε πάρα πολύ καί μᾶς εἶχε προκαλέσει πολλές πληγές. Ἀπό τότε πού ἦλθε αὐτός μέ 60 μοναχούς ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος, ἐγώ εἶχα διορισθῆ μέ στρατό 60.000 νά πολεμῶ τήν συνοδία του. Ὅσο ζοῦσε αὐτός, ἐμεῖς δέν εἴχαμε καθόλου ἀνάπαυσι.

Πόσους πειρασμούς, πόσες θλίψεις καί παγίδες προκαλέσαμε σ᾿ αὐτόν καί στήν συνοδία του γιά νά ὀλιγστεύσουμε τούς πνευματικούς τους ἀγῶνες, ἀλλά ὅλους μᾶς ἐξώθησαν μακριά. Ὅσο ζοῦσε ὁ μεγάλος στάρετς  οἱ δυνάμεις μας παρέμεναν σέ συνεχή ἔφοδο σέ καθημερινή βάσι, διότι αὐτός κυβερνοῦσε στόν πόλεμο τούς μοναχούς του μέ πολλή ἐμπειρία, ἐνισχύοντάς τους καί μέ τό παράσδειγμά του καί τίς συμωουλές του ὅλες τίς ἡμέρες τῆς ζώης του.

Μετά τόν θάνατό του, ὁ πόλεμός μας ἐλάφρωσε. Γι᾿ αὐτό τόν λόγο, ἔβγαλα ἀπό τό τάγμα μου 10.000 στρατιῶτες μου (δαίμονες), διότι δέν εἶχαν νά κάνουν δουλειά καί παρέμεινα μέ 50.000. Ἐπέρασε πολύς καιρός καί οἱ μοναχικοί κανόνες τοῦ ἡγουμένους Παΐσίου δέν ἐτιμῶντο καί δέν ἐφαρμόζοντο μέ ἐπιμέλεια.

Παρουσιάσθηκαν ἠθικά παραπτώματα στήν συνοδία, ἀκόμη ἡ ἀφθονία τῶν ὑλικῶν άγαθῶν καί οἱ κοσμικές φροντίδες τῶν μοναχῶν γιά σπίτια, Μετόχια καί νοικοκυριά ἄρχισαν νά βυθίζουν περισσότερο τούς μοναχούς στά πνευματικά. Γι᾿ αὐτό καί στρατός μου ὠλιγόστευσε σημαντικά.

Συνεπῶς, μετεκίνησα ἀπό τό μέτωπο τοῦ πολέμου κατά τῆς Μονῆς σας ἄλλες 10.000 στρατιῶτες μου καί τούς ἔστειλα σέ ἄλλο μέτωπο. Ἔτσι παρέμεινα μόνο μἐ 40.000 πολεμιστές.

Ὅταν γενικεύθηκε ἡ ἐλευθερία τῆς εἰσόδου τῶν λαϊκῶν στά μοναστήρια, κυρίως τά καλοκαίρια καί οϊ μοναχοί νά στέκωνται καί συνομιλοῦν μέ τίς γυναῖκες, τότε ἐμεῖς εἴχαμε μεγάλη χαρά, διότι κλονίσθηκε τό μέτωπο ἀντιστάσεως τῶν μοναχῶν καί ἡ δική μας εἴσοδος πλέον ἀνάμεσά τους ἦτο εὐκολώτερη.

Γι᾿ αὐτό καί ἀπέσπασα ἄλλες 10.000 στρατιῶτες μου καί παρέμεινα νά 30.000. Στήν συνέχεια ἀνοίχθηκαν στά μοναστήρια σχολεῖα γιά τά παιδιά τῶν λαϊκῶν. Πολλοί ἀπό τούς μοναχούς ἐξέλεγαν γιά μαθητές τους τά πιό ἔξυπνα παιδιά, τά ὁποῖα δέν ἀκολουθοῦσαν ὅμως καί τήν μοναχική ζωή. Τά παιγνιδιάρικα παιδιά ἤρχοντο σέ ἐπαφή μέ χειρονομίες μέ τούς μοναχούς καί ἔτσι ἀνεκούφιζαν ἐμᾶς στόν ἀγῶνα μας ἐναντίον τους. Ὁπότε ἐμεῖς ἐμείναμε σχεδόν χωρίς δουλειά.

Γι᾿ αὐτό ἀναγκάσθηκα καί πάλι νά ἀποσπάσω κι ἄλλους στρατιῶτες μου ἀπό τό μέτωπο τοῦ πολέμου. Ἔδιωξα ἄλλες 10.000 καί ἔμεινα πλέον μέ 20.000 μάχιμους. Αὐτοί παρέμειναν πάντοτε στό μοναστήρι πολεμώντας ἡμέρα καί νύκτα τούς μοναχούς!

Ἀκούοντας αὐτά ὁ ἡγούμενος ἐστέναζε ἀπό τόν πόνο καί τόν ἐρώτησε μέ ἀπορία:

-Τί ἀνάγκη πλέον τώρα ἔχετε γιά νά μένετε ἀκόμη στό μοναστρήρι μας, διότι ὅπως ὁ ἴδιος μοῦ ὡμολόγησες, οἱ μοναχοί δέν ἔχουν τόν ζῆλο τῶν παλαιοτέρων γιά νά σᾶς πολεμήσουν, ἀλλά πράττουν κατά τίς ἐπιθυμίες τους, ἀσχολούμενοι μέ τά κοσμικά πράγματα. Τί ἔννοια ἔχει λοιπόν νά μένετε ἀκόμη στήν μονή μας;

Τότε ὁ μισητός ἐκεῖνος ἀξιωματικός- διάβολος, πιεζόμενος προφανῶς ἀπό τήν δύναμι τοῦ Θεοῦ, τοῦ ἀπεκάλυψε τό μυστήριο γιατί συνεχίζει νά πολεμεῖ ἀκόμη τούς μοναχούς αὐτοῦ τοῦ αἰῶνος, λέγοντας πρός τόν ἡγούμενο:

-Εἶναι ἀλήθεια ὅτι δέν εὑρίσκεται πλέον κανείς, ὁ ὁποῖος θέλει νά μᾶς πολεμεῖ, ὅπως ἄλλοι μοναχοί παλαιότερα, διότι ἡ ἀγάπη σας ὠλιγόστευσε, ἐνῶ οἱ κοσμικές φροντίδες καί ὁ συμφυρμός μέ τούς λαϊκούς ἐπάγωσαν τόν ζῆλο τῶν μοναχῶν. Ὅμως ἔχουμε ἀκόμη ἕνα ἀκόμη ἔργο στό μοναστήρι σας.

Ὑπάρχουν κάτι παλιόχαρτα, μακάρι νά καοῦν ὅλα στήν φωτιά, τά ὁποῖα δέν μᾶς ἀφήνουν νά ἡσυχάσουμε τελείως. Μέ αὐτά οἱ μοναχοί, κυρίως οἱ νέοι πού ἦλθαν μέ δυνατό ζῆλο ἀπό τόν κόσμο, μᾶς προκαλοῦν πολλές πληγές μέ τήν ἀνάγνωσί τους! Διότι, ὅταν πάρουν αὐτά τά παλιόχαρτα στά χέρια τους, ἀμέσως ἀρχίζουν ν᾿ ἀγριεύουν ἐναντίον μας. Αὐτοί μεταχειρίζονται παντός εἴδους δικά τους ὅπλα ἐναντίον μας, ὅπως νηστεῖες, ἀγρυπνίες, σωματικούς κόπους καί ἰδιαίτερα τίς ταπεινές τους προσευχές μέ τά ὁποῖα μᾶς συντρίβουν κατά κράτος.

Ὅλα αὐτά εἶναι γιά ἐμᾶς ἀναμμένες σαΐτες, οἱ ὁποῖες μᾶς καταστρέφουν καί δέν ἠμποροῦμε νά τούς πλησιάσουμε!

Συχνά, ἕνας μοναχός, ἐάν ἐνισχύεται ἀπό τό διάβασμα, δέν ἠμποροῦμε ὅλοι ἐμεῖς νά τόν νικήσουμε! Πολύς κόπος καί σωστές ἔφοδοι χρειάζονται γιά νά τόν φέρουμε στήν δική μας παράταξι αὐτόν τόν ἔνα πού μᾶς καταδιώκει μέ τήν ἀνάγνωσι αὐτῶν τῶν βιβλίων!

Τότε ὁ δυστυχής ἡγούμενος δέν ὑπέμεινε ἄλλο καί τόν ἐρώτησε καί πάλι:

-Μέ τί πολεμεῖτε ἐσεῖς περισσότερο τούς σημερινούς μοναχούς αὐτοῦ τοῦ αἰῶνος;

-Ὅλη ἡ προσπάθειά μας ἔγκειται ν᾿ ἀπομακρύνουμε τούς μοναχούς καί τίς μοναχές ἀπό τίς πνευματικές τους ἐνασχολήσεις καί ἰδιαίτερα, νά παύσουν νά ἀγαποῦν καί νά διαβάζουν αὐτά τά παλιόχαρτα! Διότι τίποτε δέν ὠθεῖ τούς μοναχούς ἐναντίον μας, ὅσο ἡ ἀνάγνωσις αὐτῶν τῶν καπνισμένων βιβλίων!  Γι᾿ αὐτό κι ἐμεῖς προσπαθοῦμε μέ κάθε τρόπο ν᾿ ἀπομακρύνουμε τούς μοναχούς ἀπό τά ββλία, προσφέροντάς τους ἄλλες φροντίδες στά Μετόχια, στούς κήπους στά ζῶα, στό ψάρεμα, στήν πώλησι τοῦ κρασιοῦ κλπ. Ἐνῶ στό μοναστήρι δουλεύουμε μέ τήν ἀνατροφή τῶν παιδιῶν τοῦ οἰκοτροφείου πού λειτουργεῖ μέσα καί μέ τήν φιλοξενία τῶν λαϊκῶν, κατά τήν περίοδο τοῦ καλοκαιριοῦ, πού ἔρχονται ἐδῶ μέ τίς οἰκογένειές τους γιά καθαρό ἀέρα.

Μέ τά μέσα αὐτά οἱ μοναχοί εἶναι αἰχμαλωτισμένοι ἀπό ἐμᾶς, ὅπως τά κουνούπια στόν ἰστό τῆς ἀράχνης. Αὐτοί μᾶς ὑπηρετοῦν μέ τά δικά μας μέσα. Δέν θά ἐγκαταλείψουμε τελικά αὐτόν τόν ἀγῶνα, μέχρι νά κάψουμε τά βιβλία τους. Ἀλλιῶς δέν ἠμποροῦμε νά ἡσυχάσουμε. Αὐτά ὁμοιάζουν μέ βουκέντρες πού εἶναι ἐχθρικά στραμμένες ἐναντίον μας!

Ὅταν ἐτελείωσε αὐτή ἡ συζήτησις, κτύπησε ὁ κόπανος γιά τήν ἀκολουθία τοῦ ὄρθρου κι ἀμέσως χάθηκε σάν καπνός ὁ διοικητής τῶν δαιμόνων τῆς μονῆς Νεάμτς, ἐνῶ ὁ ἡγούμενος ἐξύπνησε στήν καρδιά του μέ μεγάλο πόνο, μετά ἀπ᾿ αὐτές τίς ἀποκαλύψεις.

Κατόπιν, μετά τήν πρωϊνή ἀκολουθία, συγκέντρωσε ὅλη τήν συνοδία καί διηγήθηκε στούς μοναχούς μέ δάκρυα τήν φοβερή αὐτή ὀπτασία. Διέταξε, ἀμεσως νά γραφτῆ σέ βιβλίο γιά γνώσι καί ὠφέλεια καί τῶν διαδόχων τους.

από το βιβλίο: «ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥΣ» – Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης 2010

Εκ του ιστολόγιου: Σας θυμίζει τίποτα από όσα περιγράφονται παρακάτω; Σας θυμίζει η κατάσταση που επικράτησε στη μονή Ναέμτς τη σημερινή κατάσταση στο Άγιον Όρος και σε κάποια μοναστήρια; Παραγωγή υλικών αγαθών από μοναχούς; Το παρακάτω κείμενο περιγράφει τις συνέπειες προς όλους μας.

Διότι όταν οι μοναχοί αφήνουν την προσευχή, τη νηστεία, τον πνευματικό αγώνα υπέρ των λαϊκών, τότε υπάρχουν συνέπειες για όλους μας. Οι προσευχές τους, οι νηστείες τους, ο πνευματικός τους αγώνας, είναι ασπίδα για τους πιστούς, στους πειρασμούς και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν.

Δεν αναφέρομαι σε όλους τους μοναχούς. Όμως κάποιοι όχι μόνον επιδίδονται σε κοσμικές εργασίες αλλά το διαφημίζουν κι όλας……

Κατά το φτωχό μου πάντα λογισμό,

Α.Η.

Ποτέ δέν θά φύγουν ή θά σέ προδώσουν.

Μήν ψάξεις για φίλους μεταξύ των ανθρώπων. Αναζήτησέ τους στον Ουρανό, ανάμεσα στους Αγίους. Ποτέ δεν θα φύγουν ή θα σε προδώσουν.

Στάρετς Nicolay Guryanov.

hristospanagia.gr 

«Ἐπίσκοπος» ἔδωσε τὴν Εἰκόνα τῆς Παναγίας σὲ πολιτικὸ ποὺ ψήφισε τὸ νόμο των σοδομιτὼν «γιὰ νὰ τὸν προστατεύει»!!

23 Μαρτίου 2024

Είναι δύσκολο να κρατήσει κανείς την ψυχραιμία του σήμερα με αυτά που βλέπει. Αυτοί δεν είναι επίσκοποι. Αντίχριστοι πολιτικοί με ράσα είναι. Ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, επισκέφθηκε σήμερα* το Επισκοπείο Διδυμοτείχου, και ο Μητροπολίτης Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου Δαμασκηνός του έδωσε «ως αναμνηστικό δώρο αντίγραφο της ιεράς εικόνος της ʺΠαναγίας της Φοβεράς Προστασίαςʺ, με την ευχή η Θεοτόκος να προστατεύει εκείνον, την ηγεσία και τα στελέχη της Ελληνικής Αστυνομίας.»

Ο Διδυμοτείχου Δαμασκηνός δεν άκουσε κάτι για τα Σόδομα και τα Γόμορρα!! Θα προστατεύσει η Παναγία αυτόν τον άνθρωπο και όλους τους άλλους που ψήφισαν «ΝΑΙ» στον «γάμο» των ομοφυλοφίλων και στην υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλους!! Που ούτε και στα Σόδομα δεν έγινε αυτό το πράγμα, να δίνονται τα παιδιά στους σοδομίτες με νόμο!!

Θα προστατεύσει αυτούς η Αειπάρθενος Παναγία που αρνούνται το Σχέδιο του Θεού για την σωτηρία του ανθρώπου, ασχημονούν πάνω στο ανθρώπινο σώμα, κολάζουν ψυχές και καταστρέφουν οικογένειες!!

Σήμερα ο Θεός αποκαλύπτει τους λυκοποιμένες ακόμη και στους τυφλούς. Δεν θα έχει κανείς δικαιολογία.

___________________

*Η είδηση από την Ρομφαία εδώ

ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

https://tasthyras.wordpress.com/2024/03/14/επίσκοπος-έδωσε-την-εικόνα-της-παναγί/

hristospanagia.gr

«Ὁ λαός οὗτος τοῖς χείλεσί με τιμᾷ».

«Σήμερα, δεν ξέρω, αλήθεια, δεν ξέρω, κατά πόσο χωλαίνει η Ορθοδοξία μας, τουλάχιστον στην πατρίδα μας. Αλλά εκεί που πάσχομε κυριολεκτικά και αρνούμεθα τον Χριστό, είναι αγαπητοί μου, η απουσία της ορθοπραξίας. Αν βρεθούμε σε μία πόλη, δούμε τους ανθρώπους πώς κινούνται, κέντρα νυκτερινής διασκεδάσεως, ποικίλα στοιχεία μεσ’ την πόλη αυτή που υπάρχουν, θα λέγαμε ότι δεν ξέρομε αν θα μπορούσαμε να πούμε ότι η πόλις αυτή είναι χριστιανική ή ειδωλολατρική. 

Σε τι θα διέφερε παρακαλώ η πόλις η χριστιανική, η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη, η Πάτρα, δεν ξέρω ποια, η πόλις, εάν ζει κατά τρόπον, όπως ζει, από του να ήτο χριστιανική πόλις; Το ίδιο είναι. Το ίδιο ζούμε. Γι΄ αυτό σας είπα, αμφιβάλλω αν και κατά πόσο στην πατρίδα μας αυτή τη στιγμή, έξω από μεμονωμένες περιπτώσεις, αν ζούμε με ορθοπραξία.

Γι’ αυτό διαμαρτύρεται ο Θεός και λέγει: 
«Δι᾿ ὑμῶν βλασφημεῖται τὸ ὄνομά μου ἐν τοῖς ἔθνεσι». «Εξαιτίας σας βλασφημείται το όνομά μου εις τους εθνικούς». 

Κι ακόμη θα πει ο Θεός δια του Ησαΐου: 
«Ὁ λαὸς οὗτος τοῖς χείλεσί με τιμᾷ». Μόνο με τα χείλη του με τιμάει.

Γεμίζομε την Εκκλησία τα χείλη του με τιμά. Γεμίζομε την Εκκλησία το Πάσχα…όχι, το Πάσχα φεύγομε, πάμε να φάμε τη μαγειρίτσα μας, την Μεγάλη Παρασκευή, ε, την ώρα που κάνομε την περιφορά του Επιταφίου, σαχλαμαρίζοντες κατά τη διάρκεια της λιτανείας του ιερού κουβουκλίου.

Τι φοβερό πράγμα! Αν κάποιος από μακριά έβλεπε, θα έλεγε «Κοίταξε οι Χριστιανοί…». Έστω, έστω, έστω επιφανειακά, έστω εξωτερικά, αυτό προδίδει ότι είμεθα ορθόδοξοι Χριστιανοί, με ορθοδοξία και ορθοπραξία;».

Απόσπασμα άρθρου: Κυριακή Α’ Ματθαίου (Αγίων Πάντων): Πώς ομολογώ τον Χριστό; (π. Αθανάσιος Μυτιληναίος)

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία που εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 26-6-1994

ΠΗΓΕΣ:

Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

http://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_605.mp3

(Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος)

alopsis.gr 

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: Περί ὁμοιοπαθητικῆς.

Γέροντες Παίσιος και Πορφύριος: Κατά της Ομοιοπαθητικής.

“Η εξάπλωσις της ομοιοπαθητικής στην πατρίδα μας επί των ημερών του μακαριστού Γέροντος ήτο αρκετά μικροτέρα από ό,τι επί των ημερών μας και πολύ μικροτέρα ακόμη η περί αυτής διαμάχη τόσον μεταξύ ιατρικού, όσον και μεταξύ θεο­λογικού κόσμου. Φυσικόν, λοιπόν, είναι να μην υπάρχουν πολ­λές μαρτυρίες περί της θέσεώς του επί του θέματος. Αυτό που μας αναγκάζει να αναφερθούμε στην σαφώς αρνητικήν τοποθέτησίν του επί του θέματος αυτού, είναι το γεγονός ότι προ ετών -και φυσικά μετά την κοίμησίν του…- όλως αναληθώς παρουσιάστηκε και χρησιμοποιήθηκε από κορυφαίον ομοιοπαθητικόν της Βορείου Ελλάδος σε σχετικό συνέδριο ως …υπο­στηρικτής της ομοιοπαθητικής!!!

α. Κατ’ αρχάς, στην περίπτωσιν του προαναφερθέντος ομοιοπαθητικού, που είχε επισκεφθεί τον Γέροντα -και ο οποίος ως υποστήριξιν της ομοιοπαθητικής (!) εξέλαβε την συνηθισμένη προς όλους αγάπη και διακριτικότητα με την οποίαν του συμπεριφέρθηκε ο πατήρ Παΐσιος- γνωρίζομεν καλώς ότι ο Γέροντας αρνήθηκε σταθερά να εξετασθή απ’ αυτόν (υπέφερε τότε από το σοβαρό πρόβλημα της υγείας του, που υπέμεινε καρτερικά περισσότερο από έξι χρόνια), όπως επίσης και να λάβη τα ομοιοπαθητικά φάρμακα.

Στενοχωρήθηκε μάλιστα πολύ από την πιεστικότητά του και από την μεγάλη αυτοπεποίθησί του, σαν να ήταν ικανός να θεραπεύση τα πάντα! Στην δε επιμονή του ομοιοπαθητικού, και ιδίως στην διαβεβαίωσί του ότι τα φάρμακά τους είναι εντε­λώς ακίνδυνα, επειδή είναι φυσικά, τον ρώτησε αφοπλιστικά:

-Τα φτιάχνεις μόνος σου;

-Όχι… Μας τα φέρνουν απ’ έξω, ωμολόγησε αμήχανα ο ομοιοπαθητικός.

– Ε, τότε, που ξέρεις τί κάνουν αυτοί;

β. Επίσης, έχομε υπ’ όψιν μας μερικές μαρτυρίες, κατά τις οποίες, ερωτώμενος ο πατήρ Παΐσιος σχετικώς, απέτρεπε στα­θερά την προσφυγήν στην βοήθεια της ομοιοπαθητικής με τις εξής φράσεις:

-Να μην πάτε! Είναι μπερδεμένο πράγμα! Να μην της έχε­τε εμπιστοσύνη!

γ. Στην ακόλουθη, όμως, περίπτωσι μίλησε σαφέστερα: Δύο γνωστοί του μοναχοί, υστέρα από συζήτησί τους με έτερο μοναχό ασθενή, που είχε καταφύγει για θεραπεία στην ομοιοπαθητική, πήγαν προβληματισμένοι στον πατέρα Παΐσιο και τον ρώτησαν αν είναι δυνατόν τα ομοιοπαθητικά φάρμα­κα να προσφέρουν κάποια βοήθεια, αν είναι απλή απάτη ή μήπως κάτι ακόμη το χειρότερον… Ο Γέροντας τους βοήθη­σε να καταλάβουν ότι συμβαίνει και αυτό το τελευταίο -δη­λαδή, ύπαρξις δαιμονικής ενεργείας- τονίζοντας μάλιστα στο τέλος χαρακτηριστικά:

-Εδώ αυτοί χρησιμοποιούν τα φάρμακά τους, όπως εμείς χρησιμοποιούμε τον Αγιασμό!!!

δ. Την ανωτέρω θέσιν του Γέροντος κατέθεσε στην εισήγησίν του σε σχετική θεολογική και ιατρική ημερίδα και ο παιδοψυχίατρος Αρχιμανδρίτης π. Αντώνιος Στυλιανάκης: «Πριν λίγους μήνες ήμουν στο Άγιον Όρος και με ικανοποίησι έμαθα από αξιόπιστο μοναχό, επιστήμονα, ότι και ο γέρων Παΐσιος χαρακτήριζε τα ομοιοπαθητικά φάρμακα σαν δαιμονικό υποκατάστατο του Αγιασμού και δεν δεχόταν αυτού του είδους θεραπείες»(*).

ε. Έχοντας αυτήν την βεβαιότητα περί ομοιοπαθητικής ο μακαριστός πατήρ Παΐσιος, όταν κάποτε τον επισκέφθηκε νε­αρός ιατρός και του ανέφερε ότι εξειδικεύεται στην ομοιοπα­θητική, τον απέπεμψε απότομα, χωρίς να δεχθή να συζητήση καθόλου μαζί του. Η ασυνήθης αυτή στάσις του πραοτάτου Γέροντος θεωρούμε ότι αποσκοπούσε στο να συγκλονίση τον επισκέπτη του και να τον βοηθήση να συνειδητοποιήση τον επικίνδυνο δρόμο, στον οποίον είχε εισέλθει.

(*). Αθανασίου Αβραμίδη, «Η …Ομοιοπαθητική υπό το πρίσμα της Ιατρικής Επι­στήμης», Αθήναι 1996, σ. 39. Ο ίδιος εισηγητής στην συνέχεια διαβεβαίωσε ότι: “…και ο άγιος γέρων Πορφύριος, δεχόταν μόνο την κλασσική ιατρική και όχι τις λεγόμενες εναλλακτικές θεραπείες (στις οποίες υπάγεται και η ομοιοπαθη­τική)” (ενθ. αν.) Περί του γέροντος Πορφυρίου ανέφερε -επίσης στην αυτήν ημε­ρίδα- και ο αγιορείτης ιερομόναχος πατήρ Αρτέμιος Γρηγοριάτης ότι, όταν του εζητήθη από πνευματικό του παιδί ευλογία (άδεια) δια προσφυγή στην βοήθεια των ομοιοπαθητικών, του απήντησε (ο γ. Πορφύριος): “Όχι. Να μην πάτε σ’ αυτούς. Διότι θα της δώσουν (της συζύγου του ερωτώντος) κάποια ύποπτα χά­πια. Τα μεν μικρά χάπια είναι ακίνδυνα. Όμως το μεγάλο χάπι, που θα της δώ­σουν, είναι παραγγελία από εργοστάσιο της Ολλανδίας και έχει διαβαστεί από μάγους”. (ενθ. αν.)”

(Από το βιβλίο “Μαρτυρίες Προσκυνητών. Γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης. 1924-1994”, Εκδόσεις “ΑΓΙΟΤΟΚΟΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ”, Επιμέλεια: Νικόλαος Δ. Ζουρνατζόγλου, Επισμηναγός Ε.Α., Κεφ. Δ’: Μαρτυρίες Αγιορείτου Μοναχού Η., σελ. 118-120)

http://www.rel.gr/index.php?rpage=paisios&rpage2=showkeimeno.php&link_id=26

hristospanagia.gr 

H θέωση δυνατή δια των ακτίστων ενεργειών του Θεού. Του Αρχιμ. Γεωργίου Καψάνη, Καθηγουμένου Ιεράς Μονής Οσ. Γρηγορίου

Θέωση και Ορθοδοξία

Στην Ορθόδοξο Εκκλησία του Χριστού μπορεί ο άνθρωπος να πετύχει την θέωση, επειδή η Χάρις του Θεού, σύμφωνα με την διδασκαλία της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας, είναι άκτιστος. Ο Θεός δεν είναι μόνο ουσία, όπως νομίζουν οι Δυτικοί, αλλά είναι και ενέργεια. Εάν ο Θεός ήταν μόνο ουσία, δεν θα μπορούσαμε να ενωθούμε, να κοινωνήσουμε μαζί Του, διότι η ουσία του Θεού είναι φοβερή και απρόσιτη στον άνθρωπο, κατά το «ου γαρ μη ίδη άνθρωπος το πρόσωπόν μου και ζήσεται» (Εξ. λγ', 20).

Ας αναφέρουμε ένα κάπως σχετικό παράδειγμα από τα ανθρώπινα. Αν πιάσουμε ένα ηλεκτρικό καλώδιο γυμνό, θα πεθάνουμε. Όταν όμως ενώσουμε μία λάμπα στο καλώδιο, φωτιζόμαστε. Την ενέργεια του ηλεκτρικού ρεύματος την βλέπουμε, την χαιρόμαστε, μας βοηθεί. Την ουσία του δεν μπορούμε να την πιάσουμε. Κάτι παρόμοιο, ας μας επιτραπή να πούμε, συμβαίνει και με την άκτιστο ενέργεια του Θεού.

Εάν θα μπορούσαμε να ενωθούμε με την ουσία του Θεού, θα εγινόμαστε και εμείς κατ' ουσίαν θεοί. Δηλ. όλα θα εγίνοντο θεοί, θα υπήρχε μία σύγχυσις, και τίποτε δεν θα ήταν ουσιαστικά θεός. Ό,τι πιστεύουν με λίγα λόγια στις ανατολικές θρησκείες, π.χ. στον Ινδουϊσμό, όπου ο θεός δεν είναι προσωπική ύπαρξις, αλλά συγκεχυμένη δύναμις σκορπισμένη σ' όλον τον κόσμο, και στους ανθρώπους και στα ζώα και στα πράγματα (Πανθεϊσμός).

Εάν πάλι ο Θεός είχε μόνο την αμέθεκτη θεία ουσία χωρίς τις ενέργειές Του, θα παρέμενε ένας θεός αυτάρκης, κλεισμένος στον εαυτό του, ακοινώνητος στα πλάσματα του.[...]

Με τις άκτιστες αυτές ενέργειές Του ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο και συνεχίζει να τον συντηρή. Δίδει ουσία και υπόστασι στον κόσμο μας με τις ουσιοποιητικές ενέργειές Του. Είναι παρών στην φύσι και συντηρεί το σύμπαν με τις συντηρητικές ενέργειές Του. Φωτίζει τον άνθρωπο με τις φωτιστικές Του ενέργειες. Τον αγιάζει με τις αγιαστικές ενέργειες. Τον θεώνει, τέλος, με τις θεωτικές ενέργειές Του.

Άρα με τις άκτιστες ενέργειές Του ο άγιος Θεός μπαίνει στην φύσι, στον κόσμο, στην ιστορία, στην ζωή των ανθρώπων.

Οι ενέργειες του Θεού είναι θείες ενέργειες.  Είναι κι αυτές Θεός χωρίς να είναι η ουσία Του. Είναι Θεός και γι' αυτό θεώνουν τον άνθρωπο. Εάν οι ενέργειες του Θεού δεν ήσαν θείες, άκτιστες ενέργειες, τότε δεν θα ήσαν Θεός, δεν θα μπορούσαν να μας θεώσουν, να μας ενώσουν με τον Θεό. Θα υπήρχε μία αγεφύρωτη απόστασις μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Με το να έχη όμως ο Θεός θείες ενέργειες και με τις ενέργειες αυτές να ενώνεται μαζί μας, μπορούμε να κοινωνούμε μαζί Του και να ενωνώμαστε με την Χάρι Του, χωρίς να ταυτιζώμαστε με τον Θεό, όπως θα εγίνετο αν ενωνώμαστε με την ουσία Του.

Ενωνόμαστε λοιπόν με τον Θεό δια των ακτίστων θείων ενεργειών Του κι όχι δια της ουσίας Του. Αυτό είναι το μυστήριο της Ορθοδόξου Πίστεως και ζωής μας.

Αυτό δεν μπορούν να το δεχθούν οι Δυτικοί αιρετικοί. Επειδή είναι ορθολογισταί, δεν κάνουν διάκρισι μεταξύ ουσίας και ενεργείας του Θεού, και λέγουν ότι ο Θεός είναι μόνο ουσία.
Γι' αυτό και δεν μπορούν να ομιλούν περί θεώσεως του ανθρώπου. Διότι πώς θα θεωθή κατ' αυτούς ο άνθρωπος, αφού δεν δέχονται άκτιστες αλλά κτιστές τις θείες ενέργειες; Και πώς μπορεί κάτι κτιστό, δηλ. έξω από τον ίδιο τον Θεό, να θεώση τον κτιστό άνθρωπο; [...]

Τον ΙΔ' αιώνα έγινε μία μεγάλη αναταραχή στην Εκκλησία, την οποία προκάλεσε ένας Δυτικός μοναχός, ο Βαρλαάμ. Άκουσε αυτός ότι οι αγιορείται μοναχοί ωμιλούσαν περί θεώσεως. Πληροφορήθηκε ότι εγίνοντο άξιοι μετά από πολύ αγώνα, κάθαρσι από τα πάθη και πολλή προσευχή, να ενωθούν με τον Θεό, να λάβουν εμπειρία του Θεού, να δουν τον Θεό. Άκουσε ότι έβλεπαν το άκτιστο φως, το οποίο είδαν οι άγιοι Απόστολοι κατά την Μεταμόρφωσι του Σωτήρος Χριστού στο όρος Θαβώρ.

Έχοντας όμως ο Βαρλαάμ το δυτικό, αιρετικό, ορθολογιστικό πνεύμα αδυνατούσε να αντιληφθή την γνησιότητα αυτών των θείων εμπειριών των ταπεινών μοναχών, κι έτσι άρχισε να κατηγορή τους αγιορείτας ως τάχα πλανεμένους, αιρετικούς και ειδωλολάτρας. Έλεγε δηλ. ότι είναι αδύνατο να βλέπη κανείς την Χάρι του Θεού, επειδή δεν γνώριζε τίποτε περί διακρίσεως ουσίας και ακτίστου ενεργείας στον Θεό.

Τότε η Χάρις του Θεού ανέδειξε ένα μεγάλο και φωτισμένο διδάσκαλο της Εκκλησίας μας, τον αγιορείτη άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, Αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης. Αυτός με πολλή σοφία και φώτισι από το Θεό, αλλά και από προσωπική του εμπειρία, είπε και έγραψε πολλά και εδίδαξε, σύμφωνα και με τις άγιες Γραφές και την Ιερά Παράδοσι της Εκκλησίας, ότι είναι άκτιστο το φως της Χάριτος του Θεού, είναι θεία ενέργεια. Ότι όντως βλέπουν το φως αυτό οι θεωμένοι άνθρωποι ως ανωτάτη, υψίστη εμπειρία της θεώσεως, και βλέπονται μέσα στο φως αυτό του Θεού. Αυτό είναι η δόξα του Θεού, η λαμπρότης Του, το Θαβώρειο φως, το φως της Αναστάσεως του Χριστού και της Πεντηκοστής, και η φωτεινή νεφέλη της Παλαιάς Διαθήκης. Πραγματικό άκτιστο φως Θεού, κι όχι συμβολικό, όπως πλανεμένα νόμιζε ο Βαρλαάμ και οι όμοιοί του.

Στη συνέχεια όλη η Εκκλησία, με τρεις μεγάλες Συνόδους στην Κωνσταντινούπολη δικαίωσε τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά και κήρυξε πως η εν Χριστώ ζωή δεν είναι απλώς ηθικοποίησις του ανθρώπου αλλά θέωσις, που σημαίνει συμμετοχή στην δόξα του Θεού, θέα του Θεού, της Χάριτός Του, του ακτίστου φωτός Του. [...]

Μέχρι σήμερα οι Δυτικοί θεωρούν κτιστή την θεία Χάρι, την ενέργεια του Θεού. Είναι δυστυχώς και τούτο μία από τις πολλές διαφορές μας, που πρέπει να λαμβάνεται σοβαρώς υπ' όψιν στον θεολογικό διάλογο με τους Ρωμαιοκαθολικούς. Δεν είναι μόνο το filiogue, το πρωτείο εξουσίας και το «αλάθητο» του πάπα, από τις βασικές διαφορές μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των Παπικών. Είναι και τα ανωτέρω.

Αν δεν δεχθούν οι Ρωμαιοκαθολικοί ότι η Χάρις του Θεού είναι άκτιστος, δεν μπορούμε να ενωθούμε μαζί τους, έστω κι αν δεχθούν όλα τα άλλα. Διότι ποιος θα ενεργήση την θέωσι, αν η θεία Χάρις είναι κτίσμα κι όχι άκτιστος ενέργεια του Παναγίου Πνεύματος;

(Αρχιμανδρίτου Γεωργίου, Καθηγουμένου της Ι. Μονής Οσίου Γρηγορίου, Η θέωσις ως σκοπός της ζωής του ανθρώπου, σελ. 34-41)

Από το περιοδικό Εν Συνειδήσει. Έκδοση της Ιεράς Μονής Μεγάλου Μετεώρου. Δεκέμβριος 2006. 

impantokratoros.gr