Ποιά εἶναι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐπί τῆς γῆς;

Εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία, ἡ ζωή μέσα στήν Ἐκκλησία καί ἡ μετοχή διά τῆς Θείας Κοινωνίας στόν Χριστό. Μπαίνουμε στήν Θεία Λειτουργία, μπαίνουμε στήν Βασιλεία, μπαίνουμε στόν τρόπο νά ζοῦμε τόν Παράδεισο. Πόσοι, ὅμως, ζοῦνε τόν Παράδεισο μέσα στήν Θεία Λειτουργία;Ὁ καθένας τό ξέρει… Ἀνάλογα μέ τίς προϋποθέσεις πού ἔχει, μέ τήν ἀσκητική καί τήν μυστηριακή δηλαδή ζωή πού κάνει. Γιατί δέν εἶναι κάτι μαγικό…

Μέσα λοιπόν στήν Θεία Λειτουργία κατεξοχήν ζεῖ ὁ ἄνθρωπος τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Πρέπει νά τήν ζοῦμε.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

(“Ἡ ζωή στήν Ἐκκλησία εἶναι ζωή στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ” Ὁμιλία στίς 08 – 07 – 2015 –

hristospanagia.gr

 

Η Παναγία ως πρότυπο της εν Χριστώ ζωής.

Η Θεοτόκος Παρθένος είναι κόρη δύο αγίων μορφών της Καινής Διαθήκης, του Ιωακείμ και της Άννας, των οποίων τις προσευχές εισάκουσε ο Θεός και, αν και ήταν ηλικιωμένοι, ανταποκρίθηκε στο αίτημά τους και τους δώρισε μια Κόρη, που αξιώθηκε, για την αγνότητά της, να γίνει η Μητέρα του Θεανθρώπου και Σωτήρα του κόσμου.

Η Παναγία ήταν μια απλή, ταπεινή και συνήθης κοπέλα, που δεν γεννήθηκε μεν, εκ Πνεύματος Αγίου, όπως ο Κύριος, , αξιώθηκε, όμως, να συλλάβει, εκ Πνεύματος Αγίου, τον Υιό του Θεού και να γίνει η Μητέρα του Λυτρωτή και όλων των ανθρώπων του κόσμου.

Η Εκκλησία μας τιμά την Παναγία με ποικίλους τρόπους, διότι, ενώ είχε την ίδια με όλους τους ανθρώπους φύση, έμεινε κοντά στον Θεό, υπηρέτησε με προσευχή και νηστεία (αποχή από το κακό) τον Ναό Του και, με τη χάρη Εκείνου, έφτασε να καθαριστεί από την αμαρτία, να μείνει αγνή και αμόλυντος, να καλλιεργήσει τις θεόσταλτες και θεάρεστες αρετές και να φτάσει, σε τέτοιο βαθμό αγιότητας, ώστε να επιλεγεί από τον Θεό προκειμένου να γίνει, εν Πνεύματι Αγίω, η Μητέρα του θεανθρώπου.

Διά της αγιότητάς της, κατόρθωσε να γίνει το σκεύος εκλογής της Αγίας Τριάδος, η Κεχαριτωμένη, η «ευλογημένη εν γυναιξίν» νέα Εύα, που με την αγιασμένη από τον Θεό ταπείνωση και υπακοή της, αξιώθηκε να δεχθεί την διά του Αρχαγγέλου διατυπωθείσα πρόταση του Θεού, να δεχθεί, με αγιοπνευματική χάρη, στην κοιλία της και να γεννήσει, υπερφυσικά, τον Υιό και Λόγο του Θεού.

Με την ταπεινή, αγνή και αγία ζωή της, έγινε πρότυπο τελειότητας και αγνότητας για τον κάθε άνθρωπο, που θέλει να φτάσει, εν Χριστώ, στο ύψος της αγιότητας, σύμφωνα με την εντολή του Κυρίου: «Άγιοι γίνεσθε, ότι εγώ άγιος ειμι» (Α΄ Πέτρ. 1, 16).

Το πώς υποδέχεται και ζει κάποιος τον Χριστό, ως τον Σωτήρα και Λυτρωτή, μας το υπέδειξε η Παρθένος Μαρία, διά της ταπεινής και αγίας ζωής της.

Στο πλαίσιο αυτό, ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, αναφέρει σχετικά ότι ο μη καθαρός δεν είναι δυνατό να προσεγγίσει τον καθαρό: «μη καθαρώ, καθαρού εφάπτεσθαι, ου θεμιτόν… Καθαρτέον πρώτον εαυτόν, είτα τω καθαρώ προσομιλητέον».

Όλοι οι πιστοί έχουν την εντολή και την ευλογία να φιλοξενούν και να βρεφουργούν τον Χριστό στο δικό τους σπήλαιο, όπως έπραξε η Πάναγνος Μητέρα Του.

Ωστόσο, για να εισέλθει ο Ερχόμενος στο ανθρώπινο σπήλαιον και να βρεφουργηθεί στη φάτνη της ψυχής, χρειάζεται χώρο καθαρό και αγνό, όπως αυτός που φανέρωνε, με την αγία ζωή της, η Παναγία.

Διότι, όντως, Εκείνη, με την ενάρετη και ταπεινή ζωή της, προσανατόλισε όλη την ανθρωπότητα, δείχνοντας τον τρόπο που μπορεί να γεννηθεί ο Χριστός, εν ελευθερία, στο σπήλαιον του κάθε ανθρώπου.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς αναφέρει ότι «η Παναγία έκανε τον Θεό Υιό του ανθρώπου και τον άνθρωπο υιό του Θεού», επιλέγοντας τον τρόπο και τον δρόμο της καταβάσεως του Θεού στον άνθρωπο, αλλά και της αναβάσεως του ανθρώπου στον Θεό.

Η Παναγία, ως ανθρώπινη ύπαρξη, καθώς ήταν καθαρή και ελεύθερη από τα πάθη, αληθινή Παρθένος στην ψυχή και στο σώμα, δέχτηκε, εν ελευθερία, να σαρκωθεί μέσα της, «εκ πνεύματος Αγίου», ο ίδιος ο Θεάνθρωπος και, κατά τον Άγιο Γρηγόριο, να γίνει, για πάντα, «η ρίζα της ελευθερίας του γένους των ανθρώπων», «η χώρα του αχωρήτου, το μοναδικό μεθόριο μεταξύ κτιστής και άκτιστης φύσεως».

Έτσι, πρότυπο της ύψωσης του κάθε Χριστιανού αποτελεί η ύψωση της Παναγίας, διότι εκείνη, επελέγη, διά την αρετή της, προκειμένου να ευλογηθεί από τον Θεό και να γίνει «παντός του κόσμου εξίλασμα» και η «κλίμαξ, δι ής κατέβη ο Θεός».

Δεν μπορεί, συνεπώς, να προσεγγίσει κανείς τη Θεία Οικονομία, την ειρήνευση και συνένωση του Θεού με τον άνθρωπο, χωρίς να περάσει από την παρθενική ζωή της Υπέραγνης και Υπεραγίας Θεοτόκου, καθώς, με την αρετή της, σημαδεύει τις ανθρώπινες σχέσεις με τον Χριστό, υποδεικνύοντας σε όσους αναζητούν τη Λύτρωση, τον τρόπο να απαντούν στον ερχομό του αεί ερχόμενου Λυτρωτή του κόσμου, τον τρόπο να υψώνονται και να ανεβαίνουν, μέσω Αυτού.

Εκείνη, δέχτηκε μέσα της τον Χριστό, όπως σημειώνει ό Άγιος Γρηγόριος, «και τον έκανε χωρητό σε όλους, κατανέμοντας στον καθένα την ευλογία, σύμφωνα με την αναλογία και το μέτρο της καθαρότητάς του».

Η Θεολογία της Εκκλησίας μας, εκπεφρασμένη στην υμνολογία της, εξυμνεί την κοίμηση της Παναγίας, καθώς Εκείνη, κατά τον Άγιο Γρηγόριο, παραδίδει το Πνεύμα της στα χέρια του Υιού της και Θεού, ο Οποίος, μαζί με το σώμα της, το ανεβάζει κοντά του, σε χώρο αείζωο και ουράνιο.

Στο Απολυτίκιο Τροπάριο της Εορτής της Κοιμήσεως, τονίζεται ότι στη μεν σύλληψη και γέννηση του Χριστού φύλαξε την Παρθενία της στη δε κοίμησή της δεν εγκατέλειψε τον κόσμο, καθώς «μετέστη προς την ζωή», ως η μητέρα της ζωής (του Χριστού) και, με τις πρεσβείες της, λυτρώνει τις ψυχές των πιστών από τον θάνατο.

Η Κοίμηση της Θεοτόκου λέγεται κοίμηση, διότι θάνατος δεν υπάρχει, σύμφωνα με όσα δίδαξε και έζησε ο Υιός της, εκεί που υπάρχει ζωή, η ζωή του κόσμου, ο Χριστός, αλλά και η Μητέρα της ζωής, η Παναγία. Διά της Μεταστάσεώς της, ο Υιός της και Θεός την υποδέχτηκε, την προσέλαβε και την πέρασε, εν σώματι, στην αθανασία.

Η χαρά των πιστών είναι μεγάλη, καθώς η Μητέρα όλων των ανθρώπων και των γενεών, καταξιώνεται να γίνει, η γέφυρα μεταξύ ουρανού και γης, μέσω της οποίας μπορεί, εκ νέου διά της πίστεως, ο κάθε άνθρωπος να ανέβει κοντά στον Θεό, στον χώρο, δηλαδή, που είχε από τον Θεό πριν την Πτώση.

Η Παρθένος Μαρία, στη γέννηση γέννησε Θεάνθρωπο, ο οποίος καθώς αναστήθηκε και αναλήφτηκε στους ουρανούς, «καταργήσας τον θάνατο», δόξασε την ανθρώπινη φύση, που είχε λάβει γεννηθείς εκ Παρθένου και την ανέβασε στον Πατέρα και Δημιουργό.

Στην κοίμηση και στη μετάσταση της Παναγίας, καταξιώνεται και πάλι η ανθρώπινη φύση καθώς ανεβαίνει, διά της χάριτος του Θεού, κοντά στον Θεό.

Όντως στο πρόσωπο της Παναγίας, όπως υμνείται και στα τροπάρια των Εορτών της: «νενίκηνται της φύσεως οι όροι», αφού και κατά τη σύλληψη «και μετά τόκον παρθένος και μετά θάνατον ζώσα».

Όλα όσα έζησε η Παναγία, ως Μητέρα του Θεού, είναι ένα παράδοξο και ακατανόητο θαύμα. Συλλαμβάνει τον Υιό του Θεού υπερφυσικά και γεννάει θαυματουργικά, εν Αγίω Πνεύματι, μένοντας, όμως, όπως ήταν Παρθένος.

Με την κοίμηση και την μετάστασή της, περνάει μεν από τον θάνατο, αλλά δεν μένει στον θάνατο, καθώς, διά της θείας Μεταστάσεώς της, εισέρχεται απευθείας στην αιώνια ζωή.

Γνωρίσαμε το ήθος και τον ταπεινό τρόπο ζωής της Παναγίας, κοντά στον Χριστό έως τέλους, στις πληροφορίες που δίνουν τα Ευαγγέλια αλλά και κοντά στους Αγίους Αποστόλους, πριν και μετά την Πεντηκοστή, σύμφωνα με τις πληροφορίες που προσφέρουν οι Πράξεις των Αποστόλων.

Κοντά στον Χριστό, Εκείνη έζησε την αγία ζωή της, στο περιθώριο, όμως της δημόσιας δράσης Του όπως έζησε και κοντά στους Αποστόλους, μέσα στην Αγία ταπείνωση, σεμνότητα, αφάνεια και ευσέβεια, χωρίς ποτέ να διεκδικήσει κάτι παραπάνω. Δίδασκε με τη ζωή και την αρετή της.

Γι’ αυτό αξίζει να τιμάται από τους πιστούς, όχι υλικά, αλλά με προσευχές, δεήσεις και κυρίως με μίμηση της Παναγίας ζωής της. ο Άγιος Παϊσιος έλεγε: Ό,τι καλό κι αν βρει ο άνθρωπος να πει για την Παναγία, δεν θα μπορέσει να εκφράσει το μεγαλείο της, καθώς, με την υπακοή της, άνοιξε πάλι για μας τον Παράδεισο.

Γι’ αυτόν τον λόγο, η ορθόδοξη Εκκλησία, θα ευγνωμονεί και θα μακαρίζει την Παναγία, σε όλους τους αιώνες και τις γενεές: «ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί».

pemptousia.gr  

Μοναχός +Μωυσής, αγιορείτης. Η Παναγία «κατέχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος».

Η Παναγία, κατά τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, τον μεγαλύτερο δογματικό πατέρα της Εκκλησίας μας, «κατέχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος».

Δηλαδή εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί μετά την Αγία Τριάδα τιμάμε την Παναγία. Μεγάλη όντως τιμή. Στο πρόσωπο της Παναγίας τιμάται το γυναικείο φύλο. Ο πιστός ελληνικός λαός τιμά ιδιαίτερα κι ευλαβείται πολύ την Παναγία.

Αυτό φαίνεται και στο ότι από τις 30.000 εκκλησίες, παρεκκλήσια κι εξωκλήσια όλης της Ελλάδος οι 6.000 είναι αφιερωμένες σε εορτές της Παναγίας και οι περισσότερες στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Μάλιστα από τα 1.000 μοναστήρια της Ελλάδος τα 300 τιμώνται σ’ εορτές της Παναγίας· Γέννηση, Ευαγγελισμός, Ζωοδόχος Πηγή, Τιμία Ζώνη, Κοίμηση. Τα στοιχεία αυτά λαμβάνουμε από τα επίσημα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδος του 2008.

Στο Άγιον Όρος, τα ωραία προσωνυμούμενο «Περιβόλι της Παναγίας», από τον πολύπλαγκτο Σκοπελίτη Ξηροποταμηνό μοναχό Καισάριο Δαπόντε, ονομασία που επεκράτησε, η τιμή της Παναγίας πλησιάζει τα όρια της λατρείας.

Από τις 20 μονές οι 5 τιμώνται στην Παναγία. Από τις 12 σκήτες οι 3 είναι αφιερωμένες στην Παναγία. Από τα 300 κελιά περίπου τα 50 πανηγυρίζουν σ’ εορτές της Παναγίας.

Κέντρο του θεομητορικού εορτασμού τον Αύγουστο στον ιερό Άθωνα είναι ο πάνσεπτος ναός του Πρωτάτου στις Καρυές. Αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου.

Η πολυπρόσωπη και κατανυκτική μεγάλη εικόνα του τέμπλου παρουσιάζει κατά τη βυζαντινή παράδοση τη σύνταξη των αποστόλων και πρώτων επισκόπων γύρω από τη νεκρική κλίνη της Θεοτόκου. Ο Χριστός ψηλά μετά αγγέλων να παραλαμβάνει την ψυχή της. Η ίδια εικόνα σε μικρό μέγεθος στο προσκυνητάρι.

Μεγάλη και ωραιότατη ίδια παράσταση σε τοιχογραφία από τον χρωστήρα του Θεσσαλονικέως Πανσέληνου και της συνοδείας του στα τέλη του 13ου αιώνος.

Η θαυματουργή εικόνα του Άξιον Εστί δεσπόζει και λάμπει στο προσκυνητάρι της, με την κεντητή ποδιά, τα’ ασημένια καντήλια, τα άνθη, τα θυμιάματα, τα’ αφιερώματα, τις λαμπάδες, τις μετάνοιες, τους μύριους ασπασμούς. 15 Αυγούστου   και όλο το Άγιον Όρος αγρυπνεί εκ βαθέων ψάλλοντας: «Και σε μεσίτριαν έχω προς τον φιλάνθρωπον Θεόν μη μου ελέγξη τας πράξεις ενώπιον των αγγέλων· παρακαλώ σε Παρθένε βοήθησόν μοι εν τάχει».

Η θεοτοκοφιλία μοναχών και λαϊκών είναι δικαιολογημένη, δίκαιη, πηγαία, αυθόρμητη και ειλικρινής. Η Παναγία είναι το καλύτερο που είχε να δώσει όλη η ανθρωπότητα στη θεότητα. Είναι η ωραιότερη, σεμνότερη, ταπεινότερη και ιερότερη γυναίκα του κόσμου.

(+) Μοναχός Μωυσής, αγιορείτης

psigmataorthodoxias3.wordpress 

(+) Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης. Ποιος ανθρώπινος λόγος μπορεί άραγε να περιγράψει τη θεοφώτιστη ωραιότητά σου, Θεοτόκε Παρθένε;

+Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, μέγας θεολόγος, είδε την Παναγία σε όραμα και γράφει: Ποιος ανθρώπινος λόγος μπορεί άραγε να περιγράψει τη θεοφώτιστη ωραιότητά σου, Θεοτόκε Παρθένε;

Οι χάρες σου είναι αδύνατον να προσδιοριστούν ούτε με λόγια ούτε με σκέψεις. Μόνη η θεία όψη της χαρίζει αίγλη, ευφροσύνη και αγαλλίαση.

Η ωραιότητα του προσώπου της πηγάζει από την ωραία ψυχή της και την καθαρή καρδιά της. Σαν φως που χύνεται από τα μέσα προς τα έξω και χαρίζει αυτή την απαράμιλλη ευπρέπεια, την πάγκαλη καλλονή.

Η ωραιότητα, η προερχόμενη από την καθαρότητα, τη σεμνότητα και ταπεινότητά της, ήλκυσε το μάτι του Θεού πάνω της και την έκανε μητέρα του Θεού και των ανθρώπων.

Ο Θεοφόρος Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης προτρέπει όλους να ενστερνισθούν το άγιο θεομητορικό φρόνημα. Να ευπρεπίσουμε κατάλληλα την καρδιά μας ώστε να κατασκηνώσουν οι αρετές της Παναγίας, ώστε βλέποντάς τες πάνω μας να μας χαρίσει πλούσια πνευματικές χάριτες και ουράνια αγαθά.

Έφθασε ο θεομητορικός Δεκαπενταύγουστος. Ο χρόνος μέχρι τώρα έδωσε νεκρούς στην Ιαπωνία, στη Συρία, στην Αίγυπτο, στη Λιβύη, στην Κύπρο, στη Νορβηγία και αλλού. Καθημερινά μας τηλεφωνούν και μας γράφουν να μνημονεύουμε βαριά ασθενείς και νεκρούς, από καρδιά, από καρκίνο, από διάφορα ανίατα νοσήματα, ν’ ανάψουμε κερί στην Παναγία.

Η Παναγία πόνεσε πολύ και γνωρίζει καλά να συμπονά, να συμπαρίσταται και να παρηγορεί. Στους θερμούς εσπερινούς του ωραίου Αυγούστου οι παρακλήσεις σαν βάλσαμο θωπεύουν τις πονεμένες καρδιές κι αισθάνονται δρόσο γλυκιά εξαίσιας αναψυχής.

Οι θαυματουργές πολλές εικόνες της, με τα ακοίμητα καντήλια, τις άσβεστες λαμπάδες από μελισσοκέρι, τα μύρια αφιερώματα, τ’ ασημένια περίτεχνα πουκάμισα, τις μετάνοιες, τα δάκρυα, τους ασπασμούς, τα τάματα, τις υποσχέσεις, τις παρακλήσεις και τις ευχαριστίες. Νηστεύουν, εξομολογούνται, μεταλαμβάνουν πολλοί.

Σαγηνεύει το ιερό και ωραίο πρόσωπο της Θεοτόκου. Σε κάνει να καταθέσεις το βάρος σου, τον πόνο σου, τον πικρό λογισμό σου, την αθυμία, την κόπωση, τον στεναγμό και τη στεναχώρια σου.

Γεμάτη η Ελλάδα, η Κύπρος, όλη η Ορθοδοξία, από εκκλησιές της, μονές, ησυχαστήρια, προσκυνήματα στη χάρη της.

Χιλιάδες οι προσκυνητές. Στο Άγιον Όρος, το θαυμαστό περιβόλι της, άπειροι ύμνοι στην Οικονόμισσα, την Παραμυθία, την Πορταΐτισσα, την Τριχερούσα, του Ακαθίστου, τη Φοβερά Προστασία, τη Γλυκοφιλούσα, τη Γοργοϋπήκοο, τη Μυροβλύτισσα, τη Γαλακτοτροφούσα, του Άξιον Εστί.

Πανηγυρίζει ο πάνσεπτος ιερός ναός του Πρωτάτου στην Κοίμηση, η μονή των Ιβήρων, πολλά κελιά. Το θεομητροφρούρητο Άγιον Όρος αγάλλεται. Η θεομητροσκέπαστη Ελλάδα ευφραίνεται.

Η ωραιότατη στην όψη και την καρδιά, η πανυπέραγνη, η τιμιωτέρα των Χερουβείμ Παναγία, είναι πάνω απ’ όλους τους αγίους. Δεν υπήρξε πιο άγιος άνθρωπος, πιο καλή γυναίκα. Κόσμημά της η καθαρότητά της, η σεμνότητά της, η ταπεινοφροσύνη της, η σιωπή της. Δίδασκε ωραία με το παράδειγμά της, με τον ενάρετο βίο της.

Οι καιροί μας έχουν ανάγκη από εμπνευσμένες και καθοδηγητικές μορφές. Η φλυαρία, η αναίδεια, η ξετσιπωσιά, η υψηλοφροσύνη, η ασχήμια, η βρομιά, η αδιαφάνεια κούρασε πολύ. Όλοι πλέον διψούν για διαφάνεια, εντιμότητα, αιδώ, σιγή, σοβαρότητα, καθαρότητα, γνήσια ταπείνωση.

Ο αρχόμενος Δεκαπενταύγουστος ας οδηγήσει σε περισυλλογή, σε συνάντηση με τη Θεοτόκο, με την πρόσληψη των ένθεων αρετών της, με τον ασπασμό της εικόνας της, με την ακρόαση του βίου της, με τη συμψαλμώδηση του ωραίου παρακλητικού της κανόνος.

hellas-orthodoxy.blogspot

Περί «φωτισμένων ἱεραρχῶν» καί παραμορφωτικῶν προτύπων: ἡ περίπτωση τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας Ἀναστασίου.

σ.σ. Εξαιρετικό το κείμενο του κ. Νεκτάριου Δαπέργολα και τον ευχαριστούμε πολύ.

Νεκτάριος Δαπέργολας

Τό κείμενο αὐτό γράφτηκε μέ ἐσκεμμένη μικρή καθυστέρηση, περιμένοντας νά καθίσει πρῶτα λίγο ἡ σκόνη ἀπό τόν ὑμνολογικό κουρνιαχτό πού σήκωσε ἡ ἐκδημία τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας Ἀναστασίου, ἀλλά καί προτοῦ παρέλθει τό τόσο κρίσιμο γιά τήν ψυχή τοῦ μεταστάντος (ὅπως ἄλλωστε καί κάθε κεκοιμημένου) σαρανταήμερο.

Φυσικά γνωρίζω ὅτι κάποιοι θά δυσαρεστηθοῦν μέ αὐτά πού θά διαβάσουν, κάποια πράγματα ὡστόσο εἶναι ἀδήριτη ἀνάγκη νά εἰπωθοῦν. Ἀφ’ ἑνός γιατί ἡ διαστρέβλωση τῆς ἀλήθειας ὁδηγεῖ (καί) στήν περίπτωση αὐτή σέ παραμορφωτικά πρότυπα γιά τούς πιστούς, πρᾶγμα ἐπικίνδυνο καί πνευματικά ἐπιβλαβές γιά τούς ἴδιους, ἀφ’ ἑτέρου ὅμως γιατί ὀφείλουμε νά σκεφτοῦμε καί τό καλό τῆς ψυχῆς τοῦ ἴδιου του ἐκλιπόντος. Καί ἐξηγοῦμαι ἀναλυτικότερα:

Δυστυχῶς, εἴδαμε τίς ἡμέρες αὐτῆς ἕνα χειμαρρῶδες ὑμνολογικό τσουνάμι πρός τόν κεκοιμημένο, πού κατέδειξε γιά μία ἀκόμη φορά τό βάθος τῆς ἄγνοιας καί τοῦ διαστρεβλωμένου αἰσθητηρίου γιά μέγα μέρος τοῦ χριστεπωνύμου πληρώματος (παράλληλα ὅμως βέβαια κατέδειξε γιά μία ἀκόμη φορά καί τόν ἄκρως ὕποπτο ρόλο πού παίζουν κάποια γνωστά συστημικά…influencer «ἑξαπτέρυγα» τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χώρου, ποῦ μόνο τήν πρόωρη ἁγιοκατάταξή του δέν ἔχουν ζητήσει ἀκόμη). Κατ’ ἀρχάς ἀγνοοῦν (ἤ παραβλέπουν) ὅλοι αὐτοί οἱ ἀναρίθμητοι (ὕποπτοι καί μή ὕποπτοι) διαπρύσιοι ὑμνωδοί ὅτι ἀπό πνευματικῆς ἄποψης εἶναι μέγα σφάλμα ἡ ἐξύμνηση ἑνός ἄρτι κεκοιμημένου, γιατί πάνω ἀπό ὅλα εἶναι ἐπιζήμιο γιά τήν ἴδια τήν ψυχή του, πού ὅσο βρίσκεται ἐνώπιον τοῦ ἀνώτερου Κριτῆ αὐτό πού χρειάζεται εἶναι οἱ προσευχές μας (γιά καλή ἀπολογία) καί ὄχι οἱ ἔπαινοι. Καί πολύ μᾶλλον περισσότερο οἱ ἔπαινοι πού ἐξυφαίνονται ὄχι γιά τεκμηριωμένα σημεῖα ἁγιότητας, ἀλλά γιά πράγματα ἐν πολλοῖς ἀνυπόστατα ἤ παραχαραγμένα.

Γιατί ἐδῶ δυστυχῶς ὑπάρχει πληθώρα ἀδιάσειστων τεκμηρίων, πού εἶναι ἄκρως ἐπιβαρυντικά γιά τόν κεκοιμημένο ἱεράρχη. Οὐδείς μηδενίζει ἀσφαλῶς τό ἔργο πού ἐπιτέλεσε παλαιότερα στήν Ἀφρική καί ἐν συνεχείᾳ στήν Ἀλβανία. Ὅμως ἀπό τήν ἄλλη ἐπίσης οὐδείς ἔχει καί τό δικαίωμα νά ἀγνοεῖ ὅτι ἐπρόκειτο ἐδῶ καί δεκαετίες γιά ἐγνωσμένο καί ἐπιφανέστατο οἰκουμενιστή, πού ἦταν σταθερό μέλος τοῦ διαβόητου «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν» (αὐτοῦ τοῦ ἄθλιου δούρειου ἵππου πού ἐδῶ καί 75 χρόνια ἀπεργάζεται τήν συγχώνευση τῆς Ὀρθοδοξίας μέσα στόν βοῦρκο τῶν αἱρέσεων) καί πολλάκις μετεῖχε σέ οἰκουμενιστικές συμπροσευχές μέ παπικούς καί ἑτέρους αἱρετικούς στήν Ἰταλία καί ἀλλοῦ.

Οὐδείς ἔχει ἐπίσης τό δικαίωμα νά ἀγνοεῖ ὅτι ἔχει διοργανώσει συμπόσια μέ ἀλλοθρήσκους, μέ σκοπό τήν προώθηση τῆς «ειρηνικῆς συνυπάρξεως τῶν θρησκειῶν» καί τῆς διαθρησκειακῆς ψευδοενότητας (πού ὁδηγεῖ στήν κυοφορούμενη παγκόσμια Πανθρησκεία), καί ὅτι συμμετεῖχε ὡς διαθρησκειακός συγκρητιστής σέ πολλά διεθνῆ διαχριστιανικά καί διαθρησκειακά fora, διαμηνύοντας τήν ψευδοένωση τῶν πάντων στό ὄνομα τῆς δῆθεν ἀγάπης. Μάλιστα κατά καιρούς βραβεύτηκε καί γιά ὅλα αὐτά (ἐνδεικτικά μόνο θυμίζω τήν βράβευσή του τό 2020 σέ οἰκουμενιστική τελετή στόν «Καθεδρικό Ναό» τοῦ Aachen, ὅπου παρευρέθηκαν καί Παπικοί, μέ ἐπί κεφαλῆς τόν Πρόεδρο τοῦ «Ποντιφικοῦ Συμβουλίου γιά τήν Προώθηση τῆς Χριστιανικῆς Eνότητος» καρδινάλιο Koch).

Οὐδείς ἔχει τό δικαίωμα νά ἀγνοεῖ ὅτι ἦταν διαπρύσιος ὑπέρμαχος καί πρωτεργάτης τῆς ἀντίχριστης ψευτοσυνόδου στό Κολυμπάρι τῆς Κρήτης τό 2016 καί συνυπέγραψε ἀσμένως τίς ἀποφάσεις της, διατυπώνοντας μάλιστα τήν πρωτοφανῆ ἄποψη νά κηρύσσονται αἱρετικοί ὅσοι τήν ἐπικρίνουν καί ὅσοι ὁμιλοῦν περί οἰκουμενισμοῦ!

Οὐδείς ἐπίσης ἔχει τό δικαίωμα νά ἀγνοεῖ ὅτι τό πρᾶο καί μειλίχιο ὕφος του μαζί μέ τά ἀναρίθμητα κηρύγματά περί ἀγάπης (ἀλλά ἄνευ ἴχνους ἔστω ἀναφορᾶς στίς αἱρέσεις, στήν ἁμαρτία καί στήν ἀποστασία τοῦ λαοῦ μας ἀπό τόν Θεό, στούς πνευματικούς νόμους κλπ.) τόν ἔχουν δυστυχῶς κατατάξει πρό πολλοῦ σέ πρωτοκορυφαῖο ἐκπρόσωπο καί ἐκφραστή τῆς ἀποπροσανατολιστικῆς «μεταπατερικῆς» ἀγαπολογίας. Ὅσοι ἐγκωμιάζουν αὐτό τό πρᾶο καί καλοσυνάτο ὕφος, ἀλλά τόσο ἐκκωφαντικά κενό ἀπό κάθε εἶδος μαχητικῆς στάσης ἀπέναντι στήν αἵρεση, ἄς προβληματιστοῦν γιά τό ὅτι τά ἴδια ἀκριβῶς ἐγκώμια τοῦ πλέκουν ἐδῶ καί μέρες οἱ κάθε λογῆς Κούληδες, Ντόρες, Τσίπρες καί Βαλιανάτοι, μαζί μέ βοθροκάναλα, παλιοφυλλάδες, οἰκουμενιστές λυκοποιμένες καί τούς ἀντίχριστους τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν», καθώς καί γιά τήν οὐρανομήκη ἐξύμνησή του ἀπό ὅλους αὐτούς ὡς φωτισμένου ἱεράρχη. Μέ ποιά ἀκριβῶς ὅμως κριτήρια ἀλήθεια τεκμαίρεται ὁ φωτισμός; Καί βάσει ποιᾶς λογικῆς συνδέεται ὁ φωτισμός μέ τήν «καλοσυνάτη» σιωπή ἀπέναντι στό δαιμονικό ξεσάλωμα τῶν καιρῶν μας, πού – θά τό πῶ epressis verbis – ἀπαιτεῖ Καντιώτηδες καί ὄχι μειλίχιους καί συγκαταβατικούς ἀγαπούληδες; Ἤ μήπως θαρροῦν οἱ Χριστιανοί πού τά ἀναπαράγουν ὅλα αὐτά ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ, ὅτι τέτοιοι ἦταν οἱ Βασίλειοι, οἱ Χρυσόστομοι, οἱ Μάξιμοι, οἱ Μάρκοι Εὐγενικοί καί οἱ ἄλλοι ἐκκλησιαστικοί μας Πατέρες καί ὄχι ἀνένδοτοι μαχητές καί ἀνήμερα λιοντάρια ἀπέναντι στήν προδοσία τῆς πίστης; Οἱ ἀπαντήσεις στά παραπάνω ἐρωτήματα εἶναι ἀπολύτως προφανεῖς.

Οὐδείς ἐπιπλέον ἔχει τό δικαίωμα νά ἀγνοεῖ τήν στάση τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀναστασίου κατά τήν διάρκεια τῆς ψευτοπανδημίας, πού ἦταν πλήρως συμμορφούμενη μέ τήν καθεστῶσα «λογική» τῶν μασκῶν καί τῶν ἐμβολίων, ἐμβαπτίζοντάς την βέβαια καί πάλι μέσα στήν γνωστή μειλίχια ἀγαπολογία.

Καί οὐδείς ἀκόμη ἔχει τό δικαίωμα νά παραβλέπει καί τήν τελευταία, ὁλότελα τραγική εἰκόνα: το πολύχρωμο δηλαδή αἱρετικό τσίρκο μέ τούς παπικούς καρδινάλιους, τούς λουθηρανούς «ἐπισκόπους» καί τά λοιπά ἐξωτικά φροῦτα, πού παρέλασαν στήν κηδεία του, φυσικά καί πάλι μέ ἐγκώμια καί ὑμνολογίες. Ἔχει κάποιος ἄραγε τήν ψευδαίσθηση ὅτι θά μποροῦσε ποτέ ὁποιοσδήποτε ἀπό αὐτούς νά συμπεριφερθεῖ ἀνάλογα γιά τήν ἐξόδιο ἀκολουθία ἑνός πραγματικοῦ προμάχου τῆς Ὀρθοδοξίας; Δέν ἦταν ἀπολύτως πασιφανές ὅτι ὅλοι αὐτοί ἔνιωθαν τήν ὥρα ἐκείνη ὅτι τιμοῦσαν καί ἀποχαιρετοῦσαν ἕναν «δικό» τους ἄνθρωπο; Καί στά ἐρωτήματα αὐτά εἶναι ἐπίσης πρόδηλες οἱ ἀπαντήσεις.

Ὅσον ἀφορᾶ τώρα τά ὅποια καλά διέπραξε ὁ Ἀλβανίας, θά τό ξαναπῶ: τίποτε δέν μηδενίζεται, ὅσο κι ἄν θά μποροῦσε καί πάλι κάποιος νά ἐπισημάνει ὅτι καί τό ἱεραποστολικό του ἔργο χλωμιάζει ὑπό τό βάρος τῶν παραπάνω (εἰλικρινά δέν γνωρίζω πόσο ὠφελεῖ νά βγάλεις κάποιον ἀπό τό σκοτάδι τῆς ἀθεΐας ἤ τῆς εἰδωλολατρίας, γιά νά τόν ὁδηγήσεις στό «φῶς» ἑνός μεταπατερικοῦ Χριστιανισμοῦ – ἤ πόσο ὠφελεῖ νά τόν βγάλεις ἀπό τήν παρανομία τῆς κατακόμβης, γιά νά τόν βάλεις σέ νόμιμα, νεοεποχίτικης εἰδής ὑπερπολυτελῆ τερατουργήματα, σάν τούς ναούς πού βλεπετε στίς φωτογραφίες). Ἐντυπωσιακή δηλαδή ἡ ὀμελέτα, ἀλλά εἶχε καί πολλές κουτσουλιές μέσα (γιά νά θυμηθῶ μία γνωστή φράση τοῦ Ἁγίου Παϊσίου): δέν μηδενίζουμε τό ἕνα, ἀλλά ὀφείλουμε νά σχολιάσουμε καί τό ἄλλο – ἀπό ἐκεῖ καί πέρα μόνο ὁ Θεός γνωρίζει φυσικά πόσοι ὠφελήθηκαν ἀπό τήν ὀμελέτα καί πόσοι βλάφθηκαν ἀπό τίς κουτσουλιές.

Ἀπολύτως ἀξιέπαινη δέ καί ἡ στάση του στό θέμα τῆς Οὐκρανικῆς ψευτοεκκλησίας του Ἐπιφανίου, τήν ὁποία ἀρνήθηκε νά ἀναγνωρίσει, ἐρχόμενος σέ προστριβή μέ τόν πατριάρχη Βαρθολομαῖο. Καί αὐτή ἡ προστριβή ὡστόσο ἦταν μόνο ὡς πρός αὐτό τό θέμα καί εἶχε βάση σέ ἐκκλησιολογικά κριτήρια (ὀρθῶς ὁ Ἀναστάσιος ἦταν ἐνοχλημένος ἀπό τό καινοφανές «παπικό πρωτεῖο» τοῦ Βαρθολομαίου, τήν οὐσιαστικά κατηργημένη συνοδικότητα καί τήν ἀπόπειρα εἰσπήδησης πού ἔκανε σέ ἄλλες Ἐκκλησίες) καί πάντως δέν εἶχε καμία σχέση μέ θέματα θεολογικῆς οὐσίας, καθώς – ὅπως προαναφέρθηκε – ἀμφότεροι ἦταν ἐξίσου οἰκουμενιστές καί εἶναι ἀπολύτως δεδομένο καί διαπιστωμένο ὅτι οὐδέποτε ὑπῆρξε μεταξύ τους ἀντιπαράθεση σέ τέτοιο ἐπίπεδο. Ἀντιθέτως, ἐκεῖνο πού ὑπῆρξε, ἦταν ἀπόλυτη καί ἀδιατάρακτη «κολυμπάρειος» ταύτιση, σύμπνοια καί συνοδοιπορία.

Ὅλα τά παραπάνω δέν γράφονται γιά νά ἐπικριθεῖ ὁ ἐκδημήσας, οὔτε γιά νά…δικαστεῖ μετά θάνατον, ὅπως εἶναι σίγουρο ὅτι θά σπεύσουν νά ποῦν κάποιοι, κατηγορώντας ὡς ἀκραίους καί ὡς τιμητές (τό μάθαμε τό ἀστεῖο παραμύθι τους πιά) ὅσους ἁπλῶς ἐπισημαίνουμε τήν ἀλήθεια καί λέγοντάς μας ὅτι ὁ Θεός εἶναι πού θά κρίνει τον κεκοιμημένο καί ὄχι ἐμεῖς. Μά αὐτό εἶναι ἀπολύτως βέβαιο καί κανείς δέν προσπαθεῖ νά ὑποκαταστήσει τόν Θεό: ἀντιθέτως εὐχόμαστε εἰλικρινά νά μετανόησε γιά τίς κακοδοξίες καί τά ἀτοπήματά του καί στό ζύγι τοῦ ἀδέκαστου Κριτῆ νά ὑπερμετρήσουν τελικά τά καλά πού διέπραξε. Ἡ εὐχή μας ὅμως νά σώθηκε ὁ Ἀναστάσιος, δέν μπορεῖ νά σιγήσει τήν ἀλήθεια, γιατί ἐπρόκειτο γιά ἐπιφανές πρόσωπο, μέ πολυετῆ δημόσια δράση καί μεγάλη ἐπιρροή. Ὅσα διέπραξε ὡς κληρικός, ἴσως στόν ἴδιο νά μήν στοιχίσουν τήν αἰώνια ζωή (ὁ Θεός ξέρει), ἀπό τήν ἄλλη ὡστόσο καθιστοῦν ξεκάθαρο ὅτι δέν μπορεῖ κατά κανένα τρόπο νά γίνει ἀνεκτό τό μεθοδικό πλασάρισμά του ὡς πρότυπο φωτισμένου καί ἁγιασμένου ἱεράρχη. Κάτι τέτοιο εἶναι ξεκάθαρα ἐπικίνδυνο, ζημιογόνο, ἀποπροσανατολιστικό καί ἐξολοκλήρου ἀνεπίτρεπτο.

Λίγη προσοχή λοιπόν μέ τά ἄκοπα καί ἀβασάνιστα ἐφύμνια: ἄς τά ἀφήσουν στήν ἄκρη οἱ ὑμνητές καί ἄς προσευχηθοῦν γιά τήν ψυχή του ἐκλιπόντος, ἄν θέλουν πραγματικά κάπου νά φανοῦν χρήσιμοι. Οἱ αἴολες ἁγιολογίες πάντως οὔτε ἐκεῖνον βοηθοῦν, οὔτε τούς ἴδιους πού τίς ἐπινοοῦν, ἀλλά οὔτε καί ὅσους τίς ἀκοῦνε καί ἐπηρεάζονται ἀπό αὐτές…

https://tasthyras.wordpress.com/2025/02/04/περί-φωτισμένων-ἱεραρχῶν-καί-παρα/

hristospanagia.gr

Δέν εἶναι Χριστιανισμός αὐτό…

Κανονικά ὁ Χριστιανός πρέπει κάθε μέρα νά πηγαίνει στή Θεία Λειτουργία. Ὑπάρχει μία διάταξη ἀπό τούς Ἁγίους Ἀποστόλους σ’ ἕνα βιβλίο πού λέγεται Διαταγές τῶν Ἀποστόλων. Ἐκεῖ λέει, ὅτι κάθε Χριστιανός τουλάχιστον δυό φορές τήν ἡμέρα πρέπει νά πηγαίνει στήν Ἐκκλησία, τό πρωί καί τό ἀπόγευμα.

Σήμερα βλέπετε οἱ Χριστιανοί ἔχουν ἐκκοσμικευτεῖ, ἄν πᾶνε μόνο καμιά φορά τήν ἑβδομάδα καί ὅσο γίνεται λιγότερη ὥρα. Δέν εἶναι Χριστιανισμός αὐτό.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 21 – 8 – 2017)

hristospanagia.gr

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς – Γιά αὐτά τά τρία πράγματα νά μήν βιάζεσαι νά μιλάς

Περί τριών πραγμάτων μην βιάζεσαι να μιλάς: 

Περί του Θεού - μέχρι να στερεώσεις την πίστη σ’ Αυτόν. 

Περί της αμαρτίας του άλλου - μέχρι να θυμηθείς τη δική σου - και περί της επόμενης ημέρας- μέχρι την αυγή της.

Από το περιοδικό : «Πειραϊκή Εκκλησία»

ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΕΤΟΣ 22Ο ΤΕΥΧΟΣ 240

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2012

https://paraklisi.blogspot.gr/2018/03/blog-post_405.html

hristospanagia.gr

Σύντομη ἑρμηνεία τοῦ «Πάτερ ἡμῶν».

Μπορούμε να έχουμε μια σύντομη ερμηνεία της Κυριακής Προσευχής, του “Πάτερ ημών”;

Πάτερ
Η Κυριακή προσευχή αρχίζει με αυτή την επίκλησι. Μας διδάσκει ο Κύριος να ονομάζουμε τον Θεό Πατέρα. Πατέρα, γιατί είναι ο δημιουργός και πλάστης μας. Ο χορηγός του είναι, της ζωής.

Ημών
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Κύριος μας διδάσκει να προσφωνούμε τον Θεό όχι μόνο Πατέρα, αλλά Πάτερ ημών. Πατέρα μας. Όχι Πατέρα μου. Έτσι μας αποτρέπει από μια εγωιστική σχέσι με τον Θεό. Υπάρχει ο Θεός και εμείς, όχι ο Θεός και εγώ.

Ο εν τοις ουρανοίς
Ο Πανάγιος Θεός είναι Πατέρας μας, αλλά και ο μόνος εν τοις ουρανοίς Πατέρας. Διευκρινίζει ο άγιος Χρυσόστομος: Δεν περιορίζει δηλαδή τον Θεό στον ουρανό αλλά υψώνει από την γη τον προσευχόμενο και τον προσηλώνει στους ανώτερους χώρους και τις άνω κατοικίες. Την αγιότητα λοιπόν του Θεού Πατρός δηλώνει το “εν ουρανοίς” και όχι τον τόπο του πανταχού παρόντος Θεού

Αγιασθήτω το όνομά σου
Είναι το πρώτο αίτημα της Κυριακής προσευχής. Το “αγιασθήτω” σημαίνει “δοξασθήτω”, κατά τον άγιο Χρυσόστομο.
Δεν έχει ασφαλώς ο άκτιστος Θεός την ανάγκη να δοξάζεται από τα κτιστά του πλάσματα. Θέλει όμως να τον δοξάζουμε, γιατί αυτό ωφελεί εμάς τους ανθρώπους.
Μας προφυλάσσει από τον κίνδυνο να δοξάζουμε τον εαυτό μας με δόξα ψευδή, που δεν μας ανήκει. Η φιλοδοξία είναι γέννημα της φιλαυτίας.

Ελθέτω η Βασιλεία σου
Όταν ο Θεός βασιλεύη στον άνθρωπο, ο άνθρωπος ελευθερώνεται, ειρηνεύει, αναπαύεται, αγιάζεται. Όταν δεν βασιλεύη ο Θεός στον άνθρωπο, ο άνθρωπος είναι εκτεθειμένος στην τυραννία του διαβόλου που τον υποδουλώνει στα πάθη, στην φιλαυτία και τον φέρνει στην ανία, στο κενό, στην πλήξι, στην μοναξιά, κάνοντας την ζωή του κόλασι. Ο σημερινός κόσμος που αρνείται την βασιλεία του Θεού, βασανίζεται από φρικτές δαιμονικές καταστάσεις, όπως την μαγεία, τις δεισιδαιμονίες, τα ναρκωτικά, την τρομοκρατία, τα εγκλήματα, την διάλυσι της οικογενείας. Μας διδάσκει λοιπόν ο Κύριος να ζητούμε να έλθη η Βασιλεία του, που κατά τους αγίους Πατέρας είναι η Χάρις του Αγίου Πνεύματος.

Γενηθήτω το θέλημά σου ως εν ουρανώ και επί της γης
Το εγωιστικό θέλημα εχώρισε τον άνθρωπο από τον Θεό, τον εξώρισε από τον παράδεισο και έγινε αιτία όλων των κακών. Αν δεν απαρνηθή ο άνθρωπος το εγωιστικό του θέλημα και δεν υιοθετήση το άγιο θέλημα του Θεού, δεν μπορεί να θεραπευθή από την βαρειά αρρώστια της φιλαυτίας και του εγωισμού.
Την ανυπακοή του Αδάμ και της Εύας στο άγιο θέλημα του Κυρίου ήλθε να διορθώση ο νέος Αδάμ, ο Χριστός, και η νέα Εύα, η Θεοτόκος, με την τελεία υπακοή Τους.

Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον
Με το αίτημα αυτό ζητούμε, κατά τους αγίους Πατέρας, όχι μόνο τον υλικό άρτο, αλλά κυρίως τον πνευματικό Άρτο, που είναι ο Χριστός. Ο Χριστός προσφέρεται σε μας με το λόγο Του και με το Σώμα και με το Αίμα Του. Σε κάθε Θεία Λειτουργία γίνεται αυτή η προσφορά.

Και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών
Όσο ο άνθρωπος ζη εγωκεντρικά, δεν μπορεί να συγχωρήση τον συνάνθρωπό του. Ο θιγόμενος εγωισμός του δεν του το επιτρέπει. Όταν όμως αποφασίση δια της μετανοίας να ζήση θεοκεντρικά, τότε συγχωρεί όσους τον εστενοχώρησαν, αδίκησαν και έβλαψαν.
Η απαλλαγή από την μνησικακία θέλει αγώνα, γιατί ο εγωισμός δυναστεύει τον έσω άνθρωπο. Γι’ αυτό ο Κύριος μας εδίδαξε να ζητούμε την συγχώρησί μας από τον Θεό, υπό τον όρο ότι και εμείς θα συγχωρούμε τους πταίοντας σε μας.

Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού
Και μη επιτρέψης, Κύριε, να πέσωμε σε πειρασμό, αλλά γλύτωσέ μας από τον πονηρό.
Δύο ειδών είναι οι πειρασμοί κατά τον άγιο Μάξιμο. Οι ενήδονοι και οι ενόδυνοι. Αυτοί που φέρουν ηδονή και αυτοί που φέρουν οδύνη. Οι πρώτοι είναι εκούσιοι και γεννούν τα πάθη. Οι δεύτεροι είναι ακούσιοι και διώχνουν τα πάθη. Τους εκούσιους πρέπει να αποφεύγουμε. Τους ακούσιους να μη επιδιώκουμε και να απευχώμεθα, διότι είμεθα αδύνατοι και μπορεί να υποκύψουμε΄ αλλ’ όταν έλθουν, να τους υπομένουμε με γενναιότητα ως “καθαρτήριον” της ψυχής.

Ότι Σου εστίν η βασιλεία και η δύναμις και η δόξα
Είναι φυσικό να τελειώνη η Προσευχή με την δοξολογία του Θεού και όχι με την παράκλησι να ρυσθούμε από τον πονηρό. Τον τελευταίο λόγο στον κόσμο έχει ο παντοδύναμος Θεός, ο Βασιλεύς των βασιλευόντων και Κύριος των κυριευόντων, και όχι ο διάβολος που κατά παραχώρησιν φαίνεται πολλές φορές να κινή τα νήματα της ιστορίας. Ο διάβολος μπορεί να φέρη αναστάτωσι, να επικρατεί προσωρινά στον κόσμο με τα όργανά του, αλλά τελικά θα γίνη το θέλημα του Κυρίου.

Η εξουσία του Αντιχρίστου είναι προσωρινή. Ο Χριστός είναι ο Αιώνιος Κύριος και Βασιλεύς. Εις Άγιος, εις Κύριος, Ιησούς Χριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός. Αμήν.
Γι’ αυτό και μόνο στον Τριαδικό Θεό ανήκει η δόξα.

Επεξεργασία από: http://www.orthodoxfathers.com/logos/Kyriaki-Proseychi, όπου υπάρχει και το πλήρες κείμενο του Αρχιμ Γ.Καψάνη Η Κυριακή Προσευχή, Έκδοσις της Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους – Άθω
http://orthodox-answers.blogspot.com/2010/11/blog-post_25.html

hristospanagia.gr

Εκ του ιστολόγιου: Αγαπητοί, πόσα Πάτερ Ημών μπορούμε να πούμε σε μία μέρα (πολλά); Πόσα λέμε κατά τη διάρκεια του βίου μας στην εξορία μας, στη γή;

Σκεφτείτε το. Πάρα πολλά. Πόσα από αυτά είναι Καρδιακά. Γίνονται μέσα από την καρδιά μας; Με πίστη προς τον Τριαδικό Θεό και προς τον Κύριο Ημών Ιησού Χριστό; Πιθανόν ελάχιστα.

Λέμε το Πάτερ Ημών τυπικά πολλές φορές. Χωρίς να το πιστεύουμε, ως μία διαδικασία. Ζητάμε το Θέλημα του Θεού, χωρίς να το εννοούμε. Χωρίς να το δεχόμαστε ταπεινά, λέγοντας σε διάφορα δυσάρεστα συμβάντα, πως αυτό είναι το Θέλημα του Θεού.

Λέμε το Πάτερ Ημών, ζητώντας το Θέλημα του Θεού, λέγοντας (αν είναι δυνατόν) πως υπάρχει και η τύχη. Δεν υπάρχει τίποτα τυχαίο στη ζωή, στην ανθρωπότητα. Όλα μα όλα κινούνται από το Θέλημα του Θεού.

Υπάρχει η Θεία Πρόνοια. Η φροντίδα του Θεού προς το ποιο αγαπημένο πλάσμα του τον άνθρωπο. Δε μπορούμε λοιπόν να λέμε το Πάτερ Ημών και να μιλάμε για τύχη. Το έχω ακούσει: «βοηθάει ο Θεός, αλλά χρειάζεται και λίγη τύχη». Πως λέγονται αυτά τα πράγματα από ανθρώπους που υποστηρίζουν πως είναι Χριστιανοί;

Σε τι χρειάζεται η τύχη όταν έχεις Πατέρα τον Θεό; Τον Πανταχού παρών και τα πάντα πληρών; Σε τι χρειάζονται οι Μελλοντολόγοι, Χαρτορίχτρες, Μέντιουμ και όλα αυτά τα Σατανικά πράγματα, όταν λέμε το Πάτερ Ημών;

Αγαπητοί, όπως λέει και ο λαός. Δε μπορούμε να πατάμε σε δύο βάρκες. Δε μπορούμε να φοράμε τον Άγιο Σταυρό, αλλά να έχουμε και το φυλακτό. Είναι παράδοση λένε. Ποια παράδοση; Η Αγιοπατερική; Δεν είναι. Εμείς ακολουθούμε τον Ιησού Χριστό μας. Όχι την Παράδοση όταν αυτή, έρχεται σε αντίθεση με τον Λόγο του Θεού.

Πολλές φορές όμως, την επικαλούμαστε για να δικαιολογήσουμε τις αμαρτωλές και πλανεμένες πράξεις μας. Χάντρες και ματάκια και φυλακτά ακόμη και αν είναι «παράδοση», οι Χριστιανοί, δεν τα έχουν μαζί τους δεν τα βάζουν στο σπίτι τους.

Γίνεται να είναι στο σπίτι μας, οι εικόνες του Ιησού, της Παναγίας, των Αγίων μαζί με τα σκόρδα και τα φυλακτά; Είναι τραγικά αυτά που συμβαίνουν στα σπίτια. Έχουμε αν έχουμε, το Ευαγγέλιο, αλλά διαβάζουμε για Γιόγκα, Διαλογισμό και τα παρόμοια.

Πως γίνονται αυτά; Θέλουμε να πατάμε σε δύο βάρκες. «Πιστεύουμε» στο Θεό αλλά στέλνουμε και την Θετική μας Ενέργεια!! Θετική Ενέργεια ανατολικές θρησκείες αναφέρονται στη θετική ενέργεια. Κατανοείτε πόσο πλάνη υπάρχει στον κόσμο;

Πόσα λοιπόν αγαπητοί, Πάτερ Ημών λέμε και πόσα από αυτά που λέμε τα λέμε με πίστη; Ας λοιπόν τα λέμε με πίστη και ας κινηθούμε στο χώρο του Θελήματος του Θεού και όχι του δικού μας που μας απομακρύνει από τον Τριαδικό Θεό.

Μακριά από φυλακτά και την τύχη. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Η πλάνη που υπάρχει στον κόσμο, είναι εξαιρετικά μεγάλη. Δεν ξέρουν πολλοί τι είναι η Ορθοδοξία. Ορίστε, λένε το Πάτερ Ημών, ζητώντας το Θέλημα του Θεού, χωρίς να το εννοούν.

Μείνετε κοντά στα Αγιοπατερικά Κείμενα. Προσέξτε όμως. Διαβάζοντάς τα. Όχι μέσα από Ομάδες στο Facebook. Άλλη και αυτή μεγάλη πλάνη. Φίλοι αυτού του Αγίου και εκείνου τους Αγίου και μαλώνουν, λέει ο καθένας τα δικά του. Μα δεν υπάρχει φυσική επαφή. Δεν ξέρεις ποιος είναι ποιος εκεί μέσα. Βασικά εντελώς μακριά από τα λεγόμενα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Κοινωνικής Πλάνης είναι. Διαγράψτε τα.

Διαβάστε μόνοι σας. Ούτε από το Youtube να ακούτε τι λένε. Διαβάστε. Με την ησυχία σας να σταματήσετε να σκεφτείτε αυτό που διαβάζετε να το κατανοήσετε σωστά.

Α.Η. 

Ὁ Ἅγιος Σεραφείμ της Βίριτσα εἶπε: συχνὰ ἀρρωσταίνουμε ἐπειδὴ δὲν προσευχόμαστε πρὶν φᾶμε.

Αυτό το φαγητό μας σκοτώνει κάθε μέρα.

Ο Άγιος Σεραφείμ της Βίριτσα είπε: το φαγητό χωρίς προσευχή οδηγεί τον άνθρωπο στην ασθένεια και την απελπισία. Και η βρισιά στην κουζίνα είναι πνευματικό δηλητήριο που το τρως με κουτάλι.

Έχουμε συνηθίσει να σκεφτόμαστε το φαγητό απλώς ως πρωτεΐνες, λίπη και υδατάνθρακες. Αλλά οι άγιοι προειδοποίησαν: το φαγητό απορροφά τα λόγια που λέγονται πάνω του σαν σφουγγάρι. Σήμερα, το φαγητό συχνά παρασκευάζεται όχι με προσευχή, αλλά με εκνευρισμό, σκάνδαλο, θυμό και βρισιές. Και όλα αυτά καταλήγουν στο τραπέζι μας.

Ο Άγιος Σεραφείμ της Βίριτσα είπε: συχνά αρρωσταίνουμε επειδή δεν προσευχόμαστε πριν φάμε. Το φαγητό συχνά παρασκευάζεται με κατάρες και βρισιές. Και δεν είναι μόνο ο μάγειρας, αλλά και η ίδια η ατμόσφαιρα.

Κάποιος θα μπορούσε να πει: “Τι είδους φανατισμός είναι αυτός; Να προσεύχεστε κάθε φορά;” Υπάρχει μια ιστορία του Γέροντα Νικολάι Γκουριάνοφ. Μια μέρα, προσευχόταν για πολλή ώρα πριν φάει σε ένα γεμάτο μέρος. Κάποιος τον ρώτησε: «Όλοι στο χωριό σου προσεύχονται έτσι;» Ο γέροντας απάντησε: «Όχι, αγαπητέ μου άνθρωπε, όχι όλοι. Τα γουρούνια, τα σκυλιά και τα άλογα τρώνε έτσι ακριβώς».

Είναι σκληρό, αλλά το θέμα είναι σαφές: αν κάποιος δεν ευλογήσει το φαγητό του και δεν ζητήσει βοήθεια από τον Θεό, θολώνει τα όρια μεταξύ του εαυτού του και του ζώου.

Υπάρχει όμως κάτι ακόμα πιο τρομακτικό – η βρισιά. Μια οικογένεια αγόρασε καλό κρέας, αλλά όταν μαγειρευόταν, η μυρωδιά ήταν τόσο άσχημη που ήταν αδύνατο να φαγωθεί. Αργότερα αποδείχθηκε ότι οι ιδιοκτήτες των ζώων έβριζαν συνεχώς. Βρισκόταν κοντά σε ζώα – και ακόμη και το κρέας γινόταν αφόρητο.

Τι να κάνετε;

Πρώτον, προσευχηθείτε πριν φάτε.

Δεύτερον, ραντίστε το φαγητό με αγιασμό αν δεν ξέρετε πώς παρασκευάστηκε.

Τρίτον, μην βρίζετε και μην αφήνετε την βρισιά να μπει στο σπίτι.

Η βρισιά δηλητηριάζει το σπίτι και τον άνθρωπο. Μπορείτε να συγκεντρώσετε την οικογένειά σας γύρω από το τραπέζι και, με τα λόγια σας, να καλέσετε όχι αγγέλους, αλλά δαίμονες.

Πριν λοιπόν καθίσετε στο τραπέζι, κάντε τον σταυρό σας και πείτε την Κυριακή Προσευχή. Και μην αφήσετε τις βρισιές να δηλητηριάσουν το σπίτι σας.

Διαφορετικά, μέρα με τη μέρα, θα καταστρέψετε τον εαυτό σας.

Ρομάν Γκολόβανοφ

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/04/blog-post_412.html

hristospanagia.gr 

Τό χέρι πού κρατοῦσε τό κομποσκοίνι, προφανῶς λέγοντας τήν εὐχή, ἦταν ἄθικτο!!! (Νέα Σκήτη Ἁγίου Ὄρους)

11 Οκτωβρίου 2021

Στη Ν. Σκήτη στο Άγιον Όρος εκοιμήθη πρόσφατα ο π. Ευσέβιος. Επειδή επί 3-4 μέρες δεν είχε φανεί, οι άλλοι πατέρες από διπλανά κελιά (σπίτια), μπήκαν στο κελί του όπου έμενε μόνος και τον βρήκανε νεκρό (υπέστη ανακοπή καρδιάς)….

Εκείνο που τους εξέπληξε και θαύμασαν ήταν ότι ενώ όλο το σώμα λόγω της σήψης είχε μαυρίσει, το χέρι που κρατούσε το κομποσκοίνι, προφανώς λέγοντας την ευχή, ήταν άθικτο!!! (Μεγάλη η δύναμη του κομποσκοινίου)…ελέησον μας Κύριε…

ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ:

Σᾶς παραγγέλω λοιπὸν τοῦτο νὰ λέγετε:

«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ καὶ Λόγε τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, διὰ τῆς Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν Ἁγίων ἐλέησόν με τὸν ἀμαρτωλὸν καὶ ἀνάξιον δοῦλόν σου».

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2021/10/blog-post_13.html

hristospanagia.gr

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου. Ὅπως δουλεύει τό μυαλό τοῦ ἀνθρώπου, ἔτσι τά ἐρμηνεύει ὅλα..

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Πόσο συμπαθής είναι ο ταπεινός άνθρωπος και πόσο αποκρουστικός ο υπερήφανος! Τον υπερήφανο κανείς δεν τον αγαπάει, ακόμη και ο Θεός τον αποστρέφεται. Βλέπεις, και τα μικρά παιδιά, αν δουν κανένα παιδί λίγο υπερήφανο, το κοροϊδεύουν, ενώ ένα παιδί σιωπηλό, συνετό, πόσο το εκτιμούν! Ή, αν δουν κανέναν να περπατάει καμαρωτός – καμαρωτός, τον παίρνουν μυρωδιά και τον κοροϊδεύουν.

+++

Όποιος θέλει να προβάλλει τον εαυτό του, τελικά γελοιοποιείται.

Θυμάμαι, όταν ήμουν στο Σινά, είχε έρθει ένας παπάς που τον έλεγαν Σάββα. Ήταν λίγο κενόδοξος, είχε και μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Μια μέρα οι Βεδουΐνοι ανέβαζαν στο μοναστήρι ένα βαρύ πράγμα με το βίντσι και, καθώς το σήκωναν, φώναζαν, για να συγχρονισθούν, “σάουα-σάουα”, δηλαδή “όλοι μαζί”. Τους άκουσε ο παπα-Σάββας κι έτρεξε αμέσως έξω.

-“Βρε, ακόμη δεν ήρθα, λέει, καί “Σάββα” φωνάζουν! Και εδώ όλοι με έμαθαν!”

Νόμιζε ότι οι Βεδουΐνοι φώναζαν “Σάββα, Σάββα”!

Μόλις το άκουσα, με έπιασαν τα γέλια! Είναι να μη γελάσεις;

Όπως δουλεύει το μυαλό του ανθρώπου, έτσι τα ερμηνεύει όλα…

Άμα ο άνθρωπος είναι λίγο φαντασμένος, όλα φαντασμένα τα ερμηνεύει…

 Από το βιβλίο “Πάθη και Αρετές”

https://proskynitis.blogspot.gr/2018/04/blog-post_29.html?m=1

hristospanagia.gr 

Αγία Νόννα παράδειγμα μητέρας και συζύγου.

Δυο δρόμοι υπάρχουν στην πορεία του ανθρώπου προς την κατά χάρη θέωση. Είναι ο δρόμος του μοναχισμού, της εγκατάλειψης του κόσμου τούτου και η αφιέρωση εις τον Θεόν. Μακριά από τις μέριμνες της καθημερινότητας αφοσιώνεσαι στη δοξολογία του Σωτήρα μας Χριστού με κόπους, με νηστεία και προσευχές. Είτε σε μοναστήρι, είτε σε σκήτη, είτε σε καλύβη. Μοναδική μέριμνα η ευαρέστηση του Κυρίου με κάθε τρόπο. O άλλος δρόμος είναι ο έγγαμος βίος, η δημιουργία οικογένειας και γεννήσεως παιδιών, αν ο Θεός ευδοκήσει. Βεβαίως η εργασία για να αποκτήσομε τα απαραίτητα για να ζήσουμε, η φροντίδα για τα υπόλοιπα μέλη της οικογενείας αποτελούν καθημερινό μέλημα. Πολεμά και αυτούς ο αντίδικος, προσπαθεί να διαλύσει την οικογένεια. Είναι παραδεκτό ότι βασικός πυλώνας μιας σωστής οικογένειας είναι η γυναίκα ως σύζυγος και ως μάνα. Θα γίνει αντιληπτό αυτό αν θυμηθούμε αυτό που ο θυμόσοφος λαός μας λέγει: πίσω από ένα πετυχημένο άνδρα κρύβεται μια γυναίκα. Ο ρόλος της γυναίκας μέσα στην οικογένεια είναι ιερός. Συμβάλλει τα μέγιστα για να στηθεί και να μεγαλουργήσει η οικογένεια. Εφ’ όσον η κάθε οικογένεια είναι το κύτταρο της κοινωνίας αυτό σημαίνει ότι η κοινωνία θα είναι σωστή, δεν θα έχουμε προβλήματα. Θα ρίξουμε σήμερα μια ματιά για να γνωρίσουμε μια γυναίκα της οποίας η συμβολή στην δημιουργία σωστής οικογένειας ήταν πάρα πολύ σημαντική. Δημιούργησε πραγματικά, μια άγια οικογένεια. Αναφερόμαστε στην Αγία Νόννα. Θα προσπαθήσουμε να γνωρίζουμε την αγία βωτή της. Στην Καππαδοκία του Πόντου, σε ένα μικρό χωριό ονομαζόμενο Αριανζό κοντά στη πόλη Ναζιανζό το 304 μ.Χ. γεννήθηκε η Αγία Νόννα. Οι γονείς της Φιλτάτιος και Γοργονία ήταν απόγονοι ευγενών και εύπορων οικογενειών της περιοχής. Ήταν θεοσεβείς και ενάρετοι. Φοβόντουσαν τον Θεό, δηλαδή τον σέβονταν, και ήθελαν να τον ευαρεστούν. Ο Θεός στο ευσεβές αυτό ανδρόγυνο χάρισε δυο παιδιά. Τον Αμφιλόχιο και την Νόννα. Ναι, τα παιδιά είναι δώρο του Θεού ανεκτίμητης αξίας. Οι γονείς γίνονται συνδημιουργοί του Θεού στην γέννηση ενός παιδιού. Η Νόννα η ταπεινή χριστιανή νέα ήταν η χαρά της οικογένειας και ήθελε να ευαρεστεί σε καθημερινή βάση τον Θεό. Ο Άγιος Γρηγόριος ο θεολόγος λέγει για την μητέρα του Νόννα: «Βλαστὸς εκ ρίζης ιερής και ευσεβούς». Όταν έφθασε η ώρα του γάμου της νυμφεύτηκε τον συμπατριώτη της Γρηγόριο. Ο Γρηγόριος ήταν νέος, γνωστός νομικός και σώφρων. Θα λέγαμε τυχερή η Νόννα. Υπήρχε ένα πρόβλημα‧ ο Γρηγόριος ήταν χριστιανός, αλλά αιρετικός. Τώρα θα λέγαμε άτυχη η Νόννα. Ο Γρηγόριος πίστευε στην αίρεση των Υψισταρίων, δηλαδή δεχόταν τον Ύψιστο μονοπρόσωπο και δεν πίστευε στην Τριαδικότητά του. Δέχτηκε η Νόννα ως ευλογία το πρόβλημα. Γνωρίζουμε ότι ο Θεός στέλνει πειρασμούς ή επιτρέπει για την δική μας ψυχική ωφέλεια και τέτοιους που μπορούμε να αντέξουμε. Ποτέ δεν θα μας φορτώσει ο Θεός ένα σταυρό βαρύ που να μη μπορούμε να σηκώσουμε. Τα πάντα γίνονται για το δικό μας καλό αν και πολλές φορές το αμφισβητούμε. Η Νόννα σήκωσε τον σταυρό της με συνεχή προσευχή και δάκρυα για τον πλανηθέντα σύζυγο. Σιγά σιγά με συζήτηση, νουθεσία, προσευχή δακρύβρεκτη ο σύζυγός της Γρηγόριος επανήλθε στον σωστό δρόμο. Αντιλήφθηκε το λάθος του, το διόρθωσε και έγινε πιστός Ορθόδοξος Χριστιανός. Προχώρησε πνευματικά και έγινε κληρικός. Έφθασε στον βαθμό του επισκόπου και μάλιστα η Αγία μας Εκκλησία τον κατέταξε στην χορεία των Αγίων. Η μνήμη του τιμάται την πρωτοχρονιά. Το αντρόγυνο Γρηγόριος -Νόννα είχε και άλλο σταυρό να κουβαλήσει. Ο Θεός δεν τους χάριζε παιδιά, παρά το ότι ζητούσαν να τους χαρίσει. Πράγματι, η Νόννα σε προχωρημένη ηλικία γέννησε τρία παιδιά. Τον Γρηγόριο, «που τον προσφέρει δώρο στον Θεό, αυτόν που γύρευε να λάβει», τη Γοργονία και τον Καισάριο. Μεγάλη η χαρά του Γρηγορίου και της Νόννας και η δοξολογία προς τον Θεό που άκουσε τις προσευχές τους και τους δώρισε τρία παιδιά, μεγάλος και ο πόθος τους να δώσουν το παιδί τους ζωντανή προσφορά στον Θεό. Η Αγία Νόννα γίνεται η παιδαγωγός για τα τρία παιδιά. Με την Αγία Γραφή στα χέρια, με την προσευχή, τη διδασκαλία και προπάντων με το ενάρετο παράδειγμα και με την αγάπη της. Θα έλεγε κανείς ότι μέσα σε αυτή την οικογένεια επικρατούσε «παροξυσμός αγάπης». Η αγάπη, ξέρουμε, είναι πηγή χαράς και ευτυχίας στην οικογένεια. Για τα παιδιά της αφιέρωνε ολονύχτιες προσευχές για να τα αναδείξει ανθρώπους του Θεού, «χριστοφόρους ναούς», «αθλητάς επουρανίους». Γράφει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος για τη μητέρα του: «Άλλη φημίζεται για κόπους της μέσα στο σπίτι, άλλη για ομορφιά και φρονιμάδα της, άλλη για έργα ευσεβείας ή γι’ ασθένειες στο σώμα, ή για δάκρυα, για προσευχές, για περίθαλψη πτωχών. Η Νόννα καλοτυχίζεται για όλα.» Η Αγία Νόννα ήταν φιλόπτωχος και ελεήμων όπως και ο σύζυγός της. Για τις ελεημοσύνες και τις φιλανθρωπίες είχαν κοινό ταμείο. Επιθυμούσαν με τα αγαθά έργα τους να κληρονομήσουν την Βασιλεία των Ουρανών. Ήθελαν το σπίτι τους να είναι το απάνεμο λιμάνι,. Να βασιλεύει η άγια και ειρηνική ατμόσφαιρα. Προσπαθούσαν να τους κυβερνά το Άγιο Πνεύμα και όχι ο κόσμος της αμαρτίας. Μιλούσε, η Αγία, στους οικείους της για «τον απύθμενον ωκεανόν της θείας ωραιότητος! Άναβε τον πόθο για την αιωνιότητα! 

Η μνήμη της Αγίας τιμάται την 5η Αυγούστου και των τέκνων της : Αγίου Γρηγορίου Ναζιανζού ή Θεολόγου στις 25 Ιανουαρίου, του Αγίου Καισάριου στις 9 Μαρτίου και της Αγίας Γοργονίας στις 23 Φεβρουαρίου.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός