Ποτέ δέν θά φύγουν ή θά σέ προδώσουν.

Μήν ψάξεις για φίλους μεταξύ των ανθρώπων. Αναζήτησέ τους στον Ουρανό, ανάμεσα στους Αγίους. Ποτέ δεν θα φύγουν ή θα σε προδώσουν.

Στάρετς Nicolay Guryanov.

hristospanagia.gr 

«Ἐπίσκοπος» ἔδωσε τὴν Εἰκόνα τῆς Παναγίας σὲ πολιτικὸ ποὺ ψήφισε τὸ νόμο των σοδομιτὼν «γιὰ νὰ τὸν προστατεύει»!!

23 Μαρτίου 2024

Είναι δύσκολο να κρατήσει κανείς την ψυχραιμία του σήμερα με αυτά που βλέπει. Αυτοί δεν είναι επίσκοποι. Αντίχριστοι πολιτικοί με ράσα είναι. Ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, επισκέφθηκε σήμερα* το Επισκοπείο Διδυμοτείχου, και ο Μητροπολίτης Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου Δαμασκηνός του έδωσε «ως αναμνηστικό δώρο αντίγραφο της ιεράς εικόνος της ʺΠαναγίας της Φοβεράς Προστασίαςʺ, με την ευχή η Θεοτόκος να προστατεύει εκείνον, την ηγεσία και τα στελέχη της Ελληνικής Αστυνομίας.»

Ο Διδυμοτείχου Δαμασκηνός δεν άκουσε κάτι για τα Σόδομα και τα Γόμορρα!! Θα προστατεύσει η Παναγία αυτόν τον άνθρωπο και όλους τους άλλους που ψήφισαν «ΝΑΙ» στον «γάμο» των ομοφυλοφίλων και στην υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλους!! Που ούτε και στα Σόδομα δεν έγινε αυτό το πράγμα, να δίνονται τα παιδιά στους σοδομίτες με νόμο!!

Θα προστατεύσει αυτούς η Αειπάρθενος Παναγία που αρνούνται το Σχέδιο του Θεού για την σωτηρία του ανθρώπου, ασχημονούν πάνω στο ανθρώπινο σώμα, κολάζουν ψυχές και καταστρέφουν οικογένειες!!

Σήμερα ο Θεός αποκαλύπτει τους λυκοποιμένες ακόμη και στους τυφλούς. Δεν θα έχει κανείς δικαιολογία.

___________________

*Η είδηση από την Ρομφαία εδώ

ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

https://tasthyras.wordpress.com/2024/03/14/επίσκοπος-έδωσε-την-εικόνα-της-παναγί/

hristospanagia.gr

«Ὁ λαός οὗτος τοῖς χείλεσί με τιμᾷ».

«Σήμερα, δεν ξέρω, αλήθεια, δεν ξέρω, κατά πόσο χωλαίνει η Ορθοδοξία μας, τουλάχιστον στην πατρίδα μας. Αλλά εκεί που πάσχομε κυριολεκτικά και αρνούμεθα τον Χριστό, είναι αγαπητοί μου, η απουσία της ορθοπραξίας. Αν βρεθούμε σε μία πόλη, δούμε τους ανθρώπους πώς κινούνται, κέντρα νυκτερινής διασκεδάσεως, ποικίλα στοιχεία μεσ’ την πόλη αυτή που υπάρχουν, θα λέγαμε ότι δεν ξέρομε αν θα μπορούσαμε να πούμε ότι η πόλις αυτή είναι χριστιανική ή ειδωλολατρική. 

Σε τι θα διέφερε παρακαλώ η πόλις η χριστιανική, η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη, η Πάτρα, δεν ξέρω ποια, η πόλις, εάν ζει κατά τρόπον, όπως ζει, από του να ήτο χριστιανική πόλις; Το ίδιο είναι. Το ίδιο ζούμε. Γι΄ αυτό σας είπα, αμφιβάλλω αν και κατά πόσο στην πατρίδα μας αυτή τη στιγμή, έξω από μεμονωμένες περιπτώσεις, αν ζούμε με ορθοπραξία.

Γι’ αυτό διαμαρτύρεται ο Θεός και λέγει: 
«Δι᾿ ὑμῶν βλασφημεῖται τὸ ὄνομά μου ἐν τοῖς ἔθνεσι». «Εξαιτίας σας βλασφημείται το όνομά μου εις τους εθνικούς». 

Κι ακόμη θα πει ο Θεός δια του Ησαΐου: 
«Ὁ λαὸς οὗτος τοῖς χείλεσί με τιμᾷ». Μόνο με τα χείλη του με τιμάει.

Γεμίζομε την Εκκλησία τα χείλη του με τιμά. Γεμίζομε την Εκκλησία το Πάσχα…όχι, το Πάσχα φεύγομε, πάμε να φάμε τη μαγειρίτσα μας, την Μεγάλη Παρασκευή, ε, την ώρα που κάνομε την περιφορά του Επιταφίου, σαχλαμαρίζοντες κατά τη διάρκεια της λιτανείας του ιερού κουβουκλίου.

Τι φοβερό πράγμα! Αν κάποιος από μακριά έβλεπε, θα έλεγε «Κοίταξε οι Χριστιανοί…». Έστω, έστω, έστω επιφανειακά, έστω εξωτερικά, αυτό προδίδει ότι είμεθα ορθόδοξοι Χριστιανοί, με ορθοδοξία και ορθοπραξία;».

Απόσπασμα άρθρου: Κυριακή Α’ Ματθαίου (Αγίων Πάντων): Πώς ομολογώ τον Χριστό; (π. Αθανάσιος Μυτιληναίος)

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία που εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 26-6-1994

ΠΗΓΕΣ:

Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

http://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_605.mp3

(Μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος)

alopsis.gr 

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: Περί ὁμοιοπαθητικῆς.

Γέροντες Παίσιος και Πορφύριος: Κατά της Ομοιοπαθητικής.

“Η εξάπλωσις της ομοιοπαθητικής στην πατρίδα μας επί των ημερών του μακαριστού Γέροντος ήτο αρκετά μικροτέρα από ό,τι επί των ημερών μας και πολύ μικροτέρα ακόμη η περί αυτής διαμάχη τόσον μεταξύ ιατρικού, όσον και μεταξύ θεο­λογικού κόσμου. Φυσικόν, λοιπόν, είναι να μην υπάρχουν πολ­λές μαρτυρίες περί της θέσεώς του επί του θέματος. Αυτό που μας αναγκάζει να αναφερθούμε στην σαφώς αρνητικήν τοποθέτησίν του επί του θέματος αυτού, είναι το γεγονός ότι προ ετών -και φυσικά μετά την κοίμησίν του…- όλως αναληθώς παρουσιάστηκε και χρησιμοποιήθηκε από κορυφαίον ομοιοπαθητικόν της Βορείου Ελλάδος σε σχετικό συνέδριο ως …υπο­στηρικτής της ομοιοπαθητικής!!!

α. Κατ’ αρχάς, στην περίπτωσιν του προαναφερθέντος ομοιοπαθητικού, που είχε επισκεφθεί τον Γέροντα -και ο οποίος ως υποστήριξιν της ομοιοπαθητικής (!) εξέλαβε την συνηθισμένη προς όλους αγάπη και διακριτικότητα με την οποίαν του συμπεριφέρθηκε ο πατήρ Παΐσιος- γνωρίζομεν καλώς ότι ο Γέροντας αρνήθηκε σταθερά να εξετασθή απ’ αυτόν (υπέφερε τότε από το σοβαρό πρόβλημα της υγείας του, που υπέμεινε καρτερικά περισσότερο από έξι χρόνια), όπως επίσης και να λάβη τα ομοιοπαθητικά φάρμακα.

Στενοχωρήθηκε μάλιστα πολύ από την πιεστικότητά του και από την μεγάλη αυτοπεποίθησί του, σαν να ήταν ικανός να θεραπεύση τα πάντα! Στην δε επιμονή του ομοιοπαθητικού, και ιδίως στην διαβεβαίωσί του ότι τα φάρμακά τους είναι εντε­λώς ακίνδυνα, επειδή είναι φυσικά, τον ρώτησε αφοπλιστικά:

-Τα φτιάχνεις μόνος σου;

-Όχι… Μας τα φέρνουν απ’ έξω, ωμολόγησε αμήχανα ο ομοιοπαθητικός.

– Ε, τότε, που ξέρεις τί κάνουν αυτοί;

β. Επίσης, έχομε υπ’ όψιν μας μερικές μαρτυρίες, κατά τις οποίες, ερωτώμενος ο πατήρ Παΐσιος σχετικώς, απέτρεπε στα­θερά την προσφυγήν στην βοήθεια της ομοιοπαθητικής με τις εξής φράσεις:

-Να μην πάτε! Είναι μπερδεμένο πράγμα! Να μην της έχε­τε εμπιστοσύνη!

γ. Στην ακόλουθη, όμως, περίπτωσι μίλησε σαφέστερα: Δύο γνωστοί του μοναχοί, υστέρα από συζήτησί τους με έτερο μοναχό ασθενή, που είχε καταφύγει για θεραπεία στην ομοιοπαθητική, πήγαν προβληματισμένοι στον πατέρα Παΐσιο και τον ρώτησαν αν είναι δυνατόν τα ομοιοπαθητικά φάρμα­κα να προσφέρουν κάποια βοήθεια, αν είναι απλή απάτη ή μήπως κάτι ακόμη το χειρότερον… Ο Γέροντας τους βοήθη­σε να καταλάβουν ότι συμβαίνει και αυτό το τελευταίο -δη­λαδή, ύπαρξις δαιμονικής ενεργείας- τονίζοντας μάλιστα στο τέλος χαρακτηριστικά:

-Εδώ αυτοί χρησιμοποιούν τα φάρμακά τους, όπως εμείς χρησιμοποιούμε τον Αγιασμό!!!

δ. Την ανωτέρω θέσιν του Γέροντος κατέθεσε στην εισήγησίν του σε σχετική θεολογική και ιατρική ημερίδα και ο παιδοψυχίατρος Αρχιμανδρίτης π. Αντώνιος Στυλιανάκης: «Πριν λίγους μήνες ήμουν στο Άγιον Όρος και με ικανοποίησι έμαθα από αξιόπιστο μοναχό, επιστήμονα, ότι και ο γέρων Παΐσιος χαρακτήριζε τα ομοιοπαθητικά φάρμακα σαν δαιμονικό υποκατάστατο του Αγιασμού και δεν δεχόταν αυτού του είδους θεραπείες»(*).

ε. Έχοντας αυτήν την βεβαιότητα περί ομοιοπαθητικής ο μακαριστός πατήρ Παΐσιος, όταν κάποτε τον επισκέφθηκε νε­αρός ιατρός και του ανέφερε ότι εξειδικεύεται στην ομοιοπα­θητική, τον απέπεμψε απότομα, χωρίς να δεχθή να συζητήση καθόλου μαζί του. Η ασυνήθης αυτή στάσις του πραοτάτου Γέροντος θεωρούμε ότι αποσκοπούσε στο να συγκλονίση τον επισκέπτη του και να τον βοηθήση να συνειδητοποιήση τον επικίνδυνο δρόμο, στον οποίον είχε εισέλθει.

(*). Αθανασίου Αβραμίδη, «Η …Ομοιοπαθητική υπό το πρίσμα της Ιατρικής Επι­στήμης», Αθήναι 1996, σ. 39. Ο ίδιος εισηγητής στην συνέχεια διαβεβαίωσε ότι: “…και ο άγιος γέρων Πορφύριος, δεχόταν μόνο την κλασσική ιατρική και όχι τις λεγόμενες εναλλακτικές θεραπείες (στις οποίες υπάγεται και η ομοιοπαθη­τική)” (ενθ. αν.) Περί του γέροντος Πορφυρίου ανέφερε -επίσης στην αυτήν ημε­ρίδα- και ο αγιορείτης ιερομόναχος πατήρ Αρτέμιος Γρηγοριάτης ότι, όταν του εζητήθη από πνευματικό του παιδί ευλογία (άδεια) δια προσφυγή στην βοήθεια των ομοιοπαθητικών, του απήντησε (ο γ. Πορφύριος): “Όχι. Να μην πάτε σ’ αυτούς. Διότι θα της δώσουν (της συζύγου του ερωτώντος) κάποια ύποπτα χά­πια. Τα μεν μικρά χάπια είναι ακίνδυνα. Όμως το μεγάλο χάπι, που θα της δώ­σουν, είναι παραγγελία από εργοστάσιο της Ολλανδίας και έχει διαβαστεί από μάγους”. (ενθ. αν.)”

(Από το βιβλίο “Μαρτυρίες Προσκυνητών. Γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης. 1924-1994”, Εκδόσεις “ΑΓΙΟΤΟΚΟΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ”, Επιμέλεια: Νικόλαος Δ. Ζουρνατζόγλου, Επισμηναγός Ε.Α., Κεφ. Δ’: Μαρτυρίες Αγιορείτου Μοναχού Η., σελ. 118-120)

http://www.rel.gr/index.php?rpage=paisios&rpage2=showkeimeno.php&link_id=26

hristospanagia.gr 

H θέωση δυνατή δια των ακτίστων ενεργειών του Θεού. Του Αρχιμ. Γεωργίου Καψάνη, Καθηγουμένου Ιεράς Μονής Οσ. Γρηγορίου

Θέωση και Ορθοδοξία

Στην Ορθόδοξο Εκκλησία του Χριστού μπορεί ο άνθρωπος να πετύχει την θέωση, επειδή η Χάρις του Θεού, σύμφωνα με την διδασκαλία της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας, είναι άκτιστος. Ο Θεός δεν είναι μόνο ουσία, όπως νομίζουν οι Δυτικοί, αλλά είναι και ενέργεια. Εάν ο Θεός ήταν μόνο ουσία, δεν θα μπορούσαμε να ενωθούμε, να κοινωνήσουμε μαζί Του, διότι η ουσία του Θεού είναι φοβερή και απρόσιτη στον άνθρωπο, κατά το «ου γαρ μη ίδη άνθρωπος το πρόσωπόν μου και ζήσεται» (Εξ. λγ', 20).

Ας αναφέρουμε ένα κάπως σχετικό παράδειγμα από τα ανθρώπινα. Αν πιάσουμε ένα ηλεκτρικό καλώδιο γυμνό, θα πεθάνουμε. Όταν όμως ενώσουμε μία λάμπα στο καλώδιο, φωτιζόμαστε. Την ενέργεια του ηλεκτρικού ρεύματος την βλέπουμε, την χαιρόμαστε, μας βοηθεί. Την ουσία του δεν μπορούμε να την πιάσουμε. Κάτι παρόμοιο, ας μας επιτραπή να πούμε, συμβαίνει και με την άκτιστο ενέργεια του Θεού.

Εάν θα μπορούσαμε να ενωθούμε με την ουσία του Θεού, θα εγινόμαστε και εμείς κατ' ουσίαν θεοί. Δηλ. όλα θα εγίνοντο θεοί, θα υπήρχε μία σύγχυσις, και τίποτε δεν θα ήταν ουσιαστικά θεός. Ό,τι πιστεύουν με λίγα λόγια στις ανατολικές θρησκείες, π.χ. στον Ινδουϊσμό, όπου ο θεός δεν είναι προσωπική ύπαρξις, αλλά συγκεχυμένη δύναμις σκορπισμένη σ' όλον τον κόσμο, και στους ανθρώπους και στα ζώα και στα πράγματα (Πανθεϊσμός).

Εάν πάλι ο Θεός είχε μόνο την αμέθεκτη θεία ουσία χωρίς τις ενέργειές Του, θα παρέμενε ένας θεός αυτάρκης, κλεισμένος στον εαυτό του, ακοινώνητος στα πλάσματα του.[...]

Με τις άκτιστες αυτές ενέργειές Του ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο και συνεχίζει να τον συντηρή. Δίδει ουσία και υπόστασι στον κόσμο μας με τις ουσιοποιητικές ενέργειές Του. Είναι παρών στην φύσι και συντηρεί το σύμπαν με τις συντηρητικές ενέργειές Του. Φωτίζει τον άνθρωπο με τις φωτιστικές Του ενέργειες. Τον αγιάζει με τις αγιαστικές ενέργειες. Τον θεώνει, τέλος, με τις θεωτικές ενέργειές Του.

Άρα με τις άκτιστες ενέργειές Του ο άγιος Θεός μπαίνει στην φύσι, στον κόσμο, στην ιστορία, στην ζωή των ανθρώπων.

Οι ενέργειες του Θεού είναι θείες ενέργειες.  Είναι κι αυτές Θεός χωρίς να είναι η ουσία Του. Είναι Θεός και γι' αυτό θεώνουν τον άνθρωπο. Εάν οι ενέργειες του Θεού δεν ήσαν θείες, άκτιστες ενέργειες, τότε δεν θα ήσαν Θεός, δεν θα μπορούσαν να μας θεώσουν, να μας ενώσουν με τον Θεό. Θα υπήρχε μία αγεφύρωτη απόστασις μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Με το να έχη όμως ο Θεός θείες ενέργειες και με τις ενέργειες αυτές να ενώνεται μαζί μας, μπορούμε να κοινωνούμε μαζί Του και να ενωνώμαστε με την Χάρι Του, χωρίς να ταυτιζώμαστε με τον Θεό, όπως θα εγίνετο αν ενωνώμαστε με την ουσία Του.

Ενωνόμαστε λοιπόν με τον Θεό δια των ακτίστων θείων ενεργειών Του κι όχι δια της ουσίας Του. Αυτό είναι το μυστήριο της Ορθοδόξου Πίστεως και ζωής μας.

Αυτό δεν μπορούν να το δεχθούν οι Δυτικοί αιρετικοί. Επειδή είναι ορθολογισταί, δεν κάνουν διάκρισι μεταξύ ουσίας και ενεργείας του Θεού, και λέγουν ότι ο Θεός είναι μόνο ουσία.
Γι' αυτό και δεν μπορούν να ομιλούν περί θεώσεως του ανθρώπου. Διότι πώς θα θεωθή κατ' αυτούς ο άνθρωπος, αφού δεν δέχονται άκτιστες αλλά κτιστές τις θείες ενέργειες; Και πώς μπορεί κάτι κτιστό, δηλ. έξω από τον ίδιο τον Θεό, να θεώση τον κτιστό άνθρωπο; [...]

Τον ΙΔ' αιώνα έγινε μία μεγάλη αναταραχή στην Εκκλησία, την οποία προκάλεσε ένας Δυτικός μοναχός, ο Βαρλαάμ. Άκουσε αυτός ότι οι αγιορείται μοναχοί ωμιλούσαν περί θεώσεως. Πληροφορήθηκε ότι εγίνοντο άξιοι μετά από πολύ αγώνα, κάθαρσι από τα πάθη και πολλή προσευχή, να ενωθούν με τον Θεό, να λάβουν εμπειρία του Θεού, να δουν τον Θεό. Άκουσε ότι έβλεπαν το άκτιστο φως, το οποίο είδαν οι άγιοι Απόστολοι κατά την Μεταμόρφωσι του Σωτήρος Χριστού στο όρος Θαβώρ.

Έχοντας όμως ο Βαρλαάμ το δυτικό, αιρετικό, ορθολογιστικό πνεύμα αδυνατούσε να αντιληφθή την γνησιότητα αυτών των θείων εμπειριών των ταπεινών μοναχών, κι έτσι άρχισε να κατηγορή τους αγιορείτας ως τάχα πλανεμένους, αιρετικούς και ειδωλολάτρας. Έλεγε δηλ. ότι είναι αδύνατο να βλέπη κανείς την Χάρι του Θεού, επειδή δεν γνώριζε τίποτε περί διακρίσεως ουσίας και ακτίστου ενεργείας στον Θεό.

Τότε η Χάρις του Θεού ανέδειξε ένα μεγάλο και φωτισμένο διδάσκαλο της Εκκλησίας μας, τον αγιορείτη άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, Αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης. Αυτός με πολλή σοφία και φώτισι από το Θεό, αλλά και από προσωπική του εμπειρία, είπε και έγραψε πολλά και εδίδαξε, σύμφωνα και με τις άγιες Γραφές και την Ιερά Παράδοσι της Εκκλησίας, ότι είναι άκτιστο το φως της Χάριτος του Θεού, είναι θεία ενέργεια. Ότι όντως βλέπουν το φως αυτό οι θεωμένοι άνθρωποι ως ανωτάτη, υψίστη εμπειρία της θεώσεως, και βλέπονται μέσα στο φως αυτό του Θεού. Αυτό είναι η δόξα του Θεού, η λαμπρότης Του, το Θαβώρειο φως, το φως της Αναστάσεως του Χριστού και της Πεντηκοστής, και η φωτεινή νεφέλη της Παλαιάς Διαθήκης. Πραγματικό άκτιστο φως Θεού, κι όχι συμβολικό, όπως πλανεμένα νόμιζε ο Βαρλαάμ και οι όμοιοί του.

Στη συνέχεια όλη η Εκκλησία, με τρεις μεγάλες Συνόδους στην Κωνσταντινούπολη δικαίωσε τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά και κήρυξε πως η εν Χριστώ ζωή δεν είναι απλώς ηθικοποίησις του ανθρώπου αλλά θέωσις, που σημαίνει συμμετοχή στην δόξα του Θεού, θέα του Θεού, της Χάριτός Του, του ακτίστου φωτός Του. [...]

Μέχρι σήμερα οι Δυτικοί θεωρούν κτιστή την θεία Χάρι, την ενέργεια του Θεού. Είναι δυστυχώς και τούτο μία από τις πολλές διαφορές μας, που πρέπει να λαμβάνεται σοβαρώς υπ' όψιν στον θεολογικό διάλογο με τους Ρωμαιοκαθολικούς. Δεν είναι μόνο το filiogue, το πρωτείο εξουσίας και το «αλάθητο» του πάπα, από τις βασικές διαφορές μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των Παπικών. Είναι και τα ανωτέρω.

Αν δεν δεχθούν οι Ρωμαιοκαθολικοί ότι η Χάρις του Θεού είναι άκτιστος, δεν μπορούμε να ενωθούμε μαζί τους, έστω κι αν δεχθούν όλα τα άλλα. Διότι ποιος θα ενεργήση την θέωσι, αν η θεία Χάρις είναι κτίσμα κι όχι άκτιστος ενέργεια του Παναγίου Πνεύματος;

(Αρχιμανδρίτου Γεωργίου, Καθηγουμένου της Ι. Μονής Οσίου Γρηγορίου, Η θέωσις ως σκοπός της ζωής του ανθρώπου, σελ. 34-41)

Από το περιοδικό Εν Συνειδήσει. Έκδοση της Ιεράς Μονής Μεγάλου Μετεώρου. Δεκέμβριος 2006. 

impantokratoros.gr 

"π. Γεώργιος Μεταλληνός: Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ δίνεται σ' αὐτούς πού τήν ποθοῦν καί τήν ζητοῦν".

Ἀπόσπασμα ἀπό κήρυγμα τοῦ μακαριστοῦ πατρός Γεωργίου Μεταλληνοῦ στήν Κυριακή τοῦ Παραλύτου.

"...Εἶναι σπουδαῖο ὅτι τήν σωτηρία ἐξαρτᾶ ὁ Χριστός στήν σημερινή περικοπή ἀπό τήν ἐλευθέρα θέληση τοῦ ἀνθρώπου. «Θέλεις ὑγιής γενέσθαι;» ἐρωτᾶ τόν παραλυτικό. Ἀπευθύνεται στήν θέλησή του καί ζητᾶ τήν συγκατάθεσή της. Σέ μιά ἐποχή, πού σ' ὁλόκληρο τόν κόσμο αὐξάνουν συνεχῶς οἱ αὐτόκλητοι σωτῆρες καί πού τό μόνο πού δέν ὑπολογίζουν ποτέ εἶναι ἡ θέληση τῶν λαῶν καί τῶν ἀτόμων, εἶναι φυσικό νά φαίνεται περίεργο ὅτι ὁ Χριστός - Θεός παντοδύναμος - ἐρωτᾶ τον ἀσθενῆ, ἄν θέλει «ὑγιής γενέσθαι»...

Καί ὅμως! Ὁ Χριστός ὡς Θεός «θέλει πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι». Μαζί ὅμως μέ τό λογικό ἐχάρισε καί ἐλευθέρα θέληση στόν ἄνθρωπο, γιά νά εἶναι πάντα ὁ ἄνθρωπος «κατ' εἰκόνα Θεοῦ» καί ὄχι ἕνα «ζῶο πού φκειάνει ἐργαλεῖα» ἤ τό ἀπρόσωπο νούμερο κάποιου ἐργοστασίου. Κάνοντας κακή χρήση ἤ μᾶλλον κατάχρηση αὐτῆς τῆς ἐλευθερίας ὁ ἄνθρωπος ἐπλανήθη καί ἔπεσε στήν ἁμαρτία. Σ' αὐτήν, λοιπόν, τήν ἐλευθέρα θέληση τοῦ ἀνθρώπου ἀπευθύνεται ὁ Χριστός. Γιατί, ὅπως ἐλεύθερα προτίμησε τήν ἁμαρτία ὁ ἄνθρωπος, ἔτσι ἐλεύθερα πρέπει νά ἐπιθυμήσει καί τήν σωτηρία του.

Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ δίνεται σ' αὐτούς πού τήν ποθοῦν καί τήν ζητοῦν. Δέν ἐπενεργεῖ μαγικά καί καταναγκαστικά χωρίς τήν συγκατάθεση τοῦ ἀνθρώπου. Βοηθεῖ τόν ἄνθρωπο νά φτάσει σέ σημεῖο, πού νά τήν ἀναζητήσει. Ἀλλά, γιά νά ἐνεργήσει, περιμένει τό «ναί» τοῦ ἀνθρώπου, τήν κατάφασή του.

Ὅσοι μιλοῦν γιά ἐλευθερία καί ἀνθρώπινα δικαιώματα, ἄς διδαχθοῦν ἀπό αὐτή τήν συμπεριφορά τοῦ Θεοῦ μας, πῶς τιμᾶται ἡ μεγαλύτερη στόν κόσμο ἀξία, ὁ ἄνθρωπος.

Ἄς μάθουν τί σημαίνει πραγματικός σεβασμός τῆς ἀνθρώπινης προσωπικότητας".

orthodoxia-ellhnismos.gr 

Ο Παύλος Μελάς και οι λοιποί ήρωες πατριώτες του Μακεδονικού αγώνα μας οδηγούν.

Το όνομα του ήρωα Παύλου Μελά είναι στενά συνδεδεμένο με τον μακεδονικό αγώνα για να μη γράψω ότι ταυτίζεται με τον αγώνα. Μακεδονικός αγώνας ονομάζεται ο ακήρυκτος πόλεμος μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων, κυρίως, και άλλων σλαβόφωνων κατά την περίοδο 1904 έως 1908 με το θέατρο των συγκρούσεων να είναι η τουρκοκρατούμενη τότε Μακεδονία. 

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η λήξη της επανάστασης του 1821 δεν βρήκε ολόκληρη την Ελλάδα ελεύθερη. Τα βόρεια σύνορα της ελεύθερης Ελλάδας αποτελούσε η Θεσσαλία. Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, ότι ένα μεγάλο τμήμα του Ελληνισμού παρέμεινε υποδουλωμένο εις την οθωμανική αυτοκρατορία. Η Θεσσαλία του Ρήγα Φεραίου, η Μακεδονία του Μεγάλου Αλεξάνδρου και άλλες ένδοξες και ελληνικότατες περιοχές Ήπειρος, Κρήτη, Θράκη και πόλεις όπως Ιωάννινα, Θεσσαλονίκη, Μοναστήρι, Ρόδος, Βέροια στέναζαν κάτω από την μπότα του τούρκου δυνάστη.

Ο ελεύθερος ελληνισμός το έφερε βαρέως το γεγονός αυτό. Η περιοχή της Μακεδονίας μας ήταν εμπορικό σταυροδρόμι της εποχής και η ανάμειξη ανθρώπων διαφορετικών θρησκειών και γλωσσών ήταν γεγονός αναπόφευκτο. Ο τούρκος δυνάστης απαγόρευε την λειτουργία ελληνικών σχολείων για εκατοντάδες χρόνια. Αναμενόμενο ήταν κάποιοι άνθρωποι να αρχίζουν να μη μιλάνε Ελληνικά, να αναπτύσσονται τοπικοί διάλεκτοι και να παρεισφρέουν και σλαβικές λέξεις.

Μήπως σήμερα που λειτουργούν σχολεία δεν παρατηρούμε την άναρχη εισβολή ξένων λέξεων εις το καθημερινό λεξιλόγιό μας;;. Οι Βούλγαροι και άλλοι σλαβικοί λαοί έβλεπαν τις πλούσιες μακεδονικές πεδιάδες με τους μεγάλους ποταμούς και τα λιμάνια της Μακεδονίας, κυρίως της Θεσσαλονίκης, και επιθυμούσαν σφόδρα να τα προσαρτήσουν. Νόμισαν ότι βρήκαν την κατάλληλη ευκαιρία να προσαρτήσουν την ελληνική Μακεδονία. Οι ευρωπαίοι προβλέπουν την διάλυση της οθωμανικής αυτοκρατορίας και προσπαθούν να κερδίσουν ότι μπορούν. Για να προσαρτήσει την Μακεδονία η Βουλγαρία έπρεπε να αποδείξει ότι οι Μακεδόνες είναι Βούλγαροι. Για το σκοπό αυτό ιδρύει μια οργάνωση το Κομιτάτο και τα μέλη της ονομάζονται κομιτατζήδες.

Ο ρόλος των κομιτατζήδων ήταν με την βία και τον εξαναγκασμό να αποδείξουν ότι ο ντόπιος πληθυσμός ακολουθεί την Βουλγαρία. Εκβιάζουν και απειλούν τους Ορθόδοξους Χριστιανούς να μη εκκλησιάζονται εις τις εκκλησίες που ανήκουν εις το οικουμενικό πατριαρχείο αλλά  εις τις εκκλησίες που ανήκουν εις τη βουλγαρική εξαρχία. Στην Οθωμανική τάξη η εκκλησιαστική ένταξη αποτελούσε κριτήριο εθνικής κατηγοριοποίησης. Η ένταξη κάποιου σε μία από τις δύο Εκκλησίες, τη βουλγαρική Εξαρχία ή το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, σήμανε τη δήλωσή του ως «Βούλγαρου» ή «Έλληνα» αντίστοιχα. Μεγάλη η πίεση και η αγριότητα που αντιμετώπιζαν οι Μακεδόνες για να ενταχθούν εις την Βουλγαρική εξαρχία και μέσω αυτής να υποδουλωθούν εις την Βουλγαρία. Ταυτόχρονα οι κομιτατζήδες ιδρύουν και σχολεία εις τα οποία διδάσκεται αποκλειστικά και μόνο η βουλγαρική γλώσσα. Την ίδια ώρα ο Ελληνισμός αντιδρά, δεν μένει απαθής και αδρανής.

Ο οικουμενικός Πατριάρχης Ιωακείμ Γ τοποθετεί νέους Αρχιερείς, μορφωμένους και άξιους να προσφέρουν για τη διάσωση του Ελληνισμού της Μακεδονίας. Είναι ο Γερμανός Καραβαγγέλης  εις την μητρόπολη Καστοριάς, ο Ιωακείμ Φορόπουλος  εις το Μοναστήρι και ο Χρυσόστομος Καλαφάτης εις τη Δράμα. Ταυτόχρονα, η ελληνική κυβέρνηση στέλνει τους δικούς της ανθρώπους. Ο Ίων Δραγούμης αναλαμβάνει το Προξενείο Μοναστηρίου, ο Λάμπρος Κορομηλάς το Προξενείο Θεσσαλονίκης, ο Νικόλαος Σαχτούρης το Προξενείο Σερρών και ο Τιμολέων Μαυρουδής το Προξενείο Καβάλας.

Θεωρητικά οι κομιτατζήδες θεωρούνται αυτόνομοι αντάρτες, δεν ανήκουν σε κανένα κράτος και έτσι η πατρίδα μας Ελλάδα δεν μπορεί να κηρύξει πόλεμο σε καμιά χώρα. Στέλνει μικρές στρατιωτικές μονάδες για να βοηθήσουν τους μακεδονομάχους. Ο Καστορίας Γερμανός Καραβαγγέλης γυρίζει με κίνδυνο της ζωής του από χωριό σε χωριό για να στηρίξει το ελληνικό φρόνημα. Δάσκαλοι και δασκάλες με καρδιές φλεγόμενες και παλλόμενες από Ελλάδα και Χριστό στηρίζουν τα παιδιά και τους γονείς των. Διδάσκουν Ελληνικά και Ελληνική Ιστορία. Δίνουν δύναμη και κουράγιο για να μη χαθεί ο ελληνισμός από την Μακεδονία.

Εις την Αθήνα ιδρύεται το μακεδονικό κομιτάτο για να βοηθήσει τον ελληνισμό της Μακεδονίας από τον δημοσιογράφο Δημήτριο Καλαποθάκη. Πιέζει προς την κατεύθυνση αυτή και την ελληνική κυβέρνηση. Τον Αύγουστο του έτους 1904 ο αξιωματικός Παύλος Μελάς εγκαταλείπει λαμπρή καριέρα, σύζυγο και παιδιά περνάει τα σύνορα και κυκλοφορεί με το ψευδώνυμο Μίκης Ζέζας. Βοηθά σημαντικά εις τον αγώνα των μακεδονομάχων και είναι ο σημαντικότερος ήρωας του μακεδονικού αγώνα.

Στις 13 Οκτωβρίου 1904 βρίσκεται εις την κωμόπολη Σιάτιστα και εκεί περικυκλώνεται από τούρκους αστυνομικούς οι οποίοι είχαν ενημερωθεί από τους κομιτατζήδες του Μήτρου Βλάχου. Περικυκλωμένος από  τούρκους πολεμά ηρωικά και αντιστέκεται γενναία. Μετά από 2 ώρες αντίστασης διατάζει έξοδο εις την διάρκεια της οποίας τραυματίζεται και πεθαίνει μετά από μισή ώρα. Η είδηση του θανάτου του ήρωα ευπατρίδη Παύλου Μελά συγκίνησε και συγκλόνισε όλο τον Ελληνισμό και όχι μόνο. Από παντού πλέον αρχίζουν να εμφανίζονται εθελοντές για να πολεμήσουν εις τη Μακεδονία. Ο Καλαποθάκης, ο Κορομηλάς, ο Δραγούμης και ο Καραβαγγέλης συντονίζουν την προσπάθεια, η οποία, μετά τον θάνατο του Μελά, παίρνει νέα ορμή. 

Το 1906 ο Μεσήνιος οπλαρχηγός Σαράντος Αγαπηνός με το ψευδώνυμο  «Καπετάν Άγρας» εγκαθίσταται εις την περιοχή της Λίμνης Γιαννιτσών και καθαρίζει την περιοχή από τους κομιτατζήδες. 

«Καπετάν Άγρας»

Το τέλος του ηρωικό. Μαρτύρησε για την Μακεδονία. Οι κομιτατζήδες τον κρέμασαν έξω από την Έδεσσα. Εις την Νάουσα διακρίνεται ο οπλαρχηγός Κωνσταντίνος Μαζαράκης με το ψευδώνυμο « Καπετάν Ακρίτας». 

«Καπετάν Ακρίτας»

Πολύ σπουδαίος πατριώτης μαχητής και ο Καπετάν Γαρέφης από τον Βόλο, ο οποίος εγκαταλείπει τα εγκόσμια από τα πυρά των κομιτατζήδων. Εις τη Φλώρινα ο οπλαρχηγός Κωνσταντίνος Χρήστου ή όπως είναι πιο γνωστός Καπετάν Κώτας δίνει πολλές μάχες. Οι τούρκοι τον κρεμούν εις το Μοναστήρι. Είναι σλαβόφωνος και τα τελευταία λόγια είναι «Ζίβια Γκρίτσια! Σλόμποντα ι Σμιρ!», δηλαδή «Ζήτω η Ελλάδα! Ελευθερία ή Θάνατος!». 

Εις τη Δράμα, μαρτυρική είναι η μορφή του καπετάν Άρμεν Κούπτιου, ο οποίος κρεμάστηκε από τους τούρκους σε ένα πλατάνι στην κεντρική πλατεία της πόλεως. Εις τις Σέρρες δρα ο δαιμόνιος Δούκας Δούκας ή καπετάν - Ζέρβας, φόβος και τρόμος των Βουλγάρων. Αυτή όμως που έμεινε στην ιστορία ήταν η εκτέλεση του καπετάν - Μητρούση  μέσα στη πόλη των  Σερρών , αφού πρώτα κατάφερε να αντιμετωπίσει 3.000 Τούρκους μαζί με 5 συντρόφους του. Ένας από αυτούς ήταν ο Αγρινιώτης Νικόλαος Παναγιώτου, γνωστός ως καπετάν - Κουμπούρας.

Οι ξένες δυνάμεις αρχίζουν να ανησυχούν από την τακτική της πατρίδας μας. Φοβούνται ότι με τη διάλυση της Τουρκίας θα ενισχυθεί η Ρωσία. Η Ελληνική κυβέρνηση είναι σε μεγάλη κινητικότητα και εις την Τουρκία ξεσπά επανάσταση και ο σουλτάνος αναγκάζεται να δώσει Σύνταγμα που εξασφαλίζει ίσα δικαιώματα σε όλους. Βρισκόμαστε στο έτος 1908. Ο Μακεδονικός αγώνας σταματά προσωρινά. Αργότερα άλλοι ένδοξοι και αιματηροί αγώνες εξασφαλίζουν την απελευθέρωση των υπολοίπων τμημάτων της ελληνικής επικράτειας.

Φοβούμαι ότι χωρίς τον αγώνα των γνωστών και αγνώστων μαχητών και ηρώων και μαρτύρων της ελληνικής γης του Μακεδονικού Αγώνα θα είμασταν σήμερα τμήμα της γείτονος και συμμάχου Βουλγαρίας. Σημαντική και καθοριστική η συμβολή εις τον αγώνα αυτόν κληρικών και εκπαιδευτικών και κάθε αγνού πατριώτη Έλληνα. Τους οφείλουμε σεβασμό και υποχρεούμαστε να κλίνουμε το γόνυ μας ευλαβικά και να αποδίδουμε τον πρέποντα σεβασμό. 

Το αίμα του Παύλου και πολλών άλλων γνωστών και αγνώστων μαχητών και πατριωτών πότισε το δένδρο της ελεύθερης Μακεδονίας, της μιας και μοναδικής και Ελληνικής και μας υποχρεώνει να διαλαλήσουμε ότι τα αιματοβαμμένα χώματα της Μακεδονίας μας είναι ιερά και να μη ονειρεύονται κάποιοι ότι θα τα κατακτήσουν. Θα το μετανιώσουν πικρά και μόνο αν σκεφτούν κάτι βέβηλο και ανίερο.

Το παράδειγμα των ηρώων μαχητών και Πατριωτών μας οδηγεί.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός 

Άγιος Λογγίνος ο εκατόνταρχος Ομολογητής και Μάρτυρας του Χριστού.

Καθημερινά γίνονται θαυμάσια πράγματα, τα οποία ή παραβλέπουμε ή προσπαθούμε να τα ερμηνεύσουμε με την περιορισμένη ανθρώπινη λογική. Με τον ορθολογισμό της ανθρώπινης σκέψης να κατανοήσουμε τα θαυμαστά. Καλή η ανθρώπινη λογική, αλλά, να έχουμε ανοικτά πιο πολύ τα μάτια της ψυχής παρά του σώματος για να αντιλαμβανόμαστε τα θαυμαστά. Ο δρόμος προς την θέωση κατά χάρη δεν εξαρτάται από το επάγγελμά μας. Η προαίρεση η αγαθή και της ψυχής τα ανοικτά μάτια πολύ βοηθούν. 

Αναφερόμαστε στον εκατόνταρχο του Ευαγγελίου, που ήταν παρών κατά την διάρκεια της Σταύρωσης του Θεανθρώπου. Τα ιερά Ευαγγέλια δεν αναφέρουν το όνομά του, απλά γράφουν «εκατόνταρχος»‧ τον βαθμό του στην στρατιωτική ιεραρχία των Ρωμαίων της εποχής. Η Ιερά Παράδοση μας κληροδότησε το όνομα Λογγίνος. Εκατόνταρχος ονομάζετο διότι ήταν επικεφαλής εκατό στρατιωτών. Καταγόταν από την Σανδιάλη της Καππαδοκίας και ήταν μέλος της Ιουδαϊκής Συναγωγής. Στους χρόνους της επίγειας ζωής του Χριστού ήταν υπό τας διαταγάς του Πόντιου Πιλάτου.

Ο Λογγίνος έλαβε εντολή από τον Πόντιο Πιλάτο να επιστατήσει με τους στρατιώτες του των φρικτών Παθών του Χριστού και της Σταυρώσεώς Του. Ήταν αυτόπτης μάρτυρας των βασανιστηρίων, των ύβρεων και χλευασμών αλλά και της Σταυρώσεως του Λόγου του Θεού στον Γολγοθά. Οι μαθητές του Χριστού για τον φόβο των Ιουδαίων κρύφτηκαν. Ο Λογγίνος είναι κοντά Του, δίπλα Του. Δεν είναι μόνο το «επαγγελματικό» καθήκον. Αυτό που αισθάνεται είναι κάτι άλλο. Η προαίρεσή του η αγαθή του λέγει ότι ο Χριστός δεν είναι κοινός άνθρωπος.

Πράγματι, την έκτη ώρα ο ήλιος έχασε το φως του και η γη βυθίστηκε στο σκοτάδι για τρεις ώρες (Ματθ. κζ' 45, Μάρ. ε' 33 και Λουκ. κγ' 44). Την ενάτη ώρα ο Κύριος παραδίδει το πνεύμα Του, όχι ως κοινός άνθρωπος. Δεν περιήλθε σε κωματώδη κατάσταση αν και ήταν έξι ώρες σταυρωμένος. Πριν παραδώσει το πνεύμα Του αναβόησε:  «ηλί, ηλί, λιμά σαβαχθανί» δηλαδή «Θεέ μου, Θεέ μου, ίνα τι με εγκατέλειπες» (Ματθ. κζ 46, Μάρ.κου ιε, 34).Έπειτα, γράφουν τα Ευαγγέλια: «Και φωνήσας φωνή μεγάλη ο Ιησούς είπε˙ πάτερ, εις χείρας σου παρατίθεμαι το πνεύμα μου˙ και ταύτα ειπών, εξέπνευσεν˙ ιδών δε ο Εκατόνταρχος το γενόμενον  εδόξασε τον Θεόν, λέγων, όντως ο άνθρωπος ούτος δίκαιος ήν» (Λουκ.ά κγ' 46 – 47). Αμέσως, με τον θάνατο του Θεανθρώπου, η γη σείεται από σεισμό, το καταπέτασμα του ναού σχίζεται σε δυο κομμάτια, βουνά και  πέτρες ανοίγουν και νεκροί ανασταίνονται και πορεύονται στην πόλη (Ματθ. κζ' 51-53, Μάρ. ιε' 38 και Λουκ. κγ' 45-46).

Τα πρωτόγνωρα και θαυμαστά αυτά γεγονότα είδε ο Λογγίνος και τρόμαξε. Η αγαθή του προαίρεση πείστηκε ότι αυτά τα θαύματα δεν έγιναν τυχαία. Ο Σταυρωθείς δεν είναι κοινός θνητός και αναφωνεί - ομολογεί: «Αληθώς ο άνθρωπος ούτος, Υιός ήν Θεού» (Μάρ. ιε' 39, Λουκ. κγ' 47 και Ματθ. κζ' 54). Ο Άγιος Λογγίνος γίνεται ο πρώτος  ομολογητής της Θεότητος του Κυρίου μετά τον ληστή. Το ίδιο ομολογούν και οι στρατιώτες του (Ματθ. κζ' 54). Η ομολογία έγινε από τον Άγιο Λογγίνο που είχε καθαρή καρδιά και αγαθή διάθεση και όχι από τους μοχθηρούς γραμματείς και φαρισαίους.

Ο Άγιος ομολογεί ενώπιον των φαρισαίων: «Αληθώς ο άνθρωπος ούτος, Υιός ήν Θεού». Ο Θεός του επιφυλάσσει και άλλη «τιμή». Διατάχθηκε από τον Πιλάτο να φυλάξει με την κουστωδία του τον τάφο του Χριστού, για να μη το κλέψουν οι μαθητές Του. Έτσι, συγκλονίστηκε από τον μεγάλο σεισμό αυτός και οι στρατιώτες του. Έγινε αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας της αναγγελίας της Αναστάσεως του Κυρίου από τον λευκοφορεμένο άγγελο προς τις μυροφόρες. Υψίστη τιμή να είναι παρών σε αυτή την στιγμή. Για αυτό έλεγε: «Τώρα, ποιος μπορεί να μου κλονίσει το "πιστεύω" μου. Ιδού ο κενός Τάφος, τα εντάφια, το σουδάριο, ο αποκυλισθείς λίθος».

Πληροφορηθέντες οι Γραμματείς την Ανάσταση του Χριστού αρχίζουν να διαδίδουν ότι οι μαθητές Του έκλεψαν το σώμα Του την νύκτα και αφού δωροδόκησαν αρκετούς στρατιώτες προσπάθησαν να «πείσουν» τον Άγιο και δυο στρατιώτες. Αρνήθηκαν την πίεση και διακήρυξαν σθεναρά την Θεότητα του Κυρίου. Οι αμετανόητοι Φαρισαίοι και Γραμματείς αποφασίζουν να τους σκοτώσουν. Ο Άγιος πετά την χλαμύδα και την ζώνη και αναχωρεί για την Καπαδοκία, όπου κηρύττει «Χριστόν εσταυρωμένον και αναστάντα εκ νεκρών».. Μαζί του και οι δυο στρατιώτες. Πολλοί ακούγοντας τον Άγιο ασπάζονται τον Χριστιανισμό.

Οι Χριστομάχοι Ιουδαίοι με δωροδοκία αναγκάζουν τον Πιλάτο να καταγγείλει τον Άγιο στον Καίσαρα της Ρώμης Τιβέριο ως εχθρό της Ρώμης. Ο Τιβέριος υπογράφει διάταγμα για την θανατική καταδίκη του Αγίου και των δυο στρατιωτών. Ο Πιλάτος στέλνει στρατιώτες να συλλάβουν και να θανατώσουν τον μακάριο Λογγίνο. Ο Άγιος μαζί με τους στρατιώτες ζουν ήρεμη κοινοβιακή ζωή έξω από την πόλη. Οι στρατιώτες φθάνουν στο σπίτι και χωρίς να τον γνωρίσουν του ζητούν να τους πληροφορήσει που βρίσκεται ο Λογγίνος και οι στρατιώτες του και δεν αναφέρουν τον πραγματικό λόγο της αναζήτησης. Ο Άγιος πήρε την πληροφορία ότι αυτοί θέλουν να τον συλλάβουν και να τον σκοτώσουν. Ο Άγιος απαντά: «Μην ανησυχείτε, εγώ θα σας τον υποδείξω αυτόν που ζητείτε».  Δίνει εντολή στους οικείους του: «Πολυτελή παραθήσωμεν τράπεζαν, τοις επί το δείπνον ημών καλούσι το βασιλικόν» .

Στο δείπνο οι στρατιώτες αποκαλύπτουν τον σκοπό της αναζήτησης του Λογγίνου. Ο Άγιος δεν δραπετεύει για να σώσει το κεφάλι του αλλά καλεί να έλθουν και οι δυο στρατιώτες και παραθέτει αβραμιαία φιλοξενία. Μετά από ημέρες τρεις έρχονται και οι δυο στρατιώτες του. Και οι τρείς με χαρά ζητούν να εκτελέσουν την αποστολή τους οι φιλοξενούμενοι στρατιώτες. Στην αρχή αμφιβάλλουν αν είναι πράγματι αυτοί οι καταζητούμενοι. Αισθάνονται άσχημα για την άψογη φιλοξενία. Τελικά πείθονται οι στρατιώτες και αποκεφαλίζουν και τους τρείς.

Οι ψυχές τους λαμβάνουν τα αμάραντα στεφάνια της δόξης. Τα κεφάλια των αποκεφαλισθέντων παραδίδονται στον Πιλάτο ως αποδεικτικά στοιχεία. Ο Πιλάτος τα πετά σε χωματερή και η κεφαλή του Αγίου ανευρίσκεται με θαυμαστό τρόπο μετά από χρόνια πολλά από την τυφλή Άννα που βρίσκει το φως της. Στο Λογγίνο και στους δύο στρατιώτες του «εχαρίσθη το υπέρ Χριστού, ου μόνο εις αυτόν πιστεύειν, αλλά και υπέρ αυτού πάσχειν» (Φιλιπ. α' 29).

Το ημερολόγιο έγραφε 16 Οκτωβρίου, ημερομηνία που τιμά η Αγία μας Εκκλησία την ετήσια μνήμη τους.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός

Ομολογητής Θεοφάνης ο Γραπτός.

Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση Αυτού‧ πλασμένος για την αιώνια ζωή. Ο άνθρωπος παράκουσε την εντολή του Θεού, διώχθηκε από τον παράδεισο και έκτοτε υπόκειται στη φθορά και τον θάνατο. Ο Θεός επιθυμεί το τελειότερο δημιούργημά Του, ο άνθρωπος, να σωθεί. Νύκτα και ημέρα εργάζεται ο Θεός για την σωτηρία μας. Επιτρέπει θλίψεις, πόνους, πειρασμούς, και καταστάσεις για να ομολογήσουμε την πίστη μας σε Εκείνον. Στη σημερινή εποχή, δεν υπάρχουν διωγμοί όπως παλαιότερα . Η σημερινή εποχή αντιτείνουν πολλοί δεν έχει ευκαιρίες να ομολογήσουμε την αφοσίωσή μας στον Χριστό. 

Δεν υπάρχουν τα άγρια θηρία να μας κατασπαράξουν το σώμα. Υπάρχουν, όμως, άλλα «θηρία» που ζητούν να υποδουλώσουν την αθάνατη ψυχή. Ένα απλό «Δόξα σοι ο Θεός» ή το να κάνουμε το σημείο του Σταυρού περνώντας έξω από μια Εκκλησία αποτελεί ομολογία. Ας στρέψουμε τον νου μας πίσω στα δύσκολα χρόνια της εικονομαχίας που ταλάνισε την εκκλησιαστική ζωή περισσότερα από 100 χρόνια. Η εποχή ανέδειξε μάρτυρες και ομολογητές, μεγάλους θεολόγους και αγίους. Ένας από τους φλογερούς Ομολογητές είναι ο Θεοφάνης ο Γραπτός στον οποίο αφιερώνεται το παρόν κείμενο. Ο Όσιος Θεοφάνης ήταν αδελφός του Θεοδώρου του Γραπτού (η μνήμη του τιμάται 27 Δεκεμβρίου) και γεννήθηκε στην Μωαβίτιδα γη ανατολικά της Νεκράς θαλάσσης.

Οι γονείς του ευσεβείς και ενάρετοι σφόδρα δίδασκαν τις αρετές στα παιδιά τους. Ο πατέρας των Ιωάννης εγκατέλειψε τα εγκόσμια και έγινε μοναχός με το όνομα Ιωνάς. Η Αγία μας Εκκλησία τον αγιοκαταταξε και τιμάται η μνήμη του 21 Σεπτεμβρίου μετά του ομώνυμου Προφήτου Ιωνά. Ο Όσιος μαζί με τον αδελφό του πήγαν για να σπουδάσουν στην περίφημη Μονή Αγίου Σάββα του Αγιασμένου κοντά στον σοφό διδάσκαλο Γέροντα Μιχαήλ. Σπούδασε την ιερή επιστήμη της Θεολογίας και τα αρχαία ελληνικά, γραμματική, ποίηση και μουσική. Σπουδαίο το ενδιαφέρον και ο ζήλος του για την μάθηση και την υπακοή. Μυήθηκαν στην χριστιανική πνευματικότητα και στο μοναχικό ασκητικό πνεύμα. Το 811 μ.Χ. ο δάσκαλός τους τους πήρε ως υποτακτικούς στην Μονή των Σπουδαίων . Ο Πατριάρχης Θωμάς τους χειροτόνησε ιερείς και τους έστειλε πρεσβευτές στην Ρώμη και στην Κωνσταντινούπολη για να στηρίξουν τους διωκόμενους Ορθοδόξους Χριστιανούς από τους εικονομάχους και επί πλέον να ενημερώσουν για τις απειλές και τη βία που ασκούσαν οι Άραβες Μουσουλμάνοι εναντίον του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Το 815 μ.Χ. πέθανε ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Α Ραγκαβές και ο νέος αυτοκράτορας Λέων ο Ε΄ ο Αρμένιος εγκαινιάζει μια σκληρότερη περίοδο για τους Ορθοδόξους απαγορεύοντας πλήρως την προσκύνηση και τιμή των ιερών εικόνων (με ποινή θανάτου για τους ανυπάκουους), καταστροφή των ιερών εικόνων και ασβέστωμα όλων των τοιχογραφιών.

Ο Θεοφάνης με τον δάσκαλό του Μιχαήλ και τον αδελφό του Θεόδωρο, αψηφώντας τον κίνδυνο και ομολογώντας την πίστη τους, παρουσιάστηκαν στον αυτοκράτορα και τον ήλεγξαν για το διάταγμά του. Αυτός δεν πτοήθηκε αλλά διέταξε βασανισμούς σκληρούς . Μετά τους βασανισμούς τους έκλεισαν στη φυλακή. Παρενέβει ο μελλοντικός εικονομάχος πατριάρχης Ιωάννης Γραμματικός να πείσει τους τρεις να αλλάξουν πίστη, αλλά μάταια η προσπάθεια Έπειτα, κλείνουν τους δυο αδελφούς σε ένα φρούριο στο Βόσπορο στερώντας τους ακόμη και την τροφή. Το 820 μ.Χ. με την δολοφονία του Λέοντα κόπασαν οι διωγμοί των Ορθοδόξων και τα δυο αδέλφια πήγαν και εγκαταστάθηκαν στην Ιερά Μονή Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Σωσθενίου στο Βόσπορο, όπου με τον υποδειγματικό ασκητικό αγώνα και τις πολλές επιστολές στερέωσαν την ορθόδοξη πίστη των κατοίκων της περιοχής. Αυτά μέχρι το 829, δηλαδή για εννέα χρόνια.

Τη χρονιά αυτή ανέρχεται στον αυτοκρατορικό θρόνο ο φανατικός εικονομάχος Θεόφιλος και εξαπολύει άγριο διωγμό εναντίον των ομολογητών ορθοδόξων. Τα δυο αδέλφια εξορίζονται στη νήσο Αφουσία. Πιστοί ομολογητές της Ορθοδοξίας συνέχισαν τον αγώνα, δεν πειθάρχησαν στον ηγεμόνα και ασκούσαν δριμεία κριτική κατά των εικονομάχων και του παλατιού. Ο αυτοκράτορας πληροφορήθηκε την δράση τους και τους κάλεσε στο παλάτι για απολογία. Οι δυο μοναχοί ομολογητές με θάρρος και παρρησία κατέκριναν τον αυτοκράτορα και ομολόγησαν την Ορθόδοξη πίστη τους. Τους βασάνισαν φρικτά και έγραψαν στα μέτωπά τους δώδεκα ιαμβικούς στίχους για τους λόγους των βασανιστηρίων τους. Για τον λόγο αυτό ονομάστηκαν Γραπτοί. Η συνέχεια είναι να ριχτούν στη πιο υγρή και σκοτεινή φυλακή για να πεθάνουν στην απομόνωση. Εκεί στη φυλακή δέχονται παρηγορητικές επιστολές από τον δάσκαλό τους Μιχαήλ και τον Άγιο Μεθόδιο με τις οποίες τους παροτρύνουν να αντέξουν τους διωγμούς και τα βασανιστήρια. Σε λίγο καιρό άλλη εξορία τους περιμένει. Εξορίζονται στην Απάμεια της Βιθυνίας, όπου οι κάτοικοι τους υποδέχονται με ενθουσιασμό. Εξαντλημένος από τις κακουχίες ο Θεόδωρος το 838 μ.Χ. κοιμάται εν Κυρίω.

Ο Θεοφάνης αψηφά την διαταγή του αυτοκράτορα και ενταφίασε ιεροπρεπώς το ιερό σκήνωμα συνθέτοντας, συγχρόνως, έναν εξαίσιο ποιητικό κανόνα. Ο ασεβής αυτοκράτορας δεν συγχώρεσε την πράξη του Θεοφάνη και επιβάλει νέα εξορία. Ο τόπος της εξορίας είναι η Θεσσαλονίκη. Συνεχίζει τον αγώνα και την προσπάθεια για την επικράτηση του Ορθοδόξου Δόγματος και την απόκρουση της αιρέσεως της εικονομαχίας. Το 842 πέθανε ο ασεβής Θεόφιλος και στον θρόνο ανέβηκε ο ανήλικος υιός του Μιχαήλ ο Γ ΄ με επίτροπο την μητέρα του Αγία Θεοδώρα, η οποία σταμάτησε τους διωγμούς, επανάφερε σε ισχύ τις αποφάσεις της Ζ΄΄Οικουμενικής Συνόδου και αναστήλωσε τις άγιες εικόνες. Ελευθέρωσε από τις φυλακές τους ομολογητές της Ορθοδοξίας. Ο Θεοφάνης ανακλήθηκε από την εξορία και ο Πατριάρχης Άγιος Μεθόδιος τον χειροτόνησε Μητροπολίτη Νίκαιας, όπου έζησε το υπόλοιπο του επίγειου βίου του. Ως άφθαστος ποιητής και υμνογράφος συνέθεσε πλήθος εκκλησιαστικών ύμνων.

Κοιμήθηκε ειρηνικά την 11η Οκτωβρίου του 845. Ανακηρύχτηκε άγιος και η σεπτή μνήμη του εορτάζεται την ημέρα της οσιακής κοιμήσεώς του.

Μυργιώτης Παναγιώης
Μαθηματικός 

Η Υπομονή είναι το ισχυρότερο φάρμακο.

Είπε Γέρων:

Η υπομονή είναι το ισχυρότερο φάρμακο που θεραπεύει τις μεγάλες και μακροχρόνιες δοκιμασίες. Οι περισσότερες δοκιμασίες μόνο με την υπομονή περνούν. 

Η μεγάλη υπομονή ξεδιαλύνει πολλά και φέρνει θεϊκά αποτελέσματα∙ εκεί που δεν περιμένεις την λύση, δίνει ο Θεός την καλύτερη λύση. 
Να ξέρετε ότι ο Θεός ευαρεστείται, όταν ο άνθρωπος περνά δοκιμασίες και υπομένη αγόγγυστα δοξάζοντας το άγιο όνομά Του. 
Γι’ αυτό να προσευχώμαστε να μας δίνη ο Καλός Θεός υπομονή, ώστε να τα υπομένουμε όλα αγόγγυστα και με δοξολογία.
Η ζωή μας σ’ αυτόν τον κόσμο είναι μια συνεχής άσκηση και ο καθένας μας ασκείται με διαφορετικό τρόπο... 

Πηγή: https://zpigikam.blogspot.com

Πηγή: https://synaxipalaiochoriou.blogspot.com/

agiotopia.gr

Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς. «όσοι τρώγουν τον λαό μου σαν άρτο δεν επεκαλέσθηκαν τον Θεό» (Ψαλμ. 13, 5).

«10. Εάν λοιπόν δεν δίδης στον πτωχό από τα δικά σου, και μάλιστα τα περισσεύματα, τουλάχιστον να μη τ’ αποκτάς σε βά­ρος του πτωχού· αν και ο δεσπότης των όλων Χριστός αποπέμ­ποντάς τους της αριστεράς μερίδος στο πυρ και καταρώμενος αυτούς, δεν τους καταδικάζει σαν άρπαγες, αλλά ως μη μεταδί­δοντας στους ενδεείς. 

Επομένως οι άρπαγες και οι άδικοι ούτε θ’ αναστούν για παρουσίασι και κρίσι, αλλά αμέσως για μεγα­λύτερη καταδίκη και κατάκρισι, αφού κι’ εδώ, όπως φαίνεται, αυτοί ποτέ δεν παρουσιάσθηκαν στον Θεό εντελώς από ψυχή· «διότι», λέγει, «όσοι τρώγουν τον λαό μου σαν άρτο δεν επεκαλέσθηκαν τον Θεό» (Ψαλμ. 13, 5). 

Ο πλούσιος του οποίου οι αγροί εκαρποφόρησαν αφθόνως (Λουκά 12, 16) και ο ενδεδυμένος με πορφύρα και βύσσο (Λουκά 16, 19) δικαίως καταδικάζονται, όχι διότι αδίκησαν κάποιον, αλλά διό­τι δεν μετέδωσαν από όσα δικαίως απέκτησαν αυτοί· διότι τα θησαυρίσματα είναι κοινά από τα κοινά ταμεία των κτισμάτων του Θεού. 

Πώς λοιπόν δεν είναι πλεονέκτης αυτός που οικειο­ποιείται τα κοινά, έστω και αν δεν είναι σαν εκείνο που σφετε­ρίζεται φανερά τα ξένα; Επομένως ο μεν πρώτος θα υποστή, αλλοίμονο, την φρικτή διχοτόμησι ως κακός δούλος, ο δε άλ­λος θα υποστή τα δεινότερα και φρικωδέστερα, και κανένας από τους δύο δεν θα μπορέση να τα διαφύγη, αν δεν δεξιωθή τους πτωχούς, ώστε ο ένας να διαχειρισθή καλώς τα εμπιστευ­μένα σ’ αυτόν από τον Θεό, ο δε άλλος να σκορπίση καλώς τα κακώς συναχθέντα».

Απόσπασμα

(Γρηγορίου Παλαμά Έργα, ΕΠΕ, τόμος 9, Πατερικαί Εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς»)

alopsis.gr 

Π. Αυγουστίνος Καντιώτης – Κλείστε τις τηλεοράσεις, που κάνουν πλύση εγκεφάλου.

Εις τα όπλα! Αγαπητοί μου! Ευρισκόμεθα εξ επόψεως και μόνο θεαμάτων εις εποχήν δεινής παρακμής, εις εποχήν πνευματικής κοπροφαγίας. Ο Σατανάς θριαμβεύει. Κάνει σημεία και τέρατα εις τον αιώνα μας.
Κεκελισμένων των θυρών κατορθώνει κάθε ημέρα να εισβάλλη εις όλα σχεδόν τα σπίτια δια της τηλεοράσεως και να κάνη πλύσιν εγκεφάλου εις μικρούς και μεγάλους. 

Δια κάποιο «κουτὶ τοῦ διαβόλου» ομιλεί παλαιά προφητεία, αποδιδόμενη εις τον άγιο Κοσμάν τον Αιτωλόν, και το «κουτὶ τοῦ διαβόλου» είνει η τηλεόρασις.

Και η Εκκλησία, η επίσημος Εκκλησία της Ελλάδος, τι κάνει; Καυτηριάζει το κακόν; Ομιλεί με την γλώσσαν του Ιερού Χρυσοστόμου; Εφαρμόζει τους ιερούς Κανόνας της Εκκλησίας κατά των «χριστιανῶν» ηθοποιών και των «χριστιανῶν» θεατών, οι οποίοι αρέσκονται εις την κοπροφαγίαν;

Ημείς φρονούμεν, ότι, εάν η Εκκλησία εφαρμόση τους ιερούς Κανόνας κατά των ηθοποιών που παρασκευάζουν και «σερβίρουν» κοπροφαγίας, δεν υπάρχει ανάγκη να προσφύγη εις κρατικά δικαστήρια. Έχει όπλον η Εκκλησία. Αλλά κινδυνεύει να σκουριάση!

«Χριστιανικὴ Σπίθα», η μικρά αυτή εφημερίς, προ τεσσάρων ετών εκήρυξε σταυροφορίαν κατά της αισχράς και εγκληματικής τηλεοράσεως. Σύνθημα μας: «ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΙΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΙΣ»! Κλείστε τις τηλεοράσεις μέχρι την ημέραν εκείνην, κατά την οποίαν το θέατρον, ο κινηματογράφος και η τηλεόρασις και όλα εν γένει τα μέσα μαζικής ενημερώσεως και διαφωτίσεως θʼ αλλάξουν, και από όπλα του διαβόλου θα γίνουν όλα όπλα του Χριστού. Εις το σύνθημα τούτο άνω των 3.000 χριστιανοί, άνδρες και γυναίκες, ως μας εγνώρισαν διʼ επιστολών, έκλεισαν τας τηλεοράσεις και ησθάνθησαν μεγάλην ψυχικήν ανακούφισιν. Ο Σατανάς εκτός της οικίας των.

πηγή: http://www.augoustinos-kantiotis.gr/
https://simeiakairwn.wordpress.com/

πηγή: http://yiorgosthalassis.blogspot.com

makkavaios.blogspot