Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2022

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης: Μόλις ανοίξουν τα μάτια μας, την ώρα που θα ξυπνήσουμε, αμέσως την ευχή, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με»

*Από το βιβλίο: «Η Τέχνη της Σωτηρίας (Τόμος Α’) – Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου»

…Προσοχή από την στιγμή που θα ξυπνήσει από τον ύπνο ο άνθρωπος. Επειδή είπαμε ότι ο διάβολος παρακολουθεί και γνωρίζει καλά τον σκοπό ότι «θα σηκωθώ για προσευχή», κι αυτός είναι προηγουμένως ετοιμασμένος και «σηκωμένος», για να το πούμε έτσι. Μόλις σηκωθώ, θα μου βάλει λογισμούς· θα μου φέρει εικόνες από τα διάφορα πράγματα της ζωής, ώστε να μου δώσει την πρώτη δόση, για να αρχίσει ο νους να θολώνει από εικόνες, να μην είναι πέρα για πέρα καθαρός, για να καθίσει να ξεκινήσει αυτήν την πρακτική μέθοδο της προσευχής.

Γι’ αυτό χρειάζεται μόλις ανοίξουν τα μάτια μας, την ώρα που θα ξυπνήσουμε, αμέσως το   με το στόμα, πολύ σιγανά, ώστε να προκαταλάβουμε τον διάβολο να μη μας βάλει αυτός την δική του προσευχή, η οποία είναι η όλη κακία του. Και αφού αρχίσουμε σιγά-σιγά και απαλά «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με», αμέσως πηγαίνουμε, νίπτουμε το πρόσωπο – δροσίζεται, ξεκουράζεται ο νους και ξυπνάει – βάζουμε κάτι στο στόμα για ενίσχυση, λίγο νεράκι ή κάτι άλλο κι αμέσως προσεκτικά λέμε το Τρισάγιο και το Σύμβολο της Πίστεως, την δόξα της Ορθοδοξίας.

Πριν κάνουμε τίποτα άλλο, αμέσως κάθισμα στο σκαμνάκι και αρχίζουμε την μελέτη της αναχωρήσεως. «Ποιον αγώνα έχει η ψυχή χωριζόμενη του σώματος!». Πόσον δακρύει η ψυχή τότε σκεπτόμενη ότι μετά την έξοδο την περιμένει το Κριτήριο του Θεού και ποία η προετοιμασία της; Βέβαια αυτά και τα υπόλοιπα δεν πρέπει να δημιουργήσουν εικόνες, αλλά μόνον λόγια και ο νους να παρακολουθεί την έννοια αυτών των σκέψεων. Και αφού σε λίγα λεπτά έλθει μία κατανυκτική, πενθική κατάσταση, κατόπιν αμέσως να αρχίσει η τοποθέτηση επί της μεθόδου της προσευχής.

Ο νους να διώξει κάθε μελέτη και σκέψη και να οδηγήσει τον εαυτό του, εκεί που θα αρχίσει η αναπνοή, η συγκρατημένη αναπνοή - όχι κατά φυσιολογικό τρόπο - άλλα κάπως συγκρατημένα. Έτσι με την εισπνοή και το σπρώξιμο του προς την καρδιά, να λέμε μια φορά την προσευχή εκπνέοντας τον αέρα. Ο νους θα μένει στην καρδιά και θα λέμε και πάλι μια ευχή. Εισπνέοντας και εκπνέοντας το όνομα του Χριστού ο νους θα στέκει προσεκτικώτατος! Θα κρατάει τον εαυτό του στην καρδιά, με τα μάτια ανοιχτά, μην τυχόν παρουσιασθεί καμία εικόνα…

… Και όταν γίνει κάτι τέτοιο, τότε είναι όπως συναντώνται δύο πρόσωπα που έχουν χωρισθεί πολλά χρόνια και σε δύο διαφορετικές ηπείρους· και στην συνάντηση αυτή, από την αγάπη που έχουν, καταλήγουν σε δάκρυα πολλά, σε μια εκδήλωση που φανερώνει την αγάπη και το «λειώσιμο» της καρδιάς…

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΔΕΙΤΕ:       ΕΔΩ

simeiakairwn.wordpress

«Πρωτόνοια»: Η πρώτη σκέψη που έρχεται στο νου μας μόλις ξυπνήσουμε

Μεγάλη σημασία δίνουν οι Πατέρες της εκκλησίας μας στην πρωτόνοια.

Στην πρώτη σκέψη δηλαδή που έρχεται στο νου μας μόλις ξυπνήσουμε. Και τι πιο ευλογημένο να σκεφτώ τον Θεό, την προσευχή μόλις ανοίξω τα μάτια μου;

Για άλλη μια μέρα, για άλλη μια ευκαιρία μετανοίας για άλλη πορεία προς τα όνειρά μου!

Αν η προηγούμενη μέρα μου ήταν μέσα στο θέλημα του Θεού, αν κοιμήθηκα ήρεμος, χωρίς τύψεις και αγωνίες δοσμένος στην προσευχή, είναι αναμενόμενο να ξυπνήσω συνεχίζοντας την κατάσταση αυτή.

Αλλά ακόμα και αν δεν συμβεί αυτό και σηκωθώ κακόκεφος, με αρνητικές σκέψεις ή έχοντας ακόμα τις

εικόνες από άσχημα όνειρα…ΣΤΟΠ!!!

Μαχαίρι και κόψιμο κάθε αρνητικότητος. Η πνευματική ζωή θέλει ΒΙΑ.

«Βιασταί γαρ αρπάζουσιν την βασιλείαν των ουρανών!»

Σηκωνόμαστε σταυρώνοντας το σώμα μας με το σημείο του σταυρού και λέμε-αν θέλουμε και εκφώνως ένα «ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο ΘΕΟΣ».

Δόξα σε Σένα Θεέ μου που μου δίνεις το δώρο της ζωής και τη δυνατότητα να σηκωθώ υγιής από το κρεβάτι.

Πόσοι άνθρωποι δεν ξυπνούν και πόσοι νοσηλεύονται στα νοσοκομεία ή πόσοι υπομένουν μια χρόνια αναπηρία και ταπεινώνονται εξυπηρετούμενοι από άλλους που συχνά δεν τους συμπεριφέρονται με αγάπη και συμπάθεια;;;….

Να σηκωθούμε νωρίς και να ευχαριστήσουμε τον Θεόν που η Ευσπλαγχνία Του μας χάρισε το φως της ημέρας και να Του ζητήσουμε να φωτίσει το νού και την καρδιά μας

Μοναχή Σωφρονία

ΠΗΓΗ

simeiakairwn.wordpress 

Ὅταν τά πράγματα πᾶνε καλά ξεχνᾶμε τόν Χριστό…

*»Ενθυμάσαι το Χριστό, όταν βρίσκεσαι σε κατάσταση ευτυχίας και ευημερίας; Τότε θα σε θυμηθεί και ο Χριστός, όταν βρεθείς σε δύσκολες καταστάσεις στη ζωή σου«. (Είπε Γέρων)

~Κάποιος είχε ένα συγγενή του στο νοσοκομείο. Κάποια μέρα πέρασε ένας βιβλιοπώλης από εκεί, και τον ρώτησε αν είχε κανένα θρησκευτικό βιβλίο, που να μιλάει για την αρρώστεια και τον πόνο, για να παρηγορηθεί ο συγγενής του. Πράγματι του έδωσε ένα.

Μετά από κάποιες μέρες ξαναπέρασε ο βιβλιοπώλης από τον θάλαμο εκείνου του ασθενούς και ρώτησε τον συγγενή του:

– Πώς πάει ο άνθρωπός σου;

– Πάει πολύ καλύτερα!

– Ε, ασφαλώς θα θέλεις να του πάρεις πάλι ένα θρησκευτικό βιβλίο!

– Όχι βέβαια, απάντησε εκείνος. Θα του πάρω κάποιο άλλο βιβλίο σήμερα, πιο «ευχάριστο», για να του ανέβει το ηθικό!

Θρησκευτικό ήταν το βιβλίο, όσο δεν πήγαινε καλά ο ασθενής, τώρα που έγινε καλύτερα, δεν του χρειάζονται τα θρησκευτικά. Τώρα που γίνεται καλά, να διαβάσει κανένα αστείο, κανένα φαιδρό…

Αυτοί είμαστε…

Όσο τα πράγματα δεν πάνε καλά, είμαστε γονατιστοί και ζητούμε την βοήθεια του Κυρίου και όταν τακτοποιηθούν τα ζητήματα, ξεχνούμε τον Χριστό, για να Τον θυμηθούμε στην επόμενη δυσκολία μας.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας

ΠΗΓΗ

simeiakairwn.wordpress

hristospanagia.gr 

Ὁ δεκάλογος τοῦ Χριστιανικοῦ Νόμου Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ: Οὐ κλέψεις

Δὲν θὰ κλέψεις (Ἐξ. 20:14), γιὰ νὰ μὴ σοῦ ἀνταποδώσει πολλαπλάσια τὴν τιμωρία ὁ Θεός, ποὺ γνωρίζει τὶς κρυφὲς πράξεις. 

Καλύτερα, λοιπόν, νὰ δίνεις κρυφὰ καὶ ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντά σου σ' ἐκείνους ποὺ ἔχουν ἀνάγκη, γιὰ νὰ λάβεις ἀπὸ τὸ Θεό, ποὺ βλέπει καθετὶ κρυφό, ἑκατὸ φορὲς περισσότερα καὶ ζωὴ αἰώνια στὸν μελλοντικὸ κόσμο.

πηγή 

Νοσηροί καιροί και ήθη διαστροφής – Καμπάνια οίκου μόδας δείχνει παιδιά να κρατούν φετιχιστικά αξεσουάρ!

Μια ακόμα διεστραμμένη καμπάνια αναδύθηκε από τον βούρκο του «δικαιωματισμού» - Η παιδική αθωότητα βάλλεται συνεχώς, στο όνομα της «προοδευτικότητας»

Καμπάνια – Balenciaga: Η προχωρημένη σήψη που εμφωλεύει στον μεταμοντέρνο πολιτισμό της Δύσης εξελίσσεται πλέον τόσο ραγδαία που δεν προλαβαίνουμε να μετρούμε «τέρατα και σημεία». Πριν προλάβει να σβήσει ο απόηχος ενός φαινομένου διαστροφής, εμφανίζεται άλλο. Πριν σβήσει μια φωτιά, αρπάζει άλλη.

Από: sportime.gr - Ελευθέριος Ανδρώνης

Διαφθορά και αποστασία έχουν γίνει πλέον ο κοινωνικός κανόνας και η ηθικότητα μια σπάνια εξαίρεση. Σημάδι του πόσο ο κόσμος έχει καταληφθεί από εωσφορική μανία, είναι πως όλο και πιο ανοιχτά επιχειρείται ο εκμαυλισμός του πιο υγιούς και αμόλυντου κομματιού της κοινωνίας. Των παιδιών.

Η περίπτωση της διαφημιστικής καμπάνιας του ισπανικού οίκου μόδας Balenciaga, είναι ένα ακόμη φαινόμενο που μαρτυρά πως η αρρωστημένη κουλτούρα της αποκτήνωσης και της ασυδοσίας, απειλεί με άμεσο αφανισμό την παιδική αθωότητα. Μόνο ένας νοσηρός και διεστραμμένος νους θα μπορούσε να συλλάβει την δημιουργία μιας διαφήμισης με κοριτσάκια 4-5 ετών που κρατούν λούτρινα αρκουδάκια – τσάντες τα οποία φορούν σαδομαζοχιστικά αξεσουάρ!

Λουκέτα, δερμάτινοι ιμάντες, φανέλες – δίχτυα και περιλαίμια φιγουράρουν στα αρκουδάκια που κρατούν τα χέρια των ανύποπτων παιδιών. Το ένα κοριτσάκι μάλιστα βρίσκεται επάνω σε ένα κρεβάτι (!) και το άλλο ξαπλωμένο πάνω σε έναν καναπέ με ποτήρια κρασιού μπροστά του! Πόσο βδελυρός μπορεί να γίνει ένας ανθρώπινος νους;

Οι επίμαχες διαφημίσεις κυκλοφόρησαν με την αφορμή της παρουσίασης της κολεξιόν του Balenciaga για την σεζόν Άνοιξη/Καλοκαίρι του 2023, η οποία έγινε στην εβδομάδα μόδας του Παρισιού.

Η διαφθορά των παιδιών γίνεται εικαστικό θέαμα

Εικόνες που «παντρεύουν» την αθωότητα με την διαστροφή για να την περάσουν ως μια «φυσιολογική» νέα πρόταση για τα παιδιά. Ουσιαστικά τα πραγματικά «αξεσουάρ» δεν είναι τα προϊόντα του οίκου μόδας, άλλα τα ίδια τα παιδιά που διακοσμούν την διαστροφή κάποιου ερεβώδους νου. Μια ελεεινή και τρισάθλια καμπάνια που κάλλιστα θα μπορούσε να πει κανείς πως φλερτάρει με τα όρια της παιδικής πορνογραφίας, δια της πλαγίας οδού. Ένας διάσημος οίκος μόδας της Ευρώπης, κλείνει το μάτι στην παιδεραστία με κάθε «μεγαλοπρέπεια», και κάποιοι ψάχνουν ακόμα να βρουν τι φταίει για την φρικτή δυσοσμία που αναδίδεται από τις κοινωνίες μας!

Ας αναλογιστούμε μόνο πως υπήρξαν γονείς που επέτρεψαν στα παιδιά τους να πάρουν μέρος σε αυτό το διαφημιστικό έκτρωμα, θεωρώντας πως συμμετέχουν σε κάτι το «προχωρημένο»! Υπήρξε διευθυντής, διαφημιστής, γραφίστας, στυλίστας, φωτογράφος και άλλα μέλη μιας ολόκληρης εταιρικής ομάδας που αντίκρισαν παιδάκια να κρατούν σαδομαζοχιστικά σύμβολα και δεν τους έκανε καμία αρνητική εντύπωση!

Ασφαλώς εδώ δεν πρόκειται περί… λάθους ή εσφαλμένης εκτίμησης, όπως λένε κάποιοι που μετέφεραν την είδηση και στρουθοκαμηλίζουν μέσα στον βούρκο της ανοησίας τους. Είναι μια επιτηδευμένη, μελετημένη και οργανωμένη καμπάνια που επιχείρησε να προάγει συνειδητά τον εκμαυλισμό των παιδιών. Μάλιστα σε μία από τις φωτογραφίες της καμπάνιας υπήρχε τοποθετημένο στο σκηνικό ένα έγγραφο που αφορούσε μια απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, σχετικά με μια υπόθεση παιδεραστίας! Μπορεί μετά τον σάλο που ξέσπασε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο οίκος να απέσυρε το διαφημιστικό με μια υποκριτική «συγγνώμη», άλλα το σχέδιο παραμένει σχέδιο και η ανωμαλία παραμένει ανωμαλία.

Ψυχολογικά τεστ από τους αναμορφωτές του κόσμου

Τα ασαφή όρια ηθικής που (δεν) υπάρχουν στον χώρο των τεχνών και της διαφήμισης, προσφέρουν το ιδανικό έδαφος ώστε να εμφανίζονται όλο και συχνότερα τέτοια εικαστικά εκτρώματα για να τεστάρονται οι αντιδράσεις της κοινωνίας και να γίνεται αντιληπτό κατά πόσο είναι έτοιμος ο κόσμος να συμβιβαστεί με την απόλυτη αποκτήνωση.

Οίκοι μόδας και εταιρίες προϊόντων που διοικούνται από διεστραμμένους ανθρώπους συμπορεύονται με την μηδενιστική κουλτούρα του δικαιωματισμού και παραβιάζουν μέτρο με το μέτρο το άσυλο της παιδικής αθωότητας για να δημιουργήσουν μια κόλαση επί γης. Είναι κάτι παραπάνω από αυτονόητο πως τέτοιες εταιρείες πρέπει να μποϊκοτάρονται.

Μέσω της διαφήμισης, της τηλεόρασης, της παιδείας, της τέχνης, της μόδας, του «star system», ακόμα και μέσω νόμων του κράτους, επιχειρούν να σeξουαλικοποιήσουν πλήρως τα παιδιά για να τα εντάξουν ως σκλάβους της σάρκας στον σατανικό κόσμο ακολασίας που οραματίζονται.

Το μοναδικό άσυλο για τα παιδιά

Ακόμη ευτυχώς, οι αρρωστημένες «εμπνεύσεις» που πετούν κάποιοι ως «πυροτεχνήματα» προκαλούν αποτροπιασμό και βδελυγμία σε πολύ κόσμο, άλλα η διαφθορά συνεχίζει να κατατρώει τον κοινωνικό ιστό και οι αντιστάσεις ολοένα και μειώνονται. Σε έναν κόσμο αθεόφοβης αποστασίας, οι ηθικοί κώδικες δεν αρκούν από μόνοι τους για να αποκρούσουν το πελώριο κύμα της διαφθοράς. Χρειάζεται και ο Θεός. Για την ακρίβεια χρειάζεται μόνο ο Θεός, γιατί ηθική χωρίς Θεό είναι οικοδόμημα χτισμένο στην άμμο που θα παρασυρθεί εύκολα από την κοσμοπλημμύρα της πλειοψηφίας.

Μπροστά σε τέτοια φρικιαστικά φαινόμενα, χρειάζονται σταθερές. Και δεν υπάρχει πιο ακλόνητη σταθερά από τις αιώνιες αλήθειες του ευαγγελίου. Οι αξίες του ευαγγελίου παρέχουν το απόλυτο καταφύγιο για τα παιδιά του κόσμου, αφού το παιδί είναι εικόνα που κατ’ εξοχήν καθρεφτίζει τον πάναγνο Χριστό. Στην διεστραμμένη κοινωνία μας πλέον, μόνο στην μορφή των παιδιών ξεκουράζεται πλήρως το βλέμμα του Θεού. Και τρέχει μανιασμένη η ανθρωπότητα για να το καταστρέψει και αυτό το σύνορο.

«Ος δ᾿ ἂν σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόντων εἰς ἐμέ, συμφέρει αὐτῷ ἵνα κρεμασθῇ μύλος ὀνικὸς εἰς τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ καταποντισθῇ ἐν τῷ πελάγει τῆς θαλάσσης», προειδοποίησε ο Χριστός
«Και όποιος θα σκανδαλίσει έναν απ’ αυτούς τους μικρούς που πιστεύουν σ’ εμένα, συμφέρει σ’ αυτόν να κρεμαστεί στον τράχηλο του μυλόπετρα που την γυρίζει ο όνος, και να καταποντισθεί στο βάθος της θαλάσσης».

Στην εποχή μας οι σκανδαλοποιοί δεν είναι μεμονωμένα πρόσωπα, άλλα ολόκληρες ομάδες σκέψης, ιδεολογίες, συλλογικότητες, συστήματα εξουσίας ακόμα και κράτη ολόκληρα. Γι αυτό και καταποντίζεται ολόκληρη η ανθρωπότητα στον πυθμένα της ιστορίας και γι’ αυτό είμαστε άξιοι να αντιμετωπίσουμε την οργή του Θεού

πηγή

Η φωτογραφία είναι από την ιστοσελίδα: freepen.gr 

Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2022

Μέγας Βασίλειος: «Να είναι σε σας σαν μία πικρή γεύση η ακρόαση των κοσμικών διηγημάτων, και κερήθρα μέλι τα διηγήματα των οσίων ανδρών"

….«Ο Μέγας Βασίλειος προστάζει: 

«Να είναι σε σας σαν μία πικρή γεύση η ακρόαση των κοσμικών διηγημάτων, και κερήθρα μέλι τα διηγήματα των οσίων ανδρών» (λόγ. ασκητικ. περί αποταγής)»….

Απόσπασμα

Από το βιβλίο «ΑΟΡΑΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ» του αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, έκδ. Β’, εν Αθήναις 1853, κεφ. Θ’, σελ. 23.

Γλωσσική προσαρμογή για την Κ.Ο.

πηγή

Μία Προφητεία για το σήμερα

"Δεν είναι σε θέση σήμερα, οι ταγοί της εκκλησίας μας, να βοηθήσουν το ποίμνιο και το αφήνουν να κατασπαράζεται! Αυτό είναι το θλιβερό! Τι να σας πω άλλο; 

Πολλές φορές βλέπουμε να δρουν οι εχθροί της πίστεως και να εισαγάγουν, νέες θεότητες και λατρείες και να μήν μπορούμε να κάνουμε τίποτα! Σε ποιόν να πάς να το πεις; Σε ποιόν να το καταγγείλεις; ΑΥΤΟ ΕΊΝΑΙ ΤΟ ΔΥΣΤΎΧΗΜΑ! Πονάει η ψυχή μου που σάς το λέω! Έρχονται άνθρωποι και μου λένε, πάτερ αυτό, πάτερ εκείνο! Τι να κάνουμε; Και δεν έχω το τρόπο να τους βοηθήσω! Να του πω που να πάνε; 

ΠΟΥ;

Δυστυχώς δεν είναι σε θέση οι εφημέριοί μας καί αυτοί οι οποίοι είναι τεταγμένοι να βοηθήσουν το ποίμνιο, ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ εις θέσιν να βοηθήσουν! 

Πείτε από άγνοια; 

Πείτε από αδιαφορία; 

Πείτε επειδή κι αυτοί παρασύρονται κάποτε; 

Ακούει κανείς γνώμες γύρω από τέτοια θέματα ΠΟΥ ΝΑ ΤΡΑΒΆΕΙ ΤΑ ΜΑΛΛΙΆ ΤΟΥ!

Θα σας πω κάτι που το έχω πει και πέρυσι: 

Αγαπητό ποίμνιο, ΒΟΗΘΉΣΤΕ ΕΣΕΊΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΌ ΣΑΣ! Μελετάτε τον λόγο του Θεού και βοηθήστε εσείς τον εαυτό σας.!! Εμείς ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΎΜΕ ΝΑ ΣΆΣ ΒΟΗΘΉΣΟΥΜΕ! 

Κι όχι μόνο αυτό, ορισμένες φορές ΣΑΣ ΡΙΠΤΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ, είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι, ΣΆΣ ΡΙΠΤΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΣΤΑ ΧΈΡΙΑ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΎ!

ΝΑΙ, γιατί κι εμείς ως ταγοί, ως κληρικοί, έχουμε γίνει κι εμείς θύματα αυτών των καταστάσεων! 

Δεν θέλω να σάς βάλω την υποψία για αυτούς που σας ποιμαίνουν. Αλλά δεν θέλω να σάς αφήσω και ξένοιαστους και να πείτε: ε, έχουν τον λόγον άλλοι, αυτό που θα μας πουν αυτό θα κάνουμε! ΌΧΙ! 

Να είμαστε ξυπνητοί άνθρωποι για να μπορούμε να προστατεύσουμε τον εαυτό μας, γιατί σήμερα ΔΕΝ ΣΑΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΎΟΥΝ, αυτοί που είναι τεταγμένοι να σας προστατεύουν!

Δεν ξέρω, κατά τά άλλα πολλά λέγονται και ακούγονται. 

Η εποχή μας έχει χαλάσει τους ανθρώπους. Είμαστε χαλασμένοι πλέον άνθρωποι!

Αν λοιπόν δεν ξέρεις μερικά πράγματα, πως θα προστατεύσεις αδερφέ μου, ΤΗΝ ΥΓΕΊΑ ΣΟΥ, και ΤΗΝ ΖΩΉ ΣΟΥ! Έτσι κι εδώ!

Αγαπητοί μου, μελετάτε τον λόγο του Θεού, κι αν συναντήσετε την αδιαφορία εκ μέρους ημών, τότε να πείτε: ΌΧΙ ΠΑΤΕΡ! ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΤΑ ΠΡΆΓΜΑΤΑ ΈΤΣΙ! 

Κι αν εσύ τα λές έτσι, εγώ τουλάχιστον θα προστατεύσω τον εαυτό μου!! 

Κι όχι μόνο τον εαυτό σας. 

Αλλά να προστατεύσετε και τους παραπέρα, τους πλαϊνούς σας, γιατί έτσι αγαπητοί μου, έτσι είναι ανάγκη να γίνει!!"

Μακαριστός π. Αθανάσιος Μυτιληναίος

ΠΗΓΗ

agiosioannisprodromos.blogspot 

Όσιος Πορφύριος: Η ελεημοσύνη

Όσιος Πορφύριος: Μία άλλη φορά μάς μίλησε για την ελεημοσύνη: «Είναι σαν να δανείζουμε τον Θεό. Να αποφεύγουμε να δίνουμε απ’ ευθείας την δωρεά μας και για να μην ταπεινώνουμε τον πτωχό, αλλά και για να μη δημιουργείται σ’ εμάς έπαρση και καλλιεργείται ό εγωισμός μας.

Να μην βοηθάμε με εγωισμό, αλλά να κατανοούμε ότι είμαστε απλώς ταμίες του Θεού.

Να βρίσκουμε κάποιον αξιόπιστο, μέσω του οποίου να δίδομε την ελεημοσύνη μας, κι έτσι θα αποφεύγουμε να λέμε π.χ. ό κακομοίρης, ό φτωχός, πού εμείς τον βοηθάμε κ.ο.κ. Διότι εγωισμός ίσον υπερηφάνεια, ίσον Διάβολος.

Άν συναντήσετε επαίτες έξω από την Εκκλησία, δώστε στα παιδιά σας να τούς τά δώσουν. Έτσι αποφεύγετε, κατά κάποιον τρόπο, όσα αναφέραμε προηγουμένως και καθοδηγείτε τά παιδιά σας στην αρετή της ελεημοσύνης.

Και βγάζοντας ένα βαθύ αναστεναγμό μου λέει: «’Άχ, βρε Γιαννάκη, πρέπει να σπουδάσουμε την θρησκεία μας για να γίνουμε χριστιανοί».

Μάς τόνιζε δε συχνά: «Όπου πηγαίνετε, και για ότι κάνετε να μην επιδεικνύεστε». Να έπιδεικνύωμεν, όμως, όπως λέει ό ‘Ιερός Χρυσόστομος, μεγάλην γενναιοδωρία κατά την ελεημοσύνη, ώστε δίδοντες ολίγα, να άξιωθώμεν να λάβωμε πολλά.
Και συνεχίζει ό Ιερός Χρυσόστομος:
«Μήπως δεν μπορούσε Αυτός, πού σου έδωσε αυτήν την τόσην αφθονίαν του πλούτου, να θεραπεύσει και την πτωχείαν εκείνου; Αλλά διά τούτο αφήνει αυτόν να υποφέρει από την πενίαν, ώστε και εκείνος να λάβει μεγάλο μισθό διά την υπομονή του, και εσύ να έχεις διά τον εαυτό σου την παρρησία εξ αιτίας της ελεημοσύνης… […]

Όταν, λοιπόν, συνειδητοποιήσεις ότι διά σε και την ιδικήν σου ωφελείαν παλεύει με την πτώχεια εκείνος και βασανίζεται από την πείνα, μην τον προσπεράσεις χωρίς να τον ελεήσεις, αλλά να γίνεις πιστός οικονόμος των όσων δόθησαν εις εσένα από τον Κύριον, ούτως ώστε, αφού παρηγορήσεις την πτωχεία εκείνου, να άποσπάσεις πολλήν εύνοιαν έκ των άνω».

Πάνω σ’ αυτό το θέμα γράφει ό Μέγας Βασίλειος: 
«Τον πλούτον, εάν τον φυλάσσης. δεν θα τον έχεις. Εάν τον σκορπίσεις (κατά τον τρόπο που παραγγέλλει ο Κύριος), δεν θα τον χάσης».

Από το βιβλίο «’Αγιος Πορφύριος και τα σεμινάρια ψυχοδυναμικής»

πηγή

Άγιος Νεῖλος Σόρσκυ, Τό πάθος τῆς ἀκηδίας

Η ακηδία 

Εάν μας αιχμαλωτίσει περισσότερο από τα άλλα πά­θη η ακηδία, τότε η ψυχή μας ευρίσκεται σε μεγάλο αγώνα. Είναι πολύ φοβερό αυτό το πονηρό πνεύμα. Συγγε­νεύει πολύ με το πνεύμα της λύπης και νικά ιδιαίτερα αυ­τούς που ευρίσκονται στη μοναξιά. 

Όταν εγερθούν πε­λώρια τα κύματα λογισμών και παθών εναντίον της ψυ­χής, εκείνη την ώρα ο άνθρωπος νομίζει ότι δεν θα λυτρωθεί ουδέποτε απ’ αυτά. Ο νοητός εχθρός του επιφέρει παντός είδους λογισμούς και σκέψεις ότι, εάν σήμερα εί­ναι τόσο άσχημα, αύριο θα είναι χειρότερα και μεθαύριο ακόμη χειρότερα. Έτσι του σφυρίζει στο νου ότι εγκαταλείφθηκε από τον Θεό, ότι του συμβαίνουν αυτά επειδή δεν τον φροντίζει ο Θεός, ότι αυτά συμβαίνουν μόνον σ’ αυτόν και σε κανέναν άλλον. Αλλά δεν είναι έτσι τα πράγματα, δεν είναι

Διότι όχι μόνο σε εμάς τους αμαρτωλούς συμβαίνουν αυτά, αλλά και στους αγίους Του, οι οποίοι διά μέσου των αιώνων ευαρέστησαν τον Θεό και γνώρισαν ότι είναι φιλάνθρωπος Θεός και Πατέρας και ότι από αγάπη και για την απόκτηση των αρετών μάς παι­δεύει με την πνευματική Του ράβδο.
Μετά όμως απ’ αυτά γρήγορα και αναμφίβολα έρχεται η αλλοίωση, η ψυχική αποκατάσταση και το έλεος του Θεού. Και ενώ σε εκείνη τη δύσκολη στιγμή δίνουν στον άνθρωπο όλα την εντύπωση ότι δεν θα μπορέσει να νικήσει το πανδαιμόνιο των λογισμών και παθών του, και όλες οι αρετές του φαίνον­ται ακατόρθωτες και μισητές, λόγω επενέργειας του σα­τανά, μετά από όλα αυτά ακολουθεί η θεία αλλοίωση. 

Όλα του φαίνονται ευχάριστα και ότι οι λυπηρές κατα­στάσεις δεν είναι τίποτε μπροστά σ’ αυτή την ειρήνη και ευλογία της επισκέψεως της θείας Χάριτος. Επί πλέον γί­νεται περισσότερο πρόθυμος για τις αρετές, εξίσταται απ’ αυτή την πνευματική μεταβολή και παίρνει απόφαση, όπως σε καμμία περίπτωση να μην παρεκκλίνει από την οδό των αρετών. Αντιλαμβάνεται ακόμη ο άνθρωπος ότι ο Θεός κατά το μέγα έλεός Του οικονομεί αυτά τα πράγ­ματα προς ωφέλεια και δοκιμασία του.

Γι’ αυτό αισθάνε­ται ότι περιβάλλεται από την αγάπη του Θεού, ότι Αυτός είναι πάντοτε κοντά στους πιστούς χριστιανούς και ότι ουδέποτε επιτρέπει να πειρασθούμε περισσότερο από τις δυνάμεις μας, διότι χωρίς την άδεια του Θεού, ο νοητός εχθρός δεν μπορεί να μας κάνει κανένα κακό. Διότι δεν εί­ναι στο θέλημα της ψυχής μας να πειρασθεί λίγο ή πολύ, αλλά στο θέλημα και την άδεια του Θεού. 

Με αυτές τις εμπειρίες ο αγωνιζόμενος χριστιανός γίνεται σοφός από τους πειρασμούς και βλέποντας αυτές τις εναλλαγές της Χάριτος στη ψυχή του, υπομένει καρτερι­κά τις διάφορες δοκιμασίες. Με αυτές ο μοναχός εκφράζει την αγάπη του προς τον Θεό, όταν τις υπομένει, και σι­γά-σιγά προοδεύει πνευματικά. Διότι τίποτε δεν προκαλεί στον μοναχό τόσους στεφάνους, όσο ο αγώνας κατά της ακηδίας, εάν ασκηθεί χωρίς χρονοτριβή στην ιερή εργασία, λέει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος. 

Κατά την περίοδο του αδυσώπητου πολέμου, πρέπει να εξοπλιστούμε εναντίον του πνεύματος της αχαριστίας και βλασφημίας, διότι με αυτά τα όπλα μάς πολεμά ο ε­χθρός την ώρα εκείνη. Ο σατανάς κυριεύει τότε τον άν­θρωπο με την αμφιβολία και το φόβο και του ρίχνει σαν βέλη τους λογισμούς, ότι δεν είναι δυνατόν να ελεηθεί από τον Θεό, να αποκτήσει τη συγχώρηση, να λυτρωθεί και σωθεί από τα βάσανα της αιωνίου κολάσεως. Μάλιστα και άλλους λογισμούς του υπαγορεύει, τους οποίους δεν μπορώ να γράψω, και εάν θελήσει να διαβάσει ή να εργασθεί δεν τον αφήνει ο πειρασμός. Γι’ αυτό, την ώρα εκείνη να διώχνουμε με δύναμη από κοντά μας την απελπισία και να μην αδιαφορούμε για την προσευχή. 

Να πίπτουμε για προσευχή με το πρόσωπό μας στη γη, διότι πολύ ωφελεί αυτή η στάση του σώματός μας και να προσευχόμαστε, όπως λέγει ο Μέγας Βαρσανούφιος: «Κύριε, βοήθη­σέ με τον αμαρτωλό· Θεέ μου, βλέπε την λύπη μου και ελέησόν με!»
Ή όπως διδάσκει ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος: «Δέσποτα, μη με αφήνεις να πειρασθώ περισ­σότερο από τις δυνάμεις μου· ούτε με τη λύπη ούτε με το ψυχικό πόνο, αλλά λύτρωσέ με και δος μου δύναμη για να μπορώ να τα υπομένω με ευχαριστία».
Ή αφού υψώσουμε τα μάτια και τα χέρια μας στον ουρανό, να προ­σευχηθούμε, όπως διδάσκει ο μακάριος Γρηγόριος ο Σιναΐτης γι’ αυτά τα πάθη, την ακηδία και πορνεία, τα οποία θεωρεί τα χειρότερα από όλα τα άλλα. 

Μ’ αυτό τον τρόπο αγωνιζόμενοι να αναγκάζουμε τον εαυτό μας, όσο είναι δυνατόν, στην ανάγνωση και στο εργόχειρο, τα οποία βοηθούν πολύ στην ώρα αυτού του πολέμου. Μερι­κές φορές συμβαίνει ο αγωνιζόμενος χριστιανός να μην αφήνει καθόλου να πλησιάσει ούτε ένα πάθος στη ψυχή του. Τότε είναι μεγάλη ανάγκη και ευκαιρία να επιδοθεί με όλη τη δύναμη της καρδιάς του στην προσευχή

Ενώ για την καταπολέμηση του πνεύματος της αχαριστίας και βλασφημίας να λέμε τα εξής: «Φύγε από κοντά μου, σατανά! Τον Κύριο και Θεό μου προσκυνώ και μόνο Αυτόν υπηρετώ και όλους τους πόνους και τις θλίψεις τα δέχομαι με ευχαριστία, διότι στέλνονται απ’ Αυτόν, για τη λύση των αμαρτημάτων μου.
Ιδού τι λέει ο Προφήτης Μιχαίας: «Οργήν Κυρίου υποίσω ότι ήμαρτον αυτώ» (7, 9). Ενώ η αχαριστία και βλασφημία θα επιστρέψουν στην κεφαλή σου και γρήγορα αυτό θα το καταλάβεις. Απομακρύνσου λοιπόν, από μένα· να σε καταστρέψει ο Θεός, ο οποίος με δημιούργησε κατ’ εικόνα και ομοίωσή Του». 

Εάν και μετά απ’ αυτά τα λόγια σε ενοχλήσει πάλι, ασχολήσου με κάποιο εξωτερικό – υλικό ή πνευματικό έργο, το οποίο θα σε ενισχύσει στην υπομονή και την ελπίδα, διότι απ’ αυτά πρέπει να πιαστεί η ψυχή, που θέλει να ευαρεστήσει τον Θεό, όπως γράφει ο άγιος Μακάριος.
Χρειάζεται όμως προσοχή στην επιλογή απασχολήσεως των εξωτερικών έργων, διότι με αυτά πολλές φορές μπλέ­κει και τις παγίδες του ο διάβολος για να μας φέρει στην ακηδία και να απομακρύνει την ψυχή μας από την ελπίδα του Θεού. Όμως ο Θεός ουδέποτε εγκαταλείπει τη ψυ­χή, η οποία ελπίζει σ’ Αυτόν, να πειρασθεί υπεράνω των δυνάμεών της, αφού ο Ίδιος γνωρίζει όλες τις αδυναμίες μας. 

Διότι, εάν οι άνθρωποι γνωρίζουν πόσο φορτίο μπο­ρεί να σηκώσει ο ημίονος, πόσο ο όνος, πόσο η καμήλα και βάζει στο καθένα, όσο μπορεί μόνο να μεταφέρει, κα­τά παρόμοιο τρόπο και ο αγγειοπλάστης, γνωρίζει σε πό­ση φωτιά θα ψήσει τα πήλινα σκεύη του, διότι με την περισσότερη φωτιά θα σπάσουν, ούτε πάλι θα τα βγάλει από τον φούρνο πριν την κανονική ώρα τους, διότι θα είναι άχρηστα. Εάν, λοιπόν, οι άνθρωποι έχουν τόση σύνεση, πόσο μάλλον περισσότερη και αμέτρητη είναι η σοφία του Θεού, ο Οποίος γνωρίζει ποιοι πειρασμοί και πόσοι πολεμούν την κάθε μία ψυχή προκειμένου να την κατα­στήσουν άξια για τη Βασιλεία του Θεού; Και όχι μόνο θα αξιωθεί της μελλούσης απολαύσεως των αγαθών, αλλά και εδώ λαμβάνει τις παρακλήσεις του Παναγίου Πνεύ­ματος

Όλα αυτά, όταν εμείς τα γνωρίζουμε καλά, να υπομένουμε με γενναιοψυχία και σιωπή στο κελλί μας. Μερι­κές φορές όμως ο άνθρωπος ωφελείται περισσότερο από την συνομιλία με άλλους, όπως λέγει ο Μέγας Βασίλειος. «Πολλές φορές, όταν είμεθα σε ακηδία, η ακατηγόρητη επίσκεψή μας σε άλλους αδελφούς και σε κατάλληλο καιρό και η συζήτηση μαζί τους, μπορεί να εξαφανίσει σε κάποιο μέτρο το πάθος της ακηδίας». 

Έτσι λοιπόν, ο αγωνιστής, αφού ενδυναμώνεται σταδιακά με την Θεία Χάρι και την προσωπική του εμπειρία, επιδίδεται με πε­ρισσότερο πόθο στον καλόν αγώνα των αρετών. Αλλά η εν ησυχία υπομονή είναι ωφελιμότερη, λέγουν οι Πατέ­ρες, οι οποίοι γνώρισαν αυτά με τον προσωπικό τους αγώνα.

(Οσίου Νείλου Σόρσκυ, Περί νοεράς εργασίας, εκδ. «Ορθόδοξος Κυψέλη», σ. 64-74)

πηγή  

Περί ύπνου και προσευχής

1.Ο ύπνος είναι σπουδαίο συστατικό της φύσεώς μας, απεικόνισις του θανάτου, αργία των αισθήσεων.
Είναι μέν ένας, αλλά όπως και η επιθυμία, έχει πλείστες αιτίες και αφορμές. Δηλαδή προέρχεται άλλοτε από την ανθρώπινη φύσι, άλλοτε από τα φαγητά και άλλοτε από τους δαίμονες. Μερικές φορές ίσως και από πολύ υπερβολική νηστεία, από την οποία εξασθενημένη η σάρκα, ζητεί να αυτοπαρηγορηθή με τον ύπνο.

2.Όπως η πολυποσία εξαρτάται και ενισχύεται από την κακή συνήθεια, έτσι και η πολυυπνία. Γι΄ αυτό ιδιαιτέρως στις αρχές της αποταγής ας αγωνισθούμε εναντίον της. Διότι είναι πολύ δύσκολο να θεραπεύση κανείς μία μακροχρόνια συνήθεια.

3.Ας παρακολουθήσωμε και θα ιδούμε πώς ενώ σημαίνει η πνευματική σάλπιγξ, δηλαδή το σήμαντρο, ορατώς μέν συναθροίζονται οι αδελφοί, αοράτως δε συνάγονται οι εχθροί. Έτσι άλλοι δαίμονες έρχονται στο κρεββάτι, μόλις σηκωθούμε, και μας πιέζουν να ανακλιθούμε πάλι. «Μείνε, μας λέγουν, έως ότου συμπληρωθούν οι προοιμιακοί ύμνοι, και έπειτα πηγαίνεις στην Εκκλησία». Άλλοι, ενώ παριστάμεθα στην προσευχή, έρχονται και μας βυθίζουν στον ύπνο. Άλλοι προξενούν έντονη και απροσδόκητη κοιλιακή ενόχλησι. Άλλοι μας προτρέπουν να ανοίγωμε συζητήσεις μέσα στο Κυριακό. Άλλοι παρασύρουν τον νου μας σε αισχρούς λογισμούς. Άλλοι μας κάνουν να ακουμπούμε σαν κουρασμένοι στον τοίχο. Ενίοτε μάλιστα συμβαίνει να μας προκαλούν και πάρα πολλά χασμουρητά.

Μερικοί από αυτούς επροκάλεσαν πολλές φορές γέλωτα τον καιρό της προσευχής, ώστε να κάνουν τον Θεόν να αγανακτήση εναντίον μας. Άλλοι μας βιάζουν να διαβάζωμε γρήγορα το Ψαλτήριο από ραθυμία, και άλλοι μας προτρέπουν να ψάλλωμε αργά από φιληδονία. Μερικές μάλιστα φορές κάθονται και στο στόμα μας και το καθιστούν κλειστό και δυσκολοάνοικτο.

4.Εκείνος πού αναλογίζεται ότι προσευχόμενος ίσταται ενώπιον του Θεού και το αισθάνεται αυτό στην καρδιά του, θα είναι στύλος ακλόνητος και δεν θα εμπαίζεται από κανένα δαίμονα από όσους προανέφερα.

Ο πραγματικός υποτακτικός, πολλές φορές μόλις σταθή στην προσευχή, γίνεται όλος φωτεινός και πασίχαρος∙ διότι είναι ο πύκτης παρασκευασμένος και φλογισμένος από πρίν με την ανόθευτη διακονία και υπακοή.

5.Σε όλους είναι δυνατόν να προσεύχωνται μαζί με το πλήθος των αδελφών, σε πολλούς όμως είναι πιο ταιριαχτό μόνο με έναν ομόψυχο. Όταν υμνής τον Θεόν με το πλήθος, δεν μπορείς να κάνης άϋλη προσευχή. Ας έχης όμως τότε ως νοερά εργασία την θεωρία των ψαλλομένων ή πάλι κάποια ωρισμένη προσευχή, έως ότου τελειώση ο στίχος του πλησίον σου.

6.Δεν επιτρέπεται να ασκής την ώρα της προσευχής κάποιο πάρεργο, για να μην ειπώ κάτεργο. Αυτό άλλωστε το εδίδαξε σαφώς ο Άγγελος πού εμφανίσθηκε στον Μέγαν Αντώνιο.

7.Η κάμινος δοκιμάζει τον χρυσό∙ η δε παράστασις στην προσευχή, τον ζήλο και την αγάπη των μοναχών προς τον Θεόν.

Εργασία επαινετή! Όποιος την κατέκτησε, και τον Θεόν πλησιάζει και τους δαίμονες εκδιώκει.

Ι.Μ.Παρακλήτου

πηγή 

Η σκληρότητα της ζωής και το πρόσωπο της Παναγίας

Η οικονομική κρίση την οποία βιώνουμε έφερε και πάλι το προσκήνιο την σκληρότητα της ζωής. Είναι κατάσταση την οποία ο κάθε άνθρωπος βιώνει, από τη στιγμή που γεννιέται (ο τοκετός είναι ο χωρισμός του παιδιού από την μητέρα του) μέχρι και τη στιγμή που φεύγει από αυτόν τον κόσμο (ο θάνατος είναι ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα, αλλά και ο χωρισμός του ανθρώπου από όλους τους συνανθρώπους του και τη ζωή όπως μέχρι τότε ο άνθρωπος τη γνωρίζει). 

Με τον ιδρώτα του προσώπου μας βγάζουμε τον «επιούσιο άρτο μας», με «ωδίνες» γεννούμε τα παιδιά μας, σταυρός είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, λιγότερες είναι οι χαρές από τις λύπες. Ακόμη και η όποια ηδονή την οποία γεύεται ο άνθρωπος είναι συνδεδεμένη με την οδύνη. Συνήθως, την ύπαρξή μας ταλανίζει ένα ερώτημα: «γιατί» αυτή η σκληρότητα; Με ποιο τρόπο μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε;

Στον προβληματισμό και τα ερωτήματα για την σκληρότητα της ζωής η Εκκλησία φέρνει ενώπιόν μας ένα πρόσωπο: αυτό της Υπεραγίας Θεοτόκου. Δεν μιλά για ιδέες, ούτε για
ψευτοφάρμακα, ούτε για υποκατάστατα που θα μας κάνουν να ξεγελαστούμε ότι δεν υπάρχει σκληρότητα και πόνος στη ζωή. Δεν λειτουργεί δηλαδή προσπαθώντας να ξεγελάσει τον άνθρωπο, υποσχόμενη παραδείσους σε όποιον πιστεύει στο Θεό. Άλλωστε, ο ίδιος ο Χριστός το επεσήμανε: «στενή η πύλη και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν» (Ματθ. 7, 14). Και αυτή η στενότητα και η θλίψη δεν πηγάζουν από το Θεό, αλλά από την εμπαθή κατάσταση του κόσμου λόγω της αμαρτίας, από τον χρόνο και την φύση που εκ των πραγμάτων συνδέονται με τη φθορά, από τον εαυτό μας που δεν μπορεί να βρει εύκολα τον αληθινό προσανατολισμό του, όντας εγωκεντρικός, από την ιδέα ότι σκοπός της ζωής είναι μόνο η ηδονή και η με κάθε τρόπο επιδίωξή της, αλλά και από το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της κοινωνίας με τους άλλους ανθρώπους που κι εκείνοι έτσι σκέπτονται, με γνώμονα την προσωπική τους ηδονή.

Γι’ αυτό και ο άνθρωπος που πιστεύει στο Θεό καλείται να νικήσει την σκληρότητα της ζωής, να μην αποκαρδιωθεί ούτε από τα σφάλματα και τις αμαρτίες του, ούτε από τις δοκιμασίες τις οποίες βιώνει. Στην παράδοση της Εκκλησίας μας υπάρχει ρεαλισμός. Η όποια βοήθεια δεν είναι στερεωμένη σε ψεύτικες υποσχέσεις, αλλά στην νέα πραγματικότητα της ανθρώπινης φύσης, όταν μπορεί να κοινωνήσει εν προσώπω με το Θεό.

Σε έναν από τους ωραιότερους ύμνους της περιόδου του Δεκαπενταυγούστου η Εκκλησία μας ψάλλει προς την Υπεραγία Θεοτόκο: 
«Ο γλυκασμός των Αγγέλων, των θλιβομένων η χαρά, χριστιανών η προστάτις, Παρθένε μήτηρ Κυρίου, αντιλαβού μου και ρύσαι των αιωνίων βασάνων». Με τα λόγια αυτά μάς δείχνει ποια ακριβώς είναι η Υπεραγία Θεοτόκος και γιατί μπορεί να μας βοηθήσει, καθώς και με ποιο τρόπο, να αντιμετωπίσουμε την σκληρότητα της ζωής.

Η Παναγία είναι ο γλυκασμός των Αγγέλων. Η λέξη σημαίνει την αγαλλίαση, δηλαδή την υπερβολική χαρά που δίνει πληρότητα, η οποία πηγάζει από την ίδια τη φύση του προσώπου ή του αντικειμένου που προκαλεί την αγαλλίαση. Είναι γλυκεία η Παναγία και προκαλεί γλυκύτητα και αγαλλίαση στους Αγγέλους. 

Η φράση αυτή μας καλεί να στρέψουμε την προσοχή μας πρώτον στο πρόσωπο και δεύτερον στο με ποιους κοινωνεί. Είναι γλυκεία η Παναγία γιατί η ίδια υπήρξε η Κεχαριτωμένη. Αυτή η οποία επέλεξε την αρετή ως περιεχόμενο της ζωής της και της ύπαρξής της. Και αρετή σημαίνει όχι απλώς η εμφάνιση προς τα έξω, με γνώμονα την συμπεριφορά, κάποιων θετικών στοιχείων που επιτρέπουν την κοινωνία με τους άλλους (π.χ. καλοσύνη, χαρά, ευγένεια), αλλά η παρουσία εντός του ανθρώπου της αλήθειας. Ενάρετος είναι ο άνθρωπος που ό,τι είναι εντός του, το φανερώνει και στη σχέση του με τους εκτός. Ο ενάρετος δεν μπορεί να είναι υποκριτής. Δεν τηρεί τους νόμους λόγω του φόβου, ενώ στην ιδιωτική του ζωή επαναστατεί και τους καταπατεί. Η Παναγία ό,τι ήταν εντός της, το φανέρωνε στους ανθρώπους. Γι’ αυτό η αρετή της ήταν αληθινή.

Αυτό το βλέπουμε να τονίζεται στα Ευαγγέλια σε κάθε αναφορά στο πρόσωπό της. Στον διάλογο με τον αρχάγγελο Γαβριήλ την στιγμή του Ευαγγελισμού, δεν φουσκώνει από υπερηφάνεια για την επιλογή του Θεού να κατοικήσει εντός της. Διατυπώνει τους προβληματισμούς της στον αρχάγγελο, λαμβάνει απαντήσεις που ήταν αδύνατον να καταλάβει στην πληρότητά τους, αλλά αποδέχεται το θέλημα του Θεού.

Στην επίσκεψή της στην Ελισάβετ, μετά τον μακαρισμό που δέχεται από αυτήν, η απάντησή της είναι «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον... ότι επέβλεψεν επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού» (Λουκ. 1, 46-48). Γνωρίζει ότι κάθε τι που της συμβαίνει δεν είναι κατόρθωμά της, αλλά η βίωση από την ίδια των μεγαλείων του Δυνατού Θεού και αυτό είναι τελικά η χαρά της. 

Στο θαύμα της Γέννησης εν ταπεινώσει θα κρατήσει στην καρδιά της όλα όσα θα δει και θα πορευθεί εν σιωπή και θαυμασμώ για τον Υιό του Θεού που κυοφόρησε, γέννησε και ανέθρεψε.

Το ίδιο θα κάνει ακούγοντας το χαιρετισμό του Συμεών και τον λόγο του περί της «ρομφαίας» του πόνου, που έμελλε να διαπεράσει την καρδιά της. Θα αποδεχθεί εν ταπεινώσει την επιτίμηση από τον δωδεκάχρονο υιό της στο ναό των Ιεροσολύμων, ενώ θα προτρέψει τους υπηρέτες στην Κανά να κάνουν υπακοή σε ό,τι Εκείνος τους ζητήσει, παρότι και πάλι θα γευθεί την επιτίμησή του.

Θα ακούσει τον Υιό της να λέει ότι «μητέρα μου και αδέλφια μου είναι όσοι κάνουν υπακοή στο θέλημα του Θεού» (Λουκ. 8,18) και θα αποδεχθεί ότι η μητρότητα δεν μπορεί να εγκλωβίσει τον Θεάνθρωπο σε μία κλειστή σχέση, αλλά ότι έκανε αυτό που έπρεπε για το παιδί της, όμως το χρέος της ήταν να το αφήσει ελεύθερο. Θα τον συνοδεύσει στο Σταυρό, πονώντας σιωπηλά. Θα Τον ακούσει να της λέει ότι άλλος θα είναι ο υιός της (ο Ιωάννης) από κει και πέρα.

Θα τον κηδεύσει, αλλά και θα τον επισκεφθεί στο μνήμα, θα Τον συναντήσει αναστημένο και θα ζήσει την μεγαλύτερη χαρά που μια Μάνα μπορεί να ζήσει μετά από έναν τέτοιο πόνο, θα είναι μαζί Του στην Ανάληψη, αλλά και με την πρώτη Εκκλησία στην Πεντηκοστή, συνεχίζοντας το έργο που Εκείνος έφερε στον κόσμο. Και θα Τον συναντήσει, ψυχή τε και σώματι στην Κοίμηση και την Μετάστασή της, νικώντας κοντά Του τον θάνατο.

Και μόνο η περιγραφή των αρετών της Παναγίας την καθιστούν γλυκεία εντός της. Κεχαριτωμένη, ταπεινή, άνθρωπος που σκέπτεται, αλλά δεν αφήνει τον λογισμό του να νικήσει την εμπιστοσύνη στο Θεό, αφοσιωμένη στο παιδί της, χωρίς όμως να του στερεί την ελευθερία, άνθρωπος πράος και ταυτόχρονα με επίγνωση πως ό,τι είναι δεν είναι κατόρθωμά της, αλλά βίωση των μεγαλείων του Θεού, αφοσιωμένη στον Θεάνθρωπο μέχρι το τέλος, ύπαρξη σιωπώσα, αυτή που ζει τον πόνο στα άκρα του, αλλά και τη χαρά της Ανάστασης και μέλος της Εκκλησίας, όπως όλοι.

Αυτή η εσωτερική, αγιοπνευματική κατάσταση, καθιστά την Παναγία γλυκασμό και για τους Αγγέλους. Γιατί οι Άγγελοι βλέπουν στο πρόσωπό της, στο πρόσωπο ενός ανθρώπου, μία ύπαρξη που έφτασε στην δική τους κατάσταση και την ξεπέρασε. Διότι δεν είναι μόνο η αρετή ή η διακονία του Θεού που έχουν οι Άγγελοι το χαρακτηριστικό της Παναγίας. Κυρίως είναι ο αγιασμός της, όχι απλώς μέσω της επικοινωνίας η της συνάντησης με το Θεό, αλλά χάρις στην παρουσία του Θεού εντός της, που σημαδεύει και νοηματοδοτεί την ύπαρξή της, κατάσταση που ούτε οι Άγγελοι μπορούν να βιώσουν στην πληρότητά της.

Προβάλλοντας την Υπεραγία Θεοτόκο ως τον γλυκασμό των Αγγέλων, η Εκκλησία την φέρνει στη συνέχεια ανάμεσά μας. Τη χαρακτηρίζει «χαρά των θλιβομένων». Μόνο κάποιος που έχει γευθεί την σκληρότητα της ζωής μπορεί να καταλάβει όσους θλίβονται εξαιτίας της. Μόνο η Μάνα που έχει χάσει το παιδί της μπορεί να καταλάβει τις μάνες αυτού του κόσμου που υποφέρουν για τις δοκιμασίες και την απώλεια των παιδιών τους.

Μόνο Εκείνη που νιώθει την αγωνία της απόρριψης των πολλών λόγω μιας εγκυμοσύνης, η οποία ήταν ακατανόητη για το περιβάλλον της, μπορεί να καταλάβει πώς αισθάνεται κάποιος που απορρίπτεται από τους συνανθρώπους του, για οποιονδήποτε λόγο. Μόνο Εκείνη που μεγάλωσε ένα παιδί έχοντας την δύναμη και την γενναιότητα να το αφήσει ελεύθερο, μπορεί να καταλάβει τον πόνο των γονέων που, αφού έκαναν ό,τι μπορούσαν για να δώσουν στα παιδιά τους ό,τι αγαθό, παίρνουν την γενναία απόφαση να τα αφήσουν ελεύθερα, ακόμη και μέσα στις δοκιμασίες, γνωρίζοντας πως δεν μπορείς να πετύχεις τίποτα αν δεν σεβαστείς το σπουδαιότερο δώρο που έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο, την ελευθερία.

Μόνο Εκείνη που έζησε την Ανάσταση, μπορεί τελικά να δώσει την παρηγοριά σε όσους θλίβονται για τους σταυρούς της ζωής και να τους βοηθήσει να αντέξουν, τόσο προσωπικά, όσο και συλλογικά. Μόνο Εκείνη που νίκησε τελικά και για τον ίδιο τον εαυτό της τον θάνατο, χάρις στην σχέση της με τον Υιό και Θεό της, μπορεί να γίνει ο οδοδείκτης για να ξεπεράσει ο καθένας από εμάς τον φόβο κάθε θανάτου είτε βιολογικού είτε πνευματικού είτε κοινωνικού, εξαιτίας της απώλειας της αγάπης.

Είναι ο γλυκασμός των Αγγέλων και η χαρά των θλιβομένων η Υπεραγία Θεοτόκος. Καθώς μάλιστα ζούμε σήμερα σ’ αυτήν την εποχή της μεγάλης κρίσης και αισθανόμαστε την αγωνία και την απελπισία τόσο σε προσωπικό, όσο και σε συλλογικό επίπεδο, η Εκκλησία τολμά να μας υπενθυμίσει, γιορτάζει δηλαδή το Πρόσωπο της Παναγίας μας.

Αυτήν που ο λαός μας, από την παράδοσή του, είχε μάθει να επικαλείται σε κάθε δύσκολη στιγμή του και να παίρνει δύναμη και θάρρος. Προσπαθούμε να πολεμήσουμε την κρίση με υλικά και οικονομικά όπλα, με μέτρα, με διαπραγματεύσεις, με εξάρτηση από αλλότριες δυνάμεις. Ίσως δεν υπάρχει και άλλος τρόπος κατά κόσμον. Έχουμε όμως αφήσει στην άκρη το πνευματικό μας όπλο. Στραφήκαμε στα υλικά αγαθά και σε έναν τρόπο ζωής, ο οποίος υποσχόταν ηδονή. Διαπιστώσαμε πικρά πόσο έξω πέσαμε στους υπολογισμούς μας και πόσο σκληρή είναι η πραγματικότητα. Ας επανέλθουμε λοιπόν στον τρόπο της σχέσης μας με την Παναγία.

Ας διδαχθούμε από την γνησιότητα και την αλήθεια που αποτύπωσε η αρετή της τόσο εντός της όσο και στους ανθρώπους και στον κόσμο, ας αλλάξουμε εν μετανοία νοοτροπία εμπιστευόμενοι το Θεό και θέτοντας άλλες προτεραιότητες στη ζωή μας και ας την επικαλούμαστε με πολλή προσευχή και ελπίδα για να λάβουμε την χαρά εκείνη που θα μας βοηθήσει να υπερβούμε την θλίψη , αλλά και να διέλθουμε την στενή οδό, όντας βέβαιοι για την τελική απόληξη και της δικής μας ζωής, που δεν είναι άλλη από την Ανάσταση.

Κι Εκείνη, ως «προστάτις των χριστιανών», θα μας συμπαρασταθεί, δίδοντάς μας δύναμη στην σκληρότητα αυτής της ζωής, και θα μας απαλλάξει από τα αιώνια βάσανα που συνεπάγεται η ζωή χωρίς Θεό.

πηγή 

«Ό εξαγνισμός της καρδιάς»

«Μετάνοια πραγματική είναι πρώτα να συναισθανθή ό άνθρωπος το σφάλμα του, να πόνεση, να ζήτηση συγχώρεση από τον Θεό, και μετά νά έξομολογηθη. Έτσι θα έρθη ή θεία παρηγοριά.

Γι’ αύτό πάντα συνιστώ μετάνοια και εξομολόγηση. Μόνον εξομολόγηση ποτέ δεν συνιστώ.»

– Γέροντα, ό Χριστός χωράει σέ όλες τις καρδιές;
-Ό Χριστός χωράει, οί άνθρωποι δέν Τον χωράνε, γιατί δέν προσπαθούν νά διορθωθούν. Γιά νά χωρέση ό Χριστός μέσα μας, πρέπει νά καθαρίση ή καρδιά. «­Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί, ό Θεός…»
– Γέροντα, γιατί τά άγρια ζώα δέν πειράζουν τους Αγίους;
– Αφού ημερεύουν οί άνθρωποι, ημερεύουν και τά άγρια ζώα και αναγνωρίζουν ότι ό άνθρωπος είναι αφεντικό τους.
Στον Παράδεισο, πριν από την πτώση, τά άγρια θηρία έγλειφαν τους Πρωτοπλάστους μέ ευλάβεια, αλλά μετά την πτώση πήγαιναν νά τους ξεσκίσουν.

Όταν ένας άνθρωπος επανέρχεται στην προπτωτική κατάσταση, τά ζώα τον αναγνωρίζουν πάλι γιά αφεντικό.

Σήμερα όμως βλέπεις ανθρώπους πού είναι χειρότεροι από τά άγρια θηρία, χειρότεροι από τά φίδια. Εκμεταλλεύονται απροστάτευτα παιδιά, τους παίρνουν τά χρήματα καί, όταν έρχωνται σέ δύσκολη θέση, τά ενοχοποιούν, καλούν τήν αστυνομία, τά πηγαίνουν και στό ψυχιατρείο.
Γι’ αυτό τόν 147ο Ψαλμό πού διάβαζε ό Άγιος Αρσένιος ό Καππαδόκης, για νά ημερέψουν τα άγρια ζώα και νά μήν κάνουν κακό στους ανθρώπους, τον διαβάζω, για νά ημερέψουν οι άνθρωποι και νά μήν κάνουν κακό στους συνανθρώπους τους και στά ζώα.
– Πώς επανέρχεται, Γέροντα, ό άνθρωπος στην προπτωτική κατάσταση;

– Πρέπει νά εξαγνισθή ή καρδιά.
Νά απόκτηση τήν ψυχική αγνότητα, δηλαδή ειλικρίνεια, τιμιότητα, ανιδιοτέλεια, ταπείνωση, καλωσύνη, ανεξικακία, θυσία. Έτσι συγγενεύει ό άνθρωπος με τον Θεό καί αναπαύεται μέσα του ή θεία Χάρις.

Όταν κάποιος έχη τήν σωματική αγνότητα, άλλα δεν έχη τήν ψυχική αγνότητα, δεν αναπαύεται ό Θεός σ’ αυτόν, γιατί υπάρχει μέσα του πονηρία, υπερηφάνεια, κακία κ.λπ. Τότε ή ζωή του είναι μιά κοροιδία. Από ‘δώ νά ξεκινήσετε τον αγώνα σας: Νά προσπαθήσετε νά αποκτήσετε τήν ψυχική αγνότητα.
– Γέροντα, μιά κακή συνήθεια μπορεί νά κοπή αμέσως;
– Κατ’ αρχάς πρέπει νά καταλάβη ό άνθρωπος ότι αυτή ή συνήθεια τον βλάπτει καί νά θελήση νά άγωνισθη, γιά νά τήν κόψη.
Χρειάζεται νά εχη κανείς πολλή θέληση, γιά νά μπόρεση νά τήν κόψη αμέσως. Όπως λ.χ. το σχοινί κάνει σιγά-σιγά μιά μικρή αυλακιά στο χείλος του πηγαδιού καί δεν γλιστρά πιά, έτσι καί κάθε συνήθεια λίγο-λίγο χαράζει μιά αυλακιά στην καρδιά καί δύσκολα βγαίνει από αυτήν.
Γι’ αυτό πρέπει πολύ νά προσέξη κανείς, νά μήν απόκτηση κακές συνήθειες, γιατί μετά χρειάζεται πολλή ταπείνωση καί πολλή θέληση, γιά νά μπόρεση νά τις άποβάλη.
Έλεγε ό Παπα-Τύχων: «Καλή συνήθεια, παιδί μου, αρετή · κακή συνήθεια, πάθη».
Πάντως διαπίστωσα ότι, όταν ό άνθρωπος, ενώ αγωνίζεται, συνεχίζη νά σφάλλη καί δεν άλλάζη, αιτία είναι ό εγωισμός, ή φιλαυτία καί ή ιδιοτέλεια.
Λείπει ή ταπείνωση καί ή αγάπη, καί έτσι εμποδίζεται ή θεία επέμβαση.

Δεν βοηθάει ο ίδιος ό άνθρωπος τον Θεό, γιά νά τον βοηθήση. Αν π.χ. τον βοηθήση ό Θεός νά ξεπεράση ένα πάθος του, θά τό πάρη επάνω του, θά ύπερηφανευθή, γιατί θά νομίζη ότι μόνος του τό ξεπέρασε, χωρίς την βοήθεια του Θεού.

Γέροντος Παϊσίου αγιορείτου, Λόγοι γ΄, Πνευματική αφύπνιση.

πηγή 

Σάββατο 26 Νοεμβρίου 2022

Η δυστυχία του σύγχρονου ανθρώπου

Του π. Γεωργίου Οικονόμου, Δρ. Θεολογίας στην ROMFEA.GR

Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι δυστυχισμένος. Η δυστυχία αυτή, μάλιστα, καταγράφεται τα τελευταία χρόνια και με στατιστικούς όρους.
Έχει δε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι, σύμφωνα με το Bloomberg, η Ελλάδα βρίσκεται στην τέταρτη θέση δυστυχίας και μιζέριας παγκοσμίως[1].

Ακολουθώντας την πρώτη Βενεζουέλα, την δεύτερη Αργεντινή και την τρίτη Νότια Αφρική. Βέβαια, οφείλουμε να διευκρινίσουμε ότι η μέτρηση αυτή γίνεται με οικονομικούς όρους, είναι όμως αδιαμφισβήτηση η ψυχολογική επιρροή των οικονομικών – ως βιωτικών μεριμνών – θεμάτων στην ζωή του ανθρώπου. Άλλωστε, για τον λόγο αυτό η οικονομική ψυχολογία αποτελεί ήδη εξειδικευμένο επιστημονικό και ερευνητικό τομέα[2].

Γιατί, όμως, είναι δυστυχισμένος ο σύγχρονος άνθρωπος; Τολμούμε να απαντήσουμε, και θα προσπαθήσουμε να το τεκμηριώσουμε τόσο στην Αγία Γραφή όσο και στην διδασκαλία συγχρόνων αγίων, ότι είναι δυστυχισμένος, γιατί επέλεξε συνειδητά και ελεύθερα να ζήσει μακριά από τον Θεό.
Ωστόσο, το να είναι κάποιος δυστυχισμένος δεν αποτελεί επιλογή για έναν χριστιανό!

Ο χριστιανός ακούει το σαφές πρόσταγμα του Παύλου˙ πάντοτε χαίρετε[3].
Και διδάσκεται την παράδοση της χαρμολύπης, που θεμελιώθηκε στα λόγια του Χριστού˙ ἡ λύπη ὑμῶν εἰς χαρὰν γενήσεται[4]. Μεταμορφώνει με την βοήθεια του Θεού το πένθος σε χαροποιόν πένθος.
Το δάκρυ σε κατάνυξη και προσευχή. Διδάσκεται να μην απελπίζεται ακόμα και όταν καίγεται στις φλόγες του άδη[5], γιατί γνωρίζει ότι μετά τον σταυρό ακολουθεί η ανάσταση.
Ζει την χαρά την αληθινή όχι ως ψυχοσυναισθηματική εμπειρία αλλά ως καρπό του Πνεύματος[6].
Αυτή η χαρά σημαίνει την συνάντηση του ανθρώπου με τον Θεό και πλημμυρίζει την καρδιά του ανθρώπου[7].
Ίσως, στο σημείο αυτό, βρίσκεται και η ουσία της αποτυχίας του σύγχρονου ανθρώπου. Ζει την δυστυχία, γιατί δεν επιτυγχάνει την ευτυχία. Αλλά αυτές οι δύο λέξεις, δυστυχία και ευτυχία, περιέχουν στην σύνθεσή τους την έννοια της τύχης.
Η έννοια αυτή, όμως, δεν μπορεί να θεμελιωθεί ούτε αγιογραφικά ούτε με άλλο θεολογικό τρόπο.

Η πίστη στην «τύχη» φανερώνει μια μοιρολατρεία και μια ανεύθυνη παραίτηση από την ζωή. Γεγονός, που επιβεβαιώνεται με την καταφυγή πολλών ανθρώπων σε καφετζούδες, χαρτορίχτρες, μέντιουμ, αστρολόγους και άλλους ομότεχνους, οι οποίοι βιομηχανοποίησαν την ανθρώπινη αγωνία και εμπορεύονται αδιάντροπα δήθεν προβλέψεις, καλοτυχία, εξευμένιση του κακού, αλλαγή της τύχης. Σε αυτούς καταφεύγουν, δυστυχώς, και πολλοί αφελείς ακατήχητοι χριστιανοί!
Αντί να καταφύγουν σε Εκείνον, που είναι ο Ίδιος η Οδός και η Αλήθεια και η Ζωή[8].
Η δε απομάκρυνση και αποστασία από Αυτόν σημαίνει ακριβώς την δυστυχία του σύγχρονου ανθρώπου, ο οποίος προσπάθησε να μετρήσει την ευτυχία με οικονομικούς και χρηματιστηριακούς δείκτες, με καταναλωτικά αγαθά, με απολαύσεις και ανέσεις.

Και αυτά σημαίνουν με την σειρά τους την καλλιέργεια και την φανέρωση ενός άθεου υλισμού, ενός ανέλπιδου μηδενισμού, ενός ιδιόμορφου μονοφυσιτισμού, που νοιάζεται αυτονομημένα για το σώμα και αγνοεί την ψυχή του ανθρώπου.
Μοναδική απάντηση στην δυστυχία του σύγχρονου ανθρώπου αποτελεί η πρόταση της Εκκλησίας. Επιστροφή στον Χριστό. Μετάνοια. Αγώνας και άσκηση.
Αναζήτηση της χαράς στην πηγή της, που είναι ο Ίδιος ο Κύριος. Αξίζει να μελετήσουμε, σχετικά, ορισμένες θαυμάσιες νουθεσίες του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη.
Λέει˙ ο Χριστός είναι το παν. Αυτός είναι η αγάπη μας, Αυτός ο έρωτάς μας. Από κει πηγάζει η χαρά. Η χαρά είναι ο ίδιος ο Χριστός. Είναι μία χαρά, που σε κάνει άλλο άνθρωπο.

Είναι μία πνευματική τρέλα, αλλά εν Χριστώ. Σε μεθάει σαν το κρασί το ανόθευτο, αυτό το κρασί το πνευματικό. Όσο μπορείτε να νηστεύετε, όσες μετάνοιες μπορείτε να κάνετε, όσες αγρυπνίες θέλετε ν' απολαμβάνετε˙ αλλά να είστε χαρούμενοι.
Να έχετε την χαρά του Χριστού. Είναι η χαρά, που διαρκεί αιώνια, που έχει αιώνια ευφροσύνη. Είναι η χαρά του Κυρίου μας, που δίνει την ασφαλή γαλήνη, τη γαλήνια τερπνότητα και την πάντερπνη ευδαιμονία. Η χαρά η πασίχαρη, που ξεπερνά κάθε χαρά.
Ο Χριστός θέλει κι ευχαριστείται να σκορπάει τη χαρά, να πλουτίζει τους πιστούς Του με χαρά. Η ουσία είναι να είμαστε μαζί με τον Χριστό. Να ξυπνήσει η ψυχή και ν'αγαπήσει τον Χριστό, να γίνει αγία.

Να επιδοθεί στον θείο έρωτα. Έτσι θα μας αγαπήσει κι Εκείνος. Θα είναι τότε η χαρά αναφαίρετη. Αυτό θέλει πιο πολύ ο Χριστός, να μας γεμίζει από χαρά, διότι είναι η πηγή της χαράς. Αυτή η χαρά είναι δώρο του Χριστού[9].

Αλλά και ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, στο ίδιο – πνευματικό – μήκος κύματος, διδάσκει˙ μόνον κοντά στον Χριστό βρίσκει κανείς την πραγματική, την γνήσια χαρά, γιατί μόνον ο Χριστός δίνει χαρά και παρηγοριά πνευματική. Όπου Χριστός, εκεί χαρά αληθινή και αγαλλίαση παραδεισένια. Όσοι είναι μακριά από τον Χριστό, δεν έχουν πραγματική χαρά.

Μπορεί να κάνουν όνειρα: «θα φτιάξω αυτό, θα φτιάξω το άλλο, θα πάω εδώ, θα πάω εκεί», μπορεί να απολαμβάνουν τιμές ή να τρέχουν στις διασκεδάσεις και να χαίρονται, αλλά η χαρά, που νιώθουν δεν είναι δυνατόν να γεμίση την ψυχή τους. Αυτή η χαρά είναι υλική, κοσμική χαρά, αλλά από υλικές χαρές δεν γεμίζει η ψυχή, και ο άνθρωπος μένει μ' ένα κενό στην καρδιά του. Η πνευματική χαρά είναι ζωή παραδεισένια.
Όσοι πέρασαν πρώτα από την Σταύρωση και αναστήθηκαν πνευματικά, ζουν την πασχαλινή χαρά. «Πάσχα, Κυρίου Πάσχα! Και μετά έρχεται η Πεντηκοστή! Και όταν φθάσουν πια στην Πεντηκοστή και δεχθούν την πύρινη γλώσσα, το Άγιο Πνεύμα, τότε όλα τελειώνουν[10]...

Για να τελειώσει, λοιπόν, η ανθρώπινη δυστυχία, σύμφωνα και με τις διδαχές των συγχρόνων Οσίων Πορφυρίου και Παϊσίου, χρειάζεται να κάνει ο άνθρωπος μόνο δύο βήματα. Πρώτο βήμα, η διάγνωση της αποστασίας του ανθρώπου από τον Θεό ως πνευματικής αιτίας της ανθρώπινης δυστυχίας.
Δεύτερο βήμα, η επιστροφή εν μετανοία σε Αυτόν και η αποκατάσταση της σχέσεως με ενσυνείδητη μυστηριακή ζωή. Αν γίνουν αυτά τα δύο βήματα ως έκφραση συνέργειας του ανθρώπου στο θείο θέλημα, τότε όλα τα υπόλοιπα ανήκουν στον Πανάγαθο Θεό.
Με την Χάρη, την αγάπη, το έλεος Του είναι ο Μόνος, που μπορεί να θεραπεύσει ως άνωθεν ιατρός την ανθρώπινη δυστυχία και να πλημμυρίσει με χαρά την καρδιά του ανθρώπου.
Χαρά, που δυστυχώς αδυνατεί να μετρήσει το Bloomberg, μέχρι τουλάχιστον να εφεύρουν το πνευματόμετρο.

[1]http://www.bloomberg.com/news/articles/2016-02-04/these-are-the-world-s-most-miserable-economies
[2]Πρβλ. ενδεικτικά˙ http://www.journals.elsevier.com/journal-of-economic-psychology/
[3]Α΄ Θεσ. 5, 16
[4]Ιω. 16, 20
[5]Αρχιμ. Σωφρονίου, ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, εκδ. Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, 200813, σ. 48 κ.ε.
[6]Γαλ. 5, 22
[7]Πρβλ. Ιω. 16, 22 – 24: πάλιν δὲ ὄψομαι ὑμᾶς καὶ χαρήσεται ὑμῶν ἡ καρδία, καὶ τὴν χαρὰν ὑμῶν οὐδεὶς αἴρει ἀφ' ὑμῶν. καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ἐμὲ οὐκ ἐρωτήσετε οὐδέν· ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὅσα ἄν αἰτήσητε τὸν πατέρα ἐν τῷ ὀνόματί μου, δώσει ὑμῖν. ἕως ἄρτι οὐκ ᾐτήσατε οὐδὲν ἐν τῷ ὀνόματί μου· αἰτεῖτε καὶ λήψεσθε, ἵνα ἡ χαρὰ ὑμῶν ᾖ πεπληρωμένη.
[8]Ιω. 14, 6
[9]Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Βίος και Λόγοι, εκδ. Ι.Μ.Χρυσοπηγής, Χανιά 2003, σ. 217 κ.ε.
[10] Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Πάθη και Αρετές (Λόγοι Ε΄), εκδ. Ι.Η.Ευ.Ιω. ο Θεολόγος, Σουρωτή Θεσσαλονίκης 2006, σ. 297 κ.ε.

πηγή

Το παραπάνω άρθρο είχε δημοσιευθεί στο παρών ιστολόγιο στις 24/6/2018


Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης: Μόλις ανοίξουν τα μάτια μας, την ώρα που θα ξυπνήσουμε, αμέσως την ευχή, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με»

*Από το βιβλίο: «Η Τέχνη της Σωτηρίας (Τόμος Α’) – Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου» …Προσοχή από την στιγμή που θα ξυπνήσει από τον ύπνο ο άνθρ...