Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου. Ὅπως δουλεύει τό μυαλό τοῦ ἀνθρώπου, ἔτσι τά ἐρμηνεύει ὅλα..

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Πόσο συμπαθής είναι ο ταπεινός άνθρωπος και πόσο αποκρουστικός ο υπερήφανος! Τον υπερήφανο κανείς δεν τον αγαπάει, ακόμη και ο Θεός τον αποστρέφεται. Βλέπεις, και τα μικρά παιδιά, αν δουν κανένα παιδί λίγο υπερήφανο, το κοροϊδεύουν, ενώ ένα παιδί σιωπηλό, συνετό, πόσο το εκτιμούν! Ή, αν δουν κανέναν να περπατάει καμαρωτός – καμαρωτός, τον παίρνουν μυρωδιά και τον κοροϊδεύουν.

+++

Όποιος θέλει να προβάλλει τον εαυτό του, τελικά γελοιοποιείται.

Θυμάμαι, όταν ήμουν στο Σινά, είχε έρθει ένας παπάς που τον έλεγαν Σάββα. Ήταν λίγο κενόδοξος, είχε και μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Μια μέρα οι Βεδουΐνοι ανέβαζαν στο μοναστήρι ένα βαρύ πράγμα με το βίντσι και, καθώς το σήκωναν, φώναζαν, για να συγχρονισθούν, “σάουα-σάουα”, δηλαδή “όλοι μαζί”. Τους άκουσε ο παπα-Σάββας κι έτρεξε αμέσως έξω.

-“Βρε, ακόμη δεν ήρθα, λέει, καί “Σάββα” φωνάζουν! Και εδώ όλοι με έμαθαν!”

Νόμιζε ότι οι Βεδουΐνοι φώναζαν “Σάββα, Σάββα”!

Μόλις το άκουσα, με έπιασαν τα γέλια! Είναι να μη γελάσεις;

Όπως δουλεύει το μυαλό του ανθρώπου, έτσι τα ερμηνεύει όλα…

Άμα ο άνθρωπος είναι λίγο φαντασμένος, όλα φαντασμένα τα ερμηνεύει…

 Από το βιβλίο “Πάθη και Αρετές”

https://proskynitis.blogspot.gr/2018/04/blog-post_29.html?m=1

hristospanagia.gr 

Αγία Νόννα παράδειγμα μητέρας και συζύγου.

Δυο δρόμοι υπάρχουν στην πορεία του ανθρώπου προς την κατά χάρη θέωση. Είναι ο δρόμος του μοναχισμού, της εγκατάλειψης του κόσμου τούτου και η αφιέρωση εις τον Θεόν. Μακριά από τις μέριμνες της καθημερινότητας αφοσιώνεσαι στη δοξολογία του Σωτήρα μας Χριστού με κόπους, με νηστεία και προσευχές. Είτε σε μοναστήρι, είτε σε σκήτη, είτε σε καλύβη. Μοναδική μέριμνα η ευαρέστηση του Κυρίου με κάθε τρόπο. O άλλος δρόμος είναι ο έγγαμος βίος, η δημιουργία οικογένειας και γεννήσεως παιδιών, αν ο Θεός ευδοκήσει. Βεβαίως η εργασία για να αποκτήσομε τα απαραίτητα για να ζήσουμε, η φροντίδα για τα υπόλοιπα μέλη της οικογενείας αποτελούν καθημερινό μέλημα. Πολεμά και αυτούς ο αντίδικος, προσπαθεί να διαλύσει την οικογένεια. Είναι παραδεκτό ότι βασικός πυλώνας μιας σωστής οικογένειας είναι η γυναίκα ως σύζυγος και ως μάνα. Θα γίνει αντιληπτό αυτό αν θυμηθούμε αυτό που ο θυμόσοφος λαός μας λέγει: πίσω από ένα πετυχημένο άνδρα κρύβεται μια γυναίκα. Ο ρόλος της γυναίκας μέσα στην οικογένεια είναι ιερός. Συμβάλλει τα μέγιστα για να στηθεί και να μεγαλουργήσει η οικογένεια. Εφ’ όσον η κάθε οικογένεια είναι το κύτταρο της κοινωνίας αυτό σημαίνει ότι η κοινωνία θα είναι σωστή, δεν θα έχουμε προβλήματα. Θα ρίξουμε σήμερα μια ματιά για να γνωρίσουμε μια γυναίκα της οποίας η συμβολή στην δημιουργία σωστής οικογένειας ήταν πάρα πολύ σημαντική. Δημιούργησε πραγματικά, μια άγια οικογένεια. Αναφερόμαστε στην Αγία Νόννα. Θα προσπαθήσουμε να γνωρίζουμε την αγία βωτή της. Στην Καππαδοκία του Πόντου, σε ένα μικρό χωριό ονομαζόμενο Αριανζό κοντά στη πόλη Ναζιανζό το 304 μ.Χ. γεννήθηκε η Αγία Νόννα. Οι γονείς της Φιλτάτιος και Γοργονία ήταν απόγονοι ευγενών και εύπορων οικογενειών της περιοχής. Ήταν θεοσεβείς και ενάρετοι. Φοβόντουσαν τον Θεό, δηλαδή τον σέβονταν, και ήθελαν να τον ευαρεστούν. Ο Θεός στο ευσεβές αυτό ανδρόγυνο χάρισε δυο παιδιά. Τον Αμφιλόχιο και την Νόννα. Ναι, τα παιδιά είναι δώρο του Θεού ανεκτίμητης αξίας. Οι γονείς γίνονται συνδημιουργοί του Θεού στην γέννηση ενός παιδιού. Η Νόννα η ταπεινή χριστιανή νέα ήταν η χαρά της οικογένειας και ήθελε να ευαρεστεί σε καθημερινή βάση τον Θεό. Ο Άγιος Γρηγόριος ο θεολόγος λέγει για την μητέρα του Νόννα: «Βλαστὸς εκ ρίζης ιερής και ευσεβούς». Όταν έφθασε η ώρα του γάμου της νυμφεύτηκε τον συμπατριώτη της Γρηγόριο. Ο Γρηγόριος ήταν νέος, γνωστός νομικός και σώφρων. Θα λέγαμε τυχερή η Νόννα. Υπήρχε ένα πρόβλημα‧ ο Γρηγόριος ήταν χριστιανός, αλλά αιρετικός. Τώρα θα λέγαμε άτυχη η Νόννα. Ο Γρηγόριος πίστευε στην αίρεση των Υψισταρίων, δηλαδή δεχόταν τον Ύψιστο μονοπρόσωπο και δεν πίστευε στην Τριαδικότητά του. Δέχτηκε η Νόννα ως ευλογία το πρόβλημα. Γνωρίζουμε ότι ο Θεός στέλνει πειρασμούς ή επιτρέπει για την δική μας ψυχική ωφέλεια και τέτοιους που μπορούμε να αντέξουμε. Ποτέ δεν θα μας φορτώσει ο Θεός ένα σταυρό βαρύ που να μη μπορούμε να σηκώσουμε. Τα πάντα γίνονται για το δικό μας καλό αν και πολλές φορές το αμφισβητούμε. Η Νόννα σήκωσε τον σταυρό της με συνεχή προσευχή και δάκρυα για τον πλανηθέντα σύζυγο. Σιγά σιγά με συζήτηση, νουθεσία, προσευχή δακρύβρεκτη ο σύζυγός της Γρηγόριος επανήλθε στον σωστό δρόμο. Αντιλήφθηκε το λάθος του, το διόρθωσε και έγινε πιστός Ορθόδοξος Χριστιανός. Προχώρησε πνευματικά και έγινε κληρικός. Έφθασε στον βαθμό του επισκόπου και μάλιστα η Αγία μας Εκκλησία τον κατέταξε στην χορεία των Αγίων. Η μνήμη του τιμάται την πρωτοχρονιά. Το αντρόγυνο Γρηγόριος -Νόννα είχε και άλλο σταυρό να κουβαλήσει. Ο Θεός δεν τους χάριζε παιδιά, παρά το ότι ζητούσαν να τους χαρίσει. Πράγματι, η Νόννα σε προχωρημένη ηλικία γέννησε τρία παιδιά. Τον Γρηγόριο, «που τον προσφέρει δώρο στον Θεό, αυτόν που γύρευε να λάβει», τη Γοργονία και τον Καισάριο. Μεγάλη η χαρά του Γρηγορίου και της Νόννας και η δοξολογία προς τον Θεό που άκουσε τις προσευχές τους και τους δώρισε τρία παιδιά, μεγάλος και ο πόθος τους να δώσουν το παιδί τους ζωντανή προσφορά στον Θεό. Η Αγία Νόννα γίνεται η παιδαγωγός για τα τρία παιδιά. Με την Αγία Γραφή στα χέρια, με την προσευχή, τη διδασκαλία και προπάντων με το ενάρετο παράδειγμα και με την αγάπη της. Θα έλεγε κανείς ότι μέσα σε αυτή την οικογένεια επικρατούσε «παροξυσμός αγάπης». Η αγάπη, ξέρουμε, είναι πηγή χαράς και ευτυχίας στην οικογένεια. Για τα παιδιά της αφιέρωνε ολονύχτιες προσευχές για να τα αναδείξει ανθρώπους του Θεού, «χριστοφόρους ναούς», «αθλητάς επουρανίους». Γράφει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος για τη μητέρα του: «Άλλη φημίζεται για κόπους της μέσα στο σπίτι, άλλη για ομορφιά και φρονιμάδα της, άλλη για έργα ευσεβείας ή γι’ ασθένειες στο σώμα, ή για δάκρυα, για προσευχές, για περίθαλψη πτωχών. Η Νόννα καλοτυχίζεται για όλα.» Η Αγία Νόννα ήταν φιλόπτωχος και ελεήμων όπως και ο σύζυγός της. Για τις ελεημοσύνες και τις φιλανθρωπίες είχαν κοινό ταμείο. Επιθυμούσαν με τα αγαθά έργα τους να κληρονομήσουν την Βασιλεία των Ουρανών. Ήθελαν το σπίτι τους να είναι το απάνεμο λιμάνι,. Να βασιλεύει η άγια και ειρηνική ατμόσφαιρα. Προσπαθούσαν να τους κυβερνά το Άγιο Πνεύμα και όχι ο κόσμος της αμαρτίας. Μιλούσε, η Αγία, στους οικείους της για «τον απύθμενον ωκεανόν της θείας ωραιότητος! Άναβε τον πόθο για την αιωνιότητα! 

Η μνήμη της Αγίας τιμάται την 5η Αυγούστου και των τέκνων της : Αγίου Γρηγορίου Ναζιανζού ή Θεολόγου στις 25 Ιανουαρίου, του Αγίου Καισάριου στις 9 Μαρτίου και της Αγίας Γοργονίας στις 23 Φεβρουαρίου.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός 

Ὅταν χαθεῖ ἡ ντροπή ἀπὸ τὶς γυναῖκες..

“Μεγάλη εκτίμηση έτρεφε ο Άγιος για τις σεμνές γυναίκες, όπως η μητέρα του Ανθούσα.

Αυτές οι γυναίκες, οι Αγίες γυναίκες, κρατούν στα χέρια τους την οικογένεια και την κοινωνία κατ’ επέκταση.

Όσο για τις αναιδείς.. είναι πηγή πόνου, δυστυχίας και ισοπεδώματος των πάντων. 

Γι’ αυτό όταν πληθυνθούν αυτές οι  γυναίκες το τέλος του κόσμου θα είναι αναπόφευκτο,

διαβεβαιώνει ο Άγιος Χρυσόστομος’.

https://www.facebook.com/johnny.bee.353

https://agiopneymatika.blogspot.com/2019/04/blog-post_91.html

hristospanagia.gr

«Αὐτούς πού προσέχουν τόν ἑαυτό τους καί ἀποβλέπουν στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, συχνά ἡ θεία χάρη τούς διδάσκει τά πρέποντα μέ ἀνθρώπους ἁπλοϊκούς καί ἀμαθεῖς. Οἱ ταπεινόφρονες καταδέχονται νά διδάσκονται καί ἀπό τούς τυχόντες»

Ὑπόθεση ΛΗ΄(38)

«ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

 Ἀπό τόν βίο τοῦ ἁγίου Ἐφραίμ

 Ὁ μέγας Ἐφραίμ ἦταν πάντοτε ἀπασχολημένος μέ ἱερές σκέψεις καί σχεδόν ἀδιάκοπα ἔβλεπε νοερά τήν ἡμέρα τῆς κρίσεως καί πενθοῦσε ἀκατάπαυστα, γι᾿ αὐτό καί ἔφευγε μακριά, ὅπως ὁ ψαλμωδός1, καί ἀπέφευγε κάθε θόρυβο καί τρικυμία καί ταραχή τῆς ζωῆς καί ἔμενε στήν ἔρημο. Πηγαίνοντας πάλι ἀπό τόπο σέ τόπο γιά νά ὠφελήσει καί νά οἰκοδομήσει ψυχές, καταπώς τόν κινοῦσε τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἄφησε κάποτε τήν πατρίδα του μέ ἐντολή τοῦ Θεοῦ, ὅπως ὁ ἱερός Ἀβραάμ2, καί πῆγε στήν Ἐδεσσα τῆς Μεσοποταμίας, ἀπό τή μιά γιά νά προσκυνήσει τά ἱερά της λείψανα καί προσκυνήματα, καί ἀπό τήν ἄλλη γιά νά συναντήσει κανέναν ἀπό τούς μορφωμένους καί νά πάρει ἀπό αὐτόν καρπό γνώσεως. Γι᾿ αὐτό καί παρακάλεσε τόν Θεό λέγοντας:«Ἰησοῦ Χριστέ, Δέσποτα καί Κύριε τοῦ σύμπαντος, ἀξίωσέ με, μπαίνοντας στήν Ἔδεσσα, νά συναντήσω ἕναν τέτοιον ἄνθρωπο πού νά μπορεῖ νά μιλήσει μαζί μου γιά τήν οἰκοδομή καί τήν ὠφέλεια τῆς ψυχῆς».

Ἔτσι προσευχήθηκε· καί ὅταν ἔφτασε στήν εἴσοδο τῆς πόλης καί πέρασε τήν πύλη της, ἦταν σκεφτικός καί ὅλος προσοχή καί φροντίδα, καθώς συλλογιζόταν πῶς θά συναντοῦσε ἐκεῖνον τόν ἄνθρωπο καί τί θά τόν ρωτοῦσε καί ποιά ὠφέλεια θά κέρδιζε. Καθώς λοιπόν βάδιζε ἔτσι σκεφτικός, τόν συνάντησε μιά γυναίκα, καί μάλιστα πόρνη· αὐτό ὅμως ἦταν ἀπό τόν Θεό πού πολλές φορές, μέ τρόπο μυστηριώδη καί ἀνεξερεύνητο, κάνει νά βγεῖ καλό ἀπό τό κακό.

Ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ λοιπόν, μέ τό πού συνάντησε τήν πόρνη ἐντελῶς ἀντίθετα μέ ὅ, τι περίμενε, στάθηκε νά τήν κοιτάζει ἐπίμονα μέ ἀπορία, ἀνήσυχος καί ταραγμένος, ἐπειδή δέν ἔγινε αὐτό πού ζήτησε στήν προσευχή του ἀλλά τό ἔντελῶς ἀντίθετο. Ἐκείνη πάλι, βλέποντας τον νά τήν κοιτάζει ἔτσι, τόν κοιτοῦσε κα΄ιαὐτή διαπεραστικά.

Ἀφοῦ κοιτάζονταν ἔτσι γιά πολλή ὥρα, θέλησε ὁ μέγας νά τήν κάνει νά ντραπεῖ καί νά τή φέρει στή συστολή πού ταιριάζει στίς γυναῖκες. «Τί λοιπόν, γυναίκα;» τῆς εἶπε. «Δέν κοκκινίζεις νά μέ βλέπεις μέ τά μάτια ἔτσι καρφωμένα ἐπάνω μου;» Καί ἐκείνη ἀπάντησε: «Σ᾿ ἐμένα ἔτσι ταιριάζει, νά βλέπω ἐσένα, γιατί ἔχω πλαστεῖ ἀπό τή δική σου πλευρά3. Ἐσύ ὅμως δέν πρέπει νά κοιτάζεις ἐμένα, ἀλλά τό χῶμα ἀπό τό ὁποίο πλάστηκες».

Ὅταν ὁ Ἐφραίμ τό ἄκουσε αὐτό χωρίς διόλου νά τό περιμένει, εὐγνωμονοῦσε τή γυναίκα, ἐπειδή τόν ὠφέλησε πολύ, καί εὐχαριστοῦσε θερμά τόν Θεό, ὁ ὁποῖος πολλές φορές μπορεῖ νά ὠφελεῖ πολύ περισσότερο ἀπό ἐκεῖ πού δέν τό περιμένει κανείς, παρά ἀπό ἐκεῖ πού τό περιμένει.

 Ἀπό τό βίο τοῦ Ἁγίου Ἀρσενίου

 Ὁ μέγας Ἀρσένιος εἶχε πολύ μεγάλη μόρφωση, καί κοσμική καί χριστιανική, καί ξεπερνοῦσε, μποροῦμε νά ποῦμε, ὅλους τούς ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς του στήν πολυμάθεια καί τήν ἀρετή, γι᾿ αὐτό καί ἀπό ὅλους διάλεξε αὐτόν ὁ βασιλιάς Θεοδόσιος γιά παιδαγωγό τῶν γιῶν του, τοῦ Ὀνωρίου καί τοῦ Ἀρκαδίου. Ὡστόσο, ἄν καί ἦταν μορφωμένος, ἀλλά καί στή Σκήτη εἶχε ἀσκητέψει πολύν καιρό καί εἶχε ἀποκτήσει περισσότερη θεϊκή γνώση, εἶχε τόση ταπείνωση, ὥστε δέν ντρεπόταν νά ρωτᾶ καί τούς πιό ἄξεστους καί νά ὠφελεῖται ὅσο γινόταν ἀπό αὐτούς.

Κάποτε τόν εἶδε κάποιος νά ρωτᾶ ἕναν Αἰγύπτιο μοναχό καί νά τόν συμβουλεύεται σχετικά μέ λογισμούς. Αὐτό τοῦ φάνηκε πολύ παράξενο καί ζήτησε νά μάθει τήν αἰτία. Ὁ Ἀρσένιος ἀποκρίθηκε: «Δέν τό ἀρνοῦμαι ὅτι ἔχω ἀξιόλογη μόρφωση. Ὁμολογῶ ὅμως ὅτι τήν ἀλφαβήτα αὐτοῦ τοῦ ἄξεστου δέν τήν ἔμαθα ἀκόμη». Μέ αὐτό πού εἶπε ἐννοοῦσε τή θεάρεστη πράξη καί γνώση.

 Κάποια ἄλλη φορά ὁ ἀξιοθαύμαστος Ἀρσένιος πῆγε στόν ποταμό γιά νά ταξιδέψει μέ τό πλοῖο, καί κάποια Αἰθιόπισσα τόν ἔπιασε ἀπό τή μηλωτή. Αὐτός τή μάλωσε πολύ αὐστηρά, καί ἐκείνη τοῦ ἀπάντησε: «Ἄν εἶσαι μοναχός, Ἀρσένιε, πήγαινε στό βουνό». Τά λόγια της αὐτά φάνηκαν ὠφέλιμα στόν Ἀρσένιο.

Τέλος καί τῇ Τρισηλίῳ Θεότητι

κράτος,αἶνος καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.

hristospanagia.gr 

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς. Ἀπό τότε πού ἐμφανίσθηκαν σέ ἐμᾶς οἱ ἐφημερίδες, ἡ ἀνάγνωση τους ἔγινε ἡ πρωινή προσευχή τοῦ μοντέρνου ἀνθρώπου…

*Από τότε πού εμφανίστηκαν σε μας οι εφημερί­δες, ή ανάγνωση δηλαδή των εφημερίδων, έγιναν ή «πρωινή προσευχή του μοντέρνου ανθρώπου». Αυτός ό «μοντέρνος» άνθρωπος μεταλλάσσεται γοργά σε «υπάνθρωπο» του οποίου ό πρόγονος μα και ό έσχα­τος απόγονος είναι ό «απάνθρωπος». 

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/09/blog-post_814.html

hristospanagia.gr 

Γέρων Ἀμβρόσιος Λάζαρης: «Τότε θά μείνουν δύο ἑκατομμύρια Ἕλληνες πιστοί στόν Κύριο. Ἀπό αὐτούς θά βγοῦν μάρτυρες»

-Παιδί μου, οι μοναχοί είναι άνθρωποι. Υπάρχουν και καλοί και κακοί. Εμείς θα έχουμε πυξίδα στη ζωή μας τους καλούς, σαν τον Γέροντα Παΐσιο, τον Γέροντα Πορφύριο, τον Γέροντα Ιάκωβο.

Δεν είμαστε άξιοι να κρίνουμε κανέναν, ούτε τους κακούς. Μπορεί ένας αμαρτωλός να πει αύριο ένα «ήμαρτον» και να τον συγχωρήσει ο Θεός και να πάει πιο γρήγορα στον Παράδεισο από σένα. Γι’ αυτό, μην κρίνεις.

Αυτά που θα δουν τα μάτια μας και θ’ ακούσουν τ’ αυτιά μας από εδώ και πέρα, δεν θα τα έχουμε ποτέ ξαναδεί ούτε ξανακούσει. Μέσα στην επόμενη εικοσαετία (σ.σ.: αυτά ειπώθηκαν το 1997), θα γίνουν φοβερά πράγματα.

…Θα υπάρχει φτώχεια, λιμός, θα κλείσουν και τα σύνορα. Εσύ θα ζεις, εγώ δεν θα ζω (σ.σ.: Ο γέροντας κοιμήθηκε το 2006). Θα ζεις και θα το θυμάσαι. Τότε θα μείνουν δύο εκατομμύρια Έλληνες πιστοί στον Κύριο. Από αυτούς θα βγουν μάρτυρες. Ο σωστός Χριστιανός πρέπει να έχει πίστη, αγάπη, ειλικρίνεια, δικαιοσύνη, φιλανθρωπία.

Να ξέρετε ότι αοράτως πολλοί άγιοι κατεβαίνουν και μας βοηθούν. Δεν επιτρέπει ο Θεός να τους δούμε, αλλά καθημερινώς έχουμε πολλούς Αγίους κοντά μας.

Θα μιλάς σε όλους με αγάπη, αλλά θα κάνεις παρέα με ανθρώπους που είναι στην ίδια συχνότητα.

Νηστεία και προσευχή ήταν η οδός των Αγίων.

Όποιος κατορθώσει να κρατήσει αυτά τα δύο, την αλήθεια στον Κύριο και την αγάπη στον άνθρωπο, αυτός πέτυχε τον στόχο του και τον προορισμό του στη γη. Όταν έρθει ή ώρα, θα φύγει χωρίς στεναχώρια, χωρίς θλίψη, χωρίς πόνο, χωρίς φασαρία, και θα πάει εκεί που είναι γραμμένο, μέσα στη Βασιλεία των Ουρανών.

…Πάνω απ’ όλα παιδιά μου, να κρατήσουμε την πίστη μας στον Κύριο, και ας έρθουν μέρες δύσκολες και ας έρθουν μέρες δοκιμασίας… Όμως εκεί θα είναι ο Κύριος και δεν θ’ αφήσει τον άνθρωπο. Θα μας βοηθά σε ό,τι θέλουμε. Δεν θα μας αφήσει, να είστε βέβαιοι και πιστοί. Γιατί αυτό θέλει να έχουμε εκείνες τις μέρες: ΠΙΣΤΗ!“

Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης, Ο Πνευματικός της Μονής Δαδίου – εκδόσεις Ακρίτας

ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ «Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης – Ο πνευματικός της Μονής Δαδίου – Ο Επιστήθιος φίλος του Οσίου Πορφυρίου» ΔΕΙΤΕ: >> ΕΔΩ

https://simeiakairwn.wordpress.com/2021/09/04/γέρων-αμβρόσιος-λάζαρης-τότε-θα-μείνο/

hristospanagia.gr 

Τότε θά γίνει τό μεγάλο ἔλεος .. θά πιάσουμε μαζί καί οἱ δυό μας τό καράβι καί θά πᾶμε ἀπέναντι στά Φάρασα.

Άγιος Παΐσιος: Τότε θα γίνει το μεγάλο έλεος .. θα πιάσουμε μαζί και οι δυο μας το καράβι και θα πάμε απέναντι στα Φάρασα.

Ομιλεί ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος

Θα πω ένα γεγονός το οποίον τελευταία εσυνέβηκε.

Με πήρε τηλέφωνο, θα ‘χει τώρα πόσον καιρό .. μα έναν μήνα; ενάμιση μήνα; Θα έχετε ακούσει ότι έγινε στην Λεμεσό ένας μεγάλος Ναός του Αγίου Αρσενίου εκεί στον δρόμο τον υπεραστικό προς την Πάφο. Του Αγίου Αρσενίου και του Αγίου Παϊσίου. Στην ουσία είναι ο πρώτος Ναός, μεγάλος Ναός, που έγινε προς τιμήν του Αγίου Παϊσίου, και του Αγίου Αρσενίου βέβαια που παρέμεινε ο μεγάλος Γέροντας της ζωής του. Εάν του Ιακώβου ο Γέροντάς του ο ουσιαστικός ήταν ο Όσιος Δαυίδ, του Παϊσίου ήταν ο Όσιος Αρσένιος.

Με πήρε τηλέφωνο ο άγιος Λεμεσού, μου λέει, δεν έρχεσαι και συ να κάνουμε μαζί τα εγκαίνια; Του λέω, κοίταξε ρε Αθανάσιε, πονείς εσύ τα πόδια σου έκαμες εγχείρηση, πονώ κι εγώ τα πόδια μου διότι μου λείπει η Β12, δυο ανάπηροι Αρχιερείς, μείνε εσύ μόνος σου να μην μπλεχτούμε. Δεν επήγα αλλά έτσι είχα συνέχεια το νου μου εις την τελετή.

Με παίρνει τηλέφωνο ένας πολλά πολλά απλός άνθρωπος, Καρπασίτης. Μου λέει, πάτερ Νεόφυτε ευτυχώς που σε ηύρα εσένα. Ναι, του λέω, Αντρέα. Ξέρεις, μου λέει, αυτήν τη στιγμή γίνεται ένα θαύμα εδώ δίπλα από την περιοχή που κατοικώ κι έσπασα τα τηλέφωνα αλλά δεν τους ευρίσκω στην Μητρόπολη Λεμεσού κι άκουσα μέσα μου, πιάσ’ τον Μόρφου ..

Αυτός είναι πολύ απλός άνθρωπος, από αυτούς τους ανθρώπους που η προσευχή τους κρατά τον τόπο μας ζωντανό κι ελεύθερο.

Του λέω, τι έγινε Αντρέα; Μου λέει. Το ’93 έναν χρόνο πριν κοιμηθεί ο Άγιος Παΐσιος -εκοιμήθη το ’94- επήγα να τον δω. Ήταν η μοναδική φορά που τον είδα και επήγα με δύο Λεμεσιανούς. Η δουλειά μου εμένα είναι να κατεδαφίζω υψηλά κτήρια.

Είναι εργολάβος και όταν θέλουν να κατεδαφίσουν καμιά πολυκατοικία τον καλούν και την κατεδαφίζει.

Επήγαμε μου λέει με τους δυο φίλους τους Λεμεσιανούς, ο ένας ήταν λίγο περιπαίχτης. Είδε και τον Άγιο ότι ήταν αστείος.

Όχι πάντα, όταν ήθελε να σου μιλήσει αυστηρά μπορούσες να λιποθυμήσεις από την αυστηρότητα.

– Του λέει. Πως σε λένε παιδί μου εσένα;

– Αντρέα.

– Και τι δουλειά κάνεις;

– Εργολάβος είμαι.

– Του λέει ο Λεμεσιανός. Δεν σου είπε την αλήθεια Γέροντα. Εργολάβος, αλλά ξέρεις τι δουλειά κάνει; Κατεδαφίζει μεγάλα κτήρια.

Και ακούτε από ‘δω και πέρα πως συμπλήρωσε ο Γέρων Παΐσιος.

– Ναι κατεδαφίζει, αλλά απ’ ό,τι βλέπω χτίζει κιόλας.

– Όχι, του λέει, δεν χτίζω μόνο κατεδαφίζω.

– Όχι Αντρέα μου χτίζεις γιατί κάνεις υπακοή σε άγιο πνευματικό.

Πράγματι αυτός εξομολογείτο στον Γέροντα στο Σταυροβούνι.

– Και με αυτήν την υπακοή, του λέει, σιγά σιγά χτίζεις οικοδομή την οποία θα βρεις όταν πας εις τον Παράδεισο. Και ξέρεις, του λέει, εκεί που μένεις τώρα, που σ’ έριξε η προσφυγιά, σε λίγο καιρό θα ‘ρθω κι εγώ να μείνω.

– Του λέει, μα εγώ μένω στον Κάψαλο της Λεμεσού. Θα έρθεις εσύ στον Κάψαλο;

– Θα μου χτίσουν ένα μεγάλο σπίτι. Θα είναι 635 μέτρα μακριά από το σπίτι σου.

Ιερός Ναός Αγίων Αρσενίου Καππαδόκου και Παϊσίου Αγιορείτου, Λεμεσός Κύπρου. Τα εγκαίνια του ναού έγιναν στις 23/1/2015.

.. Και μην έχεις αγωνία που θα πεθάνουν οι γονείς σου, ούτε να παντρευτείς ούτε να καλογερευτείς. Δεν έχεις ανάγκη εσύ ούτε το Μοναστήρι ούτε την παντρειά. Να μείνεις έτσι.

– Γέροντα φοβούμαι την μοναξιά, του είπε, που θα πεθάνουν οι γονείς μου.

– Μην έχεις έννοια γιέ μου, του λέει. Θα έρχομαι από το μεγάλο σπίτι που θα μου χτίσουν στη Λεμεσό και θα σου κάνω παρέα, και όποτε χάνεις το κουράγιο σου θα έρχεσαι στο μεγάλο σπίτι να με συναντάς. Αλλά ξέρεις, ούτε εσύ είναι να μείνεις πολύ καιρό στην προσφυγιά, ούτε κι εγώ στο μεγάλο σπίτι. Μετά, του λέει, θα γίνει το μεγάλο έλεος και θα έρθεις και θα φύγουμε μαζί και θα πάμε εκεί που γεννήθηκες, στην Γιαλούσα -την περιοχή της Γιαλούσας να μην τα πούμε όλα με ακρίβεια. .

Η Γιαλούσα βρίσκεται στη Βόρεια κατεχόμενη από τους Τούρκους Κύπρο.

… Εκεί, του λέει, οι τουρκαλάδες θα χτίσουν ένα μεγάλο λιμάνι και απ’ εκεί θα πιάσουμε μαζί και οι δυο μας το καράβι και θα πάμε απέναντι στα Φάρασα.

– Του λέει, μα δεν έχει λιμάνι η περιοχή μας.

– Τώρα δεν έχει, θα κάμουν οι Τούρκοι.

Τώρα αν πάτε στον Απόστολο Αντρέα όσοι πηγαίνετε, θα δείτε ότι έκαναν μια μεγάλη Μαρίνα, τη μεγαλύτερη της Ανατολικής Μεσογείου οι Τούρκοι. Και την έβλεπε από το ’93.

Η Μαρίνα (Karpaz Gate Marina) βρίσκεται κοντά στην περιοχή της Γιαλούσας. Άνοιξε τον Ιούνιο του 2011, τα έργα ολοκληρώθηκαν αργότερα.

Σημασία έχει εμείς πως θα διαχειριστούμε αυτά τα γεγονότα και το είχε έγνοια αυτό ο Άγιος. Έβλεπε ότι εμείς έχουμε έτσι μία μανία μόνο εις το θαύμα, στην προφητεία και εις την εύκολη λύση. Στη διαχείριση των πραγμάτων και στη συμπόνοια των ανθρώπων έχουμε πολλή έλλειψη. Και όταν λέω ανθρώπων δεν εννοώ μόνο των δικών μας, εννοώ και τους Τούρκους. Έχει κανέναν Χριστιανό που παρακαλεί να γίνει πόλεμος; Έχει κανέναν Χριστιανό που θέλει ακόμα και την καταστροφή του εχθρού του; Εγώ προσωπικά δεν την εύχομαι κι ας είμαι άνθρωπος πονεμένος, κι ας έχασα το χωριό μου, τον αδερφό μου στη διάρκεια του πολέμου, τον πατέρα μου πιο πριν, αυτό δεν το εύχομαι σε κανέναν.

Όμως, η έγνοια μας θα πρέπει να είναι πως μέσα από αυτά τα γεγονότα που οι άνθρωποι θα προκαλέσουν και ο Θεός θα τα ανεχτεί και θα τα αξιοποιήσει, πως εμείς θα τα ζήσουμε εν μετανοία, εν προσευχή με πολύ συμπόνοια για τον κάθε συνάνθρωπό μας. Αυτό νομίζω είναι ένα ζητούμενο της εποχής μας. Τώρα ζητούμενο της οικονομικής κρίσης είναι να μοιραστούμε το φαΐ μας, τα χρήματά μας, τον καλό μας λόγο στον πονεμένο μας συνάνθρωπο.

Δεν είναι μόνο αυτά. Αυτή είναι η προπόνηση που γίνεται τώρα. Τα μεγάλα έπονται.

Απομαγνητοφώνηση & επιμέλεια, Φαίη.

https://wra9.blogspot.com/2021/07/blog-post_98.html

hristospanagia.gr 

Δημήτριος Παναγόπουλος. Ιεροκήρυκας (1916 – 1982). Ἡ Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ προτελευταία ὑπόθεση τῆς Δευτέρας Παρουσίας.

Λέει ο άλλος:

– Την ημέρα της Αναλήψεως, αρχίζουνε τα μπάνια…

Αυτό βλέπει ο άνθρωπος… Πέρα από τη σάρκα του, πέρα από τις ηδονές του κ.λπ. δεν βλέπει. Τί είναι η Ανάληψη; Τί εορτάζεται; Τί υπενθυμίζετε; Αυτά ο κόσμος δεν τα ξέρει. Και το ότι δεν τα ξέρει, βαθμολογείται λίγο, αλλά το ότι δεν θέλει να τα μάθει, αυτό τον μηδενίζει.

Η Ανάληψη του Κυρίου είναι η προτελευταία υπόθεση της Δευτέρας Παρουσίας. Διότι ένα ακόμη γεγονός υπολείπεται για όλη αυτήν την υπόθεση, το ότι ήρθε ο Θεός στον κόσμο για τον άνθρωπο. Ποιό γεγονός; Το «και πάλιν ερχόμενος μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς». Και εκεί κλείνει όλη η υπόθεση της ενσάρκου οικονομίας.

Η Ανάληψη του Κυρίου έγινε 40 ημέρες μετά από την Ανάσταση του Χριστού. Την 40η λοιπόν ημέρα έβγαλε του Μαθητές Του στη Βηθανία και εκεί καθώς τους ευλογούσε, μία νεφέλη άρχισε να τον σηκώνει προς τον Ουρανό και έφυγε από μπροστά τους και πήγε και κάθισε στα δεξιά του Θεού Πατέρα, όπως μας αποκάλυψε ο πρωτομάρτυρας Στέφανος, όταν λιθοβολούνταν.

Και θα ξαναέρθει ο Χριστός μίαν ημέρα και αλίμονο σε εκείνους, οι οποίοι δεν θα είναι εντάξει και δεν θα αντέχουνε στην δικαιοσύνη Του.

Βέβαια ορισμένοι δεν θα προλάβουν τη Δευτέρα Παρουσία. Διότι θα έχουν πάει γρηγορότερα να συναντήσουν τον Χριστό.

Το μέρος που πάτησε ο Χριστός μας και Αναλήφθηκε το έχουνε μουσουλμάνοι, οι οποίοι μας απαγορεύουν να μπούμε μέσα. Είναι ένα χώρος 20 τετραγωνικά μέτρα και εκεί μέσα υπάρχει το πέλμα του αριστερού ποδός του Χριστού μας. Θα κρεμάσεις το κεφάλι σου στο βάθος να ασπαστείς και θα έχει το άρωμα του Παναγίου Τάφου.

Δημήτριος Παναγόπουλος /Ιεροκήρυκας (1916 – 1982)

https://proskynitis.blogspot.com/2022/06/blog-post_12.html

hristospanagia.gr 

Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης. Ἀφοῦ ξέρεις πὼς σὲ ἀγαπᾶ ὁ Θεὸς καὶ ὁ Πνευματικός σου, δὲν πρέπει νὰ φοβᾶσαι!.

Έλεγε ο σοφός μακαριστός Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης: «Αφού ξέρεις πως σε αγαπά ο Θεός και ο Πνευματικός σου, δεν πρέπει να φοβάσαι!»

Να σκέφτεσαι ότι:

“Κι αν δεν μου απομείνει τίποτα στον κόσμο να στηριχθώ, να ακουμπήσω, να σταθώ, όμως υπάρχει ο πανταχού παρών Θεός!! Γι’ αυτό και δεν μπορώ ν’ απελπισθώ. Κοντά μου, ευρίσκεται και ο πνευματικός μου, και μπορώ να στηριχθώ”.

“Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; Θλῖψις ἢ στενοχωρία ἢ διωγμὸς ἢ λιμὸς ἢ γυμνότης ἢ κίνδυνος ἢ μάχαιρα;” (Ρωμ. Η’35’)

Τίποτε δεν μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού, όταν έχωμε την πίστη και ελπίδα μας σ’ Αυτόν

Όταν έχεις ανάγκη να δεις τον Πνευματικό σου, και αναλογίζεσαι πως είναι πολύ μακριά, και είναι δύσκολο να τον συναντήσεις τη στιγμή εκείνη, που έχεις ανάγκη, τότε να έχεις υπόψη σου, και να το πιστεύεις, πως ο Πνευματικός σου πατέρας, αν και είναι “απών τω σώματι”, είναι όμως “παρών τω πνεύματι” (Α’ Κορ. Ε’3’), δηλαδή, αν και απουσιάζει σωματικά, είναι όμως παρών πνευματικά, και παρακαλεί τον Θεόν να σε ενδυναμώνει και να σε σώζει.»!

Πηγή: «Απάνθισμα πατρικών παραινέσεων» Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη»

https://proskynitis.blogspot.com/2024/12/blog-post_901.html

hristospanagia.gr 

Μέγας Βασίλειος. Ἐὰν στὴν Ἐκκλησία μοίραζαν χρυσό…

Εάν στην Εκ­κλη­σία μοί­ρα­ζαν χρυ­σό, δεν θα μου έλε­γες θα έρθω αύ­ριο στην Εκ­κλη­σία, αλλά θα ερ­χό­σουν σή­με­ρα στην Εκ­κλη­σία τρέ­χον­τας! Επει­δή όμως δεν σου προ­σφέ­ρει ο με­γά­λος Δω­ρη­τής ”ύ­λη”, αλλά κα­θα­ρό­τη­τα ψυ­χής, πλά­θεις ένα σωρό δι­καιο­λο­γί­ες και προ­φά­σεις για να μην πας στην Εκ­κλη­σία, ενώ έπρε­πε να προ­στρέ­ξεις να πά­ρεις το Δώρο αυτό.

Μέγας Βασίλειος

https://proskynitis.blogspot.com/2025/01/blog-post_3.html

hristospanagia.gr 

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης. Ἂν δὲν ἀρχίσουν μερικοὶ νὰ κτυποῦν τὸ κακό,θὰ γίνη μεγαλύτερο κακό…

«ΧΩΡΙΖΕΙ Η ΗΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΙΤΑΡΙ»

Aγίου Παϊσίου

“Ἡ παρουσία τῶν Χριστιανῶν εἶναι πλέον ὁμολογία πίστεως. Μπορεῖ κανεὶς μὲ τὴν προσευχὴ νὰ βοηθήση περισσότερο , ἀλλὰ τὴν σιωπή του θὰ τὴν ἐκμεταλλευτοῦν οἱ ἄλλοι καὶ θὰ ποῦν: «Ὁ τάδε καὶ ὁ τάδε δὲν διαμαρτυρήθηκαν, ἑπομένως εἶναι μὲ τὸ μέρος μας. Συμφωνοῦν μαζί μας.» .

Ἂν δὲν ἀρχίσουν μερικοὶ νὰ κτυποῦν τὸ κακό, νὰ ἐλέγχουν δηλαδὴ αὐτοὺς ποὺ σκανδαλίζουν τοὺς πιστούς, θὰ γίνη μεγαλύτερο κακό…”

hristospanagia.gr 

Οσίου Μακαρίου της Όπτινα. Δέν καταλαβαίνεις ὅτι αὐτό εἶναι μιά μεγάλη πλάνη;

Στάρετς Μακάριος της Όπτινα

«Λές ἀκόμα ὅτι στό σπίτι προσεύχεσαι πολύ καλύτερα, βιώνοντας μιά ἀπερίγραπτη πνευματική ἡδονή, καί διαπιστώνοντας τόν προσπορισμό μεγάλης πνευματικῆς ὠφέλειας. Ἐνῶ, ἀντίθετα, στήν ἐκκλησία δέν ἔχεις τόσο καρποφόρα προσευχή.

Δέν καταλαβαίνεις ὅτι αὐτό εἶναι μιά μεγάλη πλάνη, τροφοδοτημένη μάλιστα, ἀπό τήν ἴδια ἐκείνη δηλητηριασμένη πηγή, πού μαραίνει τήν ἠρεμία καί τήν εἰρήνη τῆς καρδιᾶς σου;

Νά εἶσαι σίγουρος πώς ὅταν προσεύχεσαι μόνος σου, μ᾽ ἕνα τρόπο πού σέ γεμίζει γλυκύτητα καί σοῦ φέρνει ἀπολαυστικά δάκρυα, ὁ Θεός δέν ἱκανοποιεῖται. Ἡ γλυκύτητα καί τά δάκρυα, πού δέν συνοδεύονται ἀπό ἕνα βίωμα βαθύτατης ταπεινοφροσύνης, δέν εἶναι παρά πειρασμικά. Ἔχοντας, λοιπόν, ὑποκύψει στό σπίτι σ᾽ αὐτό τόν πειρασμό, καί μή βρίσκοντάς τον στήν ἐκκλησία, συμπεραίνεις, ὅτι σοῦ εἶναι ἄχρηστος ὁ ἐκκλησιασμός. Μετά ἀπ᾽ αὐτό, γιατί ἀπορεῖς πού γίνεσαι ἕρμαιο μιᾶς θανάσιμης καταθλίψεως;Μήν ἀμφιβάλλης ὅτι αὐτή ἡ κατάθλιψη εἶναι ὁ καρπός τῶν προσευχῶν σου στό σπίτι: Ὁ πειρασμός πρῶτα σέ ἐκτοξεύει ψηλά, στήν κορυφή τοῦ κύματος, κι ἔπειτα σέ καταποντίζει στά βάθη τῆς ἀβύσσου. Κι ἐσύ ἔχεις γίνει ἕνα πειθήνιο ὄργανό του, ἕνα παιχνιδάκι στά χέρια του. Γιατί; Ἐπειδή ἔχεις παγιδευθῆ στά δίκτυα τῆς κενοδοξίας.

Σοῦ συνιστῶ νά προσεύχεσαι μέ ἁπλότητα. Μήν προσδοκᾶς καί μήν ἐπιδιώκης νά δῆς μέσα σου κάποιους ἐντυπωσιακούς καρπούς ἤ “δῶρα” τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ. Θεώρησε τόν ἑαυτό σου ἀνάξιο γι᾽ αὐτά. Μόνο ἔτσι θά βρῆς τήν εἰρήνη.

Χρησιμοποίησε τήν ἄδεια, τήν παγερή, τή στεγνή προσευχή σου σάν τροφή γιά τήν ταπείνωση. Ἐπαναλάμβανε σταθερά:

“Εἶμαι ἀνάξιος! Κύριε, εἶμαι ἀνάξιος!”. Ἀλλά λέγε το ἤρεμα, χωρίς ταραχή. Αὐτή τήν ταπεινή προσευχή, ἀντίθετα μ᾽ ἐκείνη τήν ἀπολαυστική πού σ᾽ εὐχαριστεῖ, τήν ἀποδέχεται ὁ Θεός».

Από το βιβλίο του Οσίου Μακαρίου της Όπτινα:«Πνευματικές νουθεσίες»Εκδόσεις Ι.Μ.Παρακλήτου.σελ.170-171

https://proskynitis.blogspot.com/2020/08/blog-post_89.html?m=1

hristospanagia.gr 

Μεταμόρφωση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, του Λυτρωτή και Σωτήρος του κόσμου.

Την 6η Αυγούστου η Αγία μας εκκλησία εορτάζει μια μεγάλη Δεσποτική εορτή. Τη  Μεταμόρφωση του Σωτήρος Ιησού Χριστού. Η Μεταμόρφωση του Κυρίου είχε συμβεί πριν από το εκούσιο πάθος Του. Σαράντα ημέρες πριν από τη Σταύρωσή Του. Η εορτή συνέπιπτε την περίοδο της νηστείας και δια τούτο εορτάζεται 40 ημέρες πριν από την ύψωση του Τιμίου Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου). Η Μεταμόρφωση τιμάται στο μέσον περίπου της εορταστικής περιόδου Πάσχα - Χριστούγεννα. Της δεσποτικής αυτής εορτής προηγείται αυστηρά νηστεία και μόνο την ημέρα της εορτής επιτρέπεται η κατάλυση ψαριών. Η νηστεία αυτή ανήκει στη νηστεία του 15αυγούστου. 

Ουσιαστικά πρόκειται για δυο συνεχόμενες νηστείες, μια προς τιμή της Μεταμορφώσεως του Χριστού και μια προς τιμή της Παναγίας. Προηγείται λοιπόν αυστηρά νηστεία όπως και στις δυο άλλες προαναφερθείσες δεσποτικές εορτές. Μεγάλη δεσποτική εορτή. Όσο βασική και σπουδαία για την σωτηρία μας είναι η εορτή των Χριστουγέννων και της Αναστάσεως τόσο σπουδαία και σημαντική είναι και η εορτή της Μεταμορφώσεως. Εφανερώθη η Θεότητα του Κυρίου, για μια ακόμη φορά. Ο Κύριος για να προετοιμάσει τους μαθητάς Του για το εκούσιο πάθος του, πήρε τρεις από αυτούς: τον Πέτρο, τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο και πορεύθηκε προς προσευχή  εις το όρος Θαβώρ. Γιατί πήρε αυτούς;; Τον Πέτρο για τη μεγάλη πίστη και αγάπη που είχε προς τον Χριστό, τον Ιωάννη επειδή τον αγαπούσε ιδιαίτερα ο Κύριος, για την αγνότητα και την ολόψυχη προς Αυτόν αφοσίωσή του και τον Ιάκωβο επειδή αυτός θα  έχυνε πρώτος το αίμα του για την αγάπη του Χριστού. Οι κουρασμένοι από την ταλαιπωρία μαθητές, κάθισαν να ξεκουραστούν και τους πήρε ο ύπνος. Κάποια στιγμή ξυπνούν και βλέπουν τον διδάσκαλό τους να λάμπει περισσότερο και από τον ήλιο. Δεν μπορούσαν τα γήινα μάτια των μαθητών Του να αντικρίσουν το άκτιστο φως και για αυτό έπεσαν κάτω με τα πρόσωπα προς την γη, λέγει ο Ευαγγελιστής, «ἔπεσον ἐπί πρόσωπον αὐτῶν καί ἐφοβήθησαν σφόδρα» (Ματθ. 17,6).

Επέτρεψε ο Κύριος να πάρουν μια γεύση από τη Θεότητά Του και πως θα είμαστε όλοι μας μετά την Δευτέρα παρουσία Του στη γη. Οι μαθητές του δεν είχαν λάβει τη χάρη του  Αγίου Πνεύματος για να μπορούν να δουν το Άκτιστο Φως. Είδαν τον Κύριο να συνομιλεί με τον Μωυσή, εκπρόσωπο του νόμου και των κεκοιμημένων και τον Ηλία, εκπρόσωπο των Προφητών και των ζώντων. Έτσι λοιπόν φαίνεται καθαρά ότι ο Χριστός είναι Κύριος της Ζωής και του θανάτου και οι συνομιλητές Του είναι δούλοι Του. Συνομιλούν για το εκούσιο Πάθος Του που πρόκειται να συμβεί. Γράφει χαρακτηριστικά ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Έφερε δε εις το μέσον τους τον Mωυσήν και τον Ηλίαν, διά να διορθώση τας σφαλεράς υποψίας, οπού είχον οι πολλοί περί αυτού. Kαθότι, άλλοι μεν έλεγον τον Kύριον, πως είναι ο Ηλίας. Άλλοι δε, πως είναι ο Iερεμίας. Διά τούτο λοιπόν επαράστησεν εις το Θαβώρ τους πρώτους και κορυφαίους Προφήτας, διά να γνωρίσουν οι μαθηταί, και διά των μαθητών όλοι οι άνθρωποι, πόση διαφορά είναι αναμεταξύ του Xριστού, και των Προφητών. O μεν γαρ Xριστός, είναι Δεσπότης. Oι δε Προφήται, είναι δούλοι. Kαι ίνα μάθουν, ότι ο Kύριος έχει την εξουσίαν του θανάτου και της ζωής. Διά τούτο, από μεν τους αποθαμένους, έφερε τον Mωυσήν. Aπό δε τους ζωντανούς, έφερε τον Ηλίαν». Προετοιμάζονται οι μαθητές Του για τα επερχόμενα. Ο Πέτρος   ενθουσιασμένος και γεμάτος θεία γλυκύτητα προτείνει να φτιάξουν τρεις σκηνές για να μείνουν εκεί. Μία για τον Δάσκαλό Του και από μια για τον Μωυσή και τον Ηλία. Τότε νεφέλη τους σκέπασε και ακούστηκε φωνή λέγουσα «Οὗτος ἐστὶν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός· αὐτοῦ ἀκούετε» (Λουκά, θ' 28-36). Δηλαδή, Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, που τον έστειλα για να σωθεί ο κόσμος. Αυτόν να ακούτε. Είναι η φωνή του Θεού και Πατέρα, όπως και στην βάπτιση του Κυρίου. Τον αποκαλεί «υιόν αγαπητό». Για όλους εμάς τους θνητούς και φθαρτούς που πλάθουμε και κατασκευάζουμε τον Χριστό στα δικά μας ανθρώπινα και αμαρτωλά μέτρα.

Ο Χριστός είναι το δεύτερο πρόσωπο της μιας, αγίας, ομοουσίου και αδιαιρέτου τριάδος: Πατήρ, Υιός και Άγιον Πνεύμα. Στη Μεταμόρφωσή Του ο Κύριος απλά φανέρωσε ή, ακριβέστερα, επέτρεψε να δουν ανθρώπινα μάτια ένα μικρό μέρος της Θεότητός Του, «καθὼς ἠδὐναντο», όπως αναφέρεται στο απολυτίκιο της εορτής.

Ἀπολυτίκιον  
Ἦχος βαρύς.
Μετεμορφώθης ἐν τῷ ὄρει Χριστὲ ὁ Θεός, δείξας τοῖς Μαθηταῖς σου τὴν δόξαν σου, καθὼς ἠδυναντο. Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς, τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, φωτοδότα δόξα σοι.

Κοντάκιον
Ἦχος βαρύς. Αὐτόμελον.
Ἐπὶ τοῦ ὄρους μετεμορφώθης, καὶ ὡς ἐχώρουν οἱ Μαθηταί σου τὴν δόξαν σου, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἐθεάσαντο, ἵνα ὅταν σε ἴδωσι σταυρούμενον, τὸ μὲν πάθος νοήσωσιν ἑκούσιον, τῷ δὲ κόσμῳ κηρύξωσιν, ὅτι σὺ ὑπάρχεις ἀληθῶς, τοῦ Πατρὸς τὸ ἀπαύγασμα.

Μεγαλυνάριον
Θέλων ἐπιδεῖξαι τοῖς Μαθηταῖς, δύναμιν ἐξ ὕψους καὶ σοφίαν παρὰ Πατρός, ἐν ὄρει ἀνῆλθες, Χριστὲ τῷ Θαβωρίῳ, καὶ λἀμψας ὡς Δεσπότης τούτους ἐφώτισας.

Ὁ Οἶκος
Ἐγέρθητε οἱ νωθεῖς, μὴ πάντοτε χαμερπεῖς, οἱ συγκάμπτοντες εἰς γῆν τὴν ψυχήν μου λογισμοί, ἐπάρθητε καὶ ἄρθητε εἰς ὕψος θείας ἀναβάσεως, προσδράμωμεν Πέτρῳ καὶ τοῖς Ζεβεδαίου, καὶ ἅμα ἐκείνοις τὸ Θαβώριον ὄρος προφθάσωμεν, ἵνα ἴδωμεν σὺν αὐτοῖς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, φωνῆς δὲ ἀκούσωμεν, ἧς περ ἄνωθεν ἤκουσαν, καὶ ἐκήρυξαν, τοῦ Πατρὸς τὸ ἀπαύγασμα.

Κάθισμα
Ἦχος δ'. Κατεπλάγη Ἰωσὴφ.
Ἐπὶ τὸ ὄρος τὸ Θαβώρ, μετεμορφώθης ὁ Θεός, ἀναμέσον Ἠλιού, καὶ Μωϋσέως τῶν σοφῶν, σὺν Ἰακώβῳ καὶ Πέτρῳ καὶ Ἰωάννῃ, ὁ Πέτρος δὲ συνών, ταῦτά σοι ἔλεγε· Καλόν ὧδέ ἐστι, ποιῆσαι τρεῖς σκηνάς, μίαν Μωσεῖ, καὶ μίαν Ἠλίᾳ, καὶ μίαν σοὶ τῷ Δεσπότῃ Χριστῷ, ὁ τότε τούτοις, τὸ φῶς σου λάμψας, φώτισον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Μυργιώτης  Παναγιώτης
Μαθηματικός 

Ἕνας ξυπόλυτος ἀσκητής στό δικαστήριο.

Έχω διαβάσει στο Λαυσαϊκόν του Παλλαδίου τα εξής περί του αββά Ωρ: «Ούτος εν τη ερήμω διάγων, ήσθιεν μεν βοτάνας και ρίζας γλυκείας, έπινεν δε και ύδωρ ότε ηύρισκεν, εν ευχαίς και ύμνοις διατελών πάντα τον χρόνον». 

Νομίζω αποδίδουν άριστα τα της ασκητικοτάτης βιοτής του πατρός Φιλαρέτου. Ήταν ένα από τα εύοσμα άνθη που φυτρώνουν στα βράχια των Καρουλίων! Φίλος της αρετής όντως. Πάντα κυκλοφορούσε ξυπόλυτος.

Μια μέρα ο Γέροντάς μας, ο π. Γερόντιος, θέλοντας να τον δοκιμάσει αν είναι από τον Θεόν η τόση αγάπη και απλότητά του ή από εγωισμό, του είπε:

«Πάτερ Φιλάρετε…»

«Ευλογείτε, Γέροντα».

«Είσαι υποκριτής! Μας δείχνεις ότι περπατάς ξυπόλυτος και με κουρελιασμένα ράσα, για να κάνεις τον ταπεινό!

«Γέροντα», απήντησεν εκείνος κατεβάζοντας ταπεινά το κεφάλι, «είμαι υποκριτής! Ομως τι να κάνω για να… θεραπευθώ;»

«Να βάλεις παπούτσια και να σουλουπωθείς».

«Να ’ναι ευλογημένο, Γέροντα· αυτό θα κάνω».

Εβαλε βαθιά μετάνοια κι έφυγε.

Πήγε αμέσως και βρήκε κάτι παμπάλαια παπούτσια και τα είχε κάτω από τη μασχάλη του και, όταν ήλθε στην πόρτα του ησυχαστηρίου μας, τα έβαλε και μπήκε! Αυτό έγινε με πόνο πολύ, διότι, τόσα χρόνια ξυπόλυτος, τα πέλματα είχαν πρησθεί και δεν χωρούσαν σε παπούτσι για πολλήν ώρα. Ομως η υπακοή, βλέπετε, και η ταπεινοφροσύνη κάνουν θαύματα!

Η αρετή φαίνεται όταν σε ελέγχει ο αδελφός κι εσύ ταπεινώνεσαι αδιαμαρτύρητα. Ο διάβολος καίγεται με τέτοια συμπεριφορά…

«Τώρα, μάλιστα! Τώρα είσαι όντως ταπεινός μοναχός» του είπε ο Γέροντάς μας.

«Ευλόγησον, Γέροντα, ευλόγησον» είπε και, αφού έβαλε μετάνοια, απομακρύνθηκε παραπατώντας σαν παιδί…

Δίπλα στο ασκητήριό του φύτρωναν αγριόχορτα. Τα έκοβε και, μολονότι του ήσαν απολύτως απαραίτητα, μας τα έφερνε λέγοντας:

«Φάτε, πατέρες. Του Θεού είναι κι αυτά και πρέπει να τα τρώγουν αυτοί που ευαρεσθούν εις Αυτόν και όχι οι ράθυμοι σαν εμένα!»

Κάποια μέρα πέρασε από εκεί ένας ρασοφόρος, ο οποίος είπε πως ήτο διάκονος. Βλέποντας τα παλαιά βιβλία του ασκητού, τα έβαλε στο μάτι και με τρόπο τ’ αφήρεσε.

Εφυγε παίρνοντάς τα μαζί του. Κατευθύνθηκε στη Δάφνη, μη γνωρίζοντας ότι στο τελωνείο της γίνεται έλεγχος στους εξερχομένους. Εκεί λοιπόν τον συνέλαβαν!

«Πού τα βρήκες αυτά;» τον ρώτησαν.

«Μου τα… πούλησε ο πατήρ Φιλάρετος, εις τα Καρούλια!»

Είπε ψέματα για να δικαιολογηθεί και συνέχισε τη φρικτή συκοφαντία του:

«Αυτός είναι αρχαιοκάπηλος! Πουλάει παλαιά βιβλία!»

Οι αστυνομικοί ήλθαν εδώ στην έρημο κι έκαναν ανακρίσεις. Στη συνέχεια, έχοντας πεισθεί από τον πανούργο αυτόν άνθρωπο, μήνυσαν τον άγιον ασκητή!

Κάποια μέρα έφθασαν σ’ εμάς οι κλήσεις, γιατί απ’ εδώ περνούν τα πάντα. Οι ασκηταί δεν γνωρίζουν από αυτά, αλλά και γενικότερα δεν ασχολούνται με βιοτικά πράγματα. Με τις κλήσεις εκαλείτο λοιπόν να δικασθεί!

Τον ενημερώσαμε σχετικά κι εκείνος μας είπε: «Εγώ δεν γνωρίζω πού να πάω. Σας παρακαλώ σεις να με οδηγήσετε».

Ε, εμείς κάναμε ό,τι έπρεπε, του δώσαμε μερικά ρουχαλάκια -γιατί τα μοναδικά δικά του ήσαν ξεσχισμένα από την τραχιάν ασκητική ζωή- και είπαμε σ’ έναν γνωστό μας δικηγόρο να πάει να τον βοηθήσει.

Του δώσαμε και λίγα χρήματα για να πάει στη Θεσσαλονίκη να δικασθεί. Ποιος; Εκείνος τον οποίον ούτε ο Θεός, νομίζουμε ταπεινά, δεν θα δικάσει «εν εκείνη τη ημέρα».

Ενας ουράνιος άνθρωπος, ο οποίος ευωδίαζε άρωμα ασκήσεως! Παρά ταύτα ο άγιος ασκητής μάς είπε: «Εγώ θα κάνω υπακοή στην Πολιτεία και θα πάω, όπως μου λένε, να δικασθώ».

Εφυγε για τη Θεσσαλονίκη αυτός που είχε να βγει από το Αγιον Ορος πενήντα οκτώ ολόκληρα χρόνια! Πενήντα οκτώ χρόνια ασκητής εδώ, στο Καρούλι, τρώγοντας μόνο λίγα χορταράκια και πίνοντας το νεράκι του Θεού!

Ο ευλογημένος αυτός άνθρωπος, ο οποίος είχε φθάσει σε πολύ μεγάλα μέτρα αρετής, πήγε και κάθισε στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

Πώς γίνονται εκεί ούτε που ξέρω. Δεν πήγα ποτέ σ’ αυτές τις πόρτες… Απλώς θυμάμαι, όπως μας τα έλεγε ο ευλογημένος αυτός Γέροντας. Τον φώναξε λοιπόν ο πρόεδρος του δικαστηρίου:

«Ο μοναχός Φιλάρετος;»

«Εγώ είμαι ο ελεεινός» απήντησε ταπεινά σκύβοντας το κεφάλι.

«Γιατί πούλησες τα βιβλία αυτά;»

«Δεν τα πούλησα, αδελφέ! Να, πέρασε ο αδελφός και τα πήρε να τα διαβάσει και ασφαλώς θα τα γύριζε. Εγώ αυτό πίστευα…»

«Πρέπει να ορκισθείς, πάτερ, για να είσαι πιστευτός. Αυτή είναι η τάξη του δικαστηρίου».

«Α, δεν ορκίζομαι γιατί στο άγιον Ευαγγέλιο λέει “μη ομώσαι όλως”!»

«Μα πρέπει, πάτερ, να ορκισθείς».

«Πώς ορκίζονται;»

«Βάζοντας την παλάμη πάνω στο Ευαγγέλιο».

Ο π. Φιλάρετος τότε… έβαλε τρεις στρωτές μετάνοιες μπροστά στο ιερό Ευαγγέλιο και το ασπάσθηκε μ’ ευλάβεια, λέγοντάς τους:

«Αρκείσθε σ’ αυτό;»

«Οχι, πάτερ, πρέπει να βάλεις το χέρι σου στο Ευαγγέλιο και να πεις “ορκίζομαι…” κ.λπ.».

«Δεν μπορώ να ορκισθώ».

«Μα, αν δεν ορκισθείς, θα πας εννέα μήνες φυλακή…»

«Να πάω φυλακή χίλιες φορές! Εγώ αναμένω την αιωνία καταδίκη από τον Θεό για τις αμαρτίες μου και θα σκεφθώ τη φυλάκιση των εννέα μηνών;»

Παρών ήτο και ο ψευδοδιάκονος -φουσκώνοντας και ξεφουσκώνοντας από μεγαλοπρέπεια και ύφος- ατσαλάκωτος μέσα στα γυαλιστερά ράσα του. Είχε βάλει έναν δικηγόρο, ο οποίος είπε ένα σωρό ψεύδη. Μεταξύ άλλων ο δικηγόρος είπε:

«Πώς είναι δυνατόν, κύριοι δικασταί, να κλέψει ο εκλεκτός αυτός κληρικός τα βιβλία αυτού του ρακενδύτου; Είναι δυνατόν; Μήπως τα είχε ανάγκη; Αν είναι δυνατόν…».

Εν τέλει, με αυτές τις ψευδομαρτυρίες και τη διαστρέβλωση της αληθείας, δικαιώθηκε ο απαστράπτων κλέπτης και καταδικάσθηκε ο ενάρετος ασκητής, ο οποίος παρουσιάσθηκε με φτωχικά ράσα, χωρίς την τέχνη του ψεύδους και, φυσικά, δίχως να ορκισθεί.

Βγήκε λοιπόν η καταδικαστική απόφαση και τον πήρε ο αστυνομικός να τον οδηγήσει στη φυλακή!

Οι ιθύνοντες δεν συγκινήθηκαν και συγκινήθηκε το ακροατήριο.

Εκαναν πρόχειρον έρανο μεταξύ τους και μάζεψαν το ποσό που χρειαζόταν για ν’ απαλλαγεί ο ασκητής από τη φυλάκιση. Με απλότητα τους ευχαρίστησε κι έφυγε χαρούμενος, επιστρέφοντας εδώ στα Καρούλια, χώρο της μακροχρονίου ασκήσεώς του.

Ευχαριστούσε κι εμάς που τον βοηθήσαμε με τις πενιχρές δυνάμεις μας: «Ευχαριστώ, πατέρες», μας έλεγε, «εύχεσθε να λυτρωθώ και από την αιωνία φυλακή!»

Μεταξύ άλλων ήταν ενθουσιασμένος με τον δικηγόρο που είχαμε στείλει για να τον υπερασπισθεί. Ο αγαθός ασκητής, κάνοντας πάντα καλούς λογισμούς, τα έβλεπε όλα υπέροχα κι έλεγε και ξανάλεγε εντυπωσιασμένος:

«Αυτός ο δικηγόρος έχει πνεύμα Θεού! Οπως ακριβώς έγιναν τα πράγματα, έτσι τα έλεγε».

«Γέροντα», του είπα, «η τέχνη του είναι αυτή…».

«Οχι, ευλόγησον, πνεύμα Θεού είναι» επέμενε ο Γέρων!

Τον ρώτησα:

«Γέροντα, πώς είδες τον κόσμο ύστερ’ από πενήντα οκτώ χρόνια που είχες να βγεις από το Αγιον Ορος»;

Ο καλός άνθρωπος που τα βλέπει όλα καλά έχει, όπως είπαμε, μόνον αγαθούς λογισμούς. Είπε λοιπόν ο Γέρων Φιλάρετος:

«Τι να σας πω, πατέρες, όλοι οι άνθρωποι έξω είναι πολύ καλοί. Ολοι τρέχουν πέρα δώθε για τη σωτηρία τους, εκτός από μένα τον ράθυμο και αμαρτωλό που κάθομαι σ’ αυτά εδώ τα βράχια και δεν εργάζομαι όπως πρέπει, όπως είναι το θέλημα του Θεού!»

Αυτά είπε και μπήκε στο ασκητήριό του, δοξάζοντας τον Θεό που στα τέλη της ζωής του τού έδωσε αυτή τη δοκιμασία για τη σωτηρία της ψυχής του, όπως έλεγε συνεχώς.

Ο μεγάλος και άγιος Γέροντας Δανιήλ Κατουνακιώτης (1846-1929), αφηγητής στην παρούσα διήγηση.

Οταν έφθασε σε βαθύ γήρας, μας εκάλεσε μίαν ημέρα στο ασκηταριό του. Πήγαμε με τον π. Ακάκιο. Με χαρά μας είπε:

«Καλώς τα παιδιά μου! Καλά κάνατε που ήλθατε, διότι άλλη φορά δεν θα σας δω! Εγώ απόψε θα φύγω… Θέλω όμως, πριν συμβεί αυτό, να με αναπαύσετε».

-Τι θέλεις, Γέροντα;

-Να μου ψάλετε! Πείτε κάτι να ευφρανθεί η ψυχή μου.

Ψάλαμε διάφορα κι ο Γέροντας έκλαιγε από χαρά και σταυροκοπιόταν κατανενυγμένος. Μόλις τελειώσαμε, μας είπε:

«Τώρα, κάτι τελευταίο: Θέλω να μου ψάλετε τον “εθνικό ύμνο” της Παναγίας, το «Αξιον εστίν»! Αυτό όμως θα το ψάλουμε όρθιοι, όπως ψέλνουμε και τον εθνικό ύμνο της πατρίδος μας!»

Σηκώθηκε με κόπο. Ητο σκελετωμένος. Το δέρμα του σχεδόν διάφανο. Αφού συμψάλαμε, με δάκρυα χαράς και συγκινήσεως μας αγκάλιασε, μας ασπάσθηκε και μας είπε:

«Παιδιά μου, άλλη φορά εδώ δεν σας βλέπω! Συγχωρήσατέ με, συγχωρήσατέ με!»

Δακρύσαμε όλοι. Εκείνος με κόπο μας προέπεμψε. Φύγαμε κατασυγκινημένοι.

Το πρωί μας ειδοποίησαν ότι εκοιμήθη! Οπως ακριβώς το είχε πει…

Ανοίξαμε στα βράχια μια λακκουβίτσα και τον θάψαμε, αφού τον κηδεύσαμε όπως του άξιζε… Εσβησε -ανθρωπίνως το λέγω- στον αθωνικό ουρανό το αστέρι αυτό του αγιορειτικού μοναχισμού. Αφησε όμως μίαν αείφωτη τροχιά αγωνιστικότητος και ασκήσεως αυστηρής. Αιωνία του η μνήμη. Την πολύτιμη ευχή του να έχουμε.

Μερικές φορές ο πανάγαθος Θεός παραχωρεί και στο τέλος της ζωής μια δοκιμασία, για να γίνει ο άνθρωπος καλύτερος και να ωφεληθούν και άλλοι. Ετσι και ο π. Φιλάρετος υπέμεινε αγόγγυστα και βραβεύθηκε από τον Κύριο.

Είδατε, πώς ο διάβολος πήγε να ταλαιπωρήσει τον άνθρωπο της ασκήσεως και της αρετής, αλλ’ ο πανάγαθος Θεός τον σκέπασε με τη χάρη Του και, αντί να πάθει βλάβη η ψυχή του, δέθηκε ακόμη περισσότερο με τον Θεό;

Περισσότερο αγάπησε τον Θεό και με μεγαλύτερη ζέση Τον εδόξαζε.

Μανώλης Μελινός Θεολόγος – συγγραφέας – manolismelinos.com

https://paraklisi.blogspot.gr/2017/10/blog-post_942.html

hristospanagia.gr