Ἡ ἀποφυγή τῆς κατάκρισης

Ερώτηση: Με ποιον τρόπο θα μπορέσουμε να μην κρίνουμε αυτόν που αμαρτάνει φανερά;

Απάντηση: Αν θυμόμαστε τον Κύριο που έλεγε: «Μην κρίνετε, για να μην κριθείτε· μην καταδικάζετε, για να μην καταδικαστείτε» (Λουκ. 6:37) και τον απόστολο που συμβούλευε: «Όποιος νομίζει ότι στέκεται καλά στα πόδια του, ας προσέχει να μην πέσει» (Α’ Κορ. 10:12), και που επίσης έλεγε: «Εσύ που κρίνεις τον άλλο, καταδικάζεις τον ίδιο τον εαυτό σου» (Ρωμ. 2:1). Γιατί τα μυστικά του ανθρώπου κανείς δεν τα ξέρει, παρά μόνο το πνεύμα που κατοικεί μέσα του (Α’ Κορ. 2:11), σύμφωνα με τα λόγια του Σωτήρα μας.

Πολλές φορές δηλαδή πολλοί, ενώ αμάρτησαν μπροστά στους ανθρώπους, στη συνέχεια, χωρίς να φαίνονται, προσευχήθηκαν με μετάνοια στον Θεό και πήραν τη συγχώρηση, και έπειτα ευαρέστησαν σε αυτόν και έλαβαν Πνεύμα άγιο. Αυτοί λοιπόν, που εμείς τους θεωρούμε αμαρτωλούς, για τον Θεό είναι δικαιωμένοι, ενώ εμείς είδαμε την αμαρτία, αλλά δεν μάθαμε τα καλά έργα που έκαναν κρυφά.

Γι’ αυτό δεν πρέπει να κατακρίνουμε κανέναν, ακόμη και αν με τα ίδια μας τα μάτια τον δούμε να αμαρτάνει. Γιατί δέκα βήματα να απομακρυνθεί από εμάς αυτός που αμάρτησε, δεν ξέρουμε τι έκανε κρυφά αυτός και τι έκανε με αυτόν ο Θεός. Ο Ιούδας ο προδότης με το χάραμα της Πέμπτης ήταν μαζί με τον Χριστό και τους μαθητές, ενώ ο ληστής με τους κακούργους και φονιάδες· όταν όμως ήρθε η Παρασκευή, ο Ιούδας πήγε στο σκότος το εξώτερο, ενώ ο ληστής κατοίκησε στον παράδεισο μαζί με τον Χριστό. Επειδή, λοιπόν, γίνονται τέτοιες αιφνίδιες μεταβολές, είναι καλό να μην κρίνουμε άνθρωπο, ωσότου έρθει ο Χριστός που ξέρει καλά τις σκέψεις των ανθρώπων και φέρνει στο φως τα κρυφά των καρδιών. Γιατί όλη την εξουσία του Κριτή ο Πατέρας την έδωσε στον Υιό (Ιω. 5:22)· επομένως, όποιος κρίνει τον άλλο, δηλαδή τον συνάνθρωπο, αρπάζει το αξίωμα του κριτή, και ένας τέτοιος είναι αντίχριστος.

Εξάλλου, είναι μερικοί που παίρνουν τη συγχώρηση των αμαρτιών τους δια μέσου ποικίλων πειρασμών που εμείς δεν γνωρίζουμε, ενώ άλλοι καθαρίζονται με σωματική ασθένεια και μακροχρόνια αρρώστια. Γιατί λέει ο ψαλμωδός: «Πολλές παιδαγωγικές δοκιμασίες μου έστειλε ο Κύριος, στον θάνατο όμως δεν με παρέδωσε» (Ψαλμ. 117:18)· και ο απόστολος λέει: «Όταν ο Κύριος μας τιμωρεί, μας διαπαιδαγωγεί, έτσι ώστε να μην καταδικαστούμε μαζί με τον κόσμο» (Α’ Κορ. 11:32). Αυτό ακριβώς έκανε και με τον πόρνο: έδωσε εντολή να παραδώσουν αυτόν τον άνθρωπο στον σατανά για τον σωματικό του αφανισμό, έτσι ώστε να σωθεί το πνεύμα του την ημέρα της κρίσεως (Α’ Κορ. 5:5). Από αυτό μαθαίνουμε ότι και οι δαιμονισμένοι, αν υπομένουν ευχαριστώντας τον Θεό, σώζονται με αυτή την παιδαγωγική τιμωρία.

Άλλοι πάλι και σε αυτή τη θανατηφόρα αρρώστιά τους εξιλέωσαν με θερμά δάκρυα τον Θεό και βρήκαν έλεος, όπως ο βασιλιάς Εζεκίας (Β’ Παρ. 32:24). Άλλοι έκαναν κρυφά συμφωνία με τον Θεό και του έδωσαν τον λόγο τους να μετανοήσουν, και φεύγοντας σε λίγες μέρες από τη ζωή σώθηκαν. Γιατί σε όποια κατάσταση θα βρεθεί ο άνθρωπος, σύμφωνα με αυτήν θα κριθεί, είτε είναι καλή είτε κακή, όπως δήλωσε ο Θεός με τον προφήτη Ιεζεκιήλ: «Αν ένας άνθρωπος κάνει όλες τις ανομίες αλλά στραφεί και κάνει το σωστό, δεν θα θυμηθώ τις ανομίες του· όπως θα τον βρω, έτσι και θα τον κρίνω» (Ιεζ. 33:19-20).

Ακόμη, είναι μερικοί που πέτυχαν τη συγχώρηση των αμαρτιών τους χάρη σε ενάρετους ανθρώπους, γιατί ο Κύριος εκπληρώνει το θέλημα εκείνων που τον φοβούνται (Ψαλμ. 144:19). Μαρτυρας γι’ αυτό είναι η αγία Γραφή. Ο Ααρών, για παράδειγμα, με τις προσευχές του Μωυσή συγχωρήθηκε (Εξ. 32:30-32), όταν έκανε το χρυσό μοσχάρι για τους Ισραηλίτες στο Χωρήβ· το ίδιο και η αδελφή του Μαριάμ, καθαρίστηκε από τη λέπρα, όταν ο Μωυσής παρακάλεσε για χάρη της τον Θεό (Αριθ. 12:13-15). Αλλά και ο Ναβουχοδονόσορ βρήκε έλεος από τον Θεό με τις προσευχές του προφήτη Δανιήλ.

Πολλές φορές, επίσης, και οι άγιοι άγγελοι, καθώς είναι πιστοί υπηρέτες του Θεού και έχουν προς αυτόν πολλή παρρησία, επειδή ποτέ δεν σφάλλουν απέναντί του, τυχαίνει να του ζητήσουν ο ένας τη σωτηρία του τάδε ανθρώπου, ο άλλος του άλλου. Και ο Θεός, που νύχτα μέρα λατρεύεται και ευαρεστείται από αυτούς, κάνει αυτά που του ζητούν, όπως ακριβώς και οι επίγειοι βασιλιάδες καμιά φορά, για χάρη πιστών φίλων τους που τους παρακαλούν, χαρίζουν τη ζωή σε ανθρώπους άξιους για θάνατο. Γιατί οι άγιοι άγγελοι αγαπούν πολύ τους ανθρώπους και μας συμπαθούν, επειδή μέσω της ανθρώπινης σάρκας αξιώθηκαν να δουν τον Θεό Λογο, όπως επιθυμούσαν να τον δουν από την αρχή της δημιουργίας.

Αυτό το επιβεβαιώνουν οι κορυφαίοι απόστολοι Πέτρος και Παύλος. Ο Πέτρος συγκεκριμένα λέει ότι ο Θεός μας χάρισε αγαθά, επάνω στα οποία οι άγγελοι επιθυμούν να σκύψουν (Α’ Πετρ. 1:12)· δηλαδή να δουν τον Θεό τόσο φανερά, όσο τον είδαμε εμείς, πριν από τους αγγέλους, όταν σαρκώθηκε. Και ο Παύλος, αναφερόμενος στην ανάληψη του Χριστού, διακηρύττει: «Τώρα ανέβηκε ο Χριστός, για να τον δουν οι αρχές και οι εξουσίες δια μέσου της Εκκλησίας» (πρβ. Εφ. 3:10). Αυτή είναι η αιτία που αγαπούν πολύ τους ανθρώπους οι άγιοι άγγελοι· γι’ αυτό και ο Κύριος είπε ότι αυτοί χαίρονται και γιορτάζουν στον ουρανό για έναν αμαρτωλό που μετανοεί (Λουκ. 15:10). Γι’ αυτό και σε κάθε πιστό, από τη στιγμή που θα βαπτιστεί, δίνεται από τον Θεό ένας άγγελος ως φύλακας και οδηγός και δάσκαλος. «Προσέχετε», είπε ο Κύριος στους Ιουδαίους, «μην περιφρονήσετε κανέναν από αυτούς τους μικρούς που πιστεύουν σ’ εμένα· γιατί σας βεβαιώνω ότι οι άγγελοί τους βλέπουν συνεχώς το πρόσωπο του επουράνιου Πατέρα μου» (Ματθ. 18:10).

Ο άγγελος λοιπόν που δόθηκε στον άνθρωπο για να τον φυλάγει, αν βρει τον άνθρωπο, τον οποίο ανέλαβε, να αγαπά το καλό και να βιάζει όσο μπορεί τον εαυτό του να το κάνει, τον βοηθά, παρακαλώντας για χάρη του τον φιλάνθρωπο Θεό και ζητώντας του να του χαρίσει τη σωτηρία και τη συγχώρηση των αμαρτιών. Και ο Θεός ικανοποιεί το αίτημά του. Αν δηλαδή πολλές φορές άνθρωποι ενάρετοι, όπως είπα, ζήτησαν από τον Θεό και έσωσαν αμαρτωλούς, πόσο περισσότερο το μπορούν αυτό οι άγιοι άγγελοι.

Επομένως, ας μην κατακρίνουμε άνθρωπο, ακόμη και αν τον δούμε να αμαρτάνει φανερά, αλλά μάλλον ας τον συμβουλέψουμε με ταπείνωση και ας προσευχηθούμε γι’ αυτόν. Αν όμως όσα είπαμε δεν αρκούν για να πείσουν, ας προσθέσουμε και άλλα.

Πες μου, αγαπητέ· ποιος θα πίστευε, βλέποντας την πόρνη Ραάβ στην Ιεριχώ να αμαρτάνει φανερά, ότι ο Θεός συγχώρησε όλες τις πορνείες της και την αθώωσε, επειδή δέχτηκε τους κατασκόπους των Ισραηλιτών (Ι. Ναυή 6:25· Εβρ. 11:31); Ή ότι ο άρπαγας και άδικος τελώνης, που προσευχήθηκε μαζί με τον Φαρισαίο, με έναν στεναγμό εξευμένισε τον Θεό και γύρισε στο σπίτι του συγχωρημένος (Λουκ. 18:10-14); Ή ότι ο Σαμψών, που αυτοκτόνησε (Κριτ. 16:30), βρίσκεται ανάμεσα στους αγίους, όπως μαρτυρεί ο Παύλος (Εβρ. 11:32); Ή ο Μανασσής, που για πενήντα δύο χρόνια λάτρευε τα είδωλα και έκανε όλο τον ισραηλιτικό λαό να παρανομήσει και να αποστατήσει από τον Θεό, ποιος θα φανταζόταν ότι σε μια ώρα με σύντομη προσευχή πήρε τη συγχώρηση, όπως διηγείται η Γραφή (Β’ Παρ. 33:9-13); Γιατί όταν κλείστηκε από τον βασιλιά των Ασσυρίων σε ένα χάλκινο ομοίωμα ζώου, προσευχήθηκε εκεί μέσα στον Θεό με τη γνωστή προσευχή του, οπότε με θεία δύναμη έσπασε το χάλκινο ζώο και ένας άγγελος του Θεού τον πήγε στην Ιερουσαλήμ, όπως διηγούνται οι ιστοριογράφοι, και έζησε στο εξής με μετάνοια.

Και για να αφήσω τα παλιά, θα ξαναθυμηθώ τον άγιο ληστή επάνω στον σταυρό και θα κλείσω τον λόγο. Άραγε, αν το μυστήριο που συντελέστηκε σε αυτόν είχε γίνει κρυφά, θα πίστευε κανένας άνθρωπος επάνω στη γη ότι εκείνος ο σιχαμερός, που λήστεψε πολλούς και σκότωσε μικρούς και μεγάλους, καλούς και κακούς, και δίδαξε και σε άλλους την παρανομία της ληστείας, σώθηκε στο τέλος της ζωής του με έναν λόγο του και κατοίκησε στον παράδεισο πρώτος από όλους;

Όλα αυτά δεν τα ανέφερα μακρηγορώντας άσκοπα, αλλά επειδή γνωρίζω ότι η γλώσσα των πολλών είναι πιο κοφτερή από κάθε δίκοπο μαχαίρι στο να κατακρίνουν τα ξένα σφάλματα. Αυτοί, και χιλιάδες καλά να δουν σε έναν άνθρωπο, αν δουν σε αυτόν και κάποιο ανθρώπινο ελάττωμα –γιατί κανένας δεν είναι αναμάρτητος, παρά μόνο ο Θεός–, αφήνουν και παραβλέπουν τα μύρια εκείνα καλά του και μόνο εκείνο το μικρό ελάττωμα αναφέρουν συνεχώς και το διαλαλούν και στους άλλους. Σε αυτούς δίκαια θα έρθει η τιμωρία από τον Θεό, γιατί προξενούν βλάβη και απώλεια όχι μόνο στον εαυτό τους, αλλά και στους άλλους.

(Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Γ’, Υπόθεση Β’. Εκδόσεις “Το Περιβόλι της Παναγίας”, Θεσσαλονίκη 2006)

(Πηγή ηλ. κειμένου: koinoniaorthodoxias.org)

 http://alopsis.gr/%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%86%CF%85%CE%B3%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%B7%CF%82/

hristospanagia.gr 

Όσιος Θεόδωρος Εδέσσης: Δίκαζε τους λογισμούς σου.

Κάποιος από τους αρχαίους πατέρες είπε για τους λογισμούς ένα λόγο πολύ συνετό και εύκολο να τον εννοήσει κανείς. «Δίκαζε –λέει– τους λογισμούς σου στο δικαστήριο της καρδιάς, αν είναι από το Θεό ή από τον εχθρό. Και τους δικούς μας και αγαθούς να καταθέτεις στο εσωτερικό ταμείο της ψυχής, και να τους φυλάς σαν θησαυρό που δεν μπορεί να κλαπεί. Αλλά τους εχθρικούς, αφού τους τιμωρήσεις με το μαστίγωμα της λογικής διάνοιας, εξόριζέ τους, και μην τους δίνεις τόπο κατοικίας κοντά στην ψυχή, ή για να πω καλύτερα, σφάζε τους με το μαχαίρι της προσευχής και της θείας μελέτης, ώστε καθώς θα σκοτωθούν οι ληστές, να φοβηθεί ο αρχιληστής. Γιατί εκείνος που είναι ακριβής εξεταστής των λογισμών, είναι και πραγματικός εραστής των εντολών».

Ο διάβολος, ο αντίδικος της ζωής μας, μεταχειρίζεται πολλούς λογισμούς για να μας παρουσιάζει τις αμαρτίες μας ολωσδιόλου μικρές, και πολλές φορές τις σκεπάζει με τη λησμοσύνη, για να υποχωρήσουμε στους ασκητικούς κόπους και να μη συλλογιζόμαστε τους θρήνους για τις αμαρτίες μας. Εμείς όμως, αδελφοί, να μη λησμονούμε τις αμαρτίες μας, ακόμη και αν νομίζουμε ότι συγχωρήθηκαν με τη μετάνοια, αλλά να θυμόμαστε πάντοτε τα αμαρτήματά μας και να μην πάψουμε να πενθούμε γι’ αυτά, ώστε έτσι να αποκτήσουμε την ταπείνωση σαν καλή συγκάτοικό μας και να ξεφύγουμε τις παγίδες της κενοδοξίας και υπερηφάνειας.

Κανένας να μη νομίζει ότι με την δική του δύναμη υποφέρει τους κόπους και κατορθώνει την αρετή. Γιατί αίτιος όλων των καλών σ’ εμάς είναι ο Θεός, όπως και των κακών αίτιος είναι ο απατεώνας των ψυχών μας δαίμονας. Για όσα καλά λοιπόν κατορθώνεις, πρόσφερε την ευχαριστία στον Αίτιο. Κι εκείνα τα κακά που σε ενοχλούν, να τα αποδίδεις στον αρχηγό των κακών.

Όσιος Θεόδωρος Εδέσσης

Από τη Φιλοκαλία

Λογισμοί

Από το βιβλίο: Φιλοκαλία των ιερών νηπτικών, τ. Β’. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 1998. Όσιος Θεόδωρος Εδέσσης, Εκατό ψυχωφελή κεφάλαια”, σελ. 125 (κεφ. 70, 72, 73).

koinoniaorthodoxias.org 

Άγιος Ευμένιος Σαριδάκης. Ξέρεις, ἔχει συνηθίσει τό μυαλό σου νά κρίνει…

«Ξέρεις, ἔχει συνηθίσει τὸ μυαλό σου νὰ κρίνει. Ἅμα θὲς νὰ σταματήσεις νὰ κρίνεις, ξεκινᾶς νὰ μὴν κρίνεις τὰ κακά. 

Ἅμα ἀρχίσεις ἔτσι, τὸ ἕνα σοῦ μυρίζει τὸ ἄλλο σοῦ βρωμᾶ, τὸ ἄλλο σὲ δυσκολεύει, μετὰ θὰ μὲ κατακρίνεις κι ἐμένα. Θὰ συνηθίσει ὁ νοῦς, παιδί μου. Γι᾿ αὐτό, συνεχῶς βλέπε τὴν ὡραία πλευρὰ τῶν πραγμάτων.»

Άγιος Ευμένιος Σαριδάκης

https://proskynitis.blogspot.com/2023/08/blog-post_83.html

hristospanagia.gr 

Οσία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου.

Eιρηνικώς έζησας Eιρήνη πάλαι,
Kαι νυν κατοικείς ένθα ειρήνη βρύει.

Η Οσία Ειρήνη έζησε στα χρόνια της βασίλισσας Θεοδώρας, που αναστήλωσε τις άγιες εικόνες.

Η Ειρήνη καταγόταν από την Καππαδοκία και διακρινόταν όχι μόνο για την ευσέβειά της, αλλά και για την σωματική ωραιότητά της και για την ευγενή ανατροφή της. Είχε ζητηθεί λοιπόν σε γάμο, από διακεκριμένο άνδρα του παλατιού και ξεκίνησε για το Βυζάντιο. Στη διαδρομή όμως, πέρασε από τη Μονή του Χρυσοβαλάντου και τόσο ελκύστηκε από τη συναναστροφή των καλογριών, ώστε πήρε τη μεγάλη απόφαση να παραμείνει μαζί τους. Έτσι απέρριψε τις κοσμικές δόξες, γύρισε στην πατρίδα της, πούλησε τα υπάρχοντά της, βοηθώντας πολλούς φτωχούς και τα υπόλοιπα χρήματα τα εναπόθεσε στη Μονή. Έγινε μοναχή και η ζωή της μέσα στο μοναστήρι υπήρξε πολύ ασκητική και αγία.

Όταν πέθανε η ηγουμένη, η Ειρήνη, παρά την άρνηση της, ορίστηκε διάδοχος της. Από τη νέα της θέση, επετέλεσε τα καθήκοντα της άριστα. Ο Θεός μάλιστα, την προίκισε με το προφητικό και θαυματουργικό χάρισμα. Έτσι διά της προσευχής της, απάλλαξε πολλούς από τα δαιμόνια. Προαισθάνθηκε τον θάνατο της και απεβίωσε ειρηνικά, γεμάτη χαρά για το ευχάριστο ουράνιο ταξίδι της.

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Βασιλείας γήινους πάλαι οὐκ ἔτυχες, ἀλλ' ἄφθάρτων στεφάνων νῦν σὲ ἠξίωσεν, ὁ Νυμφίος σου Χριστὸς ὁ ὡραιότατος, ᾧ καθιέρωσας σαυτήν, ὅλῃ καρδίᾳ καὶ ψυχῇ, Εἰρήνη Ὁσία Μῆτερ, Χρυσοβαλάντου ἡ δόξα, ἡμῶν δὲ προσφυγὴ καὶ βοήθεια.

saint.gr

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως. Ἐκεῖνος πού εἰρηνεύει μέ τόν ἑαυτό του, εἰρηνεύει καί μέ τόν πλησίον του, εἰρηνεύει καί μέ τό Θεό.

Η ειρήνη είναι θείο δώρο που χορηγείται πλουσιοπάροχα σ’ όσους συμφιλιώνονται με το Θεό και εκτελούν τα θεία Του προστάγματα.

Η ειρήνη είναι φως και φεύγει από την αμαρτία που είναι σκοτάδι. Ένας αμαρτωλός ποτέ δεν ειρηνεύει.

Να αγωνίζεστε κατά της αμαρτίας και να μη σας ταράζει η εξέγερση των παθών μέσα σας.

Αν στην πάλη μαζί τους νικήσεις, το ξεσήκωμα των παθών έγινε για σένα αφορμή νέας χαράς και ειρήνης. Αν νικηθείς – ο μη γένοιτο – τότε γεννιέται θλίψη και ταραχή. Αν πάλι, μετά από σκληρή μάχη, επικρατήσει προς στιγμήν η αμαρτία, αλλά εσύ επιμείνεις στον αγώνα, τότε νικάς και η ειρήνη ξανάρχεται.

«Ειρήνην διώκετε μετά πάντων, και τον αγιασμόν, ου χωρίς ουδείς όψεται τον Κύριον» (Εβρ. 12,14).

Η ειρήνη και ο αγιασμός είναι δύο αναγκαίες προϋποθέσεις για εκείνον που ζητάει με πόθο να δει το πρόσωπο του Θεού.Η ειρήνη είναι το θεμέλιο στο οποίο στηρίζεται ο αγιασμός.

Ο αγιασμός δεν παραμένει σε ταραγμένη και οργισμένη καρδιά. Η οργή όταν χρονίζει στην ψυχή μας, δημιουργεί την έχθρα και το μίσος κατά του πλησίον. Γι’ αυτό επιβάλλεται η γρήγορη συμφιλίωση με τον αδελφό μας, ώστε να μη στερηθούμε τη χάρη του Θεού που αγιάζει την καρδιά μας.

Εκείνος που ειρηνεύει με τον εαυτό του, ειρηνεύει και με τον πλησίον του, ειρηνεύει και με το Θεό. Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι γεμάτος με αγιασμό γιατί ο ίδιος ο Θεός κατοικεί μέσα του.

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

proskynitis.blogspot

hristospanagia.gr

(+) πατήρ Σαββάς Αχιλλέως. Μά τό πλοῖο τοῦ Θεοῦ οὐ καταποντίζεται!

Θα το σκεπάζουν τα κύματα της αθείας, της ασεβείας, της παρανομίας, και θα λέγεις οτι εβυθίστηκε αυτό το πλοίο πάει τελείωσε, η Εκκλησία δεν υπάρχει, και όμως το πλοίο του Θεού ου καταποντίζεται, δεν πρόκειται να καταποντιστεί ούτε να εξαφανιστεί!

Η Εκκλησία θα στέκεται εως την ώρα που θα έρθει ο Χριστός να κρίνει τον κόσμο!Εως εκείνη την στιγμή κάπου σε όλο τον κόσμο, σε κάποια ΓΩΝΙΑ, σε κάποιο ΣΠΗΛΑΙΟ σε κάποια ΑΘΕΑΤΗ πλευρά της γής ΕΚΕΙ θα τελείται η Θεία Λειτουργία! Και θα έρθει ο Χριστός για να μην τελειώσει η επι γής Εκκλησία με την Θριαμβεύουσα Εκκλησία! Θα είναι όλα έτοιμα και θα συνεχίζονται μέχρι της τελευταίας στιγμής!

πατήρ Σαββάς Αχιλλέως

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2023/08/blog-post_40.html

hristospanagia.gr

† π. Συμεών Κραγιόπουλος. Η πτώση τού ανθρώπου και η αυτονόμησή του.

Εἶναι μεγάλο πρᾶγμα ὁ ἄνθρωπος· εἶναι ἡ κορωνίδα τῆς δημιουργίας, εἶναι ἀκριβῶς αὐτὸς ποὺ ἐπλάσθη «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ καὶ καθ’ ὁμοίωσιν». Εἶναι μεγάλο πρᾶγμα, ἀλλὰ ἐφόσον ἔχει μέσα του τή χάρη τοῦ Θεοῦ, ἐφόσον ἔχει μέσα του τὸν Θεό, ἐφόσον ἔχει ἀληθινὴ κοινωνία μὲ τὸν Θεὸ· ὄχι ἁπλῶς νὰ θυμᾶται τὸν Θεὸ ἢ ἁπλῶς νὰ κάνει καμιὰ προσευχὴ στὸν Θεό, ἀλλὰ νὰ ἔχει ἀληθινὴ ἐπικοινωνία μὲ τὸν Θεό. Ὄντως δηλαδὴ νὰ αἰσθάνεται ὅτι ὁδηγεῖται, ὅτι ἄγεται ἀπὸ τὸν Θεό, ὅτι ὁ Θεὸς τοῦ δίνει ζωή, ὅτι ἐμπνέεται ἀπὸ τὸν Θεό, ὅτι εἶναι μέσα του ὁ Θεός.

Αὐτὴ ἡ σχέση, αὐτὴ ἡ κοινωνία χάλασε μὲ τὴν πτώση, μὲ τὴν ἁμαρτία. Χάλασε τελείως καὶ δὲν διορθωνόταν μὲ τίποτε. Ἅπαξ καὶ ἁμάρτησαν οἱ πρωτόπλαστοι, ἔχασαν ὅλη ἐκείνη τὴ χάρη ποὺ εἶχαν καὶ μέσα τους καὶ ἐξωτερικά, ποὺ ἦταν σὰν ἔνδυμα· γι’ αὐτὸ αἰσθάνθηκαν μετὰ ὅτι ἦταν γυμνοὶ (βλ. Γέν. 3:7).

Βλέπετε, τώρα ὑπάρχει μιὰ τέτοια τάση· μέσα στὴν ὅλη ἀδιαντροπιὰ ποὺ ἔχουν οἱ ἄνθρωποι, ὑπάρχει ἡ τάση νὰ ξεγυμνωθοῦν. Εἶναι μιὰ ἀδιαντροπιά, εἶναι ὅμως, θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε, καὶ μιὰ βαθύτερη δαιμονικὴ πέρα γιὰ πέρα τάση, ποὺ ἔχει ὁ ἄνθρωπος, νὰ ὑποκαταστήσει τὰ τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς ἐνδύει, ντύνει τὸν ἄνθρωπο μὲ τὴ χάρη του, καὶ εἶναι ὁ ἄνθρωπος ἄγγελος. Ὁ ἄνθρωπος τὸ πετάει αὐτὸ τὸ ἔνδυμα, δὲν τὸ θέλει καὶ αὐτονομεῖται. Καὶ τρόπον τινὰ μὲ τὴν τάση του αὐτή, μὲ ὅλη τὴν ἀδιαντροπιά του θέλει νὰ πεῖ: «Δὲν χρειάζομαι αὐτὸ τὸ ἔνδυμα τὸ δικό σου. Μπορῶ ἐγὼ χωρὶς τὸ ἔνδυμα τὸ δικό σου, χωρίς τη χάρη· μπορῶ δηλαδὴ νὰ ζῶ γυμνός». Μπορεῖ νὰ εἶναι κάτι τέτοιο· δηλαδὴ μιὰ δαιμονικὴ τάση, καὶ ὄχι μόνο μιὰ βάναυση ἀδιαντροπιά. Ἔτσι θὰ χαθοῦν πολλοὶ ἄνθρωποι.

Ἔχει γίνει πολὺ μεγάλο κακὸ στὸν σημερινὸ ἄνθρωπο. Καὶ ἴσως ὁ Θεὸς ἐπιτρέψει νὰ ἔρθουν συμφορὲς ποὺ θὰ συνετίσουν τὸν ἄνθρωπο· ὅσους θὰ συνετίσουν. Ἀλλιῶς ὁ ἄνθρωπος, καθὼς τόσο πολὺ ἔχει αὐτονομηθεῖ καὶ τόσο περὶ πολλοῦ ἔχει τὸν ἑαυτό του καὶ ἔχει θεοποιήσει τὸν ἑαυτό του, δὲν μπορεῖ νὰ καταλάβει τίποτε ἀπὸ τὰ τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἂν ἀναφερθεῖ στὸν Θεὸ καὶ ἂν προσευχηθεῖ καὶ ἂν ἔχει μιὰ κάποια σχέση μὲ τὸν Θεό, τὸ κάνει αὐτὸ μὲ ὅλο τὸ ἀγέρωχο ὕφος ποὺ ἔχει, μὲ ὅλη τὴν ὑπερηφάνειά του, μὲ ὅλο τὸν ἐγωισμό του, μὲ ὅλη τὴν ἀδιαντροπιά του. Δὲν ἐπηρεάζεται ἀπὸ τίποτε.

Δὲν πάει δηλαδὴ στὸν Θεὸ μὲ τὴ συναίσθηση τοῦ τί ἔχει κάνει, καὶ νὰ ταπεινωθεῖ, νὰ μετανοήσει, νὰ ζητήσει τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, νὰ ζητήσει συγχώρηση, νὰ ζητήσει τακτοποίηση, καὶ νὰ πεῖ: «Θεέ μου, μόνο ἐσὺ μπορεῖς νὰ τὰ ξαναφτιάξεις τὰ πράγματα. Ἐγὼ τὸ μόνο ποὺ ἔκανα εἶναι ὅτι τὰ χάλασα. Ἀλλὰ ἐσὺ ὡς Θεὸς μπορεῖς νὰ τὰ ξαναφτιάξεις». Δὲν ἔχει τέτοια διάθεση ὁ ἄνθρωπος. Προσέξτε νὰ δεῖτε. Καὶ θὰ τὸ πῶ ἀκόμη μιὰ φορά, γιὰ νὰ μὴ νομίζουμε ὅτι αὐτὰ ποὺ λέμε ἀναφέρονται σὲ κάποιους ἄλλους. Ἐξ ὅσων καταλαβαίνω ἐγώ, μπορεῖ νὰ κάνω λάθος, καὶ οἱ πιὸ καλοὶ χριστιανοὶ δὲν τὸ βάζουν κάτω, καὶ οὔτε τὸ καταλαβαίνουν αὐτό. Ἔπαρση, ἔπαρση, ἔπαρση, ἐγωισμό, φιλαυτία, ἐγωλατρία, οἴηση, φούσκωμα, θίξιμο καὶ τέτοια πράγματα· καὶ οἱ πιὸ καλοὶ χριστιανοὶ ἀκόμη.

Καὶ νομίζουμε ὅτι κάτι θὰ γίνει μὲ τὸ νὰ κάνουμε κάποια καμώματα, μὲ τὸ νὰ τὰ βολεύουμε ὅπως ἐμεῖς κρίνουμε τὰ σχετικὰ μὲ τὸν Θεό. Ἐπειδὴ εἴμαστε ἔξυπνοι στὴν καθημερινὴ ζωὴ καὶ βολεύουμε τὶς δουλειές μας, νομίζουμε ὅτι κάπως ἔτσι στὰ κλέφτικα καὶ στὰ πονηρὰ καὶ κατὰ πλάγιο τρόπο θὰ τὰ βολέψουμε καὶ μὲ τὸν Θεό. Δὲν θὰ γίνει τίποτε. Ἢ ταπεινώνεσαι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, μετανοεῖς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ὑποτάσσεσαι ἄνευ ὅρων ἢ χάνεσαι. Παρακαλῶ νὰ τὸ προσέξουμε αὐτὸ καὶ μάλιστα νὰ ρωτήσουμε τὶς ψυχές μας μήπως ἀκόμη δὲν τὸ ἔμαθαν αὐτὸ τὸ μάθημα. Ἂν προσέξουμε καλύτερα, θὰ δοῦμε ὅτι ὅλοι μὲ κάποιους ὅρους πιστεύουμε, μὲ κάποιους ὅρους δεχόμαστε τὰ τοῦ Θεοῦ, μὲ κάποιους ὅρους εἴμαστε ὅ,τι εἴμαστε. Ὄχι ἔτσι. Ἄνευ ὅρων νὰ ὑπακούσεις, νὰ ὑποταχθεῖς στὸν Θεό, νὰ παραδοθεῖς σ’ αὐτόν, νὰ θελήσεις αὐτὸς νὰ ζήσει καὶ νὰ διαφεντεύει μέσα σου. Ἄνευ ὅρων. Καὶ ἂν ψάξουμε καὶ τὸν ἑαυτό μας, ψάξουμε καὶ τοὺς ἄλλους, ἄραγε θὰ βροῦμε κανέναν σήμερα – ὄχι ὅτι δὲν ὑπάρχουν, ἀλλὰ τὸ τονίζουμε ἔτσι, γιὰ νὰ φανεῖ τὸ πρᾶγμα – ποὺ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ὑποτάσσεται στὸν Θεό;

Ὁ καθένας, καὶ ὁ πιὸ «καλὸς» ἀκόμη, τὴν κρίσιμη ὥρα θὰ ἀντιδράσει, θὰ θιγεῖ, θὰ χολωθεῖ, θὰ στενοχωρηθεῖ, θὰ ἀμυνθεῖ, θὰ δικαιολογηθεῖ. Καὶ τί δὲν θὰ κάνει! Ἐνῷ εἶναι τόσο ἁπλὸ νὰ πεῖ: «Νά ‘ναι εὐλογημένο, Θεέ μου, ὅ,τι θέλεις. Νά ‘ναι εὐλογημένο, Θεέ μου, ὅπως θέλεις». Καὶ βέβαια μπορεῖ νὰ πεῖ ὁ ἄνθρωπος: «Νὰ τὸ πῶ, ἀλλὰ ὁ ἄλλος μὲ πειράζει». Ναί, ἀλλὰ αὐτὸν τὸν ἄλλο ὁ Θεὸς τὸν ἀφήνει καὶ σὲ πειράζει, ὁ Θεὸς τὸν ἀφήνει καὶ σὲ ἀδικεῖ, τὸν ἀφήνει καὶ σοῦ δημιουργεῖ τὸ ὅποιο θέμα. Ὑπάρχει τίποτε πάνω στὴ γῆ ποὺ γίνεται χωρὶς νὰ ξέρει ὁ Θεὸς καὶ χωρὶς νὰ τὸ ἐπιτρέπει ὁ Θεός; Καὶ ἕνα σπουργιτάκι δὲν θὰ μπορέσει νὰ τὸ σκοτώσει ὁ κυνηγός, ἐὰν δὲν ἐπιτρέψει ὁ Θεὸς (βλ. Μάτθ. 10:29).

† π. Συμεών Κραγιόπουλος

(“…ἐλάβομεν Πνεῦμα ἐπουράνιον…”, Β’ ἔκδ., Πανόραμα Θεσσαλονίκης)

(Πηγή ψηφ. κειμένου: agiazoni.gr)

alopsis.gr 

Ἡ προκλητική ἐνδυμασία ὁδηγεῖ στόν σκανδαλισμό καί στήν ἀπώλεια;

…Γνωρίζετε όλοι σας, πόση αξία έχει για την πραγμάτωσι του αγιασμού μας και της σωτηρίας μας η εσωτερική καθαρότης, η καθαρότης της καρδίας.
Ό Κύριος μας, Ιησούς Χριστός, με την διδαχή Του έφανέρωσε στους μαθητάς Του και δι’ αυτών σε όλο τον κόσμον όλων των αιώνων, την ανάγκη της διατηρήσεως της καθαρότητος του έσω ανθρώπου άπό τους λογισμούς και τις επιθυμίες.
“Άπό την καρδίαν”, είπε ό Κύριος “εξέρχονται πονηροί λογισμοί, φόνοι, μοιχείες, πορνείες, κλοπές, ψευδομαρτυρίες, βλασφημίες” (Ματθ. ιε’, 18-19).
Το εσωτερικό του ανθρώπου μολύνεται άπό τον ακάθαρτον οφθαλμόν. “Έάν ο οφθαλμός σου είναι πονηρός, όλο το σώμα θα είναι σκοτεινόν, ακάθαρτον” (Ματθ. στ’, 23) είπε ό Κύριος.
Η άσεμνη ενδυμασία, την οποίαν ο διάβολος με τα δικά του όργανα, τον κόσμο και τον εγωισμό μας, επέβαλε στις μέρες μας, μολύνει τον οφθαλμό, το μάτι μας, το βλέμμα μας και στη συνέχεια τον λογισμό, την καρδιά μας, την επιθυμία. Σήμερα, αγαπητοί, δεν έχουμε άσεμνη ενδυμασία γύρω μας.
Έχουμε τέλειο γυμνισμό. Έχουμε επίδειξη γυμνής σαρκός και τελεία παρακοή του θελήματος του Θεού.Προ της πτώσεως οι πρωτόπλαστοι ήταν γυμνοί, γιατί ένεκα της αναμαρτησίας και της αθωότητος, φορούσαν την άφθαρτη στολή της Θείας Χάριτος.
Μετά την παρακοή, την πτώσι και την αμαρτία ο άνθρωπος ντύθηκε τους δερμάτινους χιτώνας, το φρόνημα της σαρκός, τον παλαιόν άνθρωπο και αναγκάστηκε πλέον να αναζητήση ενδυμασία. Η γυμνότης του σώματος έκτοτε προκαλεί και μολύνει.
Ταυτοχρόνως, ο Κύριος με την πολλή του αγάπη χάρισε στον άνθρωπο ένα σωτήριο δώρο, την αρετή της αιδούς, της εντροπής.
“Καλόν άνθος ή αιδώς”, διακηρύσσει ό Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. ‘Ό Θεός ένέσπειρε την αιδώ τη φύσει τη ημετέρα”, διδάσκει ό ‘Άγιος Ιωάννης ό Χρυσόστομος. Ένεκα της αιδούς ό άνδρας ή η γυναίκα, αν το θελήσουν, ντύνονται σεμνά, προφυλάσσουν τον εαυτό τους άπό την φιληδονία, άλλα και δεν σκανδαλίζουν τους συνανθρώπους τους.
Για να ανθοφορήση η αιδώς, η εντροπή, χρειάζεται καλλιέργεια, επιμέλεια, προσοχή του εαυτού μας, υπακοή στο θέλημα του Θεού, πνευματική ζωή.
Σήμερα δυστυχώς, πολλοί και μάλιστα γυναίκες περιφρονούν το θέλημα του Θεού, την αιδώ και άποβάλλουν την ενδυμασία. Προκαλούν και αμαρτάνουν, σκανδαλίζουν και οδηγούν ψυχές στην απώλεια.
Μήν αρνηθούμε, αγαπητοί, ότι υφίσταται κίνδυνος σκανδαλισμού και ψυχικής απωλείας από την προκλητική ενδυμασία. Ένας προφητάναξ Δαυίδ “έπεσε” ένεκα απρόσεκτου βλέμματος και ένας επίγειος άγγελος, ό Άγιος Μαρτινιανός, κλονίστηκε άπό σατανική πρόκλησι γυναικός.
Μή το αμφισβητούμε.
Ό σύγχρονος γυμνισμός και νεκρούς ακόμα σκανδαλίζει και μολύνει! Καθημερινώς αίχμαλωτίζονται χριστιανοί και μάλιστα νέοι και νέες από την πρόκλησι της γυμνής σαρκός, οδηγούνται σε πτώσεις, χάνουν την καθαρότητα, διαλύονται οικογένειες, κατακερματίζονται ψυχές.
Ένεκα όλων αυτών ώς Επίσκοπος και πατέρας, ο οποίος ποθώ τη σωτηρία σας και προσεύχομαι, γι’ αυτήν, σας ικετεύω, σας παρακαλώ: ακούσατε, φοβηθήτε τον Θεόν. ελευθερωθήτε από την σκλαβιά του κόσμου και της ψευδοθεάς μόδας. Ντυθήτε την αιδώ και την σεμνότητα. Απομακρύνατε την άσεμνη, την προκλητική ενδυμασία. Το σώμα είναι ναός Αγίου Πνεύματος. Μή το υποβιβάζουμε σε σάρκινο αντικείμενο ηδονής. Ας το τιμήσουμε.
Μητέρες, δώσατε παραδείγματα σεμνής ενδυμασίας. Μάθατε τις θυγατέρες σας να σέβωνται τον εαυτό τους. Να έχουν εντροπή και αγάπη στις αρετές. Η αληθινή, η πιο ωραία στολή για μία νέα, είναι οι αρετές. Μή σπρώχνετε τις κόρες σας στην γύμνια και την ακολασία.
Ιδιαιτέρως σεβασθήτε τον Ιερό Ναό. Μή περνάτε με προκλητική ενδυμασία το κατώφλι των Ιερών Ναών και Μοναστηριών. Μή κάνετε τον Ιερό Ναό, κατά την τέλεσι των μυστηρίων Γάμου και Βαπτίσματος, κέντρο γυμνισμού και φοβεράς προκλήσεως. Μή πλησιάζετε το Άγιο Ποτήριο χωρίς σεμνότητα. Σκεφθήτε την ευθύνη σας, όταν σκανδαλίσετε και μία ψυχή ακόμη.
Αγαπητοί, σε ένα κόσμο αποσυνθέσεως, προκλήσεων και πνευματικής παρακμής, άς μείνουμε όρθιοι, αταλάντευτοι, υπάκοοι στο θέλημα του Θεού. Ας συναισθανθούμε την παρακοή μας. “Ο Θεός ου μυκτηρίζεται”. Η σεμνή ενδυμασία είναι πολιτισμός, δεν είναι αναχρονισμός.
Ας εργασθούμε όλοι μας για την επάνοδο και επικράτησι της σεμνότητος. Ας εμποδίσουμε την προσβολή και την εμποροποίηση του ανθρωπίνου σώματος και μάλιστα της γυναικός. Ας αγωνισθούμε για την καθαρότητα του σώματος και της καρδιάς. Μόνο έτσι θα σωθή η νεότης, θα οικοδομήσουμε και θα στερεώσουμε αληθινές οικογένειες, θα οδηγηθούμε στον αγιασμό.
Σας ευχαριστώ για την κατανόησι και εύχομαι να σας χαρίζη ο Κύριος κάθε αγαθό.

Μετά πατρικών ευχών,

Ο Μητροπολίτης

Ο Αιτωλίας και Ακαρνανίας

Κοσμάς

(Ποιμαντική Εγκύκλιος· Περί προκλητικών ενδυμασιών και ουσιαστικού γυμνισμού του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αιτωλοακαρνανίας κ. Κοσμά «᾿Ορθόδοξος Τύπος», τ. 1747, 8 Αυγούστου 2008).

kaiomenivatos.blogspot.gr

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_1376.html

hristospanagia.gr

Όσιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ: Η ταπείνωση ηρεμεί τα νεύρα!

Ν’ αγαπάς το Θεό σύμφωνα με την εντολή Του, όχι όπως κάποιοι παραπλανημένοι ονειροπόλοι νομίζουν ότι τον αγαπούν.Μη δημιουργείς εκστάσεις, μην εξάπτεις τα νεύρα σου, μη θερμαίνεσαι με υλική φωτιά, με τη θέρμη του αίματος.Η θυσία που ευαρεστεί στο Θεό είναι η ταπείνωση της καρδιάς, η συντριβή του πνεύματος.Ο Θεός αποστρέφει το πρόσωπο Του από θυσίες που... προσφέρονται με απατηλή αυτοπεποίθηση, με υψηλή και υπερήφανη αυτοδικαίωση, ακόμα κι αν η θυσία είναι πραγματικό ολοκαύτωμα.Η υπερηφάνεια εξάπτει τα νεύρα, θερμαίνει το αίμα, δημιουργεί ονειροπολήσεις και ζωντανεύει τη ζωή της πτώσης.Η ταπείνωση ηρεμεί τα νεύρα, ελέγχει την κίνηση του αίματος, εξαλείφει τις ονειροπολήσεις, μειώνει τις πτώσεις και ζωντανεύει τη ζωή με το Χριστό.Η υπακοή στον Κύριο είναι τιμιώτερη από την καλή θυσία και η υποταγή από το στέαρ [λίπος] των κριών, είπε ο προφήτης Σαμουήλ στον Ισραηλίτη βασιλιά που τόλμησε να προσφέρει στο Θεό λάθος θυσία: «ει θελητόν τω Κυρίω ολοκαυτώματα και θυσίας ως το ακούσαι φωνής Κυρίου; ιδού ακοή υπέρ θυσίαν αγαθήν και η επανακρόασις υπέρ στεάρ κριών» (Α’ Βασ. ιε’ 22)Όταν θέλεις να προσφέρεις στο Θεό θυσία αγάπης, μην την προσφέρεις όπως τη θέλεις εσύ, από μια απερίσκεπτη παρόρμηση.Να την προσφέρεις με ταπείνωση στον τόπο και το χρόνο όπως τον ορίζει ο Κύριος.Ο πνευματικός τόπος όπου πρέπει να προσφέρονται οι πνευματικές θυσίες, είναι η ταπείνωση, όπως λέει ο αββάς Ποιμήν.

Απόσπασμα από το λόγο του οσίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, με τίτλο η “Αγάπη του Θεού”, όπως περιέχεται στο βιβλίο του Πέτρου Μπότση, “Οσία Άννα Ιβάνοβνα, η διά Χριστόν σαλή”.

ΠΗΓΗhttps://simeiakairwn

agiotopia.gr

Ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος. Ὦ δύναμις δακρύων!

Δώρησαι λοιπόν, Δέσποτα, εἰς ἐμέ τόν ἀνάξιον,

δάκρυα καθ’ ἑκάστην,

καί δύναμιν, διά νά φωτισθῇ ἡ καρδία μου

ἐν προσευχῇ καθαρᾷ

καί χύσῃ πηγάς δακρύων μετά γλυκύτητος διά παντός,διά νά ἐξαλειφθῇ δι’ ὀλίγων δακρύων

ἡ μεγάλη καί φοβερά καταδίκη,

καί κατασβεσθῇ δι’ ὀλίγου κλαυθμοῦ τό πῦρ τό καιόμενον. Διότι ἐάν κλαύσω ἐνταῦθα,

θέλω λυτρωθῇ ἐκεῖ ἐκ τοῦ ἀσβέστου πυρός·

διότι καθ’ ἑκάστην παροργίζω, Δέσποτα, τήν μακροθυμίαν Σου, καί ἔχω πρό ὀφθαλμῶν τήν κακίαν μου,

καί τήν εὐσπλαχνίαν Σου.

Ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος

( Ἀσκητικά, Περί Κατανύξεως )

hristospanagia.gr 

Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς. Τουλάχιστον ἰσορροπία.

«Να σκέφτεστε τον Θεό τουλάχιστον όσο σκέφτεστε τους ανθρώπους.

Να φοβάστε τον Θεό τουλάχιστον όσο φοβάστε τους ανθρώπους.

Να σκέφτεστε τον Θεό τουλάχιστον όσο σκέφτεστε τους ανθρώπους.

Να σέβεστε τον Θεό τουλάχιστον όσο σέβεστε τους ανθρώπους.

Να παρακαλείτε τον Θεό τουλάχιστον όσο παρακαλείτε τους ανθρώπους.

Να ελπίζετε στον Θεό τουλάχιστον όσο ελπίζετε στον ανθρώπους.

Να ζητάτε βοήθεια από τον Θεό τουλάχιστον όσο ζητάτε βοήθεια από τους ανθρώπους.

Να τηρείτε τον νόμο του Θεού τουλάχιστον όσο τηρείτε τον νόμο των ανθρώπων.

Να ευγνωμονείτε τον Θεό τουλάχιστον όσο ευγνωμονείτε τους ανθρώπους.

Να δοξάζετε τον Θεό τουλάχιστον όσο δοξάζετε τους ανθρώπους».

Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς

Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται. Εκδόσεις Εν Πλω 2008, σελ. 274

https://theomitoros.blogspot.com/2019/05/blog-post_34.html

https://epanosifi.blogspot.com/2019/12/blog-post_269.ht

hristospanagia.gr

Πότε ἕνα ὅραμα ἔχει Θεία προέλευση.

“Γιά νά εἶναι κάποιος βέβαιος ὅτι ἕνα ὅραμα πού εἶδε ἔχει θεία προέλευση, πρέπει νά ἔχει ὑπ᾿ ὄψιν του τί ἐπ᾿ αὐτοῦ διδάσκει ἡ Ὀρθόδοξη διδασκαλία. Κατ᾿ αὐτήν, ἡ πραγματική ὅρασις δέν δύναται νά προκληθῆ. Ἡ ὅρασις εἶναι χάρισμα μόνον ἐκ Θεοῦ καί δέν ἀποτελεῖ ὁπωσδήποτε σημεῖον ἤ συστατικόν ἁγιότητος. Σκοπόν δέ ἔχει νά καταστήση γνωστή κάποια Θεία ἀλήθεια ἤ κάποια ἐπιθυμία τοῦ Θεοῦ. Μεταξύ τῶν ὑπεροχωτέρων ὁράσεων εἶναι ἡ τοῦ Εὐαγγελιστου Ἰωάννου (Ἀποκάλυψις), τοῦ Ἀποστόλου Παύλου (Β΄ Κορ. ιβ΄: 14) καί τοῦ Μ. Κωνσταντίνου (εἶδε τόν Τίμιο Σταυρό στόν Οὐρανό μέ τήν ἐπιγραφή “Ἐν τούτῳ νίκα”). Ἕνα γνήσιο ὅραμα ἐκ Θοῦ ἔχει τίς ἑξῆς προϋποθέσεις:
1) Συμβαίνει ἀπρόοπτα. Ἐπλήσσει τήν ψυχή, ἀλλά εὐθύς τή γεμίζει εἰρήνη.
2) Δέ διαρκεῖ ἐπί μακρόν.
3) Καταλείπει ζωηρή τήν ἐπιθυμία τῆς τελειότητας καί προξενεῖ καρπούς ἀρετῆς.
4) Παραμένει ἀνεξίτηλο στή διάνοια.”*
Οἱ Πατέρες προσθέτουν τήν προϋπόθεση τῆς καθαρῆς καρδιᾶς, τῆς καλῆς προαίρεσης καί τῆς ὕπαρξης ταπεινοῦ φρονήματος.
Ἐπειδή ὅμως δέν ὑπάρχει πάντοτε ἡ δυνατότητα νά ἐλεγχθεῖ ἡ γνησιότητα ἑνός ὁράματος, εἶναι ἀπάραίτητο, ὅταν αὐτό συμβεῖ νά ἐνημερώνει ἐκεῖνος ἤ ἐκείνη πού τό εἶδε ἕναν ἔμπειρο καί σεβαστό Πνευματικό, ὥστε νά ἀποτρέπεται ὁ κίνδυνος τῆς πλάνης.
Ὅσοι ὄμως, γιά νά ἐπικοινωνήσουν δῆθεν μέ νεκρούς, καταφεύγουν σέ μάντεις, μάγους καί πνευματιστές διαπράτουν μεγάλο ἁμάρτημα, γιατί συνεργάζονται μέ τό κακό πνεῦμα, ἀποκόπτονται ἀπ᾿ τό Θεό καί, ἄν δέ μετανοήσουν, χάνονται· γίνονται ὑποχείριο τοῦ διαβόλου! Ὁ Θεός νά φωτίζει καί νά ἐλεεῖ!
Πολλοί Ἅγιοι ἔχουν ἀξιωθεῖ ὁραμάτων, εἰδικά οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες, εἴτε μέσα στίς φυλακές, εἴτε κατά τή διάρκεια τοῦ Μαρτυρίου τούς πρός ἐνίσχυσή τους. Ἐπίσης, καί πολλλοί ἐξαγιασμένοι Ὅσιοι.
Ἐδῶ, ἀναφέρονται ἐνδεικτικά μερικές Ἁγιοφάνειες, δηλαδή ἐμφανίσεις Ἁγίων, οἱ ὁποῖοι, ὡς μέλη τῆς Θριαμβεύουσας Ἐκκλησίας, πολλές  φορές συμπαρίστανται και βοηθοῦν μέ τίς πρεσβεῖες καί μέ τή Χάρη πού τούς ἔδωσε ὁ Κύριος τούς ἀγωνιζομένους Χριστιανούς, τά μέλη τῆς Στρατευομένης Ἐκκλησίας.

* Ἠθική καί Θρησκευτική Ἐγκυκλοπαίδεια, λῆμμα “ὄρασις”
Ἔκδ. 1966, σελ. 943.

hristospanagia.gr

Ὅσιος Βονιφάτιος Θεοφανόφσκι (Κίεβο) .Ἀπαντήσεις τοῦ Ἡγουμένου Πατέρα Βονιφάτιου σὲ ἐρωτήσεις διαφόρων ἀνθρώπων.

7. Ερώτηση επισκέπτη: Τι πρέπει να κάνω όταν προσβάλλομαι από το γεγονός ότι άλλοι εκφράζουν ελεύθερα τις σκέψεις τους ή όταν προσβάλλομαι από την έλλειψη ευγένειας στις σχέσεις των άλλων με τους άλλους;

Απάντηση του Γέροντα Βονιφάτιου: Βεβαιώσου ότι αυτό οφείλεται απλώς στην απροσεξία και την έλλειψη κρίσης σου. Δεν πρέπει να κρίνεις κανέναν, γιατί δεν ξέρεις γιατί το κάνει αυτό, ούτε γιατί φέρομαι σε κάποιον με αυτόν τον τρόπο και όχι διαφορετικά. Προσπάθησε να δίνεις μεγαλύτερη προσοχή στον εαυτό σου παρά να αναλύεις τις πράξεις, τη συμπεριφορά και τις ενέργειες των άλλων. Είσαι Χριστιανός και επομένως δεν έχεις δικαίωμα να κρίνεις πού, πότε, πώς ή με ποιον ενεργούν οι άλλοι.

8. Ερώτηση ενός Περιπλανώμενου: Το αισθησιακό πάθος επιτίθεται στην ψυχή μου περισσότερο από άλλα. Ποιος είναι ο πιο βολικός τρόπος για να το σβήσω;

Απάντηση του Γέροντα Βονιφάτιου: Το πρώτο και πιο συνηθισμένο μέσο για την αποκοπή των σαρκικών παθών είναι η αποστασιοποίηση από αντικείμενα που πυροδοτούν την ψυχή, καθώς και η αυστηρή εγκράτεια. Είναι δύσκολο να διατηρήσει κανείς την αγνότητα εν μέσω των πειρασμών του κόσμου. Ομοίως, η ανάμνηση της δικής του αδυναμίας και της επικείμενης προσέγγισης της ώρας του θανάτου, όταν αυτή σβήνει, είναι πολύ χρήσιμη. Πόσο αξιολύπητο είναι να βλέπεις εκείνους που κάποτε τα κατείχαν να βυθίζονται σε ανίατες ασθένειες, ή να στερούνται το μυαλό τους, ή να εξαντλούνται από ζήλια, να διαπερνούνται από προδοσία και να βασανίζονται πριν από τον θάνατο στις κολασμένες φωτιές της απελπισίας.

9. Ερώτηση ενός δόκιμου: Τι πρέπει να κάνω για να εισακούσει ο Κύριος την προσευχή μου;

Η απάντηση του Γέροντα Βονιφάτιου: Αν θέλετε να προσφέρετε προσευχή στον Θεό, εξετάστε πρώτα το νου σας και κανονίστε τον έτσι ώστε όταν λέτε «Ελέησέ με», να είστε και ελεήμονες προς εκείνους που σας προσεύχονται· όταν λέτε «Μη θυμάστε τις αμαρτίες μου», να μην θυμάστε τις αμαρτίες του πλησίον σας· όταν λέτε «Μη θυμάστε τις πτώσεις μου, εκούσιες και ακούσιες», να μην θυμάστε τα παραπτώματα που σας έχουν λυπήσει. Αν δεν το κάνετε αυτό, τότε θα προσεύχεστε πάντα, και ο Θεός δεν θα σας ακούσει, όπως μαρτυρεί η Αγία Γραφή. Έτσι, στο Ευαγγέλιο, ο Κύριος μας προστάζει να προσευχόμαστε ως εξής: «Και αφήστε μας τα χρέη μας, όπως και εμείς αφηνόμαστε στους οφειλέτες μας· επειδή, μόλις αφήσετε στους ανθρώπους τα παραπτώματά τους, θα σας αφήσει και ο ουράνιος Πατέρας σας» (Ματθ. 6:12). Και στο Ευαγγέλιο του Λουκά λέει: «συγχωρείτε, και θα σας αφήσουν» ( Λουκ. 6:37 ). Και σε άλλο σημείο διδάσκει τους μαθητές να προσεύχονται ως εξής: και «συγχώρησον ημίν τας αμαρτίας ημών, διότι και ημείς συγχωρούμεν πάντα τον οφειλέτη ημών» ( Λουκάς 11:4 ).

10. Ερώτηση προσκυνητή. Δεν καταλαβαίνω πλήρως τη δύναμη της μετάνοιας και θα ήθελα να ακούσω τη συμβουλή σας, Πάτερ.

Απάντηση του Γέροντα Βονιφάτιου: Η μετάνοια είναι φάρμακο που καταπίνει την αμαρτία· είναι ουράνιο δώρο και θαυματουργή δύναμη, η οποία, με τη χάρη του Θεού, υπερνικά τη δύναμη της ανταπόδοσης για την παράβαση του νόμου. Γι’ αυτό δεν απορρίπτει τον πόρνο, δεν διώχνει τον μοιχό, δεν απορρίπτει τον μέθυσο, δεν περιφρονεί τον ειδωλολάτρη, δεν περιφρονεί τον ονειδιστή, ούτε τον βλάσφημο, ούτε τον υπερήφανο, αλλά τους αλλάζει όλους: γιατί η μετάνοια είναι χωνευτήριο που καθαρίζει πλήρως την αμαρτία . Η τωρινή μας ζωή είναι καιρός μετάνοιας. Μεγάλος κίνδυνος μας περιμένει, φορτωμένοι με αμαρτίες, αν δεν αποφύγουμε την αιώνια τιμωρία μέσω της μετάνοιας, «μη προσέλθουμε ενώπιον του προσώπου Του σε εξομολόγηση» ( Ψαλμός 94:2 ), και δεν σβήσουμε τη φωτιά της αμαρτίας με δάκρυα μετάνοιας και κατανύξεως. Μεγάλη είναι η φωτιά της αμαρτίας, αλλά σβήνεται από τα δάκρυα.

11. Ερώτηση επισκέπτη: Τι θα πρέπει να ωθεί έναν Χριστιανό να εκπληρώσει τα καθήκοντα της πολιτικής του κλίσης;

Απάντηση του πρεσβύτερου Βονιφάτιου. Σε μια καλά οργανωμένη κοινωνία, υπάρχουν διάφορες τάξεις και τάξεις, έτσι ώστε τα μέλη της κοινωνίας «να φέρουν τα βάρη των άλλων», δηλαδή να βοηθούν ο ένας τον άλλον στην επίτευξη εξωτερικής και εσωτερικής ευημερίας, έτσι ώστε οι ανώτεροι να φροντίζουν για την ειρήνη και την ασφάλεια των κατωτέρων, και οι τελευταίοι, με τη σειρά τους, να υπηρετούν τους ανώτερους όσο το δυνατόν καλύτερα, ανάλογα με τη φύση των ασχολιών τους. Επομένως, προφανώς, όχι η ματαιοδοξία, ούτε το ιδιοτέλεια πρέπει να καθοδηγεί έναν Χριστιανό στην εκτέλεση των πολιτικών καθηκόντων, αλλά η επιθυμία για το καλό του πλησίον του, η ειλικρινής αγάπη γι’ αυτόν. Ο άγιος Απόστολος Παύλος, διδάσκοντας τους Χριστιανούς να υπακούν στις πολιτικές αρχές και τους νόμους ( Ρωμ. 13:1-14 ) και, σύμφωνα με τον βαθμό και τη σημασία των αρχών της πολιτικής κοινωνίας, να αποδίδουν σε κάθε μία από αυτές αυτό που τους οφείλεται, λέει: «σε αυτόν για μάθημα· σε αυτόν φόρος· σε αυτόν φόβος· «σε αυτόν είναι η τιμή»: όλα αυτά και παρόμοια πολιτικά καθήκοντα συνδυάζονται σε ένα μεγάλο καθήκον ενός Χριστιανού: «δεν οφείλετε σε κανέναν, παρά μόνο να αγαπάτε ο ένας τον άλλον· και αγαπώντας ο ένας τον άλλον, να εκπληρώνετε τον νόμο».

12. Ερώτηση επισκέπτη: Πώς πρέπει να ενεργεί κανείς όταν αντιμετωπίζει πειρασμούς;

Η απάντηση του Γέροντα Βονιφάτιου: Αν βλέπετε πειρασμούς γύρω σας, στραφείτε από αυτούς στο ιερό του πνεύματός σας, και θα περάσουν εύκολα. Αν τα παράπονα καταπονούν την καρδιά σας, στραφείτε στο πνεύμα της χάρης που κατοικεί μέσα σας, και αυτά θα αποτελέσουν την ευλογία του Ευαγγελίου. Αν οι σκοτεινές συνθήκες περιπλέκουν την πορεία της ζωής σας, προσκολληθείτε στο χρίσμα «το οποίο έχετε από του αγίου, και θα σας διδάξει τα πάντα» ( Α΄ Ιωάννου 2:20, 27 ). Αν η δύναμή σας εξασθενεί με οποιονδήποτε τρόπο, δεν έπρεπε να βασίζεστε σε αυτό πριν, αλλά τώρα είστε πεπεισμένοι από την εμπειρία να καταφύγετε στη δύναμη του Θεού, που αγαπά να τελειοποιείται στις αδυναμίες μας.

13. Ερώτηση ενός Αρχάριου. Συχνά ακούω από εσάς, Πάτερ: να είστε υπομονετικοί με καλή ελπίδα: πόσο καιρό θα είμαι υπομονετικός;

Η απάντηση του Γέροντα Βονιφάτιου: Το βασίλειο της υπομονής είναι ευρύ και εκτείνεται σε ολόκληρη τη ζωή ενός ανθρώπου, περιλαμβάνοντας όλα τα πεπρωμένα της ανθρωπότητας σε αυτόν τον κόσμο. Με την υπομονή, ο άνθρωπος αποκτά και διατηρεί όλες τις ευλογίες, πετυχαίνει στις υποθέσεις, επιτυγχάνει την εκπλήρωση των επιθυμιών και υπομένει τις επιθέσεις του κακού χωρίς να βλάπτεται. Μόλις κάποιος χάσει την υπομονή του, κινδυνεύει αμέσως να χάσει το καλό και να υποφέρει από το κακό ή, ακόμη πιο καταστροφικά, να διαπράξει το κακό. Χωρίς υπομονή, δεν υπάρχει ασκητικός αγώνας, και χωρίς ασκητικό αγώνα, δεν υπάρχει αρετή ή πνευματικό χάρισμα, ούτε σωτηρία. Διότι «η βασιλεία του Θεού βιάζεται» (Ματθ. 11:12).

14. Ερώτηση επισκέπτη: Τι χρειάζεται για να είσαι πάντα ήρεμος και άφοβος;

Η απάντηση του Γέροντα Βονιφάτιου: Για να έχουμε διαρκή ειρήνη, δεν πρέπει να βασιζόμαστε στη δική μας δύναμη, αλλά να συλλογιζόμαστε συνεχώς τον Θείο Λόγο: είναι το στήριγμά μας, η δύναμή μας και ένα ασφαλές καταφύγιο. Υπάρχει μια υπόσχεση του Κυρίου στην Αγία Γραφή που είναι το τείχος και ο φράχτης μας. Ο Κύριος μας είπε: «Είμαι μαζί σας όλες τις ημέρες, μέχρι τη συντέλεια του αιώνα» (Ματθ. 28:20).

15. Ερώτηση ενός προσκυνητή: Είναι δυνατόν κάποιος που δεν πίνει κρασί να είναι μεθυσμένος, και κάποιος που πίνει κρασί να είναι νηφάλιος;

Η απάντηση του Γέροντα Βονιφάτιου: Είναι δυνατό: γιατί η Γραφή αναφέρει «αυτόν που μεθάει χωρίς κρασί» ( Ησ. 51:21 ). Χωρίς κρασί μεθάει όποιος δεν εγκαταλείπει τη νωθρότητα και δεν συγκρατεί τα μανιασμένα πάθη με ευσεβή λογισμό. Ακόμα και αυτός που πίνει κρασί μπορεί να είναι νηφάλιος στην ψυχή και δυναμικός σε όλα τα έργα που σώζουν την ψυχή· γιατί αν ήταν αδύνατο, ο άγιος Απόστολος Παύλος δεν θα είχε δώσει στον άγιο μαθητή του Τιμόθεο τη συμβουλή: «Λίγο κρασί για το στομάχι σου και τις ιδιαίτερες ασθένειές σου» ( Α΄ Τιμ. 5:23 ). Γιατί η μέθη δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια φρενίτιδα του φυσικού νου, μια μεταμόρφωση της καρδιάς, μια πτώχευση της αίσθησης, μια στέρηση της λογικής: όλα αυτά δεν προέρχονται μόνο από τη μέθη, αλλά και από τη μέθη της οργής και από την άσεμνη λαγνεία.

16. Ερώτηση ενός αρχάριου. Πώς να αγαπήσει κανείς τον Κύριο Ιησού Χριστό;

Η απάντηση του Γέροντα Βονιφάτιου. Η εγκάρδια σκέψη για τα πάθη του Χριστού ενισχύει και εντείνει την αγάπη μας για τον Χριστό. Για αυτόν τον λόγο, είναι καλό να επιλέγουμε ένα από τα πάθη του Χριστού κάθε πρωί, να το σκεφτόμαστε διεξοδικά και να το θυμόμαστε συχνά κατά τη διάρκεια της ημέρας. Από αυτό θα λαμβάνουμε πάντα το δώρο της υπομονής, της πραότητας, της καθημερινής εκούσιας ταπείνωσης και της ευγνώμονος, πλήρως αφοσιωμένης αγάπης για τον Χριστό. «Πώς περνάτε τον χρόνο σας;» ρώτησαν ξένοι έναν ερημίτη που μόλις μπορούσε να διαβάσει. Ο ερημίτης απάντησε: «Ο Σωτήρας μας μου έδωσε όραση και πάντα κοιτάζω». «Σε τι;» «Στο πάθος του Χριστού. Είναι πάντα μπροστά στα μάτια μου. Σε αυτά βρίσκω όλα όσα χρειάζομαι και κανείς δεν έχει προσκολληθεί ποτέ στην αγάπη μου για τον Κύριό μου Ιησού Χριστό όσο στην όραση που μου έδωσε». Εμείς, χωρίς εξαίρεση, μπορούμε να μιμηθούμε αυτόν τον ερημίτη.

17. Ερώτηση επισκέπτη: Πώς μπορούμε να προστατεύσουμε τις ψυχές μας από την προσκόλληση σε φθαρτά πράγματα;

Η απάντηση του Γέροντα Βονιφάτιου. Μια ευλαβική και ευγνώμων σκέψη για τη χάρη και το μεγαλείο της ψυχής. Φανταστείτε την απέραντη έκταση της γης σε μια εικόνα και σκεφτείτε αμερόληπτα τις ουσίες που την γεμίζουν: πόσο ασήμαντες θα σας φαίνονται σε σύγκριση με την αξιοπρέπεια της ανθρώπινης ψυχής – ανυψωμένη από την αγάπη του Θεού για την ανθρωπότητα, ένα ιερό μυστήριο, στο επίπεδο της αγγελικής τελειότητας. Από αυτό θα δείτε ότι όλα είναι εντελώς άχρηστα σε σύγκριση με την υπέροχη ευγένεια της χριστιανικής ψυχής. «Τι ωφέλεια έχει ο άνθρωπος», μας λέει ο Κύριος, «γιατί θα κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο, αλλά θα ζημιώσει την ψυχή του» (Ματθ. 16:26). Αν είναι έτσι, τότε σκεφτείτε πόσο ασύγκριτα χειρότερα πράγματα είναι ανάξια να αγαπηθούν πριν από τα πιο πολύτιμα και ασύγκριτα καλύτερα – δηλαδή, την φθαρτή ύλη πριν από την άφθαρτη και αθάνατη ψυχή. Επομένως, η αληθινή αγάπη για την ψυχή κάποιου απαιτεί να είναι ζηλωτής για τα καλά πνευματικά χαρίσματα που είναι χρήσιμα για τη σωτηρία μας, και να μην παρασύρεται από μια προσκόλληση σε φθαρτά πράγματα που δεν μπορούν να ικανοποιήσουν την αθάνατη ψυχή.

18. Ερώτηση επισκέπτη: Γιατί είναι τόσο σημαντικός ο χρόνος της επίγειας ζωής μας;

Απάντηση του Γέροντα Βονιφάτιου: Ο χρόνος της επίγειας ζωής μας είναι εξαιρετικά σημαντικός, πρώτον, επειδή είναι σύντομος και άγνωστο πότε θα τελειώσει. Ο χρόνος της επίγειας ζωής μας είναι εξαιρετικά σημαντικός, δεύτερον, επειδή είναι αμετάκλητος. Ο χρόνος της επίγειας ζωής μας είναι εξαιρετικά σημαντικός, τρίτον, επειδή προορίζεται για την εκπλήρωση πολλών, πολύ σημαντικών πράξεων. Ο χρόνος της επίγειας ζωής μας είναι εξαιρετικά σημαντικός, περαιτέρω, επειδή συνδέεται με την αιώνια ζωή μας. Τέλος, ο χρόνος της επίγειας ζωής μας είναι εξαιρετικά σημαντικός για εμάς, επειδή μόνο σε αυτή τη ζωή μας δίνεται η χάρη του Θεού, και επομένως μόνο σε αυτή τη ζωή μπορούμε να γίνουμε ικανοί να λάβουμε αιώνια σωτηρία, χρησιμοποιώντας συνεχώς τη χάρη του Θεού για τη σωτηρία μας. «Διορίστηκε ότι ένας άνθρωπος θα πεθάνει, μετά όμως από αυτό έρχεται η κρίση» ( Εβρ. 9:27 ).

19. Ερώτηση ενός μοναχού: Πώς μπορεί κανείς να αποφύγει τους περισπασμούς κατά την προσευχή;

Η απάντηση του Γέροντα Βονιφάτιου: Όταν προσεύχεστε με τα χείλη σας, να προσεύχεστε και με το νου σας — δηλαδή, να κατευθύνετε το νου σας στη δύναμη των λόγων της προσευχής. Αν, λόγω αδυναμίας ή πειρασμών του εχθρού, παρασυρθείτε στην προσευχή και στη στοχασμό κάποιου θέματος, τότε, αναγνωρίζοντας την αμέλεια σας σε αυτό, αναστενάξτε με μετάνοια στον Κύριο και εμβαθύνετε θερμά την προσοχή σας στην προσευχή. Να κάνετε πάντα αυτό και θα νιώσετε το όφελος. Η σταθερότητα του νου και η εγρήγορση προσελκύουν ιδιαίτερα χαρίσματα χάριτος στην ψυχή.

20. Ερώτηση ενός Περιπλανώμενου: Πώς μπορώ να απαλλαγώ από μακροχρόνιες αμαρτωλές συνήθειες;

Η απάντηση του Γέροντα Βονιφάτιου: Όπως ακριβώς ένα φίδι δεν μπορεί να αποβάλει το παλιό του δέρμα, εκτός αν σέρνεται μέσα από μια στενή τρύπα ή χαράδρα, έτσι κι εμείς δεν μπορούμε να αποβάλουμε τις μακροχρόνιες αμαρτωλές μας συνήθειες και το αμαρτωλό ένδυμα του γέρου, εκτός αν περπατήσουμε το στενό μονοπάτι της εγκράτειας και της αυταπάρνησης.

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2025/12/2_23.html

hristospanagia.gr

Τί συμβολίζει τό χέρι τοῦ Ἱερέα πού εὐλογεῖ;

Μέ αὐτόν τόν τρόπο ὁ Ἰησοῦς εὐλογοῦσε τήν ἡμέρα τῆς ἀναλήψεώς Του. “Καί ἀφοῦ σήκωσε τά χέρια Του, εὐλόγησε καί εὐλογώντας τους, ἐχωρίσθηκε ἀπ’ αὐτούς καί ἐφέρετο πρός τά πάνω, στόν οὐρανό μέχρι πού Τόν ἔχασαν ἀπό τά μάτια τους” ( Λουκ. 24,25 ). Αὐτή ἡ εὐλογία εἶναι πιά ἡ ἀρχή τῆς Πεντηκοστῆς. Ὁ Κύριος ἀνέρχεται γιά νά μᾶς στείλει τό Παράκλητο Πνεῦμα, ὅπως λέγει τό τροπάριο τῆς ἐορτῆς:

“Ἀνελήφθης ἐν δόξῃ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν,
χαροποιήσας τοὺς Μαθητάς, τῇ ἐπαγγελίᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος·
βεβαιωθέντων αὐτῶν διὰ τῆς εὐλογίας,
ὅτι Σὺ εῖ ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ,
ὁ Λυτρωτής τοῦ κόσμου”.

Μέ τόν ἴδιο τρόπο ἀπό τότε καί κάθε κληρικός μέ τό δεξί του χέρι, εὐλογεῖ τό ποίμνιό του.
Δύο πνευματικές ἐρμηνεῖες ὑπάρχουν γιά τόν συμβολισμό τοῦ χεριοῦ:
1. Ἡ πρώτη λέει, ὅτι ἔτσι, τό χέρι σχηματίζει τήν φράση “Ἰησοῦς Χριστός Σωτήρ”. Τό μικρό δάχτυλο παρομοιάζει τό “ἰῶτα”-τήν λέξη Ἰησοῦς. Ὁ δείκτης μέ τόν μέσο χιαστί τό γράμμα “Χ”-τήν λέξη Χριστός καί ὁ παράμεσος μέ τόν ἀντίχειρα τό μικρό “σ” (σίγμα)-πού δηλώνει τήν λέξη Σωτήρ.

2. Ἡ δεύτερη λέει, ὅτι ἔτσι, τό χέρι σχηματίζει τήν φράση “Ἰησοῦς Χριστός νικᾶ”. Τό μικρό δάχτυλο παρομοιάζει τό “ἰῶτα”-τή λέξη Ἰησοῦς. Ὁ παράμεσος μέ τόν ἀντίχειρα τό γράμμα “Χ”-τήν λέξη Χριστός καί ὁ δείκτης μέ τόν μέσο, τό μικρό “ν”-πού σημαίνει νικᾶ.

http://orthodoxanswers.gr/%CE%
http://talantoblog.blogspot.gr

http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2013/11/blog-post_4082.html

hristospanagia.gr