Ἀπό τό Γεροντικό
Λένε πώς κάποτε ἕνας ἀδελφός ρώτησε τόν Ἀββᾶ Ἱέρακα:
"Πές μου, μέ ποιόν τρόπο θά μπορέσω νά σωθῶ;"
Καί τότε ὁ γέροντας ἀπάντησε:
"Μένε στό κελλί σου. Ὅταν πεινάσεις, φάγε.
Καί ἄν διψάσεις, πιές. Ποτέ, ὅμως, μήν πεῖς κακό λόγο γιά τόν πλησίον σου. Ἔτσι
θά σωθεῖς".
Η εγκράτεια από τα σαρκικά πάθη είναι η φυσική
κατάσταση, ενώ αντίθετα η πτώση στις σαρκικές αμαρτίες είναι στην
πραγματικότητα κάτι το αφύσικο. Σήμερα όμως έχει τόσο πολύ παραπλανηθή ο κόσμος,
ώστε θεωρεί το φως σαν σκότος και το σκότος σαν φως. Χαρακτηρίζει τους
εγκρατείς και σώφρονες ‘καθυστερημένους’ και ‘οπισθοδρομικούς’, ενώ αυτούς, που
κυλίονται στο βούρκο των σαρκικών ηδονών, τους θεωρεί… προοδευτικούς! Τους
θαυμάζει και τους εκθειάζει!
Ήλθε η εποχή, που αναφέρει ο Μέγας Αντώνιος,
ότι θα βλέπουν αυτοί, που είναι άφρονες, εκείνους, που σωφρονούν, και θα τους
θεωρούν σαν παράφρονες, μη μπορώντας να διακρίνουν ότι στην πραγματικότητα
παράφρονες είναι οι ίδιοι!
Παλαιότερα οι άνθρωποι αισθάνονταν ντροπή, όταν
έπεφταν σε σαρκικά αμαρτήματα. Σήμερα δυστυχώς τα αμαρτήματα αυτά διαπράττονται
αδιάντροπα. Και, με τον κατήφορο που πήραμε, θα έλθη καιρός, που όχι μόνο δεν
θα θεωρούνται πια αμαρτήματα, αλλά και θα… επαινούνται! Ουαί και αλίμονον, όταν
θα φθάση η κοινωνία μας σ’ εκείνο το σημείο!
Γέροντος Γερμανού
Σταυροβουνιώτου
Από τη σελίδα: «https://www.impantokratoros.gr/»
Κάποτε ο ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης βρέθηκε σὲ
μιὰ συζήτηση μαζὶ μὲ ἄλλους δύο μοναχούς καὶ ἕναν Ιερομόναχο. Ὁ ἱερομόναχος ἄρχισε
νὰ διηγεῖται καὶ νὰ σχολιάζει ἕνα γεγονός ποὺ εἶχε διαβάσει στὴν ἐφημερίδα.
Θέλησε ὅμως νὰ ἀκούσει καὶ τὶς γνῶμες τῶν ἄλλων. Ἔτσι στράφηκε καὶ στὸν ἅγιο
Γέροντα καὶ τὸν ρώτησε:
-Ἐσεῖς, πάτερ Σιλουανέ, τὸ μάθατε αὐτό; Τί γνώμη ἔχετε;
-Ἅγιε πνευματικέ, ἀπάντησε ἐκεῖνος, δὲν μοῦ ἀρέσει νὰ διαβάζω έφημερίδες καὶ νὰ
μαθαίνω τὰ νέα τους.
-Γιατί;
-Γιατί αὐτὰ ποὺ γράφουν οἱ ἐφημερίδες ἐπιφέρουν μᾶλλον σύγχυση στὸν νοῦ καὶ ὁπωσδήποτε
δυσκολεύουν την καθαρή προσευχή.
-Παράξενο, εἶπε ὁ ἱερομόναχος μὲ έκπληξη.
Προσωπικά θὰ ἔλεγα ότι συμβαίνει τὸ ἀντίθετο. Καὶ θὰ σᾶς τὸ ἐξηγήσω: Καθώς ζοῦμε
ἐδῶ στην έρημιά καὶ δὲν βλέπουμε τίποτε ἀπὸ τὸν γύρω κόσμο, ή ψυχή ξεχνᾶ σιγά -
σιγά τὸν κόσμο, κλείνεται στὸν ἑαυτό της και γι’ αὐτὸ ἐξασθενεῖ κι ή προσευχή…
Εγώ, ὅταν διαβάζω ἐφημερίδα, βλέπω πῶς ζεῖ ὁ κόσμος, πόσα πράγματα παθαίνουν οι
ἄνθρωποι, κι ἀπ’ αὐτὸ δημιουργεῖται μέσα μου ὁ πόθος να προσευχηθῶ. Ἔτσι, εἴτε
λειτουργῶ εἴτε προσεύχομαι στὸ κελλί μου, παρακαλῶ μὲ ὅλη μου τὴν ψυχὴ τὸν Θεό
γιὰ τοὺς ἀνθρώπους καὶ γιὰ ὅλο τὸν κόσμο.
Ὁ ὅσιος Σιλουανός ἄκουσε μὲ προσοχὴ τὸ πῶς ὁ εὐλαβής
αὐτὸς ἱερομόναχος δεχόταν μὲ πνευματικό τρόπο τὰ νέα του κόσμου. Ωστόσο τοῦ ἀποκάλυψε
ἐπίσης τὸ πῶς ὁ πνευματικός ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ γνωρίζει τί συμβαίνει στὸν κόσμο
σὲ ἕνα ἀκόμη ἀνώτερο ἐπίπεδο:
–Ἡ ψυχή, ὅταν προσεύχεται γιὰ τὸν κόσμο χωρίς τά νέα τῶν ἐφημερίδων, γνωρίζει
καλύτερα πῶς θλίβεται ὅλη ἡ γῆ, γνωρίζει επίσης ποιές ἀνάγκες ἔχουν οἱ ἄνθρωποι
καὶ πονεῖ πραγματικά γι’ αὐτούς.
-Πῶς μπορεῖ ἡ ψυχή μόνη της νὰ γνωρίζει τί
γίνεται στὸν κόσμο;
-Οἱ ἐφημερίδες δὲν γράφουν γιά τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλά γιά τά γεγονότα καὶ πολλές
φορές δὲν γράφουν κὰν τὴν ἀλήθεια. Ὀδηγοῦν τὸν νοῦ σὲ σύγχυση, δὲν σὲ
διαφωτίζουν καὶ δὲν μαθαίνεις ἀπ’ αὐτὲς τὴν ἀλήθεια. Αντίθετα, ή προσευχή
καθαρίζει τὸν νοῦ καὶ σὲ βοηθεῖ νὰ διακρίνεις καλύτερα τὰ πάντα.
-Δυσκολεύομαι να καταλάβω τί θέλετε να πείτε, εἶπε πάλι ὁ ἱερομόναχος.
Αλλά ὁ γέροντας Σιλουανός δὲν άποκρίθηκε πλέον.
Δὲν θέλησε να δώσει ἄλλες ἐξηγήσεις καὶ νὰ κάνει τὸν δάσκαλο μπροστά σε
γέροντες μοναχούς. Έσκυψε το κεφάλι και παρέμεινε σιωπηλός.
Όσα εἶπε ἦταν ἀρκετὰ γιὰ νὰ προκαλέσουν
βαθύτερο προβληματισμό.
Από το περιοδικό «Ο Σωτήρ»
).jpg)
Έρχονται δύσκολοι καιροί επειδή
λιγόστεψε η πίστη. Εξ’ αιτίας της φτώχειας, οι άνθρωποι θα πουλήσουν την ψυχή
τους για τροφή και ρούχα. Ο κόσμος θα γίνει κακός, θα εξαφανιστεί η αγάπη και
το έλεος μεταξύ των ανθρώπων. Ιερείς και λαϊκοί θα γίνουν ένα και δεν θα
υπάρχει κάποιος να καθοδηγήσει τούς πιστούς. Οι πιστοί δεν θα μπορούν να βρουν
τον ποιμένα, ούτε και τον σωστό δρόμο. Θα κυβερνάει το χρήμα και η επιθυμία να
κάνουν περιουσίες.
Κανείς δεν θα φροντίζει για τις ψυχές
των ανθρώπων. Όλα θα περιοριστούν σε μία απλή συναλλαγή. Όλοι θα αδιαφορούν για
την σωτηρία τους, για την πίστη, δεν θα έχουν φόβο Θεού, το καθήκον, η
υποχρέωση, η ευθύνη θα είναι άγνωστες έννοιες. Όλα θα περιστρέφονται γύρω από
το χρήμα.
Ο ένας θα πουλάει τον άλλον, η κακία
στον κόσμο θα είναι ανυπόφορη. Θα ζήσουμε τούς έσχατους καιρούς. Δεν μπορούμε
να φανταστούμε πόσο δύσκολα θα είναι. Δεν μπορούμε να φανταστούμε τί περιμένει
εμάς και τα παιδιά μας.
Τα παιδιά μας σε αυτούς τούς
δύσκολους καιρούς θα είναι ανέτοιμα να αντιμετωπίσουν τις καταστάσεις, επειδή
οι γονείς σήμερα δεν διδάσκουν στα παιδιά τον φόβο τού Θεού και την ντροπή προς
τούς ανθρώπους. Γι’ αυτόν τον λόγο θα πέσουν θύματα πολλών κακών.
Μητέρες μην αφήσετε τα παιδιά σας να
τα παρασύρει το κύμα αυτού του διεφθαρμένου αιώνα. Θα κλαίτε αιώνια πού δεν
σώσατε τα παιδιά σας και θα τα κάνετε υιούς της γέενας του πυρός. Εάν
σταματούσε η αμαρτία στον κόσμο και οι άνθρωποι μετανοούσαν δεν θα ζούσαμε
εμείς τούς έσχατους καιρούς…
Γέροντας Ιλαρίωνας Αργκάτου (+2006)
+ Αρχιμ. Αυγουστίνου Γ. Μύρου,
Δρ Θ.
Iεροκήρυκος Ι. Μητροπόλεως
Σερβίων και Κοζάνης
Απαντήσεις σε βασικές πλάνες
των Πεντηκοστιανών
Επειδή στον καιρό μας
υπάρχει μία αντίληψη γενικά για την αίρεση, που καταργεί τις διακρίσεις,
ισοπεδώνει τις διαφορές, και ουσιαστικά εξισώνει την αλήθεια με το ψέμμα, θα
ήθελα από την αρχή της ομιλίας μου να κάνω δύο βασικές διακρίσεις.
1. Η πρώτη διάκριση είναι
ανάμεσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία και στην αίρεση. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι
τίποτε άλλο από την μία, αγία, καθολική και αποστολική Εκκκλησία, αυτό το
μοναδικό αυθεντικό Σώμα του Θεανθρώπου Κυρίου Ιησού Χριστού. Και τι σημασία
έχει για μας, για τον κάθε άνθρωπο, η παρουσία της Εκκλησίας στον κόσμο; Έχει
τόσον ενδιαφέρον για όλους τους ανθρώπους, όσο τίποτε άλλο στον κόσμο. Γιατί;
Διότι η Εκκλησία παρουσιάζεται στον κόσμο με μία πρόταση. Αναγγέλλει ότι μπορεί
να θεραπεύση τον κόσμο και τον άνθρωπο από την πάνδημη και πιο φοβερή ασθένεια,
την φθορά και τον θάνατο. Η θεραπεία εξαρτάται από τη σωστή θεραπευτική μέθοδο
και από τους καταλλήλους γιατρούς. Θεραπεία υπόσχονται και οι αιρέσεις, αλλά η
θεραπευτική τους μέθοδος είναι λανθασμένη, και επί πλέον δεν διαθέτουν τους
κατάλληλους θεραπευτές. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία και
στην αίρεση, στην κάθε αίρεση. Η μεν Ορθόδοξη Εκκλησία είναι το πνευματικό
νοσοκομείο στο οποίο έμπειροι γιατροί αφαρμόζουν την ορθή θεραπευτική μέθοδο,
ενώ η όποιαδήποτε αίρεση είναι ένα ανεξέλεγκτο ιδιωτικό «θεραπευτικό» ίδρυμα,
στο οποίο αποδεδειγμένα εφαρμόζεται λανθασμένη θεραπευτική μέθοδος.
Η διαφορά ανάμεσα σε μας, ως μέλη της μιας
Εκκλησίας, και στους αιρετικούς δεν συνίσταται στο ότι εμείς είμαστε οι καλοί,
οι αναμάρτητοι, οι υγιείς πνευματικά, και εκείνοι είναι οι κακοί, οι αμαρτωλοί,
οι πνευματικά ασθενείς, Όλοι είμαστε αμαρτωλοί και πνευματικά ασθενείς. Αλλά
οι μεν συνειδητοί Ορθόδοξοι έχουν επιλέξει να εισαχθούν σ’ ένα πνευματικό
νοσοκομείο που εφαρμόζει εγγυημένα ορθή θεραπευτική μέθοδο, ενώ οι αιρετικοί
βρίσκονται σε νοσοκομείο που εφαρμόζει λανθασμένη θεραπευτική μέθοδο και
στερείται από εμπείρους θεραπευτές.
2. Η δεύτερη διάκριση που θέλω
να επισημάνω είναι αυτή που αποτελεί κανόνα για την Ορθόδοξη παράδοση όσον
αφορά στην αντιμετώπιση των αιρέσεων και των αιρετικών. Διακρίνουμε δηλαδή τους
αιρετικούς ως πρόσωπα, πλάσματα του Θεού, που ασθένησαν πνευματικά, από την
αίρεση, την λανθασμένη δηλαδή θεραπευτική μέθοδο, που τελικά όχι μόνον δεν τους
θεραπεύει, αλλά με βεβαιότητα τους οδηγεί στον πνευματικό θάνατο. Συμπερασματικά
μπορούμε να πούμε ότι ως Ορθόδοξοι αγαπούμε τους αιρετικούς, αλλά μισούμε και
πολεμούμε με όλες μας τις δυνάμεις την αίρεση. Κάνουμε ο,τι κάνει ο σωστός και
καλός γιατρός· φροντίζει με αγάπη τον ασθενή, αλλά μάχεται με κάθε τρόπο την
ασθένεια και συγχρόνως τις κομπογιαννίτικες θεραπευτικές μεθόδους, για τις
οποίες ενημερώνει τους ανθρώπους, ώστε να μπορούν να προφυλαχθούν.
ΚΥΡΙΟ ΘΕΜΑ
Ύστερα από αυτές τις
απαραίτητες διακρίσεις και διευκρινήσεις, έρχομαι στο κύριο θέμα μου. Τι είναι
η λεγόμενη «εκκλησία της Πεντηκοστής»; Γιατί δεν είναι η αληθινή εκκλησία;
Γιατί δεν είναι το κανονικό πνευματικό θεραπευτήριο; Γιατί δεν έχει την ορθή θεραπευτική
μέθοδο; Επειδή οι πλάνες των Πεντηκοστιανών είναι πολλές και ο χρόνος της
ομιλίας ολίγος, επιλέγω να απαντήσω στις πιο βασικές από αυτές.
Οι ίδιοι οι Πεντηκοστιανοί ισχυρίζονται ότι
αποτελούν την αληθινή Εκκλησία του Χριστού. Επιμένουν ότι αυτοί πιστεύουν, ζουν
και λατρεύουν τον Θεό τόσο σωστά όσο και οι απόστολοι του Χριστού μαζί με τους
πρώτους χριστιανούς. Υποστηρίζουν ότι έχουν ως βάση τους την Αγία Γραφή, την
οποία ερμηνεύουν από μόνοι τους, πιστεύοντας ότι οπωσδήποτε τους φωτίζει το
Άγιο Πνεύμα. Με όλες αυτές τις προϋποθέσεις είναι βέβαιοι ότι η Εκκλησία των
Πεντηκοστιανών ταυτίζεται με την Εκκλησία των αποστόλων και γι αυτό την ονομάζουν
Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής, ή κάποιοι διαφοροποιημένοι από αυτούς,
Ελευθέρα Εκκλησία της Πεντηκοστής, Αποστολική Εκκλησία του Θεού, η κάποιοι
άλλοι, Εκκλησία του Θεού της Πεντηκοστής κ.λπ.
Δεν αρκούν όμως για την αλήθεια οι απλοί
ισχυρισμοί. Είναι απαραίτητο να εκπληρώνονται κάποια βασικά κριτήρια.
Από την προσεκτική μελέτη τόσο των θείων Γραφών, όσον και όλης της ιστορίας της
Εκκλησίας, διαπιστώνουμε ότι υπάρχουν τρία βασικά κριτήρια, για να γνωρίσουμε
ότι η εκκλησία είναι η αληθινή: 1. Η αυθεντική Διδασκαλία ως δόγμα, 2. Ο
χριστομίμητος τρόπος ζωής ως ήθος και 3. Ο εξ αρχής παραδεδομένος τρόπος
επικοινωνίας με τον Θεό ως καθαρή και αμίαντη λατρεία.
Στο σημείο αυτό τίθεται το
καίριο ερώτημα: Εκπληρώνονται τα κριτήρια αυτά στους Πεντηκοστιανούς, όπως στην Εκκλησία
των Αποστόλων; Οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι μόνον σ’ αυτούς και στη λεγόμενη
εκκλησία τους εκπληρώνονται. Επιμένουν ότι κατέχουν την δογματική αλήθεια, ότι
στον βίο τους ακολουθούν το γνήσιο αποστολικό ήθος, και λατρεύουν αληθινά τον
Θεό. Αυτό ακριβώς θα εξετάσoυμε στη συνέχεια.
Α. ΤΟ ΔΟΓΜΑ Η Η ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ
ΔΙΔΑΧΗ
Ο Ιησούς Χριστός αποκάλυψε στους αποστόλους και
μέσω αυτών παρέδωκε σ’ όλους τους χριστιανούς όλων των αιώνων την τέλεια και
αμετάβλητη αλήθεια για τον Θεό, τον κόσμο, τον άνθρωπο και τη σωτηρία. Για να
διαφυλαχθή ακέραια η αλήθεια που αποκάλυψε ο Χριστός απαιτούνται κάποιες
προϋποθέσεις, τις οποίες συναντούμε σ’ όλη τη διαδρομή της εκκλησιαστικής
ιστορίας. Μερικές από αυτές είναι η ύπαρξη της μιας αληθινής Εκκλησίας, η
αναλλοίωτη αποστολική Διδαχή και η αδιάκοπη αποστολική Διαδοχή. Οι
Πεντηκοστιανοί δεν διαθέτουν καμμία από τις προϋποθέσεις αυτές, για να
βρίσκονται στην αληθινή Εκκλησία του Χριστού.
Πρώτα-πρώτα οι ϊδιοι οι Πεντηκοστιανοί, όταν
ομιλούν για την Εκκλησία, την προσδιορίζουν εντελώς άσχετα άπό τον τρόπο με τον
όποίο την γνωρίζουν οι απόστολοι. Στο ερώτημα, τι είναι η Εκκλησία,
απαντούν ότι «είναι το σώμα των χριστιανών πιστών, ανδρών και γυναικών,
αφιερωμένων στο Χριστό, παραδομένων σ’ Αυτόν, οι οποίοι ζουν καθημερινά σε
συμφωνία με τον Λόγο του Θεού». Πρόκειται για ένα ορισμό καθαρά προτεσταντικό,
ριζικά αντίθετο άπό την συνείδηση που έχει ο απόστολος Παύλος για την Εκκλησία.
Ο Απόστολος τοΰ Χριστού σημειώνει γι’ αυτήν: «ήτις (Εκκλησία) έστιν το σώμα
αυτού (του Χριστού)» (Εφ. 1,23). Η διαφορά ανάμεσα στο «σώμα του Χριστού» και
στο «σώμα των χριστιανών» είναι όση και η διαφορά ανάμεσα στο σώμα του
θεανθρώπου Χριστού και στο σώμα ενός συλλόγου ανθρώπων.
Οι Πεντηκοστιανοί ισχυρίζονται
ότι είναι οι μόνοι γνήσιοι συνεχισταί των Αποστόλων και βιώνουν οι ίδιοι το
γεγονός της Πεντηκοστής, όπως ακριβώς οι Απόστολοι και οι πρώτοι χριστιανοί.
Βρίσκονται όμως αντιμέτωποι με το καταλυτικό για την ιστορική τους αρχή και
συνέχεια γεγονός, ότι ιστορικά δεν υπήρξε ποτέ «Εκκλησία της Πεντηκοστής» από
τα χρόνια των Αποστόλων μέχρι και την εμφάνιση του δικού τους Κινήματος, στις
αρχές του 20ου αιώνος. Πρόκειται για ένα τρομακτικό ακάλυπτο κενό 19 αιώνων.
Οι Πεντηκοστιανοί επιχειρούν απεγνωσμένα να
δείξουν ότι έχουν προγόνους και για τον σκοπό αυτό αναφέρονται σε παλαιοτέρους
αιρετικούς, όπως είναι οι Γνωστικοί και οι Μοντανισταί, αλλά και σε νεωτέρους,
όπως είναι οι Σουηδοί αναβαπτισταί. Μ’ αυτόν τον τρόπο όμως
αυτοκαταδικάζονται, καθώς αποδέχονται ως γνήσιο και αυθεντικό ο,τι στην
συνείδηση της ιστορικής Εκκλησίας είναι αιρετικό.
Επί πλέον όλοι οι
«πνευματικοί» πρόγονοι των Πεντηκοστανών προέρχονται από προτεσταντικά
Κινήματα.
Ενδεικτικά μνημονεύουμε μερικούς. Ο John Alexander Dowie (1847- 1910),
εμπνευστής του πατρός του Πεντηκοστιανισμού Parham, υπήρξε προτεστάντης, που
προσπάθησε να οργανώση την εκκλησία του με αποστολικές αρχές. Η Maria Woodworth
Etter (1844- 1924), που θεωρείται η γιαγιά του Κινήματος των Πεντηκοστιανών,
έδωκε βαρύτητα στην γνωστή προτεσταντική επίμονη μελέτη της Βίβλου με
εκστασιακά φαινόμενα στις συνάξεις των οπαδών της. Ο Charles F. Parham
(1875-1929), που θεωρείται ο πατέρας του Πεντηκοστιανισμού, ανήκε στους
Μεθοδιστές, τους οποίους εγκατέλειψε και αναζήτησε κάποια υψηλότερη πνευματική
εμπειρία και δύμανη από αυτήν που γνώρισε στη λατρεία των Μεθοδιστών.
Η προσεκτική μελέτη της ιστορίας των
Πεντηκοστιανών δείχνει ξεκάθαρα ότι αυτοί δεν έχουν καμμία σχέση με την μία,
αγία, καθολική και αποστολική Εκκλησία, αλλά είναι μία προτεσταντογενής
Οργάνωση.
Όπως όλες οι προτεσταντικές και
προτεσταντογενείς αιρέσεις, έτσι και οι Πεντηκοστιανοί στηρίζονται για όσα
πρεσβεύουν αποκλειστικά στην Αγία Γραφή. Όμως η Αγία Γραφή είναι
περιουσία της Εκκλησίας. Ο Κανόνας της συντάχθηκε και επικυρώθηκε από ανθρώπους
της Εκκλησίας. Και το περιεχόμενό της δεν είναι άλλο από τις θείες εμπειρίες
των αγίων της Εκκλησίας. Που βρήκαν οι Πεντηκοστιανοί την Αγία Γραφή;
Μήπως έπεσε από τον ουρανό;
Η λανθασμένη αντίληψη για την Εκκλησία και την
θέση της Αγίας Γραφής τους οδηγεί στην παραποίηση των ιερών Μυστηρίων της
αποστολικής Εκκλησίας. Γενικά αγνοούν την άκτιστη θεία χάρη, με την οποία
τελούνται τα Μυστήρια. Εκτός τούτου έχουν αλλοιώσει το νόημα και το περιεχόμενο
όλων των Μυστηρίων.
Για το Βάπτισμα, που με το παράδειγμα
του Χριστού και από την περίοδο των Αποστόλων μέχρι και σήμερα στην ιστορική
Εκκλησία γίνεται με την τριτή κατάδυση στο νερό, την παρουσία του Αγίου
Πνεύματος και την άφεση των αμαρτιών, εκείνοι δογματίζουν ότι το κανονικό
βάπτισμα είναι το Βάπτισμα εν Αγίω Πνεύματι, ξεχωριστό από το Βάπτισμα στο
νερό, το οποίο γίνεται με μία κατάδυση και γι’ αυτούς δεν είναι παρά μία τελετή
αφιερώσεως, άσχετη με τη παρουσία του Αγίου Πνεύματος και την άφεση των
αμαρτιών.
Για την Θεία Κοινωνία αποδέχονται
δογματικά ότι δεν είναι μυστηριακή θυσία, αλλά μία αναπαράσταση της σταυρικής
θυσίας του Χριστού και ανάμνηση του πάθους του. Κάποιοι από αυτούς πιστεύουν
ότι είναι σώμα και αίμα Χριστού, αλλά η μετουσίωση του άρτου και του οίνου
γίνονται μέσα στο σώμα του καθαρού πιστού, που τα δέχεται. Και σ’ αυτή τους τη
δογματική πίστη παραμένουν αμετακίνητοι, παρά την διαβεβαίωση του ιδίου του
Χριστού προς τους μαθητές του ότι «εάν μη φάγητε την σάρκα του Υιού του
ανθρώπου και πίητε αυτού το αίμα, ουκ έχετε ζωήν εν εαυτοίς». Πως είναι δυνατόν
να φάγη κάποιος την αληθινή σάρκα του Χριστού και να πιή το πραγματικό του
αίμα, όταν ενώπιόν του έχει μόνον τα σύμβολά τους; Και κατηγορηματικά οι λόγοι
του Κυρίου λέγουν ότι η μετουσίωση έχει γίνει πριν αυτά καταποθούν από τους
πιστούς.
Ως προς το Μυστήριο της ιερωσύνης οι
Πεντηκοστιανοί εκφράζουν δογματικά την πίστη τους ότι δεν υπάρχει ειδική
ιερωσύνη, αλλά μόνον η γενική, που έχουν όλοι οι χριστιανοί, επειδή όλοι αυτοί
ως λαός του Θεού χαρακτηρίζονται στις Άγιες Γραφές «βασίλειον ιεράτευμα» και
εκφράζεται με μία σειρά από «Διακονίες». Η γενική όμως ιερωσύνη δεν αποκλείει
με κανένα τρόπο την ειδική ιερωσύνη, η οποία μαρτυρείται πλούσια τόσο στην
Παλαιά, όσο και στην Καινή Διαθήκη, αλλά και αποτελεί πράξη της ιστορικής
Εκκλησίας όλων των αιώνων. Από τους απογόνους του Αβραάμ, «αν και όλοι
αποτελούσαν βασιλικό και ιερατικό έθνος, μόνον όσοι ανήκαν στη λευϊτική
ιερωσύνη είχαν το δικαίωμα να τελούν θυσίες, να προσφέρουν ολοκαυτώματα, να
εξιλεώνουν από αμαρτίες και να τελούν όλες τις άλλες πράξεις της ιερατικής
τάξης… Όπως οι ιερείς της Παλαιάς Διαθήκης συμμετείχαν στην αρχιερωσύνη του
Ααρών, έτσι και οι ιερείς της Καινής Διαθήκης συμμετέχουν στην αρχιερωσύνη του
Χριστού, του μόνου αιωνίου Αρχιερέως».
Για το Μυστήριο της Μετανοίας και
Εξομολογήσεως αποφαίνονται δογματικά ότι δεν χρειάζεται να γίνεται ενώπιον
ιερέως πνευματικού, αλλά κατ’ ευθείαν στον Θεό. «Για να υποστηρίξουν τη θέση
τους αυτή οι Πεντηκοστιανοί… ισχυρίζονται ότι ο ίδιος ο βασιλιάς Δαυίδ μας
δίνει ένα τέτοιο παράδειγμα εξομολόγησης αμαρτήματος κατ’ ευθείαν προς τον Θεό…
Σ’ αυτήν την περίπτωση εκείνο που οι Πεντηκοστιανοί αποτυγχάνουν να επισημάνουν
είναι … το γεγονός ότι η εξομολόγηση αυτή του Δαυίδ έλαβε χώρα μπροστά στον
προφήτη Νάθαν…Ο Δαυίδ εξομολογήθηκε στον Νάθαν το αμάρτημά που διέπραξε ενώπιον
του Κυρίου και ο Νάθαν έδωκε στον Δαυίδ την άφεση (Β’ Βασ. 12,13)».
Όσον αφορά στους αγίους οι
Πεντηκοστιανοί αποδέχονται γενικά την ύπαρξή τους, εφ’ όσον στις Άγιες Γραφές
γίνεται συχνά λόγος γι’ αυτούς. Όμως τους θεωρούν καθημένους στους ουρανούς
αδρανείς και αρνούνται δογματικά τις πρεσβείες τους, τα θαύματά τους, τις
θαυματουργικές ιδιότητες των αγίων τους λειψάνων και την τιμητική προσκύνηση
των αγίων εικόνων.
Για να δικαιολογήσουν οι Πεντηκοστιανοί την
απόρριψη όλων των παραπάνω ευεργετικών ενεργειών των αγίων επιστρατεύουν το
γνωστό αγιογραφικό χωρίο από την Πρώτη προς Τιμόθεον Επιστολή, «εις γαρ
Θεός, εις και μεσίτης Θεού και ανθρώπων, άνθρωπος Ιησούς Χριστός». Όμως η
απόλυτη μεσιτεία του Χριστού δεν αποκλείει τη σχετική μεσιτεία των ανθρώπων
αγίων, όπως πάμπολλα παραδείγματα από τις Άγιες Γραφές το επιβεβαιώνουν. Σ’
αυτές γίνεται λόγος για την μεσιτεία του Αβραάμ, του Μωϋσή, των προφητών, του
αποστόλου Παύλου, του αποστόλου Πέτρου.
Στις ίδιες Άγιες Γραφές ευρίσκομε παραδείγματα
θαυμάτων που επιτελέστηκαν από αγίους και εν όσω ήσαν στη ζωή, αλλά και μετά
τον θάνατό τους με τα λείψανά τους ή και τα νεκρικά τους ενδύματα, όπως συνέβη
με το προφήτη Ελισαιέ και με τους Αποστόλους.
Μαζί με την άρνηση της μεσιτείας και
θαυματουργίας των αγίων οι Πεντηκοστιανοί απορρίπτουν και τις άγιες εικόνες,
τις οποίες θεωρούν ως λατρεία των ειδώλων. Άγνοούν όμως τόσον τα σχετικά
αγιογραφικά χωρία, που εντέλλονται τη χρήση διαφόρων αντικειμένων για την
λατρεία, όσο και την πράξη της Εκκλησίας κατά τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, αλλά
και την θεολογία των εικόνων, που με τόση σαφήνεια μας παραδίδουν οι άγιοι
πατέρες.
Οι Πεντηκοστιανοί, τέλος, έχουν εφεύρει και το
νεοφανές δόγμα της αρπαγής της Εκκλησίας. Σύμφωνα με αυτό «ο Χριστός θα
κατεβεί από τους Ουρανούς πριν την έλευση του Αντίχριστου, για να αρπάξει τους
δικούς Του για τον Ουρανό, … δηλαδή συγκεντρώνοντας μόνον εκείνους, ζώντες και
νεκρούς, που υπήρξαν ‘αναγεννημένοι’, και αφήνοντας πίσω εκείνους που δεν
αναγεννήθηκαν. Αυτή η αρπαγή (υποστηρίζουν ότι) γίνεται ώστε ο εκλεκτός να μην
υποφέρει μεγάλες ταλαιπωρίες, οι οποίες θα έλθουν επάνω στην υπόλοιπη
ανθρωπότητα κάτω από την κυριαρχία του Αντίχριστου»
Η παραπάνω διδασκαλία των Πεντηκοστιανών είναι
καθαρά αντιβιβλική και διότι παρερμηνεύει συγκεκριμένες αγιογραφικές περικοπές,
και διότι αντιτίθεται στο γενικό της κήρυγμα για υπομονή των χριστιανών στις
θλίψεις και στους διωγμούς, όπως ο θεόπνευστος λόγος, «ο υπομείνας εις τέλος
ούτος σωθήσεται».
Ως προς την αδιάκοπη αποστολική Διαδοχή
ούτε γίνεται λόγος γι αυτήν, άφοΰ η παρουσία των Πεντηκοστιανών στην ιστορία
αριθμεί μόλις ένα αιώνα. Έδώ, αντί για άλλο σχόλιο, θα επαναλάβω απλώς τους
λόγους του Τερτυλλιανοΰ, με τους οποίους γύρω στο 200 μ. Χ. απευθύνονταν προς
τους αιρετικούς της εποχής του και τους προκαλούσε: «Ας μας δείξουν την αρχή
των εκκλησιών τους, ας ξεδιπλώσουν μπροστά μας τους καταλόγους των επισκόπων
που ακολουθούν διαδοχικά άπό την αρχή, ώστε ο πρώτος τους επίσκοπος να έχη ως
προστάτη και προκάτοχο του κάποιον άπό τους αποστόλους η τους αποστολικούς
άνδρες, οι όποιοι συνδέονται σταθερά με τους Αποστόλους. Αυτός είναι ο τρόπος
με τον όποιο οι αποστολικές Εκκλησίες μεταβιβάζουν τους επισκοπικούς τους
καταλόγους, όπως η Εκκλησία των Σμυρναίων, η οποία διατηρεί την παράδοση ότι ο
Πολύκαρπος τοποθετήθηκε άπό τον Ίωάννη». Κι έμεΐς με τη σειρά μας ζητούμε
από τους Πεντηκοστιανούς να μας δείξουν τους επισκοπικούς τους καταλόγους, για
να αποδείξουν ότι έχουν πραγματική σχέση με τους αποστόλους, με τον Ιησού
Χριστό και με την μία αληθινή του Εκκλησία. Αυτό όμως δεν μπορούν να το κάνουν,
απλούστατα διότι πρωτοεμφανίστηκαν ως κίνημα με την έναρξη του 20ου αιώνος .
Οι Πεντηκοστιανοί ίσχυρίζονται ότι, όπως οι
απόστολοι, κατέχουν το χάρισμα της προφητείας και λέγουν προφητείες, οι
οποίες φυσικά δεν πραγματοποιούνται. Στην εφημερίδα της «Ελευθέρας Αποστολικής
Εκκλησίας της Πεντηκοστής», «Χριστιανισμός», με ημερομηνία 1-1-1991,
ισχυρίζονται ότι μέσα στη δεκαετία του 1990 θα συμβούν τρία πολύ μεγάλα γεγονότα.
Πρώτο θα είναι η αρπαγή της Εκκλησίας, δεύτερο ότι θα έρθη ο Αντίχριστος και
τρίτο ότι θα γίνη ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος. Στο τεύχος του Ιουλίου της ίδια
εφημερίδας γράφουν ότι «ο αρχηγός του ευρωπαϊκού κράτους θα είναι ο Αντίχριστος
και στο τέλος του 1992 θα δούμε το πρόσωπό του». Ευρισκόμαστε ήδη στο μέσον της
τρίτης δεκαετίας από τότε και καμμία από τις «προφητείές» τους δεν
πραγματοποιήθηκε.
Β. ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΜΙΜΗΤΟ ΗΘΟΣ
Το δεύτερο βασικό κριτήριο για την γνησιότητα
της Εκκλησίας είναι ο ορθός χριστιανικός τρόπος ζωής που εμπνέει στα μέλη της
το γνήσιο χριστιανικό ήθος, το οποίο ορίζει η αληθινή πίστη, το δόγμα, και δεν
είναι άλλο παρά η συμμόρφωση με το θέλημα του Θεού. Ο ίδιος ο Χριστός μας
διαβεβαιώνει ότι, «ου πας ο λέγων μοι, Κύριε, Κύριε, εισελεύσεται εις την
βασιλείαν του Θεού, αλλ’ ο ποιών το θέλημα του πατρός μου του εν ουρανοίς»
(Μτθ. 7,21).
Ακούγοντας κανείς τις συχνές ομολογίες των νέων
προσηλύτων στις Οργανώσεις των Πεντηκοστιανών, με τις οποίες περιγράφονται
στερεότυπα οι προσωπικές τους εμπειρίες, εντυπωσιάζεται στην αρχή για την
θαυμαστή αλλαγή της ζωής τους, που συνίσταται σε απαλλαγή άπό διάφορες κακές
συνήθειες (αδικίες, μίση, κλοπές, κάπνισμα, αλκοόλ, πορνεία, οργή και
άλλα). Αυτή η αλλαγή χρησιμοποιείται ως ακαταμάχητο επιχείρημα τόσο για την
γνησιότητα των «εμπειριών» τους, όσο και για την εγκυρότητα και μοναδικότητα
της Όμολογιας τους. Στην εφημερίδα τους, Χριστιανισμός, υπήρχε σχεδόν σε κάθε
φύλλο ειδικός χώρος για την καταχώρηση ομολογιών από Πεντηκοστιανούς, που
άλλαξε η ζωή τους. Όποιος όμως γνωρίζει σε βάθος την αληθινή πνευματικότητα και
το γνήσιο εκκλησιαστικό ήθος, διαπιστώνει πολύ εύκολα μια εξωφρενική μονομέρεια
στην άπλοποιητική αυτή ηθική των Πεντηκοστιανών, που ταυτίζεται με τον
προτεσταντικό εύσεβισμό.
Η μεταστροφή άπό την αμαρτωλή ζωή στην
«αναγεννημένη» ζωή και οι γνωστές «εμπειρίες», που περιγράφονται μ’ έναν
κουραστικά πανομοιότυπο τρόπο στις ομολογίες των Πεντηκοστιανών, είναι τελείως
αποκομμένη άπό την πραγματικότητα του μυστηρίου. Οι «εμπειρίες» τους δεν
συνδέονται με το Μυστήριο του Βαπτίσματος (βλ. πρδ. Ευνούχου της Κανδάκης),
οΰτε με το Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας (χριστ. Κοινότητα των Πράξεων), άλλα
με την αυθαίρετη και υποκειμενική «αναγέννηση» και με το κατά μαγικό τρόπο
γενόμενο «βάπτισμα του Άγιου Πνεύματος». Απουσιάζουν προκλητικά άπό την
«πνευματικότητα» των Πεντηκοστιανών, η άσκηση ως πορεία προς τη σωτηρία (Αγ.
Πρόδρομος), η αυθεντική μυστηριακή ζωή, και η θέωση ως στόχος της υπάρξεως του
πιστού. «Αύτοί θέλουν ανάσταση και χαρίσματα πνευματικά, χωρίς να σταυρώσουν
τον εαυτό τους δια της μετανοίας, της ασκήσεως, της νηστείας, της υπακοής στην
Εκκλησία», σημειώνει ο μακαριστός π. Γεώργιος Καψάνης, πρ. ηγούμενος της Ι.
Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους.
Όμως υπάρχει και η άλλη όψη του ήθους των
Πεντηκοστιανών, που δεν είναι εύκολο να την παρατηρήσουν οι πολλοί. Πρόκειται
για την τακτική εξαπάτησης, που χρησιμοποιούν για να αποκτήσουν οπαδούς. Αυτήν
την τακτική χρησιμοποιούν στα διάφορα διαφημιστικά φυλλάδια, που σκορπίζουν
παντού, ακόμη και μέσα στα γραμματοκιβώτια ανυποψίαστων Ορθοδόξων, στα
περιοδικά και στις εφημερίδες τους, αλλά και στις ραδιοφωνικές τους εκπομπές.
Όταν απευθύνονται σε υποψήφια θύματα αποφεύγουν να πουν τι ακριβώς πιστεύουν,
αλλά αναφέρονται μόνον σ’ εκείνα που μπορούν να παραπλανήσουν όσους δεν είναι
καλά ενημερωμένοι.
Έχω ένα πολύ χαρακτηριστικό
παράδειγμα αυτής της τακτικής. Στην περίοδο των Απόκρεω πριν από μερικά χρόνια οι
Πεντηκοστιανοί της Κοζάνης κυκλοφόρησαν ένα φυλλάδιο με τίτλο: Χριστιανός ή
καρναβάλι. Θα συμβιβαστούμε και φέτος; Το περιεχόμενο του φυλλαδίου
παρουσιάζεται τόσο εκκλησιαστικό και Ορθόδοξο, ώστε, εάν ο αναγνώστης του δεν
προσέξη κάποιες λεπτομέρειες, θα μπορούσε να το υπογράψη και ως Ορθόδοξος
Χριστιανός. Χρησιμοποιούν γνώμες του αγίου Χρυσοστόμου, αλλά και συγχρόνου
Ορθοδόξου πανεπιστημιακού κληρικού, για να στηρίξουν τις θέσεις τους, ενώ σε
περίοπτη θέση δημοσιεύουν την διευκρίνηση ότι «το παρόν φυλλάδιο απευθύνεται
μόνο σε συνειδητούς χριστιανούς. Οι υπόλοιποι μπορούν να το αγνοήσουν». Δεν
υπάρχει καμμία αμφιβολία για την ενσυνείδητη, αλλά καλά καμουφλαρισμένη,
προσπάθεια προσηλυτισμού στην αίρεση των Πεντηκοστιανών με τον ύπουλο αυτόν
τρόπο.
Είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό
το περιστατικό, που μας περιέγραψε σε παλαιότερη Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη ο
εντεταλμένος της Εκλησίας της Ρουμανίας, π. Πέτρος Ματέϊ, αποκαλύπτοντας τις
δόλιες αυτές μεθοδεύσεις των Πεντηκοστιανών για να αποδείξουν την «εκκλησία
τους» αληθινή.
«Το 1989, διηγείται ο π. Πέτρος, μετά την
επανάσταση, άρχισαν να έρχονται στη Ρουμανία σαν χαλάζι πολυάριθμες ομάδες από
την Δυτική Ευρώπη και την Αμερική, για να μας κηρύξουν ότι η παλαιά θρησκεία, η
Ορθοδοξία τέλειωσε, πέρασε. Είναι λοιπόν τώρα ο καιρός για κάτι καινούργιο.
Ήρθε ο Ιησούς και μας σώζει… και πολλά άλλα τέτοια. Και έκαναν δημόσιες
εμφανίσεις στα μεγάλα σταδια της πρωτεύουσας, του Βουκουρεστίου, και σε άλλες
μεγάλες πόλεις. Αλλά ο Θεός μας βοήθησε πάρα πολύ. Θα σας διηγηθώ ένα
χαριτωμένο επισόδιο.
Σε μία μεγάλη πόλη, που υπάρχει και θεολογική
Σχολή, οι Πεντηκοστιανοί οργάνωσαν σε στάδιο μεγάλη συγκέντρωση, που όπως
διαφήμιζαν με μεγάλες αφφίσσες στους τοίχους και στις εφημερίδες με
ανακοινώσεις τους, θα γίνονταν και θαύματα. Στη συγκέντρωση παραβρέθηκαν και
μερικοί φοιτητές της Ορθόδοξης Θεολογικής Σχολής. Άρχισαν, λοιπόν, τις
προσευχές και τα ‘θαύματα.’ Στη σκηνή του σταδίου μαζεύτηκαν ανάπηροι
καθισμένοι στα καροτσάκια η βασταζόμενοι σε πατερίτσες. Άρχισε, λοιπόν, ο
ψευτοπαπάς τους να προσεύχεται μεγαλόφωνα και με θεατρικές κινήσεις κοιτάζοντας
προς τον ουρανό. Βάζει μετά τα χέρια του σ’ έναν ανάπηρο κι αυτός πετάχτηκε από
το καροτσάκι κι άρχισε να τρέχει! Ο φτωχός λαός μας κοίτζε με ανοιχτό το στόμα!
Ένας φοιτητής μας εκείνη τη στιγμή πήρε νομίζω
από τον Θεό μία πολύ καλή σκέψη. Πήγε κοντά στο μικρόφωνο και είπε δυνατά:
‘Ανακοίνωση: Κάποιος τηλεφώνησε ότι στο στάδιο έχει τοποθετηθεί βόμβα, η οποία
θα εκραγεί σε λίγα λεπτά’. Δημιουργήθηκε τότε μεγάλος πανικός και όλοι έτρεξαν
προς τις εξόδους για να σωθούν. Από τους πρώτους έτρεξαν και οι θεωρούμενοι
αναπηροι, αφήνοντας τα καροτσάκια τους και τις πατερίτσες τους. Έτσι ο κόσμος ο
φτωχός αλλά και με ολίγη πίστη κατάλαβε την αλήθεια. Γι’ αυτό σας είπα ότι ο
Θεός μας βοηθάει».
Η τακτική αυτή είναι αποτέλεσμα της ενεργείας
μέσα τους κρυφών, αλλά ιδιαίτερα σημαντικών παθών, όπως είναι ο εγωϊσμός, η
κενοδοξία και η φιλοδοξία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα επηρεασμού του ήθους των
Πεντηκοστιανών είναι η ιστορία του χωρισμού τους σε δύο παρατάξεις στη
Θεσσαλονίκη, που εξωτερικά στηρίχθηκε στη διαφορετική ερμηνεία του λόγου του
αποστόλου Παύλου ότι ο επίσκοπος πρέπει να είναι «μιας γυναικός ανήρ» (1Τιμ
3,2). Όταν πέθανε η σύζυγος ενός «επισκόπου» τους τον καθήρεσαν, επειδή έπαυσε
να είναι «μιας γυναικός ανήρ»! Κι εκείνος τότε σύστησε δική του ξεχωριστή
εκκλησία.
Το σημαντικώτερο όμως δείγμα αλλοιώσεως του
ήθους των Πεντηκοστιανών είναι το τόλμημά τους να χωρισθούν από την αιωνόβια
μία Εκκλησία του Χριστού. Είναι αξιοπρόσεκτη στο σημείο αυτό η παρατήρηση του
αγίου Αυγουστίνου· «Όποιος χωρισθή από την Εκκλησία, κι αν ο ίδιος νομίζη
ότι ζη ζωή ενάρετη, μόνο για το ανόσιο έργο που έκανε να χωρισθή από την
ενότητα του Χριστού, δεν θα έχη ζωή» (Επιστ. 141). Αλλά και αυτή η
παραθεώρηση και η υποτίμηση όλων των αγίων της Εκκλησίας, που έζησαν με
ακρίβεια κατά το θέλημα του Θεού, δεν είναι μικρότερη ένδειξη έπαρσης και
αλαζονείας. Ούτε, επίσης και η παρέκκλιση από την ορθή Πίστη, που μας παρέδωκαν
οι άγιοι. Στο σημείο αυτό είναι πολύ κατηγορηματικός ο άγιος Ιγνάτιος ο
Θεοφόρος: «Πας ο λέγων παρά τα διατεταγμένα, καν αξιόπιστος η, καν νηστεύη, καν
παρθενεύη, καν σημεία ποιή, καν προφητεύη, λύκος σοι φαινέσθω εν προβάτω δορά
προβάτων φθοράν κατεργαζόμενος» (Επιστ.10,2,1).
Όλα τα παρπάνω δείχνουν ότι το κριτήριο του
χριστομίμητου ήθους δεν υπάρχει στην λεγόμενη εκκλησία των Πεντηκοστιανών.
Γ. Η ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΗ ΖΩΗ
Τέλος, η αληθινή λατρευτική ζωή αποτελεί
απαραίτητο γνώρισμα της Εκκλησίας του Χριστού, όπως μαρτυρούν οι Πράξεις των
Αποστόλων, αλλά και όλη η μετέπειτα ιστορία της Εκκλησίας.
Εδώ τίθεται το τρίτο ερώτημα: Τι σχέση έχει
η λατρεία των Πεντηκοστιανών με τη λατρεία της αποστολικής Εκκλησίας; Αυτή
στις βασικές της γραμμές ακολουθεί το προτεσταντικό πρότυπο.
«Σε σύγκριση με την καλά κατοχυρωμένη
λατρευτική πρακτική της Όρθόδοξης Εκκλησίας, οι περισσότεροι Προτεστάντες (και
οι Πεντηκοστιανοί) δεν έχουν αυθεντικά Μυστήρια η ιστορικές λειτουργικές
προσευχές. Μπορεί κάποια αποσπάσματα να έχουν την ηχώ του ιστορικού
χριστιανικού παρελθόντος, αλλά αυτά είναι απλές ασύνδετες μνήμες. Εΐναι
υπολείμματα του ναυαγίου της ιστορικής Πίστεως, έκβράσματα στην ακτή του
εκσυγχρονισμού.
Μία σπουδή της εκκλησιαστικής ιστορίας δείχνει
ότι η προτεσταντική (και η των Πεντηκοστιανών) λατρεία, όπως συνήθως τελείται
στις μέρες μας, δεν έχει σχεδόν καμμία ομοιότητα με τη μυστηριακή λατρεία της
καθολικής Εκκλησίας, όπως αυτή έτελείτο κατά το μεγαλύτερο μέρος των δύο
χιλιάδων χρόνων τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση…».
Αποκορύφωμα στη λατρεία των Πεντηκοστιανών
αποτελεί η γνωστή γλωσσολαλιά. Ισχυρίζονται ότι μετά το βάπτισμα στο
Άγιο Πνεύμα, ομιλούν ξένες γλώσσες, όπως οι απόστολοι την ημέρα της
Πεντηκοστής. Και πράγματι στις περιπτώσεις αυτές, εάν βρεθή κάποιος στις
συνάξεις τους ακούει να εκστομίζουν ακατανόητες φράσεις και άναρθρες κραυγές.
Έχει όμως αυτό το φαινόμενο καμμία σχέση με τη γλωσσολαλία των αποστόλων;
Απολύτως καμμία.
Δεν πρέπει να αγνοούμε ότι το χάρισμα που
δόθηκε στους αποστόλους να μιλούν ξένες γλώσσες («λαλείν ετέραις γλώσσαις»,
Πρξ, 2,4), είναι διαφορετικό από το χάρισμα του «λαλείν γλώσση», που αναφέρεται
από τον απόστολο Παύλο στους Κορινθίους. Τους αποστόλους, όταν μιλούσαν, τους
καταλάβαινε ο καθένας στη γλώσσα του, ενώ στην περίπτωση του άλλου χαρίσματος,
«ο λαλών γλώσση ουκ ανθρώποις λαλεί, αλλά τω Θεώ· ουδείς γαρ ακούει, πνεύματι
δε λαλεί μυστήρια» (1Κορ. 14,2). Ένας σύγχρονός μας μελετητής, ο μοναχός του αγίου
Όρους Αλέξιος Καρακαλλινός, που ασχολήθηκε ειδικά με το θέμα και έγραψε σχετικό
βιβλίο (αυτό που προανέφερα), ταυτίζει το χάρισμα αυτό με την αδιάλειπτη
καρδιακή προσευχή. Οι Πεντηκοστιανοί συγχέουν τα δύο χαρίσματα.
Εξ άλλου το χάρισμα της γλωσσολαλιάς στους
αποστολικούς χρόνους ούτε απαραίτητο γνώρισμα όλων των χριστιανών ήταν, ούτε
κεντρική θέση κατείχε στη ζωή της Εκκλησίας. Ο απόστολος Παύλος ερωτά με νόημα:
«Μη πάντες γλώσσαις λαλούσι;» (1Κορ. 12,28). Και αφού κατακρίνει τις αταξίες,
που δημιουργήθηκαν με το φαινόμενο της γλωσσολαλιάς στις λατρευτικές συνάξεις
των Κορινθίων, καταγράφει τη σωστή ιεράρχηση των χαρισμάτων, στην οποία την
πρώτη θέση κατέχει το χάρισμα της αγάπης και την τελευταία εκείνο της γλωσολαλιάς.
Όμως η γλωσσολαλιά δεν είναι το μόνο
χαρακτηριστικό φαινόμενο στη λατρεία των Πεντηκοστιανών. Σε κάποιες περιπτώσεις
οι οπαδοί τους γελούν παρατεταμένα και ξεκαρδιστικά «εν πνεύματι». Άλλοι
θρηνούν γοερά. Άλλοι τρέμουν επιδεικτικά. Άλλοι χορεύουν και στο τέλος πέφτουν
κάτω στο πάτωμα αναίσθητοι. Όλες αυτές οι εκδηλώσεις θεωρείται ότι είναι
εμνευσμένες από την έντονη παρουσία του Αγίου Πνεύματος.
Είναι ολοφάνερο ότι το πνεύμα της έξάψεως και
της θορυβώδους έκστασεως δεν έχει καμμια σχέση με το Άγιο Πνεύμα, που μας
πληρώνει με εκείνη την ειρήνη «την ύπερέχουσαν πάντα νουν», όταν ενσυνείδητα
συμμετέχουμε στην μυστηριακή λατρεία της Εκκλησίας.
Ο γνωστός πλέον μακαριστός π. Σεραφείμ Ρόουζ,
συμπεραίνει ότι οι εμπειρίες των Πεντηκοστιανών είναι ειδωλολατρικές
θρησκευτικές εμπειρίες, οι οποίες ανταποκρίνονται στην μεντιουμιστική μυητική
εμπειρία. «Ορθόδοξοι Χριστιανοί, οι όποιοι έχουν εμπλακεί στο Κίνημα των
Πεντηκοσττιανών, καθώς επίσης και Πεντηκοστιανοί, οι όποιοι προσπάθησαν να
πλησιάσουν την Ορθοδοξία, και οι δύο δηλώνουν κάτι σημαντικό, που συμβαίνει την
ώρα της προσευχής. Όταν προσπαθούν να πουν την ευχή, «Κύριε Ιησού Χριστέ,
έλέησόν με», αισθάνονται την ανάγκη να αρχίσουν να «γλωσσολαλοϋν».
Είναι νομίζω ξεκάθαρο, ύστερα από τα παραπάνω,
ότι το οικοδόμημα των Πεντηκοστιανών είναι ένα οικοδόμημα ανθρώπινο, χωρίς
πραγματικά εκκλησιαστικά θεμέλια, και η θεωρούμενη εκκλησία τους δεν εκπληρώνει
κανένα από τα βασικά και απαραίτητα κριτήρια, για να θεωρηθή γνήσια και
αληθινή.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Εμείς, ως Ορθόδοξοι χριστιανοί μποροϋμε να
συγκρίνουμε τις μίζερες προτροπές των Πεντηκοστιανών για «αναγέννηση», τις
εκβιαστικές επικλήσεις του Αγίου Πνεύματος, τις άναρθρες κραυγές, που
εκλαμβάνονται ως γλωσσολαλία, και τις συσπάσεις τοϋ προσώπου, όσων λαμβάνουν
μέρος στις συναθροίσεις των Πεντηκοστιανών και ισχυρίζονται ότι έχουν
εμπειρίες, με την σοβαρότητα και την αρχοντιά των διαλόγων στην κατήχηση για το
Όρθοδοξο Βάπτισμα («-Αποτάσση τω σατανά; -Αποτάσσομαι. -Συντάσση τω Χριστώ;
-Συντάσσομαι»)· με την ίεροπρέπεια των διαλόγων μεταξύ λειτουργού ιερέως και
πιστών στη Θεία Λειτουργία («- Εν ειρήνη τον Κυρίου δεηθώμεν. -Κύριε, έλέησον.
-“Ανω σχώμεν τας καρδίας. -Έχομεν προς τον Κύριον»)· με το ευλαβικό
σταυροκόπημα των μελών της Εκκλησίας· με το ιλαρό πρόσωπο αυτών που
παρακολουθούν την αναστάσιμη Θεία Λειτουργία, καθώς φωτίζονται άπ’ τ’ άγιοκέρι,
εύωδιάζουν άπό το λιβάνι, προσέρχονται προετοιμασμένοι στο Μυστήριο της Θείας
Κοινωνίας και ομολογούν: «Εϊδομεν το φως το άληθινόν, έλάβομεν Πνεύμα έπουράνιον,
εϋρομεν πίστιν αληθή, άδιαίρετον Τριάδα προσκυνοϋντες αϋτη γαρ ημάς έσωσεν.
Για όλους τους λόγους που προαναφέραμε, η μία,
αγία, καθολική και αποστολική Εκκλησία προτρέπει εκείνους που αναζητούν τον
Χριστό και έχουν μεταφερθή χωρίς επισταμένη εξέταση στο καλοστολισμένο και
καταδεκτικό μεν, αλλά αφερέγγυο για τη θεραπευτική του μέθοδο ιδιωτικό
θεραπευτήριο των Πεντηκοσιανών, να επιστρέψουν στο αδιάπτωτα αναγνωρισμένο και
δοκιμασμένο για χιλιετίες Θεραπευτήριο των Προφητών, των Αποστόλων και των
Αγίων, στη μοναδική Εκκλησία, την Ορθόδοξη, που προσφέρει εγγυημένα, όχι μόνον
την πραγματική πνευματική θεραπεία, αλλά και την αληθινή απόκτηση των
χαρισμάτων του αγίου Πνεύματος και την μακαρία αιώνια ζωή.
π. Αυγουστίνος Μύρου
1952-2020
Αιωνία η μνήμη!
Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του Ι.Ν. Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας. Ευχαριστούμε
για την αναδημοσίευση!
(https://www.entaksis.gr)
Όταν κάποιος έχει αρρώστια, τότε μπορεί να
καταλάβει τον πόνο του άλλου. Και όταν κοιτάξεις λίγο τον πόνο του αδελφού σου
ελαφρύνεται κατά πολύ και ο δικός σου πόνος.
Ο Θεός παραχωρεί την ασθένεια για να
εξοφλήσουμε ή να αποταμιεύσουμε. Οι αρρώστιες είναι περαστικές αλλά και πολύ
ωφέλιμες.
Ο Θεός πάρα πολλές φορές κάνει αυτό που θέλει
μέσω των γιατρών. Και αν δεν δίνει πολλές φορές άμεσα την θεραπεία είναι για να
ωφεληθεί ο άνθρωπος.
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
Του αββά Ησαΐα
Αδελφέ, να προσέχεις τον εαυτό σου με
αυστηρότητα, μια και βρίσκεσαι πάντα ενώπιον του Θεού, και να μην ελπίζεις
τίποτε από κανέναν άλλον, παρά μονάχα απ’ Αυτόν με πίστη.
Κι αν χρειάζεσαι κάτι, παρακάλεσε το Θεό να
εκπληρωθεί η ανάγκη σου σύμφωνα με το θέλημά Του. Και γι’ αυτά που βρίσκεις, να
ευχαριστείς ακατάπαυστα το Θεό, γιατί Εκείνος σου τα δίνει.
Αν πάλι σου λείψει τελείως κάτι, μην ελπίσεις
σε άνθρωπο μήτε να λυπηθείς μήτε να βαρυγγωμήσεις εναντίον οποιουδήποτε, αλλά
να κάνεις πρόθυμα και ατάραχα υπομονή, με την ακόλουθη σκέψη:
«Είμαι άξιος πολλών θλίψεων για τις αμαρτίες
μου, πλην όμως, αν θέλει ο Θεός, μπορεί να μ’ ελεήσει».
Και όταν εσύ σκέφτεσαι έτσι, Αυτός θα
εκπληρώσει κάθε σου ανάγκη.
Αν πιστεύεις πως ο Θεός προνοεί για σένα, τότε
γιατί αγωνιάς και φροντίζεις για πρόσκαιρα πράγματα και για τις ανάγκες του
σώματος;
Αν πάλι δεν πιστεύεις πως προνοεί για σένα ο
Θεός, και γι’ αυτό, χωρίς να Τον λογαριάζεις, φροντίζεις για τις ανάγκες σου,
είσαι ο πιο δυστυχισμένος απ’ όλους τους ανθρώπους.
Τι να την κάνεις τέτοια ζωή;
«Επίρριψον επί Κύριον την μέριμναν σου; (Ψαλμ.
54:23), και δεν θα χάσεις το θάρρος σου ό,τι κι αν σε απειλήσει. Αφού αφιέρωσες
τον εαυτό σου στο Θεό, να ζεις με το νου σου αναπαυμένο.
Από τον «Μικρό Ευεργετινό» της
Ιεράς Μονής Παρακλήτου.
Μπορείτε να διαβάσετε
περισσότερα αποφθέγματα των Πατέρων εδώ: Μικρή Φιλοκαλία. Ιστορίες από το Γεροντικό.
Αββάς Ποιμένας
ΕΙΠΕ ο αββάς Ποιμένας:
– Αν ένας άνθρωπος αμαρτήσει και το αρνηθεί
λέγοντας ‘’δεν αμάρτησα’’, μη τον ελέγξεις· διαφορετικά βλάπτεις την καλή του
θέληση.
Αν όμως του πεις: ‘’μη στενοχωριέσαι αδελφέ,
αλλά στο μέλλον να είσαι προσεκτικότερος’’, εξυψώνεις την ψυχή του σε μετάνοια.
[Γεροντικόν, κγ΄]
Μερικοί μοχθούν σ’ όλη τους τη ζωή για να
μάθουν τι υπάρχει στον ήλιο ή στη σελήνη ή κάτι παρόμοιο, αλλ’ αυτά δεν ωφελούν
την ψυχή. Αν όμως προσπαθούσαμε να γνωρίσουμε τι υπάρχει μέσα στον άνθρωπο,
τότε θα βλέπαμε στην ψυχή του αγίου τη Βασιλεία των Ουρανών, ενώ στην ψυχή του
αμαρτωλού σκοτάδι και κόλαση. Και είναι ωφέλιμο να το ξέρουμε, γιατί θα είμαστε
αιώνια είτε στη Βασιλεία είτε στην κόλαση.
Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης.
https://proskynitis.blogspot.com/2024/05/blog-post_478.html
Συζήτηση σε αγιορείτικο κελλί
σκήτης. Παρόντες ο δικαίος, μοναχοί και προσκυνητές.
Το τηλέφωνο βρίσκεται σε διπλανό δωμάτιο. Χτυπάει συνέχεια.
Ο γέροντας σηκώνεται, πάει στο διπλανό δωμάτιο
και μιλάει στο τηλέφωνο. Ο τοίχος δεν εμποδίζει τη φωνή του γέροντα να ακούεται
ως εδώ. Θέλοντας, μη θέλοντας, ακούμε. Ως φαίνεται, λαϊκοί, κοσμικοί, έμαθαν το
τηλέφωνο του γέροντα και τηλεφωνούν συνέχεια. Ζητούν προσευχές, εξομολογούνται
δια τηλεφώνου, διηγούνται τις προσωπικές τους ιστορίες, θέλουν συμβουλές, λένε
τα βάσανα τους. Από αυτά που ακούγονται, νομίζω ακόμα ότι ζητούν από τον
γέροντα και οικονομικές συμβουλές. Να αγοράσω αυτό; Τι να κάνω με το δάνειό
μου; Έχω ευλογία να κάνω αυτό το μαγαζί; Και άλλα τέτοια, στενής, θα λέγαμε,
οικονομικής φύσης.
Ο γέροντας επιστρέφει.
Γέροντα, πολύς κόσμος σάς παίρνει τηλέφωνο!
Από τότε που έβαλαν όλα τα τηλέφωνα των κελλιών
στο ημερολόγιο μάς τηλεφωνούν συνέχεια.
Σάς τηλεφωνούν πολλές φορές την ημέρα, πάτερ;
Ναι, πολλές. Πλήθυναν τα βάσανα του κόσμου,
παιδί μου. Σκέφτομαι να το περιορίσουμε λίγο, να απαντάμε συγκεκριμένες ώρες
την ημέρα, αλλά πάλι, πώς να αρνηθείς σε κάποιον που έχει τόσο ανάγκη. Και η
προσευχή που κάνουμε, τηλέφωνο στο Θεό είναι. Εξάλλου πώς να αρνηθείς βοήθεια
στον άνθρωπο του όγδοου αιώνος;
– Ποιος είναι αυτός, πάτερ; Ο
άνθρωπος του όγδοου αιώνος;
Είναι αυτός που θα ζει την όγδοη χιλιετία. Κάθε
χιλιετία κι ένας ‘αιώνας’. Οι βυζαντινοί υπολόγισαν ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε
το 5.508 προ Χριστού. Μετρούσαν από κτήσεως κόσμου. Παραδείγματος χάριν σήμερα
[ας πάρουμε το 2012] είναι το 7.520 από κτήσεως κόσμου. Οι πατέρες προείδαν την
ηθική κατάπτωση του ανθρώπου του όγδοου αιώνος, του σημερινού ανθρώπου, και
είπαν ότι σ’ εκείνη την εποχή, οι μοναχοί θα είναι όπως οι κοσμικοί της εποχής
τους και οι κοσμικοί σαν τους δαίμονες.
– Και τελειώνει ο χρόνος του
κόσμου με το πέρας του όγδοου αιώνος, γέροντα;
Ο Θεός ξέρει, παιδιά μου. Ζούμε την όγδοη ημέρα
της δημιουργίας. Σε επτά ημέρες έφτιαξε ο Θεός τον κόσμο, αμάρτησε ο Αδάμ και
εξεδιώχθη του Παραδείσου. Και με την έλευση του Ιησού Χριστού, την Σταύρωση και
την Ανάστασή του, επέρχεται καταλλαγή με τον Θεό και ξεκινά η όγδοη ημέρα, η
ημέρα που όλα θα ανακαινιστούν και θα περατωθούν σύμφωνα με το σχέδιο του Θεού.
– ‘Έχω ακούσει, πάτερ, ότι η
Θεοτόκος συμβολίζει την όγδοη ημέρα.
Ναι, έτσι είναι. Η Θεοτόκος μάς εισάγει στην
όγδοη ημέρα. Το Άγιον Πνεύμα διέτρεχε τους αιώνες της ανθρώπινης ιστορίας και
τις γενεές των ανθρώπων να βρει πρόσωπο κατάλληλο για την ενσάρκωση του
δεύτερου προσώπου της Αγίας Τριάδος. Και την βρήκε στην Παναγία μας! Γι’ αυτό,
αν παρατηρήσεις τις εικόνες, θα δεις ότι στο μαφόριο της Παναγίας υπάρχουν τρία
οκτάκτινα αστέρια. Οι οκτώ ακτίνες συμβολίζουν αυτό ακριβώς. Τις οκτώ ημέρες
της Δημιουργίας. Η Θεοτόκος μυστικώς συμβολίζει την όγδοη ημέρα, το τέλος
της εξορίας μας, το τέλος του θανάτου.
– Τα αστέρια αυτά συμβολίζουν
και την Αγία Τριάδα;
Τα τρία αστέρια συμβολίζουν την αειπαρθενία της
Θεοτόκου, δηλαδή την αδιατάρακτη παρθενία της πριν, κατά και μετά τον τόκον
της. Μερικοί πάλι δέχονται ότι συμβολίζουν επίσης και την Αγία Τριάδα.
Ανάμεσα στις τηλεφωνικές κλήσεις, ο γέροντας
συνεχίζει να μάς μιλά…
Ο ΘΕΟΣ δημιούργησε με τον λόγο Του τα διάφορα
γένη των ζώων για τις ανάγκες του ανθρώπου· άλλα για τροφή, άλλα για να τον
υπηρετούν· τον άνθρωπο τον δημιούργησε για να κοιτάει με θαυμασμό τα ζώα και τα
έργα τους και να ευχαριστεί τον Θεό.
Να προσέχουν λοιπόν πάρα πολύ οι άνθρωποι μήπως
συμβεί και πεθάνουν όπως τα άλογα ζώα, χωρίς να δουν και να νοιώσουν τον Θεό.
Πρέπει ακόμη να καταλάβει ο άνθρωπος ότι ο Θεός είναι παντοδύναμος και ότι
τίποτα δεν υπάρχει χωρίς να το επιθυμεί Εκείνος που μπορεί να κάνει τα πάντα·
αλλά δημιούργησε και δημιουργεί όσα θέλει από το μηδέν με τον λόγο του, για να
σώσει τους ανθρώπους. [Παραινέσεις περὶ ἤθους ἀνθρώπων καὶ χρηστῆς πολιτείας,
47]
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ για τους ανθρώπους που τον κατανοούν
είναι αθανασία· για τους ανόητους όμως που δεν τον καταλαβαίνουν είναι
θάνατος, Αλλ’ αυτό τον θάνατο δεν πρέπει να τον φοβόμαστε· η απώλεια
της ψυχής, δηλαδή η άγνοια του Θεού, είναι η πραγματική συμφορά για την ψυχή,
και πρέπει να τη φοβόμαστε. [Παραινέσεις περὶ ἤθους ἀνθρώπων καὶ χρηστῆς πολιτείας,
49].
Μέγας Αντώνιος
Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα αποφθέγματα
των Πατέρων εδώ: Μικρή Φιλοκαλία. Ιστορίες από το Γεροντικό.
Ἕνα γνωστό μας θαῦμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μᾶς ὑπενθύμισε,
ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, τὸ Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τῆς σημερινῆς Β΄Κυριακῆς τῶν Νηστειῶν.
Λέμε γνωστὸ θαῦμα, διότι καὶ κάποια ἄλλη Κυριακὴ ἐπαναλαμβάνεται ἡ Εὐαγγελικὴ αὐτὴ
διήγηση. Καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴ λεπτομέρεια ἀντιλαμβάνεσθε τὴ σημασία της.
Στὸ σημερινό μας κήρυγμα θὰ δοῦμε ἐκείνους τοὺς
αἱρετικοὺς πού ἀρνήθηκαν νὰ πιστέψουν στὰ θαύματα, πού ἐπιτέλεσε ὁ Κύριός μας, ὅταν
σύμφωνα μὲ τὸν Προφήτη τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης «ἐπὶ τῆς γὴς ὤφθη καὶ τοῖς ἀνθρώποις
συνανεστράφη» (Βαρούχ3,38).
Ἤδη ἀπὸ τότε πού ἐπιτελοῦσε ὁ Θεάνθρωπος τὰ
θαυμαστά Του «σημεῖα» μερικοὶ τὰ ἀρνήθηκαν ἢ τὰ ἐσυκοφάντησαν. Τέτοιοι δὲν ἦσαν
οἱ Φαρισαῖοι, οἱ ὁποῖοι τὶς θαυματουργικὲς θεραπεῖες τοῦ Κυρίου, μὲ τὶς ὁποῖες
δυστυχισμένα πλάσματα τὰ ἀπελευθέρωνε ἀπὸ τὰ κακοποιὰ πονηρὰ πνεύματα, τὶς ἐνέργειες
αὐτὲς τῆς Θείας Δυνάμεως τὶς ἀπέδιδαν στὴ δύναμη τοῦ διαβόλου; Δὲν τολμοῦσαν
τότε χωρὶς ἴχνος ντροπῆς ἢ φόβου Θεοῦ νὰ ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς «ἐν
τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια» (Μάτθ.9,34).
Ἀργότερα, μετὰ τοὺς Φαρισαίους τῆς ἐποχῆς τοῦ
Χριστοῦ, σὲ ἐπίπεδο πλέον χριστιανῶν, σφοδροὺς πολέμιους βρῆκαν τὰ θαύματα τοῦ
Κυρίου μεταξὺ τῶν Προτεσταντῶν. Οἱ «ἄχρωμοι» αὐτοὶ καὶ «ἄοσμοι» χριστιανοὶ ἀνάμεσα
στὰ ἄλλα ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη μας ἀρνήθηκαν καὶ ὅσα μᾶς διηγοῦνται οἱ ἱεροὶ Εὐαγγελιστὲς
γιὰ τὰ θαυμαστὰ καὶ παράδοξα ἔργα τοῦ Κυρίου. Θεολόγοι προτεστάντες, θιασῶτες τῆς
λεγομένης ἀρνητικῆς κριτικῆς, ἀμφισβήτησαν αὐτὲς τὶς διηγήσεις, ἀπὸ τὶς ὁποῖες
εἶναι κατάμεστα τὰ ἱερὰ Εὐαγγέλια.
Μὲ διάφορα ἕωλα, σαθρά, σαθρότατα ἐπιχειρήματα ἀποδόμησαν
τὰ ἱερὰ κείμενα ἀπὸ θαυμαστὲς ἐνέργειες καὶ μοναδικές τοῦ Κυρίου μας. Καὶ τί
κράτησαν ἀπὸ τὰ Εὐαγγέλια; Μόνο τὸ διδακτικὸ καὶ τὸ ἱστορικό του μέρος. Ἀλλὰ
μήπως μὲ τὶς θεραπεῖες του ὁ Χριστός μας τὶς θαυμαστὲς δὲν ἐπεδίωκε τὴ
διδασκαλία τῶν ἀνθρώπων;
Αὐτὸ δὲν τὸ διαπιστώσαμε στὸ σημερινό μας Εὐαγγέλιο;
Πῶς θὰ ἔπειθε ὁ Λυτρωτής μας τοὺς κακόβουλους Φαρισαίους ὅτι εἶναι Ἐκεῖνος ὁ Ὁποῖος
ἔχει κάθε ἐξουσία καὶ δικαίωμα ὡς Θεὸς νὰ συγχωρεῖ τὶς ἁμαρτίες; Δὲν τοὺς ἔκλεισε
τὸ στόμα σηκώνοντας τὸν παράλυτο, ἀφοῦ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἔδειξε ὅτι εἶναι ὁ
Παντοδύναμος Θεός, στὸν Ὁποῖον ὑποτάσσονται οἱ ἀσθένειες καὶ κάθε ἀνθρώπινη ἀδυναμία;
Καὶ ἄρα ἔχουν τραγικὸ λάθος νὰ Τοῦ ἀμφισβητοῦν τὸ δικαίωμα, δικαίωμα πράγματι
θεικό, νὰ χαρίζει ἄφεση ἁμαρτιῶν στὸν ἁμαρτωλὸ ἄνθρωπο. Δὲν διέλυσε κάθε ὑποψία
ὅτι εἶναι Θεὸς σηκώνοντας μὲ ἕνα μόνο λόγο τὸν δυστυχῆ παραλυτικό, ὁ ὁποῖος ἀπέκτησε
ὁλοκληρωτικὰ τὴν ὑγεία του σὲ σημεῖο μάλιστα, πού ἐνῶ λίγο πρίν, δὲν μποροῦσε οὔτε
τὸ δάχτυλό του νὰ κουνήσει τώρα μέσα σὲ λίγα δευτερόλεπτα ἀπὸ τὸ θεϊκὸ
πρόσταγμα παίρνει τόσες δυνάμεις, ὥστε ὁλόκληρο φορεῖο νὰ βάλει στοὺς ὤμους
του.
Πόσο, λοιπόν, ἄδικο ἔχουν οἱ Προτεστάντες καὶ οἱ
ὅμοιοί τους ἄθεοι πού ἔκοψαν ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο ὅλες τὶς σελίδες μὲ τὰ θαύματα τοῦ
Κυρίου! Ἐνόμισαν κακῶς ὅτι ἐφύλαξαν ἔτσι καθαρὴ τὴ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ,
ὅπως εἴδαμε, μέρος ἀναπόσπαστο τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ εἶναι καὶ ἡ
θαυματουργική Του δράση.
Ἔπειτα γιὰ ποιὸν ἄλλο λόγο ἀρνήθηκαν μερικοὶ
«χριστιανοὶ» τὰ θαύματα τοῦ Κυρίου; Διότι, ἰσχυρίσθηκαν, ὅλα αὐτὰ εἶναι πλαστὲς
διηγήσεις, καρπὸς τῆς φαντασίας. Ἀλλὰ πῶς θὰ μποροῦσαν νὰ καταγράψουν οἱ ἱεροὶ
Εὐαγγελιστὲς τὴν ἱστορία τῶν θαυμάτων, ἂν ἦταν καρπὸς τῆς φαντασίας των καὶ νὰ
τὰ παραδώσουν στὴ δημοσιότητα, ὅταν ζοῦσαν ἀκόμη στὶς ἡμέρες των ἄνθρωποι πού ᾖσαν
αὐτόπτες καὶ αὐτήκοοι αὐτῶν τῶν καταπληκτικῶν πράξεων τοῦ Κυρίου;
Τὰ Εὐαγγέλια τότε δὲν θὰ ἐθεωροῦντο ἀπὸ τοὺς
συγχρόνους των νόθες ἱστορίες καὶ δὲν ἀπορρίπτονταν; Ἀλλὰ τέτοια Εὐαγγέλια
ψευδεπίγραφα μὲ πλῆθος παράξενες ἱστορίες γιὰ τὸ Χριστό, ἰδίως στὰ χρόνια τῆς
παιδικῆς καὶ ἐφηβικῆς ἡλικίας ἡ Ἐκκλησία ἀμέσως τὰ διέγραψε καὶ δὲν τὰ κατέταξε
στὸν Κανόνα τῆς Καινῆς Διαθήκης. Καὶ τέτοια «Εὐαγγέλια» δὲν εἶναι λίγα στὸν
κλάδο τῆς θρησκευτικῆς παραφιλολογίας τῆς Καινῆς Διαθήκης.
Γιατί, συνεχίζουμε νὰ ἐρωτοῦμε, γιατί ἄνθρωποι
τῆς ἀρνητικῆς κριτικῆς, ἄπιστοι ἄνθρωποι, ἀμφισβητεῖτε καὶ ἀπορρίπτετε τὰ
θαύματα τοῦ Κυρίου μας; Δὲν βλέπετε μὲ πόση φυσικότητα, μὲ πόση ἁπλότητα καὶ εἰλικρίνεια,
χωρὶς τὸν παραμικρὸ στόμφο καὶ τὴν ἐπιτήδευση εἶναι καταγεγραμμένα στὰ Εὐαγγέλια;
Μὲ ὅση ἀκρίβεια καὶ σοβαρότητα ἐξιστοροῦνται ὅσα
ἀναφέρονται στὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴν ἴδια ἱστορικὴ ἀκρίβεια καὶ ὑπευθυνότητα
περιγράφονται καὶ τὰ θαύματά Του. Αὐτὸ δὲν μαρτυρεῖ πόση ἀλήθεια κρύβεται σ’ αὐτά;
Ὡραία ἔχει γραφεῖ, «ὅταν κάποιος παρουσιάζει ἕνα φτιαχτὸ θαῦμα, ἡ ὑπερβολικὴ ἔμφαση
πού δίνει στὴν περιγραφὴ του προδίδει ἀμέσως τὴν ἀνυπαρξία τοῦ περιστατικοῦ.
Μονάχα ἡ ἀλήθεια ἔχει τὸ προνόμιο νὰ φαίνεται μεγάλη μαζὶ καὶ ἁπλή». Καὶ τὰ
Θαύματα τοῦ Κυρίου μας εἶναι ἀληθινά, ὅπως Ἐκεῖνος εἶναι ἡ ἴδια ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ
Ζωή. Μακρυά ἀπό ἐμᾶς κάθε ἀμφισβήτηση. Τά πιστεύουμε ἀκραδάντως, ὅπως καί ὅλα
τά θαύματα τῶν Ἁγίων Του. Ἀμήν
+ Ο Ελευθερουπόλεως
Χρυσόστομος
