Πατήρ Γεώργιος Μεταλληνός: «Ὁ παπισμὸς εἶναι σύστημα, ἕνα σύστημα τῆς παγκόσμιας ἐξουσίας καὶ τῆς νόθευσης τῆς πίστης»

Ὁ π. Μεταλληνὸς μίλησε γιὰ τήν Παγκοσμιοποίηση ἡ ὁποία εἶναι κατευθυνόμενη ἀπὸ τὰ πολιτικὰ συστήματα κυρίως ἀπὸ τὴν κορυφὴ μὲ στόχο τὴν ἀναγκαστικὴ συνένωση τῶν λαῶν τῆς γῆς. Οἱ λαοὶ θὰ ἔχουν πλέον ἕνα παγκόσμιο πλανητικὸ κράτος καὶ θὰ διαμορφωθεῖ ἕνας παγκόσμιος ἄνθρωπος μὲ τὰ ἴδια γοῦστα ἀκόμα καὶ μὲ τὴν ἴδια μορφή.

Ἡ παγκοσμιοποίηση ἔχει δύο σκέλη: τὴν πολιτικὴ παγκόσμια ἐνοποίηση τῶν λαῶν τῆς γῆς καὶ τὴ θρησκευτικὴ ποὺ ἐξυπηρετεῖ ὁ οἰκουμενισμός.

Θὰ ὑπάρχουν δύο πλανητάρχες, αὐτοὶ ποὺ βρίσκονται πίσω ἀπὸ τὸν πρόεδρο Ὀμπάμα ποὺ ἐξουσιάζουν τὸν κόσμο καὶ ὁ δεύτερος πλανητάρχης θὰ εἶναι ὁ Πάπας τῆς Ρώμης.

Ἡ παγκοσμιοποίηση ξεκίνησε ἤδη ἀπὸ τό 1992 ὅπου ἔχουμε καὶ ἐπίσημα τὴν ἔναρξη τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Ἡ Ορθοδοξία ὅτι καὶ νὰ γίνει ἐναντίον της δὲν παθαίνει τίποτα. Ἤδη ὑπάρχει συστηματικὴ πολιτικὴ ἐναντίον της ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ 1990 μὲ τὴ Νέα Τάξη Πραγμάτων ποὺ θέλει νὰ ἐπιβάλλει ἕνα νέο τρόπο ζωῆς ποὺ μηδενίζει τὴ μέχρι τώρα ἱστορική μας ἐμπειρία.

Τὸν ἄνθρωπο ὅμως τὸν διαπλάθει καὶ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας ὅπως ὀργανώθηκε ἀπὸ τὸν Α. Κοραὴ ποὺ ἦταν φανατικὸς ὀπαδὸς τοῦ Βολταίρου καὶ ὁ ὁποῖος ἤθελε νὰ διαπλάσει τὴν Ἑλλάδα στὰ μέτρα τὰ δικά τους καὶ ἐκεῖ εἶναι ποὺ διέλυσε τὴν Ἐκκλησία μὲ τὰ Αὐτοκέφαλα κλπ. Ἀπὸ ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἡ Ὀρθοδοξία βαδίζει σὲ ἕνα κατήφορο. Εὐθύνεται ὅμως καὶ ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀντὶ νὰ ἐπιλέξει νὰ ἀκολουθήσει τὰ ἅγια πρόσωπα ποὺ εἶναι συνεχιστὲς τῶν Ἁγίων Πατέρων προτιμᾶ νὰ ἐπικαλεῖται τὶς πτώσεις τῶν κληρικῶν ποὺ κατακρημνίζουν τὴν Ὀρθοδοξία. Αὐτὸ σίγουρα κάτι σημαίνει γιὰ τὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο.

Ἡ Ορθοδοξία ἀποτελεῖ ἀναπόσπαστο μέρος τῆς Ἑλληνικῆς ἐθνικῆς ταυτότητας ὅπως φαίνεται καὶ ἀπὸ τὶς σφυγμομετρήσεις ὅπου ὁ λαὸς ἀναγνωρίζει δύο μεγέθη ποὺ εἶναι ὁ στρατὸς καὶ ἡ Ἐκκλησία. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἀκόμα ψηλά, δὲν ἐχάθη. Ὅπως εἶπε καὶ ὁ Μακρυγιάννης: «Μπορεῖ νὰ μᾶς ρουφᾶτε ἐσεῖς οἱ Φράγκοι σὰν τοὺς γλάρους μένει ὅμως ἡ μαγιά».

Αὐτὸς εἶναι καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς λόγους ποὺ ὁ Σιωνισμὸς μισεῖ τοὺς Ὀρθοδόξους.

Ὁ π. Μεταλληνὸς μίλησε καὶ γιὰ τοὺς Ἕλληνες πολιτικοὺς ἀναφέροντας ὅτι ὑπάρχει ἕνας πολιτικὸς νεοειδωλολάτρης ποὺ τὸ παίζει ὀρθόδοξος. Στό σημεῖο αὐτὸ ἐπισήμανε ὅτι τὸ κέντρο τῶν νεοπαγανιστῶν βρίσκεται στὴ Σουηδία ὅπου ἔχει ἕδρα ἡ «Διεθνὴς τῶν Ἐθνικῶν Θρησκειῶν». Σέ ἀντίθεση μὲ τὸν Πούτιν ποὺ στὸ ἀεροδρόμιο ἔπεσε μπρούμυτα νὰ ὑποδεχτεῖ τὸ ἔνδυμα τῆς Παναγίας, οἱ δικοί μας πολιτικοὶ εἶναι ὄργανα εἴτε τοῦ δυτικοῦ μασονισμοῦ εἴτε τοῦ δυτικοῦ εὐρωσοσιαλιστικοῦ κομμουνισμοῦ ποὺ ἐξυπηρετεῖ συγκεκριμένα συμφέροντα ἀφοῦ καὶ ὁ Λένιν τὸ 1917 πῆγε στὴ Ρωσία μὲ τὸ τρένο τοῦ Κάιζερ ποὺ ἐξυπηρετοῦσε τὸ τότε διεθνὲς τζὲτ σέτ. Οἱ κυβερνῶντες μας, εἶπε, εἶναι ξένοι στὴν Ἑλλάδα καὶ ὄχι Ἕλληνες πρὸς τὰ ἔξω.

Ἡ Ελλάδα ὑπῆρξε πάντα προτεκτοράτο ὅμως ὅπως εἶπε καὶ ὁ ἱστορικὸς Ράνσιμαν «ὁ ὀρθόδοξος παπὰς δὲν ἐπρόδωσε ποτὲ τὸ λαό του». Ἡ Ὀρθοδοξία ἔχει τέτοια πνευματικότητα ποὺ ὁ Κάρολος καὶ ἡ Καμίλα ἔγιναν ἀπὸ τὸν παπα Ἐφραὶμ τοῦ Βατοπεδίου Ὀρθόδοξοι γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Γουίλλιαμ θὰ εἶναι ὁ διάδοχος γιατί πρέπει ὁ βασιλιὰς τῆς Ἀγγλίας νὰ εἶναι προστάτης τῆς μασονίας καὶ τῆς Ἀγγλικανικῆς ἐκκλησίας.

Ἡ Ελληνική ἐκκλησία εἶχε πάντα διακριτοὺς ρόλους μὲ τὴν Πολιτεία ἀλλὰ καὶ ξεχωριστὸ ρόλο ἐπὶ Τουρκοκρατίας ὄπου 101 πατριάρχες καὶ μητροπολίτες κρεμάστηκαν ἀπὸ τοὺς Τούρκους.

Σὲ σχέση μὲ τὴν ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν, ὁ π. Μεταλληνὸς ἀνένεφε ὄτι ὁ παπισμὸς εἶναι σύστημα, ἕνα σύστημα τῆς παγκόσμιας ἐξουσίας καὶ τῆς νόθευσης τῆς πίστης. Ἡ ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν μπορεῖ νὰ γίνει μὲ βάση τὸν ἀληθινὸ Χριστὸ ὅπως ἴσχυε στὴν Εὐρώπη πρὸ τοῦ 11ου αι. Δυστυχῶς ὁ μακαριστὸς ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος μᾶς ἔφερε τὸν Πάπα γιὰ νὰ προχωρήσει ἡ ὑποταγὴ τῆς Ὀρθοδοξίας στὸν Παπισμό.

Ἡ εκκλησία σήμερα προσφέρει μεγάλο ἔργο ἀλλὰ σίγουρα πρέπει νὰ κάνει περισσότερα καὶ ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος ἐὰν καὶ ἔχει καυτηριάσει τὴν κατάσταση ποὺ βιώνει ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ὡστόσο κάπου ὑστερεῖ λόγω τοῦ περιβάλλοντός του.

Ἀναφορικὰ μὲ τὸ σύμφωνο συμβίωσης ὁ π. Μεταλληνὸς ὑποστήριξε ὅτι δὲν εἶναι ὁ ρόλος τῶν κληρικῶν νὰ καταδικάζουν γιατί ἔτσι αὐτοκαταργοῦνται.

Ἔκλεισε τὴ συνέντευξή του προτείνοντάς μας νὰ «γιορτάζουμε ὑπερκοσμίως» καὶ ὄχι νὰ γιορτάζουμε τὸν ἑαυτό μας.

(+) Πατήρ Γεώργιος Μεταλληνός

Δεῖτε τὸ βίντεο μὲ τὴν ἐκπομπή…

mastroyanni

ἀκτίνες

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2019/12/blog-post_287.html

hristospanagia.gr 

Γέροντος Ευσεβίου Γιαννακάκη. Οἱ ἀναθυμιάσεις.

Από κάθε γωνιά της γης τόσες άσχημες αναθυμιάσεις ανεβαίνουν στο θρόνο Του…κι όμως ο Θεός αγαπάει , ανέχεται, μακροθυμεί. Με τον πόνο, με τη δοκιμασία επισκέπτεται τους ανθρώπους, και όσοι έχουν καλή διάθεση ομολογούν τα σφάλματα τους ενώπιον του Πνευματικού , χύνουν δάκρυα, γίνονται άλλοι άνθρωποι· αυτοί, που, αν τους γνωρίζαμε λίγα χρόνια πρίν, θα τους βομβαρδίζαμε με τα λόγια μας.

Γέροντος Ευσεβίου Γιαννακάκη

hristospanagia.gr 

Ἅγιος Ἰγνάτιος Μπριαντσανίνωφ. Ἡ ἐλπίδα τῆς σωτηρίας.

Τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας στεροῦνται ἐκεῖνοι οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ ποὺ ἀπέκτησαν ἁμαρτωλὰ πάθη, μέσῳ τῶν ὁποίων ἦρθαν σὲ κοινωνία μὲ τὸν σατανᾶ, διαλύοντας τὴν κοινωνία μὲ τὸν Θεό.

Τὰ πάθη εἶναι ἁμαρτωλὲς συνήθειες τῆς ψυχῆς, ποὺ ἔγιναν σὰν φυσικὲς ἰδιότητές της ἀπὸ τὴ μακροχρόνια καὶ συχνὴ διάπραξη τῆς ἁμαρτίας. Τέτοιες εἶναι ἡ γαστριμαργία, ἡ μέθη, ἡ πορνεία, ἡ ἀπρόσεκτη ζωή, ποὺ συνδέεται μὲ τὴ λήθη τοῦ Θεοῦ, ἡ μνησικακία, ἡ σκληρότητα, ἡ φιλαργυρία, ἡ λύπη, ἡ ἀκηδία, ἡ ὀκνηρία, ἡ ὑποκρισία, τὸ ψεῦδος, ἡ κλοπή, ἡ ὀργή, ἡ κενοδοξία, ἡ ὑπερηφάνεια καὶ ἄλλα.

Καθένα ἀπὸ τὰ πάθη, ὅταν ἐγκατασταθεῖ στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλοιώνοντας τὸν χαρακτῆρα του καὶ ρυθμίζοντας τὴ διαγωγή του, τὸν κάνει ἀνίκανο γιὰ πνευματικὴ τέρψη στὴ γῆ καὶ στὸν οὐρανό. «Μὴν ἔχετε αὐταπάτες», λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος· «στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲν θὰ ἔχουν θέσῃ οὔτε πόρνοι οὔτε εἰδωλολάτρες οὔτε μοιχοὶ οὔτε θηλυπρεπεῖς οὔτε ἀρσενοκοῖτες οὔτε πλεονέκτες οὔτε κλέφτες οὔτε μέθυσοι οὔτε ὑβριστὲς οὔτε ἅρπαγες» (Α’ Κορ. 6:9-10). «Εἶναι ὁλοφάνερο ποιά εἶναι τὰ ἁμαρτωλὰ ἔργα: εἶναι ἡ μοιχεία, ἡ πορνεία, ἡ ἠθικὴ ἀκαθαρσία, ἡ αἰσχρότητα, ἡ εἰδωλολατρία, ἡ μαγεία, οἱ ἔχθρες, οἱ φιλονικίες, οἱ ζήλιες, οἱ θυμοί, οἱ διαπληκτισμοί, οἱ διχόνοιες, τὰ σχίσματα, οἱ φθόνοι, οἱ φόνοι, οἱ μέθες, οἱ ἀσωτίες καὶ τὰ παρόμοια. Σᾶς προειδοποιῶ, ὅπως σᾶς προειδοποίησα καὶ ἄλλοτε: ὅσοι κάνουν τέτοια πράγματα, δὲν θὰ κληρονομήσουν τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ… Ὅσοι εἶναι τοῦ Χριστοῦ, ἔχουν σταυρώσει τὸν ἁμαρτωλὸ ἑαυτό τους μαζὶ μὲ τὰ πάθη καὶ τίς ἐπιθυμίες του» (Γαλ. 5:19-21, 24).

Τὸ πάθος ἀπαιτεῖ ἐπιμελημένη θεραπεία μὲ τὴ μετάνοια καὶ μὲ τὴν ἀντικατάστασή του, στὸν κατάλληλο καιρό, ἀπὸ τὴν ἀντίθετή του ἀρετή. Τὸ πάθος δὲν ἐκδηλώνεται πάντοτε μὲ ἐνέργειες καὶ πράξεις. Μπορεῖ νὰ ζεῖ μυστικὰ στὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου, ἐξουσιάζοντάς τον μὲ τίς αἰσθήσεις καὶ τοὺς λογισμούς. Ἡ ὕπαρξη τοῦ πάθους διαπιστώνεται, ὅταν ὁ ἄνθρωπος φαντάζεται τὴν ἁμαρτία καὶ ἱκανοποιεῖται μὲ τίς φαντασιώσεις της. Διαπιστώνεται πολὺ περισσότερο, ὅταν, αἰχμαλωτισμένος ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τίς ἁμαρτωλὲς φαντασιώσεις, παρασύρεται χωρὶς ἀντίσταση ἀπὸ τίς κακὲς σκέψεις καὶ παραστάσεις, ποὺ μὲ τὴν ἄτοπη ἡδονὴ καταβροχθίζουν ὅλη του τὴ σύνεση καὶ ὅλη του τὴ δύναμη.

Ὁ ἐμπαθὴς ἄνθρωπος, καὶ ὅταν δὲν διαπράττει τὴν ἁμαρτία μὲ τὸ σῶμα, τὴ διαπράττει μέ τον νοῦ καὶ τὴν καρδιά. Τότε, μέσῳ τῆς φαντασίας καὶ τῶν ἁμαρτωλῶν αἰσθημάτων, παραμένει σὲ κοινωνία μὲ τὰ πονηρὰ πνεύματα, διατηρεῖ τὴν ὑποταγή του σ’ αὐτὰ καί, ἑπομένως, γίνεται αἴτιος τῆς αἰώνιας καταστροφῆς του.

Τότε μόνο ἀποκτᾷ ὁ ἄνθρωπος τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας, ὅταν θὰ δεῖ τὸν ἑαυτό του νὰ νικᾷ σὲ κάθε μάχη τοῦ ἀοράτου πολέμου. Αὐτὴ τὴ σκέψη ἐκφράζοντας ὁ ἅγιος προφήτης Δαβίδ, ὅταν προσευχόταν, ἔλεγε στὸν Θεό: «Ἔτσι θὰ πειστῶ ὅτι μὲ θέλεις: Ὅταν ὁ ἐχθρός μου δὲν θὰ χαρεῖ γιὰ μένα» (Ψαλμ. 40:12).

Καὶ ζητῶντας ἀπὸ τὸν Κύριο αὐτὴ τὴ μακάρια κατάσταση, ἔλεγε: «Ἀπὸ τὰ κρυφά μου (πάθη) καθάρισέ μὲ καὶ ἀπὸ καθετὶ ξένο προφύλαξέ μέ, τον δοῦλο Σου. Ἄν αὐτὰ δὲν μὲ κυριέψουν, τότε θὰ εἶμαι ἄμεμπτος καὶ θὰ διατηρηθῶ καθαρὸς ἀπὸ κάθε μεγάλη ἁμαρτία» (Ψαλμ. 18:13-14). «Ξαναδῶσε μου τὴ χαρὰ τῆς σωτηρίας, ποὺ προέρχεται ἀπὸ Σένα, καὶ στήριξέ μὲ (στὸν νόμο Σου) μὲ ἰσχυρὴ θέληση» (Ψαλμ. 50:14). «Τότε θὰ δέχεσαι μὲ εὐχαρίστηση τὰ (προσευχητικὰ) λόγια τοῦ στόματός μου, καὶ οἱ (εὐλαβικὲς) σκέψεις τῆς καρδιᾶς μου θὰ βρίσκονται παντοτινὰ μπροστά Σου, Κύριε, βοηθέ μου καὶ Λυτρωτὴ μου!» (Ψαλμ. 18:15).

Ὁ προφήτης ἀποκαλεῖ «ξένο» κάθε πάθος, ἐπειδὴ αὐτὸ δημιουργεῖται μὲ τὴν ἀποδοχὴ καὶ τὴν οἰκείωση ἀπὸ τὴν ψυχὴ τῶν δαιμονικῶν λογισμῶν, λογισμῶν ξένων πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὸν πλασμένο σύμφωνα μὲ τὴν εἰκόνα Του ἄνθρωπο. Ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς λογισμοὺς ἡ ψυχὴ ταλαιπωρεῖται καὶ ὑποφέρει, καθὼς τὴ φέρνουν σὲ κατάσταση ἀφύσικη.

Ἡ ἁγνότητα, ποὺ εἶναι ἄξια τοῦ παραδείσου, ἐμφανίζεται μετὰ τὴν ἐξαφάνιση τῶν παθῶν ἀπὸ τὴν καρδιά. Μόνο τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μπορεῖ νὰ καθαρίσει πλήρως τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὰ πάθη καὶ νὰ τοῦ ξαναδώσει τὴν ἐξουσία πάνω στὸν ἴδιο του τὸν ἑαυτό, ἐξουσία πού του τὴν ἔχει ἁρπάξει ὁ διάβολος. Ὁ ἀπαθὴς ἄνθρωπος φτάνει στὴν καθαρὴ ἀγάπη κι ἔχει τὸν νοῦ τοῦ διαρκῶς στὸν Θεό.

Ἡ ψυχὴ ποὺ δέχτηκε τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μετὰ τὴ νίκη της ἐπὶ τῶν ἁμαρτωλῶν λογισμῶν καὶ φαντασιῶν, ἀρχίζει νὰ αἰσθάνεται τὴν ἄφατη χαρὰ τῆς σωτηρίας. Αὐτὴ δὲν ἔχει καμιὰ σχέση μὲ τὴν ἀνθρώπινη χαρά, ποὺ γεννιέται ἀπὸ τὴν κενοδοξία καὶ εἶναι γεμάτη ἀπὸ αὐταρέσκεια, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀπατᾷται εἴτε ἀπὸ τὸν ἴδιο του τὸν ἑαυτὸ εἴτε ἀπὸ τοὺς ἄλλους εἴτε ἀπὸ ἐπίγειες ἐπιτυχίες.

Ἡ πνευματικὴ χαρά, ποὺ προαναγγέλλει τὴ σωτηρία, εἶναι γεμάτη ἀπὸ ταπείνωση καὶ εὐγνωμοσύνη πρὸς τὸν Θεό, συνοδεύεται ἀπὸ πολλὰ δάκρυα κατανύξεως, παρακινεῖ σὲ ἀδιάλειπτη προσευχή, ἐμπνέει τὴν αὐτομεμψία, ξεχειλίζει ἀπὸ τὴ δοξολόγηση τοῦ Κυρίου, σημαδεύεται ἀπὸ τὴ νέκρωση ὡς πρὸς τὸν κόσμο. Πρόκειται γιὰ τὴν πρόγευση τῆς αἰώνιας ζωῆς. Πρόκειται γιὰ τὴ ζωντανὴ γνώση τοῦ Θεοῦ. Πρόκειται γιὰ «φωνὴ ἀγαλλιάσεως καὶ σωτηρίας μέσα στὶς σκηνὲς τῶν δικαίων: “Τὸ δεξὶ χέρι τοῦ Κυρίου νίκησε! Τὸ δεξὶ χέρι τοῦ Κυρίου μὲ ἀνέβασε ψηλά! Τὸ δεξὶ χέρι τοῦ Κυρίου νίκησε!”. Δὲν θὰ πεθάνω, ἀλλὰ θὰ ζήσω καὶ θὰ διηγοῦμαι ὅσα ἔκανε ὁ Κύριος. Μὲ παίδεψε πολὺ ὁ Κύριος, ἀλλὰ δὲν μὲ παρέδωσε στὸν θάνατο. Ἀνοῖξτε μου τίς πύλες τῆς δικαιοσύνης, νὰ μπῶ καὶ νὰ δοξολογήσω τὸν Κύριο! Αὐτὴ εἶναι τοῦ Κυρίου ἡ πύλη· μόνο οἱ δίκαιοι μποροῦν νὰ τὴ διαβοῦν. Θὰ Σὲ δοξολογήσω, Κύριε, γιατί ἄκουσες τὴν προσευχή μου καὶ μ’ ἔσωσες» (Ψαλμ. 117:15-21).

Οἱ πύλες τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ εὐλογημένη ταπείνωση. Ὁ νοῦς, ὅταν ἀνοίγονται μπροστά του οἱ πύλες τῆς θείας δικαιοσύνης, παύει νὰ κατακρίνει τὸν πλησίον, παύει νὰ μνησικακεῖ, παύει νὰ ἐνοχοποιεῖ τοὺς ἄλλους καὶ τίς περιστάσεις, παύει νὰ δικαιολογεῖ τὸν ἑαυτό του. Ἀναγνωρίζει σ’ ὅλα, ὅσα γίνονται, τὴν ἀσύλληπτη δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, ἀπορρίπτοντας τὴ δική του δικαιοσύνη σὰν βδέλυγμα. Ἀπ’ αὐτὲς τίς πύλες, ὁμολογῶντας τίς ἀναρίθμητες θεῖες εὐεργεσίες καὶ τίς ἀναρίθμητες ἁμαρτίες του, ἀπὸ τίς ὁποῖες ἔχει καθαριστεῖ μὲ τὰ κατανυκτικὰ δάκρυα τῆς μετάνοιας, μπαίνει ὁ ἄνθρωπος, προκειμένου νὰ συναντήσει τὸν Θεὸ μὲ τὴν καθαρὴ προσευχὴ καὶ τὴν πνευματικὴ θεωρία.

[Ἔργα 5. Λόγος γιὰ τὰ πνεύματα – λόγος γιὰ τὸν θάνατο (ἀποσπάσματα). Ἱερὰ Μονὴ Παρακλήτου, Ωρωπὸς Ἀττικῆς Ἔργα 5. Λόγος γιὰ τὰ πνεύματα – λόγος γιὰ τὸν θάνατο, ἔκδ. Ἱερὰ Μονὴ Παρακλήτου]

(Πηγή ψηφ. κειμένου: agiazoni.gr)

https://alopsis.gr/η-ελπίδα-τής-σωτηρίας-άγιος-ιγνάτιος-μ/

hristospanagia.gr 

Καθημερινοί Κανόνες - Στάρετς Σάββας

Καθημερινοί Κανόνες

1. Να είσαι δίκαιος και αμερόληπτος σε όλους μέχρι και για μικροπράγματα.

2. Ποτέ για κανένα να μην ξεγελάς ούτε καν για αστείο.

3. Να είσαι ανιδιοτελής ακόμα και για μικροπράγματα.

4. Να ψάχνεις την ευκαιρία, όπου είναι δυνατό, για να είσαι σε κάποιον χρήσιμος.

5. Σε όλα τα δυσάρεστα, να κρίνεις αυστηρότερα απ’ όλους τον εαυτό σου και να είσαι συγκαταβατικός με τους άλλους.

6. Ποτέ και με κανέναν να μην αστειεύεσαι και να μην τον κοροϊδεύεις.

7. Ποτέ να μη λες τίποτε καλό για τον εαυτό σου και να λησμονείς τον εαυτό σου για τους άλλους.

8. Περισσότερο να σιωπάς, παρά να μιλάς, να ακούς του άλλους και όσο είναι δυνατόν να αποφεύγεις τις φιλονεικίες.

9. Πάντοτε να προσπαθείς να μην είσαι αργός.

10.Να μην οργίζεσαι και, αν αισθανθείς ότι ο θυμός τόσο πολύ σε κατέλαβε, ώστε με δυσκολία να κυριαρχείς πάνω στον εαυτό σου, τότε αμέσως σιώπησε και, αν είναι δυνατόν, φύγε.

Από το βιβλίο: «ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ»

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/12/blog-post_15.html

hristospanagia.gr 

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς. Σ’ ἕναν ἀτομιστή γιά τόν «κίνδυνο» τῆς εὐτυχίας.

Βλέπεις τον εαυτό σου ευτυχισμένο και ακόμα βεβαιώνεις πως την ευτυχία σου την έφτιαξες μόνος σου , χωρίς τον Θεό και τους ανθρώπους. Γι’ αυτό απωθείς την άποψη που πρεσβεύουμε, ότι δηλαδή κάθε άνθρωπος χρωστά προσευχή στον Θεό και ελεημοσύνη στον πλησίον του. «Ούτε προσευχές στον Θεό ούτε ελεημοσύνη στον πλησίον», λες και μ’ αυτό τείνεις να θεωρείς τον εαυτό σου ευτυχισμένο.

Για μένα πράγματι είναι αδύνατον να σκεφθώ την ευτυχία έξω από τον Θεό  και τους ανθρώπους. Νομίζω ότι ούτε καν άγγιξες την ευτυχία αλλά συγχέεις τα φαινόμενα και αποκαλείς ευτυχία την ανέμελη επιβίωση. Μάζεψες πολλά από εκείνα που μπορεί να δώσει η γη, χόρτασες και ήπιες και νομίζεις ότι δεν σου χρειάζεται κανείς από τον περίγυρο.

Γνώριζε όμως πάνω απ’ όλα , ότι η  γη δεν δίνει τίποτα σε κανέναν χωρίς την εντολή του θεού. Και όσα σου έδωσε στα έδωσε κατ’ εντολή του Θεού. Μια βαθύτερη αντίληψη μας διδάσκει ότι εμείς δεν έχουμε στην πραγματικότητα τίποτα δικό μας, που να διαρκεί σ’ αυτόν τον κόσμο.Όλα είναι έωλα και δανεισμένα- γρήγορα φεύγουν και έρχονται σαν στρόβιλος. Η υγεία, η δύναμη, η ομορφιά, η ιδιοκτησία, η τιμή, η εξουσία, η μεγάλη γνώση, το καλλιτεχνικό ταλέντο, όλα τα χαρίσματα είναι δώρα. Και η δοκιμασία με την οποία ο Δημιουργός εξετάζει τους ανθρώπους έχει σχέση με την πίστη, το έλεος, τον σεβασμό και κάθε καλό χαρακτηριστικό. Η δοκιμασία έγκειται στο να καταδείξει δύο πράγματα: Πρώτον ,αν ο άνθρωπος γνωρίζει από πού του δόθηκε το όποιο  χάρισμα , και δεύτερον, αν αποδίδει δόξα και ευχαριστία στον Δωροδότη του. Άκου αυτή τη φοβερή συμβουλή του μεγάλου προφήτη Ιερεμία που φωνάζει: «δότε τῷ Κυρίῳ Θεῷ ὑμῶν δόξαν πρὸ τοῦ συσκοτάσαι» ( Ιερ. 13, 16 ) . Άρχισε και συ γρήγορα να δοξάζεις τον θεό και να Τον ευχαριστείς πριν πέσει το σκοτάδι στη ζωή σου. Γιατί όταν έρθει το σκοτάδι, τα βάσανα , η ταλαιπωρία και  η αρρώστια, η πτώση και η τρέλα, τι θα κάνεις τότε; Ποιόν θα παρακαλέσεις; Και ποιος από τους ανθρώπους θα σε ελεήσει αφού εσύ ήσουν χωρίς ίχνος ελεημοσύνης;

Για να μην πέσει στη ζωή σου φοβερό και βαρύ σκοτάδι άσκουσε και  θυμήσου αυτές τις άγιες λέξεις της Βίβλου: «Οὐ λιμοκτονήσει Κύριος ψυχὴν δικαίαν, ζωὴν δὲ ἀσεβῶν ἀνατρέψει.» ( Παρ. Σολ. 10, 3 ) .

Πηγή: «ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

Δεν φτάνει μόνο η πίστη…

ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Β΄»

Εκδόσεις «εν πλώ»

 http://eisdoxantheou-gk.blogspot.gr/2013/12/blog-post_23.html

hristospanagia.gr 

Ἡ ἀλήθεια γιά τήν Ὁμοιοπαθητική.

Ἡ πλήρης ἀλήθεια γιά τήν Ὁμοιοπαθητική ἀποκαλύπτεται σ’ ἕνα βιβλίο πού κυκλοφορήθηκε πρόσφατα τῶν Ὀάνα Ἰφτίμε καί Ἀλέξαντρου Ἰφτίμε μέ τίτλο: «Ὁμοιοπαθητική Ἐπιστήμη; Ἰατρική; Πίστη; Μαγεία;»1. Σ’ αὐτό, μέ ἐπιστημονικότατο τρόπο καί ἐνημερωμένη πρόσφατη βιβλιογραφία, ἀποδεικνύεται ὅτι «ἡ ὁμοιοπαθητική εἶναι συμπαθητική»2 ἤ «ἀπομιμητική»3 μαγεία. Εἶναι δηλαδή «εἰδωλολατρικό σύστημα πεποιθήσεων συνοδευόμενο ἀπό μαγικές πρακτικές»4 καί γι’ αὐτό «οὐδείς Ὀρθόδοξος Χριστιανός πρέπει νά ἀσκῆ ὁμοιοπαθητική ἤ νά δέχεται ὁμοιοπαθητικές θεραπεῖες»5. Σέ εἰδικό κεφάλαιο δίνεται ἡ δέουσα ἀπάντηση σέ ὅσους παραπλανητικά παρουσιάζουν κάποιους Ρώσους ἁγίους ὡς δῆθεν ὑποστηρικτές τῆς ὁμοιοπαθητικῆς6. Κάτι ἀνάλογο ὑποστηρίχθηκε καί γιά κάποιους σύγχρονους Ἁγιορεῖτες. Ὅμως, ἡ ἀλήθεια εἶναι ἀκριβῶς τό ἀντίθετο7. Εἴτε ἀπό ἁπλότητα, εἴτε διότι τούς ἐλέχθη ὅτι πρόκειται γιά ἀκίνδυνα φυσικά «φάρμακα ἀπό βότανα»8 ἐξαπατήθηκαν καί τά χρησιμοποίησαν.

Στήν συνέχεια, ἔγινε ἐκμετάλλευση τοῦ πράγματος ἀπό τούς ἐναλλακτικούς ὅτι δῆθεν τό Ἅγιον Ὄρος ἀποδέχεται τήν ὁμοιοπαθητική.

Σέ καμία περίπτωση οἱ ὀρθόδοξοι Μοναχοί (Ἁγιορεῖτες καί μή), οὔτε φυσικά οἱ Ἅγιοι, δέν συμπλέουν μέ τόν ἀποκρυφισμό, τήν ἀντιεπιστημονικότητα καί τήν μαγεία τῆς ὁμοιοπαθητικῆς καί τῶν ἄλλων πολυάριθμων νεοεποχίτικων «θεραπειῶν».

Ἀπόσπασμα ἀπό τό Βιβλίο:Ἐν Χριστῷ ἀγάπη ἤ Μεταπατερική θεολογία (Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου) – Νέο βιβλίο   

1 Βλ. Ὀάνα Ἰφτίμε, Ἀλέξαντρου Ἰφτίμε, Ὁμοιοπαθητική Ἐπιστήμη; Ἰατρική; Πίστη; Μαγεία; Μετάφραση: Κ. Καρακατσάνη. Προλογίζουν οἱ καθηγητές τοῦ Α.Π.Θ. Δημ. Τσελεγγίδης καί Κ. Καρακατσάνης, ἔκδ. Π. Νεκτάριος Σαββίδης, κεντρική διάθεση βιβλιοπωλεῖο «Σωτήρ» Θεσσαλονίκη.

2 Ὅ.π., σελ. 156.

3 Ὅ.π., σελ. 11 και 86-90.

4 Ὅ.π., σελ. 156.

5 Ὅ.π., σελ. 156.

6 Ὅ.π., σελ. 106-132. Βλ. καί π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, ἀπόσπασμα ὁμιλίας:

ΡΩΣΟΙ ΣΤΑΡΕΤΣ & ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ, http://www.floga.gr/08/06/01/080601002.asp

7 Βλ. ἀνωτέρω τήν στάση τοῦ Ἁγίου Παϊσίου καθώς καί ἄρθρο τοῦ Μοναχοῦ Ἀβραάμ Ἁγιορείτου, Μαγικές ἰατρικές τῆς Νέας ἐποχῆς, http://agioritis.pblogs.gr/2012/07/magikes-iatrikes-ths-neas-epohhs.html, ὅπου ὁ γέρων Ἀβραάμ Ἁγιορείτης ὄχι μόνο διαψεύδει αὐτή τήν προπαγάνδα περί δῆθεν στήριξης καί ἀποδοχῆς τῆς ὁμοιοπαθητικῆς ἀπό τούς Ἁγιορεῖτες, «ἀλλά καί βάζει τό μαχαίρι στό κόκκαλο κάνοντας λόγο γιά « …«ἐξαπάτηση τοῦ σατανᾶ καί τῶν πονηρῶν πνευμάτων …» σέ αὐτά τά θέματα». Γράφει μεταξύ ἄλλων ὁ π. Ἀβραάμ: «Ἡ ἐπιστημονική ἰατρική εἶναι μία, ἑνιαία καί ἀδιαί­ρετη. Δέν ὑπάρχουν «ἐναλλακτικές ἰατρικές». Οὔτε «συμπληρωματικές» της. Ὅπως δέν ὑπάρχει ἐναλλακτική φυσική ἤ ἐναλλακτική Χημεία ἤ ἐναλλακτική Μηχανική. Στηρίζεται δέ στή γενική ἐξέλιξη καί πρόοδο τῶν Θετικῶν Ἐπιστημῶν καί τῆς Τεχνολογίας καί χαρακτηρίζεται ἀπό τήν ἀδογμάτιστη ἀνάπτυξη τῆς ἐπιστημονικῆς σκέψης καί μεθοδολογίας ἐρεύνης. Πρός τήν Ἐπιστημονική ἤ Συμβατική αὐτά Ἰατρική ἀντιπαρατάσσονται oἱ «μή συμβατικές Ἰατρικές» «μή ἐπικυρωμένες» ἐπιστημονικῶς θεραπευτικές μέθοδοι, αὐτοχαρακτηριζόμενες καί ὡς «ἐναλλακτικές» ἤ «συμπληρωματικές» καί πολλά ἄλλα. Ὑπάρχει μεγάλο πλῆθος ἀπό αὐτές στήν σύγχρονη ὑπερκαταναλωτική κοινωνία ἡ ὁποία, ἐκτός ἀπό τήν ἀναβίωση τοῦ «παραδοσιακοῦ Βελονισμοῦ» καί τῆς μεταγενέστερης «Ὁμοιοπαθητικῆς», προσφεύγει καί σέ διάφορες ἄλλες θεραπευτικές μεθόδους, πού στό σύνολό τους χαρακτηρίζονται ὡς θεραπευτικές τῆς «Νέας Ἐποχῆς». Οἱ περισσότερο διαδεδομένες ἀπό αὐτές εἶναι ἐκεῖνες, οἱ ὁποῖες θεωροῦνται ὡς «ἐνεργειακές θεραπευτικές», … Ἀναγνωρίζεται ὡς θεότητα ἡ φύση μέ μία «πανθεϊστικὴ» ἀντίληψη, ἡ ὁποία «σκέπτεται», διαθέτει «σοφία» καί μάλιστα «ἄπειρη», καί εἶναι, μαζί μέ τόσα ἄλλα, καί ἡ «ἐνεργειακή θεραπευτική δύναμη». Οἱ περισσότερο γνωστές ἀπό ἕνα μεγάλο πλῆθος «ἐνεργειακῶν θεραπευτικῶν μεθόδων», oι ὁποῖες χαρακτηρίζονται καί ὡς «παραϊατρικές» ἤ «Ἀνορθόδοξες θεραπευτικές Μέθοδοι» εἶναι: Βελονισμός, Ὁμοιπαθητική, Ὀστεοπαθητική ὡς μία πιό προχωρημένη ἐξέλιξη τῆς Χειροπρακτικῆς, Ὁλιστικό ἤ Βιοενεργειακό Μασάζ, Ρεφλεξολογία ἤ ἄλλως Ἀνακλαστική Ζωνοθεραπεία, Μαγνητοθεραπεία μέ τόν Μεσμερισμό ὡς τήν περαιτέρω ἐξέλιξή της, Σιάτσου, Γιόγκα, Διαλογισμός, Μακροβιοτική, Ὀργονομία, Ἀρωματοθεραπεία, Ἀνθοϊαματική, Χρωματοθεραπεία καί Χρωματική, Σαμανισμός, Ὕπνωση μέ Αὐτοΰπνωση ἤ Ὑπνωτισμό, καί ἀμέτρητο πλῆθος ἄλλων… Στήν πραγματικότητα ἡ ἐξαπάτηση τοῦ Σατανᾶ καί τῶν πονηρῶν πνευμάτων εἶναι τεράστια καί σ’ αὐτά τά θέματα. Μόνο ὁ ἀληθινός Θεός εἶναι πανταχοῦ παρών καί πληροῖ τό Σύμπαν καί εἶναι Αὐτός πού ζωογονεῖ καί συντηρεῖ τόν ὑλικό κόσμο καί τόν ἄνθρωπο μέ τήν συντηρητική Του Δύναμη. Ὅπως καί δύο ἐνέργειες ὑπάρχουν: Οἱ ἄκτιστες ἐνέργειες τοῦ Ἀληθινοῦ Θεοῦ πού μᾶς ἀποκάλυψε ὁ Θεάνθρωπος καί μᾶς μίλησε γι’ αὐτές ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς καί oἱ «ἐνέργειες» τῶν κτιστῶν πνευματικῶν ὀντοτήτων-δαιμόνων, πού ἐνεργοῦν σ’ αὐτούς τούς χώρους. Ὅσοι ἀσκοῦν αὐτές τίς θεραπευτικές ἔχουν πνευματική ἐπιβάρυνση (oἱ ἀσθενεῖς), διότι, κι ἄν θεραπευθοῦν σωματικά, ἐπιβαρύνονται πνευματικά, γι’ αὐτό εἶναι πολύ ἐπικίνδυνες αὐτές οἱ «θεραπευτικές» (ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο τοῦ Μοναχοῦ Ἀβραάμ Ἁγιορείτου, Ἡ πτώση τοῦ Ἑωσφόρου καί ἡ ἐξαπάτηση τῆς ἀνθρωπότητος διά μέσου τῶν αἰώνων).

Βλ. ἐπίσης καί τήν ὁμιλία τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου: ΡΩΣΟΙ ΣΤΑΡΕΤΣ & ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ, http://www.floga.gr/08/06/01/080601002.asp.

8 Βλ. ἐπίσης καί τήν ὁμιλία τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου: ΡΩΣΟΙ ΣΤΑΡΕΤΣ & ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΑ ΦΑΡΜΑΚΑ, http://www.floga.gr/08/06/01/080601002.asp.

hristospanagia.gr 

Ὁ τουρισμὸς στὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο.

Αρχιμ. Κυρίλλου Κωστοπούλου, Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών - Δρος Θεολογίας

Ήδη βρισκόμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού. Μία περίοδο, κατά την οποία ο άνθρωπος επιζητεί ψυχοσωματική ξεκούραση. Σε αυτήν την αναζήτηση επιδιώκει να αλλάξη περιβάλλον, να γνωρίση άλλους τόπους είτε εντός είτε εκτός της χώρας του.

Η Ελλάδα μας είναι τόσο όμορφη χώρα, ώστε ελκύει πάμπολλους επισκέπτες, όχι μόνον Ευρωπαίους, αλλά από όλη την Γη. Με αυτόν τον τρόπο αναπτύσσεται μεγάλο τουριστικό ρεύμα, το οποίο πολλοί θεωρούν ως σημαντικό παράγοντα οικονομικής αναπτύξεως. Ωστόσο, μία μερίδα ανθρώπων βλέπουν τον τουρισμό ως αρνητικό στοιχείο για την Ορθόδοξη Ελλάδα μας, αναλογιζόμενοι τα έκτροπα, τα οποία συμβαίνουν από κάποιους τουρίστες.

Εμείς πιστεύουμε ότι ο τουρισμός είναι ένα κρυφό όσο και σοβαρό πρόβλημα για την πατρίδα μας. Ένα πρόβλημα, το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηρισθή ως πνευματικό, εθνικό, ψυχολογικό και παιδαγωγικό. Ένα πρόβλημα πολύπτυχο και πολύεδρο. Για τον λόγο αυτό οφείλουμε να το εξετάσουμε βαθύτερα.

Όλοι συμφωνούμε ότι κάθε άνθρωπος είναι αδελφός μας, αφού έχουμε κοινό Πατέρα τον Θεό. Είμαστε της ίδιας φύσεως, κάτω από κοινούς νόμους και πολλά κοινά προβλήματα. Όμως, ο κάθε άνθρωπος δεν έχει την ίδια κληρονομικότητα, την ίδια αγωγή και την ίδια τοποθέτηση απέναντι στην ζωή και τον θάνατο. Από εδώ ακριβώς αρχίζει το πρόβλημα του τουρισμού.

Δεν θέλουμε να υποτιμήσουμε κανένα. Αντιθέτως, εκτιμούμε και αγαπούμε όλους τους λαούς. Όλοι έχουν τα προσόντα τους και μερικές φορές αξιόλογα. Έχουν, όμως, και τα μειονεκτήματά τους, όπως, βεβαίως κι εμείς. Μπορούμε να γίνουμε κοινωνοί των προσόντων τους. Αυτό δεν είναι μεμπτό. Για παράδειγμα να πάρουμε μαθήματα ψυχραιμίας, πειθαρχίας, οργανοτικότητος και εργατικότητος από Ανατολικούς και Δυτικούς λαούς. Ωστόσο, είναι απαραίτητο να προφυλάξουμε τον εαυτό μας, ώστε να μην προσλάβη την ψυχρότητα, την χρηματολατρεία, τον ορθολογισμό, το κατακτητικό πνεύμα και τόσα άλλα απαράδεκτα, τα οποία θα είναι η καταστροφή μας.

Βεβαίως, είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίση κανείς τι πρέπει να αφομοιώση και τι να απορρίψη. Και μη νομίσουμε ότι η προφύλαξη μπορεί να γίνη με απαγορευτικές διατάξεις η με προτρεπτικές εγκυκλίους. Είναι θέμα βαθιάς αγωγής και παιδείας. Και τούτο γιατί ένας απαίδευτος λαός είναι ευάλωτος σε κάθε αδυναμία.

Εμείς, όμως, ως λαός έχουμε τις ρίζες μας στην Ιερά Παράδοση και στις Ελληνικές παραδόσεις. Γνωρίζουμε ότι, επειδή έχουμε σώμα και ψυχή, για τον λόγο αυτό ψυχαγωγούμε και τα δύο. Ενώ οι περισσότεροι από τους ξένους πιστεύουν ότι ο άνθρωπος είναι σώμα – ύλη και τίποτε άλλο. Εμείς, αντιθέτως, νοιώθουμε ότι τα πρωταρχικά στοιχεία της ζωής, ο πόνος, η δύναμη, η χαρά, η γνώση, ο θάνατος, η ελευθερία μέσα στην Ελληνική Ιστορία έχουν πάρει μία καινούργια μεταμορφωτική δυναμική πορεία, την Θεανθρώπινη πορεία. Αυτή οδηγεί στην αληθινή αναδημιουργία και κοσμογονία. Έτσι, ερχόμενοι σε επαφή με τους τουρίστες, πρέπει να τους μεταγγίσουμε αυτήν την αλήθεια.

Η Θεανθρώπινη ζωή και πορεία, ο Ελληνορθόδοξος πολιτισμός πρέπει να είναι πάντοτε το επίκαιρο άγγελμα της Ελλάδος προς όλο τον άξιο κόσμο. Μακρυά από εμάς ο πιθηκισμός. Μακρυά από εμάς ο μιμητισμός. Έχουμε το δικό μας ανάστημα. Όχι για λίγα αργύρια να ξεπουλάμε τον Ελληνορθόδοξο πολιτισμό μας. Μη καταλαμβανόμαστε από το σύμπλεγμα κατωτερότητος. Εκείνοι προσπαθούν να μας δώσουν τα αισθητά. Εμείς τους αντιπροσφέρουμε τα υπεραισθητά. Εκείνοι προσπαθούν να μας θαμπώσουν με τα πολλά και πολύχρωμα φώτα τους. Εμείς ας τους φωτίζουμε με το αληθινό Φως, το Ελληνοχριστιανικό.

Το ζήτημα του τουρισμού στην Ελληνορθόδοξη χώρα μας είναι καυτό και χρήζει μεγάλης προσοχής. Οφείλουμε να το αντιμετωπίσουμε με τα βαθύτερα κριτήρια του γνησίου Ελληνορθοδόξου πολιτισμού, για να μην υπάρξη αλλοίωση πολιτιστική και πνευματική.

9 Αυγούστου 2024

aktines.blogspot

hristospanagia.gr

+ Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος (1916 – 1982). Ὅταν τό περιεχόμενο τῆς καρδιάς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἄδειο καί ὁ ἐσωτερικός κόσμος του κενός…

Όταν το περιεχόμενο της καρδιάς του ανθρώπου είναι άδειο και ο εσωτερικός κόσμος του κενός, τότε ο άνθρωπος φροντίζει να εξωραϊζει τον εξωτερικό του κόσμο (ακριβή ενδυμασία – καλλωπισμός σώματος, στόλισμα σπιτιού κ.ά.)

Όσο όμως ο άνθρωπος προχωράει στον Χριστιανισμό και βάζει το Χριστό στην καρδιά του, τόσο απαλάσσεται από αυτά τα πράγματα.

❈ Ο δαιμονισμένος που αναφέρει το Ευαγγέλιο στα Γάδαρα ήταν γυμνός. Ποιός τον έγδυσε; Ο διάβολος! Όταν όμως ήρθε σε επαφή με τον Χριστό και θεραπεύτηκε, τον βρήκαν οι συγχωριανοί ενδεδυμένο και σωφρονών στα πόδια του Χριστού. 

Μεγάλο μάθημα αυτό, κατεξοχήν για τις μέρες μας, διότι είμαστε σε εποχή Σοδόμων και Γομόρων.

Σήμερα ποιός έγδυσε τον άνθρωπο; Ποιός τον έκανε κινητό διαφθορείο και κινητό κρεοπωλείο; Είναι πάλι ο ίδιος, ο σατανάς! Ό,τι υπάρχει γυμνό στο σώμα του ανθρώπου, είναι οικόπεδο του σατανά.

Στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται, ότι μία γυναίκα δεν πρόσεξε και φάνηκε η φτέρνα της και αυτό έγινε αιτία και σκανδαλίστηκε κάποιος και ασφαλώς αυτό είναι κρεμασμένο μενταγιόν στο λαιμό της.

Όταν ο άνθρωπος είναι υπό την επήρρεια του σατανά, είνα φυσικό να κυκλοφορεί γυμνός και να μην κοκκινιζει..

❈ Δεν είπε ο Χριστός, 1500 χρόνια προ Χριστού, στην Παλαιά Διαθήκη, ότι αν η γυναίκα βάλει ανδρικά ρούχα και ο άνδρας γυναικεία, τότε θα είναι βδέλυγμα στα μάτια μου; (Δευτερονόμιον 22,5)

Ένα χρόνο πριν εισβάλλουν οι Τούρκοι στην Κύπρο, εμφανίστηκε ένα βράδυ η Παναγία σε ένα ορεινό χωριό της Κύπρου και είπε σε κάποιες κοπέλες:

– Πείτε τις γυναίκες, να βγάλουν τα ανδρικά ρούχα που φορούν και στους άνδρες να μην φορούν γυναικεία ρούχα. Διότι του χρόνου, δεν θα έχετε να φορέσετε τίποτα!

Και σε ένα χρόνο είχαμε τα δεινά της Κύπρου…

❈ Υπενθυμίζεις σε μία κοπέλα που φοράει ανδρικά παντελόνια, ότι αυτή δεν είναι ενδυμασία για την Εκκλησία και σου λέει:

– Εσείς διώχνετε τον κόσμο από την Εκκλησία..

Όχι! Το τζιν σου διώχνει τους ανθρώπους από την Εκκλησία, δεν τους διώχνουμε εμείς, ούτε ο Χριστός! Η μόδα σου και το εγώ σου σε διώχνουν από την Εκκλησία, δεν σε διώχνει ο Χριστός. 

Δηλ. έβαλες κέρατα στο κεφάλι σου και πρέπει όλοι εμείς να μεριάσουμε; Να ισοπεδώσεις εσύ την Εκκλησία του Χριστού, για να σε θέλει η Εκκλησία; Δεν τα δέχεται αυτά η Εκκλησία…

+ Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος (1916 – 1982)

hristospanagia.gr 

Τό θέλημα, λένε, εἶναι τό χάλκινο τεῖχος πού μᾶς χωρίζει ἀπό τόν Θεό.

Πῶς μεταφράζεται ἡ ὑπερηφάνεια στήν πράξη; Ὡς θέλημα. Μοῦ ἔλεγε ἕνα παιδί προηγουμένως:

– Πάτερ, τό θέλω αὐτό!

– Παιδί μου, κάτσε νά τό συζητήσουμε…

– Ὄχι, πάτερ, τό θέλω!

Καταλαβαίνετε; Ἀφοῦ τό θέλει, δέν μπορεῖς νά μήν τοῦ τό κάνεις… τό θέλει! Θά τό πληγώσεις τό παιδί, ἄν δέν τοῦ κάνεις τό θέλημα, καταλάβατε; Καί δέν τό λένε μόνο παιδιά. Καί μεγάλοι τό λένε αὐτό. Ἀφοῦ τό θέλει, θά τοῦ πεῖ ὁ πνευματικός «μήν τό κάνεις»; Γιατί τότε θά πεῖ:

– Δέν εἶσαι καλός πνευματικός. Τελείωσε, θά πάω σέ κάποιον ἄλλον πού θά μοῦ πεῖ, «κάντο».

Καί ἄς σέ σκοτώσει αὐτό… δέν πειράζει. Θά κάνεις τό θέλημά σου. Καταλάβατε; Ἔχουμε πολύ θέλημα!

Καί τί εἶπαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες, οἱ γιατροί μας; Τό θέλημα, λένε, εἶναι τό χάλκινο τεῖχος πού μᾶς χωρίζει ἀπό τόν Θεό. Ἄν δέν γκρεμίσεις αὐτό τό τεῖχος, δέν ὑπάρχει περίπτωση νά δεῖς πρόσωπο Θεοῦ. Κάνε ὅσα εὐχέλαια θέλεις, ὅσες ἐξομολογήσεις θέλεις, ὅσες Θεῖες Κοινωνίες θέλεις…. Πρόσωπο Θεοῦ δέν βλέπεις, ἄν δέν σταματήσεις νά θέλεις.

– Μά, θά πεῖς, πάτερ, θά κατακρεουργηθοῦμε; Δέν θά ἔχουμε βούληση; Θέληση;..

Θά ἔχεις μόνο μία θέληση, τό τί θέλει ὁ Θεός. Ὄχι τί θέλεις ἐσύ. Ὄχι τί θέλω, ἀλλά τί Ἐσύ θέλεις. Αὐτό πού εἶπε ὁ Κύριος στή Γεθσημανή «οὐχ ὡς ἐγώ θέλω, ἀλλ᾿ ὡς σύ».

~Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου

(Ματθ. 26,39). (Ὁμιλία 4 – 4 – 2015)

hristospanagia.gr 

Το έλεος του Θεού.

Από το Γεροντικό

Ένας στρατιώτης ρώτησε τον αββά Μιώς, αν άραγε ο θεός δέχεται τη μετάνοια   τού αμαρτωλού. και ο αββάς, αφού τον δίδαξε με πολλούς λόγους, είπε:

- Πες μου, αγαπητέ. Αν σχισθεί το χιτώνιό σου, το πετάς;

Όχι, απάντησε εκείνος. Το ράβω και το χρησιμοποιώ πάλι.

- "Αν λοιπόν εσύ λυπάσαι το ρούχο σου, τού είπε τότε ο γέροντας, δεν θα λυπηθεί   ο θεός το δικό του πλάσμα;

agiosioannisprodromos.blogspot 

Άγιος Νήφων Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως: παράδειγμα ταπεινοφροσύνης.

Λιπὼν ὁ Νήφων τὴν κάτω προεδρίαν Χριστῷ παρέστῃ τῷ προέδρῳ τῶν ὅλων. Αναφερόμαστε στον Άγιο Νήφωνα τον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Για τον μεγάλο αυτό Άγιο της Εκκλησίας, τον ταπεινό που αξιώθηκε τρεις φορές να εκλεγεί στο θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Γονείς του ήταν ο Μανουήλ και η Μαρία, καταγόταν από την Πελοπόννησο( νότιο μέρος). Το κοσμικό όνομά του ήταν Νικόλαος. Ο μικρός Νικόλαος προσκολλήθηκε σε ένα μοναχό με το όνομα Αντώνιος και έγινε μοναχός με το όνομα Νήφων σε μοναστήρι της Επιδαύρου. Μετά την κοίμηση του γέροντός του πηγαίνει στο κάστρο της Νάρδας, όπου γνωρίζει τον ευσεβή Αγιορείτη μοναχό Ζαχαρία και εγκαθίστανται στη μονή της Θεοτόκου στην Αχρίδα. 

Ο Ζαχαρίας εκλέγεται αρχιεπίσκοπος Αχριδών και ο Νήφων μεταβαίνει στη Μονή Διονυσίου του Αγίου Όρους, όπου χειροτονείται διάκονος και ιερέας. Ευρισκόμενος στη Μονή καλείται και αναλαμβάνει το 1482 Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης. Μετά την κοίμηση του πατριάρχη Συμεών εκλέγεται Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως στα τέλη του 1486. Ως Πατριάρχης ο Νήφων επιδίδεται με ζήλο στην διόρθωση των κακώς κειμένων και καταχρήσεων του κλήρου. Μετά από δεκαοκτώ μήνες ξεσπά σκάνδαλο με την περιουσία του κοιμηθέντος Πατριάρχη Συμεών.

Ο Νήφων στην προσπάθειά του η περιουσία να παραμείνει στο πατριαρχείο και να μη δημευτεί από τους Τούρκους εμφανίζει ανεψιό του Συμεών ως νόμιμο κληρονόμο. Ο Σουλτάνος Βαγιαζήτ Β ΄πληροφορείται τα γεγονότα και καθαιρεί τον Νήφωνα. Εκλέγεται για δεύτερη φορά Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως το 1497. Εξυφαίνονται συνωμοσίες εις βάρος του, υποπίπτει στην δυσμένεια του σουλτάνου, καθαιρείται, καταδικάζεται σε ισόβια δεσμά και εξορίζεται στην Ανδριανούπολη το 1498. Ο ηγεμόνας της Βλαχίας Ράντου Δ΄ ο Μέγας (Ράδουλος) περνώντας από την Ανδριανούπολη δωροδοκεί τους φύλακες μπαίνει στην φυλακή και προσκυνά τον Άγιο. Στην Κωνσταντινούπολη κατορθώνει να αποφυλακίσει τον Άγιο και με ειδική άδεια πήγε στην Βλαχία. Φθάνοντας στη Βλαχία ο Άγιος συγκροτεί συνέλευση από κληρικούς και λαϊκούς και χειροτονεί δυο επισκόπους‧ Ριμνίκου και Μπουζαίου. Βοηθάει τον Ρόδουλο στην κατανομή των αξιωμάτων, όπως γίνονταν στο Βυζάντιο. Υποπίπτει στην δυσμένεια του ηγεμόνα γιατί δεν εγκρίνει παράνομο συνοικέσιο της αδελφής του.

Απειλείται από τον ηγεμόνα. Καταφεύγει στην εκκλησία, μιλάει στον λαό, αφορίζει τον γαμπρό, προλέγει δυστυχήματα, ακουμπά την πατριαρχική στολή στην Αγία Τράπεζα και φεύγει. Ο ηγεμόνας πληροφορείται τα γεγονότα και διατάσσει να μη δώσει κανείς στον Άγιο ούτε νερό ούτε ψωμί με την απειλή του θανάτου. Ο Νήφων καταφεύγει σε έρημη καλύβα υπομένοντας την άδικη καταδίκη με χριστιανική καρτερία. Ο Ρόδουλος για να κατασιγάσει την λαϊκή οργή ζητά συγνώμη και προσφέρει δώρα στον Νήφωνα και ζητά να συγχωρέσει τον γαμπρό του. Στο μεταξύ το συνοικέσιο χάλασε. Ο Άγιος είναι ανένδοτος. Το 1502 ο Άγιος βρίσκεται στη Βλαχία και δέχεται πρόσκληση να αναλάβει για τρίτη φορά τον θρόνο του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Αρνείται κατηγορηματικά και με δυο μαθητές του αναχωρεί για την Μακεδονία. Περιοδεύοντας και κηρύττοντας σε διάφορες πόλεις φθάνει στο Άγιο Όρος. Παρουσιάζεται στους μοναχούς της Μονής Διονυσίου ως απλός μοναχός. Αυτοί δεν τον αναγνώρισαν μετά από τόσα χρόνια και ο ηγούμενος της Μονής τον όρισε επιστάτη των ζώων της Μονής ( βουρδουνιάρη ). Ο Άγιος το δέχεται με ταπείνωση.

Με διαταγή του Σουλτάνου φθάνουν στο Άγιο Όρος απεσταλμένοι του Πατριαρχείου και ζητάνε από τον Νήφωνα να γυρίσει στην Πόλη και να αναλάβει Πατριάρχης για τρίτη φορά. Φυσικά, δεν τον εντόπισαν και αναχώρησαν άπρακτοι. Από Πατριάρχης ο Νήφων, απλός επιστάτης των ζώων. Αυτό έγινε μέχρι να αποκαλυφθεί με θαυματουργικό τρόπο το πραγματικό πρόσωπο του «βουρδουνιάρη». Εκείνο τον καιρό εξ αιτίας του φόβου των πειρατών, που λεηλατούσαν τα μοναστήρια και συλλαμβάνανε ομήρους, σε υψηλά παρατηρητήρια τοποθετούντο μοναχοί για να ελέγχουν τον χώρο. Ένα βράδυ παρατηρητής ήταν ο Νήφων. Την ώρα που προσευχόταν πύρινη στήλη ανέβαινε προς τον ουρανό, την οποία είδαν ενάρετοι μοναχοί. Ο μοναχός που ήταν μαζί με τον Άγιο ξυπνά από τον ύπνο και τον βλέπει να είναι όλος πύρινος. Τρομάζει και καταφεύγει στο μοναστήρι. Ενημερώνει τους άλλους μοναχούς για το συμβάν, το οποίο επιβεβαιώνουν και άλλοι μοναχοί. Καταφεύγουν στην εκκλησία και παρακαλούν τον Θεό να τους φανερώσει ποιος ήταν ο «βουρδουνιάρης».

Η φανέρωση δεν άργησε .Ο ηγούμενος βλέπει σε όραμα πως βρίσκεται στην εκκλησία και του παρουσιάζεται ο προστάτης της μονής Τίμιος Πρόδρομος και του λέγει « Μάζεψε όλη την αδελφότητα και βγείτε να προϋπαντήσετε τον πατριάρχη Νήφωνα. Φθάνει η τόση ταπείνωση που έδειξε σαν βορδουνάρης. Αυτό θα σας βοηθήσει να μην πάθετε μεγάλη ζημιά!» Ξυπνά εκστατικός ο Ηγούμενος και αφού συνέρχεται καλεί σε σύναξη όλους τους μοναχούς και τους αναφέρει το όραμα. Όταν ο Νήφων γύρισε στο μοναστήρι οι πατέρες με λαμπάδες και θυμιάματα τον υποδέχτηκαν ως Πατριάρχη. Ο μακάριος έπεσε καταγής και τα δάκρυά του πότιζαν την γη. Ο Ηγούμενος βάζει μετάνοια, του φιλά το χέρι και του λέγει «Φτάνει, φτάνει οικουμενικέ φωστήρα η τόση σου υπομονή. Φτάνει η άκρα σου ταλαιπωρία την οποία υπέστης, οικειοθελώς. Φτάνει η τόση ταπείνωση που έδειξες, χωρίς, βεβαίως, να το γνωρίζουμε εμείς οι ευτελείς». Όλοι οι πατέρες συγκινημένοι βάζουν τα κλάματα και ζητούν συγνώμη από τον Άγιο, ιδιαιτέρως όσοι στεναχώρησαν τον « βουρδουνιάρη».

Μετά την αναχώρηση του Νήφωνα, ξηρασία και λιμός ξέσπασε στη Βλαχία. Ο Ράδουλος αρρώστησε από λέπρα και, πιστεύοντας ότι αυτά συμβαίνουν επειδή φέρθηκε άπρεπα στον Νήφωνα, έστειλε ανθρώπους να τον βρουν Ο Νήφων παρέμεινε στη Μονή Διονυσίου του Αγίου Όρους, όπου και απεβίωσε στις 3 Σεπτεμβρίου του 1508. Αμέσως μετά το θάνατό του τιμήθηκε ως άγιος σε πολλές περιοχές και η Ορθόδοξη Εκκλησία τον κατέταξε στο Αγιολόγιό της μόλις εννέα έτη αργότερα, το 1517, ορίζοντας να τιμάται η μνήμη του στις 11 Αυγούστου. Μαθητές του υπήρξαν ο ιερομάρτυρας Ιάκωβος ο εκ Καστορίας που μαρτύρησε το 1520, ο όσιος Μακάριος που μαρτύρησε το 1527, και ο Ιωάσαφ που μαρτύρησε το 1536.

Λειτουργικά κείμενα

Ἀπολυτίκιον
Ἔργοις έλαμψας, τῆς ευσεβείας, πάσαν ηύγασας, τὴν Ἐκκλησίαν, τῆς ταπεινώσεως τρόποις ὑψούμενος, ἀσκητικῶς δοξασθεῖς γὰρ ἐν Ἄθωνι, Πατριαρχῶν καλλονὴ ἐχρημάτισας. Νήφων ἔνδοξε, θείων χαρίτων ἔμπλησον, τοὺς πίστει καὶ πόθω σὲ μεγαλύνοντας.

Κοντάκιον
Τῆς Ἐκκλησίας λύχνος ὤφθης παμφαέστατος, τῇ καθαρότητι σοφὲ τῆς πολιτείας σου, τὰς τοῦ Πνεύματος ἐλλάμψεις καταπλουτήσας. Ἀλλ’ ὡς σκεῦος ἀρετῶν καὶ ὑποτύπωσις, καθοδήγησον ἡμᾶς πρὸς βίον κρείττονα, τοὺς βοῶντάς σοι: Χαίροις Νήφων Πατὴρ ἡμῶν.

Κάθισμα
Ἐγκρατείας τοῖς πόνοις καλλωπιζόμενος, ἀρχιερεὺς θεοφόρος καὶ λειτουργὸς ἱερός, Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ὤφθης ἐν Πνεύματι, καὶ πρὸς ἀγάπην θεϊκῆν, καὶ τὸν φόβον τοῦ Θεοῦ, παιδεύεις Νήφων παμμάκαρ, ταῖς πρακτικαῖς ὑποθήκαις, καὶ τῷ τοῦ βίου ὑποδείγματι.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός 

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός ταις διδαχαίς συ το Γένος εφώτισας και της δουλείας τα σκότη διέλυσας.

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός ήταν φλογερός πατριώτης, εθνεγέρτης, ιερομόναχος, υπηρέτης του Χριστού. Εργάτης της Ρωμαίικης ελληνικής παράδοσης, κήρυκας της Αληθείας και της Ελευθερίας του υπόδουλου Γένους. Διέφερε από τους άλλους ιεροκήρυκες τους επηρεασθέντες από την Δύση. Δικαίως η Αγία μας εκκλησία τον ανακήρυξε Ισαπόστολο. Το 1714 γεννήθηκε στο χωριό Μεγάλο Δένδρο της Αιτωλίας ο πατρο - Κοσμάς. Στο ιεροδιδασκαλείο του Λύτσικα στη Σεγδίτσα της Παρνασίδος και στη Μονή Αγίας Παρασκευής στα Βραγγιανά των Αγράφων μαθαίνει τα πρώτα γράμματα. Διδάσκει ως «υποδιδάσκαλος» στα γύρω χωριά της περιοχής. Επειδή επιθυμεί να λάβει ανώτερη μόρφωση μεταβαίνει στην Αθωνιάδα Σχολή στο Άγιο Όρος περίπου το 1750 με τους ξακουστούς δασκάλους Παν. Παλαμά, τον Ευγένιο Βούλγαρη και τον Νικ. Τζαρτζούλη. Εκεί επιδίδεται με ιδιαίτερο ζήλο στην μελέτη των Γραφών. Δεν γνωρίζουμε ακριβώς τις σπουδές του. Από τα κηρύγματά του και τα γραπτά του βγαίνει το συμπέρασμα ότι κατείχε άριστα τα Ελληνικά , είχε βαθιά θεολογική παιδεία και πάρα πολλές γνώσεις από πολλές άλλες επιστήμες. 

Κατείχε και αρκετές ξένες γλώσσες. Ο ίδιος γράφει: «... έφθειρα την ζωήν μου εις την σπουδήν σαράντα πενήντα χρόνους... τα βάθη της σοφίας ήρεύνησα». Το 1759 στη Μονή Φιλοθέου γίνεται μοναχός και λαμβάνει το όνομα Κοσμάς από Κώνστας. Στη Μονή της μετανοίας του φλέγεται από τον πόθο να βοηθήσει το υπόδουλο έθνος στον κατά Θεόν φωτισμό του. Γράφει σχετικά : «Επειδή το Γένος μας έπεσεν εις αμάθειαν, είπα: Ας χάσει ο Χριστός εμένα, ένα πρόβατον, και ας κερδίσει τα άλλα. Ίσως η ευσπλαχνία του Θεού και η ευχή σας σώσει και εμένα». Στα τέλη του 1760 πιθανότατα πηγαίνει στην Κωνσταντινούπολη και λαμβάνει από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Σωφρόνιο την άδεια και την ευλογία για να αρχίσει το ιεραποστολικό του έργο. Οι περιοδείες του δεν μπορούν να προσδιοριστούν με ακρίβεια. Θεωρείται βέβαιο ότι περιόδευσε περιοχές της Κωνσταντινούπολης, της Θράκης, της Μακεδονίας, σε νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου πελάγους, την Αχαΐα, τη Θεσσαλία και τη Βόρεια Ήπειρο, όπου μαρτύρησε. Κήρυττε παντού Χριστό και ελευθερωμένη Ελλάδα. Απλός ο λόγος του, αλλά πλήρης σε θεολογικά μηνύματα. Πράος και ειρηνικός στην συμπεριφορά του, σκόρπιζε καλοσύνη και αγάπη.

Ο υπόδουλος λαός τον αγαπούσε και έτρεχε να ακούσει τον απελευθερωτικό λόγο του. Προφανώς υπήρξαν και αντιδράσεις στην ιεραποστολική και εθνεργετική δράση του πατρο - Κοσμά. Οι πλούσιοι αντιδρούσαν για τον λόγο του να δώσουν «το άδικον οπίσω», οι Ενετοί γιατί μιλούσε και κήρυττε την ρωμαίικη παράδοση, οι Εβραίοι γιατί μετατέθηκε το παζάρι από την Κυριακή, ημέρα Κυρίου για τους Ορθοδόξους, στο Σάββατο και μειώθηκαν τα κέρδη τους. Έλεγε ο Άγιος: «Να τον παρακαλέσετε (τον Χριστό) να με φυλάγει από τις παγίδες του Διαβόλου και μάλιστα των Εβραίων, όπου εξοδιάζουν χιλιάδες πουγκιά δια να με θανατώσουν». Στις 2 Μαρτίου 1779 γράφει στον αδελφό του Χρύσανθο: «Δέκα χιλιάδες Χριστιανοί με αγαπώσει και ένας με μισεί. Χίλιοι Τούρκοι με αγαπώσει και ένας όχι τόσον. Χιλιάδες Εβραίοι θέλουν τον θάνατον μου και ένας όχι». Η δράση Οι περιοδείες του αποσκοπούσαν στην λαϊκή ενότητα μέσα από την εκκλησιαστική παράδοση που ήταν και εθνική. Στόχος πρώτιστος να σταματήσει το φαινόμενο των εξισλαμισμών που είχε πυκνώσει τον 18ο αιώνα.

Ο λόγος του γίνεται κατανοητός σε αντίθεση με άλλους ιεροκήρυκες της εποχής του. Χρησιμοποιεί το γλωσσικό ιδίωμα των ακροατών και διανθίζει το κήρυγμα με ελεύθερη απόδοση κειμένων γνωστών από τη θεία λειτουργία. Η αγάπη του πατρο - Κοσμά προς τον λαό φανερώνεται στο κήρυγμά του: «Χρέος έχουν εκείνοι, όπου σπουδάζουν -σημειώνει-να μη τρέχουν εις αρχοντικά και αυλάς μεγάλων και να ματαιώνωσι (να χαραμίζουν) τη σπουδή τους, δια να αποκτήσουν πλούτον και αξίωμα, αλλά να διδάσκωσι μάλιστα τον κοινόν λαόν, όπου ζώσι με πολλήν απαιδευσίαν και βαρβαρότητα». Το κήρυγμα κα οι διδαχές του πατρός αποτυπώθηκαν στις περίφημες Διδαχές του, ο οποίες δείχνουν την πατερικότητα και παραδοσιακότητά τους. Απέβλεπε στην αναζωπύρωση του πατερικού φρονήματος για την επανεύρεση των υπαρκτικών θεμελίων του γένους. Έλεγε: «Έμαθα πώς με την χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και Θεού δεν είσθενε Έλληνες (δηλ. ειδωλολάτρες), δεν είσθενε ασεβείς αιρετικοί άθεοι, αλλ' είσθενε ευσεβείς ορθόδοξοι Χριστιανοί, πιστεύετε και είσθενε βαπτισμένοι εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και είσθενε τέκνα και θυγατέρες του Χριστού μας...». Υπήρξε απόστολος όχι μόνο της Ορθοδοξίας αλλά και της ελληνικής παιδείας. «Άμαρτάνετε πολύ να τα αφήνετε (=τα παιδιά) αγράμματα και τυφλά, και μη μόνον φροντίζετε να τους αφήσετε πλούτη και υποστατικά, και μετά τον θάνατο σας να τα τρων και να τα πίνουν και να σας οπισολογούν (κατηγορούν, δυσφημούν). Καλύτερα να τα αφήσετε φτωχά και γραμματισμένα, παρά πλούσια και αγράμματα».

Ή Εκκλησία μας -λέγει-είναι εις την ελληνικήν. Και αν δεν σπουδάσεις τα Ελληνικά, δεν ημπορείς να καταλάβεις εκείνα πού ομολογεί η Εκκλησία μας». Για να περιορίσει και να εξαφανίσει από τους Έλληνες τη χρήση του βλάχικου ή αρβανίτικου γλωσσικού ιδιώματος, θα φθάσει σε σημείο να δηλώσει: «Όποιος χριστιανός, άνδρας ή γυναίκα, υπόσχεται μέσα εις το σπίτι του να μη κουβεντιάζει Αρβανίτικα, ας σηκωθεί επάνω να μου είπει και να πάρω όλα του τα αμαρτήματα εις τον λαιμόν μου από τον καιρόν όπου εγεννήθηκε, έως τώρα, και να βάλω όλους τους χριστιανούς να τον συγχωρέσουν...». Η επίγεια ζωή και η επαναστατική δράση του τελείωσε στο χωριό Κολικόντασι της σημερινής μαρτυρικής Βορείου Ηπείρου με απαγχονισμό, χωρίς να του απαγγελθεί επίσημη κατηγορία και να γίνει δίκη. Τον κρεμάσανε σε ένα δένδρο. Έπειτα δέσανε στο λαιμό του πέτρα και ρίξανε το τίμιο σκήνωμά του στον ποταμό Άψο. Ένας ιερέας , με το όνομα, Μάρκος το βρήκε να επιπλέει , το παρέλαβε και το ενταφίασε με χριστιανικό τρόπο στη μονή της Θεοτόκου Αρδονίτσας Β. Ηπείρου.

Το οικουμενικό πατριαρχείο, με πράξη του τον κατέταξε μεταξύ των αγίων της Εκκλησίας, στις 20 Απριλίου 1961, υπογραμμίζοντας, ότι «άπασαν την πατρώαν γην διέδραμε, κηρύττων ιεραποστολικώς τον λόγον του θεού, σχολεία πολλαχοϋύ ιδρύων, ασθενούντας θεραπεύων, την Άγιαν αυτού εκκλησίαν κρατύνων, τύπον δ' εαυτόν ταπεινώσεως, αυταπαρνήσεως, αρετής και εγκράτειας άναδείξας, έως ου και τον μαρτυρικόν υπέμεινε θάνατον».

Η μνήμη του τιμάται στις 24 Αυγούστου, ημέρα του μαρτυρίου του.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός 

Ἀνάμεσα εἰς τόσους χριστιανοὺς ζητῶ καὶ δὲν εὑρίσκω τὸν ἀληθινὸν χριστιανόν…

+Επισκόπου Κερνίτζης και Καλαβρύτων Ηλία Μηνιάτη

«Εἰς ἕνα καιρόν, ὅπου ὡσὰν μεσημέρι λάμπει ἡ Ὀρθοδοξία, ἀνάπτω καὶ ἐγὼ τὸν λύχνον τοῦ Εὐαγγελικοῦ κηρύγματος, ἔρχομαι εἰς μίαν ἐκκλησίαν, γεμάτην ἀπὸ χριστιανοὺς καὶ ζητῶ χριστιανόν, ζητῶ χριστιανόν. Μὰ πῶς; τοῦτοι ὅπου βλέπω ἐδῶ καὶ ἄλλου εἰς πόλεις, εἰς κάστρα, εἰς ἐπαρχίας, εἰς βασίλεια, εἰς τὸ περισσότερον μέρος τῆς οἰκουμένης δὲν εἶνε χριστιανοί;…

Ὅθεν ἔρχομαι εἰς τὴν ἐκκλησίαν, ἕως μέσα εἰς τὸ θυσιαστήριον· ἐδῶ ἐλπίζω νὰ εὕρω τὸν χριστιανὸν ὅπου ζητῶ, ἀνάμεσα εἰς τόσους Ἀρχιερεῖς, Ἱερεῖς, Μοναχούς, εἰς τόσους Ἱερωμένους, ὅπου τὸ ἔθνος τὸ ἅγιον, τὸ βασίλειον ἰεράτευμα, οἱ διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων, αἱ ἔμψυχοι εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ. Θαρρῶ νὰ εὕρω τὸν χριστιανόν, μάλιστα ἕνα ἅγιον, ἕνα ἀσκητὴν ἕνα θαυματουργόν, ἕνα διδάσκαλον, ἕνα Ἰωάννην Χρυσόστομον ἢ ἕνα, μεγάλον φωστῆρα τῆς Ἐκκλησίας ζητῶ, ἐξετάζω, στοχάζομαι μὰ ἀλλοίμονον τί βλέπω; Ἐδῶ βλέπω εἰς τὴν ἔπαρσιν Ἑωσφόρους, εἰς τὴν φιλαργυρίαν Ἰουδαίους, εἵς τὰ σαρκικὰ ἐπικούρους, εἰς τὴν ἀμάθειαν ζῶα, εἵς τὴν πονηρίαν δαίμονας. Δὲν εὑρίσκω οὔτε ἅγιον, οὔτε ἀσκητήν, οὔτε θαυματουργόν, οὔτε διδάσκαλον· δὲν εὑρίσκω τὸν καὶ χριστιανὸν ὅπου ζητῶ.

Μά! Πατέρες ἅγιοι! Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί! Αὐτὸ τὸ ἀγγελικὸν σχῆμα ὅπου φοροῦμεν, αὐτὰ τὰ μακρὰ ροῦχα ὅπου μᾶς σκεπάζουσιν, τί εἶνε; Εἶνε ἐνδύματα φαρισαϊκά, διὰ νὰ πλανῶμεν τοὺς ἀνθρώπους; Αὐτὸς ὁ θεῖος χαρακτὴρ τῆς ἱερωσύνης, ὅπου ἔχομεν τί εἶνε; Κατὰ πραγματείαν διὰ νὰ κερδίζωμεν χρήματα; Μὰ αὐτὰ τὰ ἄχραντα Μυστήρια, ὅπου ἐπιχειριζόμεθα, τί εἶνε; ἢ δὲν τὰ ἤξεύρομεν ἢ δὲν τὰ πιστεύομεν.

Ώ μεγάλη ἐντροπὴ τῆς πίστεως ! Ὦ μεγαλωτάτη καταδίκη τῶν χριστιανῶν! Δέν σας τὸ ἔλεγα ἐγὼ πὼς ἐκαταντήσαμεν εἰς τὴν ἐσχάτην κακὴν κατάστασιν; πῶς ἐφθάσαμεν εἰς στὰ πόδια τῆς εἰκόνος μέρος σιδέρινο καὶ μέρος πήλινο; Δὲν σᾶς ἔλεγα ἐγὼ πῶς ἀνάμεσα εἰς τόσους χριστιανοὺς ζητῶ καὶ δὲν εὑρίσκω τὸν ἀληθινὸν χριστιανόν; “Πάντες ἐξέκλιναν, ἅμα ἤχρειώθησαν, οὔκ ἔστιν ἕως ἑνός”».

(Ἴδε Ἠλ. Μηνιάτη «Διδαχαι καὶ Λόγοι», ἔκδοσις 15η Ἀθῆναι 1925 σελὶς 18-19).

https://tasthyras.wordpress.com/2026/08/01/ἀνάμεσα-εἰς-τόσους-χριστιανοὺς-ζητ/

hristospanagia.gr 

Απόστολος Τίτος εκ των εβδομήκοντα. Χρήσιμες συμβουλές.

Είναι γνωστό ότι ο Χριστός ότι κατά την τρίχρονη δημόσια δράση Του στη γη είχε μαζί Του μαθητές που παρακολουθούσαν την δράση Του, τα θαύματα και την Διδασκαλία Του. Υπήρχε ο στενός κύκλος των δώδεκα αποστόλων, και ο ευρύτερος κύκλος των εβδομήντα αποστόλων (γνωστών ως εβδομήκοντα αποστόλων). Μαθητές ήταν όλοι και πάντες πρόσφεραν για την εξάπλωση και εδραίωση της Πίστεως του γλυκύτατου Ιησού. Άπαντες, μετά την Ανάσταση και την Πεντηκοστή, όργωσαν τον, τότε, γνωστό κόσμο μεταφέροντες το λυτρωτικό μήνυμα της αιώνιας ζωής. Το σημερινό κείμενο θα αφιερωθεί σε μια σπουδαία εκκλησιαστική φυσιογνωμία των πρώτων Χριστιανικών χρόνων και μαθητή του Κυρίου, από τον κύκλο των εβδομήντα, απόστολο Τίτο. Ο Τίτος ήταν Έλληνας, κρητικός. Η καταγωγή του έχει ρίζες από τον βασιλιά Μίνωα, όπως μας πληροφορεί ο βιογράφος του νομικός Ζηνάς , για τον οποίο ο Απόστολος Παύλος γράφει: «Ζηνάν τον νομικόν σπουδαίως πρόπεμψον» (Τίτ. 3,13). 

Ο Τίτος έλαβε λαμπρά μόρφωση και έδειξε επιμέλεια στη σπουδή και στη μάθηση. Σε ηλικία είκοσι ετών δέχθηκε την πρώτη κλήση, ακούγοντας φωνή θεϊκή να τον καλεί λέγοντας: «Τίτε, πρέπει να αναχωρήσεις από εδώ για να σώσεις τη ψυχή σου, επειδή η εξωτερική αυτή παιδεία ουδόλως σε ωφελεί». Την φωνή αυτή εξέλαβε ως φωνή των δαιμόνων. Ήθελε να βεβαιωθεί ότι ήταν φωνή του Θεού και δεν άλλαξε στρατόπεδο. Μετά από εννιά χρόνια η φωνή τον προστάζει να ανοίξει την βίβλο των Εβραίων. Ανοίγοντας το βιβλίο βλέπει το χωρίον του Προφήτη Ησαΐα που λέει: «Έγκαινίζεσθε προς με νήσοι πολλαί· Ισραήλ σώζεται υπό Κυρίου σωτηρίαν αιώνιον» (Ησ. 45,16). Ο θείος του και ανθύπατος και ηγεμόνας της Κρήτης άκουσε για την δράση του Χριστού, τα θαύματα και την διδασκαλία Του στην περιοχή της Παλαιστίνης και αλλαχού. Μετά την γνώμη των αρχόντων της Κρήτης αποφάσισε και έστειλε τον Άγιο να πάει και να δει τι συμβαίνει εκεί, γιατί τον θεωρούσε άξιο να παραστήσει με τον λόγο του τα διαλαμβανόμενα εκεί. Πράγματι ο Άγιος πήγε στην Παλαιστίνη, γνώρισε και προσκύνησε τον Χριστό.

Με τα μάτια του είδε τα θαύματα και με τα αυτιά του άκουσε τις θείες διδασκαλίες. Είδε τα σωτήρια Πάθη, την ταφή, την Ανάσταση και την Ανάληψη. Την ημέρα της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος ήταν εκεί και γεύτηκε την δωρεά του Αγίου Πνεύματος. Συναριθμήθηκε μεταξύ των εκατόν είκοσι που έλαβαν την χάρη του Αγίου Πνεύματος. Ήταν ένας από τους Κρητικούς που βαπτίστηκαν εκείνη την ημέρα μετά τον λόγο του Αποστόλου Πέτρου «Κρήτες και Άραβες ακούομεν λαλούντων αυτών ταις ημετέραις γλώσσαις τα μεγαλεία του Θεού» (Πράξ. 2, 11-14). Ο Άγιος ακολούθησε τον Απόστολο Παύλο σε πολλές περιοδείες του. Από την προς Τίτον επιστολή του Παύλου πληροφορούμαστε ότι ο Έλληνας μαθητής του είναι «τέκνον του γνήσιον». Στην Κρήτη ο Τίτος είχε αξιόλογους συνεργάτες , τον Ζηνά τον νομικό και τον περίφημο Απολλώ. Ακόμη ο κορυφαίος Απόστολος τον ονομάζει «κοινωνόν» και «συνεργόν» και τον τοποθετεί στο ίδιο επίπεδο με τον εαυτό του γράφοντας∙ «οὐτώ αὐτώ πνεύματι περιπατήσαμεν, αυτοίς αυτοίς ίχνεσιν» (Β΄Κορ. 12,18). Η παράδοση αναφέρει ότι ο Παύλος μετά την πρώτη αποφυλάκιση στη Ρώμη και την περιοδεία στη Ισπανία πήγε να κηρύξει τον Θείο Λόγο και στην Κρήτη. Επειδή άλλες περιοχές είχαν μεγάλη ανάγκη κατηχήσεως χειροτονεί τον μαθητή του Τίτο επίσκοπο του νησιού και του αναθέτει την συνέχιση του έργου του. Ο Ιερός Χρυσόστομος λέει ότι αυτό αποτελεί ένδειξη της εκτίμησης του Αγίου Παύλου προς τον Τίτο. Ο Παύλος έστειλε ποιμαντική επιστολή στον Τίτο στην οποία τόνιζε: : «τούτου χάριν κατέλιπόν σε εν Κρήτη, ίνα τα λείποντα επιδιορθώσει, και καταστήσεις κατά πόλιν πρεσβυτέρους, ως εγώ σοι διεταξάμην» (Τίτ.1,5).

Ο Άγιος Ανδρέας Κρήτης ο μεγάλος υμνογράφος και εκ των διαδόχων του Τίτου σε εγκωμιαστικό του λόγο λέγει για τα προτερήματα του Αγίου ανδρός: Επιεικής, ευπειθής, ευπρόσιτος, επήκοος, προς αποστολήν ευσταλής, προς διακονίαν εύχρηστος, προς καταλλαγάς ευδαίμων, αλείπτης των κοπιώντων, των υπέρ Χριστού πονούντων υπερασπιστής» (Λόγος εις τον Ἀπ. Τίτον, Ρ. G. 97,1149). Θεωρώ σκόπιμο να κλείσει το μικρό αυτό αφιέρωμα στον Άγιο Τίτο τον Απόστολο εκ των εβδομήκοντα με αποσπάσματα από την επιστολή του Αποστόλου Παύλου, προς αυτόν, σε νεοελληνική απόδοση. Προκειμένου να εκλέξεις πρεσβύτερο, θα εξετάζεις πρώτον, εὰν κανείς ίἶναι ανεπίληπτος και ακατηγόρητος, σύζυγος μιας γυναίκας εις ενὸς γάμου κοινωνία, εὰν έχει παιδιά πιστά, τα οποία δεν κατηγορούνται ως άσωτα ἢ ανυπότακτα.

Πρέπει ο επίσκοπος, υπό την ιδιότητά του ως επιστάτη εκ μέρους του Θεού, να είναι άμεμπτος και ακατηγόρητος, όχι αυθάδης ούτε ευερέθιστος και οργίλος, να μη είναι μέθυσος, να μη χειροδικεί, να μη επιδιώκει παράνομα και αισχρά κέρδη. Δίδασκε τους γέροντες να είναι προσεκτικοί και άγρυπνοι, σεμνοί, φρόνιμοι και συνετοί. Επίσης τις ηλικιωμένες γυναίκες να είναι στην εμφάνιση και ενδυμασία ιεροπρεπείς· Να μην είναι υποδουλωμένες στο κρασί, για να νουθετούν και σωφρονίζουν τίς νέες, ώστε αυτές να αγαπούν τους άνδρες τους και τα παιδιά τους, να είναι αγνές, να φροντίζουν για τα σπίτια τους, αγαθές, να υποτάσσονται στους άνδρες τους. Αιρετικό άνθρωπο, ο οποίος ύστερα από πρώτη και δεύτερη συμβουλή μένει με πείσμα στη πλάνη του, παράτησέ τον. Τα παραγγέλματα αυτά δεν ισχύουν για τον Τίτο ή για τους τότε Χριστιανούς , ισχύουν για σήμερα και για πάντα και για όλους μας.

Η μνήμη του Αγίου Τίτου τιμάται την 25η Αυγούστου.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός