Αγαπάμε τα ζώα. Δεν τα λατρεύουμε. Δεν τα υιοθετούμε.

Είναι γνωστό ότι ο Δημιουργός Θεός σε επτά ημέρες (χρονικά διαστήματα (που δεν ταυτίζονται με το ημερονύκτιο) δημιούργησε τον κόσμο. Την πρώτη ημέρα «είπεν ο Θεός ‘’γενηθήτω φως’’ και εγένετο φως». Την τελευταία ημέρα της δημιουργίας ο  Θεός έπλασε τον άνθρωπο κατασκευάζοντας πηλό. Αυτή η λεπτομέρεια, κατά τους ερμηνευτές, δίνει ιδιαίτερη αξία στον άνθρωπο, που έχει τη δυνατότητα να γίνει «θεός κατά χάριν» και είναι προικισμένος με λογικό και, κυρίως, με την αθάνατη ψυχή. Ο άνθρωπος είναι το τελειότερο πλάσμα και τα άλλα δημιουργήματά Του έγιναν για να υπηρετούν τον άνθρωπο.

        Ο άνθρωπος πορεύτηκε εις την μακραίωνα ιστορική πορεία του δεχόμενος ή αν θέλετε εκμεταλλευόμενος τις δυνατότητες ή υπηρεσίες των ζώων. Τα προστάτευε, τα αγαπούσε και έδειχνε ενδιαφέρον για την τροφή, την υγεία και καλυτέρευση της ζωής των. Με τη πάροδο του χρόνου τα ζώα έγιναν «συνεργάτες» και υπηρέτες του ανθρώπου. Εξημερώθηκαν και έγιναν, ένα μέρος αυτών, οικόσιτα. Συγχρόνως νέμονται και την βλάστηση της φύσης. Η πρόοδος της κτηνιατρικής και της τεχνολογίας δημιούργησαν ράτσες ζώων πιο παραγωγικών εις το κρέας, εις την γαλακτοπαραγωγή κλπ.

        Ο άνθρωπος, συναισθηματικό όν, αγαπά τα ζώα, όπως και τα υπόλοιπα δημιουργήματα του του Θεού. Έχουμε το φαινόμενο της φιλοζωίας, πράγμα υγιές. Μέχρι ενός σημείου τα πράγματα είναι φυσιολογικά. Μετά το όριο αυτό, τα πράγματα εκτρέπονται και ενίοτε φθάνομε εις την υπερβολή. Αγαπάμε περισσότερο τα ζώα από τους συνανθρώπους μας. Λατρεύουμε τα ζώα και αγνοούμε τον συνάνθρωπο γείτονα, τον συγκάτοικο του διπλανού διαμερίσματος. Ακόμη βγάζουμε έξω από τα σπίτια μας παππούδες ή γιαγιάδες και το κενό το καλύπτουν τα ζώα συντροφιάς, όπως ονομάζονται και θα έλεγα όχι τυχαία, από κείνους που απεργάζονται τη διάλυση οικογενείας και κοινωνίας. Είπαμε αγάπη προς τα ζώα, όχι λατρεία. Τον Τριαδικό Άγιο Θεό λατρεύουμε και προσκυνάμε και όχι τα κτίσματά Του. Αυτό αποτελεί σύγχρονη ειδωλολατρία.

        Περιορίζοντας τη ζωή και τη δράση ενός ζώου εις τα όρια ενός διαμερίσματος ή το πολύ εις τα όρια μιας μονοκατοικίας και επιβάλλοντάς του ένα τύπο ζωής ξένο προς τη φύση του, όταν εμείς προγραμματίζουμε τις «ανάγκες» ή τις εξόδους του φοβάμαι ότι το καταδυναστεύομε Το βάζουμε να κινείται εις τους δικούς μας ρυθμούς. Εις το δικό μας πρόγραμμα.

        Τα ζώα της συντροφιάς σπάνε την μοναξιά μοναχικών ανθρώπων, διότι αισθάνονται ότι έχουν κάτι ζωντανό δίπλα τους το οποίο τους συντροφεύει. Εις την μοναξιά τους να πούνε μια λέξη εις το ζώο, αφού δεν έχουν άνθρωπο δίπλα τους. Μεγάλο, τεράστιο το ερώτημα γιατί να υπάρχουν άνθρωποι μοναχικοί ; Πολλά, ίσως, τα αίτια και πολλές οι απαντήσεις. Δεν είναι του παρόντος κειμένου.

        Ο άνθρωπος της σύγχρονης εποχής με την ραγδαία πρόοδο της τεχνολογίας, τον εγωισμό, την υπερηφάνεια έγινε απόμακρος του Θεού και των  συνανθρώπων του και του στρέψανε το ενδιαφέρον του εις την αρρωστημένη φιλοζωία, Ο γράφων μεγάλωσε σε περιβάλλον με ζώα, τα αγαπούσε και τα αγαπά. Δεν τα λατρεύει. Λατρεύει τον Δημιουργό και Σωτήρα του τον Ιησού Χριστό.

        Θεωρώ και είναι αρρωστημένη ζωοφιλία να καθίσταται αποκλειστικός κληρονόμος περιουσίας ο σκύλος ή γάτα μας και να ονομάζομε παιδιά τα ζώα του διαμερίσματος. Σύλλογοι και φορείς καλούν τους συμπολίτες μας να υιοθετήσουν ένα ζώο, ένα σκύλο ή μια γάτα. Η ελληνική γλώσσα είναι πλούσια και πάρα πολύ σαφής. Ας ανοίξουμε ένα λεξικό, ας αναλύσουμε την λέξη υιοθεσία, υπάρχει κάπου η υπόνοια της εννοίας ζώο; Η απάντηση είναι πως όχι. Υιοθεσία είναι η (νομική διαδικασία) να αποκτήσει μια άτεκνη   οικογένεια παιδί από μια άλλη και το παιδί αποκτά όλα τα δικαιώματα ως τέκνο της νέας του οικογενείας. Οι θετοί γονείς έχουν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του γεννήτορος γονιού. Το ίδιο ισχύει και για το παιδί.        Αγαπητοί μου, αγαπάμε τα ζώα ως κτίσματα του Θεού, δεν τα λατρεύομε και δεν τα έχουμε παιδιά μας. Ο όρος είναι, λίαν επιεικώς, αδόκιμος και η πλούσια γλώσσα μας με τη δυνατότητα δημιουργίας όρων και λέξεων θα δώσει λύση εις το πρόβλημα της ονοματολογίας.

Μυργιώτης        Παναγιώτης
Μαθηματικός 

«Ὅσο ἀξίζει μία ψυχή, δέν ἀξίζει ὅλος ὁ κόσμος».

Οἱ Ἅγιοι πόσες φυλακές περάσανε, πόσες ἐξορίες, πόσους διωγμούς; Πόσες καθαιρέσεις ἀκόμα! Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος καθαιρέθηκε γιατί ὑπερασπίστηκε μία χήρα στήν αὐτοκράτειρα. Ἡ Εὐδοξία ἡ αὐτοκράτειρα θέλησε νά πάρει τό κτῆμα ἀπό μιά χήρα καί σηκώθηκε ὁλόκληρος Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος καί τῆς λέει «Δέν ἔχεις τό δικαίωμα».

Αὐτή θύμωσε βέβαια καί μέ τήν ἐξουσία πού εἶχε, τόν ἐξόρισε. Γιά αὐτό τό πράγμα! Καί πέθανε στήν ἐξορία γιά αὐτό τό πράγμα, τό φαντάζεστε;

Ἕνας μοντέρνος παπάς ἤ Δεσπότης θά πεῖ:

– Καλά ἐγώ θά ἀσχοληθῶ μέ τή χήρα; Ἄς κάνει ὅ,τι θέλει ἡ Κυβέρνηση καί ὁ Ὑπουργός καί ὁ Πρωθυπουργός μ’ αὐτή…

Ἄν ὅμως ἔχεις καθαρθεῖ ἀπό τά πάθη σου, πονᾶς τόν καθένα. Καί ὁ ἕνας ἀξίζει ὅσο δέν ἀξίζει ὅλος ὁ κόσμος. Αὐτό μᾶς εἶπε ὁ Χριστός «Ὅσο ἀξίζει μία ψυχή, δέν ἀξίζει ὅλος ὁ κόσμος».

~Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 23 – 9 – 2015)

hristospanagia.gr 

«Χαῖρε, λιμὴν τῶν τοῦ βίου πλωτήρων» (Αρχ. Κύριλλος Κωστόπουλος, Ιεροκήρυκας Ι. Μ. Πατρών).

Μέσα στὴν περίοδο τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς δεσπόζει ἡ Ἀκολουθία τῶν Χαιρετισμῶν πρὸς τὴν Παρθένο Μαρία, τὴν Βασίλισσα τῶν Οὐρανῶν καὶ τῆς γῆς, τὴν Μητέρα τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου μας καὶ κατὰ χάριν δική μας Μητέρα.

Σὲ κάποιο σημεῖο ὁ Ὑμνογράφος χαιρετίζει τὴν Θεοτόκο Μαρία, ἀποκαλώντας την «λιμὴν τῶν τοῦ βίου πλωτήρων». Τὸ λιμάνι εἶναι ὁ χῶρος ποὺ ἐπανέρχονται τὰ πλοῖα μετὰ ἀπὸ ταξίδια σὲ πελάγη καὶ ὠκεανούς, ὥστε νὰ ἀνεφοδιάζωνται καὶ νὰ ξεκουράζεται τὸ πλήρωμα. Ὅταν μάλιστα οἱ κυβερνῆτες τῶν πλοίων ἔχουν ἀντιμετωπίσει τρικυμίες κι ἔχουν κινδυνεύσει, τότε τὸ λιμάνι καθίσταται μεγαλύτερη ἀνάπαυση γι᾽ αὐτούς.

Ἀλλὰ καὶ ἡ ἐπίγεια ζωὴ εἶναι ἕνα πέλαγος διαταραγμένο ποὺ καλεῖται νὰ τὸ διαπλεύσῃ κάθε ἄνθρωπος. Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἰσχυρισθῇ ὅτι ἡ ζωή του δὲν εἶναι τρικυμιώδης, μέσα στοὺς καθημερινοὺς ἀγῶνες καὶ τὰ κύματα τῶν προβλημάτων καὶ τῶν θλίψεων. Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ θὰ γεννηθῇ ὁ ἄνθρωπος μέχρι τὴν στιγμὴ ποὺ θὰ κλείση τὰ αἰσθητὰ μάτια του διέρχεται τὶς περισσότερες ἡμέρες τῆς ζωῆς του μὲ δάκρυα, στεναγμοὺς καὶ θλίψεις. Πρέπει, ὡστόσο, νὰ γνωρίζῃ τοῦτο: ὅτι ἡ θλίψη καὶ ἡ λύπη εἶναι δύο εἰδῶν. Ἡ κατὰ Θεὸν καὶ ἡ κατὰ κόσμον.

Ἡ κατὰ κόσμον θλίψη καὶ λύπη ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο στὴν στενοχωρία καὶ ἀπ᾽ ἐκεῖ στὴν ἀπογοήτευση, στὴν ἀπελπισία καὶ ἐνδεχομένως στὴν αὐτοκτονία. Στενοχωρία σημαίνει ὅτι στενεύω τὸν χῶρο γύρω μου, παύω νὰ ἔχω κοινωνία μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὸν συνάνθρωπο, κλείνομαι στὸν ἑαυτό μου καὶ προσπαθῶ μόνος μου νὰ λυτρωθῶ ἀπὸ τὶς δοκιμασίες καὶ τὰ ἀδιέξοδα ποὺ ἔχω εἰσέλθει. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, ὅμως, ἐγκλωβίζεται ὁ ἄνθρωπος στὸν ἐγωκεντρικό του χῶρο καὶ δὲν ἐλπίζει πουθενά, παρὰ μόνον στὸν ἑαυτόν του. Ἡ ἐλπίδα αὐτὴ εἶναι φρούδη ἐπειδὴ ὁ ἑαυτός του τὸν προδίδει, διότι δὲν ἠμπορεῖ νὰ κάνῃ τίποτε καλὸ στὴν ζωή του χωρὶς νὰ ἔχῃ τὸν Χριστό. Ὁ Χριστὸς μᾶς βεβαίωσε: «ὁ μένων ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν αὐτῷ. οὗτος φέρει καρπὸν πολύν, ὅτι χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ἰωάν. 15, 5). Κι αὐτὸ διότι εἶναι ὁ Δημιουργός μας, εἶναι ὁ Πατέρας μας, εἶναι ὁ κατὰ χάριν ἀγαπητός φίλος καὶ ἀδελφός μας. Εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ, ὡς Παντοδύναμος Θεός, μπορεῖ νὰ μᾶς βοηθήσῃ ἀνὰ πᾶσα στιγμή, πάντοτε καὶ παντοῦ.

Καὶ ἐνῶ ἡ κατὰ κόσμον θλίψη μπορεῖ νὰ μᾶς ὁδηγήσῃ σὲ ὅσα προαναφέραμε ἡ κατὰ Θεὸν ἐμπεριέχει τὴν ἐλπίδα, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ τὴν κοινωνία μας μὲ τὸν Δημιουργό μας Θεὸ καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη σὲ Αὐτὸν ὅτι μᾶς ἀγαπᾶ καὶ θὰ μᾶς ἐνδυναμώσῃ νὰ ὑπομείνουμε καὶ νὰ ὑπερβοῦμε τὴν ὁποιαδήποτε δυσκολία καὶ δοκιμασία. Βιώνουμε, δηλαδή, τὴν αἴσθηση τῆς ἀσφαλείας ἑνὸς ἀπήνεμου λιμανιοῦ. Ἔτσι ἡ βασικὴ μέριμνα τοῦ ἀνθρώπου πρέπει νὰ εἶναι ἡ μὴ ἀπομάκρυνσή του ἀπὸ τὸν Θεὸ Πατέρα του καὶ ἡ μὴ παρακοὴ στὸ Πανάγιο θέλημά Του.

Ὁ ἄνθρωπος, λοιπόν, ὁ ὁποῖος ταλαιπωρεῖται στὸ πέλαγος αὐτῆς τῆς ζωῆς ἀπὸ τὶς τρικυμίες καὶ τὰ πάμπολλα κύματα τῶν θλίψεων, ἔχει κάποιο λιμάνι, μέσα στὸ ὁποῖο μπορεῖ νὰ καταφύγῃ, γιὰ νὰ ἡσυχάσῃ, νὰ ἠρεμήσῃ καὶ νὰ γαληνεύσῃ. Καὶ αὐτὸ τὸ λιμάνι εἶναι, κατὰ τὸν Ὑμνογράφο, ἡ Θεοτόκος Μαρία, ἡ ὁποία ἔφερε στὸν κόσμο τὴν Ὄντως Εἰρήνη, τὸν Υἱό Της, τὸν Θεάνθρωπο Κύριο. Αὐτὸς εἶπε στοὺς Μαθητές Του: «Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσιν ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν» (Ἰωάν. 14, 27). Ὁ δὲ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς βεβαιώνει: «Αὐτὸς (ὁ Ἰησοῦς Χριστός) ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν» (Ἐφεσ. 2, 14).

Ὡστόσο, γιὰ νὰ μπορέσῃ ἕνας καπετάνιος νὰ ἀγκυροβολήσῃ σὲ ἕνα λιμάνι ὀφείλει νὰ γνωρίζῃ ποῦ βρίσκεται. Ἀκόμη εἶναι ἀπαραίτητο νὰ εἶναι ἔμπειρος πηδαλιοῦχος καὶ νὰ ἔχῃ ἀδιάψευστο πυξίδα, ὥστε νὰ ὁδηγήσῃ ἐκεῖ τὸ σκάφος του καὶ νὰ μὴν τὸ ρίξῃ στὰ βράχια. Κατὰ παρόμοιο τρόπο καὶ ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς, ὁ ὁποῖος ἐπιζητεῖ νὰ ἀγκυροβολήσῃ σὲ ἀσφαλὲς πνευματικὸ λιμάνι, ὀφείλει νὰ ἔχῃ ὡς πυξίδα ἀλάνθανστη τὴν ταπεινοφροσύνη. Νὰ χρησιμοποιῇ ὡς πηδάλιο τὴν διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῆς Πατερικῆς Διδασκαλίας, τὴν ἀλήθεια, δηλαδή, τῆς Ἐκκλησίας περὶ Θεοῦ καὶ περὶ αἰωνίου ζωῆς. Καὶ τότε, ἀφοῦ βιώσῃ αὐτὴν τὴν ἀλήθεια καὶ ἀφοῦ δεχθῇ τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσῳ τῆς μετοχῆς του στὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, θὰ κατανοήση πὼς βρίσκεται στὸ ἀσφαλὲς λιμάνι, ἐκεῖ ὅπου θὰ βρῆ τὴν Σαρκωμένη Εἰρήνη, τὸν Θεάνθρωπο Κύριο, καὶ θὰ διασωθῇ ἀπὸ τὶς τρικυμίες τῆς ζωῆς. Αὐτὴν τὴν Σαρκωμένη Εἰρήνη ἔφερε ἐντός Της καὶ στὸν κόσμο ἡ Θεοτόκος Μαρία καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο κατέστη, μέσῳ τοῦ Υἱοῦ Της, καὶ ἡ Ἴδια εἰρηνικὸ λιμάνι.

Δυστυχῶς ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος δὲν πορεύεται κατ᾽ αὐτὸν τὸν τρόπον, ὥστε νὰ φθάσῃ στὸ ἀσφαλῆ λιμένα τῆς Θεοτόκου μέσα στὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία. Προσφεύγει σὲ ἀστρολόγους, σὲ μέντιουμ, σὲ ἀνατολικὲς μεθόδους ἀταραξίας τύπου γιόγκι, στὰ ναρκωτικά. Αἰχμαλωτίζεται στὸ διαδίκτυο ἢ ζητᾶ βοήθεια ἀπὸ ἀνθρώπους ἐπιστήμονες ἢ μή, τῶν ὁποίων ἡ ζωὴ εἶναι ταραχώδης καὶ προβληματική. Ἔτσι, ἀντὶ νὰ εἰσέλθῃ σὲ ἥρεμο λιμάνι, γκρεμοτσακίζεται στὰ βράχια τῆς ἀπογνώσεως καὶ ἀπελπισίας.

Ἐὰν τὸ κατανοήσῃ ὅτι πορεύεται λανθασμένα καὶ ἀκολουθήσῃ τὴν Ἐκκλησιαστικὴ ὁδό, θὰ εὕρη ὁπωσδήποτε τὸ Λιμάνι, τὴν Θεοτόκο Μαρία. Ἐκεῖ, κοντά Της, μέσα στὴν ἀγκάλη Της, θὰ εὕρῃ τὴν ἀγάπη, τὴν γαλήνη, τὴν εἰρήνη. Θὰ ἀποφύγῃ τὶς τρικυμίες καὶ τοὺς κινδύνους αὐτῆς τῆς ζωῆς, ποὺ ὁδηγοῦν στὸν πνευματικὸ θάνατο καὶ θὰ γευθῆ τὴν χαρὰ τῆς λυτρώσεως καὶ σωτηρία.

alopsis.gr 

Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής. Θλίψεις και υπομονή!

Μη στεναχωρείσαι στις θλίψεις και τους πειρασμούς, αλλά με την αγάπη του Ιησού μας να ελαφρύνεις τον θυμό και την αθυμία. Οι πειρασμοί όσο λίγη είναι η υπομονή, τόσο μεγάλοι φαίνονται. Και όσο συνηθίζει ο άνθρωπος να τους υπομένει, τόσο μικραίνουν και τους περνά χωρίς κόπο, και γίνεται στερεός σαν βράχος.

Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

giotopia.gr 

«ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται».

Ποιά πρέπει νά εἶναι ἡ ἐνασχόληση τῆς καρδιᾶς μας; Ὁ Θεός, πού εἶναι «ὁ ἐτάζων καρδιάς καί νεφρούς» (Ψαλμ. Ζ΄ : 10). Ὁ Θεός βλέπει τί ἔχει ὁ καθένας μας στήν ψυχή του, ποῦ εἶναι προσκολλημένη ἡ καρδιά μας στό μεγαλύτερο διάστημα τῆς ζωῆς της. Ἄν ὁ Κύριος μᾶς εἶχε δώσει τή δυνατότητα νά διαβάζουμε τά βάθη τῆς ἀνθρώπινης καρδιᾶς, τότε σίγουρα θά ἀποστρέφαμε τά μάτια μας μέ φρίκη, ἀπό τό πλῆθος τῶν ἀνομιῶν καί ἁμαρτιῶν πού θά βλέπαμε, ὅπως μοιχεῖες, πορνεῖες, κλοπές, ψευδομαρτυρίες, βλασφημίες, ὑπερηφάνεια κλπ. Μέσα ἐκεῖ θά συναντούσαμε πολλές ἁμαρτίες, ὅπως ἀγνωμοσύνη στό Θεό, ἀγνωσία τοῦ Θεοῦ, ἀπιστία, ὀλιγοπιστία, ἀφοσίωση στά ἐγκόσμια πράγματα, συχνά ἀκόμα καί στά πιό ἀσήμαντα, ἀδιαφορία γιά τά οὐράνια, γιά τή μετά θάνατον ζωή μας, ἀδιαφορία καί ἀμέλεια γιά τήν Ἐκκλησία, γιά τίς ἀκολουθίες, της, γιά τίς τελετές της, τούς θεσμούς της, περιφρόνηση γιά τούς κληρικούς, τούς ἐκπροσώπους τοῦ Θεοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας κλπ.Εἶναι ἀδύνατο νά σκεφτεῖς τό σταυρό χωρίς ἀγάπη. Ὅπου ὑπάρχει σταυρός, ὑπάρχει κι ἀγάπη. Στήν ἐκκλησία βλέπεις παντοῦ γύρω σου σταυρούς, γιά νά σοῦ θυμίζουν συνέχεια ὅτι βρίσκεσαι στό ναό τοῦ Θεοῦ τῆς ἀγάπης, στό ναό τῆς ἴδιας τῆς ἀγάπης πού σταυρώθηκε γιά μᾶς.

Λένε μερικοί ἄνθρωποι πώς ἄν δέν ἔχεις διάθεση γιά προσευχή, εἶναι καλύτερα νά μήν προσευχηθεῖς.

Αὐτό ὅμως δέν εἶναι παρά διαβολική πανουργία καί κοσμική σοφιστεία. Ἄν προσεύχεσαι μόνο ὅταν ἔχεις τήν ἀνάλογη ἐπιθυμία, τότε θά σταματήσεις ὁλότελα τήν προσευχή. Αὐτό θέλει ἡ σάρκα.

Ὅμως «ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται» ( Ματθ. Ια΄ : 12 ).

Δέ θά κατορθώσεις νά σωθεῖς ἄν δέ βιάζεις τόν ἑαυτό σου.

Τέλος καί τῇ Τρισηλίῳ Θεότητι

κράτος, αἶνος καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

hristospanagia.gr

Νεομάρτυρες της μακρινής Κίνας, έδωσαν το αίμα τους για τον Χριστό.

Η Αγία Εκκλησία μας ονομάζει Νεομάρτυρες όσους μαρτύρησαν κατά την Τουρκοκρατία. Το φαινόμενο της διώξεως των Χριστιανών και των Μαρτυρίων τους είναι διαχρονικό και οικουμενικό. Συνέβη και εις την μακρινή Κίνα Το παρόν κείμενο αφιερώνεται στους Νεομάρτυρες της Εκκλησίας μας που έζησαν και μαρτύρησαν στην μακρινή Κίνα. Ο Κύριος έδωσε εντολή στους Αποστόλους Του να πορευτούν στα πέρατα της οικουμένης, να κηρύξουν το Ευαγγέλιο και να βαπτίσουν όσους πιστεύσουν. Η εντολή του Χριστού δεν απευθύνεται μόνο εις τους  μαθητάς  Του, ισχύει για όλους τους Χριστιανούς . Ο καθένας μπορεί να γίνει ιεραπόστολος, κατά το χάρισμα που του έδωσε ο Θεός. Δεν μπορούμε όλοι να εγκαταλείψουμε τα σπίτια μας και τις υποχρεώσεις μας και να κάνουμε ιεραποστολή σε μακρινά μέρη. Μπορούμε, όμως, να προσφέρουμε σε άλλους τομείς του ιεραποστολικού έργου προσφέροντας Αγάπη εν Κυρίω, προσευχόμενοι για τους ιεραποστόλους και τους κατηχούμενους, καταθέτοντας ένα μικρό ποσό σε σχετικό έρανο, συμμετέχοντας σε μια δράση στήριξης της ιεραποστολής κλπ. 

Μια ομάδα Ρώσων ιεραποστόλων μετέβει στη Κίνα και άρχισε την δράση της. Το έργο των Ορθόδοξων ιεραποστολών είναι κήρυγμα του Ευαγγελίου  της Αλήθειας. Δεν αναμειγνύονται στα εσωτερικά του τόπου. Δεν επιβάλλουν την γλώσσα τους, δεν τους εκμεταλλεύονται. Κηρύττουν  απλά τον Λόγο του Κυρίου. Κηρύττουν Χριστό και μάλιστα Εσταυρωμένο. Μακριά από κάθε τοπική σκοπιμότητα ή συμφέρον. Για αυτό τον λόγο οι Ορθόδοξοι ιεραπόστολοι γίνονται συμπαθείς στους ανθρώπους.

Αυτό προκαλεί θλίψη στον διάβολο, διότι προχωρά ο εκχριστιανισμός του κόσμου και η επιρροή του συρρικνώνεται. Γι’ αυτό και προσπαθεί να διαβάλλει τους ιεραποστόλους και να στρέψει τον κόσμο εναντίον τους. Αντιθέτως, οι απεσταλμένοι άλλων δογμάτων πολλάκις αποσκοπούν σε ίδια συμφέροντα ή σε συμφέροντα της χώρας των. Οι ντόπιοι τους αντιπαθούν, συνήθως. Ο διάβολος τους μπερδεύει και σπέρνει την ιδέα ότι όλοι είναι ίδιοι‧ οι Ορθόδοξοι ιεραπόστολοι που ασχολούνται με τον Θείο Λόγο και οι άλλοι απεσταλμένοι που ανακατεύονται σε όλα.

        Έτσι, έγινε και στην μακρινή Κίνα. Το κήρυγμα των ρώσων ιεραποστόλων οδήγησε ένα ευάριθμο πλήθος  ανθρώπων στην Αλήθεια. Ανησύχησαν οι επαναστάτες Πυγμάχοι («Μπόξερς») και στράφηκαν εναντίον των χριστιανών. Πηγές ανεβάζουν τον αριθμό τους σε επτακόσιους. Μέσα στις στρατιές των Βουδιστών, Κουμφουκιανών και Ταοϊστών η ομάδα των Ορθόδοξων Χριστιανών είναι σταγόνα μέσα στον ωκεανό. Και όμως οι επαναστάτες Πυγμάχοι δεν ανέχτηκαν τη δράση των. Ήταν το κολλύριο το οποίο θα άνοιγε τα μάτια του κόσμου και θα έβλεπε ότι ζει και κινείται στο σκοτάδι και στην αμαρτία. Η νέα πίστη, η Ορθοδοξία, είναι το Φως και η Λύτρωση, η Οδός που οδηγεί στην απελευθέρωση του ανθρώπου από την ειδωλολατρία και τα διαβολοδεσμά.

Οι αλλόπιστοι φοβήθηκαν επτακόσιους ανθρώπους και βάλθηκαν να τους εξολοθρεύσουν. Τις εκκλησίες όλες τις πυρπόλησαν. Το ιεραποστολικό κέντρο, η βιβλιοθήκη και ό,τι άλλο είχε δημιουργήσει η ανθρώπινη εργασία και προσπάθεια των χριστιανών παραδόθηκε στις φλόγες. Από τα θύματα, λίγοι ήταν οι Ρώσοι ιεραπόστολοι. Οι περισσότεροι ήταν Κινέζοι, δηλαδή συμπολίτες τους. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψει κανείς το μίσος και το μένος των επαναστατών εναντίον των αρνίων της εκκλησίας. Από τα πρώτα θύματά τους υπήρξε ο σεβάσμιος Ιερέας Μητροφάνης Τσή.«Πατάξω τον ποιμένα και διασκορπισθήσονται τα πρόβατα της ποίμνης» (Ματθ.κστ’,31). Μαζί με τον ιερέα Μητροφάνη και ο οκτάχρονος υιός του ακρωτηριάστηκε ανηλεώς.

Ο λόγος ήταν ότι δεν απαρνήθηκε τον Χριστό και αρνήθηκε να προσκυνήσει τα είδωλα. Τα τελευταία λόγια του ήταν «το να πάσχει κανείς για τον Χριστό δεν είναι βαρύ πράγμα!»...κι έκλεισε τ’ αθώα του μάτια στη βαρβαρότητα της γης για να τα ανοίξει στην ουράνια βασιλεία. Ο κατηχητής Παύλος Βαν, επισφράγισε με την ομολογία και το μαρτύριο όλα όσα δίδασκε στους μαθητές του. Η Ίλια Βεν, δασκάλα της ιεραποστολής βασανίστηκε άγρια, παρέδωσε το πνεύμα της ομολογώντας Χριστό, με περισσή ανδρεία. Μαζί τους και άλλοι πολλοί. Τα ονόματα δεν τα ξέρουμε εμείς οι άνθρωποι. Αξίζει όμως τον κόπο να αναφέρουμε μόνο τα πολύ λίγα που έχουν σωθεί. Πρεσβύτερος Άγιος Μητροφάνης Τση - Σουνγκ, ο πνευματικός πατέρας της κοινότητας. Πρεσβυτέρα Αγία Τατιανή Τση - Σουνγκ,Άγιος Ησαΐας Τση - Σούνγκ, ο 23χρονος γιός του ιερέα και η μνηστή του, 19χρονη Αγία Μαρία, στην οποία πρότειναν να φύγει από το σπίτι του πατέρα Μητροφάνη για να σωθεί.

Εκείνη φυσικά παρέμεινε εκεί, έτοιμη να μαρτυρήσει για την πίστη της. Άγιος Ιωάννης Τση, τον οκτάχρονος γιό του ιερέα Μητροφάνη, οι βασανιστές του, τον έκοψαν σε κομμάτια και έτσι παρέδωσε το πνεύμα του.Άγιος Παύλος Βαν, κατηχητής, Αγία Ίγια Βεν, δασκάλα της Ιεραποστολικής Σχολής. Άγιος Κλήμης Κούι - Κιν, Άγιος Ματθαίος Χάι – Τσουάν Άγιος Βίτος  Χαί - Τσουάν. Αγία  Άννα Τσούι.Η μνήμη τους τιμάται στις 11 Ιουνίου, ημέρα της ομαδικής σφαγής τους. Όταν μετά από λίγους μήνες κατεστάλη η επανάσταση από τα στρατεύματα των δυτικών δυνάμεων, ο Φιγκουρόφσκι ανέγειρε ναό αφιερωμένο στους Κινέζους Νεομάρτυρες, όπου και εναπέθεσε τα Άγια Λείψανά τους.

Τα άλλα ονόματα έχει καταγράψει στο βιβλίο της Ζωής ο Θεός. Αυτό έχει σημασία. Ήταν 11 Ιουνίου 1900. Πέρασαν στην αιωνιότητα και πότισαν με το αίμα τους το δένδρο της Εκκλησίας. Έπραξαν το σωστό, ομολόγησαν Χριστό Εσταυρωμένο. Σε κάθε εποχή και υπό οποιασδήποτε συνθήκες ο σπόρος της Ορθοδοξίας βλαστάνει και αποδίδει καρπούς πολλαπλάσιους, ευώδεις, λυτρωτικούς και ευώδεις. Τα παραδείγματα ζωής οδοδείκτες για όλους εμάς.

Απολυτίκιον  Ήχος γ’.
Θείας πίστεωςΜάρτυρες πατρώαν πλάνην καταστρέψαντες, ύψωσαν πίστιν των Ορθοδόξων και στερρώς ηγωνίσθησαν, την βουδδικήν γαρ θρησκείαν ελέγξαντες, εν παρρησία Χριστόν ωμολόγησαν Θεόν τέλειον. Αυτώ δ’ εκτενώς πρεσβεύουσιν Υπέρ των ψυχών ημών.

Απολυτίκιον Ήχος πλ. δ΄. Το προσταχθέν.
Εκ των ηπείρων του κόσμου συναχθέντες, πάντες εις Κίναν οι φιλόθεοι 
στραφώμεν, των Κινέζων μαρτύρων εορτήν ποιούντες. Αυτοί γαρ ζωήν εδώρισαν τω Χριστώ, αγρίως αναιρεθέντες ώσπερ αμνοί και οικούντες παράδεισον, λαούς φρουρούσι της γης, αεί Θεώ πρεσβεύοντες δι’ ειρήνην παγκόσμιον.

Κοντάκιον. Ήχος δ΄. Επεφάνης σήμερον.
Εις ακραία όρια της οικουμένης, εκ νεφών ιέρακες, ειρήνης Τείχος Σινικόν, πτωχούς λαούς προστατεύσατε, εκ της δουλείας ανάστασιν φέροντες!

Μεγαλυνάριον
Εκατονταπλάσιος ο καρπός εις τον ορυζώνα του Σπορέως και Λυτρωτού ολοκαρπωθέντες οι μάρτυρες της Κίνας, πάντας λαούς καλούσιν εις δείπνον άγιον.

Πηγές
Περιοδικό «Ορθόδοξος Φιλόθεος μαρτυρία» Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη»
Σινικόν Κλέος (Οι Νεομάρτυρες της Κίνας) Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», 
Θεσσαλονίκη 1999

Μυργιώτης  Παναγιώτης
Μαθηματικός 

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς. Η επιλογή τού Θεού και η επιλογή των ανθρώπων.

Ἀδελφοί μου, ἡ ἐπιλογή τοῦ Θεοῦ εἶναι διαφορετική ἀπό τήν ἀνθρώπινη ἐπιλογή.

Ὁ Θεός ἐπέλεξε τόν Ἀβραάμ, ἕναν ἄτεκνο γέροντα ἑκατό χρονῶν, νά εἶναι ὁ πιό γόνιμος ἄνθρωπος ἀπό ὅλους τούς ἀνθρώπους στόν κόσμο.

Ἐπέλεξε οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραάμ νά ’ναι τόσο πολλοί ὅσα εἶναι τά ἀστέρια στόν οὐρανό καί οἱ κόκκοι τῆς ἄμμου στήν ἀκρογιαλιά.

Ἔτσι ἀποφάσισε ὁ Θεός κι ἔτσι ἔγινε…

Τόν καιρό τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ὁ Θεός δέν ἐπέλεξε τούς πολιτισμένους Ρωμαίους, οὔτε τούς καλοζωισμένους Αἰγυπτίους, οὔτε τούς καλλιτέχνες Ἕλληνες, οὔτε τούς σοφούς Ἰνδούς, γιά νά εἶναι ὁ λαός τοῦ Μεσσία.

Ἐπέλεξε τούς Ἑβραίους πού ἦταν δοῦλοι, ἀγράμματοι, πεινασμένοι, κακόμοιροι, σκλάβοι στούς Αἰγυπτίους.

Ἐπέλεξε ἕναν λαό πού ζοῦσε σέ σπίτια ἀπό λάσπη καί ἄχυρο, χωρίς ἐπιστημονικές γνώσεις, χωρίς τέχνη καί λογοτεχνία.

Ἐπέλεξε ἕναν λαό πού δέν ἦταν ὀργανωμένος σέ πόλεις καί χωριά, πού δέν εἶχε κράτος καί κυρίως δέν ἦταν ἐλεύθερος.

Ὁ Θεός δέν ἐπέλεξε τόν ἰσχυρό Φαραώ, ἀλλά τόν βοσκό Μωυσῆ νά ὑπαγορεύσει τίς δέκα ἐντολές Του, χωρίς τίς ὁποῖες κανένας λός καί κανένα κράτος δέν θά μποροῦσε νά ἐπιζήσει.

Ὁ Θεός ἐπέλεξε τόν γεωργό Γεδεών γιά νά ἀπαλλάξει τόν λαό τοῦ Ἰσραήλ ἀπό τή σκλαβιά.

Ποιός ἦταν ὁ Γεδεών;

Ὁ πιό ἀσήμαντος ἀπό τούς ἀσήμαντους, ὅπως ὁ ἴδιος ὁ Γεδεών ὁμολογεῖ στόν ἄγγελο πού τοῦ παρουσιάστηκε.

Ὁ Θεός ἐπέλεξε τόν Δαβίδ, πού ἦταν τσοπάνης, νά δοξασθεῖ σάν ἥρωας στή μάχη, καί στή συνέχεια νά γίνει ποιητής, προφήτης καί αὐτοκράτορας τόσο καλός, πού σάν αὐτόν δέν ὑπῆρξε ποτέ κανείς ἄλλος οὔτε πρίν ἀλλά οὔτε καί ἀργότερα.

Ὁ Θεός ἐπέλεξε τόν Ἀμώς, τόν βοσκό, νά εἶναι προφήτης, νά προσέχει τόν λαό του καί ἐπιπλήττει τούς αὐτοκράτορες.

Πράγματι, ὑπάρχουν πολλά γραμμένα παραδείγματα ὅπου ὁ Θεός ἀνυψώνει τόν μικρό γιά νά ντροπιάσει τόν μεγάλο, ἀνυψώνει τόν ταπεινό γιά νά ντροπιάσει τόν περήφανο.

Ὅλα τά παραπάνω παραδείγματα εἶναι ἀσήμαντα σέ σχέση μέ τό τί συνέβη ὅταν ἦρθε στόν κόσμο ὁ Κύριος, ὁ αὐτοκράτορας τῶν αὐτοκρατόρων.

Ποιούς ἐπέλεξε ὁ Κύριος ὅταν ἦρθε στή γῆ, ὅταν γεννήθηκε ἀπό τήν Παναγία Παρθένο Μαρία καί ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα, ὅταν φανερώθηκε στούς ἀνθρώπους σάν ὁ φοβερός ἀλλά καί ὁ μακρόθυμος Μεσσίας τοῦ κόσμου;

Πράγματι, δέν ἐπέλεξε οὔτε τούς Ρωμαίους, οὔτε τούς Ἕλληνες, οὔτε τούς Αἰγυπτίους, οὔτε τούς Ἄραβες, οὔτε τούς Πέρσες, οὔτε τούς Ἰνδούς, οὔτε τούς Κινέζους, ἀλλά ἐπέλεξε…
Ποιούς ἐπέλεξε ὁ Κύριος;

Ἐπέλεξε τούς ψαράδες τῆς Γαλιλαίας καί τούς φτωχούς τῆς Ἰουδαίας, τούς πιό ἀγνώστους, τούς πιό μικρούς καί τούς πιό ἀσήμαντους.

Ποιούς ἐπέλεξε ὁ Θεός ὅταν θέλησε νά ἀπαλλαχθεῖ ἡ Εὐρώπη ἀπό τούς μωαμεθανούς;

Ἐπέλεξε τούς ἁπλούς, τούς ἀγράμματους χωριάτες καί τούς καλογέρους!

Ἀδελφοί μου, αὐτός εἶναι ὁ τρόπος τοῦ Θεοῦ: οἱ ἡγέτες ἑνός λαοῦ ἄν καί εἶναι μορφωμένοι καί σοφοί, ὅπως οἱ ἴδιοι πιστεύουν, ὁ Θεός ἐπιτρέπει νά καταστρέφουν τό ἴδιο τους τό κράτος, νά ἐξολοθρεύουν τόν ἴδιο τόν λαό τους.

Στή συνέχεια ὁ Θεός διορθώνει τά σφάλματά τους μέ τή βοήθεια τῶν πιό φτωχῶν καί ἀσήμαντων ἀνθρώπων.

Γιατί συμβαίνει αὐτό; Ἁπλούστατα, γιά νά καταλάβουν οἱ ἄνθρωποι πώς ὅλα μπορεῖ νά τά διορθώσει μόνον ὁ Θεός καί ὄχι ὁ ἄνθρωπος.

Ὁ Θεός ἔκανε τόν ἄτεκνο Ἀβραάμ πολύτεκνο.

Ὁ Θεός ἔκανε θαύματα διά μέσου τοῦ Μωυσῆ.

Χάρισε τή δύναμη καί τή νίκη στόν μεγάλο Γεδεών.

Χάρισε τό δῶρο τοῦ ἡρωισμοῦ καί τό δῶρο τῆς ποίησης στόν Δαβίδ, καί στόν γιό τοῦ Δαβίδ, στόν Σολομώντα, τό δῶρο τῆς σοφίας.

Ὁ Θεός προφήτευε τί θά συμβεῖ διά μέσου τοῦ βοσκοῦ Ἀμώς. Ἔδωσε δύναμη στούς φοβισμένους ψαράδες καί τούς πλούτισε μέ τό δῶρο τῆς σοφίας, ἀλλά καί μέ τό χάρισμα τοῦ κηρύγματος.

Γι’ αὐτούς τούς λόγους ἀπό πάντα ὁ Θεός ἐπιλέγει μεταξύ τῶν ἀνθρώπων ἐκεῖνον πού εἶναι ὁ πιό ἀδύναμος.

Ἔτσι οἱ ἄνθρωποι ἀντιλαμβάνονται πίσω ἀπό τόν ἀδύναμο ἄνθρωπο τόν Παντοδύναμο Θεό. Ὁ Θεός ἐπιλέγει ἐκεῖνον, πού στά μάτια τῶν ἀνθρώπων δέν εἶναι σοφός, ἔτσι ὥστε πίσω ἀπό αὐτόν οἱ ἄνθρωποι νά ἀντιλαμβάνονται Αὐτόν, τόν Πάνσοφο.

Ὁ Θεός ἐπιλέγει αὐτόν πού δέν ἔχει δόξα, δέν ἔχει εὐγενική καταγωγή, ἔτσι ὥστε πίσω ἀπό αὐτόν οἱ ἄνθρωποι νά ἀντιληφθοῦν τόν πιό Δοξασμένο, τόν πιό Μεγαλειώδη ἀπό τούς μεγαλειώδεις.

Ὅταν δοξάζεται ἕνας σημαντικός ἄνθρωπος στον κόσμο, αὐτός δοξάζει καί προβάλλει τόν ἑαυτό του, καί ὄχι τόν Θεό.

Ὅταν ὅμως δοξασθεῖ ἕνας μικρός σέ δύναμη καί ἀσήμαντος ἄνθρωπος, τότε δοξάζεται καί προβάλλεται ὁ Θεός.

Ὁ Θεός ἐπιλέγοντας τούς μικρούς καί ἀσήμαντους ἀνθρώπους φανερώνει τόν ἑαυτό του καί βεβαιώνει τήν ὕπαρξή Του.

Ἐπειδή κάποιος σημαντικός ἄνθρωπος κάνει κάποιο σπουδαῖο ἔργο, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι λένε: αὐτό ἔκανε ὁ Καίσαρας ἤ ὁ βασιλιάς ἤ ὁ αὐτοκράτορας ἤ ὁ Φαραώ, ὅμως, ὅταν δύο ἁπλοί ψαράδες, ὅπως ὁ Πέτρος καί ὁ Ἰωάννης, γιατρέψουν τόν ἐκ γενετῆς κουτσό τότε ὅλοι λένε: Αὐτό εἶναι ἔργο τοῦ Θεοῦ!

Οἱ σημαντικοί ἄνθρωποι δέν ἐπιτρέπουν διά μέσου αὐτῶν νά δοξασθεῖ, νά φανερωθεῖ ὁ Θεός.

Γι’ αὐτόν τό λόγο ὁ Θεός φανερώνεται καί δοξάζεται διά μέσου ἀνθρώπων μικρῶν, ταπεινῶν, ἀδύναμων, ἀσήμαντων.

Ἀδελφοί μου, ἄν μελετήσει κανείς τά ἔργα τῶν Ἀποστόλων, τότε κατανοεῖ πώς αὐτά καί μόνο ἀποτελοῦν ἀπόδειξη τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ, τῆς δύναμης τοῦ Θεοῦ, τῆς πρόνοιας τοῦ Θεοῦ.

Ἀνοῖξτε τά μάτια σας καί θά τό δεῖτε.

Σκεφτεῖτε καί θά τό καταλάβετε.

Πιστέψτε καί θά σωθεῖτε. Ἄς δοξάζουμε τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ, εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.

(Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, “Μέσα ἀπό τό παράθυρο τῆς φυλακῆς, Μηνύματα στό λαό”, “Ὀρθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 135-142)

(Πηγή ψηφ. κειμένου: romfea.gr)

 alopsis.gr

Μόνο μέ προσευχή καί νηστεία φεύγει τό γένος αὐτό. Ἄν σέ δεῖ δειλό σέ κάνει ὅ,τι θέλει…

Κάποτε είχα γράψει τίς αμαρτίες μου σ’ ένα χαρτάκι γιά νά τίς εξομολογηθώ. Έχασα τό χαρτί μπροστά στά μάτια μου. Τό έψαχνα γιά πολύ καιρό καί κατάλαβα ότι αυτός μού τό πήρε. Μετά από πολύ καιρό ήλθε καί μού τό έδειξε.Τό κρατάει! Δέν τόν φοβάμαι όμως γιατί θυμήθηκα τίς αμαρτίες μου, τίς εξομολογήθηκα, καί είμαι τακτοποιημένος !

Μόνο μέ προσευχή καί νηστεία φεύγει τό γένος αυτό. Αν σέ δεί δειλό σέ κάνει ότι θέλει… Τις σκέψεις μας δέν τίς γνωρίζει. Γνωρίζει μόνον όσες σκέψεις μάς βάζει ό ίδιος στό μυαλό μας, καί όσα ακούει στίς συζητήσεις μας νά λέμε…

Ο σατανάς εναντιώνεται σέ κάθε χριστιανό πού ειλικρινά αγωνίζεται. Δέν πρέπει όμως νά τόν φοβόμαστε. Καπνός είναι. Δέν έχουν εξουσία στούς ανθρώπους.

Επιτρέπει ό Θεός τούς πειρασμούς γιά νά δοκιμάζει τήν πίστη τών ανθρώπων. Παίρνουν πάντα τήν άδεια τού Θεού γιά νά πειράξουν τόν άνθρωπο, καί μέχρι προκαθορισμένου σημείου…

π. Δημήτριος Γκαγκαστάθης

https://proskynitis.blogspot.com/2022/05/blog-post_56.html

πηγή

hristospanagia.gr 

Στάρετς Ιωσήφ. Τι να θυμάσαι όταν χάνεις την ειρήνη τής ψυχής σου.

Μιὰ μοναχὴ τοῦ εἶχε γράψει [στὸν Στάρετς Ἰωσήφ], ἐκθέτοντάς του τὶς στενοχώριες της, τοὺς πειρασμούς της ἀπὸ ἀνθρώπους, καὶ τοὺς λογισμούς της. Τῆς ἀπάντησε ὁ π. Ἰωσήφ:

“Ὅταν οἱ ἁμαρτίες ἢ γενικώτερα οἱ πράξεις τοῦ πλησίον σου σὲ κάνουν νὰ χάνεις τὴν εἰρήνη τῆς ψυχῆς, νὰ θυμᾶσαι τὰ ἑξῆς:

α. Ἡ σκέψη ὅτι πρέπει νὰ φροντίσωμε νὰ διορθώσωμε τοὺς ἄλλους, μᾶς φέρνει πάντοτε ταραχή. Μᾶς κάνει καὶ χάνομε τὴν εἰρήνη τῆς ψυχῆς μας καὶ νευριάζομε. Μὰ ἔτσι ἁμαρτάνομε. Ἡ ἁμαρτία δὲν διορθώνεται μὲ ἁμαρτία. Μὲ τὴν πραότητα διορθώνεται. Καὶ μὲ τὴν μακροθυμία.

β. Ὁ ζῆλος σου νὰ ἐξαφανίσεις τὸ κακὸ ἀπὸ τὶς ψυχὲς τῶν ἄλλων γεμίζοντας πικρία ἐναντίον τους, εἶναι ὁ ἴδιος κακὸς· εἶναι ἁμαρτία· δὲν εἶναι ἀρετή.

γ. Νὰ θυμᾶσαι ὅτι στὸ μάτι σου ἔχει μπεῖ ἕνα μεγάλο δοκάρι. Εἶναι παράλογο καὶ ἁμαρτία, νὰ ἀσχολεῖσαι μὲ τὸ κάρφος (=τὸ μικρὸ σαριδάκι), ποὺ μπῆκε στὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου.

δ. Μερικὲς ἀτέλειες εἶναι σὲ ὅλους μας ἀναπόφευκτες. Καὶ μερικὲς εἶναι σὲ μᾶς ὠφέλιμες. Γιατί μᾶς ὁδηγοῦν σὲ βαθύτερη ταπείνωση. Ἔτσι νὰ τὶς βλέπεις τὶς ἀτέλειες τῶν ἀδελφῶν σου.

ε. Κάνε στόχο σου νὰ μιμεῖσαι τὴν ὑπομονὴ τοῦ Χριστοῦ. Θὰ ἰδεῖς τότε τὴν ἀνυπομονησία σου νὰ χαλιναγωγεῖται. Καὶ ἡ ψυχή σου θὰ γεμίσει εἰρήνη καὶ χαρά.

στ. Σὲ ὅλα πρέπει νὰ φερώμαστε μὲ μακροθυμία. Μακροθυμεῖτε πρὸς πάντας. Ἔχε πραότητα· εἰρήνη· ὑπομονή. Καὶ στρέψε τὸν λογισμό σου, νὰ βλέπεις τὶς κακίες τῶν ἄλλων μὲ ἠρεμία καὶ μὲ γαλήνη.

ζ. Μὴν ἀφήνεις τὸν ἑαυτό σου νὰ ἐνεργεῖ μὲ σαρκικὸ φρόνημα. Μὴν ξεχνᾷς, ὅτι ὁ ἄνθρωπος μὲ σαρκικὸ φρόνημα, καταδικάζει αὐστηρὰ τὰ λάθη τοῦ πλησίον του, παρ’ ὅλο ποὺ πέφτει σ’ αὐτὰ καὶ ὁ ἴδιος.

ἡ. Τίποτε δὲν μᾶς κάνει τόσο ἤρεμους καὶ εἰρηνικοὺς ἔναντι τοῦ πλησίον μας, ὅσο ἡ σιωπή, ἡ ἀγάπη καὶ ἡ προσευχή.

θ. Ἡ συνείδηση εἶπε ὁ π. Ἰωσήφ:

Ἡ συνείδηση εἶναι ξυπνητήρι. Ὅταν σοῦ χτυπήσει, ξύπνα καὶ τρέξε νὰ κάμεις αὐτὸ ποὺ σοῦ θύμισε. Ἂν τὸ κάμεις, θὰ τὴν ἀκοῦς πάντοτε. Θὰ σὲ ξυπνάει τὴν ὥρα ποὺ πρέπει. Μὰ ἂν γιὰ μερικὲς ἡμέρες τῆς κλείσεις τὰ αὐτιά σου, καὶ εἰπεῖς μέσα σου «δὲν βαριέσαι!», τότε τὸ ξυπνητήρι αὐτὸ θὰ πάψεις νὰ τὸ ἀκοῦς· θὰ πάψει νὰ σὲ ξυπνάει.

(Από το: «Στάρετς Ἰωσήφ», ἔκδοση Ἱερὰς Μητροπόλεως Νικοπόλεως)

(Πηγή ψηφ. κειμένου: orp.gr)

alopsis.gr 

Δημήτρης Καπράνος. Η βία των ανηλίκων.

Σέ ἔξαρση μεγάλη ἡ βία στίς νεαρές ἡλικίες, ἀποτελεῖ ἕνα ἀπό τά πιό ἀνησυχητικά κοινωνικά φαινόμενα.

Ξυλοδαρμοί, σχολικός ἐκφοβισμός, ἐπιθέσεις καί ὀργανωμένες συμμορίες νέων γεμίζουν τά δελτία εἰδήσεων καί τροφοδοτοῦν ἔντονο προβληματισμό. Καί δέν εἶναι μόνο οἱ εἰδικοί πού ἀνησυχοῦν, ἀλλά τό σύνολο τῆς ὑγιοῦς κοινωνίας.

Γιατί, ἄραγε, οἱ νέοι, τό μέλλον τοῦ κόσμου, ἐκδηλώνουν τόσο ἔντονη βία; Ἀναζητῆστε τά αἴτια πού εἶναι πολλά καί συνδέονται στενά μέ τίς ἀλλαγές πού βιώνει ἡ σύγχρονη κοινωνία.

Παράγων κύριος καί σημαντικός, ἡ χαλάρωση, σχεδόν διάλυση, τοῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογένειας. Ἡ ἔλλειψη ἐπικοινωνίας ἀνάμεσα σέ γονεῖς καί παιδιά, ἡ ἀπουσία συναισθηματικῆς στηρίξεως καί ἡ ἀδιαφορία γιά τίς ἀνάγκες τῶν νέων, δημιουργοῦν σοβαρό κενό. Παιδιά πού αἰσθάνονται ἐγκαταλελειμμένα, ἀποξενωμένα ἤ παραμελημένα καί ἀναζητοῦν στηρίγματα σέ λάθος πρότυπα καί παρέες. Ὅταν ἡ οἰκογένεια δέν προσφέρει ἀσφάλεια, κατανόηση καί ὅρια, ἡ ἀπογοήτευση τῶν παιδιῶν, τῶν νέων γενικώτερα, ἐκφράζεται μέ βίαιο τρόπο. Μεγάλη εἶναι ἐπίσης ἡ ἐπίδραση τῶν μέσων ἐνημερώσεως καί τῶν κοινωνικῶν δικτύων.

Βία προβάλλεται συνεχῶς σέ ταινίες, παιχνίδια, μουσικά βίντεο καί «πλατφόρμες». Ἡ συνεχής ἐπαφή μέ τέτοιες εἰκόνες ὠθεῖ τά παιδιά νά συνηθίζουν τή βία καί νά τήν θεωροῦν φυσιολογική. Καί τά «μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης» ἐνισχύουν καί ἐκτρέφουν τήν ἀνάγκη γιά ἐντυπωσιασμό, ἀποδοχή καί δημοτικότητα. Θεωρῆστε το βέβαιο, ἡ διαδικτυακή πίεση πού ἀσκεῖται, εὔκολα ὁδηγεῖ ἕναν ἔφηβο σέ ἐκρηκτικές ἀντιδράσεις.

Νά μήν λησμονοῦμε καί τίς συνεχῶς ἐντεινόμενες κοινωνικές ἀνισότητες. Νέοι μεγαλώνουν μέσα στή φτώχεια, χωρίς εὐκαιρίες γιά ἐκπαίδευση καί ἐπαγγελματική ἀποκατάσταση. Μοιραῖα, αἰσθάνονται ἀποκλεισμένοι καί ἀδικημένοι καί ψάχνουν –καί βρίσκουν– διέξοδο στήν βία ὡς τρόπο νά ἐκφράσουν τήν ὀργή καί τήν ἀπογοήτευσή τους. Σέ μιά κοινωνία πού δέν παρέχει ἴσες εὐκαιρίες, οἱ νέοι ἀναζητοῦν ἄλλους τρόπους γιά νά αἰσθανθοῦν δυνατοί, ἰσχυροί καί σημαντικοί.

Καί πῶς νά παραλείψεις τήν ἔλλειψη ἀξιῶν, ἡ ὁποία, στίς σύγχρονες κοινωνίες, ὁδηγεῖ εὔκολα πολλούς νέους σέ σύγχυση; Τά πρότυπα πού προβάλλονται συνδέουν τήν ἐπιτυχία μέ τό εὔκολο χρῆμα, τήν δύναμη καί τήν φήμη, καί οὐδείς μιλᾶ γιά καλωσύνη, ἀλληλεγγύη, ὑπευθυνότητα. Ἔτσι, οἱ νέοι δυσκολεύονται νά διαμορφώσουν σταθερή ἠθική βάση καί νά ξεχωρίσουν τό σωστό ἀπό τό λάθος. Ὅταν ἐκλείπουν τά ἰδανικά, ὅταν δέν ὑπάρχουν σωστά πρότυπα, ἡ βία εὔκολα γίνεται μέσον ἐπιβολῆς.

Εἶναι καί οἱ νέοι πού ἐκδηλώνουν βίαιες συμπεριφορές ἐπειδή ἔχουν ὑποστεῖ κακοποίηση, παραμέληση ἤ ἔχουν ζήσει σέ περιβάλλον γεμᾶτο ἔνταση καί φόβο. Χωρίς ψυχολογική στήριξη, τά ψυχικά τραύματα μεταφράζονται σέ θυμό, ἐπιθετικότητα καί ἀνάγκη γιά κυριαρχία ἐπί τῶν ἄλλων.

Καιρός νά ἀντιληφθοῦμε ὅτι ἡ βία μεταξύ τῶν ἀνηλίκων δέν εἶναι ἁπλό ἤ τυχαῖο φαινόμενο. Εἶναι τό κάτοπτρο πού ἀποτυπώνει τά προβλήματα τῆς ἐποχῆς μας. Ἀποδυνάμωση τῆς οἰκογένειας, κοινωνική ἀδικία, διαστρέβλωση τῶν ἀξιῶν καί ἀπουσία σωστῆς παιδείας.

Ἴσως ἡ λύση νά μήν βρίσκεται στήν τιμωρία, ἀλλά στήν πρόληψη. Ἡ οἰκογένεια, τό σχολεῖο καί ἡ Πολιτεία ὀφείλουν νά παρέχουν τά ὑλικά μέ τά ὁποῖα κτίζεται ἕνας κόσμος ὅπου ἡ βία δέν θά ἔχει θέση στίς ψυχές τῶν παιδιῶν καί τῶν ἐφήβων. Ἡ εὐθύνη ἀνήκει, ὁλόκληρη, στούς ἐνήλικες.

(Πηγή: estianews.gr)

alopsis.gr 

Νεομάρτυρες Κινέζοι Νεομάρτυρες Ζώα

Πολλά οφείλουμε ως Εκκλησία και ως Έθνος εις τους Νεομάρτυρας.

Οι Νέοι Μάρτυρες της εκκλησίας του Χριστού πρόσφεραν το είναι τους και το αίμα τους για να γιγαντώσει το αειθαλές δένδρο της ορθοδοξίας και του ελληνισμού. Στα δύσκολα εκείνα χρόνια και για την ορθοδοξία και για το ελληνικό γένος ο Θεός οικονόμησε και εμφανίστηκαν οι γίγαντες αυτοί άνδρες και γυναίκες και βροντοφώναξαν με τα έργα τους «Χριστιανοί γεννηθήκαμε και Χριστιανοί θέλουμε να πεθάνουμε». Μαρτύρησαν για την πίστη, την αγάπη στον Χριστό, τον θείο νυμφίο και αρχηγό της Ζωής. Στο μαρτύριο τους οδήγησε η ακλόνητη πίστη και υπέροχη αγάπη στον Κύριο Ιησού Χριστό. Η πίστη στην ορθοδοξία ήταν η κινητήριος δύναμη που τους παρακινούσε να πολεμήσουν για   την ελευθερία της πατρίδος. Δεν προδίδουμε τον Χριστό ,δεν αλλαξοπιστούμε, έλεγαν. Πολεμούμε για την Ελευθερία της Ελλάδος.

        Επικρατεί μια σύγχυση. Πολλοί συγχέουμε δυο έννοιες: Νεομάρτυρες και Εθνομάρτυρες. Δικαιολογημένα γιατί και οι δυο ομάδες ανθρώπων αγωνίστηκαν για την Ορθοδοξία και για την Λευτεριά του Ελληνικού γένους. Οι Νεομάρτυρες πρώτη προτεραιότητα είχαν να δοξάσουν τον Κύριο Ιησού Χριστό τον λυτρωτή σωμάτων και ψυχών. Οι εθνομάρτυρες στόχευαν στην ελευθερία του ελληνικού γένους και λάτρευαν τον αληθινό Θεό και ήσαν πιστοί και καλοί χριστιανοί. Πολλοί ήσαν συγχρόνως και νεομάρτυρες και εθνομάρτυρες π.χ. ο πατροΚοσμάς ο Αιτωλός ή και ο Άγιος Μελέτιος Κίτρους. Σήμερα όμως υπό τον όρο «Νεομάρτυρες» χαρακτηρίζονται τα πιστά ἐκεῖνα μέλη τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, τά ὁποῖα ἀπό τόν 12ο αἰώνα και κυρίως μετά τήν ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως (1453) καί ἑξῆς ὑπέστησαν βασανιστήρια καί ὀδυνηρό θάνατο, ἀπό τούς κατακτητές Ὀθωμανούς καί ἀπό τούς λατίνους ἐνωρίτερον, ἐπειδή ὁμολόγησαν τήν ὀρθόδοξο χριστιανική πίστη τους στόν Σωτῆρα Χριστό, ἔμειναν κλόνητοι σ’αὐτήν τήν ὁμολογία ἕως τέλους καί ἀρνήθηκαν νά ἀλλαξοπιστήσουν. Η Αγία Εκκλησία μας ονομάζει Νεομάρτυρες τους μαρτυρήσαντες κατά την διάρκεια της τουρκοκρατίας έως και την μικρασιατική καταστροφή. Ἡ καθιέρωση του όρου «Νεομάρτυς» ὀφείλεται κυρίως στόν Ἅγιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη, ὁ ὁποῖος στό ἔργο του «Νέον Μαρτυρολόγιον» ἔθεσε ὡς χρονικό ὅριο τό ἔτος 1453, ἀπό τό ὁποῖο ἐφεξῆς οἱ ἅγιοι πού ἔδωσαν μαρτυρικῶς τήν ζωήν τους ὑπέρ τῆς πίστεως τοῦ Χριστοῦ ὀνομάζονται «Νεομάρτυρες».1

Η εποχή είναι δύσκολη για το ελληνικό γένος και για την ορθοδοξία. Ο κατακτητής είναι όχι μόνο αλλόθρησκος μα και βάρβαρος. Θεωρεί τους χριστιανούς  «απίστους»  και πρέπει να τους καταστήσει πιστούς στο κοράνι!! Αυτό του επιτάσσει η θρησκεία του και μάλιστα προβλέπει και αυστηρές ποινές για κείνους που δεν συμμορφώνονται. Μη ξεχνάμε το ορθόδοξο ελληνικό γένος είναι και σκλαβωμένο και «όλα τα σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά» κατά τον εθνικό ποιητή. Ο κάθε τούρκος είχε δικαίωμα ζωής και θανάτου σε κάθε «άπιστο».

        Οι αφορμές, για τις οποίες οι Νεομάρτυρες βρίσκονταν μπροστά στον πειρασμό του αν θα αποδεχθούν τη μουσουλμανική πίστη ή αν θα επιλέξουν τα φρικτά βασανιστήρια και τον θάνατο είναι πολλές και ποικίλες: από την απλή φιλονικία μεταξύ χριστιανού και μουσουλμάνου, την ανάγνωση της μουσουλμανικής ομολογίας πίστεως, ακόμα και για σκοπούς εκμάθησης της τουρκικής γλώσσας, μέχρι την αποστασία από τον μουσουλμανισμό, τη συμμετοχή σε επαναστατική ενέργεια κλπ. Τον χριστιανό που τον βάρυνε μια από τις παραπάνω κατηγορίες, υπαρκτές ή ανύπαρκτες, για να σωθεί ένας τρόπος υπήρχε: να αρνηθεί την πίστη του, τον Χριστό, και να ασπασθεί τον ισλαμισμό. Η άρνηση του εξιλασμού σήμαινε φοβερός θάνατος, αφού προηγηθούν πολλά και φρικτά βασανιστήρια. Δίκες, εικονικές με ψευδομάρτυρες, υποσχέσεις, απειλές, φυλακίσεις, βασανιστήρια και πάλι δίκες και πάλι βασανιστήρια. Αν ο μάρτυς επέμενε να διακηρύσσει την πίστη την ορθόδοξη στον Χριστό, τότε ακολουθούσε ο μαρτυρικός θάνατος με κάθε τρόπο. Η φαντασία των μωαμεθανών δούλευε και επινοούσε διάφορα μαρτύρια. Κόψιμο μελών του σώματος, της γλώσσας, γδάρσιμο, το κρέμασμα ανάποδα με το κεφάλι προς τα κάτω και η φωτιά να καίει δυνατά κλπ. Δεν ήταν ξένον προς τις συνήθειές των να βάζουν πυρακτωμένα σίδερα ως στεφάνι στην κεφαλή του μάρτυρα χριστιανού. Συνηθισμένο μέσο ήταν η αφαίρεση οδόντων ή το κόψιμο του στήθους των γυναικών. Συνοπτικά θα μπορούσαμε να πούμε οι τρόποι εξόντωσης των μαρτύρων ήταν α) διαπόμπευση και μετά εκτέλεση, β) ραβδισμός μέχρι θανάτου, γ) απαγχονισμός, δ) αποκεφαλισμός, ε) κατατεμαχισμός, στ) αργή σφαγή, σούβλισμα και περιστροφή στην πυρά ή κάψιμο στη φωτιά .

        Τον ακριβή αριθμό των Νεομαρτύρων δεν τον γνωρίζουμε και οι λόγοι είναι ευνόητοι λόγω των συνθηκών που επικρατούσαν. Κάποιες πληροφορίες τους αριθμούν σε χίλιους. Η γνώμη μου είναι ότι είναι ένα νέφος αγνώστου αριθμού για μας τους ανθρώπους. Ο Θεός τους γνωρίζει και αυτό έχει σημασία. Εκείνο που είναι βέβαιο είναι τούτο‧ ήσαν και γυναίκες και άνδρες, κληρικοί κάθε βαθμού αλλά και λαϊκοί μορφωμένοι και αγράμματοι και κάθε επαγγέλματος. Έχουν καταγραφεί έμποροι, βοσκοί, μοναχοί, μητροπολίτες, αρχιερείς, χρυσοχόοι, γιατροί, γεωργοί  ράπτες, παντοπώληδες, ναύτες, λεβητοποιοί κλπ. Οι ηλικίες των Νεομαρτύρων ποικίλουν‧ υπάρχουν παιδιά, νέοι, νέες, μεσήλικες, γέροντες και γερόντισσες. Ήσαν άνθρωποι κάθε φύλου, ηλικίας και επαγγέλματος, όσων η καρδιά ήτο πλημμυρισμένη από θείο έρωτα προς τον νυμφίο Χριστό και ποθούσε μια άλλη ζωή, την όντως Zωή, και τη λευτεριά του υπόδουλου ελληνικού γένους. Μη ξεχνάμε τους λόγους του γέρου του Μοριά: «για του Χριστού την πίστη την Αγία και της πατρίδος την Ελευθερία πήραμε τα όπλα».

        Τους Νεομάρτυρας μπορούμε να τους χωρίσουμε σε 4 ομάδες. Η 1η ομάδα περιλαμβάνει τους μάρτυρας εκείνους οι οποίοι αυτοβούλως προσέρχονταν και ομολογούσαν στις αρχές την ορθόδοξη πίστη των. Η 2η ομάδα περιλαμβάνει εκείνους τους μάρτυρες, οι οποίοι όντες χριστιανοί, για πολλούς και διαφόρους λόγους (επιπολαιότητα φόβο κλπ) απαρνήθηκαν τον Κύριο, αλλά μετά διαπιστώνοντας το τεράστιο λάθος τους επέστρεφαν στην Ορθοδοξία και μαρτυρούσαν υπέρ του Κυρίου, έχυναν το αίμα τους για χάρη του Χριστού. Η 3η ομάδα συμπεριλαμβάνει τους μάρτυρες που συνελήφθησαν με αφορμή κάποια επαναστατική ενέργεια, τους ζητήθηκε να αρνηθούν τον Χριστό για να γλιτώσουν τη ζωή τους και εκείνοι δεν το έκαναν. Παραδείγματα αυτής της ομάδας έχουμε τον Άγιο ισαπόστολο Κοσμά τον Αιτωλό, τον Οικουμενικό Πατριάρχη Γρηγόριον τον Ε’, τον άγιο Σεραφείμ Φαναρίου κ.α. Ὁ μαρτυρικός τους θάνατος δεν στηριζόταν σε αποδεδειγμένη ένοχη πολιτική πράξη, αλλά κυρίως στην άρνησή τους να αλλαξοπιστήσουν και να τουρκέψουν. Τέλος, υπάρχουν και οι Νεομάρτυρες οι εξ Αγαρηνών ως οι άγιοι Κωνσταντίνος εκ Καπούης, Αχμέτ κ.λπ. Η προσέλευση στην Ορθοδοξία Μωαμεθανών ήταν επικίνδυνη ενέργεια και για τους χριστιανούς που βοηθούσαν την προσέλευση αλλά και για τους ίδιους τους αλλαξοπιστήσαντες.

  Ὁ Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης δίδει σαφή εξήγηση για ποιούς λόγους ο Θεός θέλησε να υπάρξουν και να θυσιαστούν οι Νεομάρτυρες: Πρῶτον «Διά νά εἶναι ἀνακαινισμός ὅλης τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, δεύτερον, διά νά μένουν ἀναπολόγητοι ἐν ἡμέρᾳ τῆς κρίσεως οἱ ἀλλόπιστοι, τρίτον, διά νά εἶναι δόξα μέν καί καύχημα τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, ἔλεγχος δέ καί καταισχύνη τῶν ἑτεροδόξων, τέταρτον, διά νά εἶναι παράδειγμα ὑπομονῆς εἰς ὅλους τούς χριστιανούς ὅπου τυραννοῦνται ὑποκάτω εἰς τόν βαρύν ζυγόν τῆς αἰχμαλωσίας, πέμπτον δέ καί τελευταῖον, διά νά εἶναι θάρρος καί παρακίνησις εἰς τό νά μιμηθοῦν διά τοῦ ἔργου τό μαρτυρικόν τους τέλος καί ὅλοι μέν οἱ χριστιανοί οἱ κατά περίστασιν εἰς τό μαρτυρῆσαι ἀναγκαζόμενοι, ἐξαιρέτως δέ καί μάλιστα ὅσοι ἔφθασαν νά ἀρνηθοῦν πρότερον τήν ὀρθόδοξον πίστιν»2 Επεδίωκαν οι αγαρηνοί για να αλλαξοπιστήσουν οι χριστιανοί και στη συνέχεια, πίστευαν ότι, εύκολα θα ξεχνούσαν την ελληνική λαλιά και ιστορία. Σύντομα θα γινόντουσαν τούρκοι. Γνωστή η συνταγή και για τις μέρες μας. Ο ελληνισμός και η ορθοδοξία συμπορεύονται αιώνες τώρα. Αν καταστρέψουμε τις ορθόδοξες ρίζες μαραίνεται και ξεραίνεται το δένδρο του ελληνικού γένους και εις το πυρ βάλεται.

        Ξεχωριστή σημασία για τη μελέτη του εξεταζομένου θέματος έχει και η από τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη συντεθείσα και ενταχθείσα στο Νέο Μαρτυρολόγιο «Ἀκολουθία πάντων τῶν νεοφανῶν Μαρτύρων τῶν μετά τήν ἅλωσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως μαρτυρησάντων, ὧν τινες οἱ ὀνομαστότεροι ἐνταῦθα περιέχονται, καί ὅτε τις βούλεται τήν μνήμην τούτων ἐπιτελείτω. Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ἀποκαλεῖ τούς νέους Χριστομάρτυρες «ἀγγέλους, ποταμούς, ἰατρούς, πύργους τῆς εὐσεβείας, φύλακας τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, μυρίπνοα ἄνθη καί ρόδα τοῦ παραδείσου, προστάτας, βοηθούς, σωτῆρας κοινούς πάντων τῶν ὀρθοδόξων». Νεομάρτυρες έχομεν και σήμερον σ’ ολόκληρον τον κόσμον, ένεκα κυρίως του ακραίου ισλαμικού φονταμενταλισμού, που με βαρβαρότητα επιτίθεται και πάλιν εναντίον της αγίας χριστιανικής πίστεώς μας. Στο εγγύς επίσης, ιστορικό παρελθόν, άθεα και αντίθεα συστήματα και ιδεολογίες, κυρίως στις χώρες του λεγομένου υπαρκτού σοσιαλισμού και αλλαχού, έβαλαν με σφοδρότητα εναντίον της αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας, πλουτίζοντας το νοητό ουράνιο στερέωμα με νέους μάρτυρες, οι οποίοι υπέστησαν πολυώδυνα βάσανα, εξορίες, ατιμώσεις, εξευτελισμούς και πικρό θάνατον για χάριν του Χριστού και του Ευαγγελίου Του.3

        Όσα και αν γράψει κανείς θα είναι λίγα για αυτούς τους Αγίους Νεομάρτυρας της Πίστης και της πατρίδας. Οι περισσότεροι μας είναι άγνωστοι. Δεν πειράζει, τους γνωρίζει ο Θεός και εισακούει τις πρεσβείες τους όπως και όλων των άλλων Αγίων Του. Οι παραδόσεις πολλά έχουν διασώσει για τη ζωή και τα μαρτύρια για αυτά τα άνθη του χειμώνα, κατά τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη. Οι πιστοί και ευλαβείς χριστιανοί κτίζουν ναούς αφιερωμένους στη μνήμη τους, όπως έπραξε η ιερά μητρόπολις Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος εις τις εγκαταστάσεις των νέων κατασκηνώσεων που δημιουργεί.

        Ο καθένας εορτάζει την ημέρα του μαρτυρίου του και η μνήμη όλων των Νεομαρτύρων τιμάται τη δεύτερη Κυριακή μετά την Κυριακή  των Αγίων Πάντων, κάθε έτος.

Ήχος γ΄. Θείας πίστεως

Νέοι μάρτυρες, παλαιάν πλάνην, καταστρέψαντες, ύψωσαν πίστιν, των ορθοδόξων και στερρώς ηγωνίσθησαν‧ την γαρ ανόμων θρησκείαν  ελέγξαντες, εν παρρησία Χριστόν  ανεκήρυξαν, Θεόν  τέλειον. Και νυν απαύστως πρεσβεύουσι, δωρήσασθαι ημίν  το μέγα έλεος.

Ήχος πλ. α΄  Τον συνάναρχον λόγον

Της Τριάδος την δόξαν ανακηρύττοντες, των Χριστιανών τας καρδίας χαράν πληρώνετε, και της Άγαρ την φυλήν αισχύνην λείπετε, Νεομάρτυρες κλεινοί η δόξα των ορθοδόξων, μη παύσητε του πρεσβεύειν, υπέρ των εκτελούντων την ιεράν ημών πανήγυριν.

1,2,3: Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

Μυργιώτης  Παναγιώτης
Μαθηματικός 

Καθημερινά μιλᾶμε πολύ καί μέσα στά λόγια μας, ἴσως νά κρύβεται ἡ κατάκριση, ἡ καταλαλιά καί ἡ ἐξουθένωση

Καθημερινά μιλάμε πολύ και μέσα στα λόγια μας, ίσως να κρύβεται η κατάκριση, η καταλαλιά και η εξουθένωση:

▪︎Καταλαλιά είναι να διαδίδεις με λόγια τις αμαρτίες και τα σφάλματα του πλησίον.

•Κατάκριση είναι να κατηγορείς τον ίδιο τον άνθρωπο, λέγοντας ότι αυτός είναι ψεύτης, ανήθικος κ.α.

▪︎Εξουθένωση είναι όχι μόνον να κατακρίνεις κάποιον, αλλά να τον εκμηδενίζεις και να τον αποστρέφεσαι.

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2022/05/blog-post_774.html

hristospanagia.gr

Η έννοια της «πρωτιάς»

Η πρωτιά, το να είναι κανείς πρώτος, είναι ένα όνειρο που τροφοδοτεί γενιές ανθρώπων. Από τους αρχαίους αθλητές της Ολυμπίας, μέχρι τους σύγχρονους επιστήμονες που ανακαλύπτουν νέους κόσμους, και τους καλλιτέχνες που συγκλονίζουν με το έργο τους, το να φτάσει κανείς στην κορυφή μοιάζει με απόδειξη δύναμης, ταλέντου και επιμονής. Όμως, πίσω από το στεφάνι της νίκης ή το βραβείο της διάκρισης, συχνά κρύβεται μια άλλη πραγματικότητα: η αγωνία, η μοναξιά, η υπερένταση, ακόμα και η απώλεια ισορροπίας.

Είναι άραγε ο στόχος της πρωτιάς από μόνος του υγιής; Ή μήπως αποτελεί μια παγίδα που εκτρέφει τον εγωισμό και στενεύει το βλέμμα μας;

Η κορυφή δεν είναι πάντα τόπος θριάμβου, αλλά τόπος ευθύνης και σιωπής

Η σκιά της επιτυχίας

Οι αθλητές που κυνήγησαν την κορυφή πολλές φορές κατέφυγαν σε επικίνδυνες μεθόδους: εξαντλητικές προπονήσεις, φαρμακοδιέγερση, ακόμα και σωματικές θυσίες που άφησαν ανεπούλωτα τραύματα για το υπόλοιπο της ζωής τους. Οι καλλιτέχνες που διεκδίκησαν το «πρώτο» όνομα συχνά βρέθηκαν σε μια άσωτη ζωή, με υπερβολές που τους κατέστρεψαν. Οι επιστήμονες που έφτασαν πρώτοι σε μια μεγάλη ανακάλυψη, πολλές φορές απομονώθηκαν κοινωνικά, ζώντας μέσα σε εργαστήρια, χωρίς δεξιότητες να μοιραστούν την ίδια τη ζωή.

Δεν είναι τυχαίο πως αρκετοί από αυτούς, ενώ τους θυμόμαστε για την πρωτιά τους, δεν ήταν απαραίτητα ευτυχισμένοι. Η κορυφή συχνά είναι ένα σημείο μοναχικό, όπου η χαρά της επιτυχίας συνυπάρχει με την πικρία των απωλειών.

Ο εγωισμός του «πρώτου»

Η επιδίωξη της πρωτιάς μπορεί να δημιουργήσει και ένα πνεύμα υπερηφάνειας. Ο άνθρωπος που συνηθίζει να είναι πρώτος, τείνει να βλέπει τους άλλους ως ανταγωνιστές και όχι ως συντρόφους ζωής. Αυτό το φρόνημα μπορεί να επεκταθεί σε όλες τις πτυχές: στην οικογένεια, στις φιλίες, στην εργασία. Ένας τέτοιος άνθρωπος συχνά δυσκολεύεται να μοιραστεί, να συνεργαστεί, να δείξει ταπεινότητα. Κι έτσι, η νίκη του μετατρέπεται σε ήττα στις βαθύτερες σχέσεις της ζωής.

Οι γονείς και η ευθύνη τους

Πολλές φορές, οι γονείς που βλέπουν στο παιδί τους ένα ταλέντο, αισθάνονται την επιθυμία να το «σπρώξουν» προς την πρωτιά. Θέλουν να καμαρώσουν το παιδί τους ως πρωταθλητή, καλλιτέχνη, επιστήμονα που διακρίνεται. Όμως, αν αυτό γίνει εις βάρος της γενικότερης καλλιέργειας, της πνευματικότητας, της ισορροπίας και της χαράς, τότε η πρωτιά κινδυνεύει να μετατραπεί σε φορτίο. Το παιδί μπορεί να μεγαλώσει με την αίσθηση ότι η αξία του μετριέται μόνο με το αν είναι «πρώτο». Και αυτή είναι μια σκληρή, άδικη συνθήκη για έναν άνθρωπο.

Η καλλιέργεια του ταλέντου χωρίς πρωτιά

Ωστόσο, η μη επιδίωξη της πρωτιάς δεν σημαίνει ότι περιφρονούμε το ταλέντο που μας έχει δοθεί. Το να καλλιεργούμε το χάρισμά μας με συνέπεια, μελετημένα και με πάθος μπορεί να είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, σημαντικό από το να είμαστε πρώτοι. Η αληθινή τιμή του ταλέντου βρίσκεται στην πλήρη ανάπτυξή του και στη χρήση του με σεβασμό προς τον εαυτό μας και τους άλλους. Έτσι, η καλλιέργεια γίνεται πράξη ευγνωμοσύνης και υπευθυνότητας, χωρίς να χρειάζεται η θυσία της ψυχικής ισορροπίας ή της χαράς της ζωής.

Το μέτρο της αληθινής επιτυχίας

Ίσως λοιπόν η αληθινή επιτυχία να μη βρίσκεται στην πρωτιά, αλλά στην πορεία. Στην καλλιέργεια του χαρακτήρα, στη χαρά της δημιουργίας, στη δυνατότητα να συμβάλει κανείς στο κοινό καλό χωρίς να μετράει συνεχώς αν είναι πρώτος ή δεύτερος. Το κίνητρο να γίνουμε καλύτεροι, χωρίς απαραίτητα να είμαστε «οι καλύτεροι», είναι ίσως πιο υγιές και πιο γόνιμο.

Η πρωτιά μπορεί να είναι ένας όμορφος καρπός, αρκεί να μη γίνει το μοναδικό δέντρο που μας τρέφει. Γιατί στο τέλος, αυτό που θα μετρήσει δεν είναι αν ήμασταν πρώτοι, αλλά αν ζήσαμε με αλήθεια, αγάπη και ισορροπία.

Σκέψεις της Άλλης Όψεως

alopsis.gr