Ποιούς πολεμά περισσότερο ο διάβολος; Πως αντιστεκόμαστε;

Όλους τους ανθρώπους τους πολεμάει ο διάβολος, γιατί όλους θέλει να τους κολάσει.

Αλλά περισσότερο πολεμάει τους ενάρετους, αυτούς που αγωνίζονται με πόθο «τον καλό αγώνα της πίστεως» (βλ. Α΄ Τιμ. ς΄ 12), αυτούς που έχουν καρπούς πνευματικούς.

Όπως τα παιδιά πετούν πέτρες στις καρυδιές που έχουν καρύδια, έτσι και ο διάβολος πετροβολάει αυτούς που έχουν καρπούς πνευματικούς. Κι όπως ο κλέφτης πηγαίνει να κλέψει εκεί όπου υπάρχουν θησαυροί υλικοί, έτσι κι ο διάβολος πηγαίνει να κλέψει εκεί όπου υπάρχουν θησαυροί πνευματικοί.

Ο ιερός Χρυσόστομος σημειώνει ότι «ο κλέπτης ουκ έρχεται όπου καλάμη, και χόρτος, και ξύλον αλλ’ όπου κείται χρυσός, ή άργυρος, ή μαργαρίτης». Δεν πηγαίνει να συλήσει αχυροκαλύβες ή ξύλινες παράγκες. Διότι εκεί δεν υπάρχουν πράγματα αξίας. Πηγαίνει στα πλουσιόσπιτα, που έχουν χρήματα πολλά, ασημικά, χρυσαφικά ή άλλα πράγματα μεγάλης αξίας. Πηγαίνει στις τράπεζες και τις χρηματαποστολές, εκεί που θα γεμίσει σάκο ολόκληρο. Έτσι κι ο διάβολος «ουκ εισέρχεται όπου πόρνος, ή βέβηλος, ή άρπαξ, ή πλεονέκτης» (ΕΠΕ 33, 406).

Δεν πηγαίνει να πολεμήσει ανήθικους ή βέβηλους ή άρπαγες ή πλεονέκτες. Αυτούς τους έχει δεμένους με το πάθος και τους ξεγελάει ευκολότερα. Περισσότερη δουλειά έχει να κάνει, όταν πηγαίνει να πολεμήσει αγωνιστές μοναχούς, που βαδίζουν με συνέπεια την οδό του αγιασμού, ή συνειδητοποιημένους χριστιανούς που αγωνίζονται με πόθο. 

Σε άλλη ομιλία του ο χρυσορρήμων Πατήρ παρατηρεί ότι οι πειρατές δεν επιτίθενται στα πλοία που μεταφέρουν άμμο, διότι η άμμος είναι φθηνό υλικό και τόσο βαρύ, που κανείς δεν κάνει τον κόπο να τη μεταφέρει στην πλάτη. Οι πειρατές επιτίθενται στα πλοία που μεταφέρουν αμύθητους θησαυρούς ή εμπορεύματα μεγάλης αξίας.

Έτσι κι ο διάβολος επιτίθεται στους πιστούς που έχουν αρετή και αγιότητα (Ομιλία εις τον Ιώβ). Από την Αγία Γραφή πληροφορούμαστε ότι ο διάβολος έβαλε τα λαγωνικά του και κυνηγούσε να σκοτώσει τον πύρινο προφήτη Ηλία!

Έκλεισε στη φυλακή και αποκεφάλισε τον κήρυκα της μετανοίας, τον τίμιο Πρόδρομο!

Έριξε τα πεπυρωμένα βέλη του στον σώφρονα και πάγκαλο Ιωσήφ, που ήταν διαμάντι πνευματικό, τύπος του Χριστού!

Πολέμησε τον πολύαθλο Ιώβ, που ήταν ακέραιος άνθρωπος, δίκαιος, θεοφοβούμενος και έφευγε μακριά από κάθε κακό και πονηρό πράγμα!

Είναι τόσο αδίστακτος πειραστής, που πήγε να πειράξει στην έρημο ακόμη και τον Κύριό μας!

Πώς επιτίθεται στις δικές μας ζωές;

Τα ίδια κάνει και στον καθένα από μας ο μισάνθρωπος!
Αν βλέπει ότι βαδίζουμε στην ευθεία οδό των εντολών του Θεού, προσπαθεί να μας κάνει να παρεκκλίνουμε!
Αν βλέπει ότι δίνουμε μαρτυρία για τον Χριστό, επιχειρεί να μας φιμώσει.
Αν βλέπει ότι κάνουμε το καλό, παρεμβάλλει εμπόδια για να μας ανακόψει.
Αν βλέπει ότι προσευχόμαστε με θέρμη, φέρνει χασμουρητό και υπνηλία, για να σταματήσουμε να προσευχόμαστε.

Παρακολουθεί πώς λατρεύουμε τον άγιο Θεό! Αν βλέπει ότι η σκέψη μας φεύγει πολύ μακριά ή γεμίζει από τον θόρυβο των βιοτικών φροντίδων, μένει πολύ ευχαριστημένος ο διάβολος. Αν όμως συμμετέχουμε συνειδητά στη θεία Λατρεία, αρχίζει να μας πολεμάει. Μας φέρνει αναμνήσεις από τα παιδικά μας χρόνια, εργασίες που αφήσαμε σε εκκρεμότητα, επείγοντα τηλεφωνήματα που έπρεπε να κάνουμε και δεν τα κάναμε, και τα όμοια. Κι αν δεν τα καταφέρει να στρέψει αλλού τα ενδιαφέροντά μας, καλεί και άλλους δαίμονες να τον βοηθήσουν.

Παρακολουθεί πώς μελετούμε το ιερό Ευαγγέλιο! Εάν βλέπει ότι δεν προσηλώνεται η σκέψη μας στα νοήματα του θείου λόγου, δεν ανησυχεί ιδιαίτερα ο διάβολος. Γιατί γνωρίζει ότι αυτά που διαβάζουμε, μετά από λίγη ώρα θα τα ξεχάσουμε. Αν όμως είμαστε αγαθή γη που με λαχτάρα ακούμε τον λόγο του Θεού, που με ευλάβεια τον μελετούμε ημέρα και νύχτα, που τον κρύβουμε σαν θησαυρό βαθιά στην καρδιά μας και τον έχουμε οδηγό στη ζωή μας, κάνει τα αδύνατα δυνατά για να διακόψουμε τη μελέτη του θείου λόγου και να ασχοληθούμε με κάτι άλλο. 

Από τα όσα γράφονται εννοούμε πόσο πανούργος εχθρός είναι ο αντίδικος, πόσο απατηλά στρατηγήματα επινοεί για να μας πλανήσει, με πόσο μεγάλη μανία εργάζεται το καταχθόνιο έργο του και με τι τέχνη αρπάζει κάθε ευκαιρία που παρουσιάζεται, για να μας υποσκελίσει! Να μην τον φοβόμαστε.

Αλλά οι πιστοί χριστιανοί να μην τον φοβόμαστε, διότι «μείζων εστίν ο εν ημίν ή ο εν τω κόσμω» (Α΄ Ιω. δ΄ 4).
Να μάθουμε να διακρίνουμε τις παγίδες του και να λαμβάνουμε εγκαίρως τα μέτρα μας, «ίνα μη πλεονεκτηθώμεν υπό του σατανά ού γαρ αυτού τα νοήματα αγνοούμεν», γράφει ο θείος Απόστολος Παύλος (Β΄ Κορ. β΄ 11).

Κι ακόμη να ταπεινοφρονούμε, διότι την ταπείνωση δεν την αντέχει ο διάβολος. Μόλις ταπεινωθούμε, φεύγει από κοντά μας.
Τέλος, να μην υποχωρούμε από την έπαλξή μας, όση κι αν είναι η πολεμική που ασκεί εναντίον μας ο σατανάς. «Αοκνος ψυχή εξήγειρε καθ’ εαυτής δαίμονας. Πληθυνθέντων δε πολέμων, επληθύνθησαν στέφανοι», γράφει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος.

Ο αγωνιστής του καλού αγώνα εξεγείρει εναντίον του τους δαίμονες. Αλλά όσο πιο πολύ αυτοί τον πολεμούν, τόσο περισσότερο τον δοξάζει ο αγωνοθέτης Κύριος!

archangelosmichail.gr

Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ του Έσσεξ: "Ἂν ὁ χριστιανικός κόσμος κατατεμαχίζεται, αὐτό γίνεται ἐπειδή οἱ χριστιανοί δέν τηροῦν τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου"

«Ἂν ὑπῆρχε Ἀγάπη, ὅλος ὁ χριστιανικὸς κόσμος θὰ ἦταν ἕνα πράγμα, κατ’ εἰκόνα τῆς ἑνότητος τῆς Ἁγίας Τριάδος. 

Ἂν ὁ χριστιανικὸς κόσμος κατατεμαχίζεται, αὐτὸ γίνεται ἐπειδὴ οἱ χριστιανοὶ δὲν τηροῦν τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου.

Ἀπὸ τότε ποὺ ἄρχισαν οἱ παγκόσμιες κινήσεις τῶν χριστιανῶν, τόσοι διάλογοι, τόσες διανοητικὲς προσπάθειες ἀπὸ κάθε πλευρά, γιὰ νὰ πείσουν ὅτι ἡ καθεμιὰ κατέχει τὸ καλύτερο, δὲν ἔφεραν κανένα ἀποτέλεσμα στὸν αἰῶνα μας».

Απόσπασμα

(“Οἰκοδομώντας τὸν ναό τοῦ Θεοῦ μέσα μας και στοὺς αδερφούς μας”, Τόμος Γ΄, Έκδ. Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας)

(πηγή ψηφ. κειμένου)

alopsis.gr

Γέροντας Ευστράτιος Γκολοβάνσκι. Μνησικακία, φθόνος, υποκρισία.

Η μνησικακία είναι ένα ολέθριο πάθος – δηλητήριο της ψυχής και σαράκι του νου, διαρκή αμαρτία και άυπνη παρανομία το ονομάζει ο όσιος Ιωάννης της Κλίμακος. Το πάθος αυτό συντηρεί στη μνήμη μας το κακό που μας έκανε, πραγματικά ή φανταστικά, κάποιος συνάνθρωπός μας και μας παρακινεί σε εκδίκηση. Ο μνησίκακος, όπως επισημαίνει ο Σολομών, οδηγείται στον πνευματικό θάνατο, γιατί είναι παραβάτης του θείου νόμου, του νόμου της αγάπης (Παροιμ. 12:28· 21:24).

Η μνησικακία, λένε οι πατέρες, γεννιέται από την οργή, κι αυτή πάλι από τον εγωισμό και το μίσος. Γι’ αυτό, όποιος αποκτάει ταπείνωση και αγάπη, απαλλάσσεται από την οργή· και όποιος απαλλάσσεται από την οργή, θανατώνει τη μνησικακία. Και πρέπει όλοι να τη θανατώσουμε, αν ζει μέσα μας, αλλιώς δεν θα βρούμε έλεος από τον Θεό. Γιατί λέει ο σοφός Σειράχ:

«Αυτός που εκδικείται, θα δοκιμάσει την εκδίκηση του Κυρίου, που θα του καταλογίσει αυστηρά τις αμαρτίες του. Συγχώρησε τον πλησίον σου για ό,τι κακό σου έκανε, και τότε, όταν προσευχηθείς, οι αμαρτίες σου θα συγχωρηθούν.

» Άνθρωπος κρατάει οργή εναντίον ανθρώπου, και ζητάει από τον Κύριο συγχώρηση; Για έναν όμοιό του άνθρωπο δεν έχει έλεος, και ζητάει από τον Θεό έλεος για τις δικές του αμαρτίες; Αυτός, μολονότι άνθρωπος, μνησικακεί· ποιος θα του συγχωρήσει τις δικές του αμαρτίες;

» Συλλογίσου τα στερνά σου και πάψε να νιώθεις έχθρα. Σκέψου τη φθορά και το θάνατο και τήρησε τις εντολές. Αν θυμάσαι τις εντολές, δεν θα κρατάς κακία εναντίον του συνανθρώπου σου» (Σοφ. Σειρ. 28:1-7).

+++

Απ’ όλα τα πάθη το πιο επικίνδυνο είναι ο φθόνος, γιατί εναντιώνεται άμεσα στην αλήθεια και την αρετή. «Από το φθόνο του διαβόλου μπήκε ο θάνατος στον κόσμο» (Σοφ. Σολ. 2:24)

Φθόνος είναι η λύπη για την πρόοδο ή τα αγαθά του πλησίον, καθώς και, αντίστροφα, η χαρά για τις συμφορές ή τα κακά του πλησίον. Ο φθόνος φωλιάζει μυστικά και αδιόρατα στις υπερήφανες ψυχές και από εκεί συνηθίζει να γεννάει πολλά άλλα πάθη: το μίσος, την καταλαλιά και την κατάκριση, τη χαιρεκακία, την κατάθλιψη. Γι’ αυτό μια ψυχή υποδουλωμένη στο φθόνο, από «σκεύος πολύτιμο, αγιασμένο και χρήσιμο», όπως θα την ήθελε ο Πλαστουργός της, μεταβάλλεται γρήγορα σε σκεύος ακάθαρτο (Β’ Τιμ. 2:20, 21).

+++

Η υποκρισία είναι μεγάλη αμαρτία επειδή ο υποκριτής, όπως λέει ο ψαλμωδός, «μιλάει στον πλησίον του ειρηνικά, στην καρδιά του όμως έχει το κακό» (Ψαλμ. 27:3). Χαιρετάει με προσποιητή εγκαρδιότητα, ανοίγει διάπλατα την αγκαλιά του, δίνει άφθονους ασπασμούς, δείχνει προθυμία για εξυπηρέτηση. Αλλά συνάμα τεντώνει το τόξο του, ετοιμάζει «τα βέλη του στη φαρέτρα, για να τα ρίξει στο σκοτάδι, στα κρυφά, ενάντια σ’ εκείνους που έχουν απονήρευτη καρδιά» (Ψαλμ. 10:2).

Γι’ αυτό, όπως είπε κάποιος σοφός, προτιμότερο είναι το σπαθί του εχθρού από τη γλώσσα του υποκριτή. Τον εχθρό μπορείς να τον αποφύγεις. Από την κολακεία του υποκριτή, όμως, ποιος μπορεί ν’ απαλλαγεί εύκολα; Όταν σε φιλάει, τότε και σε προδίνει· όταν σε εξυπηρετεί, τότε και ετοιμάζει την καταστροφή σου· όταν σε παινεύει, τότε και σου καταφέρνει κρυφές πληγές. Δεν είναι, λοιπόν, μεγάλο και σιχαμερό το αμάρτημα της υποκρισίας;

[Από το βιβλίο: Γέροντος Ευστρατίου (Γκολοβάνσκι), “Απαντήσεις σε ερωτήματα χριστιανών”. Ιερά Μονή Παρακλήτου, 2012. Ερωτήσεις 199, 11, 35]

(Πηγή: koinoniaorthodoxias.org)

alopsis.gr 

Μερικές σκέψεις με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς.

Μια νέα σχολική χρονιά έχει αρχίσει. Σε λίγες ώρες το κουδούνι θα ακουστεί σε όλα τα σχολεία για τον αγιασμό μαθητών και εκπαιδευτικών. Καλή σχολική χρονιά για ένα έτος με υγεία και παραγωγικό σε γνώσεις και διαμόρφωση προσωπικοτήτων και χαρακτήρων. Η έναρξη των μαθημάτων των σχολείων σε συνδυασμό με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια των μελλοντικών ηγετών και επιστημόνων της κοινωνίας είναι η αφορμή για τη διατύπωση μερικών σκέψεων. Με λύπη που προκάλεσε μεγάλο προβληματισμό έγινε η διαπίστωση ότι μαθητές με γραπτά (σχεδόν) ανύπαρκτα είναι σήμερα ακαδημαϊκοί πολίτες. 

Θα έχουμε σε λίγα χρόνια πτυχιούχους που περάσανε την πύλη του πανεπιστημίου με μέσο όρο γραπτών πολύ κάτω από την βάση προαγωγής στα σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Με βάση το είκοσι αυτοί γράψανε κάτω του δυο. Πιθανόν να είχαμε παρόμοια συμβάντα και σε προηγούμενες χρονιές. Είναι ο θρίαμβος της λογικής που απορρίπτει την αριστεία και προκρίνει τη λογική της αμάθειας. Αν με αυτόν τον τρόπο κόβουμε το κλαδί του δένδρου πάνω στο οποίο καθόμαστε δεν μας απασχολεί. Μας ενδιαφέρει μόνο να βρούμε χρόνο για να κοιμηθούν και να ερωτευτούν τα παιδιά. Να γίνουμε σήμερα μαθητοπατέρες και για το αύριο ό, τι ήθελε προκύψει...

Η καλύτερη επένδυση για μια κοινωνία που επιθυμεί να πρωταγωνιστήσει στο διεθνές στερέωμα είναι η πραγματική εκπαίδευση και παιδεία. Η πλέον παραγωγική επένδυση είναι η παιδεία. Εκεί επενδύουν οι κοινωνίες που θέλουν να επιβιώσουν και αύριο. Ειδικά στην πατρίδα μας με την ζηλευτή ιστορία της και την επιστημονική παράδοση ας αφήσουμε κατά μέρος τις ιδεοληψίες του παρελθόντος και τον εθνομηδενισμό και ας συναποφασίσουμε να γυρίσουμε με γενναίο φρόνημα την εκπαιδευτική σελίδα.

Να αρχίσουμε με την αλλαγή του σχετικού άρθρου του συντάγματος (όταν σημάνει η ώρα) με 300 ψήφους, που θα επιτρέπει την λειτουργία και μη κρατικών πανεπιστημίων με διεθνείς προδιαγραφές και εγγυήσεις. Μέχρι τότε, να ανακηρύξουμε την αναγκαιότητα της αριστείας ως μοχλό πραγματικής ανάπτυξης και προόδου. Να διαμορφώσουμε ανθρώπους υπεύθυνους που θα αναλαμβάνουν τις ευθύνες των και με σοβαρότητα θα αντιμετωπίζουν το παρόν και πρωτίστως το μέλλον. Να ξέρουν τι θέλουν και τι επιδιώκουν για να μη μπορεί ο κάθε πολιτικός τυχοδιώκτης να υφαρπάζει την ιερά ψήφο του πολίτη και να πράττει τα εντελώς αντίθετα από τα προεκλογικά τάματα και μάλιστα με υπερηφάνεια. Ένα άλλο πρόβλημα (από τα πολλά) που πρέπει να μας απασχολήσει είναι η λεξιπενία (όλοι μας χρησιμοποιούμε λέξεις-κωδικούς για να συνεννοηθούμε) και η αδιαφορία για την ορθογραφία των λέξεων. Π. χ. άλλο πράγμα σημαίνει ο «χήρος» με «η» και άλλο «χοίρος» με «οι».

Επίσης, η έλλειψη - μη τήρηση κανόνων στον γραπτό λόγο, όλων μας, κυρίως, όμως, των νέων: Π.χ. άλλο «κάλλος» και άλλο «καλός». Δηλαδή τονίζουν τυχαία τις λέξεις. Δεν θα αναφερθώ σε άλλα θέματα σχετικά με την εκπαίδευση. Ας μη χαλάσουμε το ¨κλίμα¨ και τη διάθεση της εκπαιδευτικής κοινότητας. Έναρξη σχολικής χρονιάς έχουμε, που συμπίπτει, και ορθώς, με την έναρξη της εκκλησιαστικής χρονιάς. Καλή χρονιά. Καλή πρόοδο.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός 

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης για τη Γιόγκα.

...Άλλη φορά, ενώ ο Γέροντας μιλούσε με κόσμο, τον πλησίασε ένας δάσκαλος της γιόγκα, για να πάρει την ευχή του. Ξαφνικά ο Όσιος άλλαξε· έγινε πολύ αυστηρός και έριξε στον άνθρωπο αυτόν ένα επιτιμητικό βλέμμα. Εκείνος αυτομάτως, σαν να τον χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα, τινάχθηκε λίγα μέτρα πίσω. Κάθισε σε μια άκρη κατακόκκινος και άκουγε τον Γέροντα, ο οποίος άλλαξε κουβέντα και άρχισε να μιλάει για τον ινδουισμό και την γιόγκα. 

Έλεγε ότι όσοι ασχολούνται με αυτά, δίνουν δικαιώματα στον διάβολο, δέχονται δαιμονικές επιδράσεις και καταστρέφονται. Είπε μάλιστα χαρακτηριστικά: «Με την γιόγκα δεν μετεωρίζεται μεν ο νους, αλλά είναι σαν να τον έχει βάλει ο διάβολος στο τραμπολίνο, και μετά τον εκσφενδονίζει».

Αφού τους μίλησε για κανένα τέταρτο, σηκώθηκαν όλοι να πάρουν την ευχή του και να φύγουν. Ο άνθρωπος αυτός έφυγε, χωρίς να τολμήσει να ξαναπλησιάσει τον Όσιο....

Εκ του βιβλίου

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ
Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ" 

impantokratoros.gr

makkavaios.blogspot 

Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης. Η ταπείνωση είναι ασφαλής οδηγός.

Να αγαπάτε ο ένας τον άλλο και να μην πικραίνεσθε λόγω εγωισμού. Η ταπείνωση είναι ασφαλής οδηγός «δεν αφήνει αυτόν που την έχει να προσκρούσει σε υφάλους απροσεξίας και να συντριβεί» αλλά ως οδηγός φωτεινός οδηγεί άπταιστα επί του ασφαλούς. 

Ο εγωισμός είναι το κάκιστο των κακών «αυτός μας δημιουργεί όλα τα σφάλματα, με τους ανυπότακτους λογισμούς. Φοβηθείτε τον και προσπαθείτε να απαλλαγείτε απ' αυτόν, καθώς όσο μένει μέσα μας αχτύπητος, τόσο θα μας πληγώνει με ανάλογους πόνους». 

«Παρακαλώ μην κατακρίνετε ο ένας τον άλλο, διότι είναι πέρα για πέρα εγωισμός». Ας δικαιολογεί ο αδελφός του αδελφού το σφάλμα, κι αυτό είναι μαρτυρία ταπεινώσεως και αγάπης. Αυτός ο αδελφός που το κάνει αυτό θα βρει πολλή τη χάρη του Θεού «εκείνος όμως που κρίνει και σκανδαλίζει τον πλησίον του, πρέπει να γνωρίζει ότι όχι χάρη δε θα βρει, αλλά και αν κάτι έχει θα το χάσει, για να μάθει το μάθημα της ταπείνωσης διά του παθήματος». 

Φοβηθείτε περισσότερο την εσωτερική κατάκριση, αυτή που γίνεται με τους λογισμούς κι αυτό, γιατί δεν έρχεται στο φως με τον προφορικό λόγο, που ενδέχεται να διορθωθεί απ' αυτόν που την ακούει. Προσέξτε, λέω, την ένδοθεν κατάκριση, που ανεπαίσθητα μας ενοχοποιεί θανάσιμα και μας στερεί τη ζωή της θείας χάριτος και μας προσφέρει ως ποτό πικρότατο, την ψυχική νέκρωση. 

Πόσα και πόσα δε μας λένε το ιερό Ευαγγέλιο και οι Πατέρες περί κατακρίσεως. Καλύτερα να πέσει από ψηλά, παρά από τη γλώσσα.

Εύχομαι η αγάπη και η ακατακρισία να βασιλεύουν σε όλες τις εκδηλώσεις μεταξύ σας, ώστε το Άγιο Πνεύμα να αναπαύεται στις ψυχές σας. 

«Πατρικαί Νουθεσίαι» Γέροντος Εφραίμ, Ι.Μ. Φιλοθέου

hellas-orthodoxy.blogspot  

(+) Γέροντας Ἀθανάσιος Μυτιληναίος. Τότε θά σέ ἔλεγα κοινωνικό ἄνθρωπο!

«Όχι, «είσαι κοσμικός άνθρωπος, δεν είσαι κοινωνικός…»

Γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου

«Συνάντησα τήν περασμένη ἑβδομάδα κάποιο νέο, φοιτητή, στό δρόμο, καί ὅταν τοῦ εἶπα νά ἔχει μιά πνευματικότερη ζωή, μοῦ λέγει ὅτι:

«Μά, ἐγώ θέλω νά εἶμαι κοινωνικός ἄνθρωπος»! 

«Ὄχι», τοῦ λέγω, «εἶσαι κοσμικός ἄνθρωπος, δέν εἶσαι κοινωνικός. Πῆγες ποτέ σέ κανένα νοσοκομεῖο, νά δεῖς τούς ἀσθενεῖς; Πῆγες σέ κανένα φτωχό σπίτι, νά δεῖς τί κάνουν ἐκεῖνοι οἱ ἄνθρωποι; Τότε θά σέ ἔλεγα κοινωνικό ἄνθρωπο!». Εἶναι αὐτό πού λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος:

«Τό χαίρειν μετά χαιρόντων καί κλαίειν μετά κλαιόντων», νά χαίρεις μέ αὐτούς πού χαίρονται καί νά κλαῖς μέ αὐτούς πού κλαῖνε. Αὐτός εἶναι ὁ ὁρισμός τοῦ κοινωνικοῦ ἀνθρώπου, ὄχι ποῦ γίνεται χορός νά τρέξεις. Αὐτό δέ λέγεται κοινωνικότητα, αὐτό λέγεται κοσμικότητα. Κοινωνικός ἄνθρωπος εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος συναντιλαμβάνεται τά καρδιοχτύπια, τίς χαρές καί τά κλάματα τῆς κοινωνίας!».

(Τωβίτ, ὁμιλία 16η)/αντιγραφή

proskynitis.blogspot

hristospanagia.gr 

Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος: Για Αυτό Μερικά Παιδιά Δεν Γίνονται Καλοί Άνθρωποι.

Ο Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος λέει το αυτονόητο πως δηλαδή όσον αφορά τη ανατροφή των παιδιών στις περισσότερες των περιπτώσεων, το μήλο κάτω από την μηλιά θα πέσει.

Ακούω πολλές φορές να λένε «Τα παιδιά μας είναι κακά, δεν μας ακούν, είναι άτακτα, βρίζουν” κλπ. Πώς θέλετε,αγαπητοί μου, να γίνουν τα παιδιά σας καλά, όταν εσείς τις Κυριακές και τις γιορτές δεν πηγαίνετε στην Εκκλησία, αλλά πηγαίνετε στα καφενεία, στα οινοπωλεία, στους κινηματογράφους, στα θέατρα και στα γήπεδα, και συζητάτε άκαιρες συζητήσεις και κατηγορείτε και κατακρίνετε τον έναν και τον άλλον, και παίζετε χαρτιά και μεθάτε;

Πώς είναι δυνατόν τα παιδιά σας να γίνουν καλοί άνθρωποι, όταν εσείς οι ίδιοι, πολλές φορές μπροστά στα παιδιά σας θυμώνετε και βρίζετε τα θεία; Όταν αρπάζετε τα ξένα και αδικείτε τους άλλους; Όταν κλέβετε και λέτε ψέματα όταν συκοφαντείτε και επιορκείτε; Όταν έχετε όλο σας το νου και την προσπάθεια στα υλικά πράγματα, ενώ για την ψυχή σας καθόλου δεν φροντίζετε ούτε ένα εξομολογείστε, ούτε να μεταλαμβάνετε, ούτε να προσεύχεστε, ούτε να μελετάτε βιβλία ηθικά και θρησκευτικά;

Βγάλτε το από το νου σας. Είναι αδύνατο να γίνουν τα παιδιά σας καλοί άνθρωποι, αν εσείς οι γονείς δεν τους δώσετε το καλό παράδειγμα. Και αν ποτέ έτυχε από κακούς γονείς να γίνουν καλά παιδιά αυτό είναι σπάνιο. Το καλό δέντρο παράγει καλούς καρπούς, και οι καλοί γονείς κάνουν καλά παιδιά.

Εκτός από το καλό παράδειγμα, έχουν καθήκον οι γονείς να εκπαιδεύουν τα παιδιά τους από την βρεφική τους ακόμη ηλικία. Να τα διδάσκουν τον φόβο του Θεού, να κόβουν τις κακές ορμές τους και τα ελαττώματα, όπου παρουσιάζονται να μην τα κολακεύουν και να μην τα κάνουν τα κακά θελήματα και τις ορέξεις τους. Όπως είναι το απαλό κερί που το πλάθεις όπως θέλεις και δέχεται ότι σφραγίδα του βάλεις, έτσι είναι και το μικρό παιδί- το διαπλάθεις όπως θέλεις. Στο άγραπτο χαρτί ότι γράψεις θα μείνει ανεξάλειπτο. Και το μικρό παιδί ότι μάθει και διδαχτεί από μικρό, αυτό θα έχει ανεξάλειπτο και όταν γεράσει. Στην μικρή και τρυφερή ηλικία δίδαξε, νουθέτησε το παιδί σου να θυμάται την διδασκαλία σου όταν γεράσει.

Σε όποιες πράξεις συνηθίζει κανείς από την παιδική του ηλικία, σε αυτές ευχαριστείτε και όταν γεράσει, είτε καλές είναι είτε κακές. Έτσι λέει ο Άγιος Γρηγόριος. Συνήθισε κάποιος από μικρός στην κλοπή; και όταν μεγαλώσει και γεράσει θα είναι ευχαρίστησή του να κλέβει. Έστω και αν ατιμάζεται και τιμωρείται και εξευτελίζεται, αυτός ευχαριστείται στο κακό. Συνήθισε κάποιος να πίνει από μικρός; και όταν μεγαλώσει και γεράσει θα ευχαριστείται να πίνει και να μεθάει, μολονότι βλέπει ότι η μέθη τον βλάπτει. Το ίδιο και με το κάπνισμα, προτιμάει ο καπνιστής να μην φάει, μόνο να μη στερηθεί το τσιγάρο.

Το ίδιο συμβαίνει και με τις αρετές. Συνήθισε κανείς από μικρός στην Εκκλησία; και όταν γεράσει θα πηγαίνει με ευχαρίστηση. Συνήθισε να προσεύχεται από μικρός, να εξομολογείται, να κοινωνεί, να είναι ελεήμων; στα ίδια αυτά θα ευχαριστείται και όταν ενηλικιωθεί και γεράσει. Μάλιστα η κακία, όταν από μικρός την συνηθίσει κανείς, διπλασιάζεται.

Όταν λοιπόν θέλετε τα παιδιά σας να γίνουν καλοί άνθρωποι, και να ευφρανθείτε με την πρόοδο τους, να τα συνηθίζετε από μικρά στην ευσέβεια. Εάν όμως φροντίζετε μόνο πώς να αφήσετε πλούτη και κληρονομιά στα παιδιά σας, και δεν φροντίζετε για την ανατροφή τους, τότε και σεις είστε δυστυχισμένοι και τα παιδιά σας μια μέρα θα γίνουν δυστυχισμένα και επιβλαβή και στον εαυτό τους και στην κοινωνία.

Ο Λυκούργος, βασιλιάς της Σπάρτης, θέλησε να παρουσιάσει στους συμπολίτες του πρακτικά ότι η καλή ανατροφή μπορεί να κάνει τους ανθρώπους ενάρετους. Για αυτό περίμενε πότε θα γεννήσει μία σκύλα, οπότε πήρε δύο από τα σκυλάκια της, το ένα το συνήθισε να κυνηγά ενώ το άλλο το άφησε ένα γίνει λαίμαργο και τεμπέλικο. Μία μέρα λοιπόν, εκεί που ήταν συγκεντρωμένοι οι Λακεδαιμόνιοι, πρόσταξε και του έφεραν ένα λαγό ζωντανό, ένα αγγείο με φαγητό και τους δύο σκύλους. Ο σκύλος που είχε μάθει να κυνηγά όρμησε αμέσως στον λαγό, ενώ το τεμπελόσκυλο όρμησε στο αγγείο με το φαγητό. Και ενώ οι Λακεδαιμόνιοι θαύμαζαν «Τι θαυμάζετε;” τους λέει- «Οι καλές συνήθειες και ανατροφές, η εκπαίδευση και οι διδασκαλίες μπορούν να πλουτίσουν τους νέους με πολλούς καρπούς αρετής. Βλέπετε τους δύο σκύλους; γεννήθηκαν από μία μητέρα, όμως επειδή εκπαιδεύτηκαν διαφορετικά ο καθένας τους έμαθε να κάνει εκείνο που τον εκπαίδευσαν”.

Οι παλιοί Σπαρτιάτες είχαν τον παρακάτω νόμο από τον βασιλιά τους Λυκούργο, όταν τα παιδιά, οι νέοι διέπρατταν κάποιο έγκλημα, να τιμωρούνται οι γονείς τους, και κάποτε, επειδή δύο νέοι μάλωσαν μέσα στην αγορά και πιάστηκαν στα χέρια, η εξουσία δεν τιμώρησε τους νέους αλλά τους γονείς τους, που δεν τους έδωσαν καλή ανατροφή. Και αυτό είναι το σωστό. Για να βεβαιωθείτε καλύτερα, ακούστε ένα σχετικό παράδειγμα, διαδίδεται οτι μια κοπέλα παρθένος έπεσε στην πορνεία. Ποιος φταίει, η κοπέλα; Όχι.

Περισσότερο φταίει η μητέρα της. Διότι, αν η μητέρα της παρείχε αυστηρή παιδεία από την μικρή της ηλικία, δεν θα γινόταν πόρνη η κόρη. Όταν η κόρη, από μικρή ακόμη, έσκυβε από τα παράθυρα και περιεργαζόταν τους νέους, όταν χωρίς δισταγμό πήγαινε όπου ήθελε και με όποιον ήθελε, όταν έτρεχε στους χορούς και στις διασκεδάσεις, όταν περπατούσε γυμνόστηθη και με γυμνούς βραχίονες, όταν για όλα αυτά η μητέρα της έδινε την άδεια της και αδιαφορούσε εντελώς, η μητέρα είναι η αιτία που η κόρη της έπεσε στην πορνεία.

Όμως εσύ, η μητέρα, ίσως μου πεις «εγώ πολλές φορές συμβούλεψα την κόρη μου, αλλά δεν με άκουσε». Ο Θείος Χρυσόστομος λέει πάνω σε αυτό: «όποιος λυπάται το ραβδί του μισεί τον γιό του, ενώ αυτός που αγαπά, τον εκπαιδεύει με ιδιαίτερη φροντίδα». Δεν σε ακούει η κόρη σου ή ο γιος σου; Έλεγξε, επιτίμησε, παρακάλεσε κάνε αυτό που κάθε φορά χρειάζεται, λέει ο Απόστολος Παύλος.

ΠΑΤΡΙΚΕΣ ΔΙΔΑΧΕΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ - ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ «Ορθόδοξος Κυψέλη” Θεσσαλονίκη

hellas-orthodoxy.blogspot, orthodoxia.online 

Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης. Ποιός εἶναι ὁ φαρδύς δρόμος; Ἡ ξένοιαστη κοσμική ζωή, καί ὅταν περνοῦν οἱ μέρες μας ἄδειες.

….«Ὁ φαρδύς δρόμος ὁδηγεῖ τούς ἀνθρώπους στήν κόλαση. Ποιός εἶναι ὁ φαρδύς δρόμος; Ἡ ξένοιαστη κοσμική ζωή, καί ὅταν περνοῦν οἱ μέρες μας ἄδειες…

Δέν πρέπει νά μᾶς πλανᾶ ὁ διάβολος• καί νά προσπαθήσουμε, κατά τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ μας, νά καθαρίσουμε τό ἔσωθεν τοῦ ποτηρίου πού εἶναι ἡ ψυχή μας, ἡ καρδιά μας, ὁ νοῦς μας. Ἄν τό μέσα τοῦ ποτηρίου, λέει, τό κάνεις, ἄνθρωπε, καθαρό καί τό ἔξωθεν θά εἶναι καθαρό. Ὑποκριτά, μήν κάνεις τό ἔξω, καί τό μέσα τό ἀφήνεις ἀκάθαρτο.

Στά μάτια τοῦ Θεοῦ εἶναι ὅλα φανερά. Τούς ἀνθρώπους θά τούς ξεγελάσουμε, θά δείξουμε ἄλλο πρόσωπο, ἀλλά τά μέσα μας εἶναι γνωστά στό Θεό. Νά φροντίσουμε μέσα μας νά τακτοποιηθοῦμε, ν’ ἀλλάξουμε. Τό χρόνο πού μᾶς ἔδωσε ὁ Θεός νά τόν γεμίσουμε μέ καλά ἔργα, μέ καλές σκέψεις, μέ ἁγνά αἰσθήματα.

Νά μήν καθόμαστε καί ἀσχολούμαστε μέ ἀργολογίες, νά μήν ἀσχολούμαστε μέ συζητήσεις ἄκαιρες καί βλαβερές. Ν’ ἀπαλλάξουμε τή γλώσσα μας ἀπό τό νά κρίνουμε τούς ἀνθρώπους, τόν ἀδελφό μας, τόν πλησίον μας. Ὄχι, ὄχι μήν τό κάνουμε αὐτό. Νά κρίνουμε τόν ἑαυτό μας, νά καταδικάσουμε τόν ἑαυτό μας. Ἄν τόν καταδικάσουμε, θά τόν ἀπαλλάξουμε τῆς καταδίκης του Θεοῦ. Ἄν καταδικάσουμε, θά καταδικαστοῦμε κι ἄν κρίνουμε, θά κριθοῦμε, καί μέ ὅποια μεζούρα μετρήσουμε θά μᾶς μετρήσει ὁ Θεός.

Ἡ κάθε στιγμή πού περνάει δέν ξαναγυρνάει. Ὁ διάβολος μᾶς κερδίζει χρόνο, μᾶς ἀπασχολεῖ μέ πράγματα γήινα καί πρόσκαιρα προκειμένου νά μᾶς κερδίσει τό χρόνο νά μήν τόν ἔχουμε, ὥστε νά μήν προσφέρουμε περισσότερα στό Θεό καί στήν ψυχή μας. Ἄς προσέξουμε ὅσο μποροῦμε νά εἴμαστε ἐν ἐγρηγόρσει, νά γρηγοροῦμε στό μυαλό, στήν καρδιά, νά μήν ἀφήνουμε σκέψεις, νά μήν ἀφήνουμε τήν καρδιά μας νά μολύνεται. [...] Πόσες φορές ἄν θά ἐλέγξουμε τή συνείδησή μας, θά δοῦμε ὅτι δέν προσέχουμε. Ἑπομένως δημιουργοῦμε σκάνδαλο. Αὐτές τίς ἁμαρτίες δέν τίς γνωρίζουμε. Νά τίς ἐξαγορευθοῦμε καί νά σβήσουν.

Γι’ αὐτό θά τά προσέχουμε ὅλα αὐτά τά πράγματα, γιά νά εἴμαστε ἕτοιμοι. Ὁ θάνατος εἶναι φοβερός, δέν εἶναι παιχνίδι. Ἐάν κανείς ἀπό μᾶς ἔχει γνωρίσει λίγο περί θανάτου, ἄν κινδύνεψε ἀπό ἀσθένεια, εἶδε πόσο φοβερό εἶναι. Βλέπετε πῶς δακρύζει ὁ ἄνθρωπος ἤ καί κλαίει καί τρέχουν τά μάτια του κατά τήν ὥρα τήν ἐπιθανάτια; Γιατί κλαίει; Γιατί βλέπει ὅτι ἔρχονται οἱ ἐνάντιες δυνάμεις, ἔρχονται τά δαιμόνια ν’ ἁρπάξουν τήν ψυχή. Κι ἡ ψυχή τρέμει σάν τό φθινοπωρινό φύλλο στόν ἐλάχιστο ἄνεμο.

Λέει τό τροπάριο τῆς νεκρώσιμης ἀκολουθίας: «οἷον ἀγῶνα ἔχει ἡ ψυχή χωριζομένη τοῦ σώματος, πόσα δάκρυα τότε; Πρός τούς ἀγγέλους τά ὄμματα τρέπουσα ἄπρακτα καθικετεύει, πρός τούς ἀνθρώπους τάς χεῖρας ἐκτείνουσα οὐκ ἔχει τόν βοηθοῦντα». Λέει, στρέφει τά μάτια στούς ἀγγέλους δέν παίρνει τίποτα. Γιατί οἱ ἄγγελοι λένε «κατά τά ἔργα σου ἀλληλούια». Θά σέ βοηθήσουμε, ἀλλά ἔπρεπε νά βοηθήσεις κι ἐσύ μέ τά ἔργα σου. Σηκώνει τά χέρια πρός τούς ἀνθρώπους, βοηθῆστε με. Κι ἐκεῖνοι λένε: τί νά σέ βοηθήσουμε, τόν ἑαυτό μας δέν μποροῦμε νά βοηθήσουμε, ἐσένα θά βοηθήσουμε; Καί τότε βάζει μυαλό ὁ κάθε ἄνθρωπος. Τί μπορεῖ ὅμως νά κάνει ἐκείνη τήν ὥρα, ἀφοῦ ξεψυχάει;

Αὐτή τή μελέτη, αὐτή τήν ἀλήθεια, αὐτή τήν πραγματικότητα τήν ὁποία βλέπουμε νά τήν ζεῖ κάθε δικός μας ἄνθρωπος ποὺ φεύγει ἀπό τή ζωή, γιατί δέ μᾶς γίνεται μάθημα νά τακτοποιήσουμε τόν ἑαυτό μας τώρα, ὥστε ὅταν ἔρθει αὐτή ἡ περίπτωση, ἡ ὥρα, νά εἴμαστε ἕτοιμοι; Ναί μέν θά πικραθοῦμε, ὁ θάνατος εἶναι ἀπό φύσεως σκληρός καί πικρός, ἀλλά ὅταν ἡ συνείδηση δέν μᾶς καταμαρτυρεῖ, βάλσαμο ἔρχεται στήν ψυχή. Ἡ ψυχή ἐλπίζει, τῆς γίνεται μία αἴσθηση ὅτι κάτι θά γίνει.

Γι’ αὐτό λοιπόν, πρίν ἔρθει αὐτή ἡ φοβερή ὥρα, πρίν ἔρθει αὐτή ἡ πρώτη κρίση τῆς ψυχῆς ἀπό τή μεγάλη κρίση τῆς Δευτέρας Παρουσίας, ἄς ἑτοιμαστοῦμε, ἄς προσέξουμε, ἄς βιαστοῦμε τώρα, ὄχι αὔριο καί μεθαύριο. Ἀπό σήμερα, ἀπ’ αὐτή τή στιγμή, μέσα στήν ψυχή μας μετάνοια κι ἐπιστροφή στό Θεό. Κι ὅταν ὁ Θεός δεῖ αὐτή τήν καλή διάθεση ἀπό μέρους μας, θά μᾶς βοηθήσει. Καί αὐτή τή μικρή διάθεση θά τήν κάνει μεγάλη, ὥστε νά ἐπιτελεστεῖ αὐτή ἡ μεγάλη σωτηρία τῶν ψυχῶν μας»….

Απόσπασμα

agiazoni.gr, paraklisi.blogspot 

Άγιος Πορφύριος Ο Καυσοκαλυβίτης. Ἡ γνήσια ἐκκλησιαστική ζωή τῶν Πράξεων, πρέπει νά ἀποτελέσει τὀ πρότυπο καί τῶν σημερινῶν ἐκκλησιαστικῶν κοινοτήτων - ἐνοριῶν.

Ο χριστιανός, που ζεί για τον εαυτό του δεν είναι χριστιανός, διότι δεν ζεί εκκλησιαστικά.

Ο αληθινά χριστιανός ζεί για τον Θεό και για τον συνάνθρωπο, μιμούμενος τους χριστιανούς της πρώτης Εκκλησίας.

Τότε είναι, που ζούμε κατά το πρότυπο των πρώτων χριστιανών, όταν ζούμε «κοινοβιακά» (κοινό θέλημα, κοινή ουσία, κοινή περιουσία, «άπαντα κοινά»)

Η γνήσια εκκλησιαστική ζωή των Πράξεων, πρέπει να αποτελέσει το πρότυπο και των σημερινών εκκλησιαστικών κοινοτήτων-ενοριών.

Τότε, στα πρώτα 200 χρόνια του Χριστιανισμού, η εκκλησιαστική κοινότητα λειτουργούσε ως ένα μεγάλο Κοινόβιο. Αυτή η αρχέγονη τέλεια εκκλησιαστική χριστιανική ζωή (η εν Χριστώ ενότης και κοινότης) διασώθηκε μέχρι σήμερα στα ορθόδοξα Μοναστήρια-Κοινόβια.

Ο τρόπος ζωής των μοναστικών ενοριών, (δηλαδή των Κοινοβιακών Μοναστηριών) θα πρέπει να γίνει το πρότυπο για τις σημερινές κοσμικές ενορίες (τις εκκλησιαστικές κοινότητες που λειτουργούν μέσα στον κόσμο)

—————

«Η θεραπεία της ψυχής κατά τον Γέροντα Πορφύριο».Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτη

hristospanagia.gr 

Άγιος Διονύσιος Αρεοπαγίτης.

Ζούσε ως Χριστιανός πριν γνωρίσει τον Χριστό.Σε κύκλους προοδευτικών, δήθεν, ανθρώπων και εγγραμμάτων λέγεται ότι η γνώση διώχνει την χριστιανική πίστη. Ο εγγράμματος αντιλαμβάνεται το λάθος της Ορθοδοξίας. Σφάλμα τεράστιο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο  σφάλμα από αυτό. Οι μεγάλοι επιστήμονες με καθαρή καρδιά και προαίρεση ασπάζονται την Αλήθεια της Ορθόδοξης Διδασκαλίας. 

Εν τάχει αναφέρομε τον Ιερό Χρυσόστομο, Μέγα Βασίλειο και τον Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη. Στο παρόν κείμενο με τις μικρές μου δυνάμεις θα προσπαθήσω να σκιαγραφήσω τον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη. Ο Διονύσιος γεννήθηκε στην Αθήνα περί το 10 μ. Χ. από οικογένεια επιφανή και έλαβε μεγάλη μόρφωση. Η Αθήνα ήταν ξακουστή για την σοφία των κατοίκων της. Ο Διονύσιος ήταν ειδωλολάτρης, με καλή καρδιά  και αγαθή προδιάθεση. Ζούσε ως Χριστιανός πριν γνωρίσει τον Χριστό. Για την μεγάλη μόρφωση που είχε και τη δικαιοσύνη που τον διέκρινε ορίστηκε μέλος του Αρείου Πάγου. Ήταν ένας από τους εννέα βουλευτές. Ζούσε ως Χριστιανός πριν γνωρίσει τον Χριστό. Το 33 μ.Χ. βρίσκεται στην Ηλιούπολη της Αιγύπτου για ανώτερες σπουδές. Μια μέρα, ενώ ήταν μεσημέρι, βλέπει τον ήλιο να χάνει το φως του και η γη να σείεται από ισχυρό σεισμό. Εκείνη την στιγμή ο Σωτήρας μας Χριστός σταυρωνότανε από τους άνομους Ιουδαίους και η φύση δεν μπορούσε να βλέπει τον δημιουργό της πάνω στον Σταυρό απαθής.

Ο ευσεβής Διονύσιος αναφώνησε: «Ή θεός τις πάσχει, ή το παν απόλλυται»! Σημείωσε στο ημερολόγιό του την ημερομηνία, ημέρα και ώρα που έγιναν τα συμβάντα. Χαράχτηκαν στην μνήμη του και τον απασχολούσαν. Αφού τελείωσε τις σπουδές του γύρισε στην Αθήνα και ανέλαβε στη θέση του Αρεοπαγίτη απονέμοντας δικαιοσύνη. Το 49 μ.Χ. ήλθε στην Αθήνα ο φλογερός Απόστολος Παύλος για να κηρύξει την νέα θρησκεία, την Αλήθεια του Χριστού. Έτρεξαν να τον ακούσουν πολλοί άνθρωποι και φιλόσοφοι της εποχής και ο Διονύσιος. Σε ομιλία του ο Παύλος ανέπτυξε για τον «Άγνωστο Θεό» τον οποίο πιστεύουν χωρίς να τον γνωρίζουν. 

Είπε, λοιπόν, ο απόστολος:
«Ω, άνδρες Αθηναίοι, εγνώρισα ότι είσθε θεοσεβέστεροι και ευλαβέστεροι από τους άλλους ανθρώπους, διότι διερχόμενος από ταύτην την πόλιν σας, και βλέπων τα σεβάσματά σας, εύρον βωμόν, εις τον οποίον δεν έχετε κανένα είδωλον, αλλ’ έχετε αναγράψει επ’ αυτού ΤΩ ΑΓΝΩΣΤΩ ΘΕΩ. Αυτόν λοιπόν τον αληθή Θεόν, τον οποίον αγνοούντες ευσεβείσθε, εκείνον κηρύττω και αυτόν σας αναγγέλλω, ότι αυτός όλον τον κόσμον εποίησεν, ορατόν  τε και αόρατον. Ο αληθής ούτος Θεός είναι ανενδεής και δεν χρειάζεται τίποτε από ημάς, αλλ αυτός μας δίδει την πνοήν και την ζωήν και όλα όσα χρειαζόμεθα, ως ελεήμων και εύσπλαγχνος, αυτόν όθεν τον όντως αληθή Θεόν έχω πόθον να σας καταστήσω γνωστόν, να τον εννοήσετε και να τον εύρητε ψηλαφώντες, αν και δεν είναι μακράν από ημάς, αλλά, καθώς είπεν και κάποιος εκ των ημετέρων φιλοσόφων «εν αυτώ ζώμεν» (Πράξ. Ιζ΄,28) και δι αυτού κινούμεθα και εις αυτόν ευρισκόμεθα. Λοιπόν επειδή είμεθα γένους του Θεού, δεν είναι πρέπον να νομίζωμεν τον χρυσόν και τον άργυρον και πάσαν άλλην ύλην, ότι είναι όμοια του Θεού, αλλά, ας μετανοήσωμεν δια τα εξ αγνοίας ημών ανομήματα, ίνα και ο Θεός συγχωρήσει ημάς ως συμπαθέστατος».

Ο λόγος του Παύλου άφησε άφωνους τους φιλοσόφους . Μόνο ο Διονύσιος εκάλεσε τον Παύλο στο σπίτι του, όπου ο απόστολος του μίλησε για την Θεία οικονομία, την γέννηση, την διδασκαλία, και την Σταύρωση, την Ανάστασή Του και την Ανάληψή Του στους ουρανούς. Διαπίστωσε ο Διονύσιος από το ημερολόγιό του ότι τα θαυμαστά γεγονότα έγιναν την ώρα της Σταυρώσεως του Κυρίου. Αμέσως ζήτησε να βαπτιστεί αυτός και η οικογένειά του. Από τον λόγο του Παύλου αρνήθηκε τα είδωλα η Δάμαρις. Μετά την βάπτιση του Διονυσίου αρκετοί πίστευσαν στον Χριστό. Ο Απόστολος Παύλος χειροτόνησε τότε επίσκοπο των Αθηνών τον θείον και θαυμαστόν Ιερόθεον , ο οποίος δίδαξε τον Διονύσιον και άλλα απόκρυφα και θεία Μυστήρια, τα οποία είχε διδαχθεί από τον Παύλο.

Διάδοχος του Ιεροθέου χειροτονήθηκε ο Άγιος Διονύσιος και αξιώθηκε της Θείας Χάριτος και δια τούτο φιλοσοφεί και λογογραφεί «Περί Ουρανίου Ιεραρχίας των Υπερκοσμίων Αγγέλλων», «Περί Καταφατικής και Αποφατικής Θεολογίας», «Περί Εκκλησιαστικής Ιεραρχίας», «Περί Θείων Ονομάτων» και έτσι άφησε πλούσια ιερή γραπτή παρακαταθήκη. «Εξ αιτίας της μεγάλης αγάπης που είχε προς τον Σωτήρα ημών Χριστό, όταν πληροφορήθηκε ότι η Παναγία ήταν ζωντανή πήγε να επισκεφθεί την αειπάρθενο Δέσποινα. Βλέποντας την θεία μορφή Αυτής και θαυμάσιον ωραιότητα και τους Αγγέλλους να την φυλάττουν και ακούσας εκείνα τα ουράνια λόγια  ομολόγησε ότι και το είδος και οι χαρακτήρες της εμαρτύρουν Θεού Μητέραν κατά αλήθειαν», γράφει ο συναξαριστής.

Αφού παρέμεινε αρκετές ημέρες, χάρηκε την παρουσία Της και ωφεληθείς τα μέγιστα αναχώρησε για κήρυγμα αποστολικό σε διάφορες πόλεις και χώρες. Επιστρέφει στην Αθήνα και συνεχίζει την διαποίμανση του ποιμνίου του. Όταν η Κυρία Θεοτόκος εκοιμήθη παρέστη στην κηδεία Της και ο Άγιος Διονύσιος, αρπαγείς υπό νεφέλης όπως οι Απόστολοι και άλλοι Ιεράρχες. Κατά τους τελευταίους χρόνους του αυτοκράτορα Νέρωνα πήγε στη Ρώμη να αποχαιρετήσει τον διδάσκαλόν του Παύλο και ήταν παρών στην αποκεφάλιση του Παύλου. Επιστρέφει στην Αθήνα. Ξαναπηγαίνει στη Ρώμη εξαπλώνοντας το κήρυγμα της ευσεβείας.

Εκεί συναντήθηκε με τον Άγιο Κλήμεντα , τον επίσκοπο της Ρώμης, και κατά παρακίνηση εκείνου μεταβαίνει στην Γαλλία. Στο Παρίσι έκτισε εκκλησία μικρά και ευκτήριο οίκο. Εκεί δίδασκε και επιτελούσε πολλά θαύματα. Πολλοί άνθρωποι ασπάζονται τον Χριστιανισμό. Ο αποστάτης δαίμονας βλέποντας να μειώνεται ο αριθμός των ειδωλολατρών παρακίνησε κάποιους να κατηγορήσουν τον Διονύσιο στον βασιλέα Δομετιανό. Ο βασιλέας θύμωσε και διέταξε να προσαγάγουν τον Άγιο ενώπιόν του. Με λόγια προσπαθεί να πείσει τον Άγιο να απαρνηθεί τον Χριστό και να λατρεύσει τα είδωλα, άκουσε από το στόμα του γενναίου Διονυσίου:
«Μεγάλην σας αγνωσία είναι, κατά αλήθειαν, να προσκυνείτε λίθους και ξύλα και άλλας ύλας αναισθήτους, και να λέγετε ότι ήσαν θεοί οι πόρνοι και φονείς και φιλήδονοι, οίτινες έκαναν τόσας αισχρουργίας, ώστε αισχύνομαι να τας αναφέρω, δια να μη μολύνω τα χείλη μου».

Μετά από αυτήν την απάντηση ο βασιλιάς διέταξε τον αποκεφαλισμό των τριών Αγίων‧ του Διονυσίου και των μαθητών του Ρουστικού και Ελευθερίου. 

Τιμάται η μνήμη των την 3η Οκτωβρίου κάθε έτους.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός  

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης. Ποια πνευματικά βιβλία βοηθούν περισσότερο.

….«–Γέροντα, ποια πνευματικά βιβλία βοηθούν περισσότερο;

–Πολύ ωφελούν τα διάφορα πατερικά βιβλία, που στις μέρες μας, δόξα τω Θεώ, κυκλοφορούν κατά χιλιάδες. Σε αυτά βρίσκει κανείς ό,τι ποθεί , ό,τι του χρειάζεται. Είναι γνήσια πνευματική τροφή και οδηγούν με ασφάλεια στον πνευματικό δρόμο. Για να βοηθηθούν όμως πρέπει να διαβάζονται με ταπείνωση και προσευχή. Τα πατερικά κείμενα μοιάζουν με αξονικές τομογραφίες, γιατί όπως σε εκείνες φωτογραφίζεται η σωματική κατάσταση του ανθρώπου, έτσι και σε αυτά φωτογραφίζεται η πνευματική του κατάσταση. Κάθε πρόταση των πατερικών κειμένων δεν  κρύβει ένα αλλά πολλά νοήματα, και ο καθένας τα καταλαβαίνει ανάλογα με την πνευματική του κατάσταση. Καλό είναι να διαβάζη κανείς κείμενο και όχι μετάφραση. Επειδή ο μεταφραστής ερμηνεύει το πρωτότυπο ανάλογα με την δική του πνευματικότητα. Πάντως, για να κατανοήση κανείς τους Πατέρες, πρέπει να σφίξη τον εαυτό του, να συγκεντρώση τον νου του  και να ζη πνευματικά, γιατί το πνεύμα των Πατέρων γίνεται αντιληπτό μόνο με το πνεύμα.

Ειδικά οι Ασκητικοί Λόγοι του Αββά Ισαάκ βοηθούν πολύ αλλά χρειάζονται να τους μελετάη λίγο - λίγο , για να αφομειώνη την τροφή. Ο Ευεργετινός είναι ευεργεσία μεγάλη γιατί μπορούμε να γνωρίσουμε όλο το Πνεύμα των Αγίων Πατέρων. Βοηθάει, γιατί περιγράφει τους αγώνες των Πατέρων για όλα τα πάθη με την σειρά, και η ψυχή γνωρίζει πως εκείνοι δούλεψαν και βοηθιέται. Τα Συναξάρια πάλι είναι αγιασμένη ιστορία, για αυτό πολύ βοηθούν – ιδίως τα παιδιά –, αλλά να μην τα διαβάζουμε σαν ιστορίες.

Δεν χρειάζεται να έχουμε γνώση πολλή, για να αποκτήσουμε ευλάβεια. Εάν τα λίγα που ξέρουμε τα συλλογιζόμαστε, θα κεντηθεί η καρδιά. Ένας από ένα τροπάριο τινάζεται στον αέρα, και άλλος τα ξέρει απέξω και δεν νοιώθει τίποτε, γιατί κινείται έξω από την πραγματικότητα. Διαβάζετε λοιπόν Πατέρες, έστω μια ή δυο γραμμές την ημέρα. Είναι βιταμίνες πολύ δυναμωτικές»….

Απόσπασμα

Από το βιβλίο “ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ”
ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Β΄

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
“ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ”
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 20, 2016 ΑΠΟ ΤΟΝ/ΤΗΝ A.X.T.

antexoume.wordpress

Συμβιβασμένοι μέ τούς πολιτικούς.

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Πάντα προκαλοῦν οἱ πολιτικοί τῆς πατρίδας μας μὲ διάφορους νόμους ποὺ ψηφίζουν καὶ ἔρχονται σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καὶ εἰδικότερα τὴ χριστιανικὴ ἠθική. Καὶ εἶναι πολλοὶ οἱ ἀντιχριστιανικοὶ νόμοι ποὺ ἰσχύουν καὶ αὐτοὶ ποὺ πρόκειται νὰ προωθηθοῦν γιὰ νὰ ὁλοκληρωθεῖ ἡ πνευματικὴ ὑποβάθμιση τοῦ λαοῦ. Οἱ ἐθνοπατέρες θεωροῦν ἐκσυγχρονισμὸ καὶ πρόοδο τὴν «ἀπελευθέρωση» ἀπὸ τοὺς ἠθικοὺς κανόνες, οἱ ὁποῖοι κρατοῦν – κατὰ τὸν παραλογισμό τους – σὲ καθυστέρηση τὸ λαὸ καὶ τὸν ὁδηγοῦν πολλοὺς αἰῶνες πίσω, ὅταν πυκνὸ ἦταν τὸ σκοτάδι κλπ. Νομίζουν ὅτι ἡ ἁμαρτωλὴ ζωὴ φέρνει τὴν εὐτυχία στὸν ἄνθρωπο, ἐνῷ δὲν ἀνησυχοῦν γιὰ τὴν ἐξαθλίωση τοῦ λαοῦ, γιὰ τὴν ἐγκληματικότητα καὶ τὴν παρακμή. Δυστυχῶς, οἱ πολιτικοὶ πιὰ δὲν εἶναι παραδείγματα πρὸς μίμηση, ἀλλὰ παραδείγματα πρὸς ἀποφυγὴ καὶ ἄξια περιφρόνησης.

Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἐπιλέγουν νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὰ κοινὰ δὲν τηροῦν οὔτε τοὺς στοιχειώδεις κανόνες τῆς εὐπρέπειας καὶ τῆς εὐγένειας. Καὶ οἱ ἄνδρες καὶ οἱ γυναῖκες ἔχουν ἔξαλλη ἐνδυμασία, ἀγνοοῦν τὴν ἐθιμοτυπία, προκαλοῦν μὲ τὴ συμπεριφορά τους, ἀλληλοκρίνονται καὶ ἀλληλοσυκοφαντοῦνται, λείπει παντελῶς ἡ ντροπή, ἀλλὰ καὶ ὁ σεβάσμος στὰ ἱερὰ καὶ ὅσια τῆς πατρίδας μας. Στὸ «ναὸ τῆς δημοκρατίας» τὸ ἐπίπεδο τῶν ὁμιλητῶν εἶναι πολὺ χαμηλὸ καὶ συχνὰ ἀποκαρδιωτικό. Μιλοῦν γιὰ τὴν προστασία τῶν δικαιωμάτων τῶν πολιτῶν καὶ πολλὰ κραυγαλέα ἁμαρτήματα χαρακτηρίζονται διὰ νόμου «δικαιώματα» καὶ ἀπαγορεύεται κάθε ἐπικριτικὸς λόγος γι’ αὐτά. Ὅποιος τὰ ἀρνεῖται μπορεῖ νά ὁδηγηθεῖ στὴ δικαιοσύνη, γιατί δὲν εἶναι νομοταγής!

Ἀπέναντι σ’ αὐτὴ τὴν θλιβερὴ κατάσταση ἡ ὑπεύθυνη διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας σιωπᾶ. Καμιὰ δυναμικὴ καὶ σταθερὴ ἀντίδραση. Καὶ ὅταν ἀποφασίσει νὰ διαφοροποιηθεῖ, περιορίζεται σὲ κάποιον ψίθυρο, ποὺ δὲν φθάνει οὔτε στοὺς πολιτικοὺς οὔτε στὸν πιστὸ λαό, ὁ ὁποῖος ἀνησυχεῖ γιὰ τὴν κατρακύλα τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας.

Στὴν πλειονότητά τους οἱ μητροπολίτες εἶναι μετριοπαθεῖς καὶ διστακτικοὶ ἀπέναντι στοὺς πολιτικούς. Προτιμοῦν τὸν ἁμαρτωλὸ συμβιβασμὸ καὶ συμπλέουν μὲ τοὺς πολιτικούς. Ὑποτίθεται ὅτι ἔχουν διαφορετικοὺς δρόμους καὶ προορισμούς, ἀλλὰ τοὺς βλέπουμε νὰ ἀκολουθοῦν τοὺς πολιτικοὺς μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ ἀποκτήσουν μερικὰ ψιχία ὑλικῶν ἀγαθῶν! Δὲν ἔχουν τὴν ἀνάλογη πνευματικὴ εὐαισθησία, γιὰ νὰ ὑψώσουν τὴ φωνὴ τους κατὰ τῶν πολιτικῶν καὶ νὰ τηρήσουν τακτικὴ ἀντίστασης στὴν ἀρχὴ καὶ μετὰ ἐπίθεσης. Καὶ νὰ μὴ ξεχνοῦν ὅτι οἱ πολιτικοὶ εἶναι ἐφήμεροι ἄρχοντες, ἐνῷ οἱ ἴδιοι εἶναι ἰσόβιοι! Τὸ καθῆκον τους εἶναι νὰ τονίζουν στοὺς ὑπευθύνους τῆς πολιτείας τὸ λόγο τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου, ποὺ εἶναι ἰδιαίτερα χρήσιμος στὴν ἐποχή μας: «Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ κάνει τὴν πόλη ἰσχυρότερη καὶ στερεά. Γιατί αὐτὸ εἶναι γι’ αὐτὴ θεμέλιο, αὐτὸ εἶναι δύναμη, αὐτὸ τὴν κάνει ἀδούλωτη, καὶ ὄχι ἡ ἀνθρώπινη συμμαχία καὶ βοήθεια, οὔτε ἡ δύναμη τῶν ὅπλων, οὔτε οἱ πύργοι καὶ τὰ τείχη. Ἀλλὰ τί; Ὁ Θεὸς τὴ συγκρατεῖ καὶ τὴν κάνει ἰσχυρή. Αὐτό, λοιπόν, πρὸ πάντων θὰ ἔπρεπε νὰ τοὺς διδάσκει».

Εφημερίδα Ορθόδοξος Τύπος

aktines.blogspot.com

hristospanagia.gr 

Κλῆρος καί ἐκκοσμίκευση.

ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

«Ὁ Ἱερέας εἶναι ὁ ἀγγελιοφόρος, ὁ κήρυκας τοῦ θείου νόμου. Οἱ ἄνθρω­ποι ἀπό αὐτόν ζητοῦν νά μάθουν τόν θεῖον νόμον» (Μαλ. 2:7).

Ἄν ὁ Ἱερέας δέν μιλήσει γιά ἁμαρτία, γιά μετάνοια, γιά σωτηρία, ποιός θά μιλήσει; Ἄν δέν μιλήσει γιά τό Χριστό, γιά τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν Του, ποιός θά μιλήσει; Ἄν δέν μιλήσει γιά πνευματικό ἀγώνα, γιά ἐγκράτεια, γιά νηστεία, γιά προσευχή, ποιός θά μιλήσει;

Ἡ ἐκκοσμίκευση, λοιπόν, τοῦ Ἱερέα δέν περιορίζεται μόνο στή «μοντέρνα» ἐξωτερική του ἐμφάνιση, ἡ ὁποία «ἀναγγέλει τά περί αὐτοῦ» (Σειράχ 19, 30), ἀλλά καί στό πῶς ἐργάζεται ὡς Ἱερέας, ὡς μεσίτης τοῦ Θεοῦ ἐπί τῆς γῆς, ἀλλά καί τοῦ ἀνθρώπου ἐν οὐρανοῖς.

Ὅταν οἱ Δώδεκα Ἀπόστολοι εἶδαν, πώς ἡ μέριμνά τους γιά τούς φτωχούς, λειτουργοῦσε εἰς βάρος τῆς κυρίας τους ἀποστολῆς, εἶπαν:
«Δέν εἶναι σωστό ἐμεῖς νά ἀφήσουμε τό κήρυγμα τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καί νά ἀσχολούμαστε μέ διανομές τροφίμων» (Πρ. 6:2).

Φαντασθεῖτε τούς Δώδεκα Ἀποστόλους νά ἀσχολοῦντο (μόνο) μέ τίς διανομές τροφίμων! Φαντασθεῖτε τούς Ἱερεῖς καί Ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας μας νά ἀσχολοῦνται (μόνο) μέ τέτοια πράγματα! 1Ἐκκοσμίκευση! Ἀπαγοήτευση!

Ὁ ΣΤ’ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καθαιρεῖ τούς Ἱερεῖς, πού ἀναλαμβάνουν ὑποχρεώσεις, ἄσχετες μέ τό ἔργο τῆς Ἱερωσύνης. Τό ἐπαναλαμβάνει καί ὁ ΠΑ΄ (Ἁγίων Ἀποστόλων), παραθέτοντας καί τό λόγο τοῦ Κυρίου, « οὐδείς γάρ δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν, κατά τήν Κυριακήν παρακέλευσιν» (Μτ. 6:24). Δηλαδή, ὁ Ἱερέας θά πρέπει νά εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου ἀφιερωμένος στή σωτηρία τοῦ λαοῦ.

Ὁ καλός γιατρός δέν ἀφήνει τούς ἀσθενεῖς του, γιά νά ἀσχοληθεῖ μέ ἄλλα πράγματα, ὅσα καλά καί ἄν εἶναι αὐτά, ἀλλά τ’ ἀφήνει ὅλα στήν ἄκρη, καί ἀφοσιώνεται στή θεραπεία τῶν ἀσθενῶν του. Ἄν αὐτό ἰσχύει γιά τό γιατρό, πού ἔχει νά κάνει μέ τή θεραπεία τῶν θνητῶν σωμάτων, πόσο μᾶλλον, ἰσχύει γιά τόν Ἱερέα, πού ἔχει νά κάνει μέ τή θεραπεία τῶν ἀθανάτων ψυχῶν!

Ὁ Θεός ἔλεγε γιά τούς Ἱερεῖς, πού ἐγκατέλειπαν (πνευματικῶς) τό ποίμνιο: «Ἀλίμονο σέ Σᾶς, ὦ ποιμένες, πού ἀσχολεῖστε μέ μάταιες ὑποθέσεις, καί ἐγκαταλείψατε τό ποίμνιο!» (Ζαχ.11:17).

Μπορεῖ νά ἦταν μέ τό ποίμνιο, νά συζητοῦσαν μαζί του, νά συνέτρωγαν, νά συνεργάζονταν σέ ποικίλα θέματα, ἀλλά μέχρι ἐκεῖ! Τίποτε τό πνευματικό! «Θά σᾶς κόψω τό χέρι μέ μαχαίρι, καί θά σᾶς βγάλω τό δεξί μάτι» (Ζαχ.11:17), τούς ἔλεγε, ἀπειλοῦσε (!) ὁ ἀγαθός Θεός!

«Σύ, ὡς λαϊκός (λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος) φροντίζεις γιά τά θέματά σου. Ἄν τά τακτοποιήσεις καλῶς, δέν ἔχεις καμία εὐθύνη γιά τούς ἄλλους (πού δέν τά τακτοποίησαν καλῶς). Ὅμως, ὁ Ἱερέας, ἄν τακτοποιήσει καλῶς τά προσωπικά του θέματα, καί δέν φροντίσει ἐπιμελῶς (!) γιά τούς ἄλλους, θά ἀπέλθει εἰς τήν γέενναν τοῦ πυρός!».2

Στίς μέρες μας ὑπάρχει τέτοια παρανόηση, ὥστε καλός κληρικός θεωρεῖται αὐτός πού ἀσχολεῖται μέ ἔργα κοινωνικά κ.λ.π., δηλαδή ἄσχετα μέ τήν ἱερή ἀποστολή τῆς Ἱερωσύνης του!

Καί μέ τή «φόρα», πού πήραμε θά φθάσουμε στό σημεῖο νά λέμε ὅτι καλός κληρικός εἶναι αὐτός πού φροντίζει τά σκυλάκια..!

1 [1] Ὁ Ὅσιος Παϊσιος ὁ Ἁγιορείτης ἔλεγε (1979) σέ μιά παρέα Ἱερέων καί ὑποψηφίων Ἱερέων: «Ἄν ὁ Μ. Βασίλειος ζοῦσε στήν ἐποχή μας, δέν θά ἔκανε τή Βασιλειάδα, γιατί ἤδη ὑπάρχει πρόνοια ἀπό τό Κράτος. Στήν ἐποχή μας οἱ Ἱερεῖς θά πρέπει νά ἀφοσιώνονται στή νηστεία καί στήν προσευχή, γιά τή σωτηρία τοῦ ποιμνίου τους».

2 Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὁμιλία 86,4 εἰς τό κατά Ἰωάννη. P.G. 59: 471

poimin.gr

Εκ του ιστολόγιου:

Χωρίς καμία διάθεση διόρθωσης, της μεταφράσεως που κάνει ο σεβάσμιος Αρχιμ. Βασίλειος Μπακογιάννης, για την περίπτωση ανάγκης καλύτερης κατανοήσεως του εδάφιου Ζαχ.11:17 γίνεται η παρακάτω παράθεση:

Ζαχ. 11,17: ὦ οἱ ποιμαίνοντες τὰ μάταια καὶ οἱ καταλελοιπότες τὰ πρόβατα· μάχαιρα ἐπὶ τοὺς βραχίονας αὐτοῦ καὶ ἐπὶ τὸν ὀφθαλμὸν τὸν δεξιὸν αὐτοῦ· ὁ βραχίων αὐτοῦ ξηραινόμενος ξηρανθήσεται, καὶ ὁ ὀφθαλμὸς ὁ δεξιὸς αὐτοῦ ἐκτυφλούμενος ἐκτυφλωθήσεται.

Ζαχ. 11,17 - Μετάφραση: Ω, οι ανίκανοι και ιδιοτελείς ποιμένες, οι οποίοι έχετε εγκαταλείψει τα πρόβατα· μαχαίρι, οργή και τιμωρία παρά Θεού θα πέση εις τα ανίκανα χέρια του κακού ποιμένος και στο δεξί του μάτι· το χέρι του θα ξηρανθή ολότελα και το δεξί του μάτι θα τυφλωθή εντελώς.

imgap.gr

Οσίου Βαρσανουφίου. Πώς να μιλάς στους άλλους για τον Θεό και πότε…

Οσίου Βαρσανουφίου

Ερώτηση.  
Όταν μιλώ σε κάποιον για τον βίο των πατέρων και για τις απαντήσεις αυτών, μεγαλοφρονεί η καρδιά μου. Πες μου λοιπόν, πως θα μιλήσω με ταπεινοφροσύνη; και σε ποιόν πρέπει να τα λέγω αυτά, και με ποιό σκοπό;

Απόκριση:
Όταν μιλάς για τον βίο των πατέρων και για τις απαντήσεις αυτών, οφείλεις να κατακρίνεις τον εαυτό σου λέγοντας: Αλλοίμονο σε μένα, πως αναφέρω τις αρετές των πατέρων και τίποτε δεν απόκτησα από αυτές, ούτε έφθασα σε προκοπή. Και κάθομαι και διηγούμαι σε άλλους για να ωφεληθούν, μήπως κάποτε πραγματοποιηθεί σε μένα εκείνο που λέχθηκε από τον Απόστολο «εσύ που διδάσκεις άλλον, δε διδάσκεις τον εαυτό σου;».

Όταν λές αυτά, καυτηριάζεται η καρδιά σου και βρίσκεσαι να μιλάς με ταπείνωση. Πρέπει όμως να προσέχεις σε ποιόν μιλάς. Αν γνωρίζεις ότι θέλει να ωφεληθεί, τότε μίλησε, αν όχι, δεν υπάρχει ανάγκη της ομιλίας (διότι έχει γραφεί, «μακάριος είναι εκείνος που μιλά σ’ αυτιά ανθρώπων που ακούουν»), μήπως ποτέ βρεθείς να παρέχεις τα άγια στους σκύλους και να ρίχνεις τα μαργαριτάρια μπροστά στους χοίρους.

Είθε ο Κύριος να σε συνετίσει, αδελφέ, ώστε να μη πλανηθείς από τον δρόμο της ταπεινώσεως.

(Βαρσανουφίου Έργα, ΕΠΕ, Φιλοκαλία, τομ. 18Γ, σελ.297)

simeiakairwn.wordpress.com

Πηγή: synaxipalaiochoriou.blogspot