Πῶς ὁ ἀξιωματικός βεβαιώθηκε γιά τήν ὕπαρξη τοῦ διαβόλου. Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς.

Ο γέροντας Αμβρόσιος απ’ τήν Όπτινα ρώτησε έναν επισκέπτη, εάν πιστεύει ότι υπάρχει ο διάβολος. Κι όταν πήρε θετική απάντηση, αφηγήθηκε τό εξής περιστατικό: «Βλέπετε, κάποιοι αρνούνται αυτή τήν πίστη καί θεωρούν ότι ο διάβολος δεν είναι τίποτα άλλο από προσωποποίηση των παθών μας. Τέτοιες σκέψεις μας βάζει ο ίδιος ο εχθρός τής ανθρωπότητας γιά να τόν αρνούνται οι άνθρωποι οπότε αυτός να δρά πιό ελεύθερα πάνω τους. Όμως πιθανόν νά διαβάσατε στην εφημερίδα, πώς σέ κάποια σπίτια συμβαίνουν παράξενα πράγματα: πετούν αντικείμενα από μόνα τους, ακούγονται θόρυβοι καί πολλά παρόμοια. 

Αυτή είναι η δράση των κακών πνευμάτων. Νά τί συνέβη μία φορά:

Στίς παραμονές της νηστείας κάθονταν μιά παρέα αξιωματικών καί ανάμεσά τους ο γέροντας στρατιωτικός ιερέας. Αρχισε συζήτηση γιά τά δαιμόνια. Όλοι οι αξιωματικοί ηρνούντο την ύπαρξή τους καί τό χλεύαζαν ως προκατάληψη που παρέμεινε απ’ τό Μεσαίωνα. Ο ιερέας άκουγε γιά πολύ ώρα καί τελικά είπε: “Εσείς, κύριοι, δέν πιστεύετε ότι υπάρχουν δαιμόνια καί νομίζετε ότι αυτό είναι παραμύθι.

 Μήπως κάποιος από σάς θά ήθελε, επάνω στόν εαυτό του νά δοκιμάσει αν όντως υπάρχουν δαιμόνια;”. “Ναί”, είπε ένας κάπως μεγαλύτερος αξιωματικός. “Ελάτε μαζί μου”, του είπε ο ιερέας. Πήγε ο άξιωματικός στό σπίτι του ιερέα κι αυτός του έδωσε να διαβάζει τό προσευχητάριο, ιδιαίτερα τίς προσευχές πρός την Παναγία Θεοτόκο (τίς προσευχές πρός τη Θεοτόκο, παρατήρησε ο γέροντας Αμβρόσιος ότι ο διάβολος τίς μισεί ιδιαίτερα). Πρόσταξε λοιπόν ο ιερέας τόν αξιωματικό ν’ αρχίσει να διαβάζει τό προσευχητάριο άπ’ την Καθαρά Δευτέρα και μάλιστα κλειδωμένος στό δωμάτιο. Ο αξιωματικός έτσι κι έκανε. 

Όταν άρχισε ο αξιωματικός να διαβάζει τίς προσευχές, αισθάνθηκε ανατριχίλα σα να περπατούν μυρμήγκια πάνω στην πλάτη του. Την Τρίτη ξαναδιάβασε. Τότε ακόμα πιό δυνατά αισθάνθηκε ανατριχίλα, φρίκη καί ακόμα περισσότερο πώς τά μυρμήγκια περπατούν πάνω στήν πλάτη του, ενώ τα μαλλιά του ανασηκώθηκαν. Αισθάνθηκε ακόμα σά να περπατά κάποιος γύρω του. Τήν τρίτη μέρα πάλι άρχισε να διαβάζει, όμως τότε άκουσε ξεκάθαρα τό περπάτημα κάποιου στό δωμάτιο, μετά απ’ αυτό κύμα ισχυρού καί κρύου ανέμου να τον χτυπά καί ξαφνικά άκουσε χλευαστική καί άγρια κραυγή: “’Ώστε κι εσύ ήρθες στο προσευχητάριο!”. Ό αξιωματικός πήδησε τρομαγμένος, ξεκλείδωσε τήν πόρτα, έτρεξε στόν ιερέα καί τού είπε: “Τώρα, πιστεύω ότι υπάρχουν δαιμόνια!” (Ψυχωφέλημα Αναγνώσματα, 1903, II σελ. 219).

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ . ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΧΡΟΕΣ

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2016/11/blog-post_92.html

hristospanagia.gr 

«Διάφορα διδακτικά».

Ὁ Παπουλάκος

* Κεῖνο πού λέω εἶναι πώς εἶναι δυό λογιῶ γράμματα, τά Θεοτικά καί τ᾿ ἄθεα, καί πώς ἡ πολιτεία μαθαίνει στά παιδιά μας μονάχα τ᾿ ἄθεα γράμματα, σά νά μᾶς λείπανε τ᾿ ἄλλα.

* Ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι οὔτε τέχνη, οὔτε γνώση, ἀλλά φῶς…. Ὁ κόσμος πιστεύει μονάχα στόν ἄνθρωπο πού πιστεύει ὁ ἴδιος. Ὁ κόσμος πιστεύει τόν ἄνθρωπο πού μέ τή ζωή του γίνεται παράδειγμα καί τόν φωτίζει…

* …. Ἡ περηφάνεια τ᾿ ἀνθρώπου καί ἡ ἁμαρτωλή του λαχτάρα νά σηκωθεῖ ὡς τό Θεό καί ψηλότερά του ἀκόμα, εἶναι ἡ πιό φαρμακερή σαΐτα τοῦ σατανᾶ. Χάρη σ᾿ αὐτό, ἡ γῆς κινδυνεύει νά καταντήσει τό πιό πυρωμένο καζάνι τῆς κόλασης…. Ὅπως ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά ζήσει ἄν δέν βάνει τροφή στό στομάχι του, ἔτσι καί ἡ ψυχή θά νεκρωθεῖ ἄν δέν θρέφεται καθημερινά μέ τό λόγο τοῦ Χριστοῦ.

 * Σκοτῶστε τήν ὀργή μέσα σας καί ποτές σας μήν ἀπαντῆστε στήν ὀργή, μ᾿ ὀργή. Γιατί ὁ θυμός εἶναι ὁ τόπος ὅπου ξεφαντώνει ὁ σατανᾶς….

* ….Μονάχα ἄν γυρίστε στό Χριστό θά σπάσετε τίς δαιμονικές κλωστές, πού οἱ μάγισσες κυκλώνουνε τά σπίτια σας….

* Μέ λεφτά, μέ τιμές καί μέ ἀξιώματα δέν μπαίνει ὁ ἄνθρωπος στό δρόμο τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ξεμακραίνει….

* Μή φοβηθεῖς νά κηρύξεις τήν ἀλήθεια καί νά βάλεις πυρωμένο σίδερο στίς πληγές τῶν ἀνθρώπων. Ἄν δέν κόψουμε τ᾿ ἄρρωστα θά μολευτοῦνε καί τά γερά καί τότε γιατρειά δέν ἔχει….

* Ἡ ἄνεργη δουλειά εἶναι κατάρα.

* Τά λεφτά εἶναι δαιμονικό βάρος.

* Δῶστε ψωμί καί σ᾿ ἄλλους, κι αὐτό δέ θά λιγοστέψει ἀλλά θ᾿ αὐγατίσει τό βιός σας.

* Πράττε πάντα τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί ὁ μιστός σου θάναι μεγάλος.

* Δέν εἶναι ἡ σοφία τῆς γῆς τό ζητούμενο, ἀλλά ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.

 Δέν εἶναι τό ψήλωμα τοῦ νοῦ τό ποθούμενο ἀλλά ἡ ταπείνωση.

* Βάλε στό τέρμα τοῦ δρόμου σου τό σταυρό καί ἡ νίκη εἶναι δική σου.

* Τό καλό πρέπει νά τρέχει μέ τή γρηγοράδα πού τρέχει τό φῶς καί μόνο τό κακό ἄς χασομερᾶ.

* Κανείς δέν μπορεῖ ν᾿ ἀσφαλίσει σέ κανέναν θέση στόν οὐρανό. Μόνο μέ τή μετάνοια μπορεῖς νά πληρώσης αὐτή τήν θέση.

* Ὅσα χρήματα καί νά δώσεις ἡ ἀγάπη δέν ἀγαράζεται, γιατί εἶν᾿ ἕνα ἀντίδωρο πού χαρίζεται μόνον σέ ἐκεῖνον πού ἀγαπᾶ.

* Μαλώνουμε, γιά πράγματα πού, κι ἄν τά κερδίσουμε, δέν ἔχουμε νά καρπωθοῦμε καμμιά πραγματικήν ὠφέλεια κι ἀψηφοῦμε τή σωτηρία τῆς ψυχῆς μας, γιά λίγη καλοπέραση.

συνεχίζεται….

Τέλος καί τῇ Τρισηλίῳ Θεότητι

κράτος, αἶνος καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.

Ἀπό τό “Φυλάδιο τῶν ἐκδόσεων «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

Ἀφυπνιστικές πικρές ἀλήθειες” σταχυολογημένες ἀπό τό βιβλίο ὁ Παπουλάκος τοῦ Κωστῆ Μπαστιᾶ”

Εὐχαριστοῦμε θερμά τίς ἐκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ» γιά τήν ἄδεια δημοσίευσης ἀποσπασμάτων ἀπό τά φυλάδια πού ἐκδίδουν.

Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

http://hristospanagia3.blogspot.gr/ 

hristospanagia.gr 

Ἄρνηση σέ πρόσκληση. +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

Θὰ μιλήσουμε μὲ ἁπλᾶ λόγια, ἀγαπητοί μου. Τὸ ἀκούσατε τὸ ἱερὸ εὐαγγέλιο (βλ. Λουκ. 14,16-24. Ματθ. 22,14). Εἶνε ἡ ὡραία παραβολὴ τοῦ μεγάλου δείπνου. Ἀλλὰ προτοῦ νὰ μποῦμε στὴν παραβολή, θὰ σᾶς πῶ μιὰ ἱστορία.

Ὅταν ἤμουν ἱεροκήρυκας σὲ κάποιο ἄλλο μέρος, μιὰ μέρα βρῆκα στὸ δρόμο ἕναν ὑπάλληλο. Ἦταν πολὺ στενοχωρημένος, μέχρι σημείου νὰ θέλῃ ν᾿ αὐτοκτονήσῃ.

–Τί σοῦ συνέβη, λέω, πέθανε ἡ γυναίκα σου, τὸ παιδί σου; σὲ τιμώρησαν, σὲ ἀπέλυσαν ἀπὸ τὴν ὑπηρεσία;…

–Ὄχι τίποτα ἀπ᾿ αὐτά.

–Τότε;

–Δέχτηκα μιὰ προσβολὴ καὶ δὲν τὴν ὑποφέρω.

–Ποιά προσβολή;

–Νά, χθὲς ἔγινε τραπέζι· ἦταν ὅλοι οἱ σπουδαῖοι, κ᾿ ἐμένα δὲν μὲ κάλεσαν. Δὲν τὸ ἀνέχομαι.

–Τόσο εὔθικτος εἶσαι, λέω, καὶ τόσο κατάκαρδα τὸ πῆρες;

–Βεβαίως. Ἀκοῦς ἐκεῖ, νὰ καλέσουν τὴ σάρα καὶ τὴ μάρα κ᾿ ἐμένα νὰ μὴ μὲ καλέσουν; Τὸ θεωρῶ ἀνυπόφορο…

Τότε κ᾿ ἐγὼ ἔκανα στροφὴ καὶ τοῦ λέω·

–Μὴ στενοχωριέσαι· ἔχω στὴν τσέπη μία ἄλλη πρόσκλησι γιὰ σένα.

–Τί;

–Σὲ καλεῖ κάποιος τιμητικῶς σὲ μεγάλο τραπέζι… Αὐτός, ὅπως τοῦ μιλοῦσα σοβαρά, τὸ πίστεψε καὶ λέει·

–Ποιός, ὁ νομάρχης;

–Μπᾶ, κάποιος ἀνώτερος.

–Ὁ ὑπουργός;

–Παραπάνω.

–Ποιός, ὁ βασιλιᾶς;

–Παραπάνω.

–Ποιός;

–Κάποιος, ποὺ ὅλοι αὐτοὶ ποὺ θεωρεῖς μεγάλους εἶνε μπροστά του πελώρια μηδενικά. Σὲ καλεῖ ἐκεῖνος ποὺ κυβερνᾷ τὰ ἄστρα τ᾿ οὐρανοῦ, ποὺ ἔφτιαξε κ᾿ ἐσένα κ᾿ ἐμένα. Σὲ καλεῖ «ὁ βασιλεὺς τῶν βασιλευόντων καὶ κύριος τῶν κυριευόντων» (Α΄ Τιμ. 6,15). –Ποιός; λέει (κατάλαβε ποῦ τὸ πήγαινα).

–Σὲ καλεῖ ὁ Χριστός!

–Ὁ Χριστός;

–Ναί, ὁ Χριστός. Κι ἂν θεωρῇς προσβολὴ τὸ ὅτι δὲν σὲ κάλεσαν οἱ ἐντὸς εἰσαγωγικῶν «μεγάλοι», μὴ στενοχωριέσαι· σὲ καλεῖ ὁ Χριστός.

–Ποῦ; πότε;

–Κάθε Κυριακὴ ποὺ χτυπᾷ ἡ καμπάνα· κάθε χτύπημα εἶνε μία πρόσκλησι…

Ὁ Χριστὸς καλεῖ ἐσένα, τὸν ἄλλο, ὅλους. Ὄχι βέβαια καὶ τὸ μασόνο, τὸ χιλιαστή, τὸ μουσουλμᾶνο, τὸ βουδδιστή, τὸ βραχμᾶνο, ὅποιον ἀνήκει σὲ ἄλλη θρησκεία. Καλεῖ ὅσους πιστεύουν σ᾿ αὐτὸν καὶ φέρουν τὸ ὄνομα τοῦ ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ· ἄντρες – γυναῖκες, μικροὺς – μεγάλους. Εἶνε ὑποχρεωτικό. Οἱ ἱεροὶ κανόνες λένε καθαρά, ὅτι ὅποιος χωρὶς λόγο λείψῃ τρεῖς Κυριακὲς ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, αὐτὸς διαγράφεται ἀπὸ τὰ μητρῷα της, ἀποκόπτεται, μὲ ἄλλα λόγια εἶνε ἀφωρισμένος.

Ὁ Χριστὸς καλεῖ. Καὶ οἱ ἄνθρωποι τί κάνουν; Ἐλάχιστοι ἔρχονται. Κ᾿ εἶνε ὅλοι σχεδὸν βαπτισμένοι, ὅλοι δηλώνουν «Χριστιανὸς ὀρθόδοξος». Κουράστηκαν τὰ χέρια τῶν ἀστυνομικῶν νὰ τὸ γράφουν στὶς ταυτότητες. Ἐν τούτοις ἀπὸ τοὺς ἑκατὸ Χριστιανοὺς ἕνας μόνο ἐκκλησιάζεται. Ἂν ἐκκλησιάζονταν ὅλοι, θά ᾿πρεπε νὰ γκρεμίσουμε τοὺς ναοὺς καὶ νὰ τοὺς χτίσουμε μεγαλύτερους. Ἡ πλειονότης λείπει χωρὶς λόγο σοβαρό (ὡρισμένοι μόνο δικαιολογοῦνται· ἕνας γέρος σακάτης, μιὰ γυναίκα ἄρρωστη, κάποιοι μὲ εἰδικὰ ἐπαγγέλματα). Ἕνας στοὺς ἑκατὸ ἐκκλησιάζεται.

–Οἱ ἄλλοι; Ἐμένα ῥωτᾶτε;

Ποιούς ὅμως νὰ κλάψω; ἐκείνους ποὺ ἀπουσιάζουν, ἢ αὐτοὺς ποὺ εἶνε παρόντες μὲν τῷ σώματι ἀλλ᾿ ἀπόντες τῷ πνεύματι; ἂν τοὺς ρωτήσῃς τί εἶπε ὁ ἀπόστολος, δὲν ξέρουν. Ποῦ εἶν᾿ ἐκείνη ἡ ἐποχή, ποὺ ἔμπαιναν στὴν ἐκκλησία ἁπλοϊκοὶ ἄνθρωποι καὶ ἔνιωθαν τὴ λειτουργία! Ἐγὼ γνώρισα ἀγράμματο τσοπᾶνο ποὺ ἤξερε ἀπ᾿ ἔξω τὴ θεία Λειτουργία, τὸ «Πιστεύω» κ.τ.λ.. Σήμερα γραμματισμένοι, μ᾿ ἕνα μάτσο διπλώματα, δὲν ξέρουν νὰ σοῦ ποῦν ἕνα ῥητὸ τῆς ἁγίας Γραφῆς· κι ὅταν ἔρθουν στὴν ἐκκλησία, ἄλλος κοιτάζει τὸν πολυέλεο, ἄλλος χαζεύει, ἄλλος βλέπει τὸ ῥολόι, ἄλλος ξύνεται· δὲν ὑπάρχει ἐνδιαφέρον.

Ἐν πάσῃ περιπτώσει, κάτι εἶνε καὶ τὸ ὅτι ἔρχονται. Ἀλλὰ ἔρχεται μόνο τὸ ἕνα ἑκατοστό. Οἱ ἄλλοι; Ἡ διαγωγή τους εἶνε ἀγενής, ὅπως τῶν καλεσμένων τῆς σημερινῆς παραβολῆς.

Κάποιος, λέει, ἔκανε δεῖπνο. Τὰ ἑτοίμασε ὅλα καὶ κάλεσε πολλοὺς στὸ τραπέζι. Ὁ ἕν εἶπε· –Ἀγόρασα χωράφι καὶ πάω νὰ τὸ δῶ· δὲν θὰ ἔρθω… Ὁ ἄλλος ἦταν ζῳέμπορος. –Ἀγόρασα, λέει, πέντε ζευγάρια βόδια· πρέπει νὰ πάω νὰ τὰ δοκιμάσω… Ὁ ἄλλος ἦταν νιόπαντρος καὶ λέει ἀδιάντροπα· –Ἐγὼ θὰ πάω νὰ γλεντήσω μὲ τὴ γυναῖκα μου· ἄφησέ με ἥσυχο… Ὅλοι τους τραβήχτηκαν, τὸν ἄφησαν, καὶ οἱ θέσεις ἔμειναν κενές. Τότε ὁ οἰκοδεσπότης κάλεσε ἄλλους καὶ συμπλήρωσε τὰ κενά.

+++

Κάτι τέτοια προφασίζεται κι ὁ καθένας ἀπ᾿ αὐτοὺς ποὺ ἀπουσιάζουν ἀπὸ τὴν ἐκκλησία. Ὁ ἕνας, γιατὶ ἀποβραδὶς ξημερώθηκε παίζοντας χαρτιά· ὁ ἄλλος γιατί, ἂν εἶνε καλοκαίρι, παίρνει τὸ αὐτοκίνητο καὶ πάει γιὰ κολύμπι… Εἶπα καὶ ἄλλοτε τὸ παράδειγμα τοῦ Μπράουν, ἐκείνου ποὺ ἀνακάλυψε τοὺς πυραύλους. Εἶχε πάει νὰ παραθερίσῃ στὴ Μύκονο μὲ τὴ γυναῖκα του. Τὴν Κυριακή, ὅταν χτύπησε ἡ καμπάνα, ἐνῷ οἱ ἄλλοι πῆγαν στὴν παραλία, αὐτὸς πῆγε στὴν ἐκκλησία. Τὸν ρώτησαν· –Πᾷς ἐσὺ στὴν ἐκκλησία; –Ἀπὸ παιδὶ πιστεύω στὸ Θεό· καὶ τώρα ἀκόμη πιὸ πολύ, γιατὶ εἶδα τὸ Θεό μέσα στὰ ἔργα του!…

Κι ἂν ἐμεῖς, ἀγαπητοί μου, ἀδειάσουμε τὴν ἐκκλησία, δὲν μᾶς ἔχει ἀνάγκη ὁ Θεός. Δὲν χρειάζεται ἀνθρώπους ποὺ ἔρχονται νὰ ἐκκλησιαστοῦν μὲ τὸ ζόρι. Παρατηρῶ ὅτι μερικὲς φορές, ἐνῷ βγαίνουν τὰ ἅγια, κάποιοι ἐκείνη τὴν ὥρα ἔρχονται. Ἐὰν ἐφαρμοσθῇ τὸ κανονικὸ δίκαιο, πρέπει νὰ μὴν ἐπιτρέπεται ἡ εἴσοδος. Λέω νὰ τὸ κάνω κάποτε· ἀλλὰ ξέρω, θὰ σηκωθοῦν ὅλοι νὰ φωνάζουν.

Κανονικῶς, μὲ τὸ «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία…» πρέπει ἡ ἐκκλησία νὰ κλείνῃ, ὅσο λίγοι κι ἂν ἔχουν ἔρθει. Πέντε; πέντε! Ὄχι νά ᾿ρχεται ὁ καθένας ὅποτε θέλει.

Στὸν κινηματογράφο ἢ στὴ δεξίωσι δὲν πηγαίνουν ὅποτε νά ᾿νε, ἀλλὰ στὴν ὥρα τους. Στὸ ναό; Αὐτὴ εἶνε ἡ τιμὴ ποὺ ἀποδίδουμε στὸ μεγαλοδύναμο Θεό; Γίναμε ἀσεβέστατοι. Δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ μᾶς ὁ Θεός· ἐμεῖς Τὸν ἔχουμε ἀνάγκη.

Ὁ ἥλιος δὲν ἔχει ἀνάγκη τὰ δέντρα, τὰ δέντρα ἔχουν ἀνάγκη τὸν ἥλιο· κ᾿ ἐμεῖς ἔχουμε ἀνάγκη τὴ θρησκεία.

Μεγάλοι καὶ μικροί, κι ὁ ἀσπρομάλλης γέρος καὶ τὸ μικρὸ παιδί, κι αὐτὸς ποὺ εἶνε στὴν κορυφὴ τοῦ ἀξιώματος κι ὁ στρατιώτης, ὅλοι ἀνεξαιρέτως ἔχουμε ἀνάγκη τὸ Θεό. Καὶ ἐνῷ ἐμεῖς δὲν ἔχουμε τίποτα νὰ προσθέσουμε στὴ μεγαλωσύνη Του, ἐμεῖς χρειαζόμαστε Ἐκεῖνον καὶ τὴν Ἐκκλησία του. Ἀνοῖξτε τὴν ἱστορία νὰ δῆτε. Πεντακόσα χρόνια, ποὺ περάσαμε σκλαβωμένοι, ποιός κράτησε αὐτὴ τὴν ἔρημη καὶ μαρτυρικὴ φυλή, ποιός παρηγόρησε αὐτὸ τὸ λαό; Ἡ θρησκεία καὶ μόνο ἡ θρησκεία. Φέσια θὰ φορούσαμε ἀκόμα, ἂν δὲν ἦταν ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία. Δὲν τὰ λέμε ἐμεῖς, τὰ λένε οἱ ξένοι.

Καὶ τὸ 1943, ποὺ ἤμουν κ᾿ ἐγὼ στὴ Φλώρινα, καὶ ἀκουγόταν νὰ χτυπᾷ ἡ μπόττα τοῦ Γερμανοῦ κ᾿ ἦταν σκλαβιὰ καὶ ἐρημιά, ποιός παρηγόρησε τὸ λαὸ καὶ ποιός τὸν κράτησε ὄρθιο; Ἡ θρησκεία τῶν πατέρων μας. Καὶ πάντοτε ἡ θρησκεία.

Τὴ χρειαζόμαστε τὴ θρησκεία. Κι ἂν ἔρθῃ μέρα ποὺ θὰ σβήσουμε τὴ θρησκεία τῶν πατέρων μας, θά ᾿νε καταραμένη. Ἂν ἡ θρησκεία φύγῃ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, δὲν θὰ χαθῇ· θὰ πάῃ στὴν Οὐγκάντα, θὰ πάῃ στὰ ἄκρα τῆς γῆς. Ἐμεῖς θὰ ζημιωθοῦμε. Ὅπως χρειάζεσαι τὸ νερό, τὸ ὀξυγόνο, τὸ ψωμί, τὸ φάρμακο, ἔτσι καὶ παραπάνω ἀπ᾿ αὐτὰ χρειάζεσαι τὴ θρησκεία. Θὰ τὸ νιώσῃς ὅταν πλησιάσῃ ἡ τελευταία ὥρα· τότε θὰ πῇς «Ματαιότης ματαιοτήτων, τὰ πάντα ματαιότης» (Ἐκκλ. 1,2). Τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ ὑποκαταστήσῃ τὴ θρησκεία· οὔτε ἡ φιλοσοφία, οὔτε ἡ ἐπιστήμη, οὔτε ἡ τέχνη, οὔτε τίποτ᾿ ἄλλο. Ἡ θρησκεία δὲν ἔχει ὑποκατάστατα. Ξέρετε πῶς μοιάζει; σὰν κάποιος νὰ διψᾷ, καὶ νὰ θέλῃ νὰ σβήσῃ τὴ δίψα του μὲ ἁλμυρὸ νερὸ ἀπὸ τὴ θάλασσα· ἡ δίψα δὲν σβήνει, θὰ διψᾷ περισσότερο. Ἁλμυρὴ θάλασσα εἶνε ἡ παρὼν κόσμος. Πιὲς ἀπὸ τὸ χρῆμα, πιὲς ἀπὸ τὶς διασκεδάσεις, πιὲς ἀπὸ γυναῖκες, πιὲς ἀπὸ γλέντια, πιὲς ἀπὸ πιστήμη…· περισσότερο θὰ διψάσῃς. Μόνο ἡ ἁγία μας θρησκεία ἔχει τὴ δύναμι νὰ ξεδιψᾷ τὸν ἄνθρωπο, νὰ τοῦ δίνῃ τὴ χαρά.

+++

Ἀγαπητοί μου! Ὁ Χριστὸς μᾶς προσκαλεῖ. Ὄχι ἀπὸ δική του ἀνάγκη, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἱκανοποιήσῃ δική μας ἀνάγκη. Μὴν ἀρνηθοῦμε κ᾿ ἐμεῖς τὴν πρόσκλησι. Ἂς ἀνταποκριθοῦμε μὲ προθυμία κι ἂς τρέξουμε στὸ δεῖπνο τῆς θείας λειτουργίας. Κ᾿ ἐκεῖ νὰ σταθοῦμε μὲ προσοχή. «Ὅσοι πιστοί!» (θ. Λειτ.). Δὲν μᾶς ἔχει ἀνάγκη ὁ Θεός. Προτιμότερο νὰ προσεύχωνται δέκα εὐσεβεῖς παρὰ ὅλος ὁ κόσμος τῶν ἀσεβῶν. Ἂν πᾶτε σὲ συνάξεις αἱρετικῶν, θὰ τοὺς δῆτε ὅλους ἐκεῖ οἰκογενειακῶς. Κ᾿ ἐσεῖς, ὀρθόδοξοι γονεῖς, ὁδηγῆστε καὶ τὰ παιδιά σας στὸ ναό. Γιατὶ παιδὶ ποὺ δὲν πιστεύει στὸ Θεό, μεθαύριο θὰ γίνῃ τεντυμπόης, θὰ σοῦ σπάσῃ τὸ κεφάλι καὶ θὰ τινάξῃ στὸν ἀέρα τὸ σπίτι σου. Ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ τὴ θρησκεία. «Ὅσοι πιστοὶ» στὴ θρησκεία τῶν πατέρων μας!

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2024/12/blog-post_49.html#more

ΟΜΙΛΙΕΣ, Π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΣ, ΟΜΙΛΙΕΣ, Π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ

hristospanagia.gr

Φτάσαμε στην παρακμή γιατί το «δεν πειράζει» έγινε σημαία μας.

~ Ζούμε σε μία χώρα που κατά τ’ άλλα, οι ρίζες της είναι βαθιά ριζωμένες στο χώμα. Θρησκεία, αξίες, ιδανικά, παράδοση και πολιτισμός που όμως, καταπατήσαμε (σιγά – σιγά και σταθερά) και κάποιοι εναπομείναντες, παλεύουμε, να κρατήσουμε ακόμα ζωντανά.

Φτάσαμε στην παρακμή γιατί το «δεν πειράζει» έγινε σημαία μας. Χρόνια τώρα, «έλα μωρέ, τι έγινε… δεν πειράζει» για το ένα, για το άλλο και για τα χίλια μύρια. Δεν πειράζει, κάν’ το, το κάνουν όλοι. Δεν πειράζει η γύμνια, δεν πειράζει η αμαρτία, εν τέλη, δεν πειράζει ο σοδομισμός.. Η ηθική μαράζωσε. Μοιάζει να πέθανε. Σάπισε η κοινωνία μας. Το προσωπικό συμφέρον πάνω απ’ όλα. Ακόμα κι αν έχει να κάνει με τον θάνατο του συνανθρώπου μας. Των ίδιων μας των παιδιών. «Μην το κρατήσεις το παιδί, θα έχετε έξοδα. Δυσκολίες.. δεν είστε έτοιμοι για γονείς…», περιτυλιγμένοι φόνοι στο ψευτόχαρτο της φιλαυτίας και του μηδενισμού.

Ο άνθρωπος άφησε την ψυχή του να ζαρώσει. Έκρυψε τον αυτοέλεγχο μέσα στα έγκατα της υπάρξεώς του και αρρώστησε. Νευρασθένειες παντού, ψυχολογικά… γέμισε ο ντουνιάς με ανθρώπους μη σκεπτόμενους. Έτοιμους ανά πάσα ώρα και στιγμή για καυγά, για πόλεμο. » Ο θάνατός σου η ζωή μου» ένα πράμα. Πέτρα τα συναισθήματα, σχέσεις άσχετες από συσχετισμό, «αγάπη» λίγων δευτερολέπτων.

Σπίτια ανθρώπων της Εκκλησίας, που επιτρέπουν τις παράνομες σχέσεις των παιδιών τους. Δεν πειράζει, παλικάρι είναι. Νέος είναι, άσ’ τον να χαρεί την ζωή του! Άσε την να έχει εμπειρίες…

Το «δεν πειράζει» μας βγήκε ξινό. Η κατάσταση της πατρίδας μας, η παρακμή που ζούμε, είναι πρωτίστως πνευματική. Η κατρακύλα ξεκινάει πάντα από τα έσω προς τα έξω. Πρώτα η σκέψη, μετά η πράξη και μετά οι συνέπειες.

Κάποιος άγιος κάποτε είχε πει, ότι αν υπάρχει έστω κι ένας θερμά προσευχόμενος σε μια πόλη, αποκτά πρόσωπο μεσιτείας στον Θεό, όλη η συνοικία του. Ας επιστρέψουμε στις ρίζες μας καλοί μου άνθρωποι. Ας γυρίσουμε πίσω να βρούμε τις αρχές μας και τις αξίες μας. Ποτέ δεν είναι αργά, αλλά στο τώρα κρύβεται όλη η δύναμη. Η εξομολόγηση μας περιμένει όλους, είναι μέγα Μυστήριο. Είναι ώρα να λευκάνουμε την στολή της ψυχής μας και να ξεκινήσουμε από την αρχή τον αγώνα…

π. Ιωάννης

πηγή: proskynitis

simeiakairwn.wordpress 

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. «Ο διάβολος είναι ανθρωποκτόνος» λέγει ο Χριστός.

Κάποιοι κομπάζουν και λέγουν ότι οι δαίμονες θεραπεύουν. Για να μάθης όμως ότι αυτό δεν είναι αληθινό, άκουσε τι λέει ο Χριστός για το διάβολο: «Ο διάβολος ήταν από την αρχή ανθρωποκτόνος» (Ιω. 8,44). Ο Θεός λέγει ότι είναι ανθρωποκτόνος, κι εσύ τρέχεις προς αυτόν σαν σε γιατρό; Και ποια δικαιολογία θα έχεις να πεις, πες μου, ως κατηγορούμενος, θεωρώντας πιο αξιόπιστες τις μαγείες από την απόφαση του Χριστού;

Διότι όταν ο Θεός λέγει ότι ο διάβολος είναι ανθρωποκτόνος, και όταν κάποιοι, αντίθετα με την Θεία Απόφαση, λένε ότι μπορεί να θεραπεύσει νοσήματα, εάν εσύ παραδέχεσαι τις μαγγανείες τους και τα μαγικά τους λόγια, με αυτά που κάνεις δεν δείχνεις τίποτε άλλο παρά το ότι θεωρείς αυτούς πιο αξιόπιστους από τον Θεό, έστω κι αν δεν το λες με τα λόγια.

Κι αφού ο διάβολος είναι ανθρωποκτόνος, είναι φανερό ότι και οι δαίμονες που τον υπηρετούν είναι ανθρωποκτόνοι. Και αυτό σου το δίδαξε ο Χριστός με τα ίδια Του τα έργα. Όταν δηλαδή, επέτρεψε στους δαίμονες να εισέλθουν στο κοπάδι των χοίρων, αυτοί έριξαν όλο εκείνο το κοπάδι στο γκρεμό (Ματθ. 8,28-34), για να μάθης ότι και στους ανθρώπους τα ίδια θα μπορούσαν να κάνουν, αν τους το επέτρεπε ο Θεός.

Αλλά Εκείνος είναι που τους συγκρατούσε και τους εμπόδιζε και δεν τους άφηνε να κάνουν κάτι τέτοιο. Και αυτό το έδειξαν με την εξουσία που έλαβαν κατά των χοίρων. 

Διότι αν δεν λυπήθηκαν τους χοίρους, πολύ περισσότερο δεν θα απέφευγαν να το κάνουν σε εμάς, ως ανθρωποκτόνοι που είναι.

Υπό Βενεδίκτου Ιερομονάχου Αγιορείτου 

Έκδοσις: Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου 
Νέα Σκήτη Αγίου Όρους (2010) 

Έκδοσις 14η

Αποσπάσματα 

Κείμενο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου από το οπισθόφυλλο του βιβλίου

orthognosia.blogspot

Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής. ΣΚΙΑ θανάτου εἶναι ἡ ἀνθρώπινη ζωή….

ΣΚΙΑ θανάτου εἶναι ἡ ἀνθρώπινη ζωή. Ἐάν λοιπόν κανείς εἶναι μαζί μέ τό Θεό καί ὁ Θεός εἶναι μέ αὐτόν, αὐτός μπορεῖ νά εἰπεῖ ὁλοφάνερα αὐτό (πού γράφουν οἱ Ψαλμοί 22, 4): Καί ἄν ἀκόμη βαδίσω μέσα στη σκιά τοῦ θανάτου, δέν θά φοβηθῶ ὁ,τιδήποτε κακό, γιατί Σύ εἶσαι μαζί μου.

Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής

(Φιλοκαλία τῶν Ἱερῶν Νηπτικῶν, Εκδόσεις «Αστήρ» Ἀθῆναι 1975 τόμ. Β’)

https://proskynitis.blogspot.com/2024/12/blog-post_65.html

Τα βαθύτερα αίτια των καταστροφών.

Τα βαθύτερα όμως αίτια δεν τα ερεύνησαν ούτε οι δημοσιογράφοι των τηλεοράσεων ούτε οι εφημερίδες ούτε σχεδόν κανείς.
Γιατί οι βαθύτερες αιτίες είναι οι αμαρτίες μας οι πολλές.
Και εξαιτίας αυτών των αμαρτιών έγιναν αυτές οι καταστροφές.

-Πρώτα πρώτα είναι οι ύβρεις και οι βλασφημίες των θείων. Είδαμε την ώρα που κάποιος έσβηνε τη φωτιά, - τη φωτιά γύρω από το σπίτι του, - συγχρόνως να βρίζει και τα θεία. Εμ πώς θα τον βοηθήσει ο Θεός; Αν κρατούσε εκείνη τη στιγμή με το ένα χέρι το λάστιχο και με το άλλο χέρι την εικόνα της Παναγιάς, θα τον βοηθούσε ο Θεός. Αλλά είχε στο στόμα του την ύβρη των θείων. Καλά μας έκανε ο Θεός.
-Διακόσες πενήντα χιλιάδες εκτρώσεις κάθε χρόνο!
-Ο πανσεξουαλισμός και η διαστροφή των φύλων, ο σοδομιτισμός και τόσα άλλα… Καλά μας κάνει ο Θεός.
-Και το τέταρτον η τελεία αδιαφορία για θέματα πίστεως και σωτηρίας.

agia-varvara.blogspot 

Αρχιμ. Σωφρονίου (Σαχάρωφ). «Τι σημαίνει Θέωση του ανθρώπου».

Απόσπασμα:

«20. Η ζωή του κόσμου οργανώνεται γύρω από μερικά ανθρώπινα πάθη και η πνευματική ζωή βρίσκεται στο περιθώριο. Οφείλουμε να αντιστρέψουμε την κατάσταση αυτή των πραγμάτων, να τοποθετήσουμε την πνευματική ζωή στην καρδιά της ζωής μας.

26. Όπως ο Χριστός στη Γεθσημανή και στο Γολγοθά ζούσε ακατάπαυστα με τη σκέψη του Πατρός, κι εμείς οφείλουμε να ζούμε κάθε στιγμή με τη σκέψη του Θεού, αλλά περισσότερο του Χριστού παρά του Πατρός, επειδή δια του Υιού ερχόμαστε στον Πατέρα. Στην πράξη η ζωή γίνεται Χριστοκεντρική.

27. Το μόνο που μας ελκύει είναι ο Χριστός, το πρόσωπο Του. Και οφείλουμε να ζήσουμε τον Χριστό ως το μέτρο κάθε πράγματος, θείου και ανθρωπίνου. Εν τω Χριστώ έχουμε τον Δημιουργό Θεό μας. Εν τω Χριστώ έχουμε το υπόδειγμα, την αποκάλυψη του Σχεδίου του Θεού για τον άνθρωπο. Η αγάπη του Χριστού πρέπει να γεμίζει την καρδιά μας πάντοτε. Εν Θεώ δεν ζούμε με τον διανοητικό στοχασμό. Ο Θεός αποκαλύπτεται σε μας με τις ενέργειες Του. Ζούμε τον Χριστό ως προσωπική μας ζωή, όχι ως κάποιον που θα γνωρίζαμε εξωτερικά.

29. Κάποτε, όταν η αγάπη του Χριστού μας εγγίζει, αισθανόμαστε την αιωνιότητα. Αυτό δεν μπορεί να γίνει κατανοητό με τη λογική. Ο Θεός ενεργεί με το δικό Του τρόπο που ξεφεύγει τη λογική. Δεν πρέπει να είμαστε υπερβολικά λογικοί στη χριστιανική ζωή.

30. Υπάρχουν εξωτερικοί «δείκτες» που επιτρέπουν να υπολογίσουμε σε ποια απόσταση βρισκόμαστε από τον Θεό: Ακολουθούμε τον λόγο του Ευαγγελίου; Φθάσαμε την τελειότητα, δηλαδή την αγάπη για ολόκληρο τον κόσμο, χωρίς διάκριση ανάμεσα σε εχθρούς και φίλους;

31. Δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στις εντολές του Χριστού και στη ζωή του Ίδιου του Θεού.

34. «Καταξίωσον, Κύριε, εν τη ημέρα ταύτη αναμαρτήτους φυλαχθήναι ημάς». Πολλές φορές επανέλαβα αυτή την προσευχή της Εκκλησίας. Η επί γης αναμάρτητη ζωή μας ανοίγει τις πύλες του Ουρανού. Δεν είναι ο πλούτος των γνώσεων που σώζει τον άνθρωπο. Είναι η αναμάρτητη ζωή που μας προετοιμάζει για τη ζωή με τον Θεό στο μέλλοντα αιώνα. Η χάρη του Αγίου Πνεύματος μας διδάσκει τις αιώνιες αλήθειες κατά το μέτρο που ζούμε σύμφωνα με τις εντολές: «Αγαπήσεις τον Θεό σου, τον Δημιουργό σου, με όλο το είναι σου και αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Ναι, κρατείτε πάντοτε αυτές τις εντολές.

35. Μείνετε στην προσευχή, μείνετε στον αγώνα, να περάσετε τη μέρα σας χωρίς αμαρτία. Όλα τα υπόλοιπα θα δοθούν από τον Ίδιο τον Θεό.

36. Για να φυλάξουμε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, οφείλουμε ν’ απέχουμε από κάθε λογισμό που δεν αρέσει στον Θεό, μας λέει ο Γέροντας Σιλουανός. Ιδού το έργο μας. Ιδού η πνευματική μας καλλιέργεια. Εφόσον πρόκειται για την αιώνια σωτηρία, αυτό δεν τελειώνει ποτέ. Αρχίζουμε και ξαναρχίζουμε χωρίς τέλος.

37. Δεν μπορούμε να πραγματοποιήσουμε μέσα μας την εικόνα του Χριστού, εκτός αν είμαστε πραγματικά ενωμένοι, όπως ο Χριστός το ζητούσε από τους μαθητές Του: «Αγαπάτε αλλήλους», για να γνωρίζει ο κόσμος ότι είστε του Χριστού.»

(Αρχιμ. Σωφρονίου (Σαχάρωφ), Περί Πνεύματος και ζωής, Ι.Μ.Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας, 1995, σ. 17-26 – επιλογή)

πηγή 

  

π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου. Ουαί υμίν οι γελώντες.

Αλίμονον σε σας που γελάτε απερίσκεπτα χωρίς να σας νοιάζει ότι αύριο μπορεί και να πεθάνετε.
Αλίμονό σας γιατί θα θρηνήσετε και θα κλάψετε στο αιώνιον πυρ της Κολάσεως - να μην ξεχνάμε ότι υπάρχει και αυτή...
Αλίμονόν λοιπόν σε όλους εσάς που γελάτε εις βάρος των άλλων.
Αλίμονόν σε σας που γελάτε και ευχαριστιέστε με την καταστροφή και τον πόνον του πλησίον αντί να κλαίτε μετά των κλαιόντων και να χαίρεστε μετά των χαιρόντων.

Απομαγνητοφωνημένα (και ηχητικά) κηρύγματα του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου.

agia-varvara2.blogspot

Ο Σταυρός για τους χριστιανούς αποτελεί σύμβολο κορυφαίο θυσίας και αγιασμού.

Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Μεγάλη Δεσποτική Εορτή.

Τις πρώτες ημέρες του νέου εκκλησιαστικού έτους και σαράντα ημέρες από την επί του όρους μεταμόρφωση του Κυρίου μας η εκκλησία μας τοποθέτησε μια άλλη Δεσποτική εορτή. Στις 14 Σεπτεμβρίου εορτάζει την παγκόσμιο ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Του Σταυρού πάνω εις τον οποίο σταυρώθηκε ο Χριστός και έχυσε το πάναγνο αίμα Του για τη δική μας σωτηρία.

Ο Σταυρός αποτελεί για τους χριστιανούς ιερό σύμβολο. Με τον Σταυρό ο Χριστός ξεγέλασε, νίκησε και ντρόπιασε το διάβολο, ο οποίος νόμισε ότι νίκησε, θανάτωσε κι εξαφάνισε τον Χριστό. Γι’ αυτό και δεν αντέχει να βλέπει αυτό το ιερό σύμβολο·  φεύγει μακριά. Από νωρίς οι πρώτοι χριστιανοί εις τις κατακόμβες ζωγράφιζαν και το σύμβολο του σταυρού.

Ο Σταυρός για τους χριστιανούς αποτελεί σύμβολο κορυφαίο θυσίας και αγιασμού. Ο Σταυρός και η Ανάσταση λειτουργούν ως δυο βασικοί άξονες πάνω στους οποίους κινείται η ζωή των πιστών χριστιανών. Η Ανάσταση ακολουθεί και προϋποθέτει τον Σταυρό. Ο Σταυρός προμηνύει την Ανάσταση. Χωρίς Σταυρό δεν γίνεται Ανάσταση. Ο μέγας απόστολος των Εθνών Παύλος, ο κατεξοχήν θεολόγος του Σταυρού, τονίζει συχνά στις θεόπνευστες επιστολές του ότι ο Σταυρός του Χριστού είναι γι’ αυτόν και για την Εκκλησία καύχηση. «Εμοί δε μη γένοιτο καυχάσθαι ει μη εν τω σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού», διότι «ο λόγος γαρ ο του σταυρού τοις μεν απολλυμένοις μωρία εστί τοις δε σωζομένοις ημίν δύναμις Θεού εστι» επειδή ο Ιησούς Χριστός «εγενήθη εν σοφία από Θεού, δικαιοσύνη τε και αγιασμός και απολύτρωσις» ως ο «Εσταυρωμένος». 

Προτυπώσεις του Τιμίου Σταυρού έχουμε και εις την παλαιά και στην καινή Διαθήκη. Αναφέρουμε μεταξύ των άλλων. Η λωρίδα ξηράς που δημιουργήθηκε εις την Ερυθρά Θάλασσα και πέρασαν οι διωκόμενοι, από τους Αιγύπτιους, Ισραηλίτες σχηματίστηκε όταν ο Μωυσής με το ραβδί του κτύπησε τα ύδατα και σχηματίστηκε το σημείο του σταυρού. Στον πόλεμο των Ισραηλιτών με τους Αμαλικίτες όταν το σώμα του Μωυσή και τα τεντωμένα χέρια του σχημάτιζαν το σημείο του σταυρού νικούσαν οι Ισραηλίτες, ενώ όταν από την κούραση ο Μωυσής κατέβαζε τα χέρια νικούσαν οι εχθροί των.

Το 312 μΧ ο Μέγας Κωνσταντίνος με τον στρατό του βαδίζει εναντίον του συναυτοκράτορά του Μαξέντιου και βρίσκεται λίγο έξω από την Ρώμη. Εκεί, ενώ είναι μέρα μεσημέρι, βλέπει εις τον ουρανό το σημείο του Σταυρού σχηματισμένο με αστέρια και συγχρόνως βλέπει και την επιγραφή ¨ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ¨ πάλι με αστέρια. Το θεωρεί θεϊκό σημάδι‧ το φανερώνει στους στρατιώτες του, οι οποίοι εμψυχώνονται, πολεμούν με περισσό θάρρος και νικούν τον Μαξέντιο. Ο Μ. Κωνσταντίνος γίνεται μονοκράτωρ των Ρωμαίων, βαπτίζεται χριστιανός, ανακηρύσσει τον χριστιανισμό επίσημη θρησκεία και σταματά τις διώξεις των χριστιανών.

Η ευσεβής μητέρα του η αγία Ελένη το 326 αναχώρησε για να προσκυνήσει εις τους Αγίους Τόπους έχοντας μαζί της και γενναία επιχορήγηση από τον Κωνσταντίνο. Πρώτη ενέργεια ήταν να βρει τον Τίμιο Σταυρό ο οποίος είχε ριφθεί σε παρακείμενη χαράδρα και είχε σκεπαστεί με χώματα. Για να μη βεβηλωθεί ο τίμιος Σταυρός από τους ειδωλολάτρες οι χριστιανοί τον είχαν κατά κάποιο τρόπο κρύψει. αυτοκράτορας Αδριανός το 135 μΧ είχε κτίσει στον Πανάγιο Τάφο ναό της Αφροδίτης για να μη μπορούν οι πιστοί χριστιανοί να πηγαίνουν και να προσκυνούν. Ο ειδωλολατρικός ναός γκρεμίζεται. Μετά από επίπονες και επίμονες έρευνες βρέθηκαν τρείς σταυροί, του Κυρίου και των δυο ληστών. Οδηγηθήκανε στην εύρεση των σταυρών από το εξής σημείο: Εκεί επάνω είχε φυτρώσει ένα λουλούδι που εξέπεμπε μια πολύ ωραία μυρωδιά, ένα θαυμάσιο άρωμα. Το λουλούδι αυτό είναι ο γνωστός σε όλους μας βασιλικός, ο οποίος ονομάστηκε έτσι γιατί φύτρωσε πάνω στο χώμα που έκρυβε τον Σταυρό που σταυρώθηκε ο βασιλιάς των πάντων. Με εξίσου θαυμαστό τρόπο διαπιστώσανε ποιος ήτο ο σταυρός του Κυρίου. Ακουμπήσανε τους σταυρούς στο σώμα νεκρής ευσεβέστατης γυναικός,. Η  νεκρή αναστήθηκε όταν ήλθε σε επαφή με τον Σταυρό του Κυρίου. Η Αγία Ελένη με συγκίνηση και σεβασμό παραδίδει τον Σταυρό του Κυρίου στον πατριάρχη Μακάριο. Ξεκινά η πομπή προς τον Γολγοθά με την αυτοκράτορα να κρατά τον Τίμιο Σταυρό. Κατά την πορεία προς τον Γολγοθά ο αυτοκράτορας αισθάνεται ότι δεν μπορεί να βαδίσει, τον εμποδίζει δύναμη αόρατη. Ο αυτοκράτορας κρατά τον Τίμιο Σταυρό. Ο πατριάρχης δίνει τη λύση. Ο αυτοκράτορας να προχωρήσει ανυπόδητος και χωρίς το βασιλικό στέμμα. Έτσι έγινε και η πορεία-πομπή συνεχίστηκε. Ο αυτοκράτορας έπρεπε με ταπείνωση και συντριβή να κρατά το Τίμιο Σταυρό. Ο πατριάρχης Μακάριος την 14η Σεπτεμβρίου 335 υψώνει τον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου στον ναό της Αναστάσεως. Οι πιστοί προσκυνούσαν, κάνοντας το σταυρό τους κι έλεγαν «Κύριε, ελέησον». 

Αυτή την ύψωση στις 14 Σεπτεμβρίου γιορτάζει κάθε χρόνο η Αγία Εκκλησία μας. Η ημέρα αυτή είναι πανηγυρική και συγχρόνως αναφέρεται στη Σταύρωση και στον θάνατο του Κυρίου που ουσιαστικά υπήρξε η πρώτη Ύψωση του Τιμίου Σταυρού με σταυρωμένο τον Ίδιο. Για τον λόγο αυτό η μέρα αυτή τιμάται με αυστηρή νηστεία και στη Θεία Λειτουργία διαβάζεται η ίδια ευαγγελική περικοπή που διαβάζεται την Μ. Παρασκευή. Οι πιστοί την ημέρα αυτή λαμβάνουν από τον ιερέα κλωνάρια βασιλικού ως ανάμνηση της ευρέσεως του Τιμίου Ξύλου και τα φυλάσσουν εις το εικονοστάσι του σπιτιού τους.

Διά του Σταυρού ο διάβολος κατατροπώνεται, η αμαρτία λύεται, ο Άδης σκυλεύεται, ο Χριστός ανίσταται, ο θάνατος καταργείται και η ανθρώπινη φύση διά του προσώπου του Ιησού κάθεται πλέον εκ δεξιών του Πατρός. Μπορούμε πλέον να λέμε ότι πάσα ευλογία μέσω του Σταυρού προήλθε και προέρχεται στην κτίση. Επομένως ο Σταυρός είναι η φανέρωσις του Χριστού μέσα στον κόσμο, για τούτο η εκκλησία πανηγυρικά ψάλλει:
¨ιδού γαρ ήλθε διά του Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω ¨.

Εις τους χαιρετισμούς του Τιμίου Σταυρού, διαβάζουμε:
Χαίρε, το των Αγγέλων γαληνόμορφον θαύμα Χαίρε, το των δαιμόνων πολυστένακτον τραύμα. Χαίρε, του Αδάμ και της Εύας ανάκλησης Χαίρε, των αρχόντων του άδου η νέκρωσης. Μεγάλη η δύναμη του Σταυρού, ο δαίμονας τον βλέπει και φρίττει. Είχε πιστεύσει ο δόλιος, βλέποντας τον Κύριο νεκρό επί του Σταυρού, ότι τον νίκησε. Όμως, η  Ανάσταση του Κυρίου μας τον θανάτωσε. 

Είναι πολύ σημαντικό πάντα να φοράμε έναν Σταυρό. Δεν είναι υποχρεωτικό να είναι χρυσός, αρκεί και ένας από φθηνό υλικό. Η αξία του έγκειται στο σημείο του Σταυρού, όχι στο υλικό από το οποίο είναι κατασκευασμένος. Να έχουμε πάντα στη ζωή μας τη Χάρη του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού και να πορευόμαστε πάντοτε με σταυροαναστάσιμο ήθος!

Απολυτίκιο   Ἦχος α’
Σώσον, Κύριε, τον λαόν Σου και ευλόγησον την κληρονομίαν Σου, νίκας τοις βασιλεύσι κατά βαρβάρων δωρούμενος και το σον φυλάττων, δια του Σταυρού Σου, πολίτευμα.

Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Αὐτόμελον.
Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ ἑκουσίως, τῇ ἐπωνύμῳ σου καινὴ πολιτεία, τοὺς οἰκτιρμούς σου δώρησαι, Χριστὲ ὁ Θεός, Εὔφρανον ἐν τῇ δυνάμει σου, τοὺς πιστοὺς Βασιλεῖς ἡμῶν, νίκας χορηγῶν αὐτοῖς, κατὰ τῶν πολεμίων, τὴν συμμαχίαν ἔχοιεν τὴν σήν, ὅπλον εἰρήνης, ἀήττητον τρόπαιον.

Μυργιώτης  Παναγιώτης
Μαθηματικός 

Οι ήρωες της ΠΕΑΝ ανατινάζουν το κτίριο της ΕΣΠΟ.

20 Σεπτεμβρίου 1942  

Ο Λαός ο οποίος λησμονεί την Ιστορία του ή την μαθαίνει λανθασμένη είναι υποχρεωμένος να διαπράξει τα ίδια λάθη ή και χειρότερα. Η μελέτη της Ιστορίας βοηθά τους Λαούς. Όχι, δεν καλλιεργεί μίση και αντιπαλότητες. Αντίθετα, οδηγεί σε συμμαχίες και συμφιλίωση. Σε εποχές φτωχές σε πρότυπα και ιδέες οι οποίες θα εμπνεύσουν τους Λαούς σε κάτι ωραίο και την νεότητα να γνωρίσει ιδανικά και πατριωτικά πρότυπα και παραδείγματα  προσφοράς ανιδιοτελούς, είναι ανάγκη να ανατρέξουμε εις την πλούσια ιστορική δεξαμενή του έθνους μας. Εις το κείμενο το οποίο ακολουθεί θα αναφερθούμε εις το πρόσφατο ηρωικό παρελθόν. Εις την εποχή της εθνικής αντίστασης∙ της πραγματικής και ηρωικής. Σε εν πολλοίς άγνωστη μεν, αλλά με πλούσια δράση και αγώνα εναντίον των κατακτητών δε. Είναι γνωστό ότι το 1941 η πατρίδα μας βρισκόταν υπό τριπλή κατοχή. Επί πλέον γνωστό είναι ότι ο τράχηλος του Έλληνα δεν σηκώνει ζυγό. Δεν μπορεί να ζήσει ο Έλληνας με κατακτητή εις τον σβέρκο του. Έτσι έγινε και κατά τη διάρκεια της κατοχής. Αντίσταση έκαναν πολλές οργανώσεις. Η μαζικότερη ήταν του ΕΑΜ. Άλλες μαζικές και αγωνιστικές οργανώσεις υπήρξαν ο ΕΔΕΣ, η ΕΚΚΑ και η ΠΕΑΝ (Πανελλήνιος Ένωσις Αγωνιζομένων Νέων), για την οποία θα αναφερθούμε εις το παρόν κείμενο. Ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 1941 με πολιτικό αρχηγό τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο , ο οποίος δεν είχε λόγο εις τα οργανωτικά. Αρχηγός της ήταν ο απότακτος υποσμηναγός της αεροπορίας Κωνσταντίνος Περρίκος  φλογερός αγωνιστής, πατριώτης με υψηλά ιδανικά. Συνιδρυτές υπήρξαν ο Θάνος Σκούρας, γόνος πλούσιας οικογένειας, ο Διονύσης Παπαβασιλόπουλος, επιχειρηματίας, ο Γιάννης Κατεβάτης, δικηγόρος, και οι Γιώργος Αλεξιάδης, δικηγόρος, Αντώνης Μυτιληναίος, Θανάσης Σκούρας, Νίκος Μούρτος, Διονύσης Παπαδόπουλος, Δημήτρης Λόης, Τάκης Μιχαηλίδης, Σπύρος Γαλάτης, Γιάννης Κατεβάτης, Νώντας Σπηλιωτόπουλος, Ντίνος Αυγουστάτος, Στάθης Τουρνάκης, Σπύρος Στανωτάς, Νίκος Λάζαρης, και η σαμιώτισσα δασκάλα Ιουλία Μπίμπα. Η ΠΕΑΝ πίστευε και αγωνίζονταν για έναν ενιαίο αγώνα εναντίον των κατακτητών και των Ελλήνων συνεργατών τους. Είχε μεγάλη απήχηση εις την νεολαία και εις την αστική τάξη. Σκοπός ήταν με κάθε τρόπο να πολεμήσει τους κατακτητές. Με την εφημερίδα «Δόξα» εμψύχωνε τους Αθηναίους και δημιουργούσε κλίμα πατριωτικό. Η αρθρογραφία της παράνομης εφημερίδας έδινε δύναμη και κουράγιο εις τον Λαό. Η αντιστασιακή της δράση δεν περιορίστηκε μόνο σε αυτό τον τομέα. Έπρεπε να επιχειρήσει κάτι πιο γενναίο και θαρραλέο. Ήθελε πιο έμπρακτα να κάνει αισθητή την παρουσία της και να προξενήσει πλήγματα εις τον εχθρό. Από αγωνιστές της οργάνωσης ιδρύεται ο Ουλαμός Καταστροφών, με κύριο στόχο τους κατακτητές και τις, ελάχιστες, συνεργαζόμενες με αυτούς οργανώσεις  δωσίλογων. Την 25η Μαρτίου 1942 η Π.Ε.Α.Ν. διοργάνωσε μεγάλη πορεία προς το άγαλμα του Εμμανουήλ Ξάνθου στην πλατεία Κολωνακίου, «με πολύ φόβο, αλλά με βαρειά την κληρονομιά της ιστορίας». Σημαιοφόρος και επικεφαλής της πορείας ήταν ο ΠΕΑΝίτης εθνικιστής φοιτητής Διονύσιος Παπαδόπουλος. Το πρώτο κτύπημα δεν αργεί να γίνει. Ανήμερα του 15αύγουστου, στην επέτειο του τορπιλισμού της Έλλης και του εορτασμού της κοίμησης της Μεγαλόχαρης, γίνεται η πρώτη αντιστασιακή πράξη της ΠΕΑΝ. Ο μηχανικός Παπαδόπουλος προμηθεύει τον Ουλαμό Καταστροφών 70 οκάδες εκρηκτική ύλη, η οποία χρησίμευε για έργα των Γερμανών. Κατασκευάζουν βόμβα με την οποία καταστρέφουν μια υγειονομική γερμανική υπηρεσία εις την Πατησίων. Λόγω απειρίας χρησιμοποίησαν κοντό φυτίλι και αυτό το γεγονός παρ’ ολίγον θα τους στοίχιζε την ζωή των. Καταστράφηκε υγειονομικό υλικό το οποίο προορίζονταν για τον στρατηγό Ρόμελ. Το δεύτερο κτύπημα έγινε πολύ γρήγορα, μετά από μια εβδομάδα. Στόχος τούτη τη φορά ήταν η φιλοναζιστική οργάνωση ΟΕΔΕ (Οργάνωσις Εθνικοσοσιαλιστικών Δυνάμεων Ελλάδος), η οποία στεγαζότανε σε ένα διώροφο μεταξύ Κάνιγγος και Θεμιστοκλέους. Δεν έγινε λόγος πλέον για την ΟΕΔΕ, δεν δραστηριοποιήθηκε πλέον. Τα δυο αυτά κτυπήματα δεν είχαν τον θετικό αντίκτυπο τον οποίο θα προσδοκούσαν οι εμπνευστές και εκτελεστές τους. Έπρεπε να υλοποιηθεί κάτι άλλο, πιο μεγάλο, πιο εντυπωσιακό. Να πονέσει πιο πολύ ο εχθρός, αλλά και οι σκλαβωμένοι Έλληνες να πάρουν δύναμη και κουράγιο. Ούτε ο δημόσιος ξυλοδαρμός μαυραγοριτών έλυσε το πρόβλημα. Ο χειμώνας του 1940 - 41 ήταν πολύ σκληρός. Πείνα και φτώχεια. Ο  θάνατος από την πείνα καθημερινό και σύνηθες φαινόμενο. Η θλίψη και η απελπισία κυριαρχούσε και φαίνονταν ότι ο κατακτητής κέρδιζε τον αγώνα. Οι πατριωτικές και αγωνιστικές καρδιές δεν το δέχονται. Αγωνιούν και αναζητούν λύσεις. Η ΠΕΑΝ αποφασίζει να ανατινάξει το κτίριο της ΕΣΠΟ, το οποίο βρίσκονταν κοντά εις την Ομόνοια, εις την καρδιά της Αθήνας. Η ΕΣΠΟ (Εθνική Σοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωση») ήταν φιλοναζιστική οργάνωση, την οποία ίδρυσε ο αρχηγός της  γιατρός Σπύρος Στεροδήμος   και σκοπό είχε την στρατολόγηση Ελλήνων νέων για την δημιουργία της λεγεώνας των Ελλήνων (Ελπίζοντας ότι η πείνα θα εξωθούσε νέους σε αυτή την αναζήτηση), η οποία θα πολεμούσε υπέρ των Γερμανών εις το ανατολικό μέτωπο. ή ακόμη και για τη δημιουργία ναζιστικού κόμματος, όπως έγινε και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες τις οποίες κατέκτησαν οι Γερμανοί. Ο Αντώνης Μυτιληναίος και ο Σπύρος Γαλάτης παρακολουθούσαν την κίνηση του κτιρίου για 15 ημέρες και αποτύπωσαν την διαρρύθμισή του. Κατέληξαν να χρησιμοποιήσουν για το κτύπημα την είσοδο από την  οδό  Γλάδστονος η οποία οδηγούσε εις τον ημιώροφο και ήταν ακριβώς κάτω από τα γραφεία της ΕΣΠΟ. Δεν ήθελαν να καταστρέψουν γειτονικά κτίρια, όπου στεγαζόταν το υποθηκοφυλακείο και θα προκαλούσε εθνική καταστροφή. Ήθελαν  μόνο το κτίριο - στρατηγείο της ΕΣΠΟ και μερικών γερμανικών υπηρεσιών. Επέλεξαν η ανατίναξη να γίνει Κυριακή για να μη υπάρξουν θύματα αθώοι πολίτες. Την Κυριακή επισκέπτονταν το κτίριο Γερμανοί και μέλη της ΕΣΠΟ για να ακούσουν την ομιλία του προέδρου, να πάρουν τρόφιμα, χρήματα κλπ. Ως ημερομηνία του κτυπήματος ορίστηκε η Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 1942. Την παραμονή την βόμβα κατασκεύασαν ο Τάκης Μιχαηλίδης, ο Σπύρος Γαλάτης και ο Αντώνης Μυτιληναίος εις το Κουκάκι, εις το σπίτι της δασκάλας του κατηχητικού Ιουλίας Μπίμπα. Την βόμβα βάρους δέκα οκάδων την μεταφέρει η Ιουλία Μπίμπα μέσα σε σακούλα και την οποία σκέπασαν με λαχανικά. Η ανατίναξη ορίστηκε για την εντεκάτη πρωινή. Όλα πήγαιναν μια χαρά. Αλλά την τελευταία στιγμή διαπιστώνουν ότι μαυραγορίτης ψαράς βρίσκεται εις την είσοδο και σε δικηγορικό γραφείο βρίσκεται δικηγόρος και συνομιλεί με πελάτες. Τα γραφεία της ΕΣΠΟ και τα μπαλκόνια γεμάτα από Γερμανούς και ΕΣΠίτες. Μεταθέτουν την ώρα του κτυπήματος για να μη σκοτωθούν αθώοι. Η ώρα περνά και θα αρχίσουν να φεύγουν οι στόχοι. Αποφασίζεται να γίνει η ανατίναξη. Όταν πηγαίνουν εις το κτίριο ο ψαράς έφυγε και ο δικηγόρος και οι πελάτες φεύγουν εκείνη την στιγμή. Οι ατρόμητοι Έλληνες μαχητές τοποθετούν την βόμβα εις τον ημιώροφο ανάβουν τα δυο φυτίλια και ατάραχοι και ψύχραιμοι αποχωρούν από το κτίριο. Η αποστολή εκτελέστηκε με επιτυχία.

Ώρα δώδεκα και πέντε το μεσημέρι το κτίριο της προδοσίας σωριάζεται σε ερείπια και ένα μαύρο σύννεφο σκόνης υψώνεται. Οι άνθρωποι οι διερχόμενοι τρέχουν να κρυφτούν. Τραυματίστηκε διερχόμενος ιερέας ο οποίος μαθαίνοντας για το σαμποτάζ υπερήφανα δηλώνει: «Δεν πειράζει που κτύπησα, αρκεί που αφανίστηκε η σφηκοφωλιά των προδοτών». Οι Γερμανοί τρέχουν αλλόφρονες σημαίνοντες συναγερμό γιατί θεώρησαν ότι έγινε αεροπορικός βομβαρδισμός. Οι απώλειες των Γερμανών και των Ελλήνων προδοτών σημαντικές. Εις τα ερείπια του κτιρίου τάφηκαν 29 μέλη της ΕΣΠΟ, μεταξύ των οποίων και ο αρχηγός της Στεροδήμος, και 43 Γερμανοί αξιωματικοί και στρατιώτες. Τραυματίστηκαν 5 Γερμανοί και 27 μέλη της ΕΣΠΟ. Εις το πεδίο της μάχης η Π.Ε.Α.Ν. δεν είχε απώλειες. Οι κατακτητές άρχισαν να ψάχνουν να βρουν τους Έλληνες ήρωες οι οποίοι ανατίναξαν το φρουρούμενο κτίριο μέρα μεσημέρι και εις την καρδιά της Αθήνας. Εις την Ομόνοια. Οι ραδιοφωνικοί σταθμοί Λονδίνου, Μόσχας και Καΐρου εξυμνούν το έργο των Ελλήνων σαμποτέρ. Το πρώτο σε ολόκληρη την Ευρώπη. Άθλος μεγάλος, μήνυμα σημαντικό.

Ήταν φυσικό οι σκλαβωμένοι Έλληνες να αναθαρρήσουν. Να ανέβει το ηθικό τους. Ο εχθρός δεν είναι ούτε άτρωτος ούτε απρόσβλητος. Η γενναία ελληνική ψυχή μίλησε∙ και μίλησε δυνατά.: «Δεν φοβούμαστε, δεν υποκύπτουμε θα αγωνιστούμε για την Ελευθερία μας και τη Δημοκρατία. Αγνοούμε την υλική υπεροχή και δύναμη. Θα νικήσουμε». Δυστυχώς, σε αρκετές ηρωικές περιπτώσεις υπάρχουν και οι εφιάλτες. Τούτη τη φορά ήταν ο ενωμοτάρχης Νταλιάνης μέλος της ΠΕΑΝ και σύνδεσμος με την επίσης αντιστασιακή οργάνωση «Όμηρος»,  ο οποίος ήταν διπλός πράκτορας, συνεργάτης των Γερμανών για λίγες λίρες. Έτσι, λοιπόν την 11 Νοεμβρίου 1942 συλλαμβάνονται εις την Καλλιθέα 14 μέλη - ήρωες της οργάνωσης και οδηγούνται εις τις φυλακές «Αβέρωφ». Τα υπόλοιπα μέλη της ΠΕΑΝ ανακαλύπτουν τον προδότη τον οδηγούν σε έκτακτο στρατοδικείο όπου ανακρινόμενος ομολόγησε την αποτρόπαια πράξη του και δικάστηκε σε θάνατο, διότι αποτελούσε κίνδυνο για τα μέλη των δυο αγωνιζομένων οργανώσεων «Όμηρος» και Π.Ε.Α.Ν. Εκτελέστηκε την 17η του ιδίου μηνός και το πτώμα του ρίχτηκε σε υπόνομο της Νέας Σμύρνης. Διέδωσαν ότι διέφυγε εις την Μέση Ανατολή.

Ο Αντώνης Μυτιληναίος διέφυγε  στη Μέση Ανατολή, ο Νίκος Λάζαρης δραπέτευσε, διέφυγε στο βουνό, κατετάγη στον ΕΔΕΣ και τον εκτέλεσε ο ΕΛΑΣ εις τα Δεκεμβριανά, ενώ  οι άλλοι  δικάζονται παραμονή πρωτοχρονιάς του 1943 από το Γερμανικό Στρατοδικείο εις την αίθουσα του  Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός». Καταδικάζει  τρις εις θάνατο τον Περρίκο  και δις την Ιουλία Μπίμπα η οποία  ομολόγησε ότι αυτή μετέφερε την βόμβα. Εις θάνατον και ο φοιτητής Γαλάτης, η ποινή του οποίου μετετράπη σε ισόβια και πέθανε νέος σε  στρατόπεδο συγκέντρωσης εις τη Γερμανία. Συγκλονιστική ήταν η απολογία του Περρίκου εις το στρατοδικείο: «Είμαι Ελλην αξιωματικός κι έκανα το καθήκον μου, όπως θα το έκανε κάθε Γερμανός αξιωματικός για τη δική του πατρίδα».

Τα χαράματα της 4ης Φεβρουαρίου 1943 ένα γερμανικό καμιόνι μεταφέρει από τις φυλακές Αβέρωφ  τους Περρίκο, Λόη, Παπαδόπουλο, Σκούρα και Κατεβάτη εις το Σκοπευτήριο της Καισαριανής, όπου εκτελούνται από τους Γερμανούς φωνάζοντας «Ζήτω η Ελλάς!». Η Ιουλία Μπίμπα άρρωστη μεταφέρεται εις τη Γερμανία και εκτελείται δι’ αποκεφαλισμού επειδή δεν υπήρχε λαιμητόμος εις την Ελλάδα!. Μπροστά εις το απόσπασμα ο Περρίκος απευθύνεται εις τους Γερμανούς αξιωματικούς λέγοντας: «Δεν αισθάνομαι τίποτα εναντίον σας. Εσείς κάνετε το καθήκον σας. Ομοίως έκανα κι εγώ το δικό μου. Είμαι Έλληνας αξιωματικός της Αεροπορίας. Υποσμηναγός. Σας ευχαριστώ». Οι Γερμανοί αξιωματικοί χαιρετούν στρατιωτικά τον Έλληνα αξιωματικό και ύστερα ακούγεται η ομοβροντία. Οι τελευταίες του λέξεις είναι «Ζήτω η Ελλάς!». Το εντυπωσιακό σαμποτάζ εις βάρος της ΕΣΠΟ, η ΟΚΝΕ το χαρακτήρισε «προβοκάτσια της Γκεστάπο στην οδό Πατησίων» ! Το 1943 η ΟΚΝΕ έφθασε στο εξωφρενικό σημείο να μιλήσει για «δήθεν» σύλληψη του Περρίκου από τους Γερμανούς!! Το ΕΑΜ χαρακτηρίζει την ανατίναξη προβοκατόρικη πράξη!!. Απαράδεκτη και ύπουλη ήταν η ενέργεια του ΚΚΕ το οποίο αποκάλυψε σε έντυπα, ονόματα στελεχών της ΠΕΑΝ. Τα έντυπα αυτά έπεσαν στα χέρια των Γερμανών. Η ΠΕΑΝ συνεχίζει τον αγώνα. 3 Νοεμβρίου 1943 διενεργεί μεγάλο σαμποτάζ εις το πυριτιδοποιείο. Toν Μάρτιο του 1942 καταστρέφει ολοκληρωτικά το φορτηγό πλοίο «Λούτσε» έξω από το λιμάνι του Πειραιά όπου ήταν αγκυροβολημένο. Διαλύθηκε με απόφαση των μελών της την 12η Μαρτίου 1945. Το σύντομο αυτό αφιέρωμα εις τους ήρωες Έλληνες πατριώτες αγωνιστές της ΠΕΑΝ κλείνει με δυο επιστολές του αρχηγού της Περρίκου. Η πρώτη επιστολή  από το κελί 12 – το κελί των μελλοθανάτων –  στις 23 Ιανουαρίου 1943  προς τον γιό του Δημήτρη:
Αγαπημένο μου παιδί, Μίμη μου, ο πατέρας σου έπεσε για τη λευτεριά της πατρίδας μας. Έφυγε απ’ τον κόσμο με την ικανοποίηση πως αν δεν έκαμε το χρέος του όπως έπρεπε, πάντως το έκαμε όσο μπορούσε. Το χρέος αυτό δεν τελειώνει ποτέ. Αν ζούσε θα εξακολουθούσε τις προσπάθειές του και κατά την περίοδο της ειρήνης. Τον ρόλο αυτό επεφύλαξε η Μοίρα για σένα. Δούλεψε για να σταματήσουν οι πόλεμοι, να ευημερήσουν όλοι οι άνθρωποι, να ενωθούν τα κράτη της Ευρώπης, να ειρηνεύσει και να ευτυχήσει ο κόσμος. Δούλεψε για να καταργηθούν οι τεχνητοί φραγμοί που παρεμποδίζουν και σε άπειρες περιπτώσεις ματαιώνουν την πρόοδο των αξίων. Δούλεψε για την επικράτηση της Δημοκρατίας. Αφιέρωσε τη ζωή σου στην Ελλάδα και στην ανθρωπότητα». Η δεύτερη επιστολή λίγα λεπτά πριν από την εκτέλεσή του, εις τα τρία παιδιά του, εις το οποίο σημειώνει και την ώρα. «Μου μένουν ακόμα λίγα λεπτά ζωής. Εγκαταλείπω τον κόσμο χωρίς κανένα μίσος και χωρίς καμιά κακία. Αγωνίστηκα για την πατρίδα μου. Για την δικιά τους πατρίδα αγωνίστηκαν κι αυτοί που με καταδίκασαν. Θα ’θελα κάποτε το αίμα μου, το αίμα αυτό που θα χυθεί σε λίγα λεπτά, να μη μας χωρίσει, αλλά να μας ενώσει μια μέρα με τους σημερινούς μας αντιπάλους. Δουλέψτε για να σταματήσουν οι πόλεμοι, για να ενωθούν μια μέρα τα κράτη της Ευρώπης. Δουλέψτε για την ανθρωπότητα». Ώρα 5.20 Κώστας Περρίκος. Ευλαβικά κλίνουμε το γόνυ μας εις τους ήρωες αγωνιστές της ΠΕΑΝ και υποσχόμαστε, αν χρειαστεί, θα ακολουθήσουμε τα δικά τους βήματα για μια Ελλάδα Ελεύθερη και Δημοκρατική. Αιωνία η μνήμη τους.

Πηγές

Καραβής, Στέλιος-Περικλής (2015). Η ιταλική κατοχή στην Ελλάδα (1941-1943): η πολιτική επιβολής και καταστολής από την ΧΙ στρατιά. Θεσσαλονίκη: ΑΠΘ. Φλάισερ, Χάγκεν (1995). Στέμμα και σβάστικα. Η Ελλάδα της Κατοχής και της Αντίστασης, 1941-1944. Β. Αθήνα: Παπαζήση. ISBN 960-02-1079-9. Χατζηβασιλείου, Ευάνθης (2005). ΠΕΑΝ (1941-1945) Πανελλήνιος Ένωσις Αγωνιζόμενων Νέων (Β’ έκδοση). Αθήνα: Σύλλογος προς διάδωσιν Ωφέλιμων Βιβλίων. ISBN 960-8351-05-7. Χονδροματίδης, Ιάκωβος (2017). Η μαύρη σκιά στην Ελλάδα. Εθνικοσοσιαλιστικές και φασιστικές οργανώσεις στην Ελλάδα του μεσοπολέμου και της κατοχής 1923-1945. Αθήνα: Γνώμων Εκδοτική. ISBN 978-618-5018-67-2

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός 

(+) Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος. "Η εκκαθάριση του Θεού και η αναλαμπή της Ορθοδοξίας!".

Τώρα κατά την τελευταία εκκαθάριση θα καθαριστούν μόνο τα ξερά και θα μείνουν μόνο τα χλωρά, τουλάχιστον στην Ελλάδα.

Η οποία Ελλάς χρειάζεται σαν γλώσσα σαν πίστη σαν ύπαρξις…γιατί είναι ο νέος Ισραήλ θα κηρύξει το Ευαγγέλιο σε όλον τον κόσμο.

Εμείς σαν Έλληνες πρέπει να κολακευόμεθα διότι εγεννήθημεν Έλληνες.

Διότι μας ενεπιστεύθη αυτή η κληρονομιά της γνώσης και της πίστεως.

Είμεθα Εβραίοι κατ΄ουσίαν .

Όσοι διαβάσετε το Α΄Μακαβαίων στο δωδέκατο κεφάλαιο θα βρείτε ότι είμαστε Εβραίοι αδελφοί με τους Εβραίους. 

Εμείς σήμερα θα παίξουμε ένα ρόλο και μάλιστα λείαν συντόμως.

Όλοι θα καθαρισθούν θα πάνε στην θέση τους.

Θα αδειάσει η πατρίδα μας απ΄όλα τα φρούτα μα κομουνισμός λέγεται ,μα αθεϊσμός λέγεται, μα, μα, μα, θα αδειάσει η πατρίδα μας. Θα μείνουν καθαρόαιμοι Έλληνες. Με γλώσσα ελληνική, με ήθη και έθιμα ελληνικά, και με πίστη ορθόδοξον. 

Και με βάση αυτούς θα διαδώσει το Ευαγγέλιο ο Χριστός στις μυρμηγκιές αυτές που υπάρχουν κάτω οκτακοσαριές εκατομμύρια που περιμένουν τον Ευαγγελισμό.

Δεν έχουν ακούσει περί Χριστού.

Εμείς θα τον παίξουμε τον ρόλο αυτό. Χάρη στους ανθρώπους που είθε να το καταλάβουν και να το πιστέψουν.

Είναι μερικοί άθεοι και μερικοί κοιλιόδουλοι και τρώνε για να μην παρεξηγηθούν, και λένε του Χριστού τράβα έξω γιατί έχουμε τον κόσμο. Χίλια δυο άλλα πράγματα.

Ντρέπονται να κάνουν παιδιά γιατί τους κατηγορούν στο γραφείο. Τι να σας πω ;

Όλοι αυτοί θα φύγουν από τη μέση.

Θα τιναχθεί σήμερα ο κόσμος όπως τινάζεται η ελιά.

Και θα μείνουν ορισμένες ελιές επάνω.

Όπως έχει δει ο προφήτης την κατάσταση αυτή, έτσι είναι σήμερα.

Πάντοτε την ράβδιζε την ανθρωπότητα ο Θεός……

(+) Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος 

orthodoxia.online