Ὅταν λείπη τὸ ἐκκλησιαστικὸν φρόνημα.

Tοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Τὸ κοσμικὸ πνεῦμα, ὅταν αἰχμαλωτίσει τοὺς χριστιανούς, τοὺς ἀποσυνδέει ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ σιγὰ- σιγὰ τοὺς ἀπομακρύνει ὁριστικά. Πρόκειται γιὰ ὀλέθριο ἀποτέλεσμα καὶ ἡ ἀντιμετώπισή του εἶναι σχεδὸν ἀδύνατη. Δυστυχῶς, σ’ αὐτὴ τὴν κατάσταση βρίσκεται ἡ πλειονότητα τῶν χριστιανῶν. Τὸ ποιμαντικὸ ἔργο τῶν κληρικῶν ἀποδίδει ἐλάχιστα, γιατί καὶ αὐτοὶ βρίσκονται στὴν ἴδια πνευματικὴ κατάσταση. Ἀλλὰ καὶ πολλοὶ μητροπολίτες κυριαρχοῦνται ἀπὸ τὸ κοσμικὸ πνεῦμα καὶ εἶναι ἐντελῶς ἀκατάλληλοι νὰ ἐπηρεάσουν τοὺς κληρικούς τους καὶ τὸ λαό. Οἱ ὅποιες δραστηριότητές τους εἶναι χωρὶς πνευματικὸ περιεχόμενο καὶ στοχεύουν στὴν προσωπική τους προβολή. Ἐπιδιώκουν τὸ χειροκρότημα καὶ ἐπιθυμοῦν τὸν δημόσιο ἔπαινο ἀπὸ τοὺς ἄσχετους μὲ τὴν πίστη ἀνθρώπους, γεγονὸς ποὺ ἐπιβεβαιώνει ὅτι εἶναι δοῦλοι τοῦ δαιμονικοῦ πάθους τῆς κενοδοξίας καὶ γιὰ τὴν ἱκανοποίηση αὐτοῦ θυσιάζουν ὅλα τὰ πνευματικά τους καθήκοντα πρὸς τὸ ποίμνιό τους.

Εἶναι πολλὰ τὰ σχετικὰ παραδείγματα. Ἐνδεικτικὰ σημειώνουμε τρία: Μερικοὶ μητροπολίτες διοργανώνουν μουσικὲς ἐκδηλώσεις ἐντὸς τῶν ἱερῶν ναῶν, οἱ ὁποῖες εἶναι κοσμικές, μὲ καλλιτέχνες ποὺ δὲν ἔχουν ἴχνος θρησκευτικότητας καὶ ὄχι σπάνια δηλώνουν ὅτι εἶναι ἀγνωστικιστές, δηλαδὴ ἄθεοι. Αὐτοὺς οἱ συγκεκριμένοι μητροπολίτες τοὺς προσφωνοῦν μὲ ἀπαράδεκτο καὶ προκλητικὸ τρόπο, ἀναγνωρίζοντάς τους ἰδιαίτερα χαρίσματα, ἀσυνήθιστη πνευματικὴ καλλιέργεια καὶ ἦθος ποὺ σπάνια συναντᾶται, σὲ ἀνθρώπους τοῦ καλλιτεχνικοῦ χώρου. Καὶ βέβαια τούς ἀμείβουν πλουσιοπάροχα μὲ τὸ ἱερὸ χρῆμα, ποὺ ἐκβιαστικὰ συγκεντρώνουν ἀπὸ τοὺς ἱερούς ναούς.

Συνήθως οἱ ἐκδηλώσεις αὐτὲς εἶναι συμμετοχὴ σὲ ἑορτασμοὺς γιὰ ἱστορικὲς ἐπετείους, ποὺ ἀποφασίζει ἡ πολιτεία καὶ συμμετέχει δουλικὰ καὶ κοσμικὰ ἡ Ἐκκλησία. Ὅσοι διαφωνοῦν μὲ αὐτές, δέχονται τοὺς κεραυνοὺς τῶν ἐνόχων μητροπολιτῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα καὶ δὲν σέβονται τὴν παράδοση.

Τὸ δεύτερο παράδειγμα εἶναι ἡ ἐπιπόλαιη βράβευση δύο κοσμικῶν τραγουδιστριῶν ἀπὸ ἕνα μητροπολίτη, γιατί κάποτε τραγούδησαν καὶ γιὰ τὴ Μικρὰ Ἀσία! Μεγάλο κατόρθωμα γιὰ τὰ μάτια τοῦ Σεβασμιωτάτου! Δὲν γνώριζε ὅμως ὅτι αὐτὲς οἱ τραγουδίστριες εἶναι ἐκτὸς Ἐκκλησίας, δὲν διακρίνονται γιὰ τὸ ὀρθόδοξο φρόνημά τους καὶ φυσικὰ ἀρνοῦνται τὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν. Γενικὰ δὲν πιστεύουν, ἀφοῦ ὡς φυσιωμένες καλλιτέχνιδες ἔχουν πίστη μόνο στὸν ἑαυτό τους. Μὲ δύο λόγια, δὲν γνωρίζουν σὲ ποιὰ ἐνορία ἀνήκουν καὶ εἶναι ἀδιάφορες σ’ αὐτὰ ποὺ διδάσκει ἡ Ἐκκλησία. Δέχονται, ὡστόσο, τὶς βραβεύσεις καὶ ἀπὸ τοὺς μητροπολίτες. Ὄχι πὼς συγκινοῦνται ἰδιαίτερα, ἁπλῶς ἀρέσκονται στὶς διακρίσεις ἀπ’ ὅπου κι ἂν προέρχονται! Εἶναι γνωστὸ βέβαια ὅτι δὲν θὰ στραφοῦν πρὸς τὴν Ἐκκλησία, ἐπειδὴ πῆραν τὴν «εὐλογία» ἑνὸς μητροπολίτη.

Ἡ πράξη αὐτὴ τοῦ συγκεκριμένου μητροπολίτη σκανδάλισε πολλούς, γιατί σκοπίμως ἀγνόησε ὅτι τὰ πρόσωπα αὐτὰ- ὅπως ὅλοι σχεδὸν οἱ ἄνθρωποι τῆς τέχνης- εἶναι ἐκεῖνα ποὺ διαφθείρουν τοὺς νέους μὲ τὰ τραγούδια τους καὶ τὴν ἐμφάνισή τους, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν προσωπικὴ ζωή, τὴν ὁποία μὲ περισσὴ ἀναίδεια περιγράφουν στὰ μέσα ἐνημέρωσης, γιὰ νὰ ἐντυπωσιάσουν τὸν ἀφώτιστο λαό.

Καὶ τὸ τρίτο παράδειγμα. Ὀρθόδοξοι ἀρχιερεῖς δωρίζουν τὸ κοράνιο σὲ μουσουλμάνους, γιὰ νὰ φανερώσουν μὲ αὐτὴ τὴν κίνηση ὅτι ἔχουν καλὲς διαθέσεις ἀπέναντί τους καὶ ἐπιθυμοῦν στενὴ συν­εργασία σὲ πολλοὺς τομεῖς. Πρόκειται γιὰ παράλογη πράξη. Ὅλοι γνωρίζουμε ὅτι δὲν δίνουμε κάτι, ποὺ δὲν ἀνήκει σέ μᾶς. Τὸ ὀρθὸ εἶναι νὰ προσ­φέρουμε τὸ Εὐαγγέλιο, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι κάποτε θὰ τὸ μελετήσει ὁ ἀποδέκτης καὶ θὰ καταλάβει ὅτι ἡ θρησκεία του δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴν πίστη στὸν ἀληθινὸ Θεό. Τὸ κοράνιο τὸ ἔχει στὸ σπίτι του.

Ὁ ὀρθόδοξος ἀρχιερέας ποὺ δωρίζει σὲ μουσουλμάνο τὸ κοράνιο, ἔχει δουλικὸ φρόνημα, εἶναι ψοφοδεὴς (δειλὸς) καὶ προφανῶς πάσχει στὸ θέμα τοῦ ὑψηλοῦ καθήκοντος νὰ ὁμολογεῖ τὴν ὀρθόδοξη πίστη του. Εἶναι πολὺ μικρὸς πνευματικὰ καὶ αὐτὸ ἀπογοητεύει τοὺς χριστιανοὺς ποὺ τὸν παρακολουθοῦν.

Ἴσως κάποιος νὰ ὑποστηρίξει τὴν ἀθῳότητα τοῦ ἀρχιερέα, ἀφοῦ δὲν κάνει τίποτα ἄλλο παρὰ νὰ μιμεῖται τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο, στὸν ὁποῖο ὅλοι πρέπει νὰ ἔχουμε ἐμπιστοσύνη καὶ νὰ εἶναι ὁδηγός μας. Ἀλήθεια, ποιὸς πιστεύει ὅτι ὁ Παναγιώτατος δὲν κάνει λάθη καὶ δὲν παίρνει ἐσφαλμένες ἀποφάσεις γιὰ πολλὰ θέματα πού ἔχουν σχέση μὲ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη; Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι δὲν ἔχουμε ἀλάθητο πάπα. Εἴμαστε στὴν Ἀνατολή…

Οἱ κληρικοί, ὅλων τῶν βαθμῶν, πρέπει νὰ εἶναι προσεκτικοί, νὰ ἔχουν διάκριση καὶ νὰ ἐργάζονται μὲ ταπείνωση, χωρὶς νὰ θορυβοῦν κοσμικῶς. Νὰ εἶναι ἀφοσιωμένοι στὴν Ἐκκλησία καὶ νὰ μὴ σκανδαλίζουν τοὺς πιστοὺς μὲ πρωτοβουλίες κενὲς πνευματικοῦ περιεχομένου.

Εφημερίδα Ορθόδοξος Τύπος

https://aktines.blogspot.com/2024/04/blog-post_498.html

hristospanagia.gr 

Οἱ συνέπειες τοῦ ὀρθολογισμοῦ στή ζωή μας.

Ἀθανάσιος Ἀναστασίου (Ἀρχιμανδρίτης, Προηγούμενος Ἱ. Μ. Μεγάλου Μετεώρου)

Ὁ ὀρθολογισμός θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι εἶναι ἡ ὑπερβολική ἐμπιστοσύνη στή λογική μας, ἡ ἀναγωγή της σέ ὑπέρτατη αὐθεντία καί ἀπόλυτη ἀξία. Εἶναι ἁμαρτητική νοοτροπία καί βιοθεωρία, καί ὄχι κάποια ἁπλή ἁμαρτία. Εἶναι κατ’ οὐσίαν ἀπιστία.

Ὁ ὀρθολογισμός εἶναι ἡ πιό χαρακτηριστική καί ὕπουλη ἐκδήλωση τῆς ὑπερηφάνειας, ἡ ὁποία ὑποκρύπτεται κάτω ἀπό ὅλες τίς ἁμαρτίες μας, ὑφέρπει σέ κάθε μας πράξη καί δηλητηριάζει ὅλα τά καλά ἔργα μας. Αὐτή ὁδηγεῖ στήν αὐτοδικαίωση καί τελικά στήν ἀμετανοησία, κλείνοντας ἔτσι τή θύρα τοῦ θείου ἐλέους. Ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι ἡ ἀρχή καί τό τέλος ὅλων τῶν κακῶν. Κατά τόν μακαριστό Γέροντα Σωφρόνιο τοῦ Ἔσσεξ ἡ ὑπερηφάνεια «ἀποτελεῖ τήν μόνιμη ἀπειλή τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς», «βρίσκεται στήν ρίζα ὅλων τῶν τραγωδιῶν τοῦ ἀνθρώπινου γένους» καί ἀποτελεῖ «τήν οὐσία τοῦ ἅδη». Ὁ ὑπερήφανος ἄνθρωπος, λαϊκός, κληρικός ἤ μοναχός, γίνεται ἄτομο καί προσφέρει τόν πνευματικό θάνατο καί τόν ἅδη, τήν κόλαση, ὄχι μόνο στόν ἑαυτό του, ἀλλά καί στήν οἰκογένειά του, στό κοινόβιό του καί σέ ὅλο τό περιβάλλον του.

Ὁ ὀρθολογιστής ὑποβάλλει τήν ἁγνή καί πηγαία πίστη σέ λογικές διαδικασίες, ζητώντας ἐπιχειρήματα καί ἀποδείξεις. Πιστεύει μόνο σέ ὅ,τι μπορεῖ νά κατανοηθεῖ καί νά γίνει ἀποδεκτό μέ τό μυαλό. Γι’ αὐτό καί οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι σήμερα, ἀλλά καί πολλοί χριστιανοί μας, ἀμφιβάλλουν ἤ καί δέν πιστεύουν στήν ἀθανασία τῆς ψυχῆς, στήν ὕπαρξη τῆς ἄλλης ζωῆς, στήν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, στόν παράδεισο καί τήν κόλαση. Ἀρνοῦνται ἀκόμη τήν ὕπαρξη τοῦ διαβόλου, τοῦ προαιώνιου αὐτοῦ ἐχθροῦ μας. Ἀγνοοῦν ὅτι ὁ διάβολος εἶναι πρόσωπο μέ νοῦ καί μέ θέληση, καί ὅτι αὐτός ἀποτελεῖ τήν αἰτία καί τήν πηγή τοῦ κακοῦ, δεχόμενοι γενικά καί ἀόριστα τήν ὕπαρξη μόνο «δυνάμεων τοῦ κακοῦ».

Ἀμφισβητοῦν τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅπως τῆς Ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως, τῆς Θείας Κοινωνίας, τοῦ Γάμου, ὁ ὁποῖος τείνει νά ἀντικατασταθεῖ ἀπό μία ἁπλή συμβίωση, μία ἐλεύθερη σχέση, ἐκτός γάμου. Ἀρνοῦνται ἤ δέχονται ἐπιλεκτικά τά δόγματα τῆς πίστεώς μας, τίς ἐντολές τοῦ Εὐαγγελίου, τή λατρεία, τήν εὐσέβεια καί τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, ἐπειδή δέν μποροῦν νά τά συλλάβουν μέ τήν λογική καί τό μυαλό τους.

Νά διευκρινίσουμε σέ αὐτό τό σημεῖο ὅτι ἡ ἀναφορά μας στό ἀρνητικό φαινόμενο τοῦ ὀρθολογισμοῦ καί στίς ἀνάλογες συνέπειές του στήν πνευματική ζωή τοῦ καθενός σέ καμία περίπτωση δέν ἔχει τήν ἔννοια τῆς ὑποτιμήσεως ἤ τῆς παραγνωρίσεως τῆς λογικῆς, αὐτῆς τῆς ὕψιστης δωρεᾶς τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπο, ἡ ὁποία τόν διαφοροποιεῖ ἀπό τά ἄλογα ζῶα καί τά ὑπόλοιπα κτίσματα.

Ὁ ὀρθολογιστής ἀντικαθιστᾶ τήν ἀναφορά καί τήν ἐμπιστοσύνη στόν Θεό, πού εἶναι ἡ πίστη, μέ τή σκέψη καί τή διάνοια. Ἔτσι ὅμως καταργεῖται οὐσιαστικά ἡ πίστη, ἀφοῦ ὁ Θεός δέν μᾶς ἀποδεικνύεται, ἀλλά μᾶς φανερώνεται. Μᾶς ἀποκαλύπτεται μυστικά. Βιώνεται καρδιακά καί πηγαία, ἁπλά, ταπεινά καί ἀθόρυβα. Γι’ αὐτό καί ὁ ὀρθολογισμός συνιστᾶ οὐσιαστικά ἀπιστία• μία ἄλλη μορφή ἀθεΐας, χειρότερη ἴσως ἀπό τήν ἀπόλυτη καί καθαρή ἀθεΐα, ἀφοῦ μᾶς ἐφησυχάζει καί μᾶς παραπλανᾶ πώς δῆθεν πιστεύουμε.

Αὐτός ἀκριβῶς εἶναι καί ὁ λόγος πού καθιστᾶ τόν ὀρθολογισμό, τήν ὀρθολογιστική θεώρηση τῆς πίστεως, ἕνα ἀπό τά σοβαρότερα ἐμπόδια, καί τά δυσεπίλυτα προβλήματα πού ἀπειλοῦν καί ἀλλοιώνουν τήν πνευματική πορεία τῶν σύγχρονων πιστῶν καί ἐπιβουλεύονται τή σωτηρία τους.

Θά λέγαμε ὅτι ὁ ὀρθολογισμός δέν εἶναι ἁπλά καί μόνο μία συγκεκριμένη ἁμαρτία, δέν εἶναι μία πτώση, ἕνα λάθος, πού εἶναι ἀνθρώπινο καί φυσιολογικό νά συμβαίνει σέ κάθε πιστό, πού ἀγωνίζεται γιά τή σωτηρία του, ἀφοῦ κανείς δέν εἶναι ἀναμάρτητος ἤ ἀλάνθαστος. Γι’ αὐτό καί ὅλες οἱ πτώσεις καί ὅλα τά ἁμαρτήματά μας συγχωροῦνται, ὅταν μέ εἰλικρινῆ μετάνοια καί συντριβή τά ἐναποθέσουμε στό πετραχήλι τοῦ πνευματικοῦ μας, μέ τό Μυστήριο τῆς Ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως.

Ὁ ὀρθολογισμός λοιπόν ξεπερνᾶ τά στενά ὅρια τῆς ἁμαρτίας καί λειτουργεῖ ἀλλοιωτικά καί διαφορετικά, ὑποσκάπτοντας τά ἴδια τά θεμέλια καί οὐσιώδη τῆς πίστεως. Καταργεῖ τή σχέση, τήν ἐμπιστοσύνη, τήν ἐλπίδα, γιατί στηρίζεται μόνον στά δικά μας λογικά συμπεράσματα, στίς ἀτομικές μας ἀντιλήψεις καί στήν ἀτομική μας νοοτροπία καί βιοθεωρία.

Νοῦς καί λόγος

Γιά νά κατανοήσουμε καλύτερα τήν διαφορά ἀνάμεσα στήν «καλή» καί «κακή» χρήση τῆς ἀνθρώπινης λογικῆς (πού εἶναι ὁ ὀρθολογισμός), θά ἦταν χρήσιμο νά ἀναπτύξουμε ἐν συντομίᾳ τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας γιά τήν φύση καί τήν λειτουργία της.

Κατά τόν ἅγιο Μάξιμο τόν Ὁμολογητή καί τήν ὀρθόδοξη πατερική παράδοση, ὁ ἄνθρωπος ἔχει δύο γνωστικά κέντρα. Δηλαδή δύο ὁδούς, δύο τρόπους μέσα ἀπό τούς ὁποίους μπορεῖ νά γνωρίσει τά πράγματα, τήν κτιστή φυσική δημιουργία καί τόν ἴδιο τόν Θεό.

Τά δύο αὐτά κέντρα εἶναι ὁ νοῦς (πού οἱ πατέρες τόν ταυτίζουν μέ τήν καρδιά) καί ὁ λόγος (δηλαδή ἡ λογική, ἡ διάνοια, τό μυαλό). Ὁ νοῦς ἔχει τήν ἕδρα του στήν καρδιά καί ὁ λόγος (ἡ λογική) στόν ἐγκέφαλο. Ὁ νοῦς εἶναι τό κέντρο τῆς ψυχῆς, γι’ αὐτό καί οἱ Πατέρες τόν ὀνομάζουν «τό ἡγεμονικόν τῆς ψυχῆς». Μέ τό νοῦ, πού εἶναι ἡ θεωρητική ἐνέργεια τῆς ψυχῆς (γι’ αὐτό καί ἀναφέρεται καί ὡς «ὀφθαλμός τῆς ψυχῆς»), ὁ ἄνθρωπος ἀποκτᾶ τή γνώση καί τήν ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ, γίνεται μέτοχος τῆς θείας Ἀποκαλύψεως.

Ὁ λόγος (ἤ λογική) εἶναι ἡ πρακτική ἐνέργεια τῆς ψυχῆς. Μέ τό λόγο (τή λογική) ὁ ἄνθρωπος γνωρίζει τή φύση καί τήν κτιστή δημιουργία. Ἡ γνώση τῆς δημιουργίας τοῦ Θεοῦ βοηθάει, βεβαίως, τόν ἄνθρωπο νά φθάσει καί στήν γνώση τοῦ ἰδίου τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποία ὅμως ἀποκτᾶ μέ τό νοῦ. Μέ τή λογική, δηλαδή, δέν μποροῦμε νά γνωρίσουμε τό Θεό. Ἡ λογική μᾶς ὁδηγεῖ στήν ἀνάγκη τῆς πίστεως στό Θεό. Ἡ ἀληθινή, ὅμως, γνώση τοῦ Θεοῦ γίνεται μέ τό νοῦ, μέ τήν καρδιά δηλαδή.

Τό μεγαλύτερο ἐμπόδιο, πού δέν ἐπιτρέπει στό σύγχρονο ἄνθρωπο νά φθάσει στή γνώση τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἀκριβῶς αὐτό: ὅτι προσπαθεῖ νά Τόν γνωρίσει μέ λάθος τρόπο, χρησιμοποιώντας λανθασμένα μέσα. Ἀντικαθιστᾶ δηλαδή τό νοῦ (τήν καρδιά) μέ τό λόγο (τή λογική) καί καταλήγει ἔτσι στόν ὀρθολογισμό καί στήν ἀδυναμία νά γνωρίσει ἀληθινά τό Θεό.

Ἀπό τά ἀνωτέρω γίνεται φανερό πώς παραιτοῦμαι ἀπό τή λογική μου δέν σημαίνει ὅτι γίνομαι παράλογος. Ἡ πίστη δέν εἶναι παράλογη, ἀλλά ὑπέρλογη. Δέν κατανοεῖται, ἀλλά βιώνεται. Πίστη δέν σημαίνει κατανόηση, ἀλλά ἐμπιστοσύνη. Δέν ἀντιβαίνει στόν ὀρθό λόγο, ἀλλά τόν ὑπερβαίνει, τόν ξεπερνᾶ. Τό ὑπέρλογο μέσα στήν Ὀρθοδοξία δέν εἶναι ἡ κατάργηση τῆς λογικῆς, ἀλλά ἡ μετακένωση καί ἀνύψωσή της στήν ἀποδοχή τῶν ἐμπειριῶν τῆς θείας Ἀποκαλύψεως. Τό ὑπέρλογο εἶναι ἡ ἀπόλυτη διάθεση τοῦ ἑαυτοῦ μας, ἡ αὐτοεγκατάλειψή μας στό θέλημα καί στό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Τό λογικό εἶναι τό «στένεμα» τοῦ Θεοῦ καί ἡ σμίκρυνσή του στίς προσωπικές μας ἀνάγκες καί ἀπαιτήσεις, στό ἐγωιστικό θέλημά μας. Τό ὑπέρλογο εἶναι νά ἀφήνω στό Θεό ἀνοιχτό τό δρόμο τῆς καρδιᾶς μου γιά νά ‘ρθεῖ καί νά ἐνεργήσει μέσα μου μέ τό δικό Του τρόπο, πού δέν εἶναι οὔτε λογικός, οὔτε ἄλογος, οὔτε παράλογος, ἀλλά εἶναι ὑπέρλογος. Εἶναι ἡ αἰώνια Ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἡ πηγή καί ἡ ὁδός τῆς σωτηρίας μας. Τό ὑπέρλογο εἶναι ἡ ὑπαγωγή τῆς λογικῆς μας στή Λογική του Θεοῦ. Εἶναι ἡ προσπάθεια πού κάνουμε γιά νά δεχθοῦμε τή Λογική τοῦ Θεοῦ, ὅταν αὐτή δέν συμφωνεῖ μέ τή δική μας.

Σκοπός τοῦ χριστιανοῦ εἶναι ὁ Οὐρανός. Πατρίδα του εἶναι ὁ Οὐρανός. Ὁ χριστιανός εἶναι οὐρανοπολίτης καί στόχος κεντρικός τῆς ζωῆς του εἶναι νά γνωρίσει τό Θεό καί νά ἑνωθεῖ μαζί Του, νά φθάσει δηλαδή στή θέωση. Τό ἀπόλυτο ζητούμενο τῆς πνευματικῆς μας πορείας παραμένει πάντοτε ἡ θέωση, πού ἐπιτυγχάνεται μόνο μέσα ἀπό τήν κάθαρση τῆς καρδιᾶς καί τό φωτισμό τοῦ νοῦ. Ὁ φωτισμός λοιπόν τοῦ νοῦ ὀφείλει νά εἶναι ἡ κύρια ἐπιδίωξή μας, καί ὄχι ἡ καλλιέργεια τῆς λογικῆς. Ὁ φωτισμένος νοῦς εἶναι αὐτός πού ὁδηγεῖ στό Θεό καί ὄχι ἡ ἀνεπτυγμένη λογική. Ὁ φωτισμένος νοῦς εἶναι ἡ ἀνταμοιβή τοῦ Θεοῦ γιά τήν ἐκχώρηση τῆς λογικῆς μας σ’ Αὐτόν. Γι’ αὐτό καί ἡ προσπάθειά μας θά πρέπει νά εἶναι ὁ φωτισμός τοῦ νοῦ καί ὄχι ἡ ἐξάσκηση τῆς λογικῆς μας.

Ἡ πνευματική γνώση

Ὁ στόχος ὅμως αὐτός ἐπιτυγχάνεται κυρίως μέ τήν «πνευματική γνώση». Πνευματική γνώση εἶναι πίστη, εἶναι ἐμπειρία, εἶναι θεῖος φωτισμός, εἶναι Θεία χάρις καί Θεογνωσία.

Ἡ πνευματική αὐτή γνώση δέν εἶναι ἀπόρροια τῆς λογικῆς τοῦ μυαλοῦ μας. Δέν κατέχεται μόνον ἀπό τούς εὐφυεῖς, ἀπό τούς μορφωμένους, ἀπό τούς ἐπιστήμονες. Δέν ἀπαιτεῖ σύνθετη σκέψη, πολύπλοκες ἀναλύσεις καί συλλογισμούς. Ἡ πνευματική γνώση εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ πού προσφέρεται σέ ὅλους, μορφωμένους καί ἀγράμματους, γνωστικούς καί ἀδαεῖς, ἔξυπνους καί ἁπλοϊκούς, σέ ὅλους ὅσοι ἔχουν ἁπλή, ταπεινή καί καθαρή καρδιά. Ἡ πίστη εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ στούς ἁπλούς καί ταπεινούς ἀνθρώπους, καί ὄχι ἀποτέλεσμα λογικῆς ἐπεξεργασίας.

Ἡ πνευματική γνώση δέν σπουδάζεται στά πανεπιστήμια καί τά σπουδαστήρια τοῦ κόσμου, δέν ἀναγνωρίζεται μέ διπλώματα καί μεταπτυχιακούς τίτλους σπουδῶν, δέν ἀποτελεῖ ἀντικείμενο ἐπιστημονικῶν ἐρευνῶν. Ἡ πνευματική γνώση εἶναι ὑπόθεση τῆς καρδιᾶς, εἶναι φωτισμένος νοῦς, εἶναι μετοχή στήν ἀγάπη, τή χάρη καί τή δόξα τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἡ Ἀποκάλυψη τῆς Ἀλήθειας τοῦ Θεοῦ στή ζωή μας καί στόν κόσμο ὁλόκληρο. Ἐργαστήριο τῆς πνευματικῆς γνώσεως εἶναι ἡ πίστη καί ἡ ἐλπίδα. Ἡ ἐμπιστοσύνη στό Θεό καί ἡ αὐτοεγκατάλειψή μας στήν ἄπειρη ἀγάπη καί πρόνοιά Του. Εἶναι ἡ καθημερινή ἄσκηση καί τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἡ ἐξάσκηση τῆς ἀγάπης διά τῆς φιλανθρωπίας καί τῆς ἐλεημοσύνης ἐνεργούμενης. Εἶναι ἡ φιλαδελφία, ἡ καλοσύνη καί ἡ ἱλαρότητα.

Ὁ ὀρθολογισμός, περνώντας ἀπό ὅλες τίς πτώσεις τῆς ὑπερηφάνειας, μᾶς ὁδηγεῖ τελικά στήν αὐτοδικαίωση• γιατί μᾶς πείθει ὅτι ἔχουμε δίκιο. Καί ἐφ’ ὅσον οἱ σκέψεις μας, τά λόγιά μας καί οἱ πράξεις μας εἶναι λογικές, ἄρα εἶναι ὀρθές καί δίκαιες. Ἔχουμε λοιπόν δίκιο, ἄρα καί δικαίωμα νά τό ἐπιβάλλουμε ὡς γνώμη, ὡς ἐπιθυμία καί ὡς συμπεριφορά. Ἀπό τό σημεῖο αὐτό ξεκινᾶ μία ἀτελεύτητη πορεία πρός τήν μηδέποτε ἐπιτυγχανομένη – γιατί εἶναι καί ἀκόρεστη – αὐτοδικαίωσή μας, πού μᾶς παρασύρει σέ μία ἁλυσίδα διαρκῶς μεγαλύτερων καί βαρύτερων ἁμαρτημάτων.

Ὁ Φαρισαῖος τῆς παραβολῆς (Λουκ.18,9-14) εἶναι ὁ ἀντιπροσωπευτικότερος τύπος τοῦ αὐτοδικαιούμενου ἀνθρώπου. Καυχᾶται γιά τίς ἀρετές του, θεωρεῖ τόν ἑαυτό του δίκαιο καί συγχρόνως ἐξουθενώνει τόν τελώνη, βλέποντας τόν ἁμαρτωλό, κατώτερό του. Ὁ αὐτοδικαιούμενος γίνεται ὁ ἴδιος κριτής τοῦ ἑαυτοῦ του καί τοῦ ἀπονέμει τόν τίτλο τοῦ δικαίου, πιστεύοντας ὅτι ὁ Θεός εἶναι ὑποχρεωμένος νά τόν ἀνταμείψει.

Ὁ αὐτοδικαιούμενος ἄνθρωπος εἶναι ἐκεῖνος πού πάσχει ἀπό ψυχολογικά προβλήματα, ἐπειδή ἀπωθεῖ τήν ἐνοχή του. Γίνεται ἔτσι νευρικός, διαταραγμένος ἀνικανοποίητος, ἀπαιτητικός, ἀνυπόμονος, ἀνυπάκουος, αὐθάδης, ἐριστικός. Ἀκολουθώντας τό παράδειγμα τοῦ Ἑωσφόρου, δέν θέλει νά ζητήσει συγχώρηση καί νά ὁμολογήσει τίς ἁμαρτίες του. Ἐπαναλαμβάνει ὡς ἐπωδό τά λόγια του μηδενιστῆ Ἀλμπέρτ Καμύ: «Εἶχα δίκιο, ἔχω ὁπωσδήποτε δίκιο, θά ἔχω πάντα δίκιο», καί ὀρθώνει μόνος του ἀνυπέρβλητο φράγμα στήν ἄβυσσο τοῦ Θείου ἐλέους.

Ὁ ὀρθολογισμός εἶναι συμπυκνωμένη ὑπερηφάνεια, ἀλαζονεία, αὐτοδικαίωση, αὐτάρκεια καί αὐτονομία. Γι’ αὐτό καί ἀλλοτριώνει τόν ἄνθρωπο, τόν ἀπομονώνει καί τόν ἀπομακρύνει ἀπό τό Θεό καί ἀπό τούς συνανθρώπούς του. Ὁ ὀρθολογιστής καθίσταται ἔτσι στοιχεῖο διαλυτικό τῆς φιλίας, τοῦ γάμου, τῆς οἰκογένειας, τοῦ κοινοβίου καί τῆς κοινωνίας.

Τελικά ὁ ὀρθολογιστής, παρά τή λαμπρότητα τῶν ἐπιτευγμάτων του, καταλήγει νά εἶναι ὁ κουρασμένος, ὁ κενός, ὁ ἀνικανοποίητος, ὁ ἀπογοητευμένος σύγχρονος ἄνθρωπος. Αὐτός πού βιώνει καθημερινά τό δράμα τῆς ὑπαρξιακῆς ἀγωνίας του, τῆς ἀνασφάλειάς του καί τοῦ ἀδιεξόδου, στό ὁποῖο τόν παγιδεύει ἡ λογική του καί ἡ αὐτοπεποίθησή του στίς ὁποῖες τόσο στηρίχτηκε.

Θά πρέπει λοιπόν νά βγοῦμε ἀπό τά ὅρια τῆς πεπερασμένης ἀνθρώπινης λογικῆς καί νά μποῦμε στήν ἀπεραντοσύνη, στόν πλοῦτο καί τήν εὐλογία τῆς λογικῆς του Θεοῦ.

agiazoni.gr

http://aktines.blogspot.com/2020/10/blog-post_904.html#more

hristospanagia.gr 

«Και ο έκτος άγγελος εσάλπισε και ήκουσα φωνήν μια εκ των τεσσάρων κεράτων του θυσιαστηρίου του χρυσού του ενώπιον του Θεού…»

από το βιβλίο: «Ερμηνεία της Ιεράς Αποκαλύψεως κατά την Αγία Γραφή και τους Αγίους Πατέρες» – Μοναχού Μάξιμου Γαβριήλ Αγιορείτου.

~ Όταν σάλπισε ο έκτος άγγελος, ο Ιερός Ευαγγελιστής Ιωάννης ακούει μια φωνή να βγαίνει από τα τέσσερα κέρατα του ουρανίου θυσιαστηρίου. το οποίο βρίσκεται ενώπιον του Θεού.

…Η λύση των τεσσάρων αγγέλων στον ποταμό Ευφράτη, που στέλλονται για να σκοτώσουν το ένα τρίτο των ανθρώπων είναι καθαρά μία συμβολική, οπτασιακή εικόνα, που θέλει να μας δηλώσει κάτι.
Τον Γ’ Παγκόσμιο πόλεμο δεν θα το κάνουν οι άγγελοι και οι αρχάγγελοι του ουρανού, χρησιμοποιώντας μάλιστα και πολυάριθμο ιππικό – τεθωρακισμένα, αλλά θα είναι παγκόσμιο ανθρώπινο μακελειό πολλών εθνών, όπως τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτός βέβαια θα είναι πιο φρικτός, διότι σήμερα έχουμε σύγχρονα, πυρηνικά όπλα, που δύναται να σκοτώσουν όντως το ένα τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού.

Συνεπώς, εδώ ο Θεός δια του Ευαγγελιστού Ιωάννου, ίσως θέλει να μας πει ότι αιτία του πολέμου αυτού θα είναι ο Ευφράτης ποταμός και τα νερά του ή ίσως ο χώρος και το κέντρο, που θα λάβει μέρος ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος θα είναι τα μέρη που εκπηγάζει και περνά ο Ευφράτης ποταμός, δηλαδή η Τουρκία, η Μ. Ασία, η Συρία, το Ιράκ, ίσως και το Ιράν, διότι ο Ευφράτης χύνεται στον Περσικό κόλπο, που συνορεύει με το Ιράν.

…Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός λέγει ότι τα στρατεύματα του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου θα φθάσουν μέχρι τη Συρία και το Ισραήλ. «Θα έρθει καιρός, που θα κατέβει το ρωσικό για να πηγαίνουν στους Εβραίους εκεί που θα γίνει πόλεμος και θα πλέξει το τριότικο δαμάλι. Θα είναι τακτικός στρατός. Απ’ αυτόν δεν θα πάθετε τίποτα. Αλλά από το ρέμπελο θα πάθετε πολλά. Αν περάσει από την Αυλώνα, χαρά στην Μακεδονία. Αν περάσει από την Μακεδονία, δηλαδή από την Εγνατία οδό, αλλοίμονο στην Μακεδονία. Θα γίνει μεγάλο κακό».

Ο Όσιος Παϊσιος έλεγε ότι: «Η Μέση Ανατολή θα γίνει γήπεδο πολέμων, στους οποίους θα λάβουν μέρος και οι Ρώσοι[…] Στην Κωνσταντινούπολη θα γίνει μεγάλος πόλεμος μεταξύ των Ρώσων και των Ευρωπαίων (ΝΑΤΟ) και θα χυθεί πολύ αίμα. Η Ελλάδα δεν θα έχει πρωτεύοντα ρόλο σε αυτόν τον πόλεμο, αλλά θα της δοθεί η Κωνσταντινούπολη, όχι γιατί μας ευλαβούνται οι Ρώσοι, αλλά γιατί δεν θα βρίσκουν άλλη καλύτερη λύση και θα καταλήξουν σ’ αυτή την συμφωνία με την Ελλάδα, μια και θα τους πιέζουν οι δύσκολες τότε περιστάσεις».

Επίσης ο Όσιος Παϊσιος έλεγε ότι «θα οικονομήσει ο Θεός σ’ αυτό τον πόλεμο όλοι να γυρίσουν ηττημένοι. Ο ελληνικός στρατός θα είναι θεατής. Δεν θα γυρίσει κανένας νικητής. Γήπεδο θα είναι η Παλαιστίνη, τάφος η Νεκρά Θάλασσα. Αυτό θα είναι το πρώτο ημίχρονο, αλλά θα υπάρχει και δεύτερο ημίχρονο. (Ίσως με αυτά τα προφητικά λόγια ο Γέροντας Παϊσιος να θέλει να μας πει ότι ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος θα ξεκινήσει από τα μέρη της Συρίας και της Παλαιστίνης και μετά θα επεκταθεί και στην Μ. Ασία και την Κων/πολη). Μετά τα γεγονότα αυτά ο άνθρωπος θα φθάσει σε αδιέξοδο και τότε όλοι θα ζητούν να μάθουν για το Ευαγγέλιο και τις Γραφές. Ο Χριστός θα λυπηθεί τόν κόσμο και θα δείξει ένα σημείο για να πιστέψουν. Τότε θα ψάχνει κανείς να βρει άπιστο». 

Επίσης ο Προφήτης Ιεζεκιήλ αναφέρεται στον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο και λέει ότι η Ρωσία θα κατέβει από τα έσχατα όρια του βορρά και θα πάει μέχρι το Ισραήλ.

… Επίσης, πρέπει να αναφέρουμε ότι κατά την Αγία Γραφή, όλα τα σύνορα των εθνών διαφυλάττονται από διατεταγμένους αγγέλους δια να μην αλλοιώνονται από τις διαμάχες και τους πολέμους. Εδώ φαίνεται ότι ο Θεός δίνει εντολή να φύγουν οι άγγελοι να λυθούν από την περιοχή αυτή για να ξεκινήσει η αιτία του μεγάλου πολέμου.

… Στο Δευτερονόμιο αναφέρονται τα εξής: «Όταν ο Θεός ώριζε εις κάθε έθνος το μέρος της χώρας, όπου θα έμεναν, όταν διέσπειρε τους απογόνους του Αδάμ, τους ανθρώπους εις τας διάφορας χώρας, καθόριζε τα σύνορα των λαών σύμφωνα με τον αριθμό των αγγέλων, οι οποίοι ετίθεντο ως φύλακες αυτών»…

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: ⇒     ΕΔΩ

simeiakairwn.wordpress 

Γεμάτο Στομάχι Και Θεός Δεν Πηγαίνουν Παρέα.

Με γεμάτο στομάχι μην έχεις την αναίδεια να εξετάσεις και να εξερευνήσεις τίποτε από τα θεία πράγματα και νοήματα, για να μη μετανοιώσεις ύστερα. Βάλε καλά στο μυαλό σου τι σου λέω:

Με γεμάτο στομάχι δεν είναι δυνατό να γνωρίσεις τα μυστήρια του Θεού.

Αν έχεις στο κελί σου πράγματα μη αναγκαία για την καλογερική ζωή, σκόρπισέ τα αμέσως σ’ αυτούς που τα χρειάζονται· εάν όμως δεν έχεις, να μη θέλεις ν’ αποκτήσεις. Καθάρισε το κελί σου από οτιδήποτε κάνει απολαυστική τη ζωή σου και από τα περιττά πράγματα· διότι, και χωρίς να θέλεις, η έλλειψη των πραγμάτων που αναπαύουν, σε οδηγεί στην εγκράτεια. Επειδή, όταν έχουμε άφθονα υλικά αγαθά, δεν μπορούμε να συγκρατήσουμε τον εαυτό μας.

Η γαστριμαργία είναι το έργο των χοίρων. Και τι άλλο είναι το έργο των χοίρων, παρά να αφήνουν άφραγο το στομάχι τους, και συνεχώς να το γεμίζουν με τροφές, χωρίς να έχουν ορισμένο χρόνο για εκπλήρωση των βιολογικών τους αναγκών, όπως οι λογικοί άνθρωποι;

Και ποιο είναι το αποτέλεσμα της γαστριμαργίας μας; Από αυτήν προέρχεται ζάλη στο κεφάλι και μεγάλη αύξηση του σωματικού βάρους και χαλάρωση των ώμων. Γι’ αυτό ο γαστρίμαργος αναγκάζεται να μένει πίσω στο έργο του Θεού. Διότι έρχεται στη συνέχεια η οκνηρία να κάνει τις μετάνοιές του, ο σκοτισμός και η ψυχρότητα στη διανοητική του λειτουργία, και ακόμη, νους παχυλός και αδιάκριτος από τους ταραχώδεις και σκοτεινούς λογισμούς.

Οι σωματικοί κόποι χωρίς καθαρούς λογισμούς, είναι σαν άτεκνη μήτρα και σαν κατάξηροι μαστοί· γιατί δεν έχουν τη δύναμη να φέρουν τον άνθρωπο στη θεογνωσία. Και ενώ αυτού του είδους οι άνθρωποι κάνουν το σώμα τους κατάκοπο, δε νοιάζονται καθόλου να εκριζώσουν τα πάθη από το νου.

Γι’ αυτό και δεν πρόκειται να χαρούν τον καρπό των κόπων τους. Όπως αυτός που σπέρνει μέσα στ’ αγκάθια, δεν πρόκειται να θερίσει τίποτε, έτσι κι αυτός που κατατρώει τον εαυτό του με τη μνησικακία και με τη φιλοκτημοσύνη, δεν έχει κανένα όφελος, κι ας κοπιάζει· απεναντίας, στενάζει στο κρεβάτι του τις νύχτες από την πολλή αϋπνία κι από το άγχος.

Πάνω σ’ αυτό δίνει τη μαρτυρία της η αγία Γραφή, που λέει: «Αυτός ο λαός, σαν να έπραξε το δίκαιο και σαν να μην παραμέλησε καμιά εντολή μου, ζητούν από μένα, το Θεό, δίκαιη κρίση και αξιοπιστία, και θέλουν να έρθουν κοντά μου και μου λένε:

Γιατί υποβληθήκαμε σε νηστείες και ταλαιπωρίες, αφού δε μας έδωσες καμιά σημασία; Κι εγώ τους απάντησα:

Γιατί τις ημέρες που νηστεύατε, κηνηγούσατε τα άνομα συμφέροντά σας, που ταυτίζονταν με τις πονηριές του νου σας» (Ησ. 58:2-5)· και προσφέρατε τα πονηρά σας έργα, και τους κακούς λογισμούς σας, ως θυσίες σε είδωλα. Λογαριάσατε τα συμφέροντα και τις πανουργίες σας για θεούς σας, και θυσιάσατε, με τους κόπους σας, το σώμα σας σ’ αυτούς· αυτό το σώμα, που είναι ανώτερο από όλα τα θυμιάματα και τις θυσίες. Αυτό, λοιπόν, το σώμα σας σε μένα έπρεπε να το αφιερώσετε, με τις αγαθοεργίες σας, και με την καθαρή σας συνείδηση, λέει ο Κύριος.

Αν αγαπάς τη σωφροσύνη και την εγκράτεια, διώξε από μέσα σου τους αισχρούς λογισμούς με τη μελέτη των ιερών αναγνωσμάτων και με τη διαρκή προσευχή, και τότε θα οπλισθείς καλά να πολεμήσεις τις αιτίες που διεγείρουν τη φύση σου.

Όταν το σώμα εξασθενήσει με τη νηστεία και την ταπείνωση της ταλαιπωρίας, τότε η ψυχή δυναμώνει με την προσευχή.

Αββάς Ισαάκ ο Σύρος 

hellas-orthodoxy.blogspot 

“Πολλή ἁμαρτία, γι’ αὐτό πρέπει νά γίνει πόλεμος”.

Αποκαλύπτει ο Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος στον μακαριστό Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη.

σχόλιο Γ.Θ : Άλλος ένας Άγιος που από την Αιωνιότητα προειδοποιεί για τα επερχόμενα δεινά του πολέμου.

Στις 15 Ιουλίου 1990, ημέρα Κυριακή, το πρωί, μόλις ο…
πατήρ Ιάκωβος κατέβηκε από το κελλάκι του στο ναό για τη Θεία Λειτουργία περιέγραψε μέσα στο Ιερό με πρόσωπο εκστατικό σε Πατέρες της Μονής του όσα ο όσιος Ιωάννης ο Ρώσος «πνευματικώ τω τρόπω» του είχε πει τη νύκτα που πέρασε – «ο Θεός οίδεν» – εμπρός στην Ιερή λάρνακα με το αδιαλώβητο σκήνος Του στο Ναό του στο Προκόπι :

«- Νομίζουν πώς κοιμάμαι, πεθαμένος, είμαι νεκρός και δεν υπολογίζουν οι χριστιανοί. Τους πάντας βλέπω. Το σώμα μου είναι μέσα, αλλά εγώ εξέρχομαι πολλές φορές από τη λάρνακά μου. Τρέχω ανάμεσα στους ανθρώπους για να τους βοηθήσω. Πολύς ο πόνος. Αυτοί δε με βλέπουν. εγώ τους βλέπω και τους ακούω τί λένε. Και πάλι εισέρχομαι στη λάρνακά μου. Αλλά άκουσε Πάτερ μου να σου πω :πολλή η αμαρτία στον κόσμο, πολλή η ασέβεια και πολλή η απιστία.

– Γιατί τα λες αυτά Άγιέ μου; του απάντησα. Δέ βλέπεις πόσος κόσμος έρχεται στη χάρη σου και σε προσκυνά ;

– Πολλοί έρχονται, Πάτερ Ιάκωβε, αλλά λίγα είναι τα τέκνα μου, πρόσθεσε ο Όσιος και συνέχισε : Γι΄ αυτό πρέπει να γίνει πόλεμος. Διότι πολλή αμαρτία στον κόσμο.

– Όχι, Άγιέ μου, του είπα αμέσως ταραγμένος. Από μικρό παιδί όλο σε πολέμους και ταλαιπωρίες βρέθηκα. στη Μικρά Ασία που γεννήθηκα αλλά κι όταν ήλθαμε εδώ στην Ελλάδα. Ύστερα, Άγιέ μου, αν γίνει έξαφνα ο πόλεμος θα χαθούν και ψυχές πριν προφτάσουν να μετανοήσουν.

– Πρέπει να γίνει πόλεμος, πρέπει να γίνει πόλεμος, πρέπει να γίνει πόλεμος, απάντησε λυπημένα μα με σταθερή φωνή ο Όσιος…».

ΠΗΓΗ : ΨΥΧΟΣΩΤΗΡΙΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΓΕΡΟΝΤΩΝ, εκδ. «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ», ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, σελ. 94. 

http://tribonio.blogspot.gr/2014/05/blog-post_7807.html

 http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2014/05/blog-post_68.html

hristospanagia.gr

Εκ του ιστολόγιου: Αγαπητοί, αναμφίβολα ο πόλεμος είναι ένα γεγονός δυσάρεστο. Όμως εμείς ποιοι είμαστε που θα αντιπαρατεθούμε του Θελήματος του Τριαδικού Θεού;

Αποτελεί τον τρόπο καθάρσεως από την δυσώδη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει, ο άνθρωπος και κατ’ επέκταση η ανθρωπότητα. Ο Θεός δε θέλει να κάνει κακό στο πλάσμα του. Αν είναι δυνατόν κάτι τέτοιο!! Πρέπει όμως να αναχαιτίσει την αμαρτία και τους αμετανόητους που στις ημέρες μας την έχουν επιβάλει και την έχουν αναγάγει σε τρόπο ζωής.

Δε μπορούμε αγαπητοί μου να ζούμε στην κοινωνία που έχει νομιμοποιήσει τον σοδομισμό, τους γάμους των ομοφυλόφιλων, τις παρένθετες μητέρες, τις εξωσωματικές γονιμοποιήσεις, τις εκτρώσεις. Σε μία κοινωνία που είναι εχθρική προς τον Ιησού Χριστό και άκρως φιλική προς τα αίσχη, τα πάθη και τις αμαρτίες.

Σε μία κοινωνία που το γυμνό το έχει κάνει μόδα και δεν υπάρχει ντροπή στις γυναίκες που κυκλοφορούν σχεδόν γυμνές σκανδαλίζοντας τους άλλους. Δε θα φοβηθούμε τον πόλεμο διότι: «Εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα».

Με τη Νοερά Προσευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με» και «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἠμᾶς», Καρδιακά, όταν τις λέμε, ζητάμε το Έλεος του Ιησού και τη βοήθεια της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Είμαστε Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Ο Χριστιανός Ορθόδοξος δε φοβάται. Φυσικά έχει Φόβο Θεού, κάτι που σήμερα αγαπητοί, απουσιάζει από την συντριπτική πλειοψηφία ακόμη και των Χριστιανών. Οι Μάρτυρες της Ορθοδοξίας δε φοβήθηκαν μπροστά στα μαρτύρια διότι γνώριζαν πως είχαν τον Ιησού Χριστό μαζί τους.

Έτσι και εμείς με την βεβαιότητα πως έχουμε μαζί μας τον Κύριο Ημών Ιησού Χριστό, την Υπεραγία Θεοτόκο και το πλήθος των Αγίων, θα βαδίσουμε το δρόμο που ορίζει ο Σωτήρας μας Ιησούς.

Α.Η.

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης: «Περάσαμε σὰν ἔθνος τόσες μπόρες καὶ δὲν χαθήκαμε, καὶ θὰ φοβηθοῦμε τὴν θύελλα πού πάει νὰ ξεσπάση; Οὔτε καὶ τώρα θὰ χαθοῦμε. Ὁ Θεὸς μᾶς ἀγαπᾶ».

Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου Λόγοι Β΄ «Πνευματικὴ ἀφύπνιση», ἔκδοσις Σουρωτὴ Θεσσαλονίκη

Σύγχυση μεγάλη ὑπάρχει. Μύλος γίνεται· εἶναι ζαλισμένοι οἱ ἄνθρωποι. Ὁ κόσμος εἶναι ὅπως οἱ μέλισσες. Ἂν χτυπήσης τὴν κυψέλη, οἱ μέλισσες βγαίνουν ἔξω καὶ ἀρχίζουν «βούου…» καὶ γυρίζουν γύρω ἀπὸ τὴν κυψέλη ἀναστατωμένες. Ὕστερα ἡ κατεύθυνσή τους θὰ ἐξαρτηθῆ ἀπὸ τὸν ἄνεμο ποὺ θὰ φυσήξη. Ἂν φυσήξη βοριάς, θὰ πᾶνε μέσα. Ἔτσι καὶ τὸν κόσμο τὸν φυσάει… «Ἐθνικὸς Βοριάς», «Ἐθνικὸς Νοτιᾶς», καὶ εἶναι ὁ καημένος ζαλισμένος. Ὅμως, ἂν καὶ γίνεται τέτοιο βράσιμο, νιώθω μέσα μου μία παρηγοριά, μία σιγουριά.

Μπορεῖ νὰ ξεράθηκε ἡ ἐλιά, ἀλλὰ θὰ πετάξη νέα βλαστάρια. Ὑπάρχει μία μερίδα Χριστιανῶν, στοὺς ὁποίους ἀναπαύεται ὁ Θεός. Ὑπάρχουν ἀκόμη…. οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, οἱ ἄνθρωποι τῆς προσευχῆς, καὶ ὁ Καλὸς Θεὸς μᾶς ἀνέχεται, καὶ πάλι θὰ οἰκονομήση τὰ πράγματα. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι τῆς προσευχῆς μᾶς δίνουν ἐλπίδα.

Μὴ φοβάσθε. Περάσαμε σὰν ἔθνος τόσες μπόρες καὶ δὲν χαθήκαμε, καὶ θὰ φοβηθοῦμε τὴν θύελλα πού πάει νὰ ξεσπάση; Οὔτε καὶ τώρα θὰ χαθοῦμε. Ὁ Θεὸς μᾶς ἀγαπᾶ. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει μέσα του κρυμμένη δύναμη γιὰ ὥρα ἀνάγκης. Θὰ εἶναι λίγα τὰ δύσκολα χρόνια. Μία μπόρα θὰ εἶναι.

Δὲν σᾶς τὰ λέω αὐτὰ γιὰ νὰ φοβηθῆτε, ἀλλὰ γιὰ νὰ ξέρετε ποῦ βρισκόμαστε… Γιὰ μας εἶναι μία μεγάλη εὐκαιρία, εἶναι πανηγύρι οἱ δυσκολίες, τὸ μαρτύριο. Νὰ εἶστε μὲ τὸν Χριστό, νὰ ζῆτε σύμφωνα μὲ τὶς Ἐντολές Του καὶ νὰ προσεύχεσθε, γιὰ νὰ ἔχετε θεῖες δυνάμεις καὶ νὰ μπορέσετε νὰ ἀντιμετωπίσετε τὶς δυσκολίες. Νὰ ἀφήσετε τὰ πάθη, γιὰ νὰ ἔρθη ἡ Θεία Χάρις. Αὐτὸ ποὺ θὰ βοηθήση πολὺ εἶναι νὰ μπῆ μέσα μας ἡ καλὴ ἀνησυχία: ποῦ βρισκόμαστε, τί θὰ συναντήσουμε, γιὰ νὰ λάβουμε τὰ μέτρα μας καὶ νὰ ἑτοιμασθοῦμε.

Ἡ ζωή μας νὰ εἶναι πιὸ μετρημένη. Νὰ ζοῦμε πιὸ πνευματικά. Νὰ εἴμαστε πιὸ ἀγαπημένοι. Νὰ βοηθοῦμε τοὺς πονεμένους, τοὺς φτωχοὺς μὲ ἀγάπη, μὲ πόνο, μὲ καλωσύνη. Νὰ προσευχώμαστε νὰ βγοῦν καλοὶ ἄνθρωποι.

hristospanagia.gr 

Ἔλεγχος: ἔργον ἀναγκαῖον.

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Μερικοὶ κληρικοὶ δὲν συναισθάνονται τὴ μεγάλη ἀποστολὴ ποὺ τοὺς δόθηκε, γιὰ αὐτὸ καὶ δὲν ἐπηρεάζουν τοὺς κοσμικοὺς μὲ τὴν παρουσία τους, τὴν ἐμφάνισή τους καὶ γενικὰ τὴν ὑποκριτική τους συμπεριφορά. Κάτι ποὺ μᾶς ἐνοχλεῖ, μᾶς ἐρεθίζει καὶ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν ὀργισμένη ἀντίδραση. Αὐτοὺς τοὺς ἐπαγγελματίες καὶ ἀνάξιους κληρικοὺς ἐλέγχουμε, χωρὶς νὰ τοὺς κατονομάσουμε, γιὰ νὰ μὴ πέφτουμε στὴν ἁμαρτωλὴ κατάκριση. Ὅταν βλέπουμε τὴν πνευματικὴ καταστροφὴ ποὺ κάνουν στὸ ποίμνιό τους, ἀλλὰ καὶ στὸ δικό μας ποίμνιο καὶ σὲ ἄλλα, δὲν μποροῦμε νὰ μένουμε ἀδιάφοροι οὔτε νὰ ἀνεχόμαστε τὸ λύκο ἀνάμεσα στὰ πρόβατα.

Πολλοὶ μᾶς ρωτοῦν ποιὸν ἢ ποιοὺς ἐννοοῦμε στὰ διάφορα κείμενα ποὺ γράφουμε καὶ ἀναφέρονται στὴ σημερινὴ ἐκκλησιαστικὴ πραγματικότητα. Δὲν τοὺς ἀπαντοῦμε. Μπορεῖ νὰ εἶναι ἕνας γείτονας μας ἀδελφός, μπορεῖ νὰ εἶναι ἕνας μακρινὸς ἡγούμενος, ἕνας μοναχὸς μὲ φήμη μεγάλου γέροντα, ἕνας Ἀρχιμανδρίτης ἄλλης περιοχῆς, ἕνας ἄγνωστος Μητροπολίτης, ἕνας Ἀρχιεπίσκοπος, ἀκόμα καὶ ἕνας Πατριάρχης. Κανένας δὲν βρίσκεται στὸ ἀπυρόβλητο, ὅταν σκανδαλίζει, ὅταν δὲν ἀγαπάει τὴν Ἐκκλησία, δὲν ὀρθοτομεῖ τὸν λόγο τῆς ἀλήθειας τοῦ Εὐαγγελίου, ὅταν εἶναι οἰκουμενιστὴς καὶ δὲν σέβεται τὴν παράδοση τῶν Ἁγίων. Καὶ ἂς μὴ νομίζει κανεὶς ὅτι δὲν ὑπάρχουν τέτοιοι κληρικοί. Τοὺς διαβεβαιώνουμε ὅτι ὑπάρχουν καὶ μάλιστα ἀρκετοί.

Ποιὸς ὅμως μᾶς ἔδωσε αὐτὸ τὸ δικαίωμα; Ὑπάρχει κάποιος πίσω ἀπὸ ἐμᾶς; Αὐτὰ τὰ ἐρωτήματα τὰ διατυπώνουν ἄνθρωποι ποὺ ἐνοχλοῦνται ἀπὸ τὶς περιγραφὲς τῶν κειμένων, γιατί βλέπουν τὸν πραγματικό τους ἑαυτό. Συνήθως εἶναι ὑπερήφανοι καὶ θεωροῦν τὸ ράσο, ποὺ φοροῦν, ἔνδυμα ὑπεροχῆς! Δὲν κάνουμε ὅμως τὸ λόγο μας περιφραστικό, γιὰ νὰ ἀποφύγουμε τὴν εὐθεῖα καὶ εἰλικρινῆ ἀπάντηση. Λέμε λοιπόν. Κινούμαστε ἀπὸ τὴν ἀγάπη μας πρὸς τὴ βαλλόμενη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ἡ γλώσσα μας μάλιστα σκληραίνει, ὅταν οἱ ἐχθροὶ εἶναι ἐντὸς τῶν τειχῶν, ἀσκοῦν ποιμαντικὸ ἔργο, διακονοῦν αὐθαιρέτως καὶ θεωροῦν τὸν ἱερὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας ἰδιοκτησία τους, γιὰ αὐτὸ σκανδαλίζουν τὸ λαὸ χωρὶς νὰ νοιάζονται καὶ ἀνέχονται τοὺς ἄλλους σκανδαλοποιούς. Αὐτούς, ἀλήθεια, γιατί νὰ τοὺς ἀντιμετωπίσουμε μὲ ἀδιαφορία καὶ ἀνοχή; γιὰ νὰ διασύρεται ἡ Ἐκκλησία καὶ νὰ ἀπογοητεύεται ὁ κόσμος, ὅταν μάλιστα δὲν ἀκούει τὸν ἐλεγκτικὸ καὶ ἀποκαλυπτικὸ λόγο ἀπὸ πρόσωπα ποὺ διαφωνοῦν καὶ δὲν συμβιβάζονται μὲ τοὺς ἀνάξιους κληρικούς;

Δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε πρόχειρη τὴν καταδικαστικὴ κρίση γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σχολιάζουν πράξεις προσώπων (πάντα ἀνώνυμα) καὶ καταστάσεις. Ἀντίθετα, πρέπει νὰ μιμούμαστε τὸ παράδειγμά τους καὶ ἰδιαίτερα νὰ ἐκτιμοῦμε τὴν παρρησία τους, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀγάπη τους πρὸς τὴν Ἐκκλησία. Τὸ ἔργο τους δὲν εἶναι οὔτε εὔκολο οὔτε εὐχάριστο. Ἔχει καὶ κόστος, ποὺ ὀφείλεται στοὺς ἐλεγχόμενους, οἱ ὁποῖοι ἐνῷ εἶναι ἠθικὰ ἐρείπια ἐξεγείρονται μὲ τρόπο ἀναιδῆ, γιὰ νὰ πείσουν τοὺς γνωστούς τους ὅτι εἶναι θύματα συκοφαντῶν, προκειμένου νὰ σπιλωθεῖ τὸ σπουδαῖο τους ἔργο. Τελικὰ τὰ πράγματα ἐξελίσσονται ἐπὶ τὰ χείρω καὶ ἀποδεικνύεται ἡ ὀρθότητα τῶν ἐλέγχων καὶ οἱ ὑπεύθυνοι δὲν βρίσκουν τόπο νὰ κρυφτοῦν.

Ὁ σκανδαλισμὸς τῶν πιστῶν ἀπὸ τὶς ἐνέργειες κάποιου κληρικοῦ δὲν ξεπερνιέται εὔκολα. Διατηρεῖται γιὰ πολὺ χρόνο στὴ μνήμη τους. Καὶ νὰ φύγει ἀπὸ τὴ ζωή ὁ σκανδαλοποιὸς κληρικός, τὸ σκάνδαλο διατηρεῖται καὶ εἶναι θέμα ἀδιάκοπων συζητήσεων. Καὶ μόνο, ἂν ἐργαστεῖ στὴ θέση του ἕνας ἄξιος κληρικός, θὰ ἀρχίσει νὰ ξεθωριάζει, γιατί οἱ ἄνθρωποι θὰ ἐπαινοῦν τὸν ἐνάρετο διάδοχό του.

Τὸ ἀποτελεσματικότερο μέσο νὰ ὠφελήσεις πνευματικὰ τοὺς ἀνθρώπους εἶναι ἡ συνέπεια στὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν καὶ ὁ κατὰ Χριστὸν ἀγώνας σου. Ὅταν ὑπάρχουν αὐτά, κάθε ἐνδεχόμενη ἀντίδραση- πάντα ὑπάρχουν ἀντιδράσεις, ἀκόμα καὶ γιὰ τὰ καλὰ ἔργα- θὰ εἶναι ἐπιπόλαιη καὶ γρήγορα θὰ σβήνει. Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ παραμένει σταθερὸς στὶς ἠθικὲς ἀρχές του καὶ μένει ἀνεπηρέαστος ἀπὸ τὴ ζήλια καὶ τὴν ἐμπάθεια κάποιων ποὺ ἀνήκουν σὲ χώρους μὴ χριστιανικούς.

Μακάρι κάποτε νὰ φτάσουμε στὸ σημεῖο, ποὺ κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ θὰ στέκονται στὸ πνευματικό τους ὕψος καὶ μὲ ταπείνωση θὰ διακονοῦν στὴν Ἐκκλησία καὶ θὰ φωτίζουν τοὺς ἐν ἀγνοίᾳ καλοπροαίρετους, γιὰ νὰ ἀκολουθοῦν τὸ δρόμο τῆς πίστεως.

Ορθόδοξος Τύπος

http://aktines.blogspot.com/2022/02/blog-post_22.html

hristospanagia.gr 

Γέρων Εφραίμ Αριζονίτης. Ὅλα εἶναι δεύτερα, ὅλα δεύτερα. Τό πρῶτο εἶναι τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ μας καί τώρα, περνώντας τά χρόνια, εἶδα στήν πράξη, ὅτι μόνο μέ τήν ἀγάπη κερδίζεται ὁ ἄνθρωπος.

Όλα είναι δεύτερα, όλα δεύτερα. Το πρώτο είναι το όνομα του Χριστού μας και τώρα, περνώντας τα χρόνια, είδα στην πράξη, ότι μόνο με την αγάπη κερδίζεται ο άνθρωπος.

Η ζωή μου ήταν κόπος και πόνος, με την φτώχεια, με τους Γερμανούς, με την πείνα στην κατοχή, με τους πειρασμούς και τις θλίψεις στα μοναστήρια. Μεγάλος αγώνας.

Μόνο το όνομα του Χριστού μας και της Παναγίας μας με έβγαλε πέρα. Όποιος άνθρωπος δεν λέγει καθημερινά το όνομα του Χριστού και της Παναγίας μας, δεν είναι Χριστιανός.

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2017/07/blog-post_415.html

hristospanagia.gr 

Ανανέωση του Ιστολογίου.

Το Ιστολόγιο στα πλαίσια της ανανέωσής του και οργάνωσης των άρθρων σε Ετικέτες, οι τελευταίες θα ανανεώνονται καθημερινά.

Α.Η. 

Άγιος Νικόλας Βελιμίροβιτς. Ἀναμνήσεις… Ὑπόψιν τῶν Ἑλλήνων…

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς.

Αναμνήσεις

Προς Σερβικο λαο…

«Αδελφοί μου, προσβάλαμε τον Παντοδύναμο Θεό μας, και γι’ αυτό τιμωρηθήκαμε.

Σπιλώσαμε τις ψυχές μας και ξεπλύναμε την κάθε αμαρτία μας με το αίμα και τα δάκρυά μας.

Ποδοπατήσαμε κάθε τι που ήταν ιερό για τους πατέρες μας, και γι’ αυτό στη συνέχεια ποδοπατηθήκαμε εμείς οι ίδιοι.

Η καταστροφή μας ήταν αναμενόμενη, αφού τα σχολεία μας ήταν χωρίς πίστη στο Θεό, οι πολιτικοί μας δεν ήταν έντιμοι, ο στρατός μας δεν είχε πατριωτισμό και οι κυβερνήτες μας δεν είχαν την ευλογία του Θεού.

Έτσι καταστράφηκαν τα σχολεία, ο στρατός και όλο το κράτος μας.

Είκοσι χρόνια δεν σεβόμασταν τις παραδόσεις μας, και τώρα οι αλλοεθνείς μας στέρησαν το φως με το σκοτάδι τους.

Είκοσι χρόνια χλευάζαμε τους προγόνους μας, που με την ευσέβειά τους κατέκτησαν τη βασιλεία των Ουρανών. Με το μέτρο όμως που κρίναμε το Θεό και τους προγόνους μας, με το ίδιο μέτρο κι εμείς κριθήκαμε».

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς. Μέσα από το παράθυρο της φυλακής.

Υποψιν των Ελληνων…

apantaortodoxias

https://simeiakairwn.wordpress.com/2021/08/24/αναμνήσεις-υπόψιν-των-ελλήνων/#more-71

hristospanagia.gr 

Ὁ Θεός θέλει προσευχή – προσοχή καί ταπείνωση.

Διδαχές της αείμνηστης Γερόντισσας Μακρίνας, Ηγουμένης της Ι.Μ.Παναγίας Οδηγήτριας Πορταριάς.

Τόπε η γερόντισσα; Να ‘ναι ευλογημένο. Όταν δεν δίνετε σημασία, παθαίνετε ζημιές. Βουλοκέρι στο στόμα για να μπορέσουμε να λέμε την «ευχή» μέσα μας, γιατί τότε ούτε θα θυμώνουμε, ούτε θα κατακρίνουμε. Γι’ αυτό Προσοχή – Προσοχή – Προσοχή! Ό Θεός τότε θα μας ελεήσει, θα μας ενισχύσει, θα μας βοηθήσει πολύ. Άμα προσέξουμε θα μας στεφανώσει ο Χριστός.
Πώς λέμε, τι προσεκτικός άνθρωπος!
Λίγα λογάκια λέει, δεν προτρέχει. Να προσέχουμε την αργολογία. Να δαγκώνουμε λίγο τη γλώσσα μας για να λέμε και καμιά ευχή. Για να μπορέσουμε να προσευχηθούμε και λίγο τη νύχτα, να θυμηθούμε και τους ανθρώπους πού έχουν ανάγκη….
Γι’ αυτό να ζητάμε σύνεση, επίγνωση των πραγμάτων που θα πούμε, τι δεν θα πούμε.
Αν είχαμε καρκινώματα και πονούσαμε δεν θα κλαίγαμε; δεν θα παρακαλούσαμε τον Θεό να μας θεραπεύσει;
Έτσι και σε μας για την ψυχή μας είναι η αντιλογία, η παρρησία και η κατάκριση. Να μην ανοίγουμε τάρτες και παράθυρα και τους χαϊδεύουμε τους λογισμούς μας και δίνουμε και πολυθρόνα. Ύστερα πώς θα απαλλαγούμε από αυτούς;
Θέλει να πολεμούμε τους λογισμούς μας. Ό,τι ακάθαρτος λογισμός, πέταμα.
Να είμαστε συνεπείς στην εκκλησία, στο διακόνημά μας και ο Θεός θα μας βοηθήσει. Προσέξτε την παρρησία, την μεγαλοφωνία, την αργολογία και την κατάκριση.
Να μη κάνετε στέκια. Όσο ανοχή κάνει ο προεστώς, μετά επεμβαίνει ο Θεός στον καθένα μας και να προσευχώμεθα για τον γέροντα” Να λέμε:
«Κύριε Ιησού Χριστέ, βοήθησε τον δούλο σον» και «Υπεραγία Θεοτόκε, ενίσχυσαν τον δούλον σου».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ο ΟΣΙΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ 09-12-2003
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΥΨΕΛΗΣ

.pigizois.net

hristospanagia.gr 

Ἡ ἐπίσκεψη τοῦ ἀρχαγγέλου Μιχαήλ στόν Ὅσιο Γέροντα Ἰάκωβο Τσαλίκη.

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας, Μέγας Υμνογράφος της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας

Ο άγιος Γέροντας Ιάκωβος δεν αξιώθηκε όμως μόνο να βλέπει αγγέλους και αρχαγγέλους στην αγία Τράπεζα. Είδε και εκτός Λειτουργίας τον αρχιστράτηγο Αρχάγγελο Μιχαήλ να του δίνει οδηγίες για το κτίσιμο ναού του.

Το 1961 ο πατήρ Ιάκωβος μαζί με τον τότε ηγούμενο απεφάσισαν να κτίσουν ένα εκκλησάκι προς τιμήν των αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ. Ο ηγούμενος επέλεξε τον τόπο και οριοθέτησε την περιοχή. Τη νύχτα όμως εμφανίσθηκε στον πατέρα Ιάκωβο ένας αξιωματικός με χρυσό σπαθί, υψηλός, ξανθός και ωραίος και του είπε:

-Είμαι ο αρχάγγελος Μιχαήλ. Δεν επιθυμώ να κτισθεί ο ναός μου εκεί που σημαδέψατε, αλλά εδώ που θα σας δείξω.

 Και αμέσως έσκυψε, πήρε τα πασσαλάκια που είχε τοποθετήσει ο ηγούμενος και τα μετέφερε σε άλλη περιοχή, όπου και τα βρήκε το πρωΐ ο όσιος Γέροντας. Μάλιστα με υπόδειξη πάλι των Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ, που εμφανίσθηκαν ξανά στον πατέρα Ιάκωβο, ο ναός κτίσθηκε με υλικά, που δεν υπήρχαν στην περιοχή, αλλά που με τη μεσολάβησή του, δωρήθηκαν άφθονα από ευσεβείς χριστιανούς. Όσον αφορά την απαιτούμενη άμμο ο παρακείμενος ποταμός πλημμύρισε και κατέβασε τόση άμμο, όση χρειαζόταν για το κτίσιμο και την αποπεράτωση του ναού. Το γεγονός αυτό τιμάται στο μοναστήρι κάθε χρόνο στις 6 Σεπτεμβρίου, μαζί με το «εν Χώναις θαύμα» του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και μάλιστα με ειδική προς τούτο Ακολουθία.

Πηγή

https://paraklisi.blogspot.com/2018/09/blog-post_188.html

hristospanagia.gr 

Από το Συναξάρι – Η κατάθεσις της τιμίας Ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου.

31 Αυγούστου

Σύμφωνα με μία αρχαία εκκλησιαστική παράδοση, την στιγμή που εγκατέλειπε τον κόσμο τούτο για να συναντήσει τον Υιό και Θεό της, η Παναγία Θεοτόκος άφησε τις δύο εσθήτες της σε δύο φτωχές Εβραίες που την είχαν υπηρετήσει. Οι τελευταίες φύλαξαν ως πολύτιμα κειμήλια τα λείψανα αυτά, που περνούσαν από γενεά σε γενεά μέχρι που οι Γάλβιος και Κάνδιδος πήραν την μία από αυτές με ένα ευσεβές τέχνασμα κατά την βασιλεία του Λέοντος Α’ και την κατέθεσαν στον ναό των Βλαχερνών (2 Ιουλ.).

Η Ζώνη της Θεοτόκου, που κανείς δεν γνωρίζει πώς βρέθηκε στην επισκοπή της Ζήλας, κοντά στην Αμάσεια του Πόντου, μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη κατά την βασιλεία του Ιουστινιανού (περί το 530), και κατατέθηκε στον ναό των Χαλκοπρατείων που βρισκόταν όχι μακριά από την Αγία Σοφία, προς δυσμάς, στην συνοικία των χαλκωματάδων. Την ημέρα αυτή εορτάζονταν τα εγκαίνια της εκκλησίας και τα δύο περιφανή λείψανα: η αγία Ζώνη και τα σπάργανα του Σωτήρος.

Πολλά χρόνια αργότερα (περί το 888), η σύζυγος του αυτοκράτορα Λέοντος ΣΤ’ του Σοφού, Ζωή, υποφέρουσα βαριά από πνεύμα ακάθαρτο, είδε σε οπτασία ότι θα θεραπευόταν αν έθετε πάνω της την Ζώνη της Θεοτόκου. Ο αυτοκράτορας έβαλε τότε να σπάσουν την βούλα που σφράγιζε την Σορό (θήκη) μέσα στην οποία βρισκόταν το λείψανο και ανακάλυψε με θαυμασμό την τιμία Ζώνη, τόσο καινούργια και λαμπρή, ωσάν να είχε υφανθεί μόλις την προηγουμένη. Δίπλα της βρέθηκε ένα έγγραφο που έδειχνε την ακριβή χρονολογία της μετακομιδής της στην Κωνσταντινούπολη και τον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος ο αυτοκράτορας την είχε αποθέσει στην θήκη και την είχε σφραγίσει με τα ίδια του τα χέρια.

Ο αυτοκράτορας Λέων ασπάστηκε με ευλάβεια το λείψανο και το παρέδωσε στον πατριάρχη. Μόλις ο ιεράρχης ξεδίπλωσε την Ζώνη πάνω στο κεφάλι της αυτοκράτειρας, εκείνη ελευθερώθηκε από την ασθένεια. Όλοι εδόξασαν τον Σωτήρα Χριστό και την Υπεραγία Μητέρα του και το ιερό λείψανο τοποθετήθηκε πάλι στην σορό, αφού η αυτοκράτειρα με ευγνωμοσύνη το κόσμησε με χρυσά νήματα.

Αναφέρεται ότι ο τσάρος της Βουλγαρίας Ιωάννης Ασάνης (1187- 1196), αφού νίκησε τον Ισαάκιο Β’ Άγγελο (1190), πήρε τον Σταυρό μέσα στον οποίο βρισκόταν ένα κομμάτι της αγίας Ζώνης και ότι ένας ιερέας το πέταξε στον ποταμό για να μην βεβηλωθεί. Ανακτημένο από τους Σέρβους, το άγιο λείψανο προσφέρθηκε κατόπιν από τον άγιο πρίγκιπα Λάζαρο († 1389) στην αθωνική Μονή Βατοπεδίου, όπου τιμάται έως σήμερα, αναδίδοντας γλυκειά ευωδία και επιτελώντας πλήθος θαυμάτων.

Η Ζώνη αυτή που έσφιξε τα άχραντα σπλάγχνα, τα οποία εβάστασαν τον Δημιουργό και νοτίστηκε από σταγόνες γάλα που έθρεψε την Ζωή του κόσμου, παραμένει για όλους τους πιστούς αρραβώνας σωτηρίας. Τους προτρέπει να περιζώσουν όλα τα κινήματα της σαρκός και να μιμηθούν την αγνότητα της ψυχής και του σώματος της Πανυπεράγνου Παρθένου και Μητρός, έτσι ώστε να κριθούν άξιοι να φέρουν και αυτοί με την σειρά τους μέσα στην καρδιά τους τον Χριστό, που δεν παύει να γίνεται για μας «παιδίον».

(“Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας”, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος ενδέκατος, Αύγουστος. “Ίνδικτος”, Αθήναι 2009)

(Πηγή ψηφ. κειμένου: koinoniaorthodoxias.org)

alopsis.gr 

Κατάθεση Τιμίας Ζώνης της Θεοτόκου.

Χρυσῆν κορωνίδ' οἷα, σεμνὴ Παρθένε,
Τῷ τοῦ χρόνου τίθημι σὴν Ζώνην τέλει.
Θέντο σορῷ Ζώνην πρώτῃ Πανάγνου Τριακοστῇ.

Η ανακομιδή της τίμιας Ζώνης της Θεοτόκου, άλλοι λένε ότι έγινε από το βασιλιά Αρκάδιο και άλλοι από το γιο του Θεοδόσιο τον Β'. Η μεταφορά έγινε από την Ιερουσαλήμ στην Κωνσταντινούπολη και την τοποθέτησαν σε μια χρυσή θήκη, που ονομάσθηκε αγία Σωρός. Όταν πέρασαν 410 χρόνια, ο βασιλιάς Λέων ο Σοφός άνοιξε την αγία αυτή Σωρό για τη βασίλισσα σύζυγο του Ζωή, που την διακατείχε πνεύμα ακάθαρτο. Όταν λοιπόν άνοιξε την αγία Σωρό, βρήκε την τίμια Ζώνη της Θεοτόκου να ακτινοβολεί υπερφυσικά. Και είχε μια χρυσή βούλα, που φανέρωνε το χρόνο και την ήμερα που μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Αφού λοιπόν την προσκύνησαν, ο Πατριάρχης άπλωσε την τιμία Ζώνη επάνω στη βασίλισσα, και αμέσως αυτή ελευθερώθηκε από το δαιμόνιο. Όποτε όλοι δόξασαν το Σωτήρα Χριστό και ευχαρίστησαν την πανάχραντη Μητέρα Του, η οποία είναι για τους πιστούς φρουρός, φύλαξ, προστάτις, καταφυγή, βοηθός, σκέπη, σε κάθε καιρό και τόπο, ήμερα και νύκτα.

Στη συνέχεια η Αγία Ζώνη τεμαχίστηκε και τεμάχιά της μεταφέρθηκαν σε διάφορους ναούς της Κωνσταντινούπολης. Μετά την άλωση της Πόλης από τούς Σταυροφόρους το 1204 μ.Χ., κάποια τεμάχια αρπάχτηκαν από τους βάρβαρους και απολίτιστους κατακτητές και μεταφέρθηκαν στη Δύση. Ένα μέρος όμως διασώθηκε και παρέμεινε στην Κωνσταντινούπολη και μετά την απελευθέρωση της Πόλης από τον Μιχαήλ Η' Παλαιολόγο. Φυλασσόταν στον ιερό ναό της Θεοτόκου των Βλαχερνών. Η τελευταία αναφορά για το άγιο λείψανο είναι ενός ανώνυμου Ρώσου προσκυνητή στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ του 1424 και 1453 μ.Χ.

Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τούς Τούρκους το 1453 μ.Χ., είναι άγνωστο τι απέγινε το υπόλοιπο μέρος της Αγίας Ζώνης στη συνέχεια. Έτσι το μοναδικό σωζόμενο τμήμα είναι αυτό που φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου· με εξαιρετικά περιπετειώδη τρόπο έφτασε εκεί.

Ο Άγιος Κωνσταντίνος είχε κατασκευάσει έναν χρυσό σταυρό για να τον προστατεύει στις εκστρατείες. Στη μέση του σταυρού είχε τοποθετηθεί τεμάχιο Τιμίου Ξύλου· ο σταυρός έφερε επίσης θήκες με άγια λείψανα Μαρτύρων, και ένα τεμάχιο της Τιμίας Ζώνης. Όλοι οι βυζαντινοί αυτοκράτορες έπαιρναν αυτόν τον σταυρό στις εκστρατείες. Το ίδιο έπραξε και ο αυτοκράτορας Ισαάκιος Β Ἄγγελος (1185-1195) σε μία εκστρατεία εναντίον του ηγεμόνα των Βουλγάρων Ασάν. Νικήθηκε όμως και μέσα στον πανικό ένας ιερέας τον πέταξε στο ποτάμι για να μην τον βεβηλώσουν οι εχθροί. Μετά από μερικές μέρες όμως οι Βούλγαροι τον βρήκαν· έτσι πέρασε στα χέρια του Ασάν.

Οι Βούλγαροι ηγεμόνες μιμούμενοι τούς Βυζαντινούς αυτοκράτορες έπαιρναν μαζί τους στις εκστρατείες το σταυρό. Σε μία μάχη όμως εναντίον των Σέρβων ο βουλγαρικός στρατός νικήθηκε από τον Σέρβο ηγεμόνα Λάζαρο (1371-1389). Ο Λάζαρος αργότερα δώρισε το σταυρό του Αγίου Κωνσταντίνου στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου μαζί με το τεμάχιο της Τιμίας Ζώνης.

Οι Άγιοι Πατέρες της Ιεράς Μονής διασώζουν και μία παράδοση σύμφωνα με την οποία η Τιμία Ζώνη της Θεοτόκου αφιερώθηκε στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου από τον αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ Καντακουζηνό (1341-1354), ο οποίος στη συνέχεια παραιτήθηκε από το αξίωμα, εκάρη μοναχός με το όνομα Ιωάσαφ και μόνασε στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου.

Τα θαύματα που πραγματοποίησε και πραγματοποιεί η Τιμία Ζώνη είναι πολλά. Βοηθά ειδικά τις στείρες γυναίκες να αποκτήσουν παιδί. Αν ζητήσουν με ευλάβεια τη βοήθειά της Παναγίας, τούς δίδεται τεμάχιο κορδέλας που έχει ευλογηθεί στην λειψανοθήκη της Αγίας Ζώνης· αν έχουν πίστη, καθίστανται έγκυες.

Λειτουργικά κείμενα

Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος πλ. δ’.
Θεοτόκε ἀειπάρθενε, τῶν ἀνθρώπων ἡ σκέπη, Ἐσθῆτα καὶ Zώνην τοῦ ἀχράντου σου σώματος, κραταιὰν τῇ πόλει σου περιβολὴν ἐδωρήσω, τῷ ἀσπόρῳ τόκῳ σου ἄφθαρτα διαμείναντα, ἐπὶ σοὶ γὰρ καὶ φύσις καινοτομεῖται καὶ χρόνος, διὸ δυσωποῦμέν σε, εἰρήνην τῇ πολιτείᾳ σου δώρησαι, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τὴν ἐν πρεσβείαις.
Τὴν θεοδόχον γαστέρα σου Θεοτόκε, περιλαβοῦσα ἡ Zώνη σου ἡ τιμία, κράτος τῇ πόλει σου ἀπροσμάχητον, καὶ θησαυρὸς ὑπάρχει, τῶν ἀγαθῶν ἀνέκλειπτος, ἡ μόνη τεκοῦσα ἀειπάρθενος.

Ὁ Οἶκος
Τὶς γηγενῶν τὰ σὰ μεγαλεῖα διηγήσεται λόγος; ποία γλῶσσα βροτῶν; νοῦς γὰρ οὐδὲ οὐράνιος, ἀλλ' ἡ τεκοῦσα τῆς συμπαθείας τὸ ἀμέτρητον πέλαγος, δέξαι καὶ νῦν ἐξ ἀκάρπων χειλέων τὰ ᾄσματα, καὶ δίδου μοι θείαν χάριν, εὐφημῆσαι τὴν σὴν Ζώνην Δέσποινα, δι' ἧς κόσμος ἀγάλλεται, σὺν Ἀγγέλοις ὑμνῶν σου τὰ θαύματα, ἡ μόνη τεκοῦσα ἀειπάρθενος.

Κάθισμα
Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ.
Τὴν Ζώνην τὴν σεπτήν, τοῦ ἀχράντου σου σκήνους, ὑμνοῦμεν οἱ πιστοί, Παναγία Παρθένε, ἐξ ἧς ἀρυόμεθα νοσημάτων τὴν ἴασιν, καὶ κραυγάζομεν· Μῆτερ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, σὺ ἡ λύτρωσις, τῶν σὲ τιμώντων ὑπάρχεις, Μαρία Θεόκλητε.

Έτερον Κάθισμα
Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Τῆς τιμίας Ζώνης σου τῇ καταθέσει, ἑορτάζει σήμερον, ὁ σὸς πανύμνητε λαός, καὶ ἐκτενῶς ἀνακράζει σοι· Χαῖρε Παρθένε, Χριστιανῶν τὸ καύχημα.

Έτερον Κάθισμα
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τὰ καταθέσια τῆς σῆς θείας Ζώνης, ἡ Ἐκκλησία σου φαιδρῶς ἑορτάζει, καὶ ἐκτενῶς κραυγάζει σοι Παρθένε Ἁγνή· Ἅπαντας περίσῳζε, τῆς ἐχθρῶν δυναστείας· θραῦσον τὰ φρυάγματα, τῶν ἀθέων βαρβάρων, καὶ τὴν ἡμῶν κυβέρνησον ζωήν, πράττειν Κυρίου τὰ θεῖα θελήματα.

saint.gr