«Έχει ο Θεός. Εκεί που απελπίζεσαι, σου στέλνει
κάτι που δεν το περιμένεις… αρκεί να Τον πιστεύεις και να Τον αγαπάς.
Όπως και Εκείνος μας αγαπά και φροντίζει για
εμάς, όπως ο κάθε πατέρας για τα παιδιά του.
Και όλοι μας είμαστε παιδιά Του Θεού. Και ό,τι
καλό έχουμε, το έχουμε από Τον Θεό. Είναι δικό Του το δώρο.
Δεν έχεις ακούσει στην Εκκλησία ότι: “Πάσα
δόσις αγαθή και πάν δώρημα τέλειον άνωθεν έστι κατά βαίνον, εκ σου του Πατρός
των φώτων;” [Κ 111]
Ερώτηση από την «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ
ΣΠΙΘΑ»
Αύγουστος 1958, αρ. φυλ. 208
Σεβασμιώτατε! Πρὶν ἤ ἐκφωνήσητε τὸν ἐνθρονιστήριον
λόγον σας καὶ ζητήσητε τὴν ὑπακοὴν τοῦ ποιμνίου εἴπατέ μας, παρακαλοῦμεν, κατὰ
ποῖον τρόπον ἀνήλθετε τὰς βαθμίδας τοῦ ἀρχιερατικοῦ θρόνου; Σᾶς ἐψήφισεν ὁ κλῆρος
τῆς ἐπαρχίας; Σᾶς ἐζήτησεν ὁ εὐσεβὴς λαός; Ἤ εἰς τὴν πλάτην σας βαρύνει ὡς ὄρος
καιόμενον ἐκεῖνο τὸ ἀλλαχόθεν;
(Γλύφοντας τους μεγάλους και ισχυρούς της
ημέρας καί έρποντας έγιναν πολλοί επίσκοποι και τα αποτελέσματα είναι σε όλους
γνωστά).
ΤΟ ΨΗΦΟ ΚΛΗΡΟΥ ΚΑΙ ΛΑΟΥ, Ο ΚΑΝΟΝΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ
ΕΚΛΟΓΗΣ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΝΕΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ
ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΔΙΑ ΤΗΣ ΘΥΡΑΣ, ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΤΡΟΠΟ ΕΚΛΟΓΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ,
ΑΛΛΑ «ΑΛΛΑΧΟΘΕΝ».
Απόσπασμα της «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ
ΣΠΙΘΑΣ»
Αυγούστου 1958, αρ. φυλ. 208
«’Οταν κάποιος Ἐπίσκοπος τῆς Ἐπαρχίας ἀπέθνησκεν, ὁ
Κλῆρος καὶ ὁ λαὸς ἐκλεγαν τὸν πλέον ἐνάρετον καὶ πεπαιδευμένον ἐκκλησιαστικόν,
ἐπεκυρώνετο πρῶτον ἀπὸ Μητροπολίτην καὶ τοὺς ἄλλους Ἀρχιερεῖς τῆς Ἐπαρχίας, καὶ
ἔπειτα ἐχειροτονεῖτο ἀπʼ αὐτὲς (Κανὼν Δ΄ τῆς Α΄ Οἰκουμ. Συνόδου). Αὐτὸς ἧτο ὁ
θαυμάσιος τρόπος καὶ ἡ οὐράνιος σύστασις τῆς Ἐκκλησίας ἐπὶ τόσους αἰῶνας. Μέχρι
ποὺ διεφυλάττετο μὲ ἀκρίβειαν αὕτη ἡ τάξις, ἐκυβερνᾶτο θεαρέστως.
Ὅσον δὲ ἐσυνάζωντο πιστῶς αὕται αἱ τῶν Ἐπαρχιῶν
Ἱεραὶ Σύνοδοι, αἱ καταχρήσεις ἀδιακόπως ἐδιορθόνοντο, καὶ δὲν τας ἄφιναν ποτὲ νὰ
ριζώσωσιν. Οἱ ἄτακτοι, οἱ σκανδαλοποιοί, οἱ ταραχοποιοί, καὶ οἱ ἀπειθεῖς ἐκκλησιαστικοὶ
νομίμως πάντοτε ἐτιμωροῦντο ἀπὸ τοὺς συνάδελφούς των».
ΔΥΣΤΥΧΩΣ Η ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΘΥΡΑ
ΕΚΛΕΙΣΕ
Δυστυχῶς! Ἐφʼ ὅσον ἡ μόνη κανονικὴ θύρα, ἡ διὰ
ψήφου κλήρου καὶ λαοῦ τῆς ἐπαρχίας ἐκλογή, κακούργως ἐκλείσθη, εἶνε ἐπόμενον
οἱ ὑποψήφιοι διὰ τοὺς ἐπισκοπικοὺς θρόνους νὰ τραποῦν πρὸς τὸ «ἀλλαχόθεν».
Ἐὰν δὲ τὸ «ἀλλαχόθεν» αὐτὸ εἰς μίαν ἑκάστην
περίπτωσιν πληρώσεως ἐπισκοπικῆς ἔδρας ἠδύνατο νὰ γίνη ἀντικείμενον ἐξονυχιστικῆς
μελέτης καὶ νὰ ἤρχοντο εἰς τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος ὅλαι αἱ λεπτομέρειαι τῆς
ἐκλογῆς τῶν μέχρι σήμερον ἐκλεγέντων τῆς λεγομένης αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος,
ὁποῖον αἴσθημα λύπης, ἀηδίας, ἀγανακτήσεως θὰ κατελάμβανε τὴν ψυχὴν παντὸς Ὀρθοδόξου,
ὁ ὁποῖος εἰς τὰ βάθη τῆς ψυχῆς του διατηρεῖ ἕναν κόκκον εἰλικρινοῦς ἀγάπης διὰ
τὴν Ἐκκλησίαν!
Τὶς τῶν οὕτω πως ἐκλεγέντων ἐπισκόπων δύναται νὰ
καυχηθῆ ἐν Κυρίω διὰ τὴν ἐκλογήν του; Ἐὰν εἶνε εἰλικρινής, καὶ αὐτὸς θὰ ὁμολογήση
ἐν τῶ βάθει τῆς καρδίας του ὅτι ἔρχονται στιγμαὶ ποὺ ἀηδιάζει ἑαυτόν, ὅταν ἐνθυμῆται
τὰς παραμονὰς τῆς ἐκλογῆς του, κατὰ τὰς ὁποίας «ἰδρῶτι περιρρεόμενος» ἐκινεῖτο
πρὸς πᾶσαν κατεύθυνσιν, παρεκάλει, ἱκέτευεν, ἔπιπτεν εἰς τοὺς πόδας ἰσχυρῶν πολιτικῶν
καὶ ἐκκλησιαστικῶν παραγόντων διὰ νὰ προαχθῆ.
Ὑπερβολικῶς ἐκθέτομεν τὴν ἀλήθειαν; Νομίζομεν ὄχι. Ἀλλʼ
ἐὰν ὑπάρχη κάποιος ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ ἐξαίρεσιν τοῦ κανόνος καὶ ἔγινε χωρὶς
νὰ κινήση ἀμέσως ἤ ἐμέσσως τὸν μηχανισμὸν τῆς ἐκλογῆς, ἄς μᾶς τὸ ἀποδείξη, καὶ
εἴμεθα ἕτοιμοι νὰ φιλήσωμεν ὄχι μόνον τὰς χεῖρας ἀλλὰ καὶ τοὺς πόδας του.
Από το βιβλίο: «ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ: Ιστορικό – οδοιπορικό – Αναβίωση»
«Δεν παύουμε να το βροντοφωνάζουμε και να το
διακηρύττουμε προς πάσα κατεύθυνση ότι είμαστε υπερήφανοι και δοξάζουμε τον
Πανάγαθο Τριαδικό Θεό μας, που εν τη απείρω ευσπλαχνία Του ευδόκησε να
γεννηθούμε σ’ αυτή την ευλογημένη Πατρίδα, την Ελλάδα μας, την τόσο δοξασμένη
μα και τόσο πονεμένη και προδομένη.
Να γεννηθούμε Έλληνες και Ορθόδοξοι, Ρωμιοί, σε
μια Πατρίδα, που κάθε σπιθαμή της γης αλλά και κάθε κύμα των θαλασσών της είναι
ποτισμένα με τα ιερά αίματα και ευλογημένα με τα άγια λείψανα πολυάριθμων
μαρτύρων, ιερομαρτύρων και εθνομαρτύρων, τα οποία τα όρια της πατρίδος γης
φυλάττουσι και το δένδρο της ελευθερίας αρδεύουσι, όπως λέει και η ευχή της
Εκκλησίας».
Ο πατήρ Αθανάσιος συνεχίζει: Χαρακτηριστικό
και εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι ο Άγιος Παϊσιος θεωρούσε πως θα κριθούμε
από τον Θεό και για το τι κάναμε για την πατρίδα μας την Ελλάδα και το έλεγε
μάλιστα αυτό όχι σε έναν λαϊκό, αλλά σε μοναχό, τον π. Φιλόθεο Κουτλουμουσιανό:
«Το 1985-1990 περίπου, γράφει ο π. Φιλόθεος, τότε που η προπαγάνδα για την
Μακεδονία ήταν μεγάλη, ο Άγιος Παϊσιος ήταν πολύ στενοχωρημένος και αγανακτισμένος
με την συμπεριφορά των πολιτικών μας και των ανθρώπων που έπαιζαν άσχημο
παιχνίδι εις βάρος της πατρίδος μας».
Με πόνο μου έλεγε αυτά που γίνονταν. Κάποια
στιγμή με σοβαρό ύφος μου λέει:
«Άκουσε, πάτερ, εν ημέρα Κρίσεως ο Θεός εκτός από μοναχούς πως ζήσαμε, θα μας
κρίνει και για το τι κάναμε για την πατρίδα μας την Ελλάδα – βρε τι κάνουν
προδίδουν τα πάντα» (Μαρτυρία Φιλόθεου Κουτλουμουσιανού, από το βιβλίο «Ο
Όσιος Παϊσιος, Εκδ. Ενωμένη Ρωμηοσύνη, 2015, σελ. 125).
Ο π. Αθανάσιος Αναστασίου συνδέει στη συνέχεια
την πίστη και την πατρίδα με την εωσφορική Νέα Τάξη Πραγμάτων:
«Επιβάλλεται ταυτόχρονα με την συνεχή, έμπονη και εν μετανοία προσευχή, σθεναρή
και άκαμπτη αντίσταση σε όλα τα επίπεδα και προς κάθε κατεύθυνση. Αντίσταση
στον αφελληνισμό και στην παραχάραξη της ιστορίας μας, αντίσταση στην
περιθωριοποίηση και τον υποβιβασμό των αρχών της πίστεως και της πατρίδος μας,
αντίσταση στην ποδηγέτηση και τον έλεγχο των επιλογών και της συνειδήσεως μας,
αντίσταση στους σχεδιασμούς και τις επιβολές της Νέας Τάξεως Πραγμάτων και της
Νέας Εποχής. Αντίσταση παντί σθένει και πάση δυνάμει. Αντίσταση μέχρις
εσχάτων».
*Απόσπασμα από την ομιλία του
Αρχιμ. Αθανάσιου Αναστασίου, Προηγούμενου της Ιεράς Μονής Μεγάλου Μετεώρου,
στις 14 Φεβρουαρίου 2016.
Ό,τι διαβάζεις στις θείες Γραφές, πρόσεξε να
διακρίνεις το σκοπό των λόγων, για να εμβαθύνεις και να καταλάβεις καλά το
βάθος των αγίων νοημάτων. Αυτοί που οδηγούνται από τη θεία χάρη, για να
φωτισθούν στη ζωή τους, πάντοτε αισθάνονται κάτι σαν νοητή ακτίνα, που περνάει
μέσα από τους στίχους και ξεδιαλύνει το βαθύτερο περιεχόμενο των απλών λόγων,
για ν’ αποκτήσει η ψυχή πνευματική σύνεση.
Ο άνθρωπος που διαβάζει σοφούς στίχους, χωρίς
να καταλαβαίνει το θαυμάσιο νόημά τους, έχει και την καρδιά του απογυμνωμένη,
και σβήνει την αγία δύναμη των λόγων των Γραφών, που χαρίζει στην καρδιά
γλυκύτατη γεύση.(5)
Αν ο μοναχός σταματήσει για ένα μικρό διάστημα
να διαβάζει τις θείες Γραφές, και να σκέφτεται τα θεία νοήματά τους,
δυναμώνοντας έτσι στην αναζήτηση της αλήθειας του Θεού ανάλογα με τα
πνευματικά του μέτρα· και αν δεν προφυλάξει τον εαυτό του από την επήρεια των
πραγμάτων του κόσμου, ώστε να έχει και την καρδιά του φυλαγμένη και την εργασία
των αρετών ευλογημένη, στην περίπτωση αυτή ο μοναχός θα παρασυρθεί στα πάθη.
Καλό είναι, λοιπόν, να αυξήσει το φυσικό του
πόθο για τις αρετές, και να μην παύσει να αναζητεί και να ερευνά, στις θείες
Γραφές, το θέλημα του Θεού, και να ποθεί το Θεό, που τον αισθάνεται ακόμη
μακριά του· και, ακόμη, καλό είναι, αν δεν εγνώρισε μέσα του την αποκάλυψη του
Θεού, και μόνο με την απλή ανάγνωση των θείων Γραφών να τρέφει τους καλούς
λογισμούς του και να τους συγκρατεί, για να μην κλίνουν προς τα πάθη, και να μη
δεχθεί διαβολικό σπόρο με τη μορφή του καλού, αλλά να φυλάξει την ψυχή του
με τον πόθο του Θεού. Εάν λοιπόν, κάνει όλα αυτά, και ζητήσει την ευλογία
του Θεού με έμπονη προσευχή και με υπομονή, ο Θεός θα του δώσει ό,τι
ζητάει, και θα του ανοίξει τη θύρα της ευσπλαχνίας Του, και μάλιστα για την
ταπείνωσή του. (45)
Ο σωματικός κόπος και η
μελέτη των θείων Γραφών φυλάσσει την καθαρότητα του νου· τον κόπο πάλι, τον ενισχύει η ελπίδα
και ο φόβος του Θεού. Την ελπίδα και το φόβο στηρίζουν μέσα μας η φυγή από
τους κοσμικούς ανθρώπους και η αδιάλειπτη προσευχή. Μεχρι να δεχθεί ο
άνθρωπος τη χάρη του Παρακλήτου, χρειάζεται να μελετά τις θείες Γραφές, για να
εντυπωθεί μέσα του η μνήμη του καλού, και για να ανακαινισθεί, με τη συνεχή
ανάγνωση, η κίνηση της ψυχής του προς το αγαθό, και για να φυλάξει την ψυχή του
από τους επικίνδυνους δρόμους της αμαρτίας.
Διότι ο αρχάριος αγωνιστής δεν
απέκτησε ακόμη την πνευματική δύναμη που αποδιώκει την πλάνη: αυτή
την πλάνη, που αιχμαλωτίζει τις ψυχωφελείς ενθυμήσεις και επιφέρει ψυχρότητα
σκορπίζοντας εδώ κι εκεί το νου μας. Διότι, όταν η δύναμη του αγίου
Πνεύματος κυριαρχήσει στην ψυχή και την καθοδηγεί, τότε, αντί των γραπτών
εντολών και των νόμων των θείων Γραφών, πιάνουν ρίζες και βλασταίνουν στην
καρδιά οι εντολές του αγίου Πνεύματος. Και τότε διδάσκεται ο άνθρωπος μυστικά,
από το άγιο Πνεύμα, και δε χρειάζεται πια τη βοήθεια των γραμμένων λόγων των
θείων Γραφών, οπότε η μνήμη των λόγων του Θεού παραμένει αβλαβής, μακριά από
τον κίνδυνο της πλάνης και της λήθης. (227)
Διηγούνται για ένα πουλί που το λένε σειρήνα,
ότι όποιος ακούσει τη μελωδική φωνή του, τόσο πολύ αιχμαλωτίζεται, ώστε το
ακολουθεί στην έρημο και ξεχνάει εξαιτίας του και τις ανάγκες της ίδιας του της
ζωής και, στερούμενος τα απαραίτητα, πέφτει και πεθαίνει. Κάτι τέτοιο συμβαίνει
και στην ψυχή. Όταν δηλαδή εμπέσει μέσα της η ουράνια γλυκύτητα, τότε, από τη
γλυκιά μελωδία των λόγων του Θεού, που τα αισθανόμαστε στο νου μας, ολόκληρη η
ύπαρξή μας ακολουθεί το δρόμο της μελωδίας αυτής, με αποτέλεσμα να ξεχάσει τις
σωματικές ανάγκες αυτής της ζωής, και ακόμη, να χάσει και την όρεξη για
φαγητό, και να υψωθεί, από τούτη τη ζωή, προς το Θεό. (287)
Από το βιβλίο: Κωνσταντίνου
Καρακόλη, Ανθολόγιο από την ασκητική εμπειρία του Αγίου Ισαάκ του Σύρου.
Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», σελ. 62.
(Οι αριθμοί στο τέλος κάθε λήμματος
αντιστοιχούν στις σελίδες του ελληνικού κειμένου: «Του Οσίου Πατρός ημών Ισαάκ,
Επισκόπου Νινευΐ, του Σύρου, Τα Ευρεθέντα Ασκητικά», Λειψία 1770, Ανατυπούμενα
επιμελεία Ιωακείμ Σπετσιέρη, Ιερομονάχου. Αθήναι.)
Εκ του ιστολόγιου: Πολλοί λένε. «Δεν τα διαβάζω
τα Αγιοπατερικά κείμενα γιατί αυτά είναι για του Μοναχούς». Όχι αγαπητοί. Τα
Αγιοπατερικά κείμενα είναι για όλους μας.
Αυτό που χρειάζεται είναι η επιθυμία να τα
μελετήσουμε, να τα διαβάσουμε με προσοχή. Ανάλογα με την ικανότητα κατανόησής τους,
θα επιλέξουμε εκείνα που μπορούμε να κατανοήσουμε. Θα επιλέξουμε επίσης και
εκείνα που σχετίζονται με τα προβλήματά μας, με τις πνευματικές μας αναζητήσεις.
Δε χρειάζεται να διαβάσει κάποιος Αγιοπατερικά
κείμενα με πολλές και δύσκολες έννοιες. Μπορεί να διαβάσει απλά Αγιοπατερικά
κείμενα. Από τα απλά θα ξεκινήσει και αργότερα αν το επιθυμεί θα προχωρήσει σε
δυσκολότερα.
Δεν είναι κακό να ξεκινήσουμε από τα απλά. Όταν
πάμε στο σχολείο δε διαβάζουμε αυτά που διαβάζουν οι φοιτητές στο πανεπιστήμιο.
Αν είναι δυνατόν να κάνουμε κάτι τέτοιο.
Το θέμα είναι να τρέφουμε την ψυχή μας με τη
σωτήρια τροφή των Αγιοπατερικών Κειμένων. Είναι Θεόπνευστα. Δεν είναι
αποτέλεσμα της ανθρώπινης σοφίας που σκοτίζει τον νου και την ψυχή. Είναι για
να μας φωτίσουν την ψυχή, να μας αλαφρύνουν από βάρη και άγχη.
Οπότε, διαβάστε εκείνα τα Αγιοπατερικά Κείμενα,
που θα σας βοηθήσουν, που σας είναι κατανοητά και διαβάστε τα για εσάς. Όχι για
να πείτε στους άλλους πως έχετε διαβάσει τα κείμενα του τάδε ή του δείνα Αγίου
Πατέρα μας.
Χωρίς άγχος, μελετήστε τα. Για εμάς είναι
γραμμένα. Από τους Μοναχούς μέχρι τον απλό πιστό. Είναι οδηγός σωτηρίας της ψυχής
μας που μπορεί να βασανίζεται μέσα στην καθημερινότητα. Είναι στήριγμα, φάρος
και λιμάνι μας.
Με καλή προαίρεση μείνετε κοντά στους Άγιους Πατέρες
της Ορθοδοξίας μας. Φυσικά πρώτα από όλα στο Λόγο του Θεού, στο Ευαγγέλιο, όμως,
για να το κατανοήσετε χρειάζεται η μελέτη των κειμένων των Αγίων Πατέρων μας.
Αν πάμε εντελώς μόνοι να ερμηνεύσουμε το Λόγο
του Θεού θα οδηγηθούμε στην πλάνη και στην αίρεση και θα γίνουμε σαν τους Αιρετικούς
που έχουν όχι αυθεντικά και φωτισμένα ερμηνεύσει το Ευαγγέλιο, αλλά σκοτισμένα
το έχουν Παρερμηνεύσει.
Α.Η.
Ἐμεῖς οἱ μοναχοί, ἀλλὰ καὶ οἱ κληρικοί, σκορποῦμε
ἀθεΐα, ὅταν δὲν ζοῦμε σύμφωνα μὲ τὸ Εὐαγγέλιο. Ὁ κόσμος ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τὶς ἀρετές
μας ὄχι ἀπὸ τὰ χάλια μας. Ἰδίως τὸ παράδειγμα τῶν μοναχῶν στούς κοσμικούς εἶναι
πολύ μεγάλο πράγμα!
Οἱ κοσμικοί ἀφορμή ζητοῦν, γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὶς ἁμαρτίες τους. Γι’ αὐτὸ θέλει πολλή προσοχή.
Βλέπεις, ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ ποῦμε αὐτὸ ποῦ λέει ὁ Χριστός, «τὶς ἐλέγχει
μὲ περί ἁμαρτίας;»159 ἀλλὰ «τὶς ἐλέγχει μὲ περί σκανδάλου», αὐτὸ πρέπει νὰ
μποροῦμε νὰ τὸ ποῦμε.
Ὁ Χριστός τὸ εἶπε ἐκεῖνο, γιατί ἦταν τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος. Ἐμεῖς εἴμαστε
ἄνθρωποι. Ἔχουμε ἀτέλειες, ἔχουμε πτώσεις, τέλος πάντων, ἀλλὰ δὲν κάνει νὰ γινώμαστε
αἰτία νὰ σκανδαλίζεται ὁ ἄλλος.
159. Βλ. Ἰω. 8, 46.
Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Α’ «Μὲ Πόνο καὶ Ἀγάπη»
«Βλέπετε, αδελφοί μου, πώς όλοι οι Χριστιανοί, από τον μικρό ως τον
μεγάλο, οφείλουν να προσεύχονται παντοτινά με τη νοερά προσευχή, το «Κύριε
Ιησού Χριστέ, ελέησόν με»; Και πάντοτε να το συνηθίσει να το λέει ο νους τους
και η καρδιά τους. Και στοχαστείτε, πόσο ευαρεστείται ο Θεός με αυτό και πόση
ωφέλεια προέρχεται από αυτό, ώστε από την άκρα Του φιλανθρωπία έστειλε και
ουράνιο Άγγελο για να μας το αποκαλύψει, έτσι πού να μην έχουμε πλέον καμία
αμφιβολία γι΄ αυτό.
Μα τι λένε οι κοσμικοί; «Εμείς είμαστε μέσα σε
τόσες υποθέσεις και φροντίδες του κόσμου· πως είναι δυνατό να προσευχόμαστε
ακατάπαυστα;» Κι εγώ τούς αποκρίνομαι, ότι ο Θεός δεν παρήγγειλε σ΄ εμάς
κάτι το αδύνατο, παρά μας παρήγγειλε όλα εκείνα πού μπορούμε να κάνομε. Επομένως
και αυτό είναι δυνατό να το κατορθώσει κανένας πού ζητά επιμόνως τη σωτηρία της
ψυχής του. Γιατί αν ήταν αδύνατο, θα ήταν για όλους γενικά τούς κοσμικούς
και δε θα είχαν βρεθεί τόσοι και τόσοι μέσα στον κόσμο να το κατορθώσουν· από
τούς οποίους ας είναι ως παράδειγμα ο πατέρας του αγίου Παλαμά, ο θαυμάσιος
εκείνος Κωνσταντίνος, για τον οποίο κάνει λόγο ο πατριάρχης Φιλόθεος στο Βίο
του αγίου Γρηγορίου, του γιου του.»
+++
«Λοιπόν, αδελφοί μου Χριστιανοί, σας παρακαλώ
κι εγώ μαζί με τον θείο Χρυσόστομο, για τη σωτηρία της ψυχής σας, μην αμελήσετε
αυτό το έργο της προσευχής. Μιμηθείτε αυτούς πού είπαμε και όσο το δυνατόν
ακολουθήστε τους. Κι αν σας φαίνεται δύσκολο το πράγμα στις αρχές, ας
είστε βέβαιοι και πληροφορημένοι, ως εκ προσώπου του παντοκράτορα Θεού, ότι
αυτό το ίδιο το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, επικαλούμενο
καθημερινά και ακατάπαυστα από μας, θα ευκολύνει όλες τις δυσκολίες. Και με την
πολυκαιρία, αφού το συνηθίσομε και γλυκαθούμε μ΄ αυτό, θα γνωρίσομε με τη
δοκιμή πώς δεν είναι αδύνατο ούτε δύσκολο, αλλά δυνατό και εύκολο.»
Γέροντας Πορφύριος
– Τι θα ψηφίσουμε, Γέροντα;
Ρώτησε κάποιος τον Γέροντα, τι πρέπει να
ψηφίσει στις βουλευτικές εκλογές.
Κι εκείνος του απήντησε παραβολικά:
«Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι σαν την κλώσσα:
Κάτω από τα φτερά της σκεπάζει και άσπρα πουλάκια και μαύρα πουλάκια».
Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν πολιτικοποιείται και
πολύ περισσότερο δεν κομματικοποιείται.
Σκεπάζει με την αγάπη όλους, χωρίς να
ταυτίζεται με φατρίες.
Κάποτε ο Γέροντας με ρώτησε πώς πάνε τα
πολιτικά πράγματα. Του απήντησα ότι γενικά δεν πάνε καλά.
Κι ο Γέροντας είπε:
«Τι να σου κάνουν οι πολιτικοί;
Είναι μπερδεμένοι με τα ψυχικά πάθη τους. Όταν
ένας άνθρωπος δεν μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του, πώς θα μπορέσει να βοηθήσει
τους άλλους;
Φταίμε κι εμείς για την κατάσταση αυτή.
Αν ήμασταν αληθινοί χριστιανοί, θα μπορούσαμε να στείλουμε στη Βουλή, όχι βέβαια
χριστιανικό κόμμα,
αλλά χριστιανούς πολιτικούς, και τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά»
Γέροντας Πορφύριος – ΗΛΙΑΣ
ΧΑΙΝΤΟΥΤΗΣ 18 ΑΠΡ 2012
Εκ του ιστολόγιου: Στις προηγούμενες εκλογές, ήρθαν κάποιοι και μου είπαν να ψηφίσω και
όσο μπορώ να βοηθήσω το κόμμα του κ. Νατσιού. Μου είπαν πως θα είναι η φωνή της
Ορθοδοξίας, πως θα θα θα.
Τους είπα, αυτό που είπε ο μακαριστός Επίσκοπος Φλωρίνης Αυγουστίνος
Καντιώτης: Η Βουλή δε θέλει Αγιασμό, θέλει Εξορκισμό. Δεν περιμένω από κανέναν
να κάνει κάτι μέσα σε εκείνο το κατάντημα.
Με παρεξήγησαν. Δε με ένοιαξε. Με πόνεσε που εναπόθεσαν τις ελπίδες τους
σε ανθρώπους. Τι έκανε αγαπητοί το εν λόγω κόμμα; Έλαμψε δια της απουσίας του.
Πριν καιρό και λυπάμαι αν είναι αλήθεια πως και πολλοί στο Άγιον
Όρος πήραν θέση υπέρ της κ. Καρυστιανού, πάλι κάποιοι αν και ήξεραν πλέον τη
θέση μου, με πλησίασαν να βοηθήσω το κόμμα αυτό.
Όχι μόνον δεν το έκανα, αλλά πριν τις αποκαλύψεις και τα εσωκομματικά
μαχαιρώματα, έγραψα για το 300ίων ευρώ πουκάμισο (όταν πολλοί πεινάνε), για
τους δύο επικοινωνιολόγους (αν είσαι με το λαό, μιλάς τη γλώσσα του και δε θες
επικοινωνιολόγους) και έγραψα πως δεν πρέπει ο κόσμος να παρασύρεται αλλά να
απέχει από τις εκλογές που γεννούν διαφθορά.
Πολύ παλιότερα, που ήτανε να βάλει ο Τραμπ πρώτη φορά
για πρόεδρος της Αμερικής, δυστυχώς
και θρησκευτικά blog
λέγανε για τον Τραμπ πως θα σταματήσει της
Παγκοσμιοποίηση.
Δεν τους ακολούθησα και δεν τα έγραφα αυτά που έγραφαν. Αντίθετα έγραφα
πως η κατάστασή μας η Παγκόσμια και η Εθνική μόνον με επέμβαση του Θεού θα
λυθεί και να μην περιμένουμε τίποτα από κανέναν πολιτικό και όσους είναι κοντά
στην πολιτική και σε κόμματα.
Μετά από έναν χρόνο διακυβέρνησης του Τραμπ που έδειξε πως είναι ο
ποιο κοντινός φίλος των Εβραίων, τα blogs τα θρησκευτικά
αναθεώρησαν.
Όμως δεν ζήτησαν συγνώμη από τους επισκέπτες τους, για τα όσα
πλανεμένα έγραφαν.
Θα μείνω σε αυτό που έγραφα και τότε και τώρα. Η κατάστασης είναι
τέτοια και τόσο βρώμικη, που τη λύση θα τη δώσει ο Θεός.
Η συμμετοχή στις εκλογές αποτελεί συμμετοχή σε ένα
σύστημα που δημιουργεί διαφθορά και τυραννία.
Α.Η.
Ἂν οἱ Χριστιανοί δὲν ὁμολογήσουν, δὲν ἀντιδράσουν,
αὐτοὶ θὰ κάνουν χειρότερα. Ἐνῶ, ἂν ἀντιδράσουν, θὰ τὸ σκεφθοῦν. Ἀλλὰ καὶ οἱ
σημερινοὶ Χριστιανοὶ δὲν εἶναι γιὰ μάχες. Οἱ πρῶτοι Χριστιανοὶ ἦταν γερὰ
καρύδια· ἄλλαξαν ὅλο τὸν κόσμο. Καὶ στὴν βυζαντινὴ ἐποχὴ μιὰ εἰκόνα ἔβγαζαν ἀπὸ
τὴν Ἐκκλησία καὶ ἀντιδροῦσε ὁ κόσμος. Ἐδῶ ὁ Χριστὸς σταυρώθηκε, γιὰ νὰ ἀναστηθοῦμε
ἐμεῖς, καὶ ἐμεῖς νὰ ἀδιαφοροῦμε!
Ἂν ἡ Εκκλησία δὲν μιλάη, γιὰ νὰ
μὴν ἔρθη σὲ ρήξη μὲ τὸ κράτος, ἂν οἱ μητροπολίτες δὲν μιλοῦν, γιὰ νὰ τὰ ἔχουν
καλὰ μὲ ὅλους, γιατὶ τοὺς βοηθᾶνε στὰ Ἱδρύματα κ.λπ., οἱ Ἁγιορεῖτες πάλι ἂν δὲν
μιλοῦν, γιὰ νὰ μὴν τοὺς κόψουν τὰ ἐπιδόματα, τότε ποιός θὰ μιλήση;
Εἶπα σὲ κάποιον ἡγούμενο: «Ἂν σᾶς ποῦν ὅτι θὰ σᾶς
κόψουν τὰ ἐπιδόματα, νὰ πῆτε: “Θὰ κόψουμε καὶ ἐμεῖς τὴν φιλοξενία”, γιὰ νὰ
προβληματισθοῦν». Οἱ καθηγητὲς τῆς Θεολογίας κ.λπ. δὲν φωνάζουν, γιατὶ λένε: «Εἴμαστε
ὑπάλληλοι· θὰ χάσουμε τὸν μισθό μας, καὶ μετὰ πῶς θὰ ζήσουμε;».
Τὰ μοναστήρια ἐν τῷ μεταξὺ τὰ ἔπιασαν μὲ τὶς
συντάξεις. Γιατί ἐγὼ δὲν θέλω νὰ πάρω οὔτε αὐτὴν τὴν ταπεινὴ σύνταξη τοῦ
Ο.Γ.Α.; Ἀκόμη καὶ ἀσφαλισμένο σὲ μιὰ ἀσφάλεια τοῦ Ο.Γ.Α. νὰ τὸν ἔχουν τὸν
μοναχό, καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι τίμιο. Νὰ τὸν ἔχουν ἀσφαλισμένο ὡς ἄπορο, ναί· αὐτὸ
τὸν τιμᾶ. Ἀλλὰ νὰ τὸν ἔχουν ἀσφαλισμένο στὸν Ο.Γ.Α., γιατί;
Ὁ μοναχὸς ἄφησε μεγάλες συντάξεις, ἔφυγε ἀπὸ τὸν
κόσμο καὶ ἦρθε στὸ μοναστήρι, καὶ νὰ πάρη πάλι σύνταξη!
Καὶ νὰ φθάνουμε γιὰ τὴν σύνταξη νὰ προδώσουμε τὸν
Χριστό!
Εἶναι λυπηρό. Ὁμως σήμερα ὑπάρχουν χριστιανοί,
πού ἁπλά δέν γνωρίζουν τί σημαίνει νά πιστεύεις στό Χριστό, ἀλλά καί ἔχουν μία ἐντελῶς
συγκεχυμένη ἀντίληψη γιά τήν πίστη στόν Ἕνα καί μοναδικό Σωτήρα καί Θεό, τόν
Χριστό.
Λένε:
-Γιατί ἐσεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι ἐπιμένετε ὅτι ἔχετε
τήν ἀποκλειστικότητα τῆς ἀληθείας;
-Γιατί τάχα, μόνο οἱ Ὀρθόδοξοι θά σωθοῦν;
-Ἀνάμεσά μας ὑπάρχουν τόσοι καλοί ἄνθρωποι! Καί
Μωαμεθανοί, καί Βουδδιστές, καί χριστιανοί ἄλλων ὁμολογιῶν, ἀκόμη καί ἄθεοι.
-Στέκει νά θέλεις νά τούς στείλεις ὅλους αὐτούς
στήν κόλαση;
Μία τέτοια σκέψη, φαίνεται να εἶναι καί σωστή·
καί τετραγωνικά λογική. Εἶναι ὅμως;
Ἄς τό ἐξηγήσωμε μέ λόγια ἁπλᾶ. Γιατί, ἐπάνω σέ ἕνα
τέτοιο σοβαρό θέμα δέν πρέπει νά ἔχωμε συγκεχυμένες ἰδέες. Λοιπόν. Σημασία
δέν ἔχει, τί λέει ὁ καθένας, ἀλλά τί λέει ὁ Χριστός καί ἡ Ἐκκλησία.
Χριστιανοί! Προσέξτε! Κάνετε ὡραῖες σκέψεις καί
συλλογισμούς! Ἀλλά χωρίς νά ξέρετε, τί εἶναι ἡ σωτηρία· γιατί εἶναι ἀπαραίτητη ἡ
σωτηρία· καί γιατί ἡ μόνη ὁδός πρός τόν Θεό καί τήν σωτηρία εἶναι ὁ Χριστός·
μόνο ὁ Χριστός!
Σωτηρία εἶναι ἡ ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό· ἡ
ἀποκατάσταση ἐπικοινωνίας μαζί Του. Ἡ σωτηρία εἶναι κάτι πού μάς ἐνδιαφέρει ὅλους.
Ὅλους τούς λαούς· ὅλους τούς ἀνθρώπους· ἐνάρετους καί ἁμαρτωλούς! Ὁ Πατριάρχης Ἰακώβ
μιλώντας γιά τόν ἑαυτό του, λέγει: «θά κατεβῶ στό παιδί μου στόν Ἅδη». Το λέγει
γιατί τότε, πρίν ἔλθει ὁ Χριστός, ὅλοι, ἁμαρτωλοί καί δίκαιοι, μετά τό ἐπίγειο
ταξίδι τους, κατέληγαν στόν Ἅδη. Τόσο λίγη ἀξία εἶχαν τότε τά «καλά» τους ἔργα!
Μόνα τους χωρίς τήν χάρη πού παίρνουμε, ἀπό τό βάπτισμα καί ἀπό τό αἷμα τοῦ
Χριστοῦ.
Γι᾿ αὐτό, ὅταν κάποτε οἱ Ἰουδαῖοι ρώτησαν τόν
Χριστό: «τί πρέπει νά κάνουμε, γιά νά ἐκτελοῦμε τά ἔργα τοῦ Θεοῦ»; Καί ὁ
Χριστός τούς ἀπάντησε: «Το μεγαλύτερο ἔργο τοῦ Θεοῦ εἶναι νά πιστεύετε σέ Ἐκεῖνον,
πού ὁ Θεός Πατέρας μᾶς ἔστειλε» (Ἰω. 6, 28-29). Δηλαδή:
Ἡ μόνη ἐγγύηση, ἡ μοναδική ὁδός γιά τήν σωτηρία
εἶναι ἡ σωστή πίστη σέ Ἐκεῖνον, πού ὁ Θεός ἔστειλε στόν κόσμο δηλαδή, τόν
Υἱόν – τόν Χριστό.
Δέν ἀρκεῖ λοιπόν, νά εἴμαστε «καλοί» ἄνθρωποι.
Καί ἄν ἄνθρωποι μεγάλοι καί φωτισμένοι, κατέβαιναν τότε στόν Ἅδη, πῶς εἶναι
δυνατό ἐσύ, νά θέλεις νά σωθῆς χωρίς πίστη καί ἐπικοινωνία μέ τόν
Χριστό; Και πώς τολμᾶς καί ψάχνεις νά βρεῖς, ἄν καί οἱ μουσουλμάνοι θά
σωθοῦν; Ἐπειδή ἁπλά σοῦ φαίνονται «καλοί»; Χωρίς ποτέ, νά ἔχουν πιστεύσει στόν Ἕνα
καί Μοναδικό Σωτήρα καί Λυτρωτή;
Ἄς κάμουμε, λοιπόν, φροντίδα μας νά ἀγαπήσουμε
τόν Χριστό. Γιατί σωτηρία χωρίς Αὐτόν, μόνο χάρη σέ μερικές «καλές» πράξεις,
Δεν γίνεται.
Ἅγιος Ἰγνάτιος Μπριαντσανίνωφ (Brianchianinov).
(Ἐπιστολή 238)
%202021%CE%B2.png)
Μην έχετε υπερβολική εμπιστοσύνη στην ανώτερη
μόρφωση που αποκτήσατε στον κόσμο. Ο πολιτισμός στον οποίο ζούμε είναι
κουλτούρα της πτώσεως.
Η ζωή του κόσμου οργανώνεται γύρω από μερικά
ανθρώπινα πάθη και η πνευματική ζωή βρίσκεται στο περιθώριο. Οφείλουμε να
αντιστρέψουμε την κατάσταση αυτή των πραγμάτων, να τοποθετήσουμε την πνευματική
ζωή στην καρδιά της ζωής μας.
Η σοφία του κόσμου αυτού δεν μπορεί να σώσει
τον κόσμο. Τα κοινοβούλια, οι κυβερνήσεις, οι πολυσύνθετοι οργανισμοί των
πιο αναπτυγμένων συγχρόνων κρατών της γης είναι ανίσχυροι. Η ανθρωπότητα πάσχει
χωρίς τέλος. Η μόνη διέξοδος είναι να βρούμε μέσα μας τη σοφία, την λύση να μη
ζούμε σύμφωνα με τις ιδέες αυτού του κόσμου, αλλά να ακολουθήσουμε τον Χριστό.
Μόνο όταν δεχόμαστε τον Χριστό ως τέλειο Θεό
και τέλειο άνθρωπο η πλήρης πνευματική πείρα, όπως περιγράφηκε από τους
Αποστόλους και τους πατέρες γίνεται κατορθωτή.
Τον παλιό καιρό, όταν η ζωή για τους πολλούς
κυλούσε με προσήλωση στην σταθερή Παράδοση, ο λόγος του Χριστού εμφανιζόταν
αδιατάρακτος.
Αλλά τώρα όταν όλη η γη είναι γεμάτη απάτη,
όταν οι άνθρωποι βρίσκονται σε απελπισία, όταν οι συνειδήσεις διαμαρτύρονται
υβριστικά, όταν η βία φοβερίζει να εξαφανίσει κάθε ζωή, πρέπει να προσπαθήσουμε
να ακουστεί η φωνή μας.
Στον παρόντα κίνδυνο, ευγενικές λέξεις που δεν
οδηγούν πουθενά δεν φθάνουν.
Είναι ζωτική ανάγκη όλοι σήμερα να στερεώσουμε την πίστη στην αιώνια νίκη του
Χριστού, ώστε και εμείς οι ίδιοι να μπορέσουμε να γίνουμε πνευματικά
ανίκητοι. Αισθανόμαστε την ασθένειά μας, τη θανατηφόρα δύναμη της
αμαρτίας, να ενεργεί μέσα μας και αναζητούμε γιατρό. Αυτός θεραπεύει τις ψυχές
μας από κάθε ασθένεια δίνοντας νέα δραστηριότητα και φωτίζοντάς τες με ανέσπερο
φως.
Από τα αρχαία χρόνια η πείρα της ζωής της
Εκκλησίας έχει αποδείξει χωρίς αμφιβολία ότι για την προσευχή - δηλαδή για
τον Θεό - καμιά ασθένεια του πνεύματος δεν είναι αθεράπευτη.
Είναι σημαντικό για τις μέρες μας να μπορούμε
να μην επηρεαζόμαστε από εκείνους με τους οποίους σχετιζόμαστε, γιατί
διαφορετικά κινδυνεύουμε να χάσουμε και πίστη και προσευχή. Η πραγματική
προσευχή βέβαια δεν έρχεται αμέσως.
Δεν είναι εύκολη υπόθεση να διατηρούμε την
έμπνευση ενώ είμαστε περικυκλωμένοι από τα παγωμένα νερά του κόσμου ο οποίος
δεν προσεύχεται.
Ο Θεός έριξε τη θεία φλόγα στη γη
και προσευχόμαστε σ΄Αυτόν να φλογίσει τις ψυχές μας να μην
υπερνικηθούμε από το κοσμικό ψύχος και να μην επισκιάσει κανένα μαύρο
σύννεφο αυτήν τη λαμπρή φλόγα.
Όσιος Σωφρόνιος του Έσσεξ
Οἱ Εὐρωπαῖοι σύμμαχοί μας – οἱ Ἰταλοί, οἱ Ἄγγλοι,
οἱ Γάλλοι – μᾶς πρόδωσαν καὶ μᾶς κατέστρεψαν. Ἐξαιτίας τοὺς χάσαμε τὴν Πόλη ἀλλὰ
καὶ τὴ Μ. Ἀσία. Ἐξαιτίας τους εἴχαμε τουρκοκρατία γιὰ πεντακόσια χρόνια.
Ἀλλὰ ἀντέξαμε κι ὁ λαὸς ἔμεινε πιστὸς στὴ
ρωμιοσύνη καὶ τὴν ὀρθοδοξία καὶ τὰ κρυφὰ σχολεῖα ὅπου τὰ ἑλληνόπουλα
διδάσκονταν τὰ γράμματα ἀπὸ τὸ ψαλτήρι κι ἄλλα ἱερὰ βιβλία.
Μᾶς κατατρέχουν καὶ μᾶς φθονοῦν
γιατί δὲν μποροῦν νὰ χωνέψουν πὼς ἕνα μικρὸ κράτος ἔχει τόση χάρη ἀπὸ τὸ Θεό. Αὐτοὶ
μπορεῖ νὰ ἔχουν τὴ δύναμη καὶ τὰ ὄπλα, ἐμεῖς ἔχουμε τὴν πίστη καὶ τὴν ἐλπίδα
μας στὸ Θεό.
Τοὺς δώσαμε τὸν πολιτισμό. Οἱ Ἀρχαῖοι Ἕλληνες
φιλόσοφοι ἦταν προφῆτες γιὰ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Χριστοῦ μας. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα διαλέγει
τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα γιὰ τὴ διάδοση τῆς χριστιανικῆς θρησκείας. Τὰ Εὐαγγέλια
γράφονται στὰ ἑλληνικά. Τὸ Ἅγιο Φῶς πηγαίνει μόνο σὲ Ἕλληνα Πατριάρχη καθὼς
ὅταν τὸ προσπάθησαν οἱ Παπικοὶ (Σταυροφόροι) καὶ οἱ Ἀρμένηδες, τότε ἔσπασε τὴν
κολώνα τῆς εἰσόδου τοῦ Παναγίου Τάφου καὶ…. βγῆκε στὸν Ἕλληνα Πατριάρχη ποὺ ἦταν
ἀπ’ ἔξω. Τὰ περισσότερα Πανάγια προσκυνήματα στὰ Ἱεροσόλυμα εἶναι ἑλληνικά.
Τὰ θαυμαστὰ αὐτὰ τοὺς ταράζουν καὶ θέλουν νὰ μᾶς
χτυπήσουν, νὰ μὴν ἔχουμε οὔτε θρησκεία οὔτε γλώσσα οὔτε πατρίδα. Θέλουν νὰ
ἀφαιρέσουν ἀπὸ τὶς ταυτότητές μας τὸ Ἕλληνας Χριστιανός. Ἡ ταυτότητα δὲν εἶναι ἁπλὸ
ἔγγραφο ἀλλὰ εἶναι ὁ ἴδιος μας ὁ ἐαυτός μας. Ὁμολογοῦμε τὴν πίστη μας ὅταν ζητᾶμε
νὰ ἀναγράφεται. Καὶ δὲν μποροῦν μὲ τὸ ζόρι νὰ μᾶς τὸ ἀφαιρέσουν γιατί αὐτὸ δὲν
εἶναι δημοκρατία ἀλλὰ δικτατορία. Ἂς ζητήσουν προαιρετικὰ κάποιος νὰ ἀφαιρέσει
τὸ θρήσκευμα ἀπὸ τὴν ταυτότητά του ἂν θέλει καὶ ὄχι ἀποφασίζοντας γιὰ ὅλους.
Δυστυχῶς, μᾶς κυβερνάει Ἑβραῖος ἀλλὰ καὶ οἱ ξένοι.
Ἡ Ἐκκλησία ποὺ ξεσήκωσε τρία ἑκατομμύρια κόσμο
στοὺς δρόμους ἔπρεπε νὰ τὸ ἀπαιτήσει, ἔτσι ὥστε ὅποιος θέλει νὰ ἀναγράψει τὸ
Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος (Χ.Ο.) στὴν ταυτότητά του κι ἔχω μία πίκρα γι’ αὐτὸ τὸ
θέμα ὅσον ἀφορᾶ τὴ στάση τῶν ἁρμοδίων.
Δηλαδὴ οἱ βάρβαροι Τοῦρκοι πεντακόσια χρόνια δεν μπόρεσαν νὰ μᾶς κάνουν
Τούρκους καὶ τώρα οἱ Εὐρωπαῖοι σύμμαχοί μας θὰ μᾶς ἀλλαξοπιστήσουν. Ἐγὼ ὑπηρέτησα
σαράντα μῆνες στὸ στρατὸ σὲ περίοδο πολέμου καὶ πονάω γιὰ τὴν πατρίδα ὅπως
πονάω καὶ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία.
Δὲν τοὺς ἐκλέγει ὁ κόσμος γιὰ νὰ κάνουν ὅ,τι
θέλουν ἀλλὰ ὅ,τι θέλει ὁ Λαός.
Δὲ μᾶς σώζουν τὰ κόμματα ἀλλὰ ἡ πίστη μας στὸ
Θεὸ καὶ στὴν πατρίδα.
Νὰ κάνουμε προσευχὴ μὲ πίστη καὶ ἀγάπη ὥστε νὰ
φωτίσει ὁ Θεὸς τοὺς κυβερνῶντες, τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, τὸν Πατριάρχη κι ὅλους γιὰ νὰ
κάνουν ὅ,τι καλύτερο γιὰ τὸ ἔθνος καὶ τὴν πίστη μας.
Βιβλίο:«ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΛΑΪΔΗΣ
(ΠΑΠΑ-ΓΙΑΝΝΗΣ), (1925-2009), Σέλ. 140-141
Βλέπω ὅμως καὶ μιὰ καινούργια τέχνη τοῦ διαβόλου. Βάζει στοὺς ἀνθρώπους τὸν λογισμὸ ὅτι, ἂν κάνουν κάποιο τάμα καὶ τὸ ἐκπληρώσουν, ἂν πᾶνε καὶ κανένα προσκύνημα, εἶναι ἐντάξει πνευματικά.
Καὶ βλέπεις πολλοὺς νὰ πηγαίνουν μὲ λαμπάδες καὶ μὲ τάματα στὰ μοναστήρια, στὰ προσκυνήματα, νὰ τὰ κρεμᾶνε ἐκεῖ, νὰ κάνουν καὶ μεγάλους σταυρούς, νὰ κλαῖνε καὶ λιγάκι, καὶ νὰ ἀρκοῦνται σ᾿ αὐτά.
Δὲν μετανοοῦν, δὲν ἐξομολογοῦνται, δὲν διορθώνονται, καὶ χαίρεται τὸ ταγκαλάκι.
Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Γ’ «Πνευματικὸς Ἀγώνας»
Το τελευταίο χρονικό διάστημα γινόμαστε μάρτυρες βίας μεταξύ νέων
ανθρώπων. Σε πολλές περιπτώσεις οι ήρωες των επεισοδίων είναι άτομα
ανήλικα. Συμμορίες ανηλίκων ληστεύουν συνομηλίκους των ή και μεγαλύτερους
με την απειλή φονικών οργάνων. Παρατηρούνται ακόμη απόπειρες ή και
βιασμοί από ανήλικους δράστες. Οργανωμένες επιθέσεις ανηλίκων ή νεαρών
ενήλικων ανθρώπων σε σχολεία. Οι δράστες τραυματίζουν μαθητές ή
εκπαιδευτικούς και προξενούν σοβαρές υλικές ζημιές, τις οποίες καλούμαστε
να πληρώσουμε όλοι οι πολίτες. Άκρως ανησυχητικό το φαινόμενο οι μαθητές
να επιτίθενται εις τους δασκάλους των. Εκπαιδευτικοί να δέχονται βίαιες
επιθέσεις από τις μαθητές των και να καταλήγουν εις το νοσοκομείο. Όταν
εκπαιδευτικός συμπεριφερθεί άσχημα σε μαθητή, πάρα πολύ σωστά ελέγχεται
και υπάρχουν περιπτώσεις που εκπαιδευτικοί έχασαν την δουλειά τους. Σημάδια
κοινωνίας η οποία κινείται σε κατεύθυνση πτωτική. Κοινωνία που χάνει τα
ιδανικά της και θεοποιεί την βία. Δεν θα πυροβολήσουμε τους νέους για αυτή
τη συμπεριφορά των. Πριν ρίξουμε τον λίθο του αναθέματος εναντίον τους, ας
κάνουμε συζήτηση με τον εαυτό μας. ΄Ολοι μας. Από την πρώτη πολίτη της
χώρας, την κ. Πρόεδρο της Δημοκρατίας, έως τον τελευταίο πολίτη, αν υπάρχει
σε μια δημοκρατία. Εμείς οι μεγάλοι τι προσφέρουμε εις την νεολαία, ο
καθένας μας από τη δική του σκοπιά .Ποιο είναι το πρότυπο που κυριαρχεί
εις την κοινωνία, στα μέσα ενημέρωσης και εις την οικογένεια ακόμη. Πόση
βία εισπράττει ο νέος από τα μέσα ενημέρωσης και από τις διάφορες οθόνες
24 ώρες εις το 24ωρο.Στην οικογένεια νοιώθει την αγάπη που πρέπει ή
εισπράττει εγκατάλειψη και απαξίωση τυλιγμένη με κάποια ευρώ, όταν υπάρχουν.
Πόσα παιδιά μεγαλώνουν με τον ένα γονέα και ο άλλος γονέας έχει δημιουργήσει
άλλη οικογένεια. Πόσες μονογονεϊκές οικογένειες υπάρχουν όχι γιατί ο ένας
γονιός κοιμήθηκε αλλά γιατί δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του γονιού. Διαβάζουμε
, δυστυχώς, στα μέσα ενημέρωσης για τη βία εντός της οικογενείας που
πολλές φορές καταλήγει ο ένας να σκοτώσει τον άλλο , συνήθως την γυναίκα.
Αρχίζει η συζήτηση αν ήταν ανθρωποκτονία ή γυναικοκτονία. Αυτό είναι το
ζητούμενο ή γιατί εις την άλλοτε φιλήσυχη και υποδειγματική κοινωνία και
οικογένεια επικρατεί η βία. Το επιχείρημα ότι φταίει η άσχημη οικονομική
κατάσταση, κατά την ταπεινή μου γνώμη δεν είναι απόλυτα σωστό, γιατί
βία υπάρχει και εκεί που υπάρχουν υλικά αγαθά‧ και να μη ξεχνάμε ότι οι προπάτορές μας ζούσανε ευτυχισμένοι με πολύ
λιγότερα υλικά αγαθά από τις σημερινές οικογένειες. Τι είχανε λοιπόν τότε
και δεν το έχουμε σήμερα;;Τότε επικρατούσε το εμείς και όχι το εγώ. Ήταν
ταπεινοί και όχι εγωιστές και άδειοι από αγάπη. Υπήρχε πραγματικός
αλληλοσεβασμός και αλληλεγγύη χωρίς δεύτερες σκέψεις και υστεροβουλία.
Είχανε εις την ζωή τους περισσότερο Χριστό και Τον θεωρούσαν οδηγό τους,.
Δεν είναι ακατόρθωτο να προσπαθήσουμε να καταστήσουμε τον Χριστό οδηγό
μας, είναι ολίγον δύσκολο. Ας το προσπαθήσουμε, με την πολιτεία
πρώτη να δίνει το καλό παράδειγμα αναβαθμίζοντας το ρόλο των Θρησκευτικών
εις την εκπαίδευση, παραχωρώντας τον χώρο δράσεως που δικαιούται η
Εκκλησία, προστατεύοντας και τις ζωές των αγέννητων παιδιών και
ξεκαθαρίζοντας το οικογενειακό τοπίο. Οικογένεια εννοούμε την
προελθούσε από ενώπιον Θεού και ανθρώπων ένωση ανδρός και γυναικός εν Αγίω
Πνεύματι Όλα τα άλλα είναι ανθρώπινοι συνεταιρισμοί. Η εκκλησία θα
αγκαλιάσει το ορφανό, το φτωχό. Θα σκεπάσει με την αγάπη
Της και την στοργή Της το παραβατικό
και βίαιο παιδί και κάτω από το πετραχήλι και την συμβουλή του πνευματικού
θα οδηγηθεί εις τον δρόμο της αγάπης και της σωτηρίας
Να γυρίσουμε σε ότι προτάσσει η ελληνορθόδοξη παράδοση. Τα φαινόμενα
της βίας θα μειωθούν θεαματικά έως και τον μηδενισμό τους.
Μυργιώτης
Παναγιώτης
Μαθηματικός
Και όταν βρίσκεσαι έξω από την εκκλησία, φώναζε
μυστικά: «Ελέησέ με!».
Φώναζε με τη σκέψη σου, χωρίς να κινείς τα
χείλη σου. Γιατί ο Θεός μας ακούει και όταν σωπαίνουμε. Δεν απαιτείται τόσο
τόπος, όσο τρόπος προσευχής.
Και στο λουτρό αν είσαι, να προσεύχεσαι. Όπου
κι αν είσαι, να προσεύχεσαι. Όλη η κτίση είναι ναός του Θεού.
Εσύ ο ίδιος είσαι ναός του Θεού, και ψάχνεις
τόπο για να προσευχηθείς;
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
