Αρχιμανδρίτου π. Χρυσοστόμου, Καθηγουμένου του Ιερού Κοινοβίου Οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτου (Πεντάλοφος Παιονίας Κιλκίς) . Οι επίσκοποι ας µαζέψουν τον λαό στις πλατείες και ας αρχίσουν ολονύκτιες αγρυπνίες µε µετάνοια και ταπείνωση. Και τότε ο Θεός θα µας δώσει άρχοντες αληθινούς.

Οι επίσκοποι ας µαζέψουν τον λαό στις πλατείες και ας αρχίσουν ολονύκτιες αγρυπνίες µε µετάνοια και ταπείνωση.

-Καθηγούμενος Χρυσόστομος: Με ρωτάτε να σας πω για την κρίση.
Καλύτερα θα ήταν να σας πω για τις κρίσεις· γιατί η κρίση, που ζούµε σήµερα, είναι συνέχεια άλλης κρίσης, που και εκείνη είναι συνέχεια της πρώτης και µητέρας των κρίσεων.

Η πρώτη λοιπόν κρίση είναι η πνευµατική κρίση, που έχει την αιτία της στην απιστία ή στην παροδική πίστη ή στην ολιγοπιστία. Η κατάσταση αυτή έφερε την πνευµατική κρίση.

Γυρίσαµε την πλάτη στον Χριστό και στραφήκαµε προς εκείνους, οι οποίοι φανερώθηκαν στην ζωή µας αντί του Χριστού!!
Θυµηθείτε τον άσωτο υιό, ο οποίος αφού πήρε την περιουσία από τον πατέρα, έφυγε από αυτόν και την κατέφαγε µετά πορνών και αµαρτωλών.

Πήραµε την περιουσία και την ουσία –τα Άγια Μυστήρια– τα δώσαµε στις πόρνες (αιρέσεις και αµαρτωλούς αρχηγούς των θρησκειών) µε αποτέλεσµα η ανηθικότητα να γίνει η δεύτερη κρίση σ’ ὅλον τον κόσµο αλλά και στα µέλη της ορθόδοξης Εκκλησίας µας!!! Οι πιστοί έγιναν άπιστοι και οι άπιστοι ανήθικοι.

Έτσι λοιπόν η Μάνα γέννησε την Κόρη, η απιστία γέννησε την ανηθικότητα. Τότε ο άσωτος υιός πτώχευσε και βόσκοντας µαζί µε τους χοίρους, έτρωγε από την τροφή τους. Οι χοίροι είναι τα ζώα εκείνα που αντιπροσωπεύουν την ανηθικότητα και την ηδονή.

Τρίτη λοιπόν κρίση, η οικονοµική. Πτωχεύσαµε πλέον.
Αλλά µέχρι τώρα µιµηθήκαµε τον Άσωτο. Θα συνεχίσουµε να τον µιµούµεθα; Ή θα συνεχίσουµε στην καταστροφή; Εκείνος επέστρεψε στον πατέρα και του έδωσε µεγάλη χαρά µε τη µετάνοιά του. Εµείς τι θα κάνουµε; Ζήσαµε την απιστία και γεννήθηκε η ανηθικότητα. Ζήσαµε την ανηθικότητα και φθάσαµε στην πενία. Τώρα να προσευχόµεθα να επιστρέψουµε στον Πατέρα µε τη µετάνοια, για να λάβουµε «την στολήν την πρώτη». Και το δακτυλίδι να κοσµήσει το χέρι µας. Και ο µόσχος πολύς…

Φοβούµαι όµως αδελφοί µου, ότι η συνέχεια της αµαρτωλής πορείας θα µας φέρει στην τέταρτη κρίση. Και τότε, η θάλασσα θα γίνει κόκκινη. Τα βουνά και τα φαράγγια θα γίνουν κόκκινα από το αίµα!!! Ας µιµηθούµε τον άσωτο υιό για να σωθούµε. Ο Θεός περιµένει την επιστροφή µας. Ας µετατρέψουµε την αγανάκτηση εναντίον των αρχόντων σε αγανάκτηση εναντίον του εαυτού µας και ας στρέψουµε τα µάτια µας προς τον Θεό. Εκείνος µας περιµένει µε αγωνία. Εκείνος προσµένει την επιστροφή µας µε την αγκαλιά Του ανοικτή. «Δεύτε προς µε πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισµένοι, καγώ αναπαύσω υµάς».

Οι επίσκοποι ας µαζέψουν τον λαό στις πλατείες και ας αρχίσουν ολονύκτιες αγρυπνίες µε µετάνοια και ταπείνωση. Και τότε ο Θεός θα µας δώσει άρχοντες αληθινούς. Και οι καµπάνες θα χτυπήσουν πάλι τη χαρά της Αναστάσεως, τη χαρά της Ελευθερίας, τη χαρά της Σωτηρίας µας. Αµήν.

Σημ.: Το παραπάνω κείμενο αποτελεί απάντηση του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου π. Χρυσοστόμου, Καθηγουμένου του Ιερού Κοινοβίου Οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτου (Πεντάλοφος Παιονίας Κιλκίς) σε τεθέν ερώτημα σχετικά με την σημερινή οικονομική κρίση στη χώρα μας.

Σημεία Καιρών

Αρχιμανδρίτης Επιφάνιος (Θεοδωρόπουλος). Τά δικά μου σχέδια ἔχουν πάντα καταρρεύσει…

Τα δικά μου σχέδια έχουν πάντα καταρρεύσει. Ως εκ τούτου, αναθέτω τη ζωή μου στην Πρόνοια του Θεού. 

Αρχιμανδρίτης Επιφάνιος (Θεοδωρόπουλος)

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2019/03/blog-post_740.html

hristospanagia.gr 

Άγιος Νεκτάριος. Ἠ Θεία Λειτουργία ἐπιτελεῖται…

*Η θεία Λειτουργία επιτελείται:*

α) προς δόξαν και αίνον του Μεγάλου Θεού και Σωτήρα μας και σε ανάμνηση του θανάτου αυτού σύμφωνα με το γεγραμμένο τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν,

β) υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των ευσεβώς κεκοιμημένων ορθοδόξων χριστιανών, όπως ακριβώς αναφέρουν και οι άγιοι Πατέρες, παραλαμβάνοντας, κατά τον *άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη,* την παράδοση αυτή από τους αγίους και πανευφήμους Αποστόλους και όπως αναφέρουν στις λειτουργίες τους ο Βασίλειος και ο Χρυσόστομος,

γ) υπέρ των ζώντων ορθοδόξων Αρχιερέων, των αρχόντων και παντός του χριστώνυμου λαού.

Ο *θεολόγος Γρηγόριος* λέει περί του μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας: *όταν κανείς μεταλαμβάνει επαξίως το ιερότατο δώρο του Χριστού αποτελεί όπλο για όσους πολεμούν, επάνοδο για όσους είναι ξενιτεμένοι, ενίσχυση των ασθενών, χαρά για όσους είναι υγιείς, θεραπεία των ασθενειών, διαφύλαξη της υγείας.*

*Με αυτό γινόμαστε προθυμότεροι στη μετάνοια,

μακροθυμότεροι απέναντι στους πόνους,

θερμότεροι στην αγάπη,

πιο οξυδερκείς, προθυμότεροι στην υπακοή,

ικανότεροι στη διαχείριση των χαρισμάτων.*

*(Άγιος Νεκτάριος)*

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/05/blog-post_13.html

hristospanagia.gr 

Μέγας Αθανάσιος. Ὁ ὀρθός τρόπος ἐνέργειας…

«Τό νά πείθεις, καί ὄχι νά ἐξαναγκάζεις, εἶναι ὁ ὀρθός τρόπος ἐνέργειας…»

~ Μέγας Αθανάσιος

hristospanagia.gr 

Ἄνοιξε τήν καρδιά σου εἰς τόν Χριστόν μας, παρακάλεσέ Τον καί Ἐκεῖνος θά βοηθήσει.

«Να λες στον Κύριο «Κύριέ μου, με βλέπεις πώς είμαι! Κατάνυξιν δεν έχω. Δεν ημπορώ να προσευχηθώ όπως πρέπει. Αδυναμίες έχω πολλές! Δεν αγωνίζομαι ακόμη όπως Εσύ θέλεις. Τι θα γίνει αυτή η κατάστασις; Βοήθησέ με Κύριε!»

Να Τού ομιλείς σαν να είναι μπροστά σου, έτσι όπως ομιλείς εις εμένα.

Αν αφήνεις παράθυρο, θα μπει το φως. Αν όλα είναι κλειστά, από πού θα μπει φως και ας είναι άφθονο έξω.

Έτσι και εις τα πνευματικά:

Άνοιξε την καρδιά σου εις τον Χριστόν μας, παρακάλεσέ Τον και Εκείνος θα βοηθήσει»!

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ « ΓΕΡΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΣ ( 1883 -1966 ) » της μακαριστής Σωτηρίας Νούση. ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ : ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ ΑΒΕΕ

www.eptalofos.gr

https://proskynitis.blogspot.com/2023/08/blog-post_37.html

hristospanagia.gr 

Γέροντα, αὐτοί πού ἔχουν πεθάνει πρόσφατα, ἔχουν μεγαλύτερη ἀνάγκη ἀπό προσευχή;

– Γέροντα, αὐτοί πού ἔχουν πεθάνει πρόσφατα, ἔχουν μεγαλύτερη ἀνάγκη ἀπό προσευχή;

– Εμ ,όταν μπαίνει κάποιος στη φυλακή, στην αρχή δεν δυσκολεύεται πιο πολύ; Να κάνουμε προσευχή για τους κεκοιμημένους που δεν ευαρέστησαν στον Θεό, για να κάνει κάτι και γι’ αυτούς ο Θεός.

Ιδίως, όταν ξέρουμε ότι κάποιος ήταν σκληρός, γιατί μπορεί να ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΣΚΛΗΡΟΣ, αλλά στη πραγματικότητα να μην ήταν – και είχε αμαρτωλή ζωή, τότε να κάνουμε

ΠΟΛΛΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ,

Θείες Λειτουργίες,

Σαρανταλείτουργα για τη ψυχή του και

να δίνουμε ελεημοσύνη σε φτωχούς για τη σωτηρία της ψυχής του, για να ευχηθούν οι φτωχοί “να αγιάσουν τα κόκκαλά του”, ώστε να καμθεί ο Θεός και να τον ελεήσει.

Έτσι ότι δεν έκανε εκείνος, το κάνουμε εμείς γι’ αυτόν.

Ενώ ένας άνθρωπος που είχε καλοσύνη, ακόμα και αν η ζωή του δεν ήταν καλή, επειδή είχε καλή διάθεση, με λίγη προσευχή πολύ βοηθιέται.

Έχω υπόψιν μου γεγονότα που μαρτυρούν πόσο οι κεκοιμημένοι βοηθιούνται με την προσευχή πνευματικών ανθρώπων.

Κάποιος ήρθε στο Καλύβι και μου είπε με κλάματα: Γέροντα, δεν έκανα προσευχή για κάποιο γνωστό μου κεκοιμημένο και μου παρουσιάστηκε στον ύπνο μου. Είκοσι μέρες, μου είπε, έχεις να με βοηθήσεις, με ξέχασες και υποφέρω! Πράγματι, μου λέει (ο προσκηνυτής) εδώ και 20 μέρες είχα ξεχαστεί με διάφορες μέριμνες και ούτε για τον εαυτό μου δεν προσευχόμουν.

– Όταν, Γέροντα, πεθάνει κάποιος και μας ζητήσουν να προσευχηθούμε γι’ αυτόν, είναι καλό να κάνουμε κάθε μέρα ένα κομποσχοίνι μέχρι τα σαράντα;

– Άμα κάνεις κομποσχοίνι γι’αυτόν,βάλε και άλλους κεκοιμημένους. Γιατί να πάει η αμαξοστοιχία στον προορισμό της με έναν μόνο επιβάτη, ενώ χωράει και άλλους; Πόσοι κεκοιμημένοι έχουν ανάγκη οι καημένοι και ζητούν βοήθεια και ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑΝ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΕΙ ΓΙ’ ΑΥΤΟΥΣ! Μερικοί, κάθε τόσο, κάνουν μνημόσυνο μόνο για κάποιον δικό τους. Με αυτό το τρόπο δεν βοηθιέται ούτε ο δικός τους, γιατί η προσευχή τους δεν είναι τόσο ευάρεστη στο Θεό. Αφού τόσα μνημόσυνα έκαναν γι’ αυτόν, ας κάνουν συγχρόνως και για τους ξένους.

– Γέροντα, οι νεκροί που δεν έχουν ανθρώπους να προσεύχονται γι’ αυτούς βοηθιούνται από τις προσευχές εκείνων που προσεύχονται γενικά για τους κεκοιμημένους;

– Και βέβαια βοηθιούνται. Εγώ, όταν προσεύχομαι για όλους τους κεκοιμημένους, βλέπω στον ύπνο μου τους γονείς μου, γιατί αναπαύονται από την προσευχή που κάνω. Κάθε φορά που έχω Θεία Λειτουργία, κάνω γενικό μνημόσυνο για όλους τους κεκοιμημένους… Αν καμιά φορά δεν κάνω ευχή για τους κεκοιμημένους, παρουσιάζονται γνωστοί κεκοιμημένοι μπροστά μου. Έναν συγγενή μου, που είχε σκοτωθεί στο πόλεμο, τον είδα μπροστά μου μετά τη Θεία Λειτουργία, την ώρα του μνημοσύνου, γιατί αυτόν δεν τον είχα γραμμένο με τα ονόματα των κεκοιμημένων, επειδή μνημονεύονταν στη Προσκομιδή με τους ηρωικώς πεσόντες. Κι εσείς στην Αγία Πρόθεση να μη δίνετε να μνημονευθούν μόνο ονόματα ασθενών, αλλά και ονόματα κεκοιμημένων, γιατί μεγαλύτερη ανάγκη έχουν οι κεκοιμημένοι.

–Όταν, Γέροντα, παρακαλούμε τον Θεό να βοηθήσει κάποιον κεκοιμημένο που δεν έχει ανάγκη, πάει χαμένη αυτή η προσευχή;

–Πώς να πάει χαμένη; Όταν λέμε «ανάπαυσον τον τάδε» και αυτός είναι σε καλή θέση στην άλλη ζωή, δεν παρεξηγείται· ίσα-ίσα συγκινείται. «Για δές, λέει, εγώ είμαι σε καλή θέση και εκείνοι αγωνιούν», οπότε φιλοτιμιέται και μας βοηθάει πιο πολύ, πρεσβεύοντας στον Θεό για μας. Αλλά που να ξέρεις σε τι κατάσταση βρίσκεται ο άλλος; Φυσιολογικά κάνεις ευχή πρώτα γι’ αυτούς που γνωρίζεις ότι με την ζωή τους λύπησαν τον Θεό και εύχεσαι και για άλλες ανάλογες περιπτώσεις και ύστερα εύχεσαι και για όλους τους κεκοιμημένους.

– Ποιο είναι το καλύτερο μνημόσυνο για τους κεκοιμημένους;

– Το καλύτερο απ’ όλα τα μνημόσυνα που μπορούμε να κάνουμε για τους κεκοιμημένους είναι η προσεκτική ζωή μας, ο αγώνας που θα κάνουμε, για να κόψουμε τα ελαττώματά μας και να λαμπικάρουμε την ψυχή μας. Γιατί η δική μας ελευθερία από τα υλικά πράγματα και από τα ψυχικά πάθη, εκτός από την δική μας ανακούφιση, έχει ως αποτέλεσμα και την ανακούφιση των κεκοιμημένων προπάππων όλης της γενιάς μας. Οι κεκοιμημένοι νιώθουν χαρά, όταν ένας απόγονός τους είναι κοντά στον Θεό. Αν εμείς δεν είμαστε σε καλή πνευματική κατάσταση, τότε υποφέρουν οι κεκοιμημένοι γονείς μας, ο παππούς μας, ο προπάππος μας, όλες οι γενεές. «Δες τι απογόνους κάναμε!», λένε και στενοχωριούνται. Αν όμως είμαστε σε καλή πνευματική κατάσταση, ευφραίνονται, γιατί και αυτοί έγιναν συνεργοί να γεννηθούμε και ο Θεός κατά κάποιον τρόπο υποχρεώνεται να τους βοηθήσει.

Αυτό δηλαδή που θα δώσει χαρά στους κεκοιμημένους είναι να αγωνισθούμε να ευαρεστήσουμε στον Θεό με την ζωή μας, ώστε να τους συναντήσουμε στον Παράδεισο και να ζήσουμε όλοι μαζί στην αιώνια ζωή.

Επομένως, αξίζει τον κόπο να χτυπήσουμε τον παλαιό μας άνθρωπο, για να γίνει καινός και να μη βλάπτει πια ούτε τον εαυτό του ούτε άλλους ανθρώπους, αλλά να βοηθάει και τον εαυτό του και τους άλλους, είτε ζώντες είναι είτε κεκοιμημένοι.

(Αποσπάσματα από τον Δ’ τόμο,

Οικογενειακή Ζωή, Λόγοι του π. Παισίου,

Εκδόσεις Ησυχαστήριο

Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος,

Σουρωτή, Θεσσαλονίκη).

hristospanagia.gr

Τό χρυσό μοσχάρι λατρεύεται ἤδη ἀπό τό λαό…

Βαπτίσαμε την πορνεία ως συντροφικότητα…

Την ανωμαλία μεταξύ του ιδίου φύλου ως pride…

Το φόνο ως έκτρωση …

Τη γιόγκα ως γυμναστική…

Τα καράτε και τα συναφή ως πολεμικές τέχνες…

Την όποια σκλαβιά στα πάθη μας ως ελευθερία …

Τη ξετσιπωσιά ως μόδα …

Την κλεψιά ως εξυπνάδα…

Τον οικουμενισμό ως αγάπη…

Το χρυσό μοσχάρι λατρεύεται ήδη από το λαό ενώ οι άγιοι είναι ενώπιον του θρόνου του αληθινού Θεού και εύχονται και παρακαλούν.

Η συνέχεια γνωστή.

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2023/07/blog-post_98.html

hristospanagia.gr

+Ἀρχιμανδρίτου Γεωργίου Καψάνη. "Εἶναι γνωστό πῶς ἡ μόδα ὑποδουλώνει τούς ἀνθρώπους"

«Εἶναι γνωστό πῶς ἡ μόδα ὑποδουλώνει τούς ἀνθρώπους, ἄνδρες καί γυναῖκες, ὥστε πολλοί νά μή τολμοῦν νά τήν παραβοῦν, ἔστω καί ἄν ἀντίκειται στίς ἀρχές τους».

Απόσπασμα

+Ἀρχιμανδρίτου Γεωργίου Καψάνη

Καθηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου

(Ἀπόσπασμα ἀπό τήν Ἐτήσια Ἔκδοση της Ι. Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὅρους, Περίοδος Β΄, Ἔτος 2010, Ἀριθμός 35, σελίδες 85 -119)

(Πηγή ηλ. κειμένου: anavaseis.blogspot.com) 

alopsis.gr

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Μόνον ἡ ἀγάπη ξεφεύγει ἀπό τή φθορά, καί ὄχι μόνο δέν μαραίνεται ἀπό τόν πολύ καιρό, ἀλλά δέν διακόπτεται οὔτε καί μέ αὐτόν τόν θάνατο.

Τι είναι η αγάπη;

Η αγάπη είναι η κορωνίδα και η ανακεφαλαίωση όλων των αγαθών.

Όπου υπάρχει η αγάπη, εκεί είναι μεγάλη η ασφάλεια, μεγάλη ή εκ μέρους του Θεού βοήθεια. Γιατί αυτή είναι η μητέρα των αγαθών, αυτή είναι η ρίζα και η πηγή αυτών, αυτή καταργεί τους πολέμους και εξαφανίζει τις φιλονικίες…

Η αγάπη και η ομοφωνία γίνονται πρόξενοι ειρήνης και ομόνοιας…

Γιατί η αγάπη μας χαρίζει τον ουρανό και τα απερίγραπτα αγαθά και είναι η βασίλισσα των αρετών.

Η μητέρα όλων των αγαθών και το γνώρισμα των μαθητών του Κυρίου και η δύναμη που συγκρατεί όλη μας τη ζωή, αυτή προ πάντων είναι η αγάπη.

Όταν η αγάπη είναι στέρεα ριζωμένη, τότε βλαστάνουν οι καρποί όλων των αγαθών.

Κι αν ακόμη κάνεις θαύματα, κι αν αναστήσεις νεκρούς και αν επιτύχεις οτιδήποτε, ποτέ δεν θα σε θαυμάσουν τόσο πολύ οι ειδωλολάτρες, όσο όταν θα σε δουν να συμπεριφέρεσαι με τρόπο πράο και ήρεμο και γλυκό. Και δεν είναι μικρό κατόρθωμα αυτό, γιατί πολλοί θαυμάζοντας το καλό, θα απαλλαγούν τελείως από το κακό. Γιατί τίποτα δεν μπορεί να τους προσελκύσει τόσο, όσο η αγάπη.

Όλα τ’ άλλα βέβαια με το χρόνο φεύγουν και υποχωρούν παλιώνοντας και γηράσκοντας, και η ανθηρότητα των σωμάτων και τα μεγέθη των οικοδομημάτων και τα λιβάδια και οι κήποι και όλα όσα προέρχονται από τη γη. Μόνον η αγάπη ξεφεύγει από τη φθορά, και όχι μόνο δεν μαραίνεται από τον πολύ καιρό, αλλά δεν διακόπτεται ούτε και με αυτόν τον θάνατο.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

https://proskynitis.blogspot.com/2023/02/blog-post_29.html

hristospanagia.gr 

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ἡ δίψα γιά τά πνευματικά λόγια εἶναι σημάδι ψυχικῆς ὑγείας".

”Η δίψα γιά τά πνευματικά λόγια εἶναι σημάδι ψυχικῆς ὑγείας.”

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος(Άπαντα τα έργα ΕΠΕ τ.8, 138)

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2023/02/blog-post_18.html

hristospanagia.gr 

Όταν χάνεις τη συνήθεια να ερευνάς τις Αγίες Γραφές, στην πραγματικότητα χάνεις τον προσανατολισμό σου στη ζωή της ψυχής.

«Μεγάλη ενίσχυση για να μην αμαρτάνεις είναι η ανάγνωση των Γραφών.

Μεγάλο χάσμα και βαθύς λάκκος είναι η άγνοια των Γραφών.

Το μεγάλο ξεπούλημα της σωτηρίας είναι να μην γνωρίζεις κανέναν από τους θεϊκούς νόμους».

Αββάς Δανιήλ –

Όταν χάνεις τη συνήθεια να ερευνάς τις Αγίες Γραφές, στην πραγματικότητα χάνεις τον προσανατολισμό σου στη ζωή της ψυχής.

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/11/blog-post_192.html

hristospanagia.gr 

«Τί σημαίνει κόσμος;»

11.Κάποιος ἀδελφὸς ρώτησε τὸν ἀββᾶ Ἡσαΐα:

«Πῶς πρέπει νὰ ἡσυχάζει κανεὶς μέσα στὸ κελί;»

Καὶ ἀποκρίθηκε ὁ Γέροντας:

«Τὸ νὰ ἡσυχάζει κανεὶς στὸ κελὶ σημαίνει νὰ ἐκθέτει συνεχῶς τὸν ἑαυτό του ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἐπιστρατεύει ὅλη του τὴ δύναμη γιὰ νὰ ἀντιστέκεται σὲ κάθε λογισμὸ ποὺ σπέρνει ὁ ἐχθρός, γιατὶ αὐτὸ σημαίνει ἀναχώρηση ἀπὸ τὸν κόσμο».

Καὶ εἶπε ὁ ἀδελφός:

«Τί σημαίνει κόσμος;»

«Κόσμος εἶναι - ἀπάντησε ὁ Γέροντας - τὸ νὰ διασπᾶται κανεὶς σὲ πολλὲς καὶ διάφορες ὑποθέσεις.

Κόσμος εἶναι τὸ νὰ ἐνεργοῦν οἱ ἄνθρωποι τὰ ἀντίθετα πρὸς τὴν ἀνθρώπινη φύση καὶ νὰ ἱκανοποιοῦν τὰ σαρκικά τους θελήματα.

Κόσμος εἶναι τὸ νὰ νομίσει κανεὶς ὅτι μένει παντοτινὰ στὴ ζωὴ αὐτή.

Κόσμος εἶναι νὰ φροντίζει γιὰ τὸ σῶμα πρὸς βλάβην τῆς ψυχῆς καὶ νὰ καυχιέται γι᾿ αὐτὰ ποὺ ἀφήνει πίσω του.

Κι αὐτὰ δὲν τὰ εἶπα ἀπὸ μόνος μου, ἀλλὰ ὁ Ἰωάννης ὁ Ἀπόστολος εἶναι ποὺ τὰ λέει:

Μὴν ἀγαπᾶτε τὸν κόσμο μήτε ὅσα εἶναι τοῦ κόσμου».

ΤΟΜΟΣ Α´

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β´

ΤΟ ΜΕΓΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ
(αποσπάσματα)

πηγή

synaxipalaiochoriou.blogspot 

«Ἡ ψυχή ἄς παίρνει θάρρος ἀπό τό Χριστό καί ἄς Τόν παρακαλεῖ καί καθόλου νά μή δειλιάζει...»

«Ἡ ψυχή ἄς παίρνει θάρρος ἀπό τό Χριστό καί ἄς Τόν

παρακαλεῖ καί καθόλου νά μή δειλιάζει.

Κι αὐτό διότι δέν πολεμάει μόνη της,

ἀλλά μαζί μέ τό παντοδύναμο βασιλιά, τόν Ἰησοῦ Χριστό,

τόν Δημιουργό ὅλων ὅσων ὑπάρχουν, ὁρατῶν καί ἀοράτων».

Ἁγίου Ἡσυχίου Πρεσβυτέρου, πρός Θεόδουλον, κεφ. μ΄, Φιλοκαλία τ. Α΄.

hristospanagia3.blogspot.gr

agiosioannisprodromos.blogspot

Η πολυτελής ταφή – από τον βίο του αγίου Εφραίμ του Σύρου.

Η πολυτελής ταφή είναι πολύ επιζήμια. Γι’ αυτό και οι φιλόθεοι άνθρωποι επιθυμούν σφοδρά τον ευτελή ενταφιασμό, ως ωφέλιμο.

Ο άγιος Εφραίμ, όταν έμελλε να φύγει πλέον από τη ζωή, έδωσε τις ακόλουθες αυστηρές εντολές:

«Να μην ψάλετε κανένα άσμα στον Εφραίμ˙ να μη με θάψετε με πολυτελή ενδυμασία˙ να μην κάνετε ειδικό τάφο για το σώμα μου. Έχω δώσει λόγο στον Θεό να ταφώ μαζί με τους ξένους, επειδή εγώ είμαι ξένος και περαστικός, όπως όλοι οι πρόγονοί μου.1 Αν όμως κανείς, από αγάπη στον πνευματικό του πατέρα, μου έχει κιόλας ετοιμάσει πολυτελές ένδυμα προορισμένο για την ταφή, να το δώσει στους φτωχούς».

Τέτοιες λοιπόν αυστηρές εντολές έδινε στους παρευρισκόμενους˙ ένας όμως από αυτούς, που ήταν από τους πιο επίσημους και θερμούς, είχε ετοιμάσει ένδυμα πολυτελές και πανάκριβο και σκόπευε να ντύσει με αυτό το σώμα του αγίου μετά τον θάνατό του. Όταν άκουσε την εντολή του, λυπήθηκε πολύ για τη ματαίωση του θελήματος και της πρόθεσής του, και γι’ αυτό σκέφτηκε να μην το δώσεις στους φτωχούς, κρίνοντας ότι είναι καλύτερο να δώσει σε αυτούς χρήματα όσα και η αξία του ενδύματος. Δεν ήξερε, φαίνεται, ότι κάνοντας έτσι, δίνοντάς το δηλαδή στους φτωχούς, θα ευχαριστούσε πολύ περισσότερο τον άγιο Εφραίμ, παρά αν ακολουθούσε το δικό του θέλημα και τη δική του κρίση.

Έτσι έμαθε παθαίνοντας, και αμέσως τιμωρήθηκε για την παρακοή του με το να κυριευτεί από πονηρό δαίμονα, εισπράττοντας για τον κακό λογισμό του τιμωρία ίση με εκείνην που θα δεχόταν αν είχε κάνει την πράξη. Εξαιτίας αυτού, και ενώ όλοι γύρω έβλεπαν, πλησίασε στο κρεβάτι του αγίου στραβώνοντας τα χέρια, στρέφοντας τα μάτια, τρίζοντας τα δόντια, βγάζοντας αφρό από το στόμα και κάνοντας όσα άλλα είναι συμπτώματα φανερής μανίας, επειδή για λόγους θείας οικονομίας παραδόθηκε για παιδαγώγηση στον δαίμονα, στον οποίο προτίμησε να πειστεί, αδιαφορώντας για την πατρική εντολή.

Τι έκανε λοιπόν ο άγιος που έβλεπε τα κρυφά και μιλούσε με τον φωτισμό του αγίου Πνεύματος; «Κατάλαβες», του είπε, «ότι αυτό που έπαθες είναι καρπός αμαρτίας;» Τι όμως άπρεπο έκανες, άνθρωπε, που σου προξένησε τόσο μεγάλη συμφορά;» Εκείνος συνήλθε από τη μανία και εξομολογήθηκε την ανομία του, ξεσκέπασε την παρακοή του, κατηγόρησε την αδυναμία των λογισμών του. Και ο άγιος Εφραίμ τον συμπόνεσε για το πάθος του, δέχτηκε και την εξομολόγησή του, και με μόνη την προσευχή του και την τοποθέτηση των χεριών του στο κεφάλι του ανθρώπου, τον απάλλαξε από τον δαίμονα.

Υποσημείωσης:

1.Πρβ. Ψαλμ. 38, 13

[Από το βιβλίο: Ευεργετινός: «Ήτοι Συναγωγή των θεοφθόγγων ρημάτων και διδασκαλιών των θεοφόρων και αγίων πατέρων, από πάσης γραφής θεοπνεύστου συναθροισθείσα», Τόμος 4-ος. μετάφραση (Νεοελληνική απόδοση): Δ. Χρισταφακόπουλος, Εκδόσεις, Το Περιβόλι της Παναγίας, 2001, Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη]

(Πηγή ψηφ. κειμένου: orp.gr)

alopsis.gr 

Όσιος Αντίοχος ο Πανδέκτης. Για την γαστριμαργία.

Σε όλους είναι απαραίτητο να κυριαρχούν στην κοιλιά τους, και προπαντός σε αυτούς που θέλουν να υπηρετούν τον Θεό, έτσι ώστε και τη λατρεία προς τον Κύριο να την τελούν με προθυμία και άνεση. Εκείνος όμως που τρώει ακατάσχετα, μοιάζει με υπερφορτωμένο πλοίο που εύκολα το βουλιάζουν τα κύματα. Το σώμα χρειάζεται την τροφή, όχι την τρυφή˙ τη λιτότητα, όχι την αφθονία. Γιατί η τροφή και η λιτότητα ωφελούν και αυτό και την ψυχή, καθώς δίνουν τον νου οξύτητα και καθαρότητα και στο σώμα υγεία και ευεξία˙ αντίθετα, η τρυφή και η αφθονία βλάπτουν και τα δύο πάρα πολύ, καθώς χαυνώνουν και θολώνουν και λερώνουν τον νου, ενώ στο σώμα προκαλούν όχι μόνο ερεθισμούς και αισχρές επιθυμίες, αλλά και αλλεπάλληλες σοβαρές αρρώστιες. Γι’ αυτό και οι ασκητές που ζουν πάντοτε με λιτότητα είναι πιο συνετοί, πιο σώφρονες και πιο υγιείς από εκείνους που καλοτρώνε.

Να αποφεύγουμε λοιπόν, αδελφοί, τον χορτασμό, για να μην ανάψουμε περισσότερο την έμφυτη φλόγα της σάρκας μας. Όπως εκείνος που ρίχνει ξύλα στη φωτιά φουντώνει τις φλόγες, έτσι και αυτός που δίνει στο σώμα άφθονες τροφές φουντώνει και ξεσηκώνει την επιθυμία. Παρόμοια και η πολυτέλεια των τροφών ευχαριστεί πρόσκαιρα τον λάρυγγα, τρέφει όμως το ακοίμητο σκουλήκι της ακολασίας.

Ο γαστρίμαργος μοναχός δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μόνο φόρου υποτελής στην κοιλιά του, και μετρά τις γιορτές των αγίων, ενώ ο εγκρατής μιμείται τη ζωή τους. Ο γαστρίμαργος για τίποτε άλλο δεν καμαρώνει, παρά μόνο για τη μεγάλη και ευρύχωρη κοιλιά, την αποθήκη των πολύτιμων γι’ αυτόν και αγαπητών κοπράνων˙ λυπεί όμως το άγιο Πνεύμα που κατοικεί μέσα του και το διώχνει μακριά του, γιατί αυτό δεν ανέχεται την δυσωδία και φεύγει από αυτόν. Όπως δηλαδή ο καπνός διώχνει τις μέλισσες, έτσι και ο γαστρίμαργος τη χάρη του αγίου Πνεύματος.

(Από το βιβλίο: Ευεργετινός: «Ήτοι Συναγωγή των θεοφθόγγων ρημάτων και διδασκαλιών των θεοφόρων και αγίων πατέρων, από πάσης γραφής θεοπνεύστου συναθροισθείσα.», Τόμος 2-ος. μετάφραση (Νεοελληνική απόδοση): Δ. Χρισταφακόπουλος, Εκδόσεις “Το Περιβόλι της Παναγίας”, 2001, Η/Υ επιμέλεια Σοφίας Μερκούρη)

(Πηγή ψηφ. κειμένου: orp.gr)

alopsis.gr

Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης. Εκείνοι που ομιλούν πληθωρικά περί αγάπης νο­θεύουν το περιεχόμενό της.

….««Ο μη πιστεύων κατά την παράδοσιν της Εκκλησίας άπιστος
έστιν»

Εκείνοι που ομιλούν πληθωρικά περί αγάπης νο­θεύουν το περιεχόμενό της για να περιπτυχθούν όλους τους αιρετικούς όλων των αποχρώσεων.

Είναι τόσο ψεύ­τικη αυτή η αγάπη όσο και τα ψεύτικα λουλούδια»….

(Αποσπάσματα από τον ένθρονιστήριον λόγον του Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου, 1974)

Γνώρισε το μεγαλείο τη Ορθοδοξίας
Αγιογραφικές και πατερικές μαρτυρίες
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"
Θεσσαλονίκη

impantokratoros.gr 

Μέγας Αντώνιος: Για την ψυχική καλλιέργεια και την ενάρετη ζωή - "Οι ψυχικά ακαλλιέργητοι και αμαθείς θεωρούν γελοίο πράγμα τους λόγους και δεν θέλουν να τους ακούν επειδή ελέγχεται η κατάστασή τους και θέλουν να είναι όλοι όμοιοι με αυτούς"

Οι ψυχικά ακαλλιέργητοι και αμαθείς θεωρούν γελοίο πράγμα τους λόγους και δεν θέλουν να τους ακούν επειδή ελέγχεται η κατάστασή τους και θέλουν να είναι όλοι όμοιοι με αυτούς. Επίσης και εκείνοι που είναι παραδομένοι σε σαρκικά αμαρτήματα φροντίζουν να είναι όλοι οι άλλοι χειρότεροί τους, νομίζοντας οι δυστυχείς ότι επειδή θα είναι πολλοί οι αμαρτάνοντες, θα εξασφαλιστούν οι ίδιοι από την κατηγορία. Η χαλαρή ψυχή χάνεται και σκοτίζεται εξαιτίας της κακίας, γιατί έχει μέσα της ασωτεία, υπερηφάνεια, απληστία, θυμό, αυθάδεια, μανία, φόνο, στενοχώρια, φθόνο, πλεονεξία, αρπαγή, πόνο, ψεύδος, ηδονή, ραθυμία, λύπη, δειλία, ασθένεια, μίσος, φιλοκατηγορία, αδυναμία, πλάνη, άγνοια, απάτη, λησμοσύνη του Θεού. Με τέτοιες κακίες και παρόμοιες τιμωρείται η άθλια ψυχή που χωρίζεται από το Θεό.

Εκείνοι που θέλουν να ζουν την ενάρετη και ευλαβή και τιμημένη ζωή, δεν πρέπει να διακρίνονται από τους επίπλαστους τρόπους και την ψεύτικη ζωή· αλλά όπως οι ζωγράφοι και οι αγαλματοποιοί, να δείχνουν και αυτοί με τα έργα τους την ενάρετη και θεοφιλή ζωή τους. Και όλες τις κακές ηδονές να τις αποστρέφονται σαν παγίδες.

Ο πλούσιος και ευγενής που δεν έχει ψυχική καλλιέργεια και ενάρετη ζωή, θεωρείται δυστυχής από εκείνους που κρίνουν ορθά τα πράγματα. Αντίθετα ο φτωχός και δούλος κατά την τάξη, αν έχει ψυχική καλλιέργεια και είναι στολισμένος με αρετή, είναι ευτυχής. Και όπως οι ξένοι σε έναν τόπο χάνουν τον δρόμο τους, έτσι και εκείνοι που δεν φροντίζουν για την ενάρετη ζωή, πλανιούνται εδώ κι εκεί παρασυρόμενοι από τις κακές επιθυμίες τους και χάνονται.

Εκείνος που μπορεί να εξημερώσει τα ήθη των ανθρώπων και να τους κάνει να αγαπήσουν τους λόγους και την παιδεία, πρέπει να λέγεται ανθρωποποιός. Κατά τον ίδιο τρόπο και εκείνοι που μεταστρέφουν τους παραδομένους στις σαρκικές ηδονές προς την ενάρετη και θεάρεστη ζωή, πρέπει να λέγονται και αυτοί ανθρωποποιοί, επειδή είναι σαν να ξαναπλάθουν τους ανθρώπους. Γιατί η πραότητα και η εγκράτεια είναι ευτυχία και δίνουν καλή ελπίδα στις ψυχές των ανθρώπων.

Πρέπει πραγματικά οι άνθρωποι να επιμελούνται τα ήθη τους και να ζουν όπως πρέπει. Όταν αυτό το κατορθώσουν, τότε εύκολα μπορούν να γνωρίσουν και τα θεία· γιατί όποιος με όλη του την καρδιά και την πίστη του σέβεται τον Θεό, έχει την βοήθειά Του να δαμάζει και να κρατεί το θυμό και την επιθυμία του. Επειδή αιτία όλων των κακών είναι η επιθυμία και ο θυμός.

[Από το βιβλίο: ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ, Τόμος Α’. Εκδόσεις «Το περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2002. Άγιος Αντώνιος ο Μέγας, Συμβουλές για το ήθος των ανθρώπων και την ενάρετη ζωή σε 170 κεφάλαια, σελ. 29 (κεφάλαια 8-12)]

koinoniaorthodoxias.org, alopsis.gr

"Τι κατόρθωσαν οι άνθρωποι του 20ου αιώνος με τον πολιτισμό! Παλάβωσαν τον κόσμο, μόλυναν την ατμόσφαιρα, τα πάντα"

«Ο πολιτισμός καλός είναι, αλλά, για να ωφελήση, πρέπει να «πολιτισθή» και η ψυχή. Αλλιώς είναι καταστροφή. Ο Άγιος Κοσμάς είπε: «Από τους γραμματισμένους θα έρθη το κακό». Παρ’ όλο που η επιστήμη έχει προχωρήσει τόσο πολύ και έκανε πρόοδο μεγάλη, εν τούτοις με ο,τι κάνουν για να βοηθήσουν τον κόσμο, χωρίς να το καταλαβαίνουν, καταστρέφουν τον κόσμο. Ο Θεός άφησε τον άνθρωπο να κάνη του κεφαλιού του, αφού δεν Τον ακούει, και έτσι τρώει το κεφάλι του. Καταστρέφεται μόνος του ο άνθρωπος με αυτά που φτιάχνει.

Τι κατόρθωσαν οι άνθρωποι του 20ου αιώνος με τον πολιτισμό! Παλάβωσαν τον κόσμο, μόλυναν την ατμόσφαιρα, τα πάντα. Η ρόδα, αν ξεφύγη από τον άξονα, γυρίζει συνέχεια χωρίς σκοπό. Έτσι και οι άνθρωποι, άμα ξεφύγουν από την αρμονία του Θεού, βασανίζονται! Παλιά υπέφεραν οι άνθρωποι από τον πόλεμο· σήμερα υποφέρουν από τον πολιτισμό. Τότε έφευγαν από τις πόλεις στα χωριά εξ αιτίας του πολέμου και με ένα χωραφάκι περνούσαν. Τώρα θα φύγουν από τις πόλεις εξ αιτίας του πολιτισμού, γιατί δεν θα μπορούν να ζήσουν μέσα σ’ αυτές. Τότε ο πόλεμος έφερνε θάνατο. Τώρα ο πολιτισμός φέρνει αρρώστια».

Απόσπασμα

Άγιος Παΐσιος 

psigmataorthodoxias3.wordpress 

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης - Συζήτηση με του λογισμούς.

- Γέροντα, όταν έρχεται ένας λογισμός υπερήφανος, υποφέρω.

- Τόν κρατάς μέσα σου;

- Ναί.

 - Γιατί τόν κρατάς; Νά του κλείνεις την πόρτα. Άμα τον κρατάς μέσα σου, ζημία έχεις. Έρχεται ό λογισμός σαν τόν κλέφτη, του άνοίγεις τήν πόρτα, τόν βάζεις μέσα, πιάνεις κουβέντα μαζί του, και μετά έκεϊνος σέ κλέβει. Με τόν κλέφτη πιάνει κανείς κουβέντα; "Όχι μόνον κουβέντα δέν πιάνει, άλλά κλειδώνει τήν πόρτα, γιά νά μήν μπει μέσα. Μπορεί άκόμη και νά μή συζήτησεις μαζί του, άλλά γιατί νά τόν αφήσεις νά περάσει; Ας πούμε ένα παράδειγμα, δέν λέω ότι έχεις τέτοιους λογισμούς, άλλά άς υποθέσουµε ότι σου έρχεται ένας λογισμός ότι μπορούσες νά είσαι έσυ Γερόντισσα. Εντάξει, ήρθε ό λογισμός. Μόλις έρθει, πές στόν έαυτό σου: «πολύ καλά… θέλεις νά είσαι Γερόντισσα; γίνε πρώτα στόν έαυτό σου Γερόντισσα», οπότε άμέσως κόβεις τήν συζήτηση. Τί, μέ τόν διάβολο θά συζητάμε; Βλέπεις, όταν ό διάβολος πηγε νά πειράξει τόν Χριστό, Εκεινος του είπε: «΄Υπαγε όπίσω μου, σατανά». Αφου ό Χριστός είπε στόν διάβολο: «άντε πήγαινε...», έμεϊς τί νά συζητάμε;

- Γέροντα, είναι κακό νά συζητάω έναν άριστερό λογισμό, γιά νά δώ άπό που προέρχεται;

- Τό κακό είναι ότι δέν συζητάς μέ τόν λογισμό, όπως νομίζεις, άλλά μέ τό ταγκαλάκι. Περνάς εύχάριστα έκείνη τήν ώρα, μετά όμως παιδεύεσαι. Νά μή συζητάς καθόλου τέτοιους λογισμούς. Νά πιάνεις τήν χειροβομβίδα και νά τήν πετάς στόν έχθρό, γιά νά τόν σκοτώσεις. Η χειροβομβίδα έχει την ιδιότητα νά μή σκάει άμέσως, άλλά μετά δυο - τρία λεπτά. Έτσι και ο άριστερός λογισμός, αν τόν διώξεις άμέσως, δέν μπορεί νά σέ βλάψει. Αλλά έσυ μερικές φορές δέν έχεις έγρήγορση, δέν λές τήν ευχή, και δέν μπορείς νά άμυνθής. Έρχεται τό τηλεγράφημα του διαβόλου άπ’ έξω, τό παίρνεις, τό διαβάζεις, τό ξαναδιαβάζεις, τό πιστευεις και τό περνάς στό άρχεϊο. Αυτούς τους φακέλους θά τους παρουσιάσει τό ταγκαλάκι την ήμερα της Κρίσεως, γιά νά σέ κατηγορήσει.

- Γέροντα, πότε η προσβολή ένος άριστερού λογισμού είναι πτώση;

- Έρχεται ό λογισμός καί τόν διώχνεις άμέσως. Αύτό δεν είναι πτώση. Έρχεται καί τόν συζητάς. Αυτό είναι πτώση. Έρχεται, τόν δέχεσαι λίγο καί μετά τόν διώχνεις. Αύτό είναι μισή πτώση, γιατί και τότε έχεις πάθει ζημιά, επειδή μόλυνε ό διάβολος τόν νού σου. Δηλαδη είναι σαν νά ηρθε ό διάβολος καί τού είπες: «Καλημέρα, τί γίνεται; Καλά; Κάθησε νά σε κεράσω. Α, ο διάβολος είσαι; Φύγε τώρα». Αφού είδες ότι είναι ο διάβολος, γιατί τον έβαλες μέσα; Τόν κέρασες καί θά …ξανάρθη.

από το βιβλίο: «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ τόμος Γ σελ 66»  (ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ – ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ)

Τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου Γεωργίου Καψάνη, Καθηγουμένου Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους. Πῶς μπορεῖ νὰ ἀπαλλαγεῖ ὁ πιστὸς ἀπὸ τὸν παλαιὸ πτωτικὸ ἄνθρωπο;

Ὅλοι αἰσθανόμαστε ὅτι φέρουμε τὰ ἴχνη τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου. Κύριο χαρακτηριστικό του εἶναι ἡ φιλαυτία, δηλαδὴ ἡ ἀρρωστημένη ἐγωκεντρικὴ «ἀγάπη» τοῦ ἑαυτοῦ μας. Ἡ φιλαυτία δὲν μᾶς ἀφήνει νὰ ἀγαπήσουμε ἀληθινὰ καὶ ἀνιδιοτελῶς τὸν Θεὸ καὶ τὸν ἄνθρωπο.

Ἀπὸ τὴν φιλαυτία γεννῶνται τὰ πάθη. Ἐμπαθεῖς καθὼς εἴμαστε δὲν μποροῦμε νὰ συνδεθοῦμε ἀπαθῶς μὲ τὰ ἄλλα ἀνθρώπινα πρόσωπα καὶ τὰ πράγματα. Οἱ σχέσεις μας γίνονται ἐμπαθεῖς καὶ ἐγωιστικὲς καὶ μᾶς ἐμποδίζουν νὰ χαροῦμε ἀληθινὰ τοὺς συνανθρώπους μας καὶ τὰ ἄλλα ἀγαθά τοῦ κόσμου. Αὐτὸ τελικά μᾶς ὁδηγεῖ στὴν μοναξιά, τὸ κενό, τὸ ἀδιέξοδο.

Ὅταν λοιπὸν λέμε παλαιὸ ἄνθρωπο, ἐννοοῦμε τὸν ἀρρωστημένο ἐγωκεντρισμό, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ὅλοι μας, ἄλλος λιγότερο καὶ ἄλλος περισσότερο, πάσχουμε.

Πῶς θὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ αὐτὴ τὴν βαριὰ πνευματικὴ ἀρρώστια, ποὺ δηλητηριάζει ὅλη μας τὴν ὕπαρξη;

Μόνο κάποιος ἐλεύθερος ἀπὸ τὴν ἀρρώστια αὐτὴ θὰ μποροῦσε νὰ γίνει ὁ ἰατρός μας. Μόνο ἕνας καινός, καινούργιος ἄνθρωπος θὰ μποροῦσε νὰ δώσει καὶ σέ μᾶς τὴν δυνατότητα νὰ ξεπεράσουμε τὴν ἀρρώστια τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου… καὶ νὰ γίνουμε καὶ ἐμεῖς καινοὶ – καινούργιοι ἄνθρωποι.

Ὅλοι γνωρίζουμε, ὅτι αὐτὸς ὁ καινὸς ἄνθρωπος εἶναι ὁ Θεάνθρωπος, ὁ Σωτῆρας μας Χριστός, ποὺ κατὰ τὴν Γραφὴ «ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ».

Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἀπὸ ἄπειρη ἀγάπη γιά μᾶς, προσφέρεται σέ μᾶς νὰ ἑνωθοῦμε μαζί Του καὶ ἔτσι νὰ μᾶς μεταδώσει τὴν ἰδικὴ Του νέα ζωή.

Μὲ τὸ Ἅγιο Βάπτισμα, τὸ Χρίσμα, τὴν Θεία Κοινωνία, γίνεται ἡ ἐνσωμάτωσή μας στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ζωοποίησή μας ἀπὸ τὸν Χριστό.

Κάθε Χριστιανὸς ποὺ μετέχει στὴν ζωὴ τοῦ Χριστοῦ, μέσα στὸ σῶμα Του ποὺ εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἔχει λάβει μὲ τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τὰ σπέρματα τῆς νέας ζωῆς. Πρέπει ὅμως καὶ νὰ ἀγωνισθεῖ, γιὰ νὰ καθαρίζεται ὅλο καὶ περισσότερο ἀπὸ τὰ πάθη καὶ νὰ στολίζεται μὲ τὶς ἀρετές.

Ἂς τὸ ποῦμε ἁπλά: Ὅσο ὁ ἄνθρωπος ἀδειάζει ἀπὸ τὸν ἐγωισμό του, τόσο γεμίζει μὲ τὴν ἀληθινὴ ἀγάπη καὶ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ. Ὅσο περιορίζεται ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος, τόσο αὐξάνει ὁ καινὸς ἄνθρωπος. Αὐτὸ τὸ πέρασμα ἀπὸ τὸν παλαιὸ στὸν νέο ἄνθρωπο δὲν εἶναι εὔκολο, γιατί τὰ πάθη ἔχουν βαθιὲς ρίζες μέσα μας καὶ δὲν ξεριζώνονται εὔκολα.

Χρειάζεται συνεχὴς καὶ πολυχρόνιος ἀγῶνας γιὰ τὴν κάθαρση ἀπὸ τὰ πάθη. Αὐτὸς εἶναι ὁ ἀγῶνας τῆς μετανοίας. Κάθε ἡμέρα πρέπει νὰ μετανοοῦμε γιὰ τὴν παλαιότητά μας, δηλαδὴ τὴν ἁμαρτωλότητά μας, τὴν ἐμπάθειά μας, τὸν ἐγωκεντρισμό μας, τὴν ἀδυναμία μας νὰ ἀγαπήσουμε ὁλοκληρωτικὰ τὸν Θεὸ Πατέρα μας καὶ τὸν συνάνθρωπό μας. Καὶ κάθε ἡμέρα καλούμεθα νὰ ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὴν ἀγάπη, τὴν ταπείνωση, τὴν καθαρὰ ἐξομολόγηση, τὴν ἐγκράτεια, τὴν δικαιοσύνη, τὴν ἀνεξικακία, τὴν προσευχή.

Ἔτσι γίνεται σιγὰ – σιγὰ μέσα μας μία νέα πνευματικὴ γέννηση, ἡ γέννηση τοῦ καινοῦ ἀνθρώπου, ποὺ εἶναι χαριτωμένος μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ.

Ὅπως ὅμως κάθε τοκετὸς συνοδεύεται ἀπὸ ὠδίνες, ἔτσι καὶ ἡ πνευματικὴ γέννηση προϋποθέτει τὶς ὠδίνες τῆς μετανοίας. Ὅταν σταυρώνουμε τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο, πονᾶμε, ἀλλὰ τότε εἶναι ποὺ ἀνασταίνεται μέσα μας ὁ νέος ἄνθρωπος. Συσταυρωνόμαστε μὲ τὸν Χριστὸ γιὰ νὰ συναναστηθοῦμε μαζί Του.

Μὲ τὸν ὑπομονετικὸ λοιπὸν καὶ καθημερινό μας ἀγῶνα τῆς μετανοίας, θὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὸν παλαιὸ καὶ πτωτικὸ ἄνθρωπο καὶ θὰ μεταμορφωθοῦμε σὲ καινοὺς ἀνθρώπους. Αὐτὸ συνέβη στὴν ζωὴ τῶν ἁγίων μας, οἱ ὁποῖοι μὲ τοὺς θαυμαστοὺς βίους τους μᾶς δείχνουν τὸν δρόμο.

Τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου Γεωργίου Καψάνη, Καθηγουμένου Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους

agiazoni

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2023/12/blog-post_71.html#more

ristospanagia.gr