Μόλις πῆγε νά κοιμηθεῖ, τοῦ παρουσιάζεται ὁ Ἅγιος Πατάπιος καθήμενος σέ μία πέτρα…

Είχαμε πάει προσκύνημα στον Όσιο Πατάπιο (η μνήμη του τιμάται στις 8 Δεκεμβρίου) στο Λουτράκι με 8 πούλμαν.

Στο πούλμαν το δικό μου, υπήρχε ένα ζευγάρι από την Κύπρο. Ο άνδρας δεν πίστευε σε τίποτα. Και όταν άκουσε που ομιλούσα εγώ και προσανατόλιζα τον κόσμο που πηγαίνουμε και τι περίπου θα αντιμετωπίσουμε εκεί, είπε:

– Τί μακάμβρια πράγματα είναι αυτά! Που μας πάει; Στο νεκροταφείο θα μας πάει αυτός;

Και όταν φτάσαμε εκεί, δεν πήγε καθόλου μέσα να προσκυνήσει τον Άγιο. Πήρε τη γυναίκα του και ζήτησε να πάει να κοιμηθεί με τη δικαιολογία ότι ήταν κουρασμένος και τα τοιαύτα.

Τους έδωσαν εκεί οι καλογριές κελλί να πάνε να κοιμηθούν. Μόλις πήγε να κοιμηθεί, του παρουσιάζεται ο Άγιος Πατάπιος καθήμενος σε μία πέτρα, στα σκαλάκια που βρίσκονται έξω από την πόρτα που φυλάγεται το άφθαρτο λείψανό του και του χαμογελούσε.

Και του λέει ο Άγιος:

– Γιατί δεν ήρθες από εδώ;

– Ποιός είσαι εσύ;

– Εγώ που είμαι εδώ πέρα…

– Μα εδώ είναι του Αγίου Παταπίου, αλλά εγώ δεν…

– Ναι εγώ είμαι…

– Μα εσύ είσαι ζωντανός!

– Μα τί είμαι, νεκρός είμαι;

– Εσύ είσαι μέσα εκεί;

– Ναι εγώ είμαι…

Σηκώνεται έντρομος από τον κρεβάτι και σκουντάει την γυναίκα του και της λέει:

– Γυναίκα σήκω!

– Τί να σηκωθώ; Τώρα πέσαμε…

– Σήκω να κατεβούμε κάτω!

– Μα εσύ δεν ήθελες να καθίσουμε κάτω.

Σηκώνεται λοιπόν και πηγαίνουν κάτω στο εκκλησάκι που είναι το λείψανο του Αγίου. Και βλέπει τον Άγιο Πατάπιο να κάθεται στην πέτρα, όπως τον είδε στο όνειρό του και του χαμογελούσε! Και του κάνει νόημα, σαν να του έλεγε:

«Έλα! Πέρασε μέσα!».

Πέρασε αυτός δίπλα εκεί, τρομαγμένος, σαστισμένος, είχε χάσει τη λαλιά του… και μπήκε μέσα και προσκύνησε το λείψανο του Αγίου Παταπίου.

Και έμεινε μέχρι το πρωΐ εκεί σαν σκυλάκι, ταπεινωμένος και εξουθενωμένος! Δίπλα στον Άγιο…

Δυστυχώς ορισμένοι νομίζουν, ότι οι Άγιοι είναι λείψανα νεκρά…

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 – 1982)

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2020/12/blog-post_8.html

hristospanagia.gr

(+) Μητροπολίτης Φλωρίνης π. Αυγουστίνος Kαντιώτης. Νά ἡ ἐγκατάλειψις ἑνὸς φίλου σὲ ὥρα κινδύνου…

Κυριακή Η’ Λουκά – Μητροπολίτης Φλωρίνης π. Αυγουστίνος Kαντιώτης: Ποιος είναι ο πλησίον μας;

Μία, ἀγαπητοί μου, ἀπὸ τὶς ὡραιότερες παραβολὲς τοῦ Εὐαγγελίου εἶνε ἡ παραβολὴ τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτου . Τὴν εἶπε ὁ Κύριος μὲ ἀφορμὴ τὴν ἐρώτησι ἑνὸς νομικοῦ «τίς ἐστί μου πλησίον;», καὶ ἀποτελεῖ σύνοψι τοῦ μυστηρίου τῆς θείας οἰκονομίας, περίληψι ὅλου τοῦ εὐαγγελικοῦ κηρύγματος. Περιέχει ὕψος ἰδεῶν, ποὺ θαυμάζουν οἱ αἰῶνες.

Ὦ Κύριε! Τὸ πρόβλημα τῶν ἀνθρωπίνων σχέσεων πού, παρ᾿ ὅλα τὰ σχέδια τὰ σύμφωνα καὶ τὰ καταστατικὰ ἔχει γίνει τὸ πιὸ περίπλοκο, τὸ ἔλυσες ἐσὺ μὲ τὴν παραβολὴ αὐτή. Μὲ τὴ φράσι «Πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως» (Λουκ.10,37) ἔδειξες τὸν κανόνα συμπεριφορᾶς κάθε ἀνθρώπου πρὸς τὸ συνάνθρωπό του.

Ὑπῆρξαν ἄτομα ποὺ ῥύθμισαν καὶ ῥυθμίζουν τὴ ζωή τους σύμφωνα μ᾽ αὐτόν· ἀλλὰ πότε ἡ ἀνθρωπότης ὡς σύνολο θὰ νιώσῃ τὸ πνεῦμα σου, θὰ θελήσῃ νὰ ἐφαρμόσῃ τὰ διδάγματά σου;Δὲν θὰ κάνουμε λεπτομερῆ ἀνάλυσι τῆς παραβολῆς· θὰ ἐμβαθύνουμε μόνο στὴ λέξι «πλησίον».

Ποιός εἶνε ὁ «πλησίον» ; Λέγοντας «πλησίον» συνήθως ἐννοοῦμε τὸν κοντινό, τὸ διπλανὸ ποὺ ἔχει ἀνάγκη τὴ βοήθειά μας. Κατὰ τὸ βαθύτερο ὅμως νόημα «πλησίον» , μὲ τὴν ἀπόλυτη ἔννοια ,ἀναδείχθηκε ΕΝΑΣ· ἐκεῖνος ποὺ ἡ ἀγάπη του εἶνε ὑπόδειγμα γιὰ ὅλους.

Ὁ ἄνθρωπος, ἀγαπητοί μου, πλάστηκε κοινωνικός. Ἔχει ἀνάγκη τὸν ἄλλο, γιὰ τὸν ὁποῖο νὰ μπορῇ νὰ λέῃ· «Αὐτὸς εἶνε πλησίον μου , στὴ χαρὰ καὶ τὴ λύπη, δὲ μ᾽ ἀφήνει ποτέ μόνο».

Ζητάει λοιπὸν νὰ δημιουργήσῃ σχέσεις μὲ τοὺς γύρω του. Συνδέεται μὲ πρόσωπα, ποὺ τὸ χαμόγελο, τὰ λόγια, οἱ τρόποι, τὰ προσόντα ποὺ φαίνεται νὰ τοὺς στολίζουν, ἡ ὅλη συμπεριφορά, τὸν ἑλκύουν καὶ τοῦ δίνουν ἐλπίδα, ὅτι ἀνάμεσα σ᾽ αὐτοὺς θ᾿ ἀνακαλύψῃ τὸν καλὸ σύντροφο, τὸν πιστὸ φίλο, τὸν εἰλικρινῆ σύμβουλο, τὸν ἰδεώδη ἄνθρωπο. Κι ὅταν νομίσῃ πὼς τὸν βρῆκε, φωνάζει χαρούμενος σὰν ἄλλος Ἀρχιμήδης· Αὐτὸς εἶνε ὁ ἄνθρωπος ποὺ ζητοῦσα!

Ἄχ ἐλπίδα ἀπατηλή, πόσα δράματα δὲν ἔχεις σκηνοθετήσει! Διότι ἔρχεται στιγμὴ ποὺ ἡ φιλία ἀποδεικνύεται κίβδηλη, πέφτει τὸ προσωπεῖο, γίνονται ἀποκαλυπτήρια τοῦ φίλου,καὶ τότε λὲς κατάπληκτος· Αὐτὸς λοιπὸν εἶν᾽ἐκεῖνος στὸν ὁποῖο ὑπολόγιζα καὶ στήριζα ἐλπίδες;

Ἀλλοίμονο, πόσο μὲ διέψευσε! Θυμᾶστε ἐκεῖνο τὸ μῦθο τοῦ Αἰσώπου; Δυὸ φίλοι βάδιζαν μαζὶ σὲ δάσος κι ἀλληλοϋπόσχονταν βοήθεια καὶ συμπαράστασι. Ξαφνικὰ ἐμφανίζεται μιὰ ἀρκούδα. Ὁ ἕνας τρέχει σκαρφαλώνει σ᾽ ἕνα δέντρο κι ἀφήνει τὸν ἄλλο κάτω.Αὐτός, ἐπειδὴ ἡ ἀρκούδα δὲν τρώει πτώματα,πέφτει κατὰ γῆς καὶ προσποιεῖται τὸ νεκρό. Τὸ θηρίο πλησιάζει, τὸν περιεργάζεται ἐνῷ ἐκεῖ -νος κρατάει τὴν ἀναπνοή του, κάτι φαίνεταιὅτι λέει στ᾽ αὐτί του καὶ φεύγει. Τί εἶπε; θὰ τὸ ξέρετε ἀπὸ τὴ συνέχεια τοῦ μύθου… Νά ἡ ἐγκατάλειψις ἑνὸς φίλου σὲ ὥρα κινδύνου.

Κι αὐτὸ εἶνε τὸ λιγώτερο. Γιατὶ ὑπάρχουν καὶ περιπτώσεις ποὺ ὁ φίλος μεταβάλλεται σὲ ἐχθρό , κακοῦργο καὶ λῃστὴ καὶ δήμιο, καὶ τότε ὁ ἀπατημένος φίλος ἀναστενάζει καὶ μονολογεῖ· Καταραμένη ἡ ὥρα ποὺ τὸν γνώρισα…Ἀλλὰ καὶ ἂν ἀκόμη ὁ «πλησίον» σου μένῃ πιστὸς ἀφωσιωμένος καὶ πρόθυμος γιὰ βοή-θεια, ἔρχονται ὅμως στὴ ζωὴ στιγμὲς τραγικές, ποὺ «ὁ πλησίον» αὐτός, παρ᾿ ὅλη τὴν καλή του διάθεσι, δὲν μπορεῖ νὰ σὲ βοηθήσῃ. Νά, φτάνει ὁ θάνατος! τί μποροῦν νὰ σοῦ προσφέρουν οἱ ἄνθρωποί σου; Ἢ συμβαίνει κάτι χειρότερο, δηλαδὴ τί· διέπραξες μιὰ κρυφὴ ἁμαρτία, ποὺ καὶ μόνο νὰ τὴ σκέπτεσαι φρίττεις· σὲ ποιόν, παρακαλῶ, θ᾿ ἀνοίξῃς τὴν καρδιά σου;

Ἂν τὴν πῇς σ᾽ αὐτὸν ποὺ νομίζεις δικό σου, δὲν ἀποκλείεται νὰ τρομάξῃ καὶ νὰ φύγῃ χιλιόμετρα μακριὰ λέγοντας· Σὲ ἀηδιάζω· σὲ θεωροῦσα ἄνθρωπο, κ᾽ ἐσὺ ἀποδείχθηκες ἕνα σιχαμένο τέρας… Κι ὅμως ἐσὺ ἔχεις ἀνάγκη ἀνακουφίσεως. Ποιος θὰ κατευνάσῃ τὴν τρικυμία σου, ποιός θὰ ἐπουλώσῃ τὴν πληγή σου ποὺ στάζει αἷμα; Γιὰ τέτοιες τραγικὲς ὧρες ὁ προφήτης Δαυῒδ ψάλλει τοὺς μελαγχολικοὺς ἐκείνους στίχους τοῦ 37ου ψαλμοῦ· «Ἡ καρδία μου ἐταράχθη, ἐγκατέλιπέ με ἡ ἰ σχύς μου, καὶ τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου, καὶ αὐτὸ οὐκ ἔστι μετ᾿ ἐμοῦ. Οἱ φίλοι μου καὶ οἱ πλησίον μου ἐξ ἐναντίας μου ἤγγισαν καὶ ἔστησαν, καὶ οἱ ἔγγιστά μου ἀπὸ μακρόθεν ἔστησαν» (Ψαλμ. 37,11-12).

Οἱ ἄνθρωποι ἀπογοητεύουν. Καὶ οἱ πιὸ στενοὶ συγγενεῖς καὶ φίλοι ἀποδεικνύονται ξένοι καὶ κάνουν τὴ ζωὴ ἀκόμα πιὸ τραγική.Καὶ ὅμως, παρ᾿ ὅλες τὶς διαψεύσεις, ὁ ἄνθρωπος ἐξακολουθεῖ ν᾿ ἀναζητῇ τὸν «πλησίον» του! Δὲν ὑπάρχει λοιπὸν αὐτός; Εὐλογητὸς ὁ Θεός! Ὑπάρχει ἐκεῖνος ποὺ ἀξίζει νὰ ὀνομασθῇ «Ο ΠΛΗΣΙΟΝ» . Πρὶν ἀπὸ 2.000 περίπου χρόνια ἔκανε τὴν ἐμφάνισί του στὶ ςἀκτὲς τῆς Γαλιλαίας καὶ χιλιάδες ἐγκαταλειμμένοι βρῆκαν στὸ πρόσωπό του τὸν στοργικὸ φίλο, τὸν θαυμαστὸ σύμβουλο, τὸν ἰσχυρὸ προστάτη, καὶ εἶπαν· Αὐτὸς εἶνε ὁ πλησίον μας

Ποιός γραμματεὺς ἢ φαρισαῖος, ἀρχιερεὺς ἢ λευΐτης μᾶς ἐπισκέφθηκε στὰ ταπεινὰ καΐκια μας, στὰ ἀπόμακρα χωριά μας, στὶς φτωχὲς καλύβες μας; ποιός μᾶς πλησίασε καὶ ἄγγιξε τὰ παράλυτα ἢ λεπρὰ μέλη μας; ποιός ἀγκάλιασε τὰ παιδιά μας; ποιός ἔδωσε ψωμὶ στοὺςπεινασμένους, φῶς στοὺς τυφλούς μας;…Γραμματεῖς καὶ φαρισαῖοι ὅλων τῶν αἰώνων, σᾶς ἐρωτοῦμε. Κι ἂν ἐσεῖς ἀπὸ φθόνο καὶ μῖσος κλείνετε τὰ στόματά σας, καὶ οἱ λίθοι τῆς ἐρήμου τῆς πέραν τοῦ Ἰορδάνου θὰ φωνάζουν, ὅτι πραγματικὸς «πλησίον» τοῦ ἀνθρώπου εἶνε ἕνας καὶ μόνος· ὁ Ἰησοῦς, τὸνὁποῖον ἐσεῖς ἀποκαλέσατε Σαμαρείτη (βλ. Ἰω. 8,48).

Αὐτὸς ὁ Σαμαρείτης ἔσωσε τὸν κόσμο.Πράγματι, ἀδελφοί μου. Κανένας ἄλλος δὲνγνώρισε τὶς ἀνάγκες, τὶς θλίψεις, τοὺς πόνους καὶ τοὺς πόθους μας ὅσο ὁ Χριστός, καὶ κανένας ἄλλος δὲν ἀνταποκρίθηκε στὴν ψυχή μαςὅσο αὐτός. Ἔγινε τὸ πᾶν γιὰ τὸν ἄνθρωπο.

Ὅπως κηρύττει ὁ ἅγιος Ἀμβρόσιος· «Θέλεις νὰ θεραπευθοῦν οἱ πληγές σου; ὁ Χριστὸς εἶνε ὁ ἰατρός . Σὲ πιέζουν οἱ ἁμαρτίες; αὐτὸς εἶνε ἡ συγχώρησις . Ἔχεις ἀνάγκη ἀπὸ βοήθεια; αὐτὸς εἶνε ἡ δύναμις . Φοβᾶσαι τὸ θάνατο; αὐτὸς εἶνε ἡ ζωή . Ἐπιθυμεῖς τὸν οὐρανό; αὐτὸς εἶνε ἡ ὁδὸς γιὰ ἐκεῖ. Θὲς νὰ βγῇς ἀπ᾽ τὸ σκοτάδι; αὐτὸς εἶνε τὸ φῶς . Πεινᾶς; αὐτὸς εἶνε ὁ ἄρτοςτῆς ζωῆς . Διψᾶς; αὐτὸς εἶνε τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν».Θέλετε νὰ δῆτε τὴν εἰκόνα του; Ἀνοῖξτε τὸ Εὐαγγέλιο καὶ μελετῆστε τὴν παραβολὴ τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου. Ρωτῆστε καὶ τοὺς πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, ποιός εἶνε ὁ Σαμαρείτης ποὺ ἔσωσε τὸν λῃστευθέντα, καὶ θὰ σᾶς ἀπαντήσουν ὁμοφώνως ὅτι εἶνε ὁ Ἰησοῦς Χριστός.

Ὦ Κύριε! Ποιός μπορεῖ νὰ ψάλῃ πρεπόντως τὴν ἀγάπη σου; Ὁ ἄνθρωπος ἔφυγε ἀπ᾽ τὸν παράδεισο, περιπλανήθηκε, ἔπεσε σὲ ἐνέδρες λῃστῶν, παθῶν καὶ κακιῶν. Καὶ τί κακὸ δὲν ἔπαθε ἀπ᾿ αὐτούς! Γυμνός, πληγωμένος, αἱμόφυρτος κοίτονταν κατὰ γῆς. Κανένας ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἐμφανίσθηκαν στὸ προσκήνιο τῆς ἱστορίας καὶ ἐπευφημήθηκαν στὰ θέατρακαὶ στάδια ὡς σωτῆρες καὶ λυτρωταὶ δὲν μπόρεσε νὰ τὸν σώσῃ. Τὰ φάρμακά τους στάθηκαν ἀνίσχυρα. Κι ὁ ἄνθρωπος ἀγωνιοῦσε καὶ ἐξέπνεε ἐν μέσῳ τῆς μουσικῆς τοῦ Ὀρφέως καὶ τῶν συζητήσεων τῆς ἀκαδημίας τοῦ Πλάτωνος καὶ τῶν σχολαστικῶν ἑρμηνευτῶν τοῦ μωσαϊκοῦ νόμου. Ἀλλὰ σύ, Κύριε, ἀπὸ τὰ ὕψη ἄκουσες τὸν ἐπιθανάτιο ῥόγχο, σπλαχνίστηκες, «ἔκλινες οὐρανοὺς καὶ κατέβης» (Β΄ Βασ. 22,10. Ψαλμ. 17,10). Ἐπὶ μία τριετία δημοσίας ζωῆς καὶ δράσεως στάθηκες στὸ πλευρὸ τοῦ ἀνθρώπου.

Καὶ τί καλὸ δὲν ἔκανες γι᾽ αὐτόν! Κι ἀφοῦ ἐκπλήρωσες τὴν πα-τρικὴ ἐντολή, ἀναλήφθηκες στοὺς οὐρανούς· ἀλλ᾽ ἄφησες ἐδῶ στὴ γῆ τὴν Ἐκκλησία σου. Αὐτή, Κύριέ μου, εἶνε τὸ «πανδοχεῖον» τῆς παραβολῆς (Λουκ. 10,34), τὸ παγκόσμιο ἰατρεῖο, τὸ ὁποῖοἐφωδίασες μὲ ὅλα τὰ μέσα γιὰ νὰ βρίσκουν σ᾽αὐτὸ οἱ ἄνθρωποι, σὲ κάθε ἐποχὴ καὶ τόπο, τὴ ῥιζικὴ θεραπεία τῆς νοσούσης ψυχῆς τους.«Ποιός πονεμένος τρέχει στὸ ἰατρεῖο τοῦτο καὶ δὲν θεραπεύεται;»(Παρακλ., ἦχ. δ΄, Κυρ. ἑσπ., ἀπόστ. καταν.).

Ἀγαπητοί μου! Τὸ βαθύτερο νόημα τῆς πα-ραβολῆς εἶνε, ὅτι ὁ ἰδεώδης «πλησίον» ἐκείνου ποὺ ἔπεσε στοὺς λῃστὰς εἶνε ὁ Κύριος ἡ-μῶν Ἰησοῦς Χριστός. Ἄνθρωπε, τί θρηνεῖς;Δὲν εἶσαι πλέον ἔρημος πάνω στὴ γῆ, δὲν εἶνε Σαχάρα ἡ ζωή σου. Σ᾽ αὐτόν, τὸν ἰδεώδη «πλησίον» , θὰ βροῦμεἀνάπαυσι, γιὰ νὰ δώσουμε ἀνάπαυσι καὶ σὲ ἄλλους. Μόνο αὐτὸς θὰ μᾶς μάθῃ πῶς νὰ γίνουμε κ᾽ ἐμεῖς «πλησίον» τῶν ἄλλων συνανθρώπων μας. Κι ὅπως ἡ σελήνη ἔχει τὸ πρόσωπό της πρὸς τὸν ἥλιο κι ἀντανακλᾷ τὸ φῶς του, ἔτσι κ᾽ ἐμεῖς, μὲ τὴν ψυχὴ στραμμένη στὸ Χριστό, θὰ γίνουμε φῶς, ἀντανάκλασι τῆς ἀγάπης του στὴ γῆ αὐτὴ τῶν δακρύων καὶ τοῦ αἵματος,στὴν ὁποία οἱ λῃστευθέντες εἶνε ἀναρίθμητοι κι ἀναζητοῦν τοὺς «πλησίον» αὐτῶν, τοὺςπιστοὺς μιμητὰς τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Γραπτὴ ὁμιλία, ἡ ὁποία μεταδόθηκε ἀπὸ τὸν Ραδιοφωνικὸ Σταθμὸ Λαρίσσης τὸ Νοέμβριο τοῦ 1949 στὴν καθαρεύουσα.

https://orthodoxia.online/ekklisia/kyriaki-i-louka-mitropolitis-florinis-p-aygoustinos-kantiotis/

hristospanagia.gr 

+Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης. Ὁ σταυρὸς τοῦ Κυρίου ἀπὸ τὸ βάθος στὸ ὕψος.

Σήμερα, ἀδελφοί μου, ἑορτάζει ὁ τίμιος σταυρός. Καὶ ὄχι μόνο σήμερα ἀλλὰ καὶ τὴν Τρίτη (Γ΄) Kυριακὴ τῶν Νηστειῶν, καὶ τὴ Μεγάλη Παρασκευή. Σήμερα εἶνε σὰν Μεγάλη Παρασκευή· ἴδιος ἀπόστολος (βλ. Α΄ Κορ.1,18-24), ἴδιο εὐαγγέλιο (βλ. Ἰω. 19,6 11,13, 20, 25-28, 30-35), ἴδια νηστεία.

Εἶνε λοιπὸν μεγάλη ἑορτή. Ποιό εἶνε τὸ ἱστορικὸ τῆς ἡμέρας; τί ἑορτάζουμε σήμερα;

Ὁ σταυρὸς τὴ ῾Ρωμαϊκὴ ἐποχὴ ἦταν ὄργανο ἐκτελέσεως τῶν μεγάλων ἐγκληματιῶν. Κάθε λαὸς εἶχε, πρὸς παραδειγματισμόν, δικό του ποινολόγιο. Οἱ Ἀθηναῖοι θανάτωναν μὲ κώνειον (φαρμάκι, ὅπως τὸν Σωκράτη), οἱ Σπαρτιᾶτες μὲ κατακρημνισμὸ στὸ βάραθρο τοῦ Καιάδα, οἱ Ἑβραῖοι μὲ λιθοβολισμό, οἱ Πέρσες μὲ καῦσι στὴν πυρά. Οἱ ῾Ρωμαῖοι κατακτηταὶ ἔβγαζαν τὸν κατάδικο ἔξω ἀπὸ τὴν πόλι, ἔδεναν ἢ κάρφωναν τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια του σὲ δύο ξύλα δεμένα κόντρα τό ᾽να στ᾽ ἄλλο, ἕνα κάθετο κ᾽ ἕνα ὁριζόντιο, καὶ τὸν ἄφηναν ἔτσι ἀβοήθητο, γυμνό, ἐκτεθειμένο, μετέωρο μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς. Ἄλλοι κατάδικοι ἔμεναν πάνω στὸ σταυρό, ἀναλόγως τῆς ἀντοχῆς τους, μιὰ μέρα, δυὸ μέρες, τρεῖς μέρες, τέσσερις μέρες, ἀκόμα καὶ μία ἑβδομάδα. Πονοῦσαν, αἱμορραγοῦσαν, διψοῦσαν. Κι ὅταν ξεψυχοῦσαν κοράκια καὶ σκυλιὰ πεινασμένα ἅρπαζαν κ᾽ ἔτρωγαν τὶς σάρκες τους. Ἀπαίσιος θάνατος.

–Μὰ ὁ Χριστός μας τί ἔκανε καὶ τὸν σταύρωσαν; διέπραξε κανένα κακό;

Ὄχι, ἀδελφοί μου. Ὁ Κύριός μας δὲν ἔκανε κανένα κακό. Ὄχι μόνο μυρμήγκι δὲν πάτησε, ἀλλὰ καὶ ἔκανε τὸ καλὸ πάντα, ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ γεννήθηκε μέχρι ποὺ εἶπε τὸ «Τετέλεσται» (Ἰω. 19,30). Δὲν πέρασε, οὔτε θὰ περάσῃ πάνω στὸν πλανήτη μας ἄνθρωπος σὲ τέτοιο ὕψος ἀρετῆς, ἀγάπης, εὐσπλαχνίας, αὐταπαρνήσεως, μακροθυμίας. Πέρασαν πολλοὶ φιλόσοφοι, ῥήτορες, ποιηταί, μεγάλοι καὶ εὐεργετικοὶ ἄνδρες, μὰ κανείς σὰν τὸ Χριστό! Ἀπόρησε ὁ Πιλᾶτος· «Πόθεν εἶ σύ;», ἀπὸ ποῦ εἶσαι σύ; (ἔ.ἀ. 19,9), δὲν φαίνεσαι ἄνθρωπος τῆς Γῆς. Ὁ Χριστὸς εἶπε λόγια ποὺ δὲν ὑπάρχει ζυγαριὰ νὰ τὰ ζυγίσουμε. Κι ἂν ἀκόμα ὑποτεθῇ ὅτι κάπου στὸ σύμπαν ὑπάρχουν ὄντα λογικά, δὲν μποροῦν νὰ ἔχουν θρησκεία ἄλλη ἀπὸ αὐτὴν ποὺ δίδαξε Ἐκεῖνος. Καὶ μόνο τὰ λόγια του ἀποδεικνύουν, ὅτι εἶνε Θεός· ἂν τὰ ἐφαρμόζαμε, ἡ Γῆ θὰ ἦταν παράδεισος. Καὶ ὄχι μόνο λόγια ἀλλὰ καὶ ἔργα – ἐφαρμογὴ εἶχε· κι ἀκόμη θαύματα. Ἅπλωνε τὰ ἅγιά του χέρια καὶ τυφλοὶ ἔβλεπαν, κουφοὶ ἄκουγαν, λεπροὶ καθαρίζονταν, παράλυτοι σηκώνονταν ὄρθιοι, ἀκόμα καὶ νεκροὶ ἀνασταίνονταν. Δὲν ὑπῆρχε λοιπὸν κανένας λόγος νὰ σταυρωθῇ. Ὁ Πιλᾶτος ἀποφάνθηκε· «Ἐγὼ οὐδεμίαν αἰτίαν εὑρίσκω ἐν αὐτῷ» (ἔ.ἀ. 18,38). Καὶ ὅμως ἀπὸ κάτω σὰν σκυλιὰ λυσσασμένα οὔρλιαζαν «Σταύρωσον σταύρωσον αὐτόν» (Λουκ. 23,21. Ἰω. 19,6).

–Μά, θὰ μοῦ πῆτε· ὁ παντοδύναμος, ὁ Χριστὸς δὲν μποροῦσε ν᾽ ἀποφύγῃ τὴ σταύρωσι;

Μποροῦσε. Ἐὰν προσέξετε μέσα σὲ ὅσα ψάλλονται σήμερα τονίζεται ἰδιαιτέρως τὸ ἑκούσιον τοῦ Πάθους, ὅτι ὁ Χριστός, ἐνῷ μποροῦσε ν᾽ ἀποφύγῃ τὸ σταυρό, δὲν τὸν ἀπέφυγε (βλ. & Ματθ. 26,53)· τὸ δαχτυλάκι του μόνο νὰ κουνοῦσε, κάρβουνο θὰ γίνονταν καὶ ὁ Πιλᾶτος καὶ ὁ Ἄννας καὶ ὁ Καϊάφας, ὅλοι· δὲν θά ᾽μενε κανένας. Παραδόθηκε μόνος του.

–Γιατί λοιπὸν παραδόθηκε;

Ἐδῶ παρακαλῶ νὰ προσέξετε· ἐὰν δὲν τὸ καταλάβετε αὐτό, Χριστιανοὶ δὲν εἶστε. Θέλησε νὰ παραδοθῇ, γιὰ νὰ δείξῃ πόσο μᾶς ἀγαπᾷ καὶ γιατὶ δὲν ὑπῆρχε ἄλλος τρόπος σωτηρίας. Ἂν μποροῦσε ὁ κόσμος νὰ σωθῇ μὲ «τὴν σοφίαν τῶν σοφῶν», ποὺ λέει σήμερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Α΄ Κορ. 1,19), διὰ τῆς φιλοσοφίας καὶ τῆς ἐπιστήμης, δὲν θὰ κατέβαινε στὴ Γῆ Ἐκεῖνος. Γιὰ νὰ κατεβῇ, σημαίνει ὅτι δὲν ὑπῆρχε ἄλλο μέσο σωτηρίας παρὰ μόνο ὁ σταυρός του. Σταυρώθηκε ὁ Χριστὸς ὄχι διότι ἔκανε δικές του ἁμαρτίες ἀλλὰ γιὰ τὶς δικές μας ἁμαρτίες· σταυρώθηκε ἀντὶ ἡμῶν καὶ ὑπὲρ ἡμῶν. Μὲ ἄλλα λόγια, αὐτὰ ποὺ ὑπέφερε ὁ Χριστὸς ἔπρεπε νὰ τὰ πάθω ἐγώ, νὰ τὰ πάθετε σεῖς. Τὰ δικά μας ἁμαρτωλὰ χέρια καὶ πόδια ἔπρεπε νὰ καρφωθοῦν, ἡ δική μας γλῶσσα ἔπρεπε νὰ ποτιστῇ μὲ ξίδι, ἡ δική μας πλευρὰ ἔπρεπε νὰ λογχισθῇ. Ἔπρεπε νὰ πάθουμε ἐμεῖς, ὄχι ὁ Κύριος. Ἔπαθε αὐτὸς καὶ ἐξώφλησε τὸ χρέος μας, τὰ «μύρια τάλαντα» ποὺ ἤμασταν χρεωμένοι (Ματθ. 18,24).

Ἰδού, ἀγαπητοί μου, τὸ μυστήριο τοῦ σταυροῦ· νά γιατί σταυρώθηκε.

–Καὶ ὁ σταυρός τί ἔγινε;

Ἄλλη ἱστορία αὐτή. Οἱ Ἑβραῖοι διέλυσαν μὲ περιφρόνησι τὸ σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸν ἔρριξαν μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους δύο σταυροὺς σὲ λάκκο μὲ ἀκαθαρσίες, σὲ σκουπιδότοπο, κι ἀπὸ πάνω ἔστησαν ἕνα εἰδωλολατρικὸ ἄγαλμα τῆς Ἀφροδίτης. Τριακόσα χρόνια ἔμεινε ἐκεῖ ὁ σταυρός. Καὶ τότε ἔρχεται μιὰ βασίλισσα, ἡ ἁγία Ἑλένη μητέρα τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου. Ἔφερε συνεργεῖα· ἔσκαψαν, ἔψαξαν καὶ τέλος βρῆκαν μέσα στὰ σκουπίδια τοὺς τρεῖς σταυρούς. Ἀποροῦσαν ὅμως ποιός ἀπὸ αὐτοὺς εἶνε ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ. Λέει ἡ παράδοσις –ἂς μὴν πιστεύουν οἱ ἄπιστοι, δικαίωμά τους, ἐμεῖς πιστεύουμε–, ὅτι περνοῦσε μιὰ κηδεία καὶ τὴ σταμάτησαν. Παίρνει ὁ πατριάρχης τὸν ἕνα σταυρό, τὸν ἀγγίζει στὸ φέρετρο· τίποτα. Παίρνει τὸ δεύτερο, τὸν ἀγγίζει· τίποτα. Παίρνει τὸν τρίτο καὶ μόλις τὸν ἄγγιξε –ὤ τῆς δυνάμεώς σου, τίμιε Σταυρέ–, ἀμέσως ὁ νεκρὸς ἀναστήθηκε! Ἔτσι βρῆκαν ποιός εἶνε σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ. Τότε ὁ πατριάρχης Ἰεροσολύμων Μακάριος (314-334 μ.Χ.) ἀνέβηκε στὸν ἄμβωνα καὶ ἀπὸ ἐκεῖ τὸν ὕψωσε· κι ὅταν τὸν εἶδε τὸ πλῆθος τῶν συγκεντρωμένων πιστῶν ἔκραζε τὸ «Κύριε ἐλέησον»!

Αὐτὸ εἶνε τὸ ἱστορικὸ τῆς σημερινῆς ἡμέρας, τῆς Ὑψώσεως τοῦ τιμίου σταυροῦ.

Διαβάζοντας τὰ πάθη τοῦ Ἐσταυρωμένου ἀνατριχιάζουμε, ῥαγίζει ἡ καρδιά μας, δακρύζουν τὰ μάτια μας. Κλάψτε, ἀδελφοί μου, ἐμπρὸς στὸν ἐσταυρωμένο Λυτρωτὴ τοῦ κόσμου, ποὺ ἅπλωσε τὰ χέρια καὶ ἀγκάλιασε ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα. Δῶστε στὸ Χριστὸ τὴν πνοή, τὴν καρδιά, τὰ δάκρυά σας. Ἂν ἀγαπᾷς μιὰ φορὰ τὴ γυναῖκα ἢ τὸν ἄντρα ἢ τὸ παιδὶ ἢ τὸν ἀρραβωνιαστικό σου, χίλιες φορὲς ν᾽ ἀγαπᾷς Ἐκεῖνον. Ὅποιος δὲν ἀγαπάει τὸ Χριστό, εἶνε χυδαῖος ἄνθρωπος· μόνο χυδαῖοι δὲν μποροῦν νὰ τὸν ἀγαπήσουν.

Ὦ Χριστέ μου, τί ὑπέμεινες γιὰ μᾶς! Θέλω νὰ σταματήσω. Δὲν ἔπρεπε νὰ μιλήσω. Μοῦ ᾽ρχεται νὰ κλάψω. Θέλω νὰ πάω στὸ Ἅγιο Ὄρος, νὰ βρῶ μιὰ σπηλιά, νὰ κλάψω τὰ ἁμαρτήματά μου καὶ τ᾽ ἁμαρτήματα παπάδων, δεσποτάδων, βασιλιάδων· τῶν ἀρχόντων, τοῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ.

Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ μεγάλα ἁμαρτήματα στὴ χώρα μας εἶνε ἡ βλασφημία. Ἀκοῦμε ὅτι οἱ Ἑβραῖοι ἔρριξαν σὲ λάκκο μὲ ἀκαθαρσίες τὸ σταυρό. Τί θὰ λέγατε, ἐὰν ἕνας βαπτισμένος χριστιανὸς ἔπαιρνε τὸν Ἐσταυρωμένο τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς καὶ –μὲ συγχωρεῖτε– τὸν ἔρριχνε μέσα σ᾽ ἕνα βόθρο, σ᾽ ἕνα ἀποχωρητήριο; Ἀνατριχιάζετε; Ἔ, αὐτὸ ποὺ ἔκαναν τότε οἱ Ἑβραῖοι τὸ κάνουν τώρα λεγόμενοι χριστιανοί. Ἕνα λάκκο ἄνοιξαν γιὰ τὸ σταυρὸ οἱ ἐχθροί του; χίλιους λάκκους τοῦ ἀνοίγουν καὶ τὸν κατεβάζουν δικά του παιδιὰ κάθε φορὰ ποὺ τὸν βλαστημοῦν. Γίναμε ὁ πιὸ βλάστημος λαὸς στὰ Βαλκάνια. Ἄχ πατρίδα μου εὐλογημένη, πῶς κατήντησες τώρα ἔτσι; Τὰ παλιὰ τὰ χρόνια βλαστήμια ἐδῶ δὲν ἀκουγόταν.

Ἡ βλασφημία ἐκτὸς τῶν ἄλλων εἶνε καὶ μεγάλη ἀχαριστία. Ἐδῶ ἕνα σκυλὶ ἔχεις, τοῦ πετᾷς ἕνα κόκκαλο καὶ σοῦ κουνάει τὴν οὐρά, σὰ νὰ σοῦ λέῃ εὐχαριστῶ. Καὶ σ᾽ ἐσένα ὁ Κύριος ἔδωσε τὰ πάντα· γυναῖκα, παιδιά, πλῆθος ἀγαθά. Στὸ φεγγάρι καὶ στ᾽ ἀστέρια δὲν ὑπάρχει τίποτα, ἐπικρατεῖ ἐρημιά! δὲν ὑπάρχει ἕνα τσαμπὶ σταφύλι, ἕνα ἀχλάδι, ἕνα ἄνθος· δὲν ὑπάρχει ὀξυγόνο. Μόνο ἐδῶ στὴ Γῆ μᾶς τά ᾽δωσε ὅλα ὁ Πανάγαθος· νερό, ψωμί, φροῦτα, ψάρια, θάλασσες, ἰαματικὲς πηγές, τὰ πάντα. Καὶ ὁ ἄνθρωπος, χειρότερος κι ἀπ᾽ τὸ σκυλί, κάνει σὰν λυσσασμένος, βλαστημᾷ τὸ Χριστό μας, τὴν Παναγία, τὸν τίμιο Σταυρό. Ἔπρεπε, ἀδελφοί μου, γιὰ κάθε βλαστήμια ποὺ ἀκούγεται νὰ χτυποῦν νεκρικὰ καμπάνες. Θὰ πληρώσουμε τὶς βλαστήμιες μας μὲ τόκο καὶ ἐπιτόκιο· θὰ στερηθοῦμε, θὰ πεινάσουμε.

Ἀκοῦστε ὄχι ἐμένα τὸν ἁμαρτωλὸ ἐπίσκοπο, ἀκοῦστε τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸ Χρυσόστομο ποὺ σὰν σήμερα πέθανε ἐξόριστος μακριὰ ἀπὸ τὸ ποίμνιό του γιὰ τὴν ἀλήθεια. Λέει ὁ Χρυσόστομος· Ἀκοῦς νὰ βλαστημᾶνε τὰ θεῖα; συμβούλεψε τὸ βλάστημο μία καὶ δύο καὶ τρεῖς φορές. Δὲν ἀκούει; Τότε, ἔχεις χέρι; χτύπα τον. Χέρι ποὺ θὰ χτυπήσῃ βλάστημο θ᾽ ἁγιάσῃ. Ἐγὼ δὲν σᾶς λέω αὐτό· σᾶς λέω τοὐλάχιστον νὰ διαμαρτύρεστε καὶ ὄχι νὰ τὸ ἀνέχεστε.

Οἱ εὐσεβεῖς πρόγονοί μας εἶχαν σὲ ὕψος τὸν Τίμιο Σταυρό. Θ᾽ ἀξιωθοῦμε νὰ δοῦμε καὶ πάλι τὸ γένος μας νὰ κρατῇ ὑψωμένο τὸ σύμβολο τῆς σωτηρίας μας; Ὦ Χριστέ, ὦ Παναγία, λυπηθῆτε τὴν πατρίδα μας. «Μνήσθητι ἡμῶν, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου».

https://tasthyras.wordpress.com/2025/09/14/ὁ-σταυρὸς-τοῦ-κυρίου-ἀπὸ-τὸ-βάθος-στ/#more-122116

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΟΜΙΛΙΑΣ, ΑΡΧ. ΣΑΒΒΑΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, ΚΗΡΥΓΜΑΚΗΡΥΓΜΑ, Π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ, ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΥΨΩΣΙΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

hristospanagia.gr

Αγίου Πορφύριου Καυσοκαλυβίτου. «Δέν κερδίζεις τόν ἄνθρωπο μέ τό ἄγριο, ἀλλά μόνο μέ τήν καλοσύνη».

Ένας φίλος δέχθηκε, όπως μου εκμυστηρεύθηκε, τη σκληρή συμπεριφορά εκ μέρους ανθρώπων αυστηρών αρχών, με αποτέλεσμα να εξουθενωθεί και να παρεξηγηθεί τελείως, ως προς τον χαρακτήρα του.

Ο Γέροντας τον ανέπαυσε, διότι έβαλε τα πράγματα στη θέση τους, πραγματοποιώντας πετυχημένη ψυχική ακτινογραφία του.

Του είπε: «Είσαι καλός, ευαίσθητος, ήσυχος είσαι πρόβατο του Θεού. Αλλά, όταν σε πάρουν με το άγριο, μαζεύεσαι, αντιδράς εσωτερικά, και τότε είναι που σε παρεξηγούν πολύ και δεν σε καταλαβαίνουν.

Όταν όμως σε πάρουν με το καλό, φανερώνεις από μέσα σου τέτοια καλά πράγματα, που κάνεις τους άλλους να ξαφνιάζονται. Οι άνθρωποι που σε παρεξήγησαν και σε πλήγωσαν δεν γνωρίζουν ούτε εκείνο τον παλιό μύθο, για τον άνεμο και τον ήλιο, που μάλωναν, ποιος είναι ο δυνατότερος κι έβαλαν στοίχημα, ότι όποιος βγάλει την κάπα του βοσκού, που εκείνη την ώρα ανηφόριζε το βουνό, θα είναι ο πιο δυνατός. Φύσηξε, ξαναφύσηξε ο άνεμος, αλλά ο βοσκός κρύωσε και τυλίχθηκε πιο σφιχτά στην κάπα του. Βγήκε τότε ο ήλιος απ’ τα σύννεφα, σκόρπισε γύρω καλοσύνη και θερμότητα, ζεστάθηκε ο βοσκός κι έβγαλε την κάπα του.

Τότε ο ήλιος φώναξε στον άνεμο: «Είδες, ποιος απ’ τους δυο μας είναι ο δυνατότερος;»

Και συμπέρανε ο π. Πορφύριος: «Δεν κερδίζεις τον άνθρωπο με το άγριο, αλλά μόνο με την καλοσύνη».

”Ανθολόγιο Συμβουλών” Αγίου Πορφύριου Καυσοκαλυβίτου

hristospanagia.gr 

Ἅγιος Παΐσιος ἁγιορείτης: «Γιά νά καταλάβετε τήν ἀρχοντιά, σκεφθῆτε τόν Χριστό∙ τί κράτησε ὁ Χριστός γιά τόν Ἑαυτό Του; Τίποτε. Ὅλα τά ἔδωσε».

– Γέροντα, πως θα αποκτήσω αρχοντιά;
– Να κινήσαι ταπεινά με καθαρό φιλότιμο και πάντα να θυσιάζεσαι. Να καλλιεργήσης την πνευματική ευαισθησία.
Να δέχεσαι ήρεμα την ενόχληση του άλλου και να χαίρεσαι που ενοχλείσαι και δεν ενοχλείς. Γιατί είναι μερικοί που δεν τους απασχολεί αν ενοχλούν∙ τους απασχολεί μόνο να μην τους ενοχλούν. Άλλοι δεν θέλουν ούτε αυτοί να ενοχλούν, αλλά ούτε και να τους ενοχλούν.
Άλλοι πάλι λένε: «Είμαι ευαίσθητος, δεν μπορώ ούτε μια κουβέντα να σηκώσω», αυτοί όμως στους άλλους λένε κουβέντες. Τι ευαισθησία είναι αυτή; Η λαμπικαρισμένη ευαισθησία έχει αρχοντιά.
– Αν κάποιος , Γέροντα, έχη ελαττώματα, αλλά αγωνίζεται να αποκτήση την αρχοντιά, θα βοηθηθή;
– Η αρχοντιά θα διώξη τα ελαττώματα.
– Γέροντα, η πνευματική ελευθερία είναι η απαλλαγή από τα πάθη;
– Η πνευματική ελευθερία είναι η αρχοντιά που λέω ότι πρέπει να έχετε. Και για να έχη ο άνθρωπος αρχοντιά, πρέπει να μην υπάρχουν μέσα του κατώτερα πάθη, μικρότητες κ.λπ. Στις μικρότητες δεν βρίσκεται ο Θεός, γιατί ο Θεός είναι φύσει αγαθός.

– Για να αγαπήσω, Γέροντα, την κακοπάθεια, πάλι στην αρχοντιά πρέπει να δουλέψω;
– Αχ, ακόμη δεν έχετε καταλάβει τι θα πη αρχοντιά! Η αρχοντιά έχει και λεβεντιά μέσα, γιατί τότε δουλεύει η καρδιά. Για να καταλάβετε την αρχοντιά, σκεφθήτε τον Χριστό∙ τί κράτησε ο Χριστός για τον Εαυτό Του; Τίποτε. Όλα τα έδωσε. Θυσιάστηκε και όλο θυσιάζεται για όλους μας. Μας δίνει την αγάπη Του, μας παίρνει τις αμαρτίες μας. Εμείς, αντίθετα, θέλουμε να μαζεύουμε αγάπη. Σκεφθήτε ακόμη τι κάνουν οι καλοί γονείς∙ θυσιάζονται συνέχεια για τα παιδιά τους, παρόλο που μπορεί να φάνε και κλωτσιές από τα παιδιά τους. Και να ξέρουν τι τους περιμένει, πάλι θυσιάζονται. Το ίδιο κάνουν και τα ζώα και τα πουλιά. Το χελιδόνι φροντίζει τα μικρά του, αλλά και τα χελιδονάκια, όταν μεγαλώσουν, θα φροντίσουν τα μικρά τους∙ έτσι τα δημιούργησε η αρχοντική αγάπη του Θεού.

ΛΟΓΟΙ Ε΄
ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, 2007
Πηγή: 

https://paraklisi.blogspot.gr/2018/04/blog-post_460.html

hristospanagia.gr

Απόστολος Παύλος : Από διώκτης πρωτοκορυφαίος διδάσκαλος

Απόστολος Παύλος, ο πρωτοκορυφαίος Απόστολος του Χριστού, πρόσφερε τεράστιο έργο περιοδεύοντας και κηρύσσοντας τον Ευαγγελικό Λόγο στα πέρατα της οικουμένης. Ο τίτλος «Απόστολος των Εθνών» μαρτυρεί πολλά για τον πρωτοκορυφαίο Απόστολο. Ο Απόστολος δεν ήταν μαθητής του Χριστού. Ήταν, απεναντίας, διώκτης του Χριστιανισμού. Φλογερός αγωνιστής της πατρώας θρησκείας με σπουδές σπουδαίες για την εποχή του. Γεννήθηκε το 15 μ.Χ. στην Ταρσό της Κιλικίας. Οι γονείς του ήταν ευγενείς πλούσιοι και του πρόσφεραν αξιόλογη μόρφωση. Το 34 μ.Χ. ήταν μαθητής του φημισμένου δασκάλου Γαμαλιήλ (Πράξ. 22.3),σε ηλικία περίπου 19 ετών.  Ο ίδιος ομολογεί αργότερα ότι υπήρξε πολύ επιμελής και μάλιστα “περισσότερος ζηλωτής των πατρικών παραδόσεων” και διέπρεπε μεταξύ των συνομηλίκων του (Γαλ. 1:14, Πράξ. 26:4).Είχε στενή συνεργασία με τον αρχιερέα – πρόεδρο του Μεγάλου Ιουδαϊκού Συνεδρίου (Πράξ.9:1),για την δίωξη των Χριστιανών. Στον λιθοβολισμό του πρωτομάρτυρα Στεφάνου δεν ήταν απλά παρών και να ενθαρρύνει τους λιθοβολούντας αλλά φύλασσε τα ρούχα των δραστών. Ο σκληροτράχηλος διώκτης του Ευαγγελίου έγινε υπέρμαχος κήρυκας. Η θαυμαστή και θαυματουργική δράση της χάριτος του. Ώς προς τη σωματική υγεία του αποστόλου, έχουμε τις εξής αναφορές: “εδόθη μοι σκόλοψ τη σαρκί” (Β’ Κορ. 12:7) ,”η γάρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται” (Β’ Κορ. 12:9) και “οίδατε δέ ότι δι’ ασθένειαν τής σαρκός ευηγγελισάμην υμίν τό πρότερον” (Γαλ. 4:13). Η ασθένειά του πρέπει να ήταν μάλλον επώδυνη ώστε ο απόστολος να παραδεχθεί: “Περί τούτου τρίς παρεκάλεσα τον Κύριον διά να απομακρυνθή απ’ εμού” (Β’ Κορ. 12:8). Η απάντηση του ήταν: «Σου αρκεί η δωρεά μου, γιατί η δύναμη μου φανερώνεται στην πληρότητα της μέσα σ' αυτή την αδυναμία σου» (Β΄ Κορ. 12, 7-9).Στην πορεία του προς την Δαμασκό για να συλλάβει Χριστιανούς  για να τους παραδώσει για τιμωρία συμβαίνει το θαύμα της μεταστροφής του. Δυνατό εκτυφλωτικό φως τον τυφλώνει, πέφτει καταγής  και ακούει φωνή να του λέγει «Σαούλ, Σαούλ, τι με διώκεις;» Στην ερώτησή του : «Ποιος είσαι, Κύριε;» Και Εκείνος του απαντά: «Εγώ είμαι ο Ιησούς τον οποίο εσύ διώκεις. Σήκω και είσελθε στην πόλη και θα σου πω τι πρέπει να κάνεις» (Πραξ. 9.4-6). Μπήκε στην πόλη, τρεις ημέρες παρέμεινε τυφλός και τον συναντά ο Ανανίας, κατά εντολή του Χριστού, για να τον κατηχήσει στην νέα πίστη και να τον θεραπεύσει. Το γεγονός συμβαίνει το 36 μ.Χ. Το αποστολικό έργο. Μετά την βάπτισή του ο Παύλος αρχίζει το έργο του: «ευθέως εν ταις συναγωγαίς εκήρυσσεν τον Ιησούν ότι ούτος εστίν ο υιός του Θεού» (Πράξ. 9:20).  Οι Ιουδαίοι αντιδρούν και αναγκάζεται να αναχωρήσει για την Αραβία. Επιστρέφει στη Δαμασκό που για τρία χρόνια διδάσκει. Στη συνέχεια μεταβαίνει στην Ιερουσαλήμ όπου συναντά τον Πέτρο και τον Ιάκωβο τον αδελφόθεο «τον αδελφόν του Κυρίου» (Γαλάτ. 1:18).Παραμένει 15 ημέρες και επιστρέφει στην γενέτειρα Ταρσό. Πρώτη αποστολική περιοδεία. Στα κεφάλαια 13 και 14 των πράξεων των Αποστόλων πληροφορούμαστε τις λεπτομέρειες της περιοδείας. Εδώ θα σημειώσουμε ότι η περιοδεία έγινε εκτός των ορίων της Παλαιστίνης, στέφθηκε από επιτυχία. Πολλές Εκκλησίες οργανώθηκαν (Πράξ. 14:23). Στην πορεία αυτή ο Παύλος είχε αρκετούς συνεργάτες που προέρχονταν από Ελληνικές πόλεις ή ήταν ελληνιστές Ιουδαίοι: ο Τιμόθεος, από μητέρα «Ιουδαία πιστή» και Έλληνα πατέρα (Πράξ. 16:1), ο Τίτος, πιθανώς Έλληνας της Αντιόχειας (Γαλ. 2:3), ο Τρόφιμος (Πράξ. 21:29), ο Φιλήμων (Φιλήμ. 1), ο Σώπατρος (Πράξ. 20:4) ή Σωσίπατρος (Ρωμ. 16:20), ο Γάιος (Πράξ. 19:29), ο Αρίσταρχος (Πράξ. 19:29), ο Σεκούνδος (Πράξ. 20:4), ο Ονήσιμος (Φιλήμ. 10), ο Στεφανάς (Α’ Κορ. 1:16), ο Επαφρόδιτος, (Φιλ. 2:25) και φυσικά  ο  Ευαγγελιστής Λουκάς (Κολ. 4:24).Η Δευτέρα αποστολική περιοδεία. Πραγματοποιήθηκε μετά την αποστολική σύνοδο και συμπίπτει με την νέα εποχή σχέσεων ελληνισμού και χριστιανισμού. Αρχίζει από την Αντιόχεια με συνοδό τον Σίλα και στα Λύστρα προστίθεται στη συνοδεία ο Τιμόθεος. Στην Τρωάδα ο Παύλος βλέπει σε όραμα Μακεδόνα να τον προσκαλεί στην Μακεδονία. Προστίθεται και ο Λουκάς στην συνοδεία. Περνά στην Ελλάδα και ιδρύει εκκλησίες στις πόλεις Φιλίππους, Θεσσαλονίκη, Βέροια, Αθήνα και Κόρινθο. Επιστρέφει στην  Έφεσο και από εκεί μεταβαίνει στα Ιεροσόλυμα. Η τρίτη Αποστολική περιοδεία. Ξεκουράζεται στην Αντιόχεια και από εκεί αρχίζει την τρίτη περιοδεία επισκεπτόμενος πόλεις στις οποίες έχει ιδρύσει εκκλησίες ( Έφεσο, Τρωάδα, Φιλίππους, Θεσσαλονίκη, Βέροια, Κόρινθο). Επιστρέφοντας στα Ιεροσόλυμα συλλαμβάνεται ως ταραχοποιός !!και οδηγείται σε δίκη. Επειδή είναι Ρωμαίος πολίτης ζητά να δικαστεί στη Ρώμη, όπου δικάζεται και αθωώνεται. Από την Ρώμη πλέει στην Κρήτη, όπου τοποθετεί επίσκοπο τον συνεργάτη του Τίτο. Επισκέπτεται στη συνέχεια την Κόρινθο, Μακεδονία, πιθανότατα την Νικόπολη της Ηπείρου και καταλήγει στην Έφεσο, όπου ορίζει επίσκοπο τον μαθητή του Τιμόθεο. Κατά την περίοδο των διωγμών του Νέρωνα βρίσκεται στην Ρώμη και συλλαμβάνεται για δεύτερη φορά. Γράφεται ο επίλογος της επίγειας ζωής του με αποκεφαλισμό. Δεν βασανίστηκε ως Ρωμαίος πολίτης. Έχυσε το αίμα του υπέρ του Χριστού. Έδωσε μαρτυρία. Η μνήμη του τιμάται την 29η Ιουνίου κάθε έτος μαζί με την μνήμη του άλλου πρωτοκορυφαίου Αποστόλου Πέτρου ο οποίος υπήρξε μαθητής. Ο μακάριος Παύλος δεν υπήρξε μαθητής του Κυρίου, αλλά αξιώθηκε να ζήσει ουράνιες καταστάσεις. Ανέβηκε στον τρίτο ουρανό και είδε και άκουσε πράγματα που δεν μπορούν να περιγραφούν και τα οποία ετοίμασε ο Θεός για τους πιστούς. Ονομάστηκε  «στόμα τοῦ Χριστοῦ» και «πρῶτος μετά τόν  Ἕνα». Ο ίδιος ομολογεί (Γαλ. 1:15) ότι, ο Θεός τον προόριζε για απόστολο του Ευαγγελίου “εκ κοιλίας μητρός του”.  Οι δεκατέσσερις επιστολές του προς τις κατά τόπους εκκλησίες έχουν σημαντική θέση στον κανόνα της Καινής Διαθήκης, η μελέτη των οποίων είναι πολλαπλώς ψυχωφελής.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός

Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης. Ὅ,τι καλό κάνεις καί ἀγώνα πνευματικό, τόν κρατᾶς στή χούφτα σου καί πᾶς ἐπάνω.

Ό,τι καλό κάνεις και αγώνα πνευματικό, τον κρατάς στη χούφτα σου και πας επάνω. Δεν στον παίρνει κανείς. Τίποτα δεν αφήνει ο Θεός απλήρωτο, ούτε το καλό ούτε το κακό. Και μάλιστα το καλό το πληρώνει πολλαπλάσια!

Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης

https://proskynitis.blogspot.com/2019/12/blog-post_12.html

hristospanagia.gr 

✞ Μακαριστός Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης. Ἕνας σύγχρονος «Πατροκοσμᾶς» καί λέοντας τῆς Ὀρθοδοξίας…

Ήταν ξημερώματα της 28ης Αυγούστου 2010 όταν ο επί 33 συναπτά έτη Μητροπολίτης Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας Αυγουστίνος Καντιώτης, ένας σύγχρονος «Πατροκοσμάς» και λέοντας της Ορθοδοξίας, έφευγε από τη ζωή σε ηλικία 104 ετών.

“Σήμερα – αὔριο μεγάλο κακό θά γίνη στόν κόσμο. Ό Θεός νά μᾶς λυπηθῆ καί νά μᾶς σώση χάρις στά ἀθώα παιδάκια,

νά μετανοήσουμε καί νά προσπαθήσουμε.

Καί ἐκκλησία νά πηγαίνουμε,

καί προσευχή νά κάνουμε,

καί νηστεία νά τηροῦμε,

καί τά ἀντρόγυνα νά ζουν τίμια,

καί τό στόμα μας νά εἶναι καθαρό

καί τά χέρια μας καθαρά

καί τά πόδια μας καθαρά,

καί τά μάτια μας δακρυσμένα,

κι ἡ καρδιά μας στό Θεό,

γιά νά μᾶς ἐλεήση ό Χριστός

διά πρεσβειῶν τῆς ὕπεραγίας Θεοτόκου

καί τῶν ἁγίων Ἀποστόλων”

✞ Μακαριστός Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης (✞ 28-08- 2010)

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2023/08/blog-post_234.html

hristospanagia.gr 

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας. Ποτέ σας και σε καμία δύσκολη περίσταση, να μην απελπιστείτε.

Ποτέ σας και σε καμία δύσκολη περίσταση, να μην απελπιστείτε.

Θα δώσετε την εμπιστοσύνη σας στον Θεό. Θα προσευχηθείτε και θα Του ζητήσετε τη δύναμη. Το τι θα κάνει και πως, αυτό είναι δικό Του θέμα…

Και πως ο Θεός επεμβαίνει, εκεί που δεν περιμένεις!…

Εκεί που κλείνουν όλα επί κακώ και όλοι σου λένε, «δεν γίνεται τίποτα», τσακ ανοίγει μια πορτούλα, του Θεού πορτούλα όμως..!

Γι’ αυτό ποτέ σας να μην απελπίζεστε! Όχι το τι λένε οι ιατροί, όχι το τι λένε οι επιστήμονες, όχι το τι λένε οι σεισμολόγοι, οι γεωλόγοι, ξέρω γω ποιοί το λένε…

Ο Θεός το είπε;

*Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 – 1982)*

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/04/blog-post_6.html

hristospanagia.gr 

Κλίμα μετανοίας. +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

«Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου» (Μᾶρκ. 2,5)

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ἀγαπητοί μου, ποὺ ἑορτάζει σήμερα, ἔχει θαυμάσιες ὁμιλίες στὰ εὐαγγέλια τῶν Κυριακῶν, ἑρμηνεύει δὲ καὶ τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο (β. Μάρκ. 2,1-12). Ἐδῶ ἔχουμε ἕνα ἀπὸ τὰ ἀναρίθμητα θαύματα τοῦ Κυρίου, ποὺ φανερώνουν ὅτι εἶνε Θεός.

Τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο λέει, ὅτι ὁ Χριστός, μετὰ τὴν αὐστηρὴ νηστεία του ἐπὶ σαράντα ἡμέρες στὴν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνου, ποὺ οὔτε ἔφαγε οὔτε ἤπιε, ἐπέστρεψε στὴ Γαλιλαία, τὴν ἀγαπημένη του ἐπαρχία, κ᾿ ἐγκαταστάθηκε στὴν Καπερναούμ, ἐκεῖ στὴν ὄχθη τῆς λίμνης Τιβεριάδος. Ἀπὸ ᾿κεῖ διάλεξε τοὺς πρώτους μαθητάς του, τοὺς εὐλόγησε νὰ κηρύττουν τὸ εὐαγγέλιο, καὶ ἐκεῖ δίδασκε τὸ λαό.

Στὴν Καπερναοὺμ λοιπὸν διδάσκει ὁ Χριστός. Ἀλλὰ ποῦ; στὴ συναγωγή, στὴν ἀκροθαλασσιὰ ἀπὸ τὴ βάρκα, σὲ ὕπαιθρο, σὲ κορυφὴ ὄρους; Ὄχι. Σὲ ἕνα σπίτι. Κι ἀπ᾿ τὴ στιγμὴ ποὺ μπῆκε στὸ σπίτι ὁ Χριστός, σταμάτησαν κάθε ἐργασία. Μόλις τὸ ἔμαθε ὁ λαός, ἔγινε τόσος συνωστισμός, ὥστε νὰ μὴ χωράῃ κανείς ἄλλος. Ἄκουγαν ὅλοι τὰ ῥήματα τῆς αἰωνίου ζωῆς.

Ἐδῶ σταματῶ – μοῦ ᾿ρχεται νὰ κλάψω. Ἀναλογίζομαι, ὅτι σὲ κάθε σπίτι ἔρχεται ὁ Χριστός. Γι᾿ αὐτὸ τὸ σπίτι πρέπει νὰ εἶνε ἐκκλησία. Στὴν ἀρχαία ἐποχὴ κάθε σπίτι ἦταν ἐκκλησία, καὶ ἱερεὺς ἦταν ὁ πατέρας. Μέσα στὸ σπίτι εἶχαν εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας, τῶν ἁγίων. Εἶχαν καντήλι, θυμιατό, κεριά. Εἶχαν πρὸ παντὸς ἁγία Γραφή· τὴν Παλαιὰ καὶ τὴν Καινὴ Διαθήκη. Εἶχαν βίους ἁγίων. Καὶ προσεύχονταν ὅλοι μαζί.

Ἐδῶ, μιὰ καὶ εἶνε κοντὰ ἡ ἐθνική μας ἑορτὴ τῆς 25ης Μαρτίου, θὰ σᾶς πῶ ἕνα ἀνέκδοτο. Ἡ μικρή μας Ἑλλάδα, σχεδὸν ἄοπλη, ἐπαναστάτησε κατὰ τῶν Τούρκων ποὺ τὴν καταδυνάστευαν τετρακόσα χρόνια. Τότε ὅλη ἡ Εὐρώπη θαύμασε καὶ εἶπε· Πῶς ἕνας μικρὸς λαός, χωρὶς ὅπλα, νικᾷ μιὰ αὐτοκρατορία; – ποὺ οἱ πρεσβευταὶ τῶν μεγάλων δυνάμεων στέκονταν κλαρῖνο μπροστὰ στὸ σουλτᾶνο. Ἔστειλαν λοιπὸν μιὰ ἐπιτροπὴ ἀξιωματούχων ἀπ᾽ τὴ Γαλλία στὴν Ἑλλάδα, γιὰ νὰ μάθουν τὸ μυστικὸ τῆς νίκης. Ἔφτασαν αὐτοὶ στὴν Τρίπολι καὶ προχώρησαν σ᾿ ἕνα χωριό. Νύχτωσε, καὶ φιλοξενήθηκαν σὲ κάποιο σπίτι. Ἦταν ἐκεῖ ἕνας πατέρας, μιὰ μάνα στοργικὴ καὶ ἑπτὰ παιδιά. Καὶ τί εἶδαν οἱ ξένοι· ὅλη ἡ οἰκογένεια, πρὶν κοιμηθοῦν, γονάτισαν. Ὁ μικρότερος εἶπε τὸ «Κύριε, ἐλέησον», ἄλλος εἶπε τὸ «Βασιλεῦ οὐράνιε…», ἄλλος τὸ «Ἅγιος ὁ Θεός…», ἄλλος τὸ «Πάτερ ἡμῶν…», ἄλλος τὸ «Πιστεύω…», καὶ τέλος ὅλοι μαζὶ ἔψαλαν τὸ «Τῇ ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τὰ νικητήρια…». Τότε ὁ ἀρχηγὸς τῆς ἀποστολῆς εἶπε· Νά τὸ μυστικὸ τῆς νίκης· ἡ μεγάλη τους πίστι στὸ Θεό!

«Διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας» (Ἑβρ. 11,33). Πίστευαν τὰ ἀθῷα παιδιά, πίστευαν καὶ οἱ μεγάλοι· πίστευαν οἱ στρατηγοί, πίστευε πάρα πολὺ καὶ ὁ Κολοκοτρώνης, ποὺ εἶπε· Οἱ μεγάλοι θὰ μᾶς προδώσουν, θὰ μᾶς ἐγκαταλείψουν· ἀλλὰ ἡ Παναγία ὑπέγραψε τὴν ἐλευθερία τῆς Ἑλλάδος καὶ «δὲν παίρνει πίσω τὴν ὑπογραφή της». Αὐτὴ τὴν πίστι εἶχαν οἱ πρόγονοί μας καὶ ἔτσι νίκησαν.

Στὰ σημερινὰ σπίτια μπαίνει ὁ Χριστός; Οὔτε εἰκόνες ἔχουν, οὔτε προσευχὴ κάνουν, οὔτε Εὐαγγέλιο διαβάζουν. Τὸ σπίτι σήμερα εἶνε σπίτι τοῦ διαβόλου, ὄχι τοῦ Χριστοῦ. Ὑπερβολικὰ τὰ λές, θὰ πῆτε. Δὲν ὑπερβάλλω. Στὸ σπίτι κυριαρχεῖ ἡ τηλεόρασι καὶ δείχνει ὅ,τι αἰσχρότερο ὑπάρχει. Οἱ Τοῦρκοι ἔχουν ψεύτικη θρησκεία, ἀλλὰ τέτοια πράγματα στὴν τηλεόρασι δὲν ἐπιτρέπουν. Ἐδῶ δημιουργεῖται ὁ τηλεάνθρωπος. Πραγματοποιήθηκε ἡ προφητεία τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ, ὅτι «θὰ ἔρθῃ ἐποχὴ ποὺ ὁ διάβολος μ᾿ ἕνα κουτὶ θὰ τρελάνῃ τὸν κόσμο». Μέσα ἀπ᾿ αὐτὰ τὰ σπίτια βγαίνουν δια βόλοι. Ἀκόμη καὶ σφαγεῖο καταντᾷ τὸ σπίτι, ἀφοῦ οἱ γονεῖς κάνουν ἐκτρώσεις καὶ σφάζουν τὰ παιδιά τους. Οἱ Ἕλληνες εἶνε ὄχι φιλόθεοι ἀλλὰ φιλοθεάμονες, ὅπως λέει ὁ σημερινός μας ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς.

Δίπλα στὸν παράλυτο τῆς Καπερναοὺμ βλέπουμε ὅτι βρέθηκαν τέσσερις σπλαχνικοὶ ἄνθρωποι, ποὺ τὸν σήκωσαν καὶ τὸν πῆγαν στὸ Χριστό. Ἀλλὰ οἱ ἄλλοι δὲν τοὺς ἄνοιγαν δίοδο νὰ περάσουν, καὶ ἂς φαίνονταν εὐσεβεῖς.

Σταματῶ πάλι ἐδῶ. Δὲν ἀρκεῖ νὰ ἐκκλησιαζώμαστε· πρέπει νὰ ἔχουμε καὶ σπλάχνα οἰκτιρμῶν. Ὅλο τὸ μεγαλεῖο τῆς πίστεώς μας συγκεντρώνεται σ᾿ ἕνα σημεῖο· ὅτι «ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί» (Α΄ Ἰω. 4,9,16) καὶ στὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ «Ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» (Ἰω. 13,34).

Τὸ πλῆθος ἐκεῖνο δὲν εἶχε ἀγάπη. Ἁπλῶς πῆγαν τότε ν᾿ ἀκούσουν τί θὰ πῇ ὁ Χριστός, καὶ μετὰ ἔγιναν καὶ κριταί του. Οἱ συνοδοὶ ὅμως τοῦ παραλύτου δὲν ἦταν χλιαροί· ἦταν μαχηταὶ κ᾿ εἶχαν ἐπιμονή. Πῆραν σχοινιά, ἔδεσαν τὸ κρεβάτι, ἀνέβηκαν στὴ στέγη, ἀνέσυραν τὸν παράλυτο, ἀφαίρεσαν τὰ κεραμίδια, καὶ τέλος τὸν κατέβασαν μπροστὰ στὸ Χριστό.

Ὤ ἁγία στιγμή! Ὁ Χριστὸς ὅμως δὲν τὸν θεράπευσε ἀμέσως. Τοῦ εἶπε πρῶτα «Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου» (Μᾶρκ. 2,5). Οἱ γραμματεῖς σκανδαλίστηκαν. Ποιός εἶν᾿ αὐτός, εἶπαν, ποὺ συγχωρεῖ ἁμαρτίες; Τότε ὁ Χριστὸς τὸν θεράπευσε καὶ σωματικῶς· τοὺς ἀπέδειξε, ὅτι εἶνε ὁ Θεὸς ποὺ συγχωρεῖ ἁμαρτίες.

Γιατί, ἀγαπητοί μου, ὁ Χριστὸς πρῶτα συγχώρησε τὶς ἁμαρτίες τοῦ παραλύτου καὶ μετὰ τὸν θεράπευσε; Ὑπάρχει ἐδῶ βαθὺ νόημα.

Ῥίζα ὅλων τῶν κακῶν εἶνε ἡ ἁμαρτία. Ἕνα δὲ ἀπὸ τὰ κακὰ ποὺ ἔφερε ἡ ἁμαρτία εἶνε ἡ ἀσθένεια καὶ ὁ θάνατος. Στὸν παράδεισο ὑπῆρχαν ὅλα τὰ καλά, καὶ δὲν ὑπῆρχε ἀσθένεια· δὲν ὑπῆρχαν γιατροί, φάρμακα, κλινικές· δὲν ὑπῆρχε θάνατος. Τώρα ὅλα εἶνε μολυσμένα, ὁ ἀέρας καὶ τὸ νερό· ὅπως λέει ἡ Ἀποκάλυψι, τὸ ἓν τρίτον τῆς ὑδρογείου θὰ μολυνθῇ (βλ. Ἀπ. 8,7-12). Ὁ Χριστός, ποὺ ἦταν ἀναμάρτητος, πείνασε καὶ δίψασε ἀλλὰ ποτέ δὲν ἀρρώστησε. Ἦταν ὅλος ὑγεία. Σ᾿ αὐτὴ τὴν κατάστασι καλεῖ καὶ τὸν ἄνθρωπο. Γι᾿ αὐτὸ πρῶτα εἶπε «Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου»· διότι ἐκ τῶν ἁμαρτιῶν του εἶχε γίνει παράλυτος.

Τώρα, ἐπειδὴ δὲν ὑπάρχει φόβος Θεοῦ καὶ καλπάζει ἡ ἁμαρτία, ὅσο αὐξάνονται οἱ γιατροὶ καὶ τὰ φάρμακα, αὐξάνουν καὶ οἱ ἀρρώστιες. Κάποτε οἱ γιατροὶ ἦταν λίγοι καὶ ἤξεραν τὰ στοιχειώδη. Ἔβλεπαν ὅμως τὸ σῶμα καὶ τὴ ζωὴ ὡς ἱερὸ δῶρο τοῦ Θεοῦ. Μὲ τὶς γνώσεις τοῦ Ἱπποκράτους ἔδιναν ὅρκο ποὺ ἔλεγε· «Δὲν θὰ δώσω φάρμακο στὴ γυναῖκα γιὰ ἔκτρωσι». Τώρα;… Ὑπάρχουν πολλὲς εἰδικότητες, ἀλλὰ συχνὰ ἡ μία ἀναιρεῖ τὴν ἄλλη. Γι᾿ αὐτὸ κάποιος ἔλεγε· «Κύριε, σῶσε με ἀπὸ τοὺς γιατροὺς τοῦ αἰῶνος τούτου».

Αὐτὰ εἶνε ἀποτελέσματα τῆς ἁμαρτίας. Τώρα δύο ἀσθένειες θερίζουν τὸν κόσμο, ὁ καρκίνος καὶ τὸ ἔητζ. Καὶ οἱ δυὸ προέρχονται ἀπὸ τὴν ἀκολασία. Εἶνε μιὰ τιμωρία τῶν σαρκολατρῶν καὶ ἰδίως τῶν ὁμοφυλοφίλων.

Ὁ Χριστὸς θεράπευσε πρῶτα τὶς ἁμαρτίες. Γι᾿ αὐτὸ κ᾿ ἐμεῖς, ὅταν ἀσθενοῦμε, νὰ καλοῦμε ἱερέα γιὰ νὰ κάνῃ εὐχέλαιο, ποὺ εἶνε ἕνα ἀπὸ τὰ ἑπτὰ μυστήρια τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας καὶ κάνει θαύματα. Ὅ,τι δὲν μποροῦν νὰ κάνουν οἱ γιατροί, τὸ κάνει ἡ πίστι στὸ Χριστό.

«Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου». Αὐτὴ ἡ γλυκύτατη φωνὴ τοῦ Χριστοῦ ἀκούγεται, ἀδελφοί μου, μέχρι σήμερα. Τώρα βέβαια ὁ Χριστὸς εἶνε ἀόρατος ἀνάμεσά μας· ἀλλὰ ὑπάρχει ἡ Ἐκκλησία του πού, ὅπως λέει ὁ ἱερὸς Αὐγουστῖνος, εἶνε «ὁ Χριστὸς ἐπεκτεινόμενος εἰς τοὺς αἰῶνας».

Ὁ ἄνθρωπος, ἐπειδὴ ἁμαρτάνει, δοκιμάζει θλίψεις καὶ τύψεις. Ἁμαρτάνεις; θὰ αἰσθανθῇς ὅ,τι αἰσθάνθηκε ὁ Κάιν καὶ ὁ Ἰούδας.

Ὅταν ἤμουν ἱεροκήρυκας στὴν Ἀθήνα, μὲ κάλεσε στὸ νοσοκομεῖο μιὰ γριὰ γυναίκα ποὺ πέθαινε, νὰ ἐξομολογηθῇ· Ἔχω κάρβουνο ἀναμμένο μέσα μου, ἔλεγε, καὶ καίγομαι· πρὸ ἑβδομήντα ἐτῶν ὁ σύζυγός μου μὲ πίεσε καὶ ἔκανα ἔκτρωσι· ἀπὸ τότε δὲν μπορῶ νὰ ἡσυχάσω… Καὶ ὁ Ντοστογιέφσκυ λέει· «Ὅποιος σκοτώνει παιδί, σκοτώνει τὸ Χριστό».

Πλῆθος ἁμαρτίες κάνουμε. Ἀλλ᾿ ὅπως λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος κ᾿ ἐπαναλαμβάνει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, «δὲν θὰ μᾶς δικάσῃ ὁ Θεὸς γιατὶ ἁμαρτάνουμε, ἀλλὰ γιατὶ δὲν μετανοοῦμε». Ἂν ἐξομολογηθοῦμε εἰλικρινά, τότε θ᾿ ἀκούσουμε κ᾿ ἐμεῖς στὰ βάθη τῆς ψυχῆς μας τὴν γλυκύτατη φωνὴ τοῦ Χριστοῦ «Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου». Καὶ μαζὶ μὲ τὸ Ντοστογιέφσκυ θ᾿ ἀναφωνήσουμε· «Ἐξωμολογήθηκα, καὶ παράδεισος φύτρωσε στὴν καρδιά μου». Ἂς δοκιμάσουμε κ᾿ ἐμεῖς, ἀγαπητοί μου, καὶ δὲν θὰ μετανοιώσουμε.

Αὐτά, ποὺ σᾶς λέω ἐδῶ, νὰ τὰ πῆτε καὶ σὲ ὅλους τοὺς δικούς σας, ὥστε νὰ δημιουργηθῇ ἕνα κλίμα μετανοίας καὶ ἐπιστροφῆς.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

https://tasthyras.wordpress.com/2026/03/11/κλίμα-μετανοίας-επίσκοπος-αυγουστίν/#more-130631

hristospanagia.gr 

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Ὁ Θεός μᾶς κάλεσε στόν οὐρανό , μά ἐμεῖς προτιμήσαμε τόν ἄδη!

Ο Θεός μας κάλεσε στον ουρανό , μα εμείς προτιμήσαμε τον άδη. Αποδειχθήκαμε ανάξιοι της τιμής που μας έκανε. Ύστερ’ από τις τόσες ευεργεσίες Του, φανήκαμε αχάριστοι αλλά και ασύνετοι. Αφήσαμε τον διάβολο να μας γυμνώσει από’ όλες τις θεϊκές δωρεές.

Κι έτσι, εμείς, που αξιωθήκαμε να είμαστε παιδιά και αδέλφια και κληρονόμοι του Θεού ,δεν ξεχωρίζουμε καθόλου από τους εχθρούς Του, που χλευάζουν τη μεγαλοσύνη Του και καταπατούν τον νόμο Του. «Αλίμονο, ψυχή μου!», αναφωνώ μαζί με τον προφήτη. «Χάθηκε η ευσέβεια από τη γη.
Ούτ’ ένας δεν υπάρχει που να κάνει το καλό» ( Μιχ. 7:1-2 ) .

Ξέρω ότι πολλοί θεωρούν τα λόγια μου υπερβολικά . Άλλοι ίσως και να γελούν. Τόσο ανόητοι είμαστε , που γελάμε για όσα θα έπρεπε να κλαίμε. «Γιατί η οργή του Θεού φανερώνεται από τον ουρανό, για να τιμωρήσει κάθε ασέβεια και αδικία των ανθρώπων» (Ρωμ. 1: 18).
«Ο Θεός , ο Θεός μας θα έρθει φανερά και θα λύσει πια τη σιωπή Του. Μπροστά Του θα πηγαίνει φωτιά δυνατή, ολόγυρά Του θα ξεσπάει καταιγίδα σφοδρή» ( Ψαλμ. 49: 3 ) . «Η φωτιά, που θα προπορεύεται, θα κατακαίει γύρω τους εχθρούς Του» ( Ψαλμ.96: 3 ) . «Να, έρχεται η μέρα του Κυρίου σαν αναμμένο καμίνι» (Μαλ. 4: 1) .
Κανένας δεν δίνει σημασία σε τούτες τις προρρήσεις των Γραφών. Τα φοβερά λόγια των προφητών περιφρονούνται σαν παραμύθια. Πώς, λοιπόν, θα σωθούμε; Πώς θ’ αποφύγουμε τη δίκαιη τιμωρία; «Χαθήκαμε, αφανιστήκαμε» (Αριθ. 17:27) , γίναμε περιγέλια των απίστων, των ειδωλολατρών και των δαιμόνων.
Ο διάβολος καμαρώνει και χαίρεται. Οι φύλακες άγγελοί μας είναι ντροπιασμένοι και σκυθρωποί.

Και οι κήρυκες της Εκκλησίας, που μάταια μας καλούν καθημερινά σε μετάνοια, απογοητευμένοι από την αδιαφορία μας ,καταφεύγουν ,σαν τους προφήτες του Ισραήλ ,στα άψυχα στοιχεία, που, μολονότι άλογα, υποτάσσονται πάντα στους νόμους και όρους του Κτίστη τους, χωρίς ποτέ να παραβαίνουν τη θεία τάξη: «Άκου, ουρανέ, και βάλε στ’ αυτιά σου, γη, γιατί μιλάει ο Κύριος: ” Γέννησα παιδιά και τα μεγάλωσα, αυτά όμως μ’ αρνήθηκαν” » (Ησ. 1:2 ).

Εμάς αφορούν αυτά τα λόγια. Εμείς αρνηθήκαμε τον Πλάστη και Ευεργέτη μας. Εμείς γίναμε πιο άλογοι κι από τα άλογα κτίσματα, καταπατώντας τους φυσικούς και θεόσδοτους νόμους. Καιρός είναι, λοιπόν, να μετανοήσουμε. Καιρός είναι να συνέλθουμε. Όσοι από μας είναι ακόμα υγιείς, ας βοηθήσουν τους αρρώστους.
Όσοι είναι όρθιοι, ας απλώσουν φιλάδελφα το χέρι τους στους πεσμένους. Όσοι βαδίζουν σταθερά στο δρόμο της σωτηρίας, ας προσελκύσουν κι εκείνους που τριγυρνούν στις γκρεμοτοπιές της απώλειας.

Ας μη νοιαζόμαστε μόνο για το συμφέρον μας, αλλά και για την ωφέλεια των αδελφών μας. Όλοι φροντίζουμε ν’ αυξήσουμε τα κέρδη μας, κανένας να βοηθήσει εκείνους που έχουν ανάγκη. Όλοι απλώνουμε τα χέρια για να πάρουμε, κανένας για να δώσει. Όλοι σκεφτόμαστε πώς θα παρατείνουμε την επίγεια ζωή μας, κανένας πώς θα σώσει την ψυχή του.

Όλοι φοβόμαστε την επίγεια δυστυχία, κανένας δεν τρέμει την αιώνια κόλαση. Άφατη είναι η οδύνη της ψυχής μου για την πώρωσή μας. «Ποιος μπορεί να κάνει το κεφάλι μου πηγάδι με νερό και τα μάτια μου πηγές δακρύων, για να κλαίω το λαό μου τούτο μέρα και νύχτα;» (Ιερ. 9:1) .

Ίσως μερικοί από σας να λένε με δυσφορία: “Όλο για δάκρυα και θρήνους μας μιλάει αυτός εδώ, όλα μαύρα κι άραχνα τα βλέπει”. Δεν θα το ήθελα , πιστέψτε με, δεν θα το ήθελα. Μόνο χαρά κι ευφροσύνη θα ποθούσα να νιώθω, μόνο επαίνους και εγκώμια ν’ αναφέρω. Μα δεν είναι καιρός για τέτοια .

Τι κι αν δεν κλαίω, αφού τα έργα μας είναι για κλάματα; Τι και αν δεν θρηνώ, αφού τα έργα μας είναι αξιοθρήνητα; Σας ενοχλεί η θρηνολογία μου; Αλλά γιατί δεν σας ενοχλούν οι αμαρτίες σας; Είναι αποκρουστικός ο οδυρμός μου; Αλλά μήπως δεν είναι, και περισσότερο μάλιστα , ο αντίθετος βίος σας; Μην πέσετε στην κόλαση, και δεν πενθώ.

Μην πεθάνετε ψυχικά, και δεν κλαίω. Βλέποντάς σας, όμως, να χάνεστε, πώς να μη λυπάμαι; Πατέρας σας είμαι, πατέρας πνευματικός και φιλόστοργος . Ακούστε τι λέει ο Παύλος: «Παιδιά μου, (που σας γέννησα πνευματικά), για την αναγέννησή σας πάλι περνώ τους πόνους της (πνευματικής) γέννας» ( Γαλ. 4: 19 ) . Ποια επίτοκη γυναίκα αφήνει τόσο πικρή φωνή, σαν αυτή του απόστολου;
Ω, αν μπορούσατε να καταλάβετε και τον δικό μου πόνο, αν μπορούσατε να δείτε τη φωτιά που καίει την καρδιά μου, θα διαπιστώνατε πως υποφέρω πολύ περισσότερο από τη νιόπαντρη, που χάνει τον άνδρα της, κι από τον πατέρα, που χάνει τον γιο του. Υποφέρω, γιατί η ζωή σας είναι γεμάτη ψεύδη και συκοφαντίες , διαμάχες και μίση, αδικίες και κλοπές , μοιχείες και ασέλγειες, κακουργίες και φόνους.

Υποφέρω, γιατί και όσοι από σας δεν διαπράττουν τέτοια αμαρτήματα, πέφτουν καθημερινά στην κατάκριση και στην καταλαλιά. Νομίζουν πως είναι χριστιανοί, αλλά δεν φροντίζουν να είναι ευάρεστοι στο Χριστό, δεν προσέχουν τον εαυτό τους, δεν αφοσιώνονται στην θεραπεία της ψυχής τους.

Με τους άλλους ασχολούνται, τους άλλους κρίνουν, τους άλλους καταδικάζουν σαν αμείλικτοι δικαστές. “Ο τάδε είναι ανάξιος για το αξίωμα της ιερωσύνης”, αποφαίνονται. “Ο δείνα είναι άσεμνος”. “Ετούτος είναι υποκριτής” . “Εκείνος είναι αλήτης”. “Ο άλλος είναι συμφεροντολόγος”.

Αντί, όμως να λυπόμαστε και να μετανοούμε για τις δικές μας αμαρτίες, κρίνουμε τους συνανθρώπους μας. Ακόμα κι αν δεν αμαρτάναμε, ακόμα κι αν είχαμε όλα τα χαρίσματα του κόσμου, ακόμα κι αν ήμασταν ανώτεροι απ’ όλους τους ανθρώπους, δεν θα έπρεπε να κρίνουμε κανέναν. «Αλήθεια», ρωτάει τον καθένα μας, ο Απόστολος Παύλος, «ποιος σ’ έκανε εσένα ανώτερο από τους άλλους; Ποιο χάρισμα έχεις , που να μην το έλαβες από το Θεό; Αφού, λοιπόν, το έλαβες, γιατί καυχιέσαι σαν να μην το είχες λάβει ως δώρο; « (Α΄ Κορ. 4:7) .

Πολύ περισσότερο τώρα, που καθημερινά αμαρτάνουμε με τον ένα ή το άλλο τρόπο, δεν έχουμε το δικαίωμα να ξεστομίζουμε κακό λόγο για οποιοδήποτε αδελφό μας. «Γι’ αυτό», ξαναλέει ο σοφός Παύλος «είσαι αδικαιολόγητος, άνθρωπέ μου, εσύ που κρίνεις τον άλλο. Κρίνοντας τον άλλο, καταδικάζεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Γιατί κι εσύ, ο κριτής, τα ίδια κάνεις.

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

http://elekklesia.blogspot.gr/2013/05/blog-post_9465.html

hristospanagia.gr

Αγίου Σωφρονίου Σαχάρωφ. “Μείνετε στην προσευχή, μείνετε στον αγώνα, να περάσετε τη μέρα σας χωρίς αμαρτία. Όλα τα υπόλοιπα θα δοθούν από τον Ίδιο τον Θεό”

33. Πώς να περάσουμε μια μέρα χωρίς αμαρτία, δηλαδή άγια; Νά το καθημερινό πρόβλημα μας.

Πώς να μεταμορφώσουμε το είναι μας, το φρόνημα, τα αισθήματα, τις ίδιες τις φυσικές αντιδράσεις μας, ώστε να μην αμαρτήσουμε ενάντια στον Ουράνιο Πατέρα μας, στον Χριστό, στο Άγιο Πνεύμα, στην ανθρώπινη υπόσταση, στον αδελφό μας και σε κάθε πράγμα σ’ αυτή τη ζωή;

34. «Καταξίωσον, Κύριε, εν τη ημέρα ταύτη αναμαρτήτους φυλαχθήναι ημάς». Πολλές φορές επανέλαβα αυτή την προσευχή της Εκκλησίας. Η επί γης αναμάρτητη ζωή μας ανοίγει τις πύλες του Ουρανού. Δεν είναι ο πλούτος των γνώσεων που σώζει τον άνθρωπο. Είναι η αναμάρτητη ζωή που μας προετοιμάζει για τη ζωή με τον Θεό στο μέλλοντα αιώνα. Η χάρη του Αγίου Πνεύματος μας διδάσκει τις αιώνιες αλήθειες κατά το μέτρο που ζούμε σύμφωνα με τις εντολές: «Αγαπήσεις τον Θεό σου, τον Δημιουργό σου, με όλο το είναι σου και αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Ναι, κρατείτε πάντοτε αυτές τις εντολές.

35. Μείνετε στην προσευχή, μείνετε στον αγώνα, να περάσετε τη μέρα σας χωρίς αμαρτία. Όλα τα υπόλοιπα θα δοθούν από τον Ίδιο τον Θεό...

ΠΗΓΗ

simeiakairwn.gr