Το αλκοόλ «σκοτώνει» την νεολαία μας.

Στήριγμα και καταφύγιο ο Χριστός. Η κοινωνία η σημερινή δεν μπορεί να θεωρηθεί ως η κοινωνία του μέτρου και της πνευματικής ζωής. Ο κοσμικός τρόπος ζωής, μακριά από τα χριστιανικά πρότυπα θεοποιεί τον ρόλο του σώματος και της «ελευθερίας» του ατόμου. Παραβλέπει την έννοια του προσώπου και διακατέχεται από την ιδέα της ατομικής εγωπάθειας και προβολής ότι έρχεται σε αντίθεση με την Ορθόδοξη ζωή.

        Τα μέσα ενημέρωσης και η γενικότερη αντίληψη προβάλλει την άποψη ότι τα παιδιά έχουν (μόνο) δικαιώματα και όχι υποχρεώσεις. Ζούνε σε κοινωνία που προβάλλει το χρήμα, την εφήμερη ομορφιά, το χρήμα και την άνετη ζωή χωρίς κόπο.

        Οι νέοι μας, τα ανήλικα παιδιά μας, δημιουργούν ελπίδες, και πλάθουν όνειρα και μηχανεύονται μέσα να ζήσουν την ζωή πρόωρα. Ως μέσα χρησιμοποιούν το σεξ, το κάπνισμα και το ποτό. Συνηθισμένο, δυστυχώς,  το φαινόμενο να πληροφορούμαστε για ανήλικα παιδιά μεθυσμένα να καταλήγουν τις μεταμεσονύκτιες ώρες στα νοσοκομεία από άλλα παιδιά, επίσης μεθυσμένα. Δυστυχώς κάποια από αυτά οδηγούνται και στον θάνατο. Πριν γνωρίσουν την ζωή, εγκαταλείπουν τον μάταιο τούτο κόσμο που δεν πρόσφερε ιδανικά και όνειρα στα τρυφερά βλαστάρια και τα οδήγησε στον Άδη. Δεν τα πρόσφεραν οι μεγάλοι σιγουριά και δεν έθεσαν όρια στην ασύδοτη ελευθερία και στον δικαιωματισμό. Δεν τους προσφέραμε αγάπη πραγματική και άδολη, οικογένεια αγαπημένη και σφυραλατημένη από την εν Χριστώ αγάπη, αλλά οικογένεια απλά συνοικούντων ατόμων - συντρόφων και όχι «συζύγων που εφαρμόζουν το «αλλήλων τα βάρη βαστάζετε» και δεν ξεχνούν ότι «ους ο Θεός συνέζευξε άνθρωπος μη χωριζέτω». Τα ανήλικα οδηγούνται στην απόγνωση, όσα δεν έχουν στήριγμα τον Χριστό.

        Τα ανήλικα παρασύρονται στο αλκοόλ και στην παραβατικότητα από την κοινωνική περιρρέουσα αντίληψη. Αλκοόλ θα βρούνε σχετικά εύκολα, παρά την απαγόρευση πώλησης σε ανήλικους. Θα βρεθεί ο καλός πωλητής, οι πλαστές ταυτότητες και ο καλοπροαίρετος ενήλικας να τα αγοράσει για τα ανήλικα, για να διασκεδάσουν τα καημένα τα παιδιά.

        Αδιαφορούν για τις τραγικές συνέπειες της χρήσης του αλκοόλ. Δεν αναφερόμαστε στα τραγικά συμβάντα αλλά και στις περιπτώσεις της κατανάλωσης ποσότητας που δεν οδηγεί στη μέθη. Ο τρυφερός σε ανάπτυξη νεανικός οργανισμός δεν μπορεί να το αντέξει με αποτέλεσμα να προκαλούνται βλάβες στον εγκέφαλο και στο σώμα γενικότερα. Δεν αναφερόμαστε στην έξη του αλκοολισμού και στην  εξάρτηση από αυτό. Αν αρχίσει το ανήλικο να πίνει ο επιτήδειος θα του προσφέρει και το τσιγάρο και στην ευφρόσυνη κατάσταση θα αναζητήσει ή και θα του προσφερθεί και η ηδονή του σεξ, δηλαδή ανοίγει ο δρόμος για πορνεία. Ανησυχητικά τα ευρήματα έρευνας ότι   ανήλικα 16 χρονών καταναλώνουν 6 ποτά την βραδιά. Εικόνα και από τα λανθασμένα οικογενειακά πρότυπα;;!!!. Δεν θέλουν να απέχουν από την ομάδα, δεν θέλουν να τους λένε τα συνομήλικα καθυστερημένα και να δείξουν ότι μεγαλώσανε!!.Η κατανάλωση αλκοόλ πριν την ηλικία των 18 ετών συνδέεται με μία σειρά από προβλήματα στην υγεία και την κοινωνική ζωή των ανήλικων ατόμων. Γι’ αυτό το λόγο η ιατρική κοινότητα συστήνει την πλήρη αποχή από το αλκοόλ για την σωματική και ψυχική υγεία των παιδιών και των εφήβων. Όπως σημειώνει η Ανδρονίκη Νάσκα, καθηγήτρια Υγιεινής και Επιδημιολογίας στο ΕΚΠΑ, «η κατανάλωση αλκοόλ επηρεάζει τον τρόπο που αναπτύσσεται ο εγκέφαλος, επηρεάζει τις γνωσιακές λειτουργίες, το πεδίο μνήμης του εγκεφάλου. Καθώς έχουμε έναν οργανισμό που είναι σε ανάπτυξη, διαταράσσεται η ορμονική ισορροπία». Το πρόβλημα είναι τεράστιο. Όλοι να τεθούμε σε συναγερμό: οικογένεια, σχολείο, πολιτεία με τους αρμόδιους φορείς και η κοινωνία, αν θέλουμε να υπάρχει μέλλον για τον τόπο. Μέλλον με ανθρώπους υγιείς και μη εξαρτημένους από τις διάφορες ουσίες. Άνθρωποι υγιείς ψυχικά και σωματικά. Μέλλον λαμπρό. Στήριγμα και καταφύγιο για όλα η Ορθόδοξη πίστη και ο Χριστός.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός 

Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός: "Ἔγιναν τώρα ὁρατά ὅσα ἦταν ἀόρατα…"

«Δὲν ἦταν κάτι τὸ καινούργιο γιὰ τὸν Κύριο τὸ λαμπρὸ φῶς τῆς Μεταμορφώσεως. Δὲν πῆρε κάτι ποὺ δὲν εἶχε οὔτε μεταβλήθηκε σὲ κάτι ποὺ δὲν ἦταν, ἀλλὰ φανέρωσε στοὺς Μαθητές Του αὐτὸ ποὺ πρα­γματικὰ ἦταν.

Τὸ σῶμα Του δὲν ἀπέκτησε ἀπ᾿ ἔξω τὴ δόξα καὶ τὴ λαμπρότητα, ἀλλὰ αὐτὴ πήγασε ἀπὸ μέσα Του, ἀπὸ τὴ θεότητά Του.

«Οὐκ ἔξωθεν ἡ δόξα τῷ σώματι προσεγένετο, ἀλλ᾽ ἔνδοθεν ἐκ τῆς ἀῤῥήτῳ λόγῳ ἡνωμένης αὐτῷ καθ᾽ ὑπόστασιν τοῦ Θεοῦ Λόγου ὑπερθέου θεότητος»

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ

(Εἰς τὴν Μεταμόρφωσιν τοῦ Κυρίου, PG 96, 548).

hristospanagia.gr 

Ευαγγελιστής Μάρκος, του Λόγου διάκονος, και υποφήτης σοφός

Μια ολιγάριθμος ομάδα Αγίων της Εκκλησίας μας φέρει το όνομα «Ευαγγελιστής», δηλαδή φορέας του καλού μηνύματος. Πρόκειται για το χαρμόσυνο μήνυμα της απελευθερώσεως του ανθρωπίνου γένους από τα δεσμά του αρχέκακου. Το μήνυμα του Σωτήρος Χριστού. Έγραψαν οι Άγιοι αυτοί το Ευαγγέλιο, το άλφα και το ωμέγα της πίστεώς μας. Οι ευαγγελιστές είναι τέσσερεις: Ιωάννης, Λουκάς, Μάρκος και Ματθαίος. 

Το σημερινό κείμενο θα αφιερωθεί στον Απόστολο και Ευαγγελιστή Μάρκο. Ο Μάρκος ήταν Κύπριος, γιός της Μαρίας (αδελφής του Αποστόλου Βαρνάβα). Το ιουδαϊκό όνομα ήταν Ιωάννης. Το ρωμαϊκό ήταν Μάρκος και με αυτό έγινε γνωστός.  Από μικρός ασχολήθηκε με τα της Εκκλησίας. Για ένα μεγάλο διάστημα υπήρξε συνεργάτης των  Αποστόλων  Παύλου, Πέτρου και Βαρνάβα. Συνόδευσε τους Αποστόλους Παύλο και Βαρνάβα στο πρώτο ιεραποστολικό ταξίδι ως βοηθός και συνεργός (Πράξ. 12,25. 13,5). Αποχωρεί από την ιεραποστολή στην Πέργη της Παμφυλίας και επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ (Πράξ. 13,13). Το γεγονός δυσαρεστεί τον Απόστολο Παύλο. Οι σχέσεις των αποκαθίστανται γρήγορα και ο Παύλος τον θεωρεί «συνεργόν». Κατά την πρώτη φυλάκιση του Παύλου ο Μάρκος βρίσκεται στη Ρώμη  (Κολ. 4,10. Φιλήμ. 24). Αργότερα θα γράψει ο Παύλος στον Τιμόθεο να φέρει τον Μάρκο στη Ρώμη γιατί ήταν χρήσιμος στην διακονία (Β' Τιμ. 4,11). Γεγονός που φανερώνει ότι ο Μάρκος ήταν στενός συνεργάτης του Παύλου. Με τον Απόστολο Πέτρο συνεργάστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Όταν ο Πέτρος στη Ρώμη γράφει την πρώτη του επιστολή, ο Μάρκος είναι μαζί του (Α' Πέτρ. 5,13). Αργότερα ο θείος Πέτρος θα τον αποκαλέσει "γιο του" (Α' Πέτρ. 5,13). Ο χαρακτηρισμός αυτός δεικνύει την στενή σχέση των δυο ανδρών - συνεργατών. Συνοδεύει τον Πέτρο στο ταξίδι του στη Ρώμη, εκεί γράφει το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο. Γράφει σχετικά ο ιστορικός Μελέτιος « ότι όταν ο Πέτρος εκήρρυτε το πρώτον εις την Ρώμη το σωτήριον κήρυγμα, δεν ικανοποιήθησαν οι Ρωμαίοι από της αγράφου μόνον διδασκαλίας του κηρύγματός του, αλλά παρεκάλεσαν τον Απόστολο τούτο Μάρκον ως μαθητή του Πέτρου, να αφήσει εις τούτους έγγραφον υπόμνημα της διδασκαλίας του Πέτρου και ούτως έγιναν αίτιοι της συγγραφής του κατά Μάρκον Ευαγγελίου, καθώς ιστορεί ο Ευσέβιος εν τη Εκκλησιαστική αυτού Ιστορία (βιβλ β΄, κεφ.ιε΄) , Παπίας ο Ιεραπολίτης κ.α. Ο Μάρκος έγραψε το δεύτερο , κατά χρονολογική σειρά, ευαγγέλιο περί το 65 μ.Χ και το οποίο είναι το πιο σύντομο από τα τέσσερα. Δεν ήταν μαθητής του Χριστού. Στο ευαγγέλιό  του συμπαρέλαβε πάρα πολλά από τα γεγονότα της ζωής του Χριστού. Λίγα αναφέρει ο ιερός ευαγγελιστής για τη διδασκαλία, τα θαύματά Του. Δεν αναφέρει τίποτα από την επί του όρους ομιλία του Κυρίου μας . Διηγείται περισσότερο τα έργα του Χριστού παρά τις διδαχές Του. Σκοπός του Ευαγγελιστού Μάρκου ήταν να αποδείξει την θεϊκή καταγωγή του Χριστού μέσα από την δύναμη των θαυμάτων. Οι αγιογράφοι δίπλα στον Ευαγγελιστή εικονίζουν ένα λιοντάρι, το σύμβολο της δύναμης. Σύμφωνα με την παράδοση ο Μάρκος κήρυξε στην Αίγυπτο, στη Λιβύη , στη Βαρβαρία και στη Πεντάπολη. Ήταν ο πρώτος επίσκοπος Αλεξάνδρειας. Υπάρχει η πίστη ότι: ο άνθρωπος που κρατούσε "κεράμιον ύδατος" (Μάρκ.14,13) και οδήγησε τους μαθητές στον οικοδεσπότη του υπερώου όπου έγινε ο Μυστικός Δείπνος  και ο νέος ο οποίος ακολούθησε τον Κύριο μετά τον Μυστικό Δείπνο τον κήπο της Γεσθημανή τυλιγμένος με ένα σεντόνι και έφυγε γυμνός, (Μαρ. ιδ', 51-52),ήταν ο Μάρκος. Παλαιότερες και νεότερες πηγές , μεταξύ αυτών ο ιστορικός Μελέτιος και η «Θρησκευτική και Ηθική εγκυκλοπαίδεια» ( τόμος 8ος, σελίδα 748 και εφεξής) , αναφέρουν ότι ο Μυστικός Δείπνος έγινε στο σπίτι της μητέρας του και ο έφηβος Μάρκος παρακολούθησε ορισμένα από τα συμβάντα του Πάθους του Χριστού. Φθάνοντας ο Ευαγγελιστής εις την Κυρήνη της Πενταπόλεως έκανε πολλά θαύματα. Μετέβη στη Αλεξάνδρεια, όπου εποίησε θαυμάσια πολλά και επέστρεψε πάλι στην Πεντάπολιν ενεργώντας παντού σημεία. Αφού υποστήριξε σθεναρά τις δημιουργηθείσες  Εκκλησίες του Χριστού, χειροτόνησε επισκόπους και διάφορους άλλους κληρικούς, επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια. Οι προσκυνητές των ειδώλων δεν μπορούσαν να βλέπουν καθημερινά το χριστιανικό πλήρωμα να αυξάνεται και τους οπαδούς τους να μειώνονται αποφάσισαν να θανατώσουν τον Ευαγγελιστή. Έδεσαν τον Απόστολο με σχοινιά και τον έσερναν πάνω σε μυτερές πέτρες. Το σώμα του  εσχίζετο και το αίμα του πότιζε το έδαφος. Έπειτα τον έβαλαν στη φυλακή, όπου εμφανίστηκε ο Χριστός και του απεκάλυψε την δόξα που επρόκειτο να λάβει στους ουρανούς. Μετά από μια ημέρα οι ειδωλολάτρες τον έδεσαν με σχοινιά και τον έσερναν στην αγορά. Οι σάρκες του σπαράσσονταν και έτρεχε αίμα πολύ. Με αυτό τον άγριο και απάνθρωπο τρόπο ο μακάριος Μάρκος άφησε τα μάταια του κόσμου τούτου και πέταξε στους Ουρανούς στην αγκαλιά του Δίκαιου κριτή Χριστού. Το άγιο λείψανο ενταφίασαν με ευλάβεια οι Χριστιανοί της Αλεξάνδρειας. Κατά τον 9ο αιώνα έμποροι Βενετοί μετέφεραν το άγιο λείψανο στη Βενετία, όπου έκτισαν ωραίο ναό και το τοποθέτησαν εντός του ναού.

Η μνήμη του τιμάται την 25η Απριλίου. Επειδή συνήθως η 25η Απριλίου είναι εντός της Μεγάλης Τεσσαρακοστής η μνήμη του μετατίθεται μετά το Πάσχα.

Λειτουργικά κείμενα

Απολυτίκιο
Τοῦ Πέτρου συνέκδημος, καὶ κοινωνὸς ἱερός, τοῦ Λόγου διάκονος, καὶ ὑποφήτης σοφός, ἐδείχθης Ἀπόστολε, ὅθεν τὸ τοῦ Σωτῆρος, Εὐαγγέλιον θεῖον, Μᾶρκε διαχαράττεις, ὡς οὐράνιος μύστης, διὸ Εὐαγγελιστὰ σέ, πόθω γεραίρομεν

Κοντάκιο
Ἐξ ὕψους λαβών, τὴν χάριν τὴν τοῦ Πνεύματος, ῥητόρων πλοκάς, διέλυσας Ἀπόστολε, καί τά ἔθνη ἅπαντα, σαγηνεύσας, Μᾶρκε ἀοίδιμε, τῷ Δεσπότῃ προσήγαγες, τό θεῖον κηρύξας Εὐαγγέλιον.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός 

Ὁ ἀββάς Μακάριος καί ἡ διόρθωση τοῦ ἀμελοῦς ἀδελφοῦ

Διηγούνταν για τον αββά Μακάριο ότι κάποτε, που πήγαινε στην εκκλησία για την ακολουθία, είδε έξω από το κελλί ενός αδελφού πλήθος δαίμονες. Άλλοι από αυτούς είχαν πάρει τη μορφή γυναικών που έλεγαν λόγια άπρεπα, άλλοι είχαν τη μορφή νεαρών και έλεγαν επίσης διάφορα αισχρά, άλλοι χόρευαν και άλλοι έπαιρναν άλλες μορφές. Ο γέροντας, όντας διορατικός, κατάλαβε την αιτία, στέναξε και είπε μέσα του: «Σίγουρα ο αδελφός αυτός ζει με αμέλεια, και γι’ αυτό τα πονηρά πνεύματα κυκλώνουν έτσι το κελλί του».

 Μετά το τέλος της ακολουθίας πήγε στο κελλί του αδελφού και του είπε: «Αδελφέ, περνώ κάποια δοκιμασία και πιστεύω ότι, αν εσύ προσευχηθείς για χάρη μου, ο Θεός θα με ανακουφίσει οπωσδήποτε». Ο αδελφός έβαλε μετάνοια στον γέροντα και είπε: «Πάτερ, δεν είμαι άξιος να προσευχηθώ για εσένα». Ο γέροντας όμως επέμενε και τον παρακαλούσε λέγοντας: «Δεν φεύγω, αν δεν μου δώσεις τον λόγο σου ότι θα κάνεις μία προσευχή για χάρη μου κάθε νύχτα». Ο αδελφός λοιπόν υπάκουσε στην προσταγή του γέροντα· ο γέροντας όμως το έκανε αυτό θέλοντας να δώσει αφορμή στον αδελφό να προσεύχεται τις νύχτες.

Πράγματι, ο αδελφός σηκώθηκε τη νύχτα και προσευχήθηκε για τον γέροντα. Ένιωσε τότε κατάνυξη και είπε στον εαυτό του: «Άθλια ψυχή, για έναν τέτοιο γέροντα προσευχήθηκες, και για εσένα δεν προσεύχεσαι;» Έκανε λοιπόν και για τον εαυτό του μια εκτενή προσευχή. Αυτό γινόταν κάθε νύχτα, και έτσι έκανε δύο προσευχές.

Την επόμενη Κυριακή ο γέροντας, πηγαίνοντας πάλι στην εκκλησία, είδε τους δαίμονες να στέκονται όπως και πριν έξω από το κελλί του αδελφού, να είναι όμως καταλυπημένοι και σκυθρωποί. Κατάλαβε ότι οι δαίμονες λυπήθηκαν, επειδή ο αδελφός προσευχόταν, και γεμάτος χαρά πήγε στον αδελφό και του είπε: «Δείξε αγάπη και πρόσθεσε άλλη μια προσευχή για χάρη μου». Εκείνος υπάκουσε· και αφού έκανε τις δυο προσευχές για τον γέροντα, ένιωσε πάλι κατάνυξη και είπε στον εαυτό του: «Ταλαίπωρη ψυχή, πρόσθεσε και για εσένα άλλη μια προσευχή». Έτσι λοιπόν πέρασε και εκείνη την εβδομάδα, κάνοντας κάθε νύχτα τέσσερις προσευχές.

Την Κυριακή περνώντας πάλι ο γέροντας είδε τους δαίμονες ακόμη πιο λυπημένους και τελείως αμίλητους και ευχαρίστησε τον Θεό. Επιστρέφοντας, πήγε πάλι στον αδελφό και τον παρακάλεσε να προσθέσει ακόμη μία προσευχή για χάρη του. Εκείνος το δέχτηκε και αυτό, πρόσθεσε και για τον εαυτό του άλλη μία και έκανε κάθε νύχτα έξι προσευχές.

Την επόμενη Κυριακή, καθώς ξαναπερνούσε ο γέροντας, είδε τους δαίμονες να στέκονται μακριά από το κελλί. Αυτοί, όταν τον είδαν να κατευθύνεται προς τον αδελφό, τον έβρισαν, αγανακτισμένοι για τη σωτηρία του. Ο γέροντας δόξασε τότε τον Θεό και πήγε στον αδελφό και τον συμβούλεψε να μην αμελεί, αλλά να προσεύχεται αδιάκοπα. Και καθώς ο αδελφός απέκτησε έτσι ζήλο για τις προσευχές, με τη χάρη του Θεού, οι δαίμονες έφυγαν τελείως από αυτόν.

Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Β’, Υπόθεση Ι’ (10), σελ. 101. Εκδόσεις Το Περιβόλι της Παναγίας, Θεσσαλονίκη 2003.

Πηγή

https://paraklisi.blogspot.com/2019/01/blog-post_554.html#more

hristospanagia.gr 

Τοῦ ἀββᾶ Μάρκου. «Ὁ μοναχός πρέπει νά εἶναι μακρόθυμος πρός ὅσους τοῦ φταῖνε καί νά μήν πηγαίνει στό δικαστήριο ὅσους τόν ἀδικοῦν» μέρος α΄

ΥΠΟΘΕΣΗ ΛΖ΄(37)

 Τοῦ ἀββᾶ Μάρκου

 … Ἀπαλλάσεται ἀπό ἁμαρτίες ἐκεῖνος πού ἀδικεῖται ἀπό ἀνθρώπους, καί βρίσκει βοήθεια ἀνάλογη μέ τή θλίψη.

Ὅποιος πιστεύει στόν Χριστό, ὅτι θά ἀνταποδώσει, ὑπομένει κάθε ἀδικία, ἀνάλογα μέ τήν πίστη του.

Αὐτός πού προσεύχεται θερμά γιά ἀνθρώπους πού τόν ἀδικοῦν, συντρίβει τούς δαίμονες· ὅποιος ὅμως ἀντιμάχεται τούς πρώτους, πληγώνεται ἀπό τούς δεύτερους.

  Εἶναι καλύτερο νά σοῦ κάνουν κακό ἄνθρωποι παρά δαίμονες· ὡστόσο ἐκεῖνος πού εἶναι εὐάρεστος στόν Θεό νικᾶ στίς δύο περιπτώσεις.

 Ὅποιος ὀργίζεται μέ τόν συνάνθρωπο ἐξαιτίας χρημάτων ἤ δόξας ἤ ἡδονῆς, δέν ἔχει καταλάβει ὅτι ὁ Θεός διοικεῖ μέ δικαιοσύνη τά ἀνθρώπινα πράγματα.

  Μή θέλεις νά ἀκοῦς δυστυχίες τῶν ἐχθρῶν σου, γιατί ὅσοι ἀκοῦνε μέ εὐχαρίστηση τέτοια πράγματα, τρυγοῦν τούς καρπούς τῆς πρόθεσής τους.

  Δέν μπορεῖ κανείς νά συγχωρήσει μέ τήν καρδιά του τά παραπτώματα κάποιου, ἄν δέν ἔχει ἀληθινή γνώση· γιατί αὐτή δείχνει στόν καθένα πώς στόν ἴδιο ὀφείλονται οἱ δοκιμασίες πού τοῦ ἔρχονται.

 Αὐτός πού ἀδικεῖται ἀπό κάποιον καί δέν φιλονικεῖ μαζί του οὔτε μέ τά λόγια οὔτε μέ τή σκέψη, ἔχει ἀληθινή γνώση καί φανερώνει ἀκλόνητη πίστη στόν Κύριο.

Οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἀσταθεῖς σάν τή ζυγαριά καί δέν κρίνουν δίκαια1.Ἐφόσον δηλαδή ὁ Θεός ἀποδίδει στόν καθένα τό δίκαιο, οὔτε αὐτός πού ἀδικεῖ κερδίζει, οὔτε ὁ ἀδικημένος χάνει. Καθώς λοιπόν ἔτσι εἶναι τά πράγματα, ὁ ἄνθρωπος στ᾿ἀλήθεια πορεύεται ἔξω ἀπό τήν πραγματικότητα καί ἑπομένως ἄδικα ταράζεται2.

 Ἡ καρδιά πού ἔχει εὐσπλαχνία εἶναι φανερό ὅτι θά βρεῖ εὐσπλαχνία· ὅμοια καί αὐτή πού ἔχει ἔλεος θά βρεῖ ἔλεος. Ἄν ὅμως ἔχει τά ἀντίθετα ἀπό αὐτά, ἑπόμενο εἶναι νά τῆς συμβοῦν τά ἀντίθετα.

  συνεχίζεται….

  Τέλος καί τῇ Τρισηλίῳ Θεότητι

κράτος, αἶνος καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.

«ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

 Εὐεργετινός τόμος β΄

Ἐκδόσεις:«ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ»

Εὐχαριστοῦμε θερμά τίς ἐκδόσεις  «ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ» γιά τήν ἄδεια δημοσίευσης ἀποσπασμάτων ἀπό τά βιβλία πού ἐκδίδουν.

Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης 

http://HristosPanagia3.blogspot.com

1Ψαλμ. 61 : 10.

2Ψαλμ. 38 : 7.

hristospanagia.gr 

Γιατί ἡ ἀγάπη πρός τό Θεό δέν ἀνέχεται διόλου τό μίσος κατά τοῦ ἀνθρώπου

”Εκείνος που βλέπει και ίχνος μόνο μίσους μέσα στην καρδιά του, προς οποιονδήποτε άνθρωπο για οποιοδήποτε φταίξιμό του, είναι εντελώς ξένος από την αγάπη προς τον Θεό. Γιατί η αγάπη προς το Θεό δεν ανέχεται διόλου το μίσος κατά του ανθρώπου”.

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής.

https://proskynitis.blogspot.com/2021/12/blog-post_11.html

hristospanagia.gr 

Αγίου Εφραίμ του Σύρου. Ἀλίμονο στούς ἀπροετοίμαστους!

Κάθε μέρα να περιμένεις τον θάνατό σου και να ετοιμάζεσαι για εκείνη την πορεία. Γιατί το φοβερό πρόσταγμα θα έρθει την ώρα που δεν το περιμένεις, και αλίμονο σε όποιον βρεθεί απροετοίμαστος. Αν μάλιστα είσαι νέος, πολλές φορές ο εχθρός σου ψιθυρίζει: «Νέος είσαι ακόμη· απόλαυσε τις ηδονές σου, και στα γεράματα μετανοείς. Γνωρίζεις βέβαια πολλούς που και εδώ απόλαυσαν τις ηδονές και έπειτα μετανόησαν και κέρδισαν τα ουράνια αγαθά. Τί θέλεις λοιπόν από αυτή την ηλικία να ταλαιπωρείς το σώμα σου; Δεν σκέφτεσαι μήπως αρρωστήσεις;»

Εσύ όμως να αντισταθείς στον εχθρό και να πεις: «Διώκτη και εχθρέ των ψυχών! Πάψε να μου ψιθυρίζεις τέτοια πράγματα. Αν ο θάνατος με βρει στα νιάτα μου και δεν προλάβω να γεράσω, τί θα απολογηθώ μπροστά στο δικαστικό βήμα του Χριστού;

Γιατί βλέπω πολλούς νέους να πεθαίνουν και γέρους να ζουν πολλά χρόνια, και είναι άγνωστη στους ανθρώπους η ώρα του θανάτου. Αν λοιπόν με βρει ο θάνατος, μπορώ να πω τότε στον Κριτή· “Ο θάνατος με πήρε νέο και γι αυτό γύρισέ με στη ζωή, για να μετανοήσω”; Όχι βέβαια. Άλλωστε βλέπω πως δοξάζει ο Κύριος όσους τον υπηρετούν από τα νιάτα μέχρι τα γεράματα. Ο ίδιος είπε στον προφήτη Ιερεμία· “Θυ­μήθηκα το έλεος της νιότης σου και την αγάπη της ωριμότητάς σου, καθώς ακολουθούσες πιστά τον άγιο Θεό του Ισραήλ”. Αντίθετα, βλέπω πως έλεγξε ο προφήτης Δανιήλ, αν και ήταν νέος, εκείνον που από τα νιάτα του ως τα γεράματα πορεύτηκε με τον λογισμό της πλάνης· του είπε· “Γερασμένε μέσα στην κακία, τώρα σε βρήκαν οι αμαρτίες που έκανες προηγουμένως”. Γι’ αυτό και το άγιο Πνεύμα μακαρίζει όσους από τα νιάτα τους σηκώνουν τον ζυγό του Χριστού και λέει· “Είναι καλό για τον άνθρωπο να σηκώσει τον ζυγό από τα νιάτα του”. Φύγε λοιπόν μακριά μου, εργάτη της ανομίας και κακέ σύμβουλε. Ο Κύριος ο Θεός να αχρηστέψει τα τεχνάσματά σου, και εμένα να με σώσει από τις παγίδες σου με τη δύναμη και τη χάρη του».

Να έχεις λοιπόν, αγαπητέ, πάντοτε στον νου σου την ημέρα του τέλους σου, όταν θα είσαι ξαπλωμένος στο στρώμα σου και θα ψυ­χορραγείς. Αλίμονο, τί μεγάλος φόβος και τρόμος σφίγγει την ψυχή εκείνη την ώρα, και μάλιστα αν έχει τη συνείδηση να την κατηγορεί! Αν έκανε κάτι καλό σε αυτή τη ζωή, αν δηλαδή υπέμεινε θλίψεις και προσβολές για χάρη του Κυρίου και αν έκανε όσα είναι αρεστά σε αυτόν, οδηγείται με πολλή χαρά από αγίους αγγέλους ψηλά στον ουρανό. Όπως ο εργάτης που μοχθεί στη δουλειά όλη τη μέρα, περι­μένει τη δύση του ήλιου για να πάρει μετά από τον κόπο τον μισθό του και να ξεκουραστεί, έτσι περιμένουν και οι ψυχές των δικαίων την ημέρα εκείνη.

Οι ψυχές, αντίθετα, των αμαρτωλών είναι γεμάτες φόβο και τρό­μο εκείνη την ώρα. Όπως ένας κατάδικος, που τον έπιασαν οι φύλακες και τον πηγαίνουν στο δικαστήριο, έχει αγωνία και τρέμει ολόκληρος καθώς σκέφτεται τα βασανιστήρια που θα του κάνουν, έτσι και οι ψυχές των αμαρτωλών τρέμουν φοβερά την ώρα εκείνη, καθώς συλ­λογίζονται το ατέλειωτο βασανιστήριο της αιώνιας φωτιάς και τις άλλες τιμωρίες που δεν θα έχουν τέλος και σταματημό. Και αν κά­ποιος πει στους αγγέλους που τον τραβούν με βία: «Αφήστε με λίγο να μετανοήσω», κανείς δεν τον ακούει· ή μάλλον του αποκρίνονται: «Όταν είχες καιρό, δεν μετανοούσες, και τώρα υπόσχεσαι να μετα­νοήσεις; Όταν το στάδιο ήταν σε όλους ανοιχτό, δεν αγωνίστηκες, και θέλεις να αγωνιστείς τώρα, που όλες οι πόρτες έκλεισαν και πέ­ρασε ο καιρός του αγώνα; Δεν άκουσες τον Κύριο που είπε· “Να είστε άγρυπνοι, γιατί δεν ξέρετε την ημέρα ούτε την ώρα”;»

Αυτά και τα παρόμοια γνωρίζοντας από πριν, αγαπητέ, να αγω­νίζεσαι, όσο ακόμη έχεις καιρό. Και να κρατάς τη λαμπάδα της ψυχής σου πάντοτε αναμμένη με την εργασία των αρετών, ώστε να βρεθείς έτοιμος, όταν έρθει ο Νυμφίος, και να μπεις μαζί του μέσα στον ουράνιο γαμήλιο θάλαμο μαζί με τις άλλες παρθένες ψυχές, οι οποίες με τη ζωή τους φάνηκαν αντάξιές του.

Αγίου Εφραίμ του Σύρου

(Ευεργετινός, τ. Α΄, εκδ. Το περιβόλι της Παναγίας, 2001, σ.61-63)

http://theomitoros.blogspot.gr/2016/03/blog-post_69.html

hristospanagia.gr

Ἅγιος Μάξιμος Ὁμολογητής. Πνευματικοί λόγοι ἁγίου Μαξίμου

Η ταπείνωση και η κακοπάθεια ελευθερώνουν τον άνθρωπο από κάθε αμαρτία, κόβοντας τα πάθη της ψυχής η πρώτη και του σώματος η δεύτερη. Αυτό έκανε και ο μακάριος Δαβίδ, όπως φαίνεται από όσα λέει στην προσευχή του προς τον Θεό: «Δες την ταπείνωσή μου και τον κόπο μου και συγχώρησε όλες τις αμαρτίες μου» (Ψαλμ. 24:18).

*

Όπως ακριβώς τις μέρες τις διαδέχονται οι νύχτες και τα καλοκαίρια οι χειμώνες, έτσι και την ηδονή τη διαδέχονται λύπες και οδύνες, είτε σε αυτή τη ζωή, είτε στη μέλλουσα.

*

Η λύπη είναι ενωμένη με τη μνησικακία. Όταν ο νους φέρνει μπροστά του το πρόσωπο του αδελφού με λύπη, είναι φανερό ότι έχει μνησικακία προς αυτόν. Ο δρόμος των μνησίκακων όμως οδηγεί στον θάνατο (Παροιμ. 12:28), γιατί κάθε μνησίκακος είναι παραβάτης του θεϊκού νόμου (Παροιμ. 21:24).

Αν εσύ νιώθεις μνησικακία για κάποιον, προσευχήσου γι’ αυτόν, και θα σταματήσεις την κίνηση του πάθους, καθώς με την προσευχή θα χωρίσεις το πάθος και τη λύπη από τη θύμηση του κακού που σου έκανε. Όταν μάλιστα αποκτήσεις αγάπη και φιλανθρωπία, θα εξαφανίσεις εντελώς το πάθος από την ψυχή σου.

Αν τώρα άλλος μνησικακεί εναντίον σου, γίνε συγχωρητικός και ταπεινός απέναντί του· να τον καλείς και να τρώτε μαζί, να συζητάτε και να συναναστρέφεστε, και έτσι θα τον απαλλάξεις από το πάθος.

*

Μην περιφρονήσεις τη συνείδησή σου που πάντοτε σου δίνει τις πιο καλές συμβουλές. Γιατί οι υποδείξεις της προς εσένα είναι θείες και αγγελικές, και σε ελευθερώνει από τους κρυφούς μολυσμούς της καρδιάς, και σου χαρίζει παρρησία προς τον Θεό την ώρα του θανάτου.

*

Τέσσερις είναι οι γενικοί τρόποι εγκατάλειψης από τον Θεό.

Πρώτη είναι η εγκατάλειψη κατ’ οικονομίαν, όπως συνέβη στην περίπτωση του Κυρίου (Ματθ. 27:46), ώστε με τη νομιζόμενη εγκατάλειψη να σωθούν οι άνθρωποι, οι οποίοι ήταν εγκαταλειμμένοι.

Έπειτα, αυτή που έχει σκοπό τη δοκιμασία, όπως συνέβη στον Ιώβ (Ιώβ 40:8) και τον Ιωσήφ (Γεν. 39:7-20), για να αναδειχτούν υποδείγματα, ο ένας της ανδρείας και ο άλλος της σωφροσύνης.

Κατόπιν, αυτή που γίνεται ως πατρική παιδαγωγία, όπως συνέβη στον απόστολο Παύλο (Β’ Κορ. 12:7), για να ταπεινοφρονεί και έτσι να φυλάξει την υπερβολικά μεγάλη χάρη που έλαβε.

Και τέλος, η εγκατάλειψη που οφείλεται σε αποστροφή του Θεού, όπως έγινε με τους Ιουδαίους, ώστε με την τιμωρία να λυγίσουν και να μετανοήσουν.

Όλοι όμως οι τρόποι αποβλέπουν στη σωτηρία και είναι γεμάτοι από τη θεϊκή αγαθότητα και φιλανθρωπία.

Ἅγιος Μάξιμος Ὁμολογητής

(Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Β’, σελ. 131, 177, 360· τόμος Γ’, σελ. 68· τόμος Δ’, σελ. 281. Εκδόσεις “Το Περιβόλι της Παναγίας”, Θεσσαλονίκη)

(Πηγή ψηφ. κειμένου: koinoniaorthodoxias.org)

hristospanagia.gr 

Ο γενναίος μαχητής Παπαφλέσσας προσφέρει τη ζωή του για την ελευθερία του υπόδουλου Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας στο Μανιάκι

Γρηγόριος Παπαφλέσσας, ο ρασοφόρος αγωνιστής και μάρτυρας της ελευθερίας της Ελλάδος. Σημαντικός πολεμιστής της παλιγγενεσίας του 1821. Πρόσφερε ολοκαύτωμα τον εαυτό του στον αγώνα για του Χριστού την πίστη την αγία και της Ελλάδος την ελευθερία. Ηρωικά πολέμησε στο Μανιάκι, έπεσε μαχόμενος και πέρασε στο πάνθεο των ηρώων. Το πραγματικό ή το κατά κόσμον όνομα του Παπαφλέσσα ήταν Γεώργιος Δικαίος του Δημητρίου, ένα από τα 28 παιδιά του πατέρα του. Το δε Φλέσσας πιθανολογείται ότι είναι παραφθορά του Εφέσιος ή Εφεσαίος. Έτσι ο παπάς Φλέσσας έγινε Παπαφλέσσας. Τόπος γεννήσεώς του καταγράφεται το χωριό Πολιανή Μεσσηνίας και έτος γεννήσεως το 1786 ή 1788. Φοίτησε στη περίφημη σχολή της Δημητσάνας αλλά δεν την τελείωσε. Το έτος 1816 προσέρχεται στον μοναχισμό και μονάζει στο μοναστήρι της Παναγιάς της Βελανιδιάς στην Καλαμάτα και λαμβάνει το όνομα Γρηγόριος. Πνεύμα ατίθασο έρχεται σε σύγκρουση με τον επίσκοπο Μονεμβασιάς και φεύγει από το μοναστήρι και καταφεύγει στο μοναστήρι της Ρεκίτσας. Εκεί έρχεται σε αντιπαράθεση με τούρκο της περιοχής για τα περιουσιακά στοιχεία της μονής και καταφεύγει στη Ζάκυνθο. Την εποχή αυτή στη Ζάκυνθο διαβιεί ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης με τον οποίο γνωρίζεται και γίνονται φίλοι. Στην Κωνσταντινούπολη, αργότερα, χειροτονείται αρχιμανδρίτης από τον πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε΄. Ο Αναγνωστόπουλος τον μυεί στη Φιλική Εταιρεία στις 18 Ιουνίου 1818 και υπογράφει τα έγγραφα της εταιρείας ως Αρμόδιος και ως διακριτικά χρησιμοποιεί τα αρχικά ΑΜ. Τον Μάιο του 1820 με τον Γεώργιο Λεβέντη στο Βουκουρέστι συντάσσουν το «Σχέδιον Γενικόν». Ο Παπαφλέσσας προτείνει στον Αλέξανδρο Υψηλάντη την έναρξη της επανάστασης στην Πελοπόννησο και την παρουσιάζει έτοιμη για αυτό τον σκοπό, χρησιμοποιώντας πλαστά έγγραφα. Η σύσκεψη του Ισμαηλίου αποφασίζει να σταλεί ο Παπαφλέσσας στην Πελοπόννησο ως εκπρόσωπος του Αρχηγού. Ο Παπαφλέσσας τέλη Νοεμβρίου του 1820 αναχωρεί από την Κωνσταντινούπολη για Πελοπόννησο. Στο ταξίδι αυτό προς την Μάνη περνά από τις Κυδωνιές, τα νησιά Ύδρα και Σπέτσες. Στα νησιά αυτά βρίσκει τον κόσμο χωρισμένο σε δυο στρατόπεδα όσο αφορά το πρόσωπό του. Βρίσκει θερμούς οπαδούς αλλά και πολέμιους. Οι προεστοί στην Πελοπόννησο τον δέχονται με καχυποψία. Συμμετέχει στη συνέλευση της Βοστίτσας και παρουσιάζει τις εντολές του Αλεξάνδρου Υψηλάντη για την έναρξη της επανάστασης από τον Μοριά. Οι επιφυλάξεις υπάρχουν και προτείνεται να αποσυρθεί στο μοναστήρι της Σιδερόπορτας. Τους απειλεί ότι θα ξεκινήσει τον αγώνα μόνος του. Κινείται σε περιοχές της Γορτυνίας και της υπόλοιπης Πελοποννήσου διακηρύσσοντας ότι η ημέρα του Ευαγγελισμού, η 25η Μαρτίου, έχει ορισθεί ως ημέρα έναρξης του αγώνα. Συναντά σημαντικούς καπεταναίους, μετέπειτα  γενναίους οπλαρχηγούς Κολοκοτρώνη, Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και άλλους. Στην Άλωση της Τριπολιτσάς, σύμφωνα με την παράδοση, όταν χρειάστηκε να υψώσουν σημαία, ο Παπαφλέσσας έσκισε το βαθύ γαλάζιο εσώρασό του (το επονομαζόμενο αντερί), σχημάτισε ένα τετράγωνο και διέταξε το πρωτοπαλίκαρό του και γνωστό αγωνιστή, Παναγιώτη Κεφάλα, να σχίσει δύο λουρίδες από την άσπρη φουστανέλα του, έτσι ώστε να σχηματίζουν σταυρό. Η σηµαία αυτή, η οποία και από πολλούς θεωρείται ότι αποτέλεσε τη βάση της πρώτης επίσημης σημαίας του ελληνικού κράτους, υψώθηκε με ξέφρενο πανηγυρισμό στο τουρκικό διοικητήριο της ελεύθερης πλέον πόλης. Συμμετέχει ενεργά στα πολεμικά δρώμενα με ηρωισμό και αυταπάρνηση. Σε πολλές μάχες είναι αισθητή η παρουσία του μαζί με τα παλικάρια του. Η Β΄ εθνοσυνέλευση στο Άστρος της Κυνουρίας τον εκλέγει υπουργό των εσωτερικών, θέση που διατηρεί μέχρι τον θάνατό του. Κατά τον εμφύλιο αρχικά τάχτηκε με το μέρος του Κολοκοτρώνη αλλά, αργότερα, πέρασε στο αντίπαλο στρατόπεδο. Το ηρωικό τέλος του Παπαφλέσσα.

        Ο Ιμπραήμ Πασάς σαρώνει την Πελοπόννησο και ο Παπαφλέσσας αποφασίζει να τον αντιμετωπίσει στο Μανιάκι. Ο στρατός του αποτελείται από 700 μαχητές. Ανταποκρινόμενοι σε έκκλησή του ενισχύουν το στράτευμα ο ανεψιός του Δημήτρης Φλέσσας με εκατόν πενήντα παλικάρια, ο Α. Κουμουνδούρος, ο Παν. Μπούρας, ο Αδαμάκης Αποστολόπουλος κι ο Ν. Κουλοχέρας με τους νταϊφάδες τους. Εκεί δυνάμωσαν το στράτευμά του ο Γιώργης Μπούτος απὸ το Μελιγαλά κι ο Καρακίτσος απὸ το Κατσαρό. Κίνησε για τη Φρουτζάλα. Σ᾿ αυτὴ συναντήθηκε με τους άοπλους αγωνιστὲς του Νιόκαστρου και με τον Μανιάτη Μούρτζινο. Μαθαίνει πως η κυβέρνηση αποφάσισε να αμνηστεύσει τους φυλακισμένους. Κάθεται λοιπόν, στις 14 του Μάη, και γράφει συστήνοντας να τους βγάλουν χωρὶς το παραμικρό χασομέρι, και ξέχωρα τον Κολοκοτρώνη, που έπρεπε να του δοθεί αμέσως η αρχιστρατηγία. Λησμόνησε για το καλό της πατρίδας ότι ο Κολοκοτρώνης ήταν πολιτικός του αντίπαλος. Προέχει το γενικό καλό, η λευτεριά της πατρίδος. Η ορθοδοξία. Ο στρατός του ανέρχεται, τώρα, σε 1500 άτομα. Παίρνει ευχάριστες ειδήσεις: από τον Δημήτρη Πλαπούτα από τον Αετό πως έρχεται να τον συντρέξει με 1600 νοματαίους, από τους καπεταναίους της Αρκαδίας, από το χωριό Μάλι, εφτά ώρες δρόμο από τη Δραΐνα, πως βρίσκονταν εκεί με 2000 αγωνιστές, από τον αδελφό του Νικήτα πως έφτασε στη Φρουτζάλα κι ερχόταν με 700 νοματαίους κι από τον Ηλία Κατσάκο από την Καλαμάτα πως είχε κάτω από τις προσταγές του 1000 πολεμιστές. Όλοι μαζὶ ίσαμε πέντε χιλιάδες. Αριθμός, πάλι, μικρός για να αντιμετωπίσει το πολυάριθμο στράτευμα του Ιμπραήμ. Τη στιγμή που ο Παπαφλέσσας ετοιμαζόταν να φύγει απὸ τη Δραΐνα φτάνουν σε βοήθειά του ο Ηλίας Κέρμας με 120 Κοντοβουνίσιους, ο Θανασούλας Καπετανάκης με 80, ὁ Π. Κεφάλας με 20, ὁ Πιέρος Βοϊδὴς κι ὁ Τσαλαφατίνος με 120 Μανιάτες, ὁ Στ. Καπετανάκης με 20, ὁ Λίβας, ὁ Μπιτσιάνης κι ὁ αδελφός του Γιώργης Δικαίος με 80. Έτσι όταν έφτασε στο Μανιάκι ὁ Παπαφλέσσας είχε μαζί του ίσαμε δύο χιλιάδες άντρες. Την 20η Μαΐου  το ασκέρι του Ιμπραήμ έκανε την εμφάνισή του. Πολλοί Έλληνες μόλις το είδαν φοβήθηκαν και έφυγαν. Διατάζει να μετρήσουν πόσοι μαχητές μείνανε και βρέθηκαν λιγότεροι από χίλιοι. Είναι 500 ή κατ άλλους 600. Καθὼς ήταν συναγμένοι τους βγάζει φλογερό λόγο θυμίζοντάς τους τις νίκες στο Βαλτέτσι, στο Λεβίδι, στη Γράνα, στα Βέρβενα και την καταστροφή της στρατιάς του Δράμαλη.
- Όπου νάναι φτάνουν, τους λέει, δεκαπέντε χιλιάδες πατριώτες σε βοήθειά μας, ὁ Πλαπούτας κι όλοι οι Ἀρκαδινοί, ὁ αδελφός μου Νικήτας, ὁ Κατσάκος κι άλλοι Μανιάτες. Σε μία ώρα θάναι εδώ. Θα τριγυρίσουν τ᾿ ασκέρι του Ἰμπραὴμ και θα το κτυπάνε απὸ τις πλάτες. Ἀδέρφια! ἡ πατρίδα καρτεράει απὸ μας να δοξαστεί ξανά απὸ τη νίκη μας! Όταν έπαψε να μιλάει ὁ Παπαφλέσσας, ὁ Μανιάτης Βοϊδὴς είπε τα αξιομνημόνευτα τούτα λόγια:- Πάμε στα ταμπούρια μας κι όποιος θα μείνει γιαμά, ας ακούει των γυναικών τα μοιρολόγια!...Ο Ιμπραήμ προχωρά, τα ασκέρια του αψηφούν τα βόλια των Ελλήνων μαχητών. Το μεσημέρι κάλεσαν οι σάλπιγγες του εχθρού τον αιγυπτιακό στρατό να πάψει την επίθεσή του και ν᾿ αποσυρθεί για να κολατσίσει. Του προτείνουν να φύγουν την ώρα που οι Αιγύπτιοι τρώνε... τους απαντά -Εγὼ σας είπα και πρώτα και τώρα σας το λέγω τη φευγάλα να μην τη βάζετε διόλου στο νου σας, γιατὶ εμείς χανόμαστε άδικα αν πέσουμε πάνω στη φωτιὰ του εχθρού. Όχι, δε θα παραδώσω τους Έλληνες μόνος μου στ᾿ αδιάκοπο ντουφέκι του τακτικού. Έπειτα εμείς καρτεράμε τη βοήθεια πού, καθώς γνωρίζετε, θα φτάσει ώρα την ώρα. Παγαίνετε τώρα στα πόστα σας!.. Στο ταμπούρι του Παπαφλέσσα ανακατώθηκαν Τούρκοι κι Έλληνες και γίνηκαν όλοι ένα. Όπως οι εχθροὶ φόραγαν κόκκινες στολές, «ὁ τόπος όλος εκοκκίνισεν απὸ αυτὲς κι απὸ τα αίματα». Ὁ σημαιοφόρος του Παπαφλέσσα, ὁ Δημήτρης απὸ τη Χίο, για να μην πέσει ἡ σημαία στα χέρια του εχθρού την σκίζει, τη χώνει στο στήθος του, σπάζει και το σταυρό του κονταριού και τον βάζει στο σελάχι του, και με το σπαθὶ στο χέρι σαν αστραπή χιμά πάνω στο τούρκικο ασκέρι και φεύγει. «Ἡ παλικαριά του είναι αμίμητος», γράφει ὁ Φωτάκος. Σιγά-σιγά σκόρπαγε ὁ καπνός της μάχης. Οι νικητὲς τότε βάλθηκαν να σκυλεύουν τους σκοτωμένους. Ύστερα άρχισαν να κόβουν τ᾿ αφτιά τους, να τα πάνε στον Ιμπραὴμ να πάρουνε μπαξίσι. Τότε τσακώθηκαν «μεταξὺ των ποιος απὸ αυτοὺς να έχει περισσότερα». Κατέβηκε τέλος κι ὁ Ιμπραήμ στο ταμπούρι του Παπαφλέσσα. Αφού έκανε ντουάδες στον Αλλάχ για τη νίκη, πρόσταξε το στρατό του να ρίξει τρεις νικητήριες μπαταριές. Μετὰ παράγγειλε να του φέρουν το κουφάρι του Παπαφλέσσα. Βρήκαν το ακέφαλο κορμί του. Δίπλα του κείτονταν νεκρὸς ο νεαρός Γάλλος κι ολόγυρα πλήθος τα κουφάρια των εχθρών. Λίγο πιο πέρα πέτυχαν και το κεφάλι του ήρωα. Το έφεραν στον Ιμπραήμ· τους είπε να χώσουν στη γη ένα ψηλὸ παλούκι και να στήσουν όρθιο τον σκοτωμένο δένοντάς τον πάνω σ᾿ αυτό. Ύστερα στερέωσαν στο κορμὶ και το κεφάλι, αφού πριν πλύνανε τα αίματα απὸ τα γένια του. Τότε «ὁ νεκρός εφαίνετο ως να ήτο ζωντανός». Ο Ιμπραήμ, αφού «ακίνητος κι άφωνος τον παρετήρησεν ολίγον», γυρνά και λέει στους αξιωματικούς του:

- Πραγματικά, στάθηκε ένας ικανός και γενναίος άνθρωπος. Και καλύτερο θα ήταν, κι ας παθαίναμε άλλη τόση ζημιά, να τον πιάναμε ζωντανό, γιατὶ πολὺ θα μας χρησίμευε.«Η Λεωνίδειος μάχη» είχε τελειώσει. Το Μανιάκι πήρε τη θέση του, στις σελίδες της Ιστορίας μας, δίπλα στις Θερμοπύλες και στην Αλαμάνα.Τώρα, ανατολικά από το χωριό Μανιάκι, στο ξωκλήσι «Αγία Ανάσταση», βρίσκονται τα κόκαλα εκείνων που πέσανε σε τούτη τη μάχη, θυμίζοντας, σ εμάς τους μεταγενέστερους, πως η λευτεριά μας, καθώς λέει στον εθνικό μας ύμνο ὁ Σολωμός, είναι απ τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα Ιερά.

Μυργιώτης  Παναγιώτης
Μαθηματικός

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος καί ἡ ἀντίθεσή του στήν ἀποφυγή τῆς τεκνογονίας

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος, ἀντίθετα μέ τίς σύγχρονες νεοορθόδοξες-νεονικολαϊτικές ψευδοδιδασκαλίες, διατύπωνε πάντα τίς ὀρθόδοξες πατερικές θέσεις γιά τήν κατά Χριστόν συζυγική ζωή. Αὐτή δέν πρέπει νά εἶναι ἡδονιστική, μέ κέντρο τήν ἱκανοποίηση τῆς σάρκας, ἀλλά ἀντίθετα νά διατηρεῖ τόν ἀσκητικό ὀρθόδοξο σκοπό καί χαρακτήρα της. Ὁ σκοπός τοῦ κατά Χριστόν γάμου εἶναι ὁ ἐξαγνισμός καί ἡ θέωση τῶν συζύγων διά τῆς ὑπακοῆς στούς Ἱερούς Κανόνες καί ἐν γένει στήν βιβλικοπατερική ὀρθόδοξη παράδοση, διδασκαλία καί ζωή. Στήν θέωση καλοῦνται νά ὁδηγήσουν καί τά τέκνα, πού ἐνδεχομένως θά τούς χαρίσει ὁ Θεός.

Ἡ αὐτονόμηση τῆς ἡδονῆς καί ἡ ἀποφυγή τῆς τεκνογονίας εἶναι κατά τούς Ἁγίους Πατέρες μέγιστο ἁμάρτημα. Ὁ Ὅσιος Πορφύριος ἦταν ἀντίθετος μέ τήν προφύλαξη (ἀποφυγή τῆς σύλληψης) μέ ὁποιοδήποτε μέσο, ἐφ’ ὅσον ὑπάρχουν συζυγικές σχέσεις. Ἀναφέρουμε σχετικά τό ἑξῆς περιστατικό: Ἀφηγεῖται ὁ Ἀρχιμανδρίτης π. Νικόδημος (Μπιλάλης): «Πῆρα τήν εὐχή τοῦ Γέροντα, τοῦ ἐξήγησα ὅτι εἴμαστε περαστικοί ἀπό ἐκεῖ, ὅτι μᾶς ἀρκοῦσε ἡ εὐχή του. Δέν ἤθελα νά τόν ἀπασχολήσω μέ κάποιο θέμα, γιατί τόσοι ἄνθρωποι περίμεναν νά τόν δοῦν κι ἐγώ εἶχα περάσει πρῶτος:

“Τήν εὐχή σας μόνο, Γέροντα, εὔχεστε γιά μᾶς”.

“Κάθισε, κάθισε”, μοῦ λέει τότε. Ἔπιασε τό χέρι μου καί τό κρατοῦσε:

“Πῶς πᾶς, καλά;”, μέ ρώτησε.

“Δόξα τῷ Θεῷ, μέ τήν εὐχή σας καλά, Γέροντα”. Κι ἀμέσως μετά ἄρχισε νά μοῦ λέει:

“Θά τούς λές νά μήν ἀποφεύγουν τά παιδιά. Μέγα, θανάσιμο ἁμάρτημα τό ν’ ἀποφεύγουν νά κάνουν παιδιά. Πολύ καλά κάνεις, πού ἀσχολεῖσαι μέ τό ἔργο αὐτό. Νά συνεχίσεις καί νά τούς λές ὅτι δέν ἐπιτρέπεται ἡ ἀποφυγή τῆς τεκνογονίας. Μέγα ἁμάρτημα ἡ ἀποφυγή τῆς τεκνογονίας”»[1].

Παραθέτουμε ἕνα ἀκόμη σχετικό περιστατικό. Διηγεῖται ἐπισκέπτης τοῦ Ὁσίου: «…Ζήτησα τήν γνώμη τοῦ Γέροντος ὡς πρός τό ποιά ἐπιχειρήματα θά πρέπει ν’ ἀναπτύσσουμε, ὅταν μιλοῦμε κατά τῆς ἀποφυγῆς τῆς τεκνογονίας καί πῶς ἐκεῖνος, ὡς Πνευματικός, ἀντιμετώπιζε τό θέμα αὐτό.

Δέ θ’ ἀναφερθῶ τώρα λεπτομερειακά στήν ὅλη συζήτηση. Ἀναφέρω μόνο ὅτι ὁ Γέρων Πορφύριος ἐπικύρωσε τήν … γραμμή, τήν ὁποία ἀκολουθῶ κι ἐγώ στό θέμα αὐτό ὅτι, δηλαδή, δέν ἐπιτρέπεται ἡ ἀποφυγή τῆς τεκνογονίας, ἐνῶ ὑπάρχουν συζυγικές σχέσεις. Ἡ χρήση ἄρα ἀντισυλληπτικῶν μεθόδων δέν εἶναι ἐπιτρεπτή…»[2].

Ἀπόσπασμα ἀπό τό Βιβλίο:Ἐν Χριστῷ ἀγάπη ἤ Μεταπατερική θεολογία (Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου) – Νέο βιβλίο

[1]               Γέροντος Πορφυρίου Ἱερομονάχου, Ἀνθολόγιο συμβουλῶν, Ἐκδόσεις Ἡ Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος, Μήλεσι Ἀττικῆς, Α΄ ἔκδοση 2002, σελ. 408.

[2]           Ὅ.π., σελ. 410.

hristospanagia.gr 

Ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος. Νά μιμούμαστε τούς ἐνάρετους

Να αγαπάς τον καλό σύντροφο και να αποφεύγεις τον κακό, επειδή ούτε ο μάγος, ούτε ο ληστής, ούτε ο τυμβωρύχος γεννήθηκαν τέτοιοι, αλλά τα έμαθαν αυτά από ανθρώπους, των οποίων ο νους είχε διαφθαρεί από τον σατανά. Γιατί ο Θεός όλα τα έκανε πολύ καλά (Γεν. 1:31). Να μη σε ευχαριστούν τα λουτρά και τα συμπόσια και τα κοινά δείπνα και η καλοπέραση, για να μην πέσεις σε ολέθριους κινδύνους. Να θυμάσαι διαρκώς την οδύνη των αμαρτωλών και να φοβάσαι μήπως σύντομα βρεθείς και εσύ μαζί τους. Δεν μπήκες ποτέ σε σπίτι όπου κλαίνε νεκρό, και βλέποντας τον σπαραγμό και τα κλάματα δεν βιάστηκες να πεταχτείς έξω από εκεί; Από τα πρόσκαιρα λοιπόν πρέπει να συμπεραίνεις για τα αιώνια· γιατί λέει η Γραφή: «Δώσε αφορμή στον σοφό, και θα γίνει σοφότερος» (Παροιμ. 9:9). Με αθωότητα να δέχεσαι τις εντολές του Θεού και με πανουργία να αποκρούεις τα τεχνάσματα του διαβόλου και να κόβεις τις βλαβερές συναναστροφές, για να μείνεις μέσα σου ήρεμος.

Αντίθετα, να ακούσεις τον Κύριο που λέει: «Πολλοί είναι καλεσμένοι, λίγοι όμως εκλεκτοί» (Ματθ. 22:14), και: «Τι λίγοι αυτοί που σώζονται!» (Λουκ. 13:23). Γίνε λοιπόν και εσύ ένας από τους εκλεκτούς και τους λίγους και όχι από τους πολλούς και άξιους για την απώλεια. Γιατί όσοι κάνουν το κακό, είτε ζουν σε κοινόβιο είτε σε οποιονδήποτε τόπο, είναι παιδιά του πονηρού και παρομοιάζονται με τα ζιζάνια που είναι ανάμεσα στα στάχια (Ματθ. 13:38). Εσύ λοιπόν να γίνεις σιτάρι, για να συναχθείς στις αποθήκες του Κυρίου και να μην καείς ως ζιζάνιο με φωτιά που δεν σβήνει.

Συλλογίσου ότι ο δίκαιος Λωτ κατοικούσε στα Σόδομα, αλλά δεν παρασύρθηκε από τη φιληδονία και την ασέλγειά τους· γι’ αυτό και σώθηκε, όπως λέει η Γραφή: «Κατοικώντας ανάμεσά τους ο δίκαιος, καθημερινά υπέφερε ψυχικά βλέποντας και ακούγοντας τα παράνομα έργα τους». Και συμπληρώνει: «Ξέρει ο Κύριος να σώζει τους ευσεβείς από τους πειρασμούς και να φυλάγει την τιμωρία για τους άδικους την ημέρα της κρίσεως» (Β’ Πέτρ. 2:8-9) κτλ. Ο Λωτ λοιπόν, ενώ κατοικούσε με τέτοιους, δεν χάθηκε μαζί τους. Ο Γιεζί όμως υπηρετούσε τον προφήτη Ελισσαίο και αμάρτησε (Δ’ Βασ. 5:20-27). Όμοια και ο Σαμουήλ έμενε μαζί με τον Ηλεί και συναναστρεφόταν με τους γιους του· και ενώ εκείνοι χάθηκαν, αυτός σώθηκε (Α’ Βασ. κεφ. 3-4), γιατί αγαπούσε αληθινά τον Κύριο και δεν ζήλευε τον τρόπο ζωής των ανόμων. Ο Ιούδας πάλι ακολουθούσε μαζί με τους μαθητές τον Κύριο, και όμως τον παρέδωσε στα χέρια των ανόμων.

Επομένως ο καθένας μας πρέπει να προσέχει διαρκώς τον εαυτό του. Και αν ζούμε μαζί με ενάρετους, βλέποντας αυτούς, ας ζήσουμε και εμείς ενάρετα, έχοντας κοντά μας τα υποδείγματα της αρετής. Αν πάλι ζούμε μαζί με αμαρτωλούς, ας φροντίσουμε όχι μόνο να μη ζηλέψουμε τα έργα τους, αλλά μάλλον να τους δώσουμε και αφορμές σωτηρίας με την καλή μας διαγωγή. Αν όμως κάποιος πει: «Είμαι αδύνατος και αμελής, και από τους απρόσεκτους ανθρώπους εύκολα παρασύρομαι στα κακά», αυτός ας προσέχει τις άγιες Γραφές και ας ζηλεύει τον τρόπο ζωής των αγίων πατέρων, και έτσι θα έχει προκοπή φανερή στον Θεό και τους ανθρώπους. Ας πηγαίνει μάλιστα και σε ανθρώπους που φοβούνται τον Κύριο, οι οποίοι θεραπεύουν τις ψυχές, και ό,τι του λένε, να το δέχεται με λαχτάρα και να το κάνει πράξη, και σύντομα θα έχει καρπό. Γιατί λέει η Γραφή: «Ρώτησε τον πατέρα σου, και θα σου εξηγήσει· τους γεροντότερους, και θα σου πουν» (Δευτ. 32:7).

Ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος

(Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Α’, Υπόθεση ΚΕ’ (25), σελ. 232. Εκδόσεις “Το Περιβόλι της Παναγίας”, Θεσσαλονίκη 2001)

(Πηγή ψηφ. κειμένου: koinoniaorthodoxias.org)

https://alopsis.gr/%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%B9%CE%BC%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B5%CE%BD%CE%AC%CF%81%CE%B5%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CF%86/

hristospanagia.gr 

Γερόντισσα Γαλακτία: “Θεέ μου φύλαξέ μας από την αλαζονεία και την εγωιστική εκτίμηση του εαυτού μας… ΜΕΤΑΝΟΙΑ, ΜΕΤΑΝΟΙΑ, ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΜΕΓΑΛΗ”

Ευχαριστώ το Θεό που μου δείχνει κάθε μέρα το έλεος του!

< Τι ανταποδώσομεν τω Κυρίω περί πάντων ων ανταπέδωκεν ημίν !>.

Μου αρκεί Κύριε το έλεος σου.

Νοιώθω την απέραντη αμαρτωλότητά μου και αναγνωρίζω ενώπιον Σου ότι είμαι η τελευταία της ανθρωπότητας .

Όλοι οι άλλοι, από περάτων έως περάτων, είναι θύματα των αμαρτιών μου.

Θέλω να μου το λένε και να μου υπενθυμίζουν τις αμαρτίες μου, για να κλαίω, να μετανοώ και έστω και έτσι, να σε ελκύσω κοντά μου…

Δε θέλω τίποτα άλλο σε αυτό το μάταιο κόσμο.

Μόνο αυτό.

Αυτό μου αρκεί για να το έχω εφόδιο όταν θα μεταβώ στην Όντως Ζωή!

Στην Αληθινή Ζωή!

Σ’ εσένα Κύριε!

Δε θέλω δόξες, επευφημίες και τιμές.

Πάντα αυτά απωθεί με αηδία η ψυχή μου.

Δε θέλω οράματα και αποκαλύψεις που μπορεί να μου σερβίρουν μασκαρεμένο το Σατανά.

Άκουσα μια μέρα ένα και έλεγε ότι συνομιλεί με τον Άναρχο Πατέρα και τα’ χασα! Δεν ήξερε τι έλεγε ο καημένος.

Θεέ μου φύλαξέ μας από την αλαζονεία και την εγωιστική εκτίμηση του εαυτού μας… ΜΕΤΑΝΟΙΑ, ΜΕΤΑΝΟΙΑ, ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΜΕΓΑΛΗ. Χριστέ μου, δεν εζήλεψα ποτέ μου σε καμία, μόνο στη πόρνη που ‘ σωσες από την Αμαρτία ….

Γεροντισσα Γαλακτια (Από τα ιδιόχειρα σημειώματά της)

ΠΗΓΗ

simeiakairwn.gr 

Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος.

Μια πολυάριθμος ομάδα των Αγίων της Εκκλησίας αποτελείται από στρατιωτικούς. Με γενναίο φρόνημα και γενναιότητα αντιμετώπισαν τους πειρασμούς και πολλοί από αυτούς δεν υπέκυψαν στις παντοειδείς πιέσεις ειδωλολατρών αυτοκρατόρων και οδηγήθηκαν σε μαρτυρικό θάνατο με αποκεφαλισμό. Εξέχον μέλος της πολυάριθμης αυτής ομάδας ο Τροπαιοφόρος Άγιος Γεώργιος. Λαοφιλής και αγαπητός μεταξύ των μελών του χριστεπώνυμου πληρώματος της Εκκλησίας. Πάρα πολλοί χριστιανοί φέρουν το όνομά του και οι Εκκλησίες οι αφιερωμένες στην αγία του μνήμη είναι διάσπαρτες σε ολόκληρη την Ελλάδα. Μεγαλομάρτυρα τον ονόμασε η Εκκλησία, δικαίως, όπως θα δούμε στη συνέχεια. Ο Γεώργιος γεννήθηκε το 275 μ .Χ από Χριστιανούς γονείς. Ο πατέρας του μαρτύρησε για τον Χριστό, όταν ήταν ο Γεώργιος δέκα ετών. Η μητέρα και ο ίδιος πήγαν στην πατρίδα της την Παλαιστίνη. Σε ηλικία δεκαοκτώ χρονών ο Γεώργιος κατατάσσεται στον Ρωμαϊκό στρατό. Παρά το νεαρό της ηλικίας του ήταν άριστος στα καθήκοντά του και απολάμβανε τον θαυμασμό όλων‧ και του αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Στο διάστημα από την βασιλεία του Δεκίου μέχρι τη βασιλεία του Διοκλητιανού ο αριθμός των χριστιανών μεγάλωνε συνεχώς. Οι χριστιανοί άρχισαν να λαμβάνουν δημόσια αξιώματα, και άρχισαν να κτίζουν ναούς και να οργανώνουν την φιλανθρωπία. Ο Διοκλητιανός, αφού εξασφάλισε την ασφάλεια των συνόρων,   θέλησε να ασχοληθεί με το εσωτερικό της αυτοκρατορίας . Όρισε στρατηγούς που τους ονόμασε αυτοκράτορες και καίσαρες και στράφηκε εναντίον των χριστιανών για να επαναφέρει την ειδωλολατρία. Το 303 μ.Χ. συγκαλεί τους καίσαρες σε συγκέντρωση και μεταξύ αυτών βρίσκεται και ο Γεώργιος. Ο Διοκλητιανός ζήτησε από όλους να αναλάβουν δράση εναντίον των Χριστιανών. Οι παριστάμενοι υποσχέθηκαν να δράσουν για την εξάλειψη του Χριστιανισμού. Τότε σηκώνεται ο 28χρονος Γεώργιος και λέγει με γενναιότητα και παρρησία: «Γιατί, βασιλιά και άρχοντες, θέλετε να χυθεί αίμα δίκαιο και άγιο και να εξαναγκάσετε τους Χριστιανούς να προσκυνούν και να λατρεύουν τα είδωλα»; Κήρυξε την Χριστιανική Αλήθεια και την Θεότητα του Χριστού. Οι άλλοι καίσαρες προσπάθησαν , θορυβημένοι, να μεταπείσουν τον Γεώργιο και να καθησυχάσουν τον Διοκλητιανό, μάταια όμως. Οργισμένος ο αυτοκράτορας διατάζει να φυλακίσουν τον Γεώργιο, να δέσουν τα πόδια του σε ξύλο και όπως είναι ξαπλωμένος να βάλλουν στο στήθος του μεγάλη και βαριά πέτρα. Όταν το άλλο πρωϊνό οδηγείται ο μάρτυρας ενώπιον του αυτοκράτορα απορρίπτει τις κολακείες και τις δελεαστικές υποσχέσεις του, και ομολογεί την πίστη του στον Χριστό. Ο αυτοκράτορας διατάζει να τον οδηγήσουν σε τροχό με μαχαίρια, τα οποία σχίζουν σε μικρά κομμάτια το ανθρώπινο σώμα. Ο Άγιος ευχαριστεί τον Χριστό για την δοκιμασία και με ευχαρίστηση προχώρησε προς το φοβερό μαρτύριο. Μόλις ο τροχός άρχισε να σχίζει το σώμα του μάρτυρα ακούστηκε φωνή από τον ουρανό που έλεγε : «Μη φοβάσαι, Γεώργιε, γιατί εγώ είμαι μαζί σου» και αμέσως ένας άγγελος ελευθέρωσε τον Άγιο, λύνοντας τον από τον τροχό, και θεράπευσε όλο το καταπληγωμένο σώμα του. Ο Διοκλητιανός θέλησε να προσφέρει θυσία στα είδωλα. Κατά τη διάρκεια της τελετής εμφανίζεται ο Άγιος με αγγελική ομορφιά. Οι παρευρισκόμενοι ταράχτηκαν και έλεγαν ότι είναι ο σωσίας του μάρτυρα ή φάντασμα. Αμέσως εμφανίζονται χίλιοι στρατιώτες με τους αξιωματικούς Πρωτολέοντα και ο Ανατόλιο, που ομολογούν πίστη στον Χριστό. Αποκεφαλίζονται και ο Γεώργιος οδηγείται σε λάκκο με ζεματιστό ασβέστη. Μετά από τρείς ημέρες βρήκανε τον μεγαλομάρτυρα όρθιο μέσα στον ασβέστη να προσεύχεται. Ο κόσμος εντυπωσιάζεται και αναφωνεί : «Ο Θεός του Γεωργίου είναι μεγάλος». Ο αυτοκράτορας ζητά να μάθει που έμαθε ο Γεώργιος τα μαγικά και πως τα χρησιμοποιεί ! Τόσο σκληρός και τυφλός ήταν που δεν έβλεπε τα θαύματα. Ο Γεώργιος του εξηγεί ότι αυτά γίνεται από τη δύναμη της θείας χάριτος. Στη συνέχεια φόρεσαν στον Άγιο πυρακτωμένα παπούτσια με καρφιά και τον ανάγκασαν να περπατά. Ο Άγιος το κάνει προσευχόμενος με χαρά και δεν παθαίνει τίποτα. Τα βασανιστήρια συνεχίστηκαν και το σώμα του γέμισε πληγές.  Όμως, ο Άγιος λάμπει ως άγγελος και τα σημάδια των σκληρών βασανιστηρίων έχουν εξαφανιστεί. Πραγματοποιείται σύσκεψη και αποφασίζεται να δώσουν στον Άγιο να πιεί ισχυρό δηλητήριο. και ο μάγος Αθανάσιος να λύσει τα μάγια!. Ο μάγος Αθανάσιος είχε παρασκευάσει δυο δηλητήρια. Ο Άγιος, αφού προσευχήθηκε, λέγοντας: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός ημών, ο ειπών καν θανάσιμον τι πίωτιν, ου μη αυτούς βλάψει, θαυμάστωσον νυν τα ελέη σου». ήπιε και δεν έπαθε απολύτως τίποτα! Του δίνουν να πιεί και το δεύτερο. Παραμένει αβλαβής. Ο αυτοκράτορας ισχυρίζεται ότι ο Άγιος έχει δικά του μαγικά. Ο Αθανάσιος, που γνωρίζει την δραστικότητα των δηλητηρίων, γονατίζει μπροστά στον Άγιο και ομολογεί την πίστη του στον Αληθινό Θεό. Φθάνει και η σύζυγός του  Διοκλητιανού Αλεξάνδρα που ομολογεί την πίστη της στον Χριστό. Ο Αθανάσιος αποκεφαλίζεται αμέσως, η Αλεξάνδρα την νύκτα στη φυλακή παραδίδει την αγία ψυχή της. Την νύκτα ο Άγιος βλέπει τον Χριστό και του προαναγγέλλει το μαρτυρικό τέλος του. Το πρωί οδηγείται στον Διοκλητιανό, ο οποίος τον διατάσσει να μεταβεί σε ειδωλολατρικό ναό για να προσκυνήσει!. Κάνοντας το σημείο του σταυρού ο Άγιος τα είδωλα γκρεμίζονται. Τότε ο Διοκλητιανός διατάσσει τον αποκεφαλισμό του και τελειώνει η επίγεια ζωή του Αγίου Γεωργίου. Η μνήμη του τιμάται την 23η Απριλίου, αν συμπέσει με την Μ. Τεσσαρακοστή, την Μ. Εβδομάδα ή το Πάσχα, η μνήμη του Αγίου Γεωργίου μετατίθεται για τη Δευτέρα της Διακαινησίμου.

Απολυτίκιο
Ὡς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής, καὶ τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής, ἀσθενούντων ἰατρός, βασιλέων ὑπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός

Ἅγιος Μάρκος ὁ Ἀσκητής. Βάλε ἀσφάλεια στά λόγια σου…

Βάλε ἀσφάλεια στά λόγια σου γιά νά μήν καυχηθεῖς καί φύλαγε τό νοῦ σου νά μή νομίσεις ὅτι εἶσαι κάτι, γιά νά μήν παραχωρήσει ὁ Θεός καί πράξεις τά ἀντίθετα. 

Γιατί τό ἀγαθό δέν κατορθώνεται ἀπό μόνον τόν ἄνθρωπο, ἀλλά μέ τήν βοήθεια τοῦ Παντεπόπτη Θεοῦ.

Ἅγιος Μάρκος ὁ Ἀσκητής

Ἀπό τό βιβλίο: «ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ τῶν ἱερῶν Νηπτικῶν»

Ἐκδόσεις «Τό Περιβόλι Τῆς Παναγίας»

Τά 226 κεφάλαια: τομ. α΄

hristospanagia.gr 

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης. Τά γεράματα ταπεινώνουν τόν ἄνθρωπο

Τα γεράματα ταπεινώνουν τον άνθρωπο

Πόσο ταπεινώνεται ο άνθρωπος στα γεράματα! Οι γέροι σιγά –σιγά χάνουν τις δυνάμεις τους και μοιάζουν σαν το γερασμένο γεράκι. Όταν γεράσει το γεράκι ,πέφτουν τα φτερά του και οι φτερούγες του μετά είναι σαν σπασμένες τσατσάρες. Θυμάμαι, στην Μονή Φιλοθέου ήταν ένας Προϊστάμενος που είχε πάει το 1914 εθελοντής από την Σμύρνη στην Αλβανία για να εκδικηθή τους Τούρκους, που είχαν σφάξει τον πατέρα του. Μια φορά έπιασε ένα Τούρκο και πήγε να τον σφάξη. Εκείνος του είπε: « Η δική μας θρησκεία είναι άχαρη. Μας λέει και να σφάζουμε και να σκοτώνουμε. Η δική σας όμως δεν είναι τέτοια. Ο Χριστός σας λέει να μην σκοτώνετε » . Μόλις το άκουσε αυτό τόσο συγκινήθηκε που πέταξε το ντουφέκι και σηκώθηκε και πήγε στο Άγιον Όρος ,για να γίνη καλόγερος. Έγινε καλόγερος, έγινε και Προϊστάμενος ,αλλά το αντάρτικο δεν του έφυγε. Είχε όλα τα διακονήματα και όλα τα κλειδιά από τις αποθήκες τα είχε περασμένα στη ζώνη του. Κανείς δεν τολμούσε να του μιλήση. Αν ξεχνούσε κανένας Πατέρας να τον φωνάξη με τον τίτλο του, « Γέροντα Σπυρίδων », γινόταν θηρίο. Μία Μεγάλη Σαρακοστή πήγαν στο μοναστήρι συμμορίτες και τους ζήτησαν τυριά. « Βρε γουρούνια, τους λέει αυτός, την σαρακοστή ζητάτε τυριά; » . Τους πέταξε έξω . Μια άλλη φορά οι Πατέρες είχαν λύσει τους πολυελαίους ,για να τους καθαρίσουν. Είδαν οι συμμορίτες τα διάφορα εξαρτήματα που γυάλιζαν και νόμιζαν ότι ήταν χρυσά . Πήγαν , τα έβαλαν σε τσουβάλια και μάζεψαν τα ζώα της περιοχής , για να τα μεταφέρουν. Μόλις τους είδε αυτός, τους πιάνει και παίρνει και τα αδειάζει από τα τσουβάλια. « Βρε σαβούρες, τους λέει, μπρούντζα είναι αυτά, μπρούντζα σαν εσάς! » . Καθόλου δεν δείλιαζε. Στα γεράματά του όμως είχε αρρωστήσει και είχε ταπεινωθεί Με είχαν βάλει να τον βοηθώ λιγάκι. Μια φορά μου είπε: « Κάνε προσευχή. Αβέρκιε, δεν νιώθω καλά ». Σηκώθηκα και άρχισα να κάνω κομποσχοίνι: « Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον τον δούλον σου, τον Γέροντα Σπυρίδωνα » . Μωρέ τον « Σπύρο » ,πες! μου λέει. Πόσο τον είχαν ταπεινώσει η αρρώστια και τα γεράματα! Πρώτα που να τολμούσες να μην τον πεις « Γέροντα Σπυρίδωνα » !

Να, και ο πατέρας μου στα γεράματά του από μια μύγα ταπεινώθηκε. Μια μέρα τον βρήκε η αδελφή μου να κλαίη. « Τι έπαθες ,πατέρα; τον ρωτάει. Μήπως κανένα εγγονάκι σε πείραξε; » . « Όχι, όχι , της λέει. Τι είναι ο άνθρωπος! Προσπαθούσα να σκοτώσω μια μύγα με τη μυγοσκοτώστρα και δεν μπορούσα. Έκανα έτσι να την χτυπήσω, έφευγε από εδώ. Έκανα έτσι, έφευγε από εκεί. Εγώ, Όταν ήμουν νέος ,είχα τέτοιο σημάδι που τους Τσέτες δεν τους σκότωνα. Τους σημάδευα γύρω γύρω και τους ανάγκαζα να παραδοθούν. Δεκαέξι χρόνων σημάδεψα ένα λιοντάρι ,το πλήγωσα και πάλεψα με το λαβωμένο λιοντάρι, και τώρα μια μύγα να μην μπορώ να την σκοτώσω! Α, τίποτε δεν είναι ο άνθρωπος » . Ένιωθε ο καημένος ένα τίποτε ,σαν να μην είχε κάνει τίποτε στην ζωή του.

Και στο Άγιον Όρος ,στα γηροκομεία των Μονών, πόσο ταπεινώνονται τα γεροντάκια! Περνούν και δεύτερη… κουρά! Τους κόβουν τα μαλλιά ,για να μην έχουν πολλά και δυσκολεύονται να τα λούζουν. Τους κόβουν και τα γένια, γιατί τρέχουν τα σάλια ,τα φαγητά ,και πώς να τα καθαρίσουν; Αυτή είναι η τελευταία κουρά. Η ταπεινή κουρά!

Από το βιβλίο «Οικογενειακή ζωή»

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

https://www.blogger.com/blog/post/edit/3736973688217550336/3827445481156882352

hristospanagia.gr