Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης για τη Γιόγκα.

..Άλλη φορά, ενώ ο Γέροντας μιλούσε με κόσμο, τον πλησίασε ένας δάσκαλος της γιόγκα, για να πάρει την ευχή του. Ξαφνικά ο Όσιος άλλαξε· έγινε πολύ αυστηρός και έριξε στον άνθρωπο αυτόν ένα επιτιμητικό βλέμμα. 

Εκείνος αυτομάτως, σαν να τον χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα, τινάχθηκε λίγα μέτρα πίσω. Κάθισε σε μια άκρη κατακόκκινος και άκουγε τον Γέροντα, ο οποίος άλλαξε κουβέντα και άρχισε να μιλάει για τον ινδουισμό και την γιόγκα.

Έλεγε ότι όσοι ασχολούνται με αυτά, δίνουν δικαιώματα στον διάβολο, δέχονται δαιμονικές επιδράσεις και καταστρέφονται. Είπε μάλιστα χαρακτηριστικά: «Με την γιόγκα δεν μετεωρίζεται μεν ο νους, αλλά είναι σαν να τον έχει βάλει ο διάβολος στο τραμπολίνο, και μετά τον εκσφενδονίζει».

Αφού τους μίλησε για κανένα τέταρτο, σηκώθηκαν όλοι να πάρουν την ευχή του και να φύγουν. Ο άνθρωπος αυτός έφυγε, χωρίς να τολμήσει να ξαναπλησιάσει τον Όσιο....

Εκ του βιβλίου

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ
Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ" 

impantokratoros.gr

makkavaios.blogspot

Τι είναι η νήψη;

Η φιλοκαλία είναι ένα σύγγραμμα πέντε τόμων που περιλαμβάνει σκέψεις και απομνημονεύματα των «Αγίων Νηπτικών Πατέρων» της ορθοδόξου Εκκλησίας μας.
Στον Α’ τόμο αναφέρεται η λέξη «νήψη» εξ ου και «νηπτικών πατέρων».

«Νήψη», στην εκκλησιαστική ορολογία, σημαίνει άγρυπνη και ανύστακτη εποπτεία και επαγρύπνηση του νου και της καρδιάς. Παράγεται από το ρήμα νήφω, που έχει τη σημασία του είμαι προσεκτικός, άγρυπνος, ξύπνιος, με ξεθόλωτο νου.
Με άλλα λόγια σημαίνει να είμαι ενήμερος της αντιληπτικότητας μου κάθε στιγμή και να μπορώ να ελέγχω τη ροή των λογισμών και των αισθήσεων μου με πλήρη διαύγεια πνεύματος. Για να έχει ευδόκιμους καρπούς η νήψη θα πρέπει να συνοδεύεται από τη φλογερή, αδιάλειπτο και καρδιακή προσευχή.
«Νήψη και προσευχή» το ένα προϋποθέτει το άλλο. Και τούτο δεν είναι έργο και προνόμιο των ασκητών και μοναχών, αλλά απευθύνεται σε όλους τους πιστούς Χριστιανούς, που επιθυμούν ν’ ακολουθήσουν το σταυρικό δρόμο που οδηγεί στην τελειότητα του Ευαγγελίου και στην εν Χριστώ οικοδομή του ανθρώπου.

Ο απόστολος Παύλος στην Α' προς θεσσαλονικείς επιστολή του, μιλώντας για την ημέρα της  Δευτέρας παρουσίας του Χριστού, που ομοιάζει με κλέπτη της νύκτας, καταλήγει ορίζοντας τους Χριστιανούς ως υιούς φωτός και υιούς ημέρας και προσθέτει:

«Άρα ουν μη καθεύδομεν ως και οι λοιποί, αλλά γρηγορώμεν και νήφωμεν οι γαρ καθεύδοντες νυκτός καθεύδουσι και οι μεθυσκόμενοι νυκτός μεθύουσιν.  Ημείς δε ημέρας όντες νήφωμεν, ενδυσάμενοι θώρακα πίστεως και αγάπης και περικεφαλαίαν ελπίδα σωτηρίας».

Στην προς Τιμόθεον Β' επιστολή του, μεταξύ άλλων, ο απόστολος των Εθνών λέει:  «...συ δε νήφε εν πάσι».

Ανάλογη αναφορά για εγρήγορση και νήψη κάνει και ο απόστολος Πέτρος στην Α΄ Καθολική επιστολή του:

«Διό αναζωσάμενοι τας οσφύας της διανοίας υμών, νήφοντες, τελείως ελπίσατε επί την φερομένην υμίν χάριν εν αποκαλύψει Ιησού Χριστού».

Προσοχή, εγρήγορση και νήψη, συνιστά και ο Κύριος σε πολλές περιπτώσεις. Η παραβολή των δέκα παρθένων είναι παραβολή νήψης, για την, είσοδο της ψυχής στους γάμους του Νυμφίου - Χριστού. «Βλέπετε, αγρυπνείτε και προσεύχεσθε», μας λέει στο κατά Μάρκον Ευαγγέλιο. Και στο κατά Λουκάν τονίζει:  «αγρυπνείτε ουν εν παντί καιρώ δεόμενοι». Τη νύκτα της Γεσθημανή, όταν οι οφθαλμοί των μαθητών ήσαν βεβαρημένοι και τους βρήκε να κοιμούνται είπε:  «Γρηγορείτε και προσεύχεσθε ίνα μη εισέλθητε εις πειρασμόν».  Όλες αυτές οι αναφορές,  σημαίνουν, νήψη και αγρυπνία του νου και της καρδιάς, λέει και πάλι ο Απόστολος:

«Νήψατε, γρηγορήσατε, ο αντίδικος υμών διάβολος, ως λέων ωρυόμενος περιπατεί ζητών τινα καταπίη».

Η νήψη και η προσευχή είναι τα θεμέλια της πνευματικής ζωής. Χωρίς τις δύο αυτές αρετές της ψυχής ο αγωνιστής οδηγείται στην οκνηρία, στην άγνοια, στη λήθη. Χωρίς την προσοχή του νου και την αδιάλειπτη προσευχή της καρδιάς, η ανάκτηση του Αγίου Πνεύματος, όπως την ζήτησε ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ    είναι αδύνατη.
Οι  Άγιοι υπήρξαν όλοι νηπτικοί. Νηπτικοί πατέρες ονομάστηκαν όσοι άσκησαν συστηματικά τη νήψη και άφησαν συγγράμματα για το φως αυτό της ψυχής . Η Φιλοκαλία δεν είναι τίποτε άλλο από νηπτική πραγματεία.

Γράφει σχετικά ο όσιος  Ησύχιος ο Πρεσβύτερος.

«Αυτός είναι πραγματικά αληθινός μοναχός που πετυχαίνει τη νήψη και αυτός είναι, αληθινός νήφων που είναι στην καρδιά του μοναχός».

agiosgeorgiosfaneromenos.com

synaxipalaiochoriou.blogspot

Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης. Ποιός εἶναι ὁ φαρδύς δρόμος; Ἡ ξένοιαστη κοσμική ζωή, καί ὅταν περνοῦν οἱ μέρες μας ἄδειες.

….«Ὁ φαρδύς δρόμος ὁδηγεῖ τούς ἀνθρώπους στήν κόλαση. Ποιός εἶναι ὁ φαρδύς δρόμος; Ἡ ξένοιαστη κοσμική ζωή, καί ὅταν περνοῦν οἱ μέρες μας ἄδειες…

Δέν πρέπει νά μᾶς πλανᾶ ὁ διάβολος• καί νά προσπαθήσουμε, κατά τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ μας, νά καθαρίσουμε τό ἔσωθεν τοῦ ποτηρίου πού εἶναι ἡ ψυχή μας, ἡ καρδιά μας, ὁ νοῦς μας. Ἄν τό μέσα τοῦ ποτηρίου, λέει, τό κάνεις, ἄνθρωπε, καθαρό καί τό ἔξωθεν θά εἶναι καθαρό. Ὑποκριτά, μήν κάνεις τό ἔξω, καί τό μέσα τό ἀφήνεις ἀκάθαρτο.

Στά μάτια τοῦ Θεοῦ εἶναι ὅλα φανερά. Τούς ἀνθρώπους θά τούς ξεγελάσουμε, θά δείξουμε ἄλλο πρόσωπο, ἀλλά τά μέσα μας εἶναι γνωστά στό Θεό. Νά φροντίσουμε μέσα μας νά τακτοποιηθοῦμε, ν’ ἀλλάξουμε. Τό χρόνο πού μᾶς ἔδωσε ὁ Θεός νά τόν γεμίσουμε μέ καλά ἔργα, μέ καλές σκέψεις, μέ ἁγνά αἰσθήματα.

Νά μήν καθόμαστε καί ἀσχολούμαστε μέ ἀργολογίες, νά μήν ἀσχολούμαστε μέ συζητήσεις ἄκαιρες καί βλαβερές. Ν’ ἀπαλλάξουμε τή γλώσσα μας ἀπό τό νά κρίνουμε τούς ἀνθρώπους, τόν ἀδελφό μας, τόν πλησίον μας. Ὄχι, ὄχι μήν τό κάνουμε αὐτό. Νά κρίνουμε τόν ἑαυτό μας, νά καταδικάσουμε τόν ἑαυτό μας. Ἄν τόν καταδικάσουμε, θά τόν ἀπαλλάξουμε τῆς καταδίκης του Θεοῦ. Ἄν καταδικάσουμε, θά καταδικαστοῦμε κι ἄν κρίνουμε, θά κριθοῦμε, καί μέ ὅποια μεζούρα μετρήσουμε θά μᾶς μετρήσει ὁ Θεός.

Ἡ κάθε στιγμή πού περνάει δέν ξαναγυρνάει. Ὁ διάβολος μᾶς κερδίζει χρόνο, μᾶς ἀπασχολεῖ μέ πράγματα γήινα καί πρόσκαιρα προκειμένου νά μᾶς κερδίσει τό χρόνο νά μήν τόν ἔχουμε, ὥστε νά μήν προσφέρουμε περισσότερα στό Θεό καί στήν ψυχή μας. Ἄς προσέξουμε ὅσο μποροῦμε νά εἴμαστε ἐν ἐγρηγόρσει, νά γρηγοροῦμε στό μυαλό, στήν καρδιά, νά μήν ἀφήνουμε σκέψεις, νά μήν ἀφήνουμε τήν καρδιά μας νά μολύνεται. [...] Πόσες φορές ἄν θά ἐλέγξουμε τή συνείδησή μας, θά δοῦμε ὅτι δέν προσέχουμε. Ἑπομένως δημιουργοῦμε σκάνδαλο. Αὐτές τίς ἁμαρτίες δέν τίς γνωρίζουμε. Νά τίς ἐξαγορευθοῦμε καί νά σβήσουν.

Γι’ αὐτό θά τά προσέχουμε ὅλα αὐτά τά πράγματα, γιά νά εἴμαστε ἕτοιμοι. Ὁ θάνατος εἶναι φοβερός, δέν εἶναι παιχνίδι. Ἐάν κανείς ἀπό μᾶς ἔχει γνωρίσει λίγο περί θανάτου, ἄν κινδύνεψε ἀπό ἀσθένεια, εἶδε πόσο φοβερό εἶναι. Βλέπετε πῶς δακρύζει ὁ ἄνθρωπος ἤ καί κλαίει καί τρέχουν τά μάτια του κατά τήν ὥρα τήν ἐπιθανάτια; Γιατί κλαίει; Γιατί βλέπει ὅτι ἔρχονται οἱ ἐνάντιες δυνάμεις, ἔρχονται τά δαιμόνια ν’ ἁρπάξουν τήν ψυχή. Κι ἡ ψυχή τρέμει σάν τό φθινοπωρινό φύλλο στόν ἐλάχιστο ἄνεμο.

Λέει τό τροπάριο τῆς νεκρώσιμης ἀκολουθίας: «οἷον ἀγῶνα ἔχει ἡ ψυχή χωριζομένη τοῦ σώματος, πόσα δάκρυα τότε; Πρός τούς ἀγγέλους τά ὄμματα τρέπουσα ἄπρακτα καθικετεύει, πρός τούς ἀνθρώπους τάς χεῖρας ἐκτείνουσα οὐκ ἔχει τόν βοηθοῦντα». Λέει, στρέφει τά μάτια στούς ἀγγέλους δέν παίρνει τίποτα. Γιατί οἱ ἄγγελοι λένε «κατά τά ἔργα σου ἀλληλούια». Θά σέ βοηθήσουμε, ἀλλά ἔπρεπε νά βοηθήσεις κι ἐσύ μέ τά ἔργα σου. Σηκώνει τά χέρια πρός τούς ἀνθρώπους, βοηθῆστε με. Κι ἐκεῖνοι λένε: τί νά σέ βοηθήσουμε, τόν ἑαυτό μας δέν μποροῦμε νά βοηθήσουμε, ἐσένα θά βοηθήσουμε; Καί τότε βάζει μυαλό ὁ κάθε ἄνθρωπος. Τί μπορεῖ ὅμως νά κάνει ἐκείνη τήν ὥρα, ἀφοῦ ξεψυχάει;

Αὐτή τή μελέτη, αὐτή τήν ἀλήθεια, αὐτή τήν πραγματικότητα τήν ὁποία βλέπουμε νά τήν ζεῖ κάθε δικός μας ἄνθρωπος ποὺ φεύγει ἀπό τή ζωή, γιατί δέ μᾶς γίνεται μάθημα νά τακτοποιήσουμε τόν ἑαυτό μας τώρα, ὥστε ὅταν ἔρθει αὐτή ἡ περίπτωση, ἡ ὥρα, νά εἴμαστε ἕτοιμοι; Ναί μέν θά πικραθοῦμε, ὁ θάνατος εἶναι ἀπό φύσεως σκληρός καί πικρός, ἀλλά ὅταν ἡ συνείδηση δέν μᾶς καταμαρτυρεῖ, βάλσαμο ἔρχεται στήν ψυχή. Ἡ ψυχή ἐλπίζει, τῆς γίνεται μία αἴσθηση ὅτι κάτι θά γίνει.

Γι’ αὐτό λοιπόν, πρίν ἔρθει αὐτή ἡ φοβερή ὥρα, πρίν ἔρθει αὐτή ἡ πρώτη κρίση τῆς ψυχῆς ἀπό τή μεγάλη κρίση τῆς Δευτέρας Παρουσίας, ἄς ἑτοιμαστοῦμε, ἄς προσέξουμε, ἄς βιαστοῦμε τώρα, ὄχι αὔριο καί μεθαύριο. Ἀπό σήμερα, ἀπ’ αὐτή τή στιγμή, μέσα στήν ψυχή μας μετάνοια κι ἐπιστροφή στό Θεό. Κι ὅταν ὁ Θεός δεῖ αὐτή τήν καλή διάθεση ἀπό μέρους μας, θά μᾶς βοηθήσει. Καί αὐτή τή μικρή διάθεση θά τήν κάνει μεγάλη, ὥστε νά ἐπιτελεστεῖ αὐτή ἡ μεγάλη σωτηρία τῶν ψυχῶν μας»….

Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης

Απόσπασμα

agiazoni.gr, paraklisi.blogspot  

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Παρακαλᾶμε γιά τή Βασιλεία τῶν οὐρανῶν καί συνάμα χασμουριόμαστε.

Η ανταπόκριση του Κυρίου στην προσευχή δεν εξαρτάται από το πλήθος των λόγων, αλλ’ από τη νήψη του νου και της καρδιάς. Και αυτό μπορεί να το διαπιστώσει κανείς απ’ όσα λέει η Γραφή για τη στείρα Αννα, τη μητέρα του προφήτη Σαμουήλ. «Κύριε», έταξε η Αννα, «αν σκύψεις πάνω από τη θλίψη της δούλης σου και με θυμηθείς και μου δώσεις παιδί, τότε εγώ θα το αφιερώσω σ’ εσένα για όλη του τη ζωή» (Α’ Βασ. 1:11).

Είναι πολλά τα λόγια αυτά; Όχι. Και όμως, επειδή με νήψη και προσοχή έκανε αυτή τη μικρή προσευχή, κατόρθωσε όσα ηθέλησε: Και την ανάπηρη φύση της διόρθωσε και την κλεισμένη μήτρα της άνοιξε και από την περιφρόνηση των ομοεθνών της λυτρώθηκε και από την άγονη γη θέρισε σιτάρι πλούσιο. Όποιος προσεύχεται, λοιπόν, ας μη λέει περίσσια λόγια. Και ο Χριστός και ο Παύλος, άλλωστε, μας σύστησαν να προσευχόμαστε συχνά, αλλά με συντομία και μικρά διαλείμματα. Γιατί, μακραίνοντας την προσευχή, είναι δυνατό να χάσεις την προσοχή. Κι έτσι δίνεις την ευκαιρία στο διάβολο να σε πλησιάσει και να σου υποβάλει τους δικούς του λογισμούς. Αν, όμως, οι προσευχές σου είναι σύντομες και συχνές, τότε θα μπορείς εύκολα να τις κάνεις με προσοχή και νήψη, καλύπτοντας μ’ αυτές όλο τον διαθέσιμο χρόνο σου. Θέλεις κι εσύ να μάθεις άγρυπνη προσευχή και προσοχή του νου και διαρκή παραμονή κοντά στο Θεό; Πήγαινε στην Αννα και μάθε τι έκανε εκείνη.

Σηκώθηκαν, λέει, όλοι από το τραπέζι (Α’ Βασ. 1:9). Ωστόσο, η Αννα δεν πήγε ούτε να κοιμηθεί ούτε ν’ αναπαυθεί. Έτρεξε στη Σκηνή του Μαρτυρίου για να προσευχηθεί. Απ’ αυτό συμπεραίνω πως, ακόμα κι όταν έτρωγε, δεν παραφόρτωνε το στομάχι της. Διαφορετικά, δεν θα μπορούσε να προσευχηθεί, και μάλιστα με τόσα δάκρυα.

Αν εμείς, όταν είμαστε νηστικοί, με δυσκολία κατορθώνουμε να προσευχηθούμε, ενώ ύστερ’ από τα συμπόσια ποτέ δεν προσευχόμαστε, πολύ περισσότερο εκείνη, μια γυναίκα, δεν θα προσευχόταν μ’ αυτόν τον τρόπο μετά το συμπόσιο, αν είχε καλοφάει. Ας ντραπούμε εμείς, οι άνδρες, που παρακαλάμε για τη βασιλεία των ουρανών και συνάμα χασμουριόμαστε, ας ντραπούμε, λέω, εκείνη τη γυναίκα, που παρακαλούσε κι έκλαιγε. Δες την ευλάβειά της κι από τούτο: «Μιλούσε από την καρδιά της· τα χείλη της μόλις που κινιόνταν και η φωνή της δεν ακουγόταν καθόλου» (Α’ Βασ. 1:13).

Αγιος Ιωάνης ο Χρυσόστομος 

http://1myblog.pblogs.gr/2013/08/parakalame-gia-th-basileia-twn-oyranwn-kai-synama-hasmoyriomaste.html

hristospanagia.gr 

Ἅγιος Δημήτριος τοῦ Ροστώφ: «Ἀγωνίζου, ἀγρύπνα, νῆφε, μή χάνεις μάταια τόν χρόνο τῆς ζωῆς σου …».

Φύλαξε την ψυχή σου από τη φοβερή παραλυσία, που οι Πατέρες ονομάζουν ακηδία, την οκνηρία δηλαδή στα πνευματικά έργα. Μην είσαι ράθυμος και χλιαρός. 

Αγωνίζου, άγρυπνα, νήφε, μη χάνεις μάταια τον χρόνο της ζωής σου, τον χρόνο που σου δόθηκε για την καλλιέργεια της ψυχής και την απόκτηση των αιωνίων αγαθών. Φρόντιζε να μην περάσει ούτε μια μέρα σου αργή από πνευματικά έργα. Ο χρόνος που περνά δεν γυρίζει πίσω.

Ἅγιος Δημήτριος τοῦ Ροστώφ

Πηγή

https://paraklisi.blogspot.gr/2017/05/blog-post_179.html

hristospanagia.gr 

Αγία Ματρώνα η Ρωσίδα η αόμματος. Ἀπό τή στιγμή πού θά μπεῖτε στό Ναό,νά μήν βλέπετε τίποτα καί κανέναν…

Αγία Ματρώνα η Ρωσίδα η αόμματος

«Να μην κάθεσθε την ώρα της θ. Λειτουργίας. Ο νους σας να μην πετάει εδώ κι εκεί. Όσο θα είσθε στην εκκλησία να το πάρετε απόφαση, να διαθέσετε όλο τον χρόνο στην προσευχή».

Οσιος Γεωργιος Καρσλίδης

https://proskynitis.blogspot.com/2022/05/blog-post_526.html

hristospanagia.gr

Τὸ δαιμόνιον τῆς αὐτοκτονίας.

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Τὸ δαιμόνιον τῆς αὐτοκτονίας

«Καὶ ρίψας τὰ ἀργύρια ἐν τῷ ναῷ ἀνεχώρησε, καὶ ἀπελθὼν ἀπήγξατο». (Δηλ.: Καὶ ἀφοῦ ἔρριψε τὰ ἀργυρὰ νοµίσµατα εἰς τὸν περίβολον τοῦ ναοῦ, ἀνεχώρησε καὶ ἐπῆγε καὶ ἐπνίγη µὲ σχοινίον).

Ἡ ἔσχατη λύση τῶν προβλημάτων τῶν ἀπίστων-ὀλιγοπίστων εἶναι ἡ ἀπόγνωση καὶ ἡ ἀπελπισία. Αὐτὸ ἔπαθε καὶ ὁ Ἰούδας. Δὲν μετενόησε, ἀλλὰ ἀπελπίσθηκε.

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος διευκρινίζει:

«Τὸ νὰ μεταμεληθῆ ὁ Ἰούδας καὶ νὰ ρίψη τὰ ἀργύρια καὶ τὸ νὰ μὴ ντραπῆ τὸν Ἰουδαϊκὸ ὄχλο, ὅλα εἶναι παραδεκτά. Τὸ νὰ ἀπαγχνονισθῆ ὅμως, αὐτὸ εἶναι ἀσυγχώρητο κι ἐνέργεια τοῦ πονηροῦ δαίμονα. Γιατὶ τὸν ἀπομάκρυνε πρῶτα ἀπ’ τὴ μετάνοια, γιὰ νὰ μὴ ὠφεληθῆ ἀπ’ αὐτήν. Ἔπειτα τὸν φονεύει μὲ θάνατο ἄτιμο καὶ καταφανῆ σὲ ὅλους, ἀφοῦ τὸν ἔπεισε νὰ αὐτοκτονήση».Στὸν βίο τοῦ Ἁγίου Μαρτίνου (12 Νοεμβρίου), Ἐκδ. «Ὀρθοδόξου Τύπου», διαβάζουμε γιὰ τὸ δαιμόνιο τῆς αὐτοκτονίας:

«Κάποια φορὰ ὁ Ἅγιος ἐνῶ περνοῦσε μέσα ἀπὸ τὴν πόλη, βρῆκε σὲ ἕνα μέρος κάποιον νέο ἀπαγχονισμένο καὶ εἶπε στοὺς ἐκεῖ παρευρισκομένους.

“Τοῦτο τὸ κακὸ ἔγινε συνεργείᾳ τοῦ διαβόλου”. Καὶ ἀφοῦ στάθηκε πρὸς τὴν ἀνατολή, ἔκανε προσευχὴ στὸν Θεὸ ἀρκετὴ ὥρα. Ἔπειτα εἶπε: “Τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτο καὶ πονηρό, ποὺ παρεκίνησε τοῦτον τὸν νέο νὰ κρεμασθῆ στὴν ἀγχόνη, ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, φανερώσου μπροστὰ σὲ ὅλους, γιὰ νὰ σὲ δοῦμε”. Ἀμέσως μὲ τὰ λόγια αὐτὰ φανερώθηκε τὸ δαιμόνιο σὰν ἀραπόπουλο, κρατῶντας στὰ χέρια του σχοινί, τὰ μάτια του ἦσαν σὰν φωτιά, τὰ χείλη του μαῦρα, τὸ δόντια του λευκά, τὰ χέρια του μακριά, τὰ πόδια του στραβὰ καὶ ἡ γλῶσσα του κρεμασμένη ἔξω ἀπὸ τὸ στόμα του, σὰν τοῦ λυσσασμένου σκυλιοῦ. Τότε τοῦ λέγει ὁ Ἅγιος: “Πνεῦμα ἀκάθαρτο καὶ πονηρό, ποιὰ εἶναι ἡ ἐργασία σου;”. Ἐκεῖνο ἀπάντησε: “Ἡ ἐργασία μου εἶναι νὰ παρακινῶ τοὺς ἀνθρώπους σὲ αὐτοκτονία, διότι σὲ αὐτὸ μὲ διώρισε ὁ ἀρχηγός μου ὁ σατανᾶς”. Λέγει ὁ Ἅγιος: “Καὶ γιὰ ποιὰ αἰτία παρεκίνησες τοῦτον τὸν νέον νὰ κρεμασθῆ;”.

Τότε τὸ δαιμόνιο ἄρχισε νὰ κατηγορῆ τὸν αὐτόχειρα, λέγοντας: “Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἦταν πρῶτα εἰδωλολάτρης καὶ ὕστερα ἔγινε Χριστιανός, ὅμως δὲν ζοῦσε σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολὲς ποὺ παρέλαβε, ἀλλὰ ἔκανε τὰ κακά του θελήματα, καὶ δὲν σκεπτόταν τὴν αἰώνια κόλαση. Εἶχε δοθῆ ὅλως διόλου στὶς κακίες, βάζοντας μὲ τὴν θέλησή του τὸν λαιμό του κάτω ἀπὸ τὸν ζυγὸ τῆς ἁμαρτίας καὶ ἀφοῦ πληγώθηκε ὁλόκληρος ἀπὸ τὸ κεφάλι ἕως τὰ πόδια ἔχασε τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας του. Ἔτσι βρῆκα καὶ ἐγὼ τὴν εὐκαιρία καὶ τὸν παρεκίνησα νὰ κρεμασθῆ, γιὰ νὰ τὸν ἔχω μαζί μου στὴν κόλαση. Διότι αὐτὸς εἶναι ὁ δικός μου μεγάλος ἀγώνας”.

Τότε ὁ Ἅγιος εἶπε στὸν δαίμονα:

“Δόλιε καὶ φονιά, σὺ εἶσαι ἐχθρὸς καὶ κατήγορος καὶ σὺ παρεκίνησες τοῦτον τὸν δυστυχῆ νὰ παραδοθῆ στὸ σκοτάδι καὶ στὴν ἀπώλεια, καὶ τὸν κατήντησες σὲ ἀθλία κατάσταση, τώρα δὲ τὸν κατηγορεῖς ὅτι αὐτὸς ἔγινε αἴτιος νὰ κρεσμασθῆ καὶ ὄχι σύ; Γι’ αὐτὸ σὲ προστάζει ὁ Ἰησοῦς Χριστός, δι’ ἐμοῦ τοῦ ταπεινοῦ, νὰ πᾶς νὰ κατοικήσης στὴν ἄκρη τῆς οἰκουμένης ἕως ὅτου ἔλθη ἡ συντέλεια τοῦ κόσμου καὶ νὰ κατεβῆς μὲ τοὺς συντρόφους σου στὸν Ἅδη, ὁ ὁποῖος εἶναι ἑτοιμασμένος γιὰ σᾶς”. Καὶ ἀμέσως ὁ δαίμονας χάθηκε.

Ἀνασταίνει τὸν αὐτόχειρα

Μετὰ ἀπὸ αὐτὰ πλησίασε ὁ Ἅγιος τὸν νεκρὸ καὶ εἶπε αὐτὴν τὴν προσευχή:

“Κύριε ὁ Θεός μου, ὁ ἔχων ἄμετρον συμπάθειαν καὶ πέλαγος εὐσπλαγχνίας ἀνεκδιήγητον, μὴ παρίδης τὸ πλάσμα τῶν χειρῶν Σου, ἀλλὰ ὡς ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος ἐπίβλεψον ἐξ ὕψους ἁγίου Σου, καὶ ἀνάστησον τὸν νεκρὸν τοῦτον, ἵνα δοξάζηται τὸ παν­άγιον ὄνομά Σου εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν”. Καὶ ἀμέσως ἀναστήθηκε ὁ νεκρὸς καὶ πέφτοντας στὰ πόδια τοῦ Ἁγίου εἶπε:

“Σὲ εὐχαριστῶ, Ἅγιε τοῦ Θεοῦ, διότι δὲν μὲ ἄφησες τὸν ἁμαρτωλὸ στὸν φρικτὸ καὶ πικρὸ ἐκεῖνο τόπο τοῦ Ἅδου, ἀλλὰ σὲ παρακαλῶ ὁδήγησέ με, γιὰ νὰ τύχω τῆς σωτηρίας μου”. Τότε ὁ Ἅγιος εἶπε: “Ἐπειδή, παιδί μου δοκίμασες καὶ εἶδες τὸ μεγάλο κακό, ποὺ προξενοῦν στὸν ἄνθρωπο οἱ ἁμαρτίες, γι’ αὐτὸ ἄξια μετανόησες, κλάψε γιὰ τὶς ἁμαρτίες σου, μίσησε αὐτὲς καὶ πάρε ἀπόφαση ἀπὸ σήμερα νὰ ἀπέχης ἀπὸ κάθε κακό”. Ἀφοῦ κατόπιν τοῦ ἔδωσε τὸν πρέποντα κανόνα καὶ ἀφοῦ τὸν καθοδήγησε πῶς πρέπει νὰ περνᾶ τὴν ζωή του καὶ νὰ κάνη ἔργα τῆς μετανοίας τὸν ἄφησε νὰ φύγη».

Ἡ ἐμπιστοσύνη στὸν Θεὸ εἶναι ἔργο θεάρεστο, ἐνῶ ἡ ἀπόγνωση καὶ ἡ ἀπελπισία εἶναι ἔργο τοῦ διαβόλου. Ἔργο δικό μας εἶναι ἡ μετάνοια τοῦ Πέτρου, ὄχι ἡ ἀπελπισία τοῦ Ἰούδα.

orthodoxostypos

https://aktines.blogspot.com/2025/05/blog-post_53.html#more

hristospanagia.gr 

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως. «Οἱ Πάπες καί ἁμαρτάνουν καί κολάζονται για τίς ἀσεβεῖς καί ἀντιχριστιανικές διατάξεις».

«Οἱ πάπες καί ἁμαρτάνουν καί κολάζονται καί θά κολάζονται μέχρι τήν Δευτέρα Παρουσία˙ ἴσως καί αἰωνίως γιά τά πρός τήν Ἑλληνική Ἐκκλησία κακά καί τίς ψευδενώσεις καί τίς ἀσεβεῖς καί ἀντιχριστιανικές διατάξεις».

«Τι κατάπτωση! Πῶς, ὦ Ἰγνάτιε [ο Πατριάρχης Κων/πόλεως που χρησιμοποιούσε φράσεις αναγνωριστικές του πρωτείου του Πάπα], τόσο πολύ ξέχασες την ἱστορία τῆς ἐκκλησίας σου;

Πῶς αρνήθηκες τήν ἀλήθειαν;

Πῶς πρόδωσες τήν ὀρθοδοξίαν σου;

Πῶς ἠσέβησας πρός τάς οἰκουμενικάς συνόδους;

Πῶς ἐτόλμησας νά προσβάλης τούς 1000 πατέρας τῆς ἀνατολικῆς ἐκκλησίας, οι οποίοι πριν από ένα έτος [Σύνοδος του 880 στην Κων/πολη] καταδίκασαν τον Πάπα Νικόλαο για αίρεση; (Μελέτη Α…, 262).

«Τι προς ταύτα να είπη τις; Να κλαύση ή να μυκτηρίση (=κοροϊδέψει) τας τοιαύτας των παπών της Δύσεως αξιώσεις; Φρονώ ότι δέον να κλαύση, διότι πολλά το Ελληνικόν Έθνος έχυσε δάκρυα δια τους τοιούτους πάπας, οίτινες εγένοντο οι κακοί δαίμονες της Ανατολικής Εκκλησίας και του Ελληνικού Έθνους» (Μελέτη Α…, 293).

~ Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, στό δίτομο ἔργο του «Μελέτη ἱστορική περί τῶν αἰτιῶν τοῦ σχίσματος»

ΠΗΓΗ

https://proskynitis.blogspot.com/2025/05/blog-post_43.html

hristospanagia.gr 

Αγία Σοφία της Κλεισούρας. Καθαρίζουν τὸ σῶμα ποὺ θὰ πάει στὸ χῶμα καὶ δὲν φροντίζουν τὴν ψυχήν….

Καθαρίζουν το σώμα και το περιποιούνται, αυτό που θα πάει στο χώμα. Και δεν φροντίζουν την ψυχήν. 

Πώς θα πάει η ψυχή στον Ουρανό; Δεν μετανοούν. Δεν ξέρουν πού πάνε. Δεν ξέρουν πού βαδίζουν.

Αγία Σοφία της Κλεισούρας • 6 Μαΐου 1974

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2025/05/blog-post_27.html

hristospanagia.gr

Ορθοδοξία· η ελπίδα των λαών της Ευρώπης (Γέροντας Γεώργιος Γρηγοριάτης [Καψάνης] † 2014). Μέρος Β.

Συνέχεια από Μέρος Α:

«Όμως η “χριστιανική” αυτή ταυτότητα της Ευρώπης πολύ απέχει από την αληθινή χριστιανική ταυτότητα των ευρωπαϊκών λαών. Πρέπει να τονισθή με κάθε έμφασή ότι αδικείται η Ευρώπη, όταν της προσάπτωμε μία ταυτότητα που δεν είναι αληθινά χριστιανική αλ­λά μόνο κατ’ επίφαση. Ένας νοσηρός, ένας νοθευμένος Χριστιανισμός, δεν είναι ο Χριστιανισμός των κατακομ­βών της Ρώμης, του αγίου Ειρηναίου Λουγδούνου, των Ορθοδόξων μοναχών της Σκωτίας και της Ιρλανδίας, γενικώς ο Χριστιανισμός της πρώτης χιλιετίας. 

Ένας νοθευμένος Χριστιανισμός δεν ημπορεί να προστατεύση την Ευρώπη από την εισβολή μη χριστιανικών αντι­λήψεων και ηθών στις κοινωνίες της.

Είναι ήδη γνωστό ότι οι πολλοί Ευρωπαίοι κουρά­σθηκαν από τον ξηρό ορθολογισμό, νοσταλγούν τον χαμένο μυστικισμό, και γι’ αυτό ασπάζονται τον μουσουλμανισμό, τον βουδισμό ή τον ινδουισμό, παραδί­δονται στον εσωτερισμό ή επιδιώκουν μεταφυσικές εμ­πειρίες σε νεοεποχιτικά κινήματα. Αναφέρεται ότι μόνο στην Ιταλία λειτουργούν περί τα 500 μουσουλμανικά τεμένη, ενώ στην Γαλλία το 5% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι.

Η Ορθόδοξος Εκκλησία κατέχει την Αλήθεια. Στο κέντρο της έχει τον Χριστό. Σε αυτήν όλα είναι θεανθρώπινα, γιατί όλα προσφερόμενα στον Θεάνθρωπο Κύριο χαριτώνονται από την άκτιστο Χάρι του Αγίου Πνεύματος. Γι’ αυτό ημπορεί να αναπαύσει τις ψυχές που αναζητούν καλοπροαίρετα την ελευθερία τους α­πό τον ασφυκτικό κλοιό του ορθολογισμού, του επι­στημονισμού, του υλισμού, του ιδεαλισμού, της τεχνο­κρατίας. Γι’ αυτό δεν πρέπει να συρθεί η Ορθοδοξία μέ­σα στην συγκρητιστική χοάνη, δεν πρέπει να χαθεί η ελπίς του σύμπαντος κόσμου.

Ως Ορθόδοξοι ποιμένες και ως Ορθόδοξοι πιστοί έχουμε χρέος να διαφυλάξωμε την ιερά παρακαταθήκη της Ορθοδόξου Πίστεώς μας. Ο Απόστολος των Ε­θνών παραγγέλλει στους πρεσβυτέρους της Εφέσου και στους ποιμένας της Εκκλησίας μέχρι σήμερα:
«Προσέχετε ουν εαυτοίς και παντί τω ποιμνίω, εν ω υμάς το Πνεύμα το Άγιον έθετο επισκόπους, ποιμαίνειν την Εκκλησίαν του Θεού, ην περιεποιήσατο δια του ιδί­ου αίματος» (Πράξ. κ’ 28).

Και ο ίδιος στον πιστό λαό της Θεσσαλονίκης και όλης της Εκκλησίας: «αδελφοί, στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις, ας εδιδάχθητε» (Β’ Θεσ. β’ 15).

Η Γηραιά Ήπειρος στον τομέα της Πίστεως έχει α­στοχήσει. Η Νέα Εποχή απειλεί ανοικτά πλέον τις ευ­ρωπαϊκές κοινωνίες με αποχριστιανισμό. Δεν είναι πα­ράδοξο. Η Ευρώπη έστρεψε τα νώτα στον Χριστό, κάποτε τον έδιωξε, όπως εύστοχα παρατηρούν ο Ντοστογιέφσκυ στον Μέγα Ιεροεξεταστή(6) και ο άγιος Νι­κόλαος επίσκοπος Ζίτσης(7).

Η Ορθόδοξος Εκκλησία οφείλει να εκδηλώσει το χάρισμα και την αποστολή της, να διακηρύξει στους λαούς της Ευρώπης ότι, εάν υπάρχει κάτι που μπορεί να σώσει την Ευρώπη σε αυτή την κρίσιμη φάση της ιστο­ρίας της, είναι η Ορθοδοξία. Ας μη στερήσουμε εμείς οι ίδιοι από την Ορθόδοξο Εκκλησία μας την δυνατότη­τα να δώσει αυτό το σωτήριο μήνυμα στους λαούς της Ευρώπης, εξισώνοντας την Ορθόδοξο Πίστη με την αίρεση στην συγκεχυμένη προοπτική και το ασαφές όρα­μα του συγκρητιστικού Οικουμενισμού. Μπορούμε να συντελέσουμε σε έναν υγιή, απολύτως Ορθόδοξο, Οικουμενισμό, αποκαλύπτοντας στους ετεροδόξους Χρι­στιανούς το Μυστήριο του Θεανθρώπου και της Εκ­κλησίας Του, και διακηρύσσοντας μαζί με τον μακαρι­στό και ομολογητή Γέροντα Ιουστίνο Πόποβιτς:
«Η έξοδος από όλα τα αδιέξοδα, ανθρωπιστικά, οικουμενι­στικά, παπιστικά, είναι ο ιστορικός Θεάνθρωπος Κύρι­ος Ιησούς Χριστός και το ιστορικόν θεανθρώπινον οικοδόμημά Του, η Εκκλησία, της οποίας Αυτός είναι η αιωνία Κεφαλή και η οποία είναι το αιώνιον Αυτού Σώμα. Η Αποστολική, Αγιοπατερική, Αγιοπαραδοσιακή, Αγιοσυνοδική, Καθολική Ορθόδοξος Πίστις είναι το φάρμακον της αναστάσεως από όλας τας αιρέσεις, ό­πως και αν αύται ονομάζωνται. Εις τελευταίαν ανάλυσιν, κάθε αίρεσις είναι από τον άνθρωπον και “κατ’ άν­θρωπον”· κάθε μία από αυτάς τοποθετεί τον άνθρωπον εις την θέσιν του Θεανθρώπου, αντικαθιστά τον Θεάν­θρωπον δια του ανθρώπου. Με τούτο αρνείται και α­πορρίπτει την Εκκλησίαν…

Η μόνη σωτηρία από αυ­τό είναι η αποστολική θεανθρωπίνη πίστις, δηλαδή ολι­κή επιστροφή εις την θεανθρωπίνην οδόν των αγίων Αποστόλων και των αγίων Πατέρων. Τούτο δε σημαί­νει επιστροφήν εις την άμωμον ορθόδοξον πίστιν των και εις τον Θεάνθρωπον Χριστόν, εις την κεχαριτωμένην θεανθρωπίνην ζωήν των εν τη Εκκλησία δια του Άγιου Πνεύματος, εις την εν Χριστώ ελευθερίαν των…

Άλλως, χωρίς την αποστολικήν και αγιοπατερικήν οδόν, χωρίς την αποστολικήν και αγιοπατερικήν ακολούθησιν όπισθεν του μόνου αληθινού Θεού εις όλους τους κόσμους, και την λατρείαν του μόνου αληθινού και Αειζώου Θεού, του Θεανθρώπου και Σωτήρος Χριστού, είναι βέβαιον ότι ο άνθρωπος θα καταποντισθή εις την νεκράν θάλασσαν της ευρωπαϊκής πολιτισμένης ειδωλολατρίας και αντί του Ζώντος και Αληθινού Θε­ού, θα λατρεύση τα ψευδοείδωλα του αιώνος τούτου, εις τα οποία δεν υπάρχει σωτηρία, ούτε ανάστασις, ού­τε θέωσις δια το θλιμμένον ον, το ονομαζόμενον άν­θρωπος(8).

(+) Αρχιμ. Γεωργίου Καψάνη, Καθηγουμένου Ιεράς Μονής Ο­σίου Γρηγορίου Αγίου Όρους

ΠΑΡΑΠΟΜΠΑΙ:

(1) Αρχιμ. Γεωργίου Καψάνη, Καθηγουμένου Ιεράς Μονής Ο­σίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, «Η Εκκλησιολογική Αυτοσυνειδη­σία των Ορθοδόξων από της Αλώσεως μέχρι των αρχών του 20ού αιώνος», στον συλλογικό τόμο «ΕΙΚΟΣΙΠΕΝΤΑΕΤΗΡΙΚΟΝ» (αφιέ­ρωμα στον Μητροπολίτη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως κ. Διο­νύσιο), Θεσσαλονίκη 1999, σ. 124. Βλ. επίσης Αθανασίου Γιέβτιτς, επισκόπου Βανάτου (νυν πρώην Ζαχουμίου και Ερζεγοβίνης), «Η Ουνία εναντίον της Σερβικής Ορθοδοξίας», στον συλλογικό τόμο «Η ΟΥΝΙΑ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ», εκδ. Αρμός, Αθήναι 1992. Περί της δραστηριότητος της Ουνίας στην Τρανσυλβανία, βλ. «30 Βίοι Ρουμάνων Αγίων», εκδ. Ορθοδόξου Κυψέλης, Θεσ/νίκη 1992, σ. 123.

(2) Dimitru Staniloae, «Για ένα Ορθόδοξο Οικουμενισμό», έκδ. Ά­θως, Πειραιεύς 1976, σ. 19-20.

(3) «Ορθοδοξία και Ισλάμ», έκδ. Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου 1997, σ. 16.
(4) Ένθ’ ανωτ., σ. 9-11.

(5) Βλ. Περιοδ. «Απόστολος Βαρνάβας», Λευκωσία Κύπρου, τ.10/2001, σ. 411-423.

(6) Φ. Ντοστογιέβσκη, «Αδελφοί Καραμάζωφ», έκδ. Γκοβόστη, Α­θήναι, σ. 99-121.

(7) Αρχιμ. Ιουστίνου Πόποβιτς, «Ορθόδοξος Εκκλησία και Οι­κουμενισμός», έκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσ/νίκη 1974, σ. 238 και 251-252.

(8) Ένθ’ ανωτ. σ. 256-257.

Άγιον Όρος, 24 Μαρτίου 2006»

alopsis.gr,  impantokratoros.gr

Ορθοδοξία· η ελπίδα των λαών της Ευρώπης (Γέροντας Γεώργιος Γρηγοριάτης [Καψάνης] † 2014). Μέρος Α.

Στο κείμενο αυτό επισημαίνεται ότι η Ορθόδοξος αυ­τοσυνειδησία δεν μας επιτρέπει να παρακάμπτωμε το γεγονός ότι η Ορθοδοξία δεν ημπορεί να συναποτελή μαζί με τον Δυτικό Χριστιανισμό μία ενιαία “χριστια­νική ταυτότητα”, αλλά αντιθέτως μας υποχρεώνει να τονίσωμε ότι η Ορθοδοξία είναι η λησμονημένη από την Ευρώπη πρωτογενής της Πίστις, η οποία πρέπει κά­ποτε να αποτελέση εκ νέου την χριστιανική της ταυτό­τητα.

Η Ενωμένη Ευρώπη του 21ου αιώνος αναζητεί την ταυτότητα της. Η «ευρωπαϊκή ταυτότης» δεν αποτε­λούσε αντικείμενο σοβαρού προβληματισμού, εφ’ όσον την διεμόρφωναν μόνον οικονομικοί και πολιτικοί πα­ράγοντες. Αφ’ ότου όμως πολιτισμικοί και ιδίως θρη­σκευτικοί παράγοντες έπρεπε να ληφθούν υπ’ όψιν κα­τά την αναζήτησί της, αναπτύχθηκαν σοβαρές συζητή­σεις, έντονες διαφωνίες και οξείες διαμάχες γύρω από την αναφορά ή μη του «Ευρωπαϊκού Συντάγματος» στην χριστιανική ταυτότητα της Ευρώπης.

Τί σημαίνει όμως «χριστιανική ταυτότης της Ευρώ­πης» για τους Ορθοδόξους λαούς μας; Πόσο χριστια­νική είναι η «χριστιανική ταυτότης της Ευρώπης»;

Όσοι καλοπροαίρετα αγωνίζονται για την ενίσχυσι της χριστιανικής ταυτότητος της Ευρώπης ομιλούν συ­νήθως γι’ αυτήν ωσάν να πρόκειται για ένα ιστορικό δεδομένο ή έναν κώδικα χριστιανικών αρχών και αξιών, στις οποίες ημπορούν να συγκλίνουν οι χριστιανι­κοί λαοί με την βοήθεια των οικουμενικών επαφών και διαχριστιανικών διαλόγων.

Οι Χριστιανοί της Ευρώ­πης επιδιώκουν να την εξασφαλίσουν θεσμικά, επειδή φοβούνται το ενδεχόμενο του θρησκευτικού αποχρωματισμού της ηπείρου των, την αλλοίωσι της χριστιανι­κής της ιδιοπροσωπίας λόγω των πληθυσμιακών μετα­βολών (μετανάστευσις κ.λπ.) ή τον αποκλεισμό των χριστιανικών “διεκκλησιαστικών” οργανισμών από τα κέντρα λήψεως αποφάσεων στην Ευρώπη. Ακολουθών­τας την ίδια λογική, και οι προτάσεις επισήμων Ορθοδόξων εκπροσώπων επικεντρώνονται στην ενίσχυσι μιας θεσμικής χριστιανικής παρουσίας στην Ευρώπη.

Στο κείμενο αυτό επισημαίνεται ότι η Ορθόδοξος αυ­τοσυνειδησία δεν μας επιτρέπει να παρακάμπτωμε το γεγονός ότι η Ορθοδοξία δεν ημπορεί να συναποτελή μαζί με τον Δυτικό Χριστιανισμό μία ενιαία “χριστια­νική ταυτότητα”, αλλά αντιθέτως μας υποχρεώνει να τονίσωμε ότι η Ορθοδοξία είναι η λησμονημένη από την Ευρώπη πρωτογενής της Πίστις, η οποία πρέπει κά­ποτε να αποτελέση εκ νέου την χριστιανική της ταυτό­τητα.

+++

Ζώντες στο περιβάλλον του Αγίου Όρους και στην πνευματική ατμόσφαιρα που αυτό δημιουργεί, αντι­λαμβανόμεθα ότι η Ορθόδοξος κληρονομιά μας δεν πρέπει να μετρήται με τα μέτρα του κόσμου τούτου. Τα τελευταία χρόνια γινόμεθα μάρτυρες της ευλαβείας και της βαθειάς πίστεως των προσκυνητών του Αγίου Όρους, πολλοί εκ των οποίων έρχονται με πολύ κόπο και με μεγάλα έξοδα από τις ομόδοξες χώρες της Βαλ­κανικής και από την Ρωσσία.

Στην συνείδησι όλων αυτών των ευσεβών Ορθοδόξων Χριστιανών, αλλά και όσων εκπροσωπούν στην χώρα τους, η Ορθοδοξία δεν έχει συνήθως την έννοια, που της αποδίδουν όσοι την βλέπουν ή την αντιμετωπί­ζουν με ιδεολογικά ή κοινωνιολογικά κριτήρια, όσοι δηλαδή συνηθίζουν να βλέπουν στην καθ’ ημάς Ανατο­λή αντιδυτικά «Ορθόδοξα» τόξα παράλληλα προς τα μουσουλμανικά, ή θεωρούν την Ορθοδοξία ως εθνικι­στική δύναμι των λαών που την ασπάζονται. Όσο και αν οι Ορθόδοξοι δημιουργούμε τέτοιες εντυπώσεις, λό­γω των προσωπικών μας ατελειών ή των συλλογικών μας αστοχιών, έχουμε βαθειά ριζωμένη στην συνείδη­σί μας την πεποίθησι ότι η Ορθοδοξία είναι κάτι πολύ πιο ουσιαστικό, ουράνιο, ακατάλυτο: είναι το ανεκτί­μητο δώρο του αγίου Τριαδικού Θεού στον κόσμο, η «άπαξ παραδοθείσα τοις αγίοις πίστις» (Ιούδ. 3), την οποία η Ορθόδοξος Εκκλησία μας διασώζει ακέραια, χωρίς αιρετικές παραχαράξεις, και την οποία με πολ­λές θυσίες διαφυλάξαμε σε δύσκολους καιρούς, προκει­μένου να μη χάσουμε την ελπίδα της αιωνίου ζωής.

Οι Ορθόδοξοι λαοί είμαστε ηλεημένοι από τον άγιο Θεό να φέρωμε την σφραγίδα του Ορθοδόξου αγίου Βα­πτίσματος, να κοινωνούμε της αγίας Ορθοδόξου Ευχα­ριστίας, να ακολουθούμε με ταπείνωσι την δογματική διδασκαλία των αγίων επτά Οικουμενικών Συνόδων ως μοναδική οδό σωτηρίας, και να τηρούμε «την ενότη­τα του πνεύματος εν τω συνδέσμω της ειρήνης» (Εφ. δ’ 3). Φέρομε ομολογουμένως την παρακαταθήκη της Ορθοδόξου Πίστεως «εν οστρακίνοις σκεύεσι» (Β’ Κορ. δ’ 7), εν τούτοις όμως αυτή συνιστά Χάριτι Θεού τον λόγο «της εν ημίν ελπίδος» (Α’ Πέτρ. γ’ 15).

Η Ορθόδοξος Εκκλησία μας δεν είναι απλώς κιβω­τός της εθνικής ιστορικής μας κληρονομιάς. Πρωτίστως και κυρίως είναι η Μία Αγία Καθολική και Αποστολι­κή Εκκλησία.
Για να μη χάσουν την ελπίδα της εν Χριστώ αιωνίου σωτηρίας, σε εποχές δύσκολες οι Ορθόδοξοι λαοί των Βαλκανίων διετήρησαν την Ορθόδοξο Πίστι τους με την θυσία χιλιάδων νεομαρτύρων, αντιστεκόμενοι τόσο στον εξισλαμισμό όσο και στον εξουνιτισμό(1). Γι’ αυτό η πρόσφατος, μετά την κατάρρευσι των αθεϊστικών καθεστώτων, αναζωπύρωσις της Ουνίας και η δραστηριότης των νεο-προτεσταντικών Ομολογιών μεταξύ Ορθοδόξων πληθυσμών αποτελούν σοβαρότατες προκλή­σεις για τους Ορθοδόξους. Και ως τέτοιες πρέπει να αντιμετωπίζωνται, επειδή για μία ακόμη φορά θέτουν υπό διακινδύνευσι την σωτηρία απλοϊκών ψυχών, «υ­πέρ ων Χριστός απέθανε» (πρβλ. Ρωμ. ιδ’ 15).

Στις δυτικές κοινωνίες εξάλλου, τις εκ παραδόσεως ρωμαιοκαθολικές και προτεσταντικές, όπου υπάρχουν και δραστηριοποιούνται Ορθόδοξες ενορίες, η Ορθό­δοξος παρουσία πρέπει να είναι σεμνή μαρτυρία περί του αυθεντικού Χριστιανισμού, τον οποίον στερήθη­καν επί αιώνες οι κοινωνίες αυτές, λόγω των παπικών και προτεσταντικών παρεκκλίσεων από την αποστο­λική Πίστη. Κάθε φορά που η νοσταλγική αναζήτησις της ανόθευτου χριστιανικής Πίστεως κορυφώνεται στην επιστροφή ετεροδόξων Χριστιανών στην αγκάλη της Μιας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, της Ορθοδόξου, εκφράζεται η ιεραποστολική φύσις της Εκκλησίας. Επιστρέφοντες οι ετερόδοξοι στην Ορθόδοξο Εκκλησία, δεν εγκαταλείπουν μία εκκλησία για να ασπασθούν μία άλλη, όπως λανθασμένα θεωρεί­ται. Στην πραγματικότητα αφήνουν ένα ανθρωποκεν­τρικό εκκλησιαστικό σχήμα και επανευρίσκουν την μία και μοναδική Εκκλησία του Χριστού, γίνονται μέλη του σώματος του Χριστού και επαναπροσανατολίζονται στην πορεία της θεώσεως.

Δυστυχώς, αντίθετη κατεύθυνση ακολουθεί ο συγκρητιστικός Οικουμενισμός, τον οποίον εκφράζουν θε­σμικά όργανα της Οικουμενικής λεγομένης Κινήσεως και φορείς του παποκεντρικού Οικουμενισμού. Επει­δή παραθεωρούν την Ορθόδοξο Εκκλησιολογία και ακολουθούν την προτεσταντική «θεωρία των κλάδων» ή την νεωτέρα ρωμαιοκεντρική θεωρία των «αδελφών εκκλησιών», θεωρούν ότι η Αλήθεια της Αποστολικής Πίστεως, ή μέρος αυτής, διασώζεται σε όλες τις Χρι­στιανικές εκκλησίες και ομολογίες. Γι’ αυτό κατευθύ­νουν τις προσπάθειές τους στην πραγματοποίησι μιας ορατής ενότητος των Χριστιανών, ανεξαρτήτως βαθυτέρας ενότητος στην Πίστι.

Υπό την έννοια αυτή η οικουμενιστική “θεολογία” εξισώνει το Ορθόδοξο Βάπτισμα (τριπλή κατάδυσι) με το ρωμαιοκαθολικό ράντισμα, θεωρεί την αίρεσι του Filioque δογματικά ισοδύναμη με την Ορθόδοξο διδα­σκαλία περί της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος εκ μόνον του Πατρός, μεθερμηνεύει το πρωτείο εξου­σίας του Πάπα της Ρώμης ως πρωτείο διακονίας, ονο­μάζει θεολογούμενον την Ορθόδοξο διδασκαλία περί διακρίσεως ουσίας και ενεργείας στον Θεό και περί ακτίστου θείας Χάριτος, κ.ά.

Πρόκειται για έναν επιπόλαιο οικουμενισμό, για τον οποίο έγραφε εύστοχα ο αείμνηστος π. Δημήτριος Στανιλοάε: «Δημιουργείται κάθε τόσο, από την μεγάλη επι­θυμία για ένωση, ένας εύκολος ενθουσιασμός, που πι­στεύει πως μπορεί με την συναισθηματική του θερμό­τητα να ρευστοποίηση την πραγματικότητα και να την ξαναπλάση χωρίς δυσκολία. Δημιουργείται ακόμα και μία διπλωματική συμβιβαστική νοοτροπία, που νο­μίζει πως μπορεί να συμφιλίωση με αμοιβαίες υποχω­ρήσεις δογματικές θέσεις ή γενικώτερες καταστάσεις, που κρατούν τις εκκλησίες χωρισμένες.
Οι δυο αυτοί τρόποι, με τους οποίους αντιμετωπίζεται -ή παραθεωρείται- η πραγματικότητα, φανερώνουν μία κάποια ε­λαστικότητα ή κάποια σχετικοποίηση της αξίας που α­ποδίδεται σ’ ωρισμένα άρθρα πίστεως των εκκλησιών. Η σχετικοποίηση αυτή αντικαθρεφτίζει ίσως την πο­λύ χαμηλή σημασία, που ωρισμένες χριστιανικές ομά­δες -στο σύνολό τους ή σ’ ωρισμένους από τους κύ­κλους τους- δίνουν σ’ αυτά τα άρθρα της πίστεως. Προ­τείνουν πάνω σ’ αυτά, από ενθουσιασμό ή διπλωματι­κή νοοτροπία, συναλλαγές και συμβιβασμούς, ακριβώς γιατί δεν έχουν τίποτα να χάσουν με αυτά που προ­τείνουν.
Οι συμβιβασμοί όμως αυτοί παρουσιάζουν με­γάλο κίνδυνο για Εκκλησίες, όπου τα αντίστοιχα άρ­θρα έχουν σπουδαιότητα πρώτης γραμμής. Για τις Εκκλησίες αυτές παρόμοιες προτάσεις συναλλαγής και συμβιβασμού ισοδυναμούν με απροκάλυπτες επιθέ­σεις»(2).

Παραλλήλως οι προτεσταντικές Ομολογίες, οι οποί­ες έχουν φθάσει μέχρις αρνήσεως θεμελιωδών δογμάτων Πίστεως (της ιστορικότητος της Αναστάσεως, της αειπαρθενίας της Θεοτόκου κ.ά.) και αποδοχής αντιευαγγελικών ηθών (γάμος ομοφυλοφίλων κ.λπ.), εξισώ­νονται στα πάνελς του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών με τις αγιώτατες Τοπικές Ορθόδοξες Εκ­κλησίες. Η θεωρία της «απομυθεύσεως», η “θεολογία” του “θανάτου του Θεού”, η χειροτονία γυναικών σε ιε­ρατικούς βαθμούς, η ιερολογία γάμου ομοφυλοφίλων, αναμφίβολα δεν αποτελούν στοιχεία της χριστιανικής μας ταυτότητος.

Ο προτεσταντισμός περιήλθε σε βαθύτατη κρίσι πί­στεως. Ο Frank Schaeffer, ο επώνυμος αμερικανός προ­τεστάντης που μετά από πολυετή και σκληρή προσω­πική αναζήτησι έγινε Ορθόδοξος, στο βιβλίο του Dancing Alone, The Quest for Orthodox Faith in the Age of False Religion, Regina Orthodox Press, Salisburg, USA (σε ελληνική μετάφρασι με τίτλο: Αναζητώντας την Ορθόδοξη Πίστη στον αιώνα των ψεύτικων θρησκειών (2), εκδ. Μακρυγιάννη, Κοζάνη 2004), δίνει πολλά ενδιαφέ­ροντα στοιχεία, που αποκαλύπτουν την έκπτωσι του προτεσταντισμού από την Αλήθεια της Μιας Αγίας Κα­θολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.

Προέκταση και αναπόφευκτη συνέπεια του διαχρι­στιανικού συγκρητισμού αποτελεί ο διαθρησκειακός συγκρητισμός, ο οποίος αναγνωρίζει δυνατότητα σω­τηρίας σε όσους ανήκουν σε μία από τις μονοθεϊστικές θρησκείες. Ορθόδοξος επίσκοπος έγραψε ότι «κατά βάθος, μία εκκλησία και ένα τέμενος [τζαμί]… αποβλέ­πουν στην ίδια πνευματική καταξίωση του άνθρω­που»(3). Ο διαθρησκειακός συγκρητισμός δεν διστάζει ακόμη να αναγνωρίση σωτηριώδεις οδούς σε όλες τις θρησκείες του κόσμου(4).

Προ ολίγων ετών καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών έγραψε ότι ημπορεί να ανάψει κερί μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, όπως και μπροστά στο άγαλμα μιας από τις θεές του Ινδουι­σμού.

Ορθόδοξοι επίσκοποι, κληρικοί και θεολόγοι έχουν δυστυχώς επηρεασθή από την συγκρητιστική αυτή νο­οτροπία. Με τις θεολογικές τους απόψεις, τις οποίες οι εκκοσμικευμένοι άρχοντες και διανοούμενοι συνήθως ακούουν και αναγνωρίζουν ως Ορθόδοξες, συντελούν ώστε η νοοτροπία αυτή να υπερβή τα στενά όρια των προσωπικών τους αντιλήψεων και να αποτελέσει “γραμ­μή” με στόχους και επιδιώξεις. Σε αυτή την προοπτι­κή η αγάπη, χωρίς αναφορά στην δογματική αλήθεια, καθιερώνεται κριτήριο ενότητος των Χριστιανών, ενώ η εμμονή στις παραδοσιακές Ορθόδοξες θεολογικές θέσεις αποδοκιμάζεται ως μισαλλοδοξία και φονταμενταλισμός.
Όσον αφορά το πως η οικουμενιστική νοοτροπία οικοδομεί τον τύπο μιας κατ’ επίφασιν χριστιανικής ταυτότητος της Ευρώπης, είναι χαρακτηριστικές οι «δεσμεύσεις» των εκπροσώπων των χριστιανικών εκκλη­σιών που υπέγραψαν την Οικουμενική Χάρτα στις 22 Απριλίου 2001(5).

Άγιον Όρος, 24 Μαρτίου 2006

alopsis.gr,  impantokratoros.gr

Ευαγγελιστής Ιωάννης ο ηγαπημένος.

Η Αγία μας Εκκλησία τον τίτλο «Θεολόγος τον έχει απονείμει μόνο σε τρεις αγιασμένες προσωπικότητες. Τον Άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο, τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο και στον Απόστολο και Ευαγγελιστή Ιωάννη τον Θεολόγο ο οποίος ονομάστηκε και «ο ηγαπημένος»..

Το σημερινό κείμενο είναι σ’ εκείνον, που είναι ο συγγραφέας του ( κατά χρονολογική σειρά ) τέταρτου Ευαγγελίου, του πλέον αναλυτικού. Έχει γράψει τρεις επιστολές και το βιβλίο της Αποκάλυψης.

Ο Ιωάννης υπήρξε αδελφός του Ιακώβου και γιός του ψαρά Ζεβεδαίου και της Σαλώμης, συγγενούς της Παναγίας. Ο ίδιος ασχολείτο με το ψάρεμα. Από τους γονείς τους οι δυο αδελφοί έμαθαν να σέβονται τον Θεό. Όταν ο Ιωάννης ο Πρόδρομος άρχισε να κηρύττει τα δυο αδέλφια έτρεξαν κοντά του και έγιναν μαθητές του. Μια μέρα ο Πρόδρομος βλέποντας τον Χριστό αναφώνησε : «ίδε ο Αμνός του Θεού»(Ιωάν. 1,35-40). Αμέσως τα αδέλφια ακολούθησαν τον Χριστό και όταν ο Χριστός τους ρώτησε τι θέλουν απάντησαν ότι θέλουν να μάθουν που μένει. Η απάντηση του Κυρίου: : «έρχεσθε και ίδετε» (Ιωάν. 1,40). Ακολούθησαν τον Χριστό και έμειναν όλη την ημέρα μαζί του. Ο Ιωάννης αφάνταστα συγκινήθηκε, όπως και ο Ιάκωβος,. Γι’ αυτό πήραν την απόφαση να αφήσουν το ψάρεμα και ακολούθησαν τον Κύριο κατά την τριετή δημόσια δράση Του.

Από τα κείμενα της Καινής Διαθήκης αντλούμε πολλές πληροφορίες για τον Ιωάννη. Ήταν ο μικρότερος σε ηλικία μαθητής του Χριστού και για την προθυμία του, την αφοσίωση στο Χριστό και την πίστη του ήταν πολύ αγαπητός σ’ Εκείνον και στους άλλους αποστόλους. Εξ αιτίας του σπάνιου αυθορμητισμού ονομάστηκε από τον Ιησού «Βοαναργές», δηλαδή «υιός της βροντής», καθώς και ο Ιάκωβος.

Από τους αγαπημένους μαθητές του Ιησού, μαζί με τον Πέτρο και τον Ιάκωβο, αποτελούσαν τον στενό πυρήνα των μαθητών Του. Έτσι, οι τρείς είχαν την μεγάλη ευλογία στο όρος Θαβώρ να δουν, όσο επέτρεψε ο Χριστός, την θεϊκή λάμψη Του και να ακούσουν την φωνή του Θεού Πατρός λέγουσα: «ούτος εστίν ο υιός μου ο αγαπητός εν ώ ηυδόκησα αυτού ακούετε» (Ματθ. 17,1, Μάρκ. 9,2).

Τα λόγια του Κυρίου κάποιες φορές παρεννοήθηκαν και από τους ίδιους τους αποστόλους. Χαρακτηριστικά αναφέρει ο Μάρκος (10, 35-45) τα δυο αδέλφια ζήτησαν από τον Δάσκαλό Τους να είναι ο ένας δεξιά και ο άλλος αριστερά Του όταν γίνει επίγειος βασιλέας,. Ένα ακόμη περιστατικό, βαδίζοντας προς τα Ιεροσόλυμα οδηγήθηκαν σε ένα χωριό Σαμαρειτών οι οποίοι δεν τους δέχτηκαν. Ο Ιωάννης και Ιάκωβος εισηγήθηκαν στον Χριστό να ρίξει φωτιά στην πόλη να τους κάψει, όπως είχε κάνει ο Προφήτης Ηλίας (Λουκάς 9, 51-56).

Ο Χριστός έδειχνε μεγάλη εμπιστοσύνη στον Ιωάννη αφού σε αυτόν και στον Πέτρο ανέθεσε την προετοιμασία του Μυστικού Δείπνου(Λουκάς 22, 8), Κατά την διάρκεια του Μυστικού Δείπνου ο Πέτρος προτρέπει τον Ιωάννη, ο οποίος έχει ακουμπήσει στο στήθος του Χριστού, να Τον ρωτήσει για να τους φανερώσει τον προδότη.

Μετά την σύλληψη του Ιησού τον ακολούθησε και μπήκε στην αυλή του αρχιερέα Καϊάφα και μεσολάβησε να μπει και ο Πέτρος (Λουκάς 22, 8).Κατά την Σταύρωση του Χριστού ο Ιωάννης, η Παναγία και μερικές ευσεβείς γυναίκες βρέθηκαν κάτω από τον Σταυρό. Ο Χριστός ανέθεσε την φροντίδα της Παναγίας Μητέρας Του στον Ιωάννη λέγοντας «Γύναι, ιδού ο υιός σου», και στον Ιωάννη «Ιδού η μήτηρ σου» Από την ώρα εκείνη πήρε την Παναγία σπίτι του και την φρόντιζε ως μητέρα του. Ο Ιωάννης και ο Πέτρος είναι οι πρώτοι μαθητές που πάνε μετά την Ανάσταση στον τάφο Του.

Φυσικά και ο Ιωάννης είναι παρών κατά την ανάληψη του Χριστού και κατά την Πεντηκοστή, όπως όλοι οι μαθητές, δέχτηκε τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος. Παρέμεινε στα Ιεροσόλυμα μέχρι την κοίμηση της Θεοτόκου, φροντίζοντας για όλες τις ανάγκες της Θεομήτορος.

Μετά με τον Πέτρο δίδαξαν το Ευαγγέλιο στη Σαμάρεια (Πράξ. 8,14). Στις Πράξεις διαβάζουμε ότι οι Ιωάννης και Πέτρος συνεργάζονται στο ιεραποστολικό έργο πολλές φορές. Συλλαμβάνονται και οδηγούνται στο συνέδριο, όπου ομολογούν την πίστη τους (Πράξεις 4, 1-23). Για τον ζήλο και την φροντίδα της πρώτης εκκλησίας ο Παύλος τον ονόμασε μαζί με τον Πέτρο και τον Ιάκωβο τον «αδελφόθεο» «στύλους της Εκκλησίας» (Γαλάτας 2, 9). Μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ. Χ. ο κλήρος πέφτει στον Ιωάννη να πάει στην ειδωλολατρική Μικρά Ασία,. Τον έπιασε αγωνία και γιατί δεν υπολόγισε την δύναμη του Χριστού έπεσε σε πειρασμό, για να διορθώσει την πρόσκαιρη ολιγοπιστία του.

Μετά από ναυάγιο και περιπέτεια στην θάλασσα ο Ιωάννης και ο μαθητής του Πρόχορος συναντήθηκαν στην Έφεσο. Εκεί συνάντησαν μια ξακουστή για την κακία της γυναίκα με το όνομα Ρωμάνα. Τους προσέλαβε στην δούλεψή της και για κάθε μικρο λάθος τους κακομεταχειρίζετο. Στο λουτρό που δούλευαν υπήρχε δαίμονας που τρεις φορές τον χρόνο έπνιγε αγόρια ή κορίτσια. Κάποια μέρα ο δαίμονας πνίγει τον Δόμνο, παιδί του συζύγου της Ρωμάνας Μετά πεθαίνει και ο πατέρας του.. Η Ρωμάνα ζητεί από την «θεά» Άρτεμη να τον αναστήσει. Μετά την αποτυχία κατηγορεί τον Ιωάννη για μαγεία και τον απειλεί με θάνατο αν δεν αναστήσει τον Δόμνο . Ο Ιωάννης, μετά από προσευχή ανέστησε τον Δόμνο και τον πατέρα του. Όλοι μετανόησαν και ο Ιωάννης τους βάπτισε αυτούς και άλλους πολλούς. Έδιωξε και τον δαίμονα από το λουτρό. Πολλά ακόμα θαύματα έγιναν στην Έφεσο.

Για τον Ιωάννη είναι πάμπολλα εκείνα που πρέπει να γράψεις και δεν χωρούν σε ένα κείμενο. Ο Ευαγγελιστής και Θεολόγος Απόστολος Ιωάννης να μας ελεήσει.

Εορτάζει στις 8 Μαΐου εκάστου έτους.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός 

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος: "......κάθε ψυχὴ ἀναδίδει κάποιαν ὀσμή....".

«…κάθε ψυχὴ ἀναδίδει κάποιαν ὀσμή, ἡ ἀγαθὴ ψυχὴ εὐχάριστη καὶ ἡ ἐμπαθὴς ψυχὴ δυσάρεστη. 

Οἱ ἄγγελοι καὶ οἱ ἅγιοι τοῦ Θεοῦ, μερικὲς φορὲς ἀκόμα καὶ οἱ δίκαιοι ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ, αἰσθάνονται αὐτὴν τὴν ὀσμή.

Γιὰ τὶς εὔοσμες ψυχὲς χαίρονται, ἐνῶ γιὰ τὶς δύσοσμες λυποῦνται».

Απόσπασμα

(Πηγή: agiazoni.gr)

https://alopsis.gr/πνευματική-ζωή-μέσα-στον-υλικό-κόσμο-ό/

hristospanagia.gr

Άγιος Γαβριήλ δια Χριστον σάλος. Οἱ ἐκκλησίες εἶχαν γεμίσει ἀπό προδότες…

Οι εκκλησίες είχαν γεμίσει από προδότες. Έξαλλος με την κατάσταση, ο π. Γαβριήλ είχε πει σ’ έναν κληρικό: «Μπροστά στη Θεολογική Σχολή να ανοίξεις ένα λάκκο, να τον γεμίσεις με νερό και όποιος δεν μπορεί να τον περπατήσει να μην τον χειροτονείς. 

Τί τους θέλεις τέτοιους; Εσύ δεν ξέρεις! Γεμίσαμε με τσεχιστές της Κα Γκε Μπε. Τον άνθρωπο πρέπει να τον επιλέγεις για την πίστη του και όχι για τις γνώσεις του.

Και ο άγιος Ανδρέας, ο δια Χριστόν σαλός, έλεγε: ¨Να μη ζηλεύεις έναν άνθρωπο ούτε αν είναι όμορφος, ούτε αν είναι μορφωμένος, αλλά αν είναι ταπεινός, αν έχει φόβο Θεού και πνεύμα ευθές και ειλικρινές˙ τότε διάλεξέ τον, χειροτόνησέ τον κι ευλόγησέ τον. και ο Θεός θα είναι πάντα οδηγός σου¨».

Άγιος Γαβριήλ δια Χριστον σάλος

Πηγή: proskynitis.blogspot

hristospanagia.gr