Προκαλούν τα τατουάζ καρκίνο; Μια νέα μελέτη θέτει κρίσιμα ζητήματα

Τα τατουάζ έχουν βγει από το «περιθώριο» εδώ και χρόνια, αποτελώντας πλέον μια mainstream αισθητική επιλογή για εκατομμύρια ανθρώπους. Όμως η ασφάλειά τους παραμένει ασαφής. Σουηδική έρευνα έφερε ξανά στο προσκήνιο το θέμα, υποστηρίζοντας πως όσοι έχουν τατουάζ εμφανίζουν αυξημένο κίνδυνο για μελάνωμα.

Συγκεκριμένα, η μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο European Journal of Epidemiology, δείχνει ότι τα άτομα με τατουάζ εμφανίζουν κατά μέσο όρο 29% υψηλότερο κίνδυνο ανάπτυξης μελανώματος σε σχέση με όσους δεν έχουν, ακόμη και όταν υπολογιστούν γνωστοί παράγοντες κινδύνου όπως η έκθεση στον ήλιο, η χρήση σολάριουμ και ο τύπος δέρματος.

Το πρόβλημα είναι στα υλικά

Το πρόβλημα, σύμφωνα με τους ερευνητές που εξέτασαν 2.880 περιστατικά μελανώματος, δεν αφορά τόσο το ίδιο το τατουάζ, αλλά τα υλικά που χρησιμοποιούνται. Όπως αναφέρει το Vice, το μαύρο μελάνι συχνά περιέχει πολυαρωματικούς υδρογονάνθρακες, μια κατηγορία χημικών που η International Agency for Research on Cancer έχει ταξινομήσει ως καρκινογόνα.

Από την άλλη τα χρωματιστά μελάνια βασίζονται σε χρωστικές azo, οι οποίες μπορούν να διασπαστούν σε αρωματικές αμίνες με καρκινογόνο δράση όταν εκτεθούν σε υπεριώδη ακτινοβολία.

Σε όλο το φάσμα των χρωμάτων έχουν επίσης εντοπιστεί βαρέα μέταλλα. Τίποτα από αυτά δεν είναι άγνωστο σε όσους έχουν κάποια εμπειρία με τατουάζ, αλλά η σύνδεσή τους με επιστημονικά δεδομένα δίνει νέο βάρος στο θέμα.

Παρά τα παραπάνω, μόνο το 30% των μελανωμάτων που καταγράφηκαν εντοπίστηκε στο σημείο του τατουάζ, κάτι που αιφνιδίασε τους ερευνητές. Αν το πρόβλημα ήταν καθαρά τοπικό, θα περίμενε κανείς υψηλότερη συχνότητα στο ίδιο το σημείο. Το εύρημα δείχνει προς μια πιθανή συστημική επίδραση, ίσως μέσω της ανοσολογικής απόκρισης.

Παρόμοιες χημικές ουσίες έχουν εντοπιστεί σε μελέτες για πυροσβέστες και εργαζόμενους σε βιομηχανίες πετρελαίου, επαγγέλματα όπου παρατηρείται επίσης αυξημένος κίνδυνος μελανώματος, ακόμη και όταν η έκθεση δεν αφορά άμεσα το δέρμα.

Η σημασία των χρόνων του τατουάζ

Ο χρόνος από τη στιγμή που γίνεται το τατουάζ φαίνεται επίσης να παίζει ρόλο. Όσοι είχαν τατουάζ για 10 έως 15 χρόνια εμφάνισαν τη μεγαλύτερη αύξηση κινδύνου, που έφτασε το 67%. Επίσης, τα τατουάζ που συνδύαζαν μαύρο και χρωματιστό μελάνι συνδέθηκαν με υψηλότερο κίνδυνο σε σχέση με εκείνα που είχαν μόνο μαύρο.

Ανεπαρκή μέτρα

Η Ευρώπη προσπάθησε να μειώσει τους κινδύνους με κανονισμούς του 2022 που έθεσαν όρια σε χιλιάδες χημικές ουσίες που χρησιμοποιούνται στα μελάνια. Όμως η εφαρμογή των κανόνων δεν έχει προχωρήσει στον βαθμό που θα περίμενε κανείς. Έλεγχοι στην αγορά έδειξαν ότι πολλά προϊόντα συνεχίζουν να περιέχουν τοξικά συστατικά πάνω από τα επιτρεπτά όρια και, σε ορισμένες περιπτώσεις, απαγορευμένες χρωστικές που παρουσιάζονται ως νόμιμες εναλλακτικές.

Δεν χρειάζεται πανικός, αλλά παρακολούθηση

Σε κάθε περίπτωση, κανείς δεν υποστηρίζει ότι το τατουάζ αποτελεί νέο «σολάριουμ». Η έκθεση στην υπεριώδη ακτινοβολία παραμένει πολύ πιο ισχυρός παράγοντας κινδύνου για μελάνωμα. Η συγκεκριμένη μελέτη δεν αποδεικνύει αιτιώδη σχέση, αλλά θέτει ερωτήματα που, σύμφωνα με τους επιστήμονες, χρειάζονται περαιτέρω έρευνα.

Το συμπέρασμα δεν είναι πανικός, αλλά επίγνωση. Τα νέα δεδομένα δείχνουν ότι το θέμα δεν είναι απλό και ότι η ασφάλεια των τατουάζ ίσως χρειάζεται πιο αυστηρή παρακολούθηση.

(Πηγή: newsbeast.gr)

alopsis.gr

Εκ του ιστολόγιου: Δεν γεννηθήκαμε αγαπητοί μασκαρεμένοι. Δεν χρειάζονται τα τατουάζ, τα σολάριουμ, τα βαμμένα νύχια, μαλλιά (και στους άνδρες), χείλη, μακριά νύχια, πρόσωπα βαμμένα κλπ.

Η ψυχή μας πρέπει να είναι όμορφη. Ομορφαίνει με αρετές και ασχημαίνει με τα πάθη. Αυτήν πρέπει να φροντίζουμε γιατί αυτήν θα παραδώσουμε στον Κύριο Ημών Ιησού Χριστό. Αυτή έχει το προνόμιο της αθανασίας. Δε θα κριθούμε και πιθανόν θα λειτουργήσει εις βάρος μας, απέναντι στον Κριτή Ιησού Χριστό, η πέραν των ορίων φροντίδα του σώματός μας.

Αναμφίβολα θα πρέπει να φροντίζουμε για την υγεία του, την καθαριότητά του. Στα απαραίτητα. Όχι στα παραπανήσια. Η μόδα είναι μεγάλος εχθρός. Είναι ένα κοσμικό χαρακτηριστικό. Δεν είναι χαρακτηριστικό του Ορθοδόξου Χριστιανού να ακολουθεί το τι θέλει ο κόσμος που αυτό επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τη μόδα. Ο κόσμος (το κοσμικό πνεύμα) είναι ενάντια προς τον Χριστιανισμό. Είναι το υλιστικό πνεύμα, το φιλήδονο, το σαρκικό. Ο Ιησούς μας λέει πως νίκησε τον κόσμο, αυτό δλδ το κοσμικό φρόνημα, που στράφηκε εναντίον Του γιατί περίμενε έναν Κοσμικό Μεσσία. Με πλούτη, στρατό, επίγεια βασιλεία (που θα χανόταν). Καμία βασιλεία δεν έχει αντέξει τον χρόνο.

Αυτό το κοσμικό πνεύμα σταύρωσε τον Ιησού. Ο Ιησούς με την Ανάστασή του, το νίκησε. Ο Ιησούς μας προσφέρει την αήττητη και αιώνια Βασιλεία των Ουρανών. Οπότε ας μην επηρεαζόμαστε από το κοσμικό φρόνημα. Αυτό κάποια στιγμή θα φέρει τον Αντίχριστο. Εμείς είμαστε με το Χριστιανικά Ορθόδοξο Πνεύμα.

Ας φροντίσουμε αγαπητοί, να είμαστε αρεστοί στον Ιησού Χριστό και όχι στον ηττημένο κόσμο. Ο κόσμος αγαπητοί δεν σταυρώθηκε για εμάς. Δεν πόνεσε σωματικά και ψυχικά για εμάς. Ο Ιησούς Χριστός σταυρώθηκε για εμάς για την πνευματική, ψυχική μας ελευθερία.

Αυτός είναι ο Σωτήρας μας. «Εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ · τω Θεώ παραθώμεθα»

Α.Η. 

Πώς Θα Σωθούμε: “Η γαστριμαργία” (Ιερά Μονή Παρακλήτου)

Επιλογή και διασκευή ψυχωφελών κειμένων από το βιβλίο “ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ” του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός

Η γαστριμαργία

Η γαστριμαργία είναι ένα ελάττωμα, ένα πάθος, που μας παρακινεί να τρώμε και να πίνουμε περισσότερο απ΄ όσο χρειάζεται το σώμα μας για να συντηρηθεί. Οι άγιοι Πατέρες, και μάλιστα ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, λένε ότι πρόκειται για βαρειά αμαρτία, όπως αποδεικνύεται από την ιστορία του ανθρωπίνου γένους: Αυτή εξόρισε τον Αδάμ από τον παράδεισο, αυτή προκάλεσε τον μεγάλο κατακλυσμό, αυτή έκανε τους Ισραηλίτες ειδωλολάτρες, αυτή έριξε τους ανθρώπους σε μύρια άλλα κακά.

Η γαστριμαργία είναι η θύρα, μέσ΄από την οποία περνούν πολλά πάθη και αμαρτήματα, με πρώτη την πορνεία, όπως γράψαμε στο σχετικό κεφάλαιο. Όποιος, λοιπόν, νικήσει τη γαστριμαργία, πολύ εύκολα θα νικήσει στη συνέχεια και τ΄άλλα πάθη, που αυτή τρέφει.

Στη γαστριμαργία συνήθως πέφτουμε με πέντε τρόπους, δηλαδή σε σχέση

α) με το χρόνο, όταν τρώμε συχνότερα απ΄όσο πρέπει ή νωρίτερα από την κατάλληλη ώρα

β) με την ποσότητα, όταν τρώμε και πίνουμε περισσότερο απ΄όσο μας χρειάζεται

γ) με την ποιότητα, όταν επιζητούμε πλούσια, ακριβά και εξεζητημένα φαγητά,

δ) με τον τρόπο, όταν τρώμε με βουλιμία, και

ε) με τη μέριμνα, όταν σπαταλάμε μεγάλο μέρος του πολύτιμου χρόνου της ζωής μας σε γαστρονομικές φροντίδες και ασχολίες.

Η γαστριμαργία είναι πάντοτε αμάρτημα, πλην όμως όχι θανάσιμο, όταν απλά προτιμάς τα πιο νόστιμα και φροντισμένα φαγητά ή δεν τηρείς με απόλυτη ακρίβεια τον κανόνα των καθορισμένων γευμάτων ή τρως περιστασιακά λίγο περισσότερο κ.ό.κ. Γίνεται όμως θανάσιμο,

α) όταν προξενεί βλάβη και σκάνδαλο στον πλησίον,

β) όταν γνωρίζεις ότι θα πάθεις κάποια ζημιά (λ.χ. σοβαρή ασθένεια) και δεν εγκρατεύεσαι,

γ) όταν ξοδεύεις πάρα πολλά χρήματα για να τρως πλούσια, τη στιγμή που ο πλησίον σου στερείται τα αναγκαία και δεν τον ελεείς,

δ) όταν, χωρίς να εμποδίζεσαι από κάποιαν αρρώστια, δεν τηρείς τις καθορισμένες από την Εκκλησία μας νηστείες.

Αυτά όλα είναι θανάσιμα αμαρτήματα. Μα κι αν δεν ήταν, θά΄πρεπε να πολεμούσαμε τη γαστριμαργία, γιατί μας βλάπτει και σωματικά. Είναι πια πασίγνωστο, πως οι κοιλιόδουλοι και οι μέθυσοι καταστρέφουν την υγεία τους, φθείρουν τον οργανισμό τους και έχουν κακό τέλος. Απεναντίας, οι λιτοδίαιτοι έχουν ως τα γεράματά τους καλή υγεία, ζωτικότητα και ευρωστία.

Μεγαλύτερη αξία, βέβαια, από την υγεία του σώματος έχει η υγεία της ψυχής, που βλάπτεται επίσης από τη γαστριμαργία, αφού, όπως είπαμε, απ΄αυτή γεννιούνται πολλά άλλα πάθη. Για να λυτρωθείς λοιπόν από το ελάττωμα τούτο, πρόσεξε όσα θα διαβάσεις παρακάτω.

Πρώτα-πρώτα μην ξεχνάς, πόσο μεγάλο είναι το βάρος, πόση η ταλαιπωρία που προξενούν στο στομάχι τα πολλά και καρυκευμένα φαγητά, και πόσο μικρή, αντίθετα, η απόλαυσή τους, που δεν κρατάει παρά μόνο όσην ώρα τα έχεις στο στόμα σου. Μόλις περάσουν το λαιμό, δεν μένει πια ίχνος νοστιμιάς και ηδονής. Πες μου, από τα τόσα συμπόσια και τα γιορταστικά τραπέζια στα οποία βρέθηκες, απ΄όλες τις λιχουδιές που γεύτηκες, απ΄όλα τα γλυκόπιοτα κρασιά που δοκίμασες, τι σου έμεινε; Ασφαλώς τίποτα. Είτε έφαγες είτε δεν έφαγες, το ίδιο είναι. Γι΄αυτό, όταν ο λογισμός και η επιθυμία σε σπρώχνουν στη γαστριμαργία, ξεγέλασέ τα με τη σκέψη πως έφαγες και ήπιες ήδη, και πως η απόλαυση πέρασε. Και πράγματι, αν απόψε εσύ απολαύσεις διάφορα γευστικά φαγητά και ποτά, και ένας φτωχός ή ένας ασκητής περάσει μόνο με ψωμί και νερό, πες μου, αύριο το πρωί θα έχετε καμιά διαφορά στην αίσθηση της γεύσης; Όχι, θ΄αποκριθείς. Και σωστά. Θα έχετε όμως, προσθέτω εγώ, διαφορά στην ψυχική κατάσταση, γιατί εσύ θα έχεις όχι μόνο το στομάχι σου βαρύ, απ΄τα μπαχαρικά και το κρασοπότι, μα και την ψυχή σου βαρειά απ΄την κραιπάλη, ενώ εκείνος θα έχει και το στομάχι του ελαφρύ και την ψυχή του ωφελημένη με το μισθό της φτώχειας και της ασκήσεως.

Ύστερα, να θυμάσαι πάντα τις ζημιές που σου προξενεί αυτό το πάθος, τη σπατάλη, τον κόπο, το χασομέρι, τις αρρώστιες, την απροθυμία στα πνευματικά έργα, και πάνω απ΄όλα την αιώνια πείνα και δίψα, που σε περιμένει μετά τον σωματικό θάνατο στην άλλη ζωή. Γιατί ο Κύριος το είπε ξεκάθαρα: “Αλίμονο σ΄εσάς που τώρα είστε χορτάτοι, γιατί θα πεινάσετε” (Λουκ. 6:25).

Να θυμάσαι ακόμα το μεγάλο δείπνο, για το οποίο μίλησε ο Χριστός (Λουκ. 14:16-24) και όπου είμαστε όλοι καλεσμένοι. Αν ποθείς ν΄απολαύσεις το πανευφρόσυνο και τρισευλογημένο ουράνιο δείπνο, που θα διαρκέσει αιώνια, ασκήσου τώρα στην εγκράτεια, που θα σου εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις της συμμετοχής σ΄αυτό. Γιατί πραγματικά είναι “μακάριος όποιος θα πάρει μέρος στο τραπέζι της βασιλείας του Θεού” (Λουκ. 14:15).

Να θυμάσαι, τέλος, το παράδειγμα του Λυτρωτή μας, που νήστεψε στην έρημο σαράντα ημέρες και μετά κατατρόπωσε το διάβολο (Ματθ. 4:1-11), καθώς και τόσων αγίων και ασκητών, που, όπως διαβάζουμε στα συναξάρια, έκαναν καταπληκτικά θαύματα κι έβγαζαν από τους ανθρώπους τα δαιμόνια, χάρη στην προσευχή και τη νηστεία τους. Αυτό, άλλωστε, το βεβαίωσε και ο Κύριος, λέγοντας ότι το γένος των δαιμόνων “δεν βγαίνει παρά μόνο με προσευχή και νηστεία” (Ματθ. 17:21).

Πρέπει, όμως, να ξέρεις και τούτο, πως όποιος νηστεύει και εγκρατεύεται από φαγητά και ποτά με γογγυσμό και απροθυμία, χάνει το μισθό του. Ο γνήσιος εργάτης της εγκράτειας είναι ιλαρός, ολοπρόθυμος, όλος αγαλλίαση, γιατί ξέρει πόσο ωφελείται απ΄αυτήν. Όποιος πάλι νηστεύει για την ανθρωπαρέσκεια, δεν εκπληρώνει το σκοπό της εγκράτειας, που είναι η δόξα του Θεού.

Πιο πολύ από την πολυφαγία να φοβάσαι την πολυποσία, γιατί το κρασί, το ρακί και όλα τα όμοια ποτά θολώνουν το νου και διεγείρουν τα σαρκικά πάθη. Όταν μάλιστα φτάσει να πιει κανείς τόσο πολύ, ώστε να μεθύσει, χάνει τον έλεγχο των πράξεών του, γίνεται παιχνίδι στα χέρια των ανθρώπων και των δαιμόνων, και μπορεί να φτάσει ακούσια ως το έγκλημα. Γι΄αυτό πρέπει να φυλάγονται από την οινοποσία όσοι ποθούν σωτηρία ψυχής, και προπαντός οι νέοι, οι κληρικοί και οι μοναχοί.

Η σάρκα, αδελφέ, είναι εχθρός πανούργος και δόλιος. Όσο την τρέφεις και την περιπποιείσαι, τόσο σε πολεμάει και σε σπρώχνει στην αμαρτία. Όσο την αφήνεις νηστική και την ταλαιπωρείς, τόσο εξασθενίζει και υποχωρεί. Αν, λοιπόν, θέλεις να την υποτάξεις στο νου, πολέμησέ την με την εγκράτεια, τη μητέρα των αρετών και του αγιασμού.

___________________

*Ο συγγραφέας του βιβλίου “Αμαρτωλών Σωτηρία” μοναχός Αγάπιος, κατά κόσμον Αθανάσιος Λάνδος, ο “μέγας ευαγγελιστής του υποδούλου Γένους”, γεννήθηκε στο Χάνδακα, το σημερινό Ηράκλειο της Κρήτης, στα τέλη του 16ου αι. (μετά το 1580). Οι σαφείς και έγκυρες βιογραφικές πληροφορίες για τον Αγάπιο είναι πενιχρές, κι αυτές σεμνά κρυμμένες μέσα στα έργα του. Γιατί, όπως σωστά παρατηρήθηκε, ήταν ο ορθόδοξος μοναχός που κράτησε τον εαυτό του στη σκιά -άλλωστε, ούτε σχέσεις με προσωπικότητες της εποχής του επιδίωξε ούτε εκκλησιαστικά αξιώματα επιζήτησε-, ενώ φρόντισε για την προβολή του λόγου του Θεού και την ψυχική ωφέλεια των συνανθρώπων του. Ξέρουμε μόνο ότι σπούδασε τα ελληνικά και τα ιταλικά γράμματα στην Κρήτη, όπου η παιδεία γνώριζε τότε μεγάλη ακμή, ίσως μάλιστα και στην Ιταλία. […] (Από την εισαγωγή της έκδοσης)

Εκδόσεις Ιεράς Μονής Παρακλήτου

[Το βιβλίο (το οποίο και συνιστούμε ανεπιφύλακτα) χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο αναφέρεται στις αμαρτίες και τα πάθη, στις θλίψεις και τη ματαιότητα του κόσμου. Το δεύτερο, στη σχέση μας με το Θεό, τον πλησίον και τον εαυτό μας, στη νηστεία και την προσευχή, στην εξομολόγηση και τη θεία κοινωνία, στη μνήμη του θανάτου, στον παράδεισο και την κόλαση]

alopsis.gr 

Ὁ ἄθεος ἄνθρωπος εἶναι ἄφρων ἄνθρωπος

❈ Ὁ ἄθεος ἄνθρωπος εἶναι ἄφρων ἄνθρωπος. «Εἶπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ· οὐκ ἔστι Θεός» (Ψαλμ. 52,2). Βλέπετε; Ποιός δηλώνει ἄθεος; Τό λέει ἡ Γραφή. Ὁ ἄφρων, αὐτός πού δέν ἔχει φρόνηση, πού ἔχει χάσει τό μυαλό του δηλαδή, ὁ τρελός. Ἄρα ἡ ἀθεΐα εἶναι τρέλα. Ναί, εἶναι τρέλα! Ἁπλῶς δέν τήν γράφουν ἀκόμα τά βιβλία τῆς ψυχιατρικῆς, γιατί καί οἱ ψυχίατροι δέν πιστεύουν στόν Θεό οἱ περισσότεροι. Ἀλλά μιά μορφή τρέλας εἶναι ἡ ἀθεΐα.

 ~Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 10 – 12 – 2017)

hristospanagia.gr

Ἀρχιμανδρίτης Σεραφείμ Δημόπουλος (†) – Ὁ παλαιός καί ὁ νέος Ἀδάμ

Ο πρώτος κάτοικος της γης ήταν ο Αδάμ. Το ωραιότερο και τελειότερο άγαλμα του Πραξιτέλη δεν μπορούσε να συγκριθεί με την αρμονία και την ομορφιά των μελών του σώματος του Αδάμ. Τα μάτια του έλαμπαν σαν δυό γαλάζιες λίμνες. Κατοικούσε στον ωραιότερο τόπο που μπορεί ο νους μας να φαντασθεί. Ήταν υγιής, υγιέστατος.

Η φύση ήταν υποταγμένη σ’ αυτόν. Τα μεγαλοπρεπή και ωραιότατα ζώα, τα πουλιά τα μικρά και τα μεγάλα με τα πολύχρωμα φτερά τους, ο άπειρος αριθμός των δένδρων με τα χρώματα, τα αρώματα και τους καρπούς, οι θάλασσες, οι πεδιάδες, τα βουνά, οι ωκεανοί, οι λίμνες, τα ποτάμια, όλα ήταν στην διάθεσή του και στην κυριαρχία του.

Περισσότερο απ’ όλα ο πρώτος αυτός άνθρωπος είχε ζωντανή σχέση, προσωπική σχέση με τον παντοδύναμο Θεό, Πατέρα του και Δημιουργό, από τις μεγάλες δημιουργικές παλάμες τού οποίου πήδησε στη γη ως απεριόριστος βασιλιάς.

Το σώμα του Αδάμ το διαπερνούσε και το διεπότιζε η χάρις του Αγίου Πνεύματος, η οποία του δημιουργούσε ένα σταθερό αίσθημα ευτυχίας. Διότι το Άγιο Πνεύμα είναι η πηγή, η αρχή, ο δημιουργός της ζωής και της ευτυχίας. Αλλά ο άνθρωπος αυτός δεν έμεινε πιστός στον Θεό. Δεν ετήρησε την εντολή του. Την παρέβη και δεν μετενόησε, ούτε ζήτησε συγχώρηση γι’ αυτό.

Ο Αδάμ είπε: «Η γυνή ην έδωκας μετ’ εμού αύτη με ηπάτησεν». Αυτή είναι η δικαιολογία των πρωτοπλάστων. Αυτή η εμμονή τους στην πράξη τους, αυτή τους η αμετανοησία, που προέρχεται από την ίδια τους την προσωπικότητα, από την ελευθέρα θέλησή τους, είναι βαρυτέρα από το αμάρτημά τους, το ότι δηλαδή έφαγαν από τον απηγορευμένο καρπό, από τον καρπό από τον οποίο και μόνο μέσα στον άπειρο αριθμό των καρπών ο Θεός τους απαγόρευσε να φάγουν.

Η αμετανοησία τους ζυγίζει περισσότερο από την παρακοή. Η αμετανοησία του ανθρώπου ζυγίζει βαρύτερα απ’ όλα του τα αμαρτήματα. Και έπειτα ο Θεός ως δίκαιος, ακριβοδίκαιος, επιβάλλει τις ποινές στους τρεις ενόχους.

Πρώτος τιμωρείται ο διάβολος, με την εσχάτη των ποινών, την κατάρα. «Ότι εποίησας τούτο επικατάρατος ει». Εν συνεχεία η Εύα και τελευταίος ο Αδάμ.

Τι κάμει τέλος ο Θεός; Εξέβαλε τον Αδάμ του παραδείσου και έταξε τα Χερουβείμ και την φλογίνη ρομφαία την στρεφομένην φυλάσσειν την οδόν του ξύλου της ζωής. Ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου γίνεται τώρα ο πιο δυστυχισμένος. Αξιοδάκρυτος και αξιοθρήνητος. Εξόριστος του παραδείσου, ομοιάζει με έκπτωτο βασιλιά, με εξόριστο μονάρχη.

 

Ο Αδάμ έζησε εννιακόσια τριάντα (930) χρόνια. Μετεκινείτο από τόπο σε τόπο, από χώρα σε χώρα. Έχτιζε πολιτείες, άλλαζε επαγγέλματα, γεννοβολούσε ανθρώπους, δημιουργούσε, αλλά ήταν δυστυχής. Παντού τον παρακολουθούσε η αμαρτία του, παντού έφερνε μαζί του τον πόνο, την θλίψη, τα ερείπια της ναυαγημένης του ζωής. Γέρος πια, ερείπιο, έφτασε στην Παλαιστίνη και απέθανε εκεί και ετάφη στην κορυφή του λόφου του Γολγοθά.

Εκεί έμεινε θαμμένος χιλιάδες χρόνια. Εκεί έμεινε θαμμένος περιμένοντας. Ποιον περιμένοντας; Ποιον αναμένοντας; Ποιον προσδοκώντας; Ανέμενε την μεγάλη υπόσχεση, την μεγάλη ελπίδα, την μεγάλη προσδοκία που φύτεψε ο Θεός ως παρηγοριά στα σπλάχνα του. Ότι δηλαδή κάποτε ο Θεός θα στείλει τον άγγελο της μεγάλης Του βουλής, θα στείλει τον Υιό Του, θα στείλει τον Σωτήρα.

Και αυτός ο Σωτήρας ήλθε. Φορτώθηκε τα αμαρτήματα των πρώτων μας γονέων και ακριβώς επάνω στον τάφο τού Αδάμ υψώθηκε ο ζωοποιός του σταυρός. Το αίμα του Κυρίου έτρεξε από το πληγωμένο του σώμα και ξέπλυνε και καθάρισε και ελεύκανε και καθαγίασε τα οστά του Αδάμ, τον ίδιο τον Αδάμ, και δια του Αδάμ ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, όλα τα παιδιά, όλους τους γόνους του Αδάμ, μέχρι της συντελείας των αιώνων.

Από το βιβλίο: †Αρχιμ. Σεραφείμ Δημόπουλου, ΛΟΓΟΙ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣ Α’. Έκδοση Φιλ. Σωματείου «Ιωάννης ο Χρυσόστομος», Λάρισα 2015.

Πηγή

https://paraklisi.blogspot.com/2018/08/blog-post_103.html

hristospanagia.gr 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙ ΠΑΝΤΟΤΙΝΟ ΚΑΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ

Οι παγκόσμιες ημέρες εορτασμού διαφόρων γεγονότων ,δίδουν την ευκαιρία εκτός της τιμής να ασχοληθούμε όλοι με αυτό και να προβληματιστούμε. Μια τέτοια ημέρα( παγκόσμιος) είναι αφιερωμένη και στη ελληνική γλώσσα. Στη δική μας μητρική γλώσσα. Μεγάλη τιμή και ημέρα που ο καθένας μας πρέπει να αναλογιστεί. Γιατί γίνεται τέτοια τιμή σε μια γλώσσα που την ομιλούν μόνο μερικά εκατομμύρια άνθρωποι;; Κάτι το ξεχωριστό θα έχει η ελληνική λαλιά.

Θα περίμενε κανείς μια τέτοια σπουδαία και ζηλευτή για τους άλλους λαούς μέρα να μη περάσει απαρατήρητη από την κοινωνία. Αλλά οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης έκριναν ότι το θέμα δεν «πουλάει»....όπως κοινώς λέμε. Ένα- δυο μηνύματα από την πολιτειακή ή πολιτική ηγεσία δεν σώζουν την κατάσταση Οι άλλοι τι κάναμε;; μόνο ο ιός και το ξεκατίνιασμα των ηθοποιών και αθλητριών πουλάει;;. Η γλώσσα μας, η βαριά αυτή βιομηχανία του τόπου δεν αξίζει τίποτα;;. Ούτε μια ανακοίνωση για την τιμή των όπλων;;

Μόνο άλλα πράγματα μας ενδιαφέρουν;;. Το μέλλον μας δεν μας ενδιαφέρει;; γιατί η γλώσσα είναι ένα από τα στοιχεία της ταυτότητας κάθε λαού και έθνους όπως και η θρησκεία του. Οι καιροί είναι πονηροί και ως εκ τούτου πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση. Να διαφυλάξουμε το σπάνιο διαμάντι της γλώσσας μας και την τεράστια κληρονομιά που κουβαλάει . Δεν αποτελεί υπερβολή αν γράψουμε ότι η ελληνική γλώσσα που μιλιέται σε αυτό εδώ τον τόπο για χιλιάδες χρόνια και της οποίας σπέρματα και ρίζες της βρίσκομε παντού σε όλο τον κόσμο είναι η ίδια. Έχει υποστεί βέβαια με την πάροδο χιλιάδων ετών έναν επηρεασμό αλλά παραμένει η ίδια. Λέξεις της εποχής του Ομήρου και εκφράσεις αρχαίες χρησιμοποιούμε και σήμερα. Η γλωσσοπλαστική ικανότητα της γλώσσας μας είναι αξιοθαύμαστη. Δεν νοιώθει την ανάγκη να δανειστεί και να χρησιμοποιήσει λέξεις ξενικής προέλευσης (κακο)μεταφρασμένες αντί της παραγωγής της . Θα μπορούσαμε κάλλιστα να πούμε δισκοθήκη αντί για ντισκοτέκ. Πολλά, δυστυχώς, είναι τα παρόμοια παραπτώματα. Δεν θα αναφερθώ στα , διάφορα, σύγχρονα κλικ...

Εις την ελληνική γλώσσα έχουν γραφεί αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και φιλοσοφικής και επιστημονικής σκέψης. Δανείσαμε στις επιστήμες και όρους και ονόματα και ιδέες. Το λεξιλόγιο της σύγχρονης επιστήμης βρίθει από λέξεις ελληνικές τα μαθηματικά π.χ. λέγονται mathematics . Η μεγάλη πλαστικότητα και η γενεσιουργός ικανότητα γέννησης ιδεών και όρων της δίνει τη δυνατότητα να εκφράζει με διαφορετικές λέξεις τις αποχρώσεις του ίδιου πράγματος ,δυνατότητα που δεν έχουν πολλές γλώσσες. Η πλαστικότητά της βοηθά να εκφράζονται με σαφήνεια και επιστημονική ακρίβεια έννοιες πολύ λεπτές. Να μη ξεχνάμε ότι εις την ελληνική γλώσσα έχουν γραφτεί το ευαγγέλιο, οι πράξεις των Αποστόλων. Είναι η γλώσσα που χρησιμοποίησαν οι πατέρες της Εκκλησίας μας για την διατύπωση των υψηλών θεολογικών εννοιών. Ωστόσο αυτό που αποδεικνύεται πράγματι ασύλληπτο είναι το γεγονός ότι το ελληνικό αλφάβητο κρύβει μια μυστική επίκληση! Εάν πάρουμε τα γράμματά του και τα θέσουμε στη σειρά, ως δια μαγείας εμφανίζεται μια αρχαία προσευχή που εξυμνεί το Φως και την Ψυχή! Έχουμε, λοιπόν:

«Αλ φα, βη τα Γα! Αμα δε Ελ, τα εψ ιλών. Στη ίγμα, (ίνα) ζη τα, η τα, θη τα Ιώτα κατά παλλάν Δα. (Ινα) μη νυξ η, ο μικρόν (εστί) πυρός δε ίγμα ταφή εψ ιλών, φυ (οι) Ψυχή, ο μέγα (εστί)!»

Η μετάφραση έχει ως εξής:

«Νοητέ ήλιε, εσύ που είσαι το φως, έλα στη Γη! Κι εσύ, ήλιε ορατέ, ρίξε τις ακτίνες σου στον πηλό που ψήνεται. Ας γίνει ένα καταστάλαγμα για να μπορέσουν τα Εγώ να ζήσουν, να υπάρξουν και να σταθούν πάνω στην παλλόμενη Γη. Ας μην επικρατήσει η νύχτα, που είναι το μικρόν, και κινδυνεύσει να χαθεί το καταστάλαγμα της φωτιάς μέσα στην αναβράζουσα λάσπη, κι ας αναπτυχθεί η Ψυχή, που είναι το μέγιστο, το σημαντικότερο όλων!» Ορθόδοξη χριστιανική προσευχή δεν είναι. Έχει σπέρματα αληθείας. Πολλά θα μπορούσε να γράψει κάποιος για το μεγαλείο και το λαμπρό μέλλον της ελληνικής γλώσσας, σε πείσμα των ελληνομηδενιστών. Η τελειότερη γλώσσα περιφρονείται στην κοιτίδα της. Όσοι τη γνωρίζουν τη σέβονται. Πιστεύω ότι δεν είμαι ο πλέον κατάλληλος υπερασπιστής της. Ένας μαθηματικός είμαι. Ο καθένας μας ας πράξει το χρέος του και το καθήκον του.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός 

Ἡ ταπεινοφροσύνη εἶναι ἐντελῶς ἀκατανίκητη

Η ταπεινοφροσύνη είναι εντελώς ακατανίκητη από τους δαίμονες. Πώς γεννιέται και ποια είναι η δύναμή της.

Από το Γεροντικό

Ρώτησαν τον Αββά Λογγίνο:

– Ποια αρετή είναι η μεγαλύτερη απ΄ όλες;

Και απάντησε:

– Σκέφτομαι, ότι, όπως η υπερηφάνεια είναι το μεγαλύτερο απ΄ όλα τα πάθη, αφού και από τον ουρανό μπόρεσε να ρίξει κάποιους (δηλαδή τον Εωσφόρο και το τάγμα του), έτσι και η ταπεινοφροσύνη είναι η μεγαλύτερη απ΄ όλες τις αρετές, γιατί κι απ΄ αυτά τα τάρταρα μπορεί ν΄ ανεβάσει ένα άνθρωπο, ακόμα κι αν είναι αμαρτωλός σαν δαίμονας.

Να γιατί ο Κύριος πριν απ΄ όλους μακαρίζει τους «πτωχούς τώ πνεύματι», (δηλαδή τους ταπεινούς) (Ματθ. 5:3).

Ένας γέροντας είπε:

– Προτιμώ ήττα πού θα συνοδεύεται από ταπεινοφροσύνη, παρά νίκη πού θα συνοδεύεται από υπερηφάνεια.

Ένας (άλλος) γέροντας είπε:

– Πολλές φορές η ταπείνωση έσωσε πολλούς, και μάλιστα άκοπα.

Κι αυτό το αποδεικνύουν ο τελώνης και ο άσωτος υιός, πού είπαν μόνο λίγα λόγια και σώθηκαν (βλ. Λουκ. 18:13 – 15:21).

Ο αββάς Ησαΐας είπε:

– Περισσότερο απ΄ όλα έχουμε ανάγκη από την ταπεινοφροσύνη.

Γι αυτό ας είμαστε πάντα έτοιμοι, σε κάθε λόγο πού ακούμε ή εργασία (πού κάνουμε), να λέμε (στον πλησίον):

«Συγχώρεσέ με».

Γιατί με την ταπεινοφροσύνη καταστρέφονται όλα τά (πονηρά έργα) του εχθρού.

Η αγία Θεοδώρα έλεγε, πώς ούτε η άσκηση ούτε η κακουχία ούτε οι οποιοιδήποτε κόποι σώζουν (τον άνθρωπο), παρά μόνο η γνήσια ταπεινοφροσύνη. (Και για επιβεβαίωση διηγόταν το εξής

– Ήταν κάποιος αναχωρητής, πού έδιωχνε τους δαίμονες. Και τους εξέταζε, για να μάθει με ποιόν τρόπο βγαίνουν (από τον άνθρωπο). «Με τη νηστεία;» τους ρωτούσε. «Εμείς ούτε τρώμε ούτε πίνουμε», απαντούσαν εκείνοι.

«Με την αγρυπνία;». «Εμείς δεν κοιμόμαστε καθόλου», έλεγαν.

«Με την αναχώρηση (από τον κόσμο);». Εμείς ζούμε στις ερήμους», αποκρίνονταν.

Επειδή ο γέροντας επέμενε και έλεγε, «Με ποιόν λοιπόν τρόπο βγαίνεται;», εκείνοι ομολόγησαν:

«Τίποτα δεν μας νικάει, παρά μόνο η ταπεινοφροσύνη».

Ο αββάς Σισώης έλεγε, ότι ο δρόμος που οδηγεί στην ταπεινοφροσύνη είναι η εγκράτεια, η αδιάλειπτη προσευχή στο Θεό και ο αγώνας να βάζουμε τον εαυτό μας πιο κάτω από κάθε άνθρωπο.

Ένας αδελφός ρώτησε τον Αββά Κρόνιο:

– Με ποιόν τρόπο φτάνει ο άνθρωπος στην ταπεινοφροσύνη;

– Με το φόβο του Θεού, απάντησε ο γέροντας.

– Και με ποιόν τρόπο φτάνει στο φόβο του Θεού; ξαναρώτησε ο αδελφός.

– Κατά τη γνώμη μου, είπε ο γέροντας, με το να περιμαζέψει τον εαυτό του από κάθε περισπασμό και με το να καταβάλλει σωματικούς κόπους και με το να θυμάται, όσο μπορεί, την έξοδο (της ψυχής του) από το σώμα και την κρίση του Θεού.

Ένας γέροντας είπε:

– Όποιος έχει ταπείνωση, ταπεινώνει τους δαίμονες, και όποιος δεν έχει ταπείνωση, χλευάζεται από τους δαίμονες.

Ρώτησαν ένα γέροντα:

– Γιατί χτυπιόμαστε τόσο πολύ από τους δαίμονες;

– Επειδή πετάμε τα όπλα μας, απάντησε εκείνος, εννοώ την ατιμία, την ταπείνωση, την ακτημοσύνη και την υπομονή.

Μια φορά ήρθαν κάποιοι στη Θηβαΐδα, σ΄ ένα γέροντα, και του έφεραν ένα δαιμονισμένο για να τον θεραπεύσει. Και ο γέροντας, (μολονότι αρχικά δεν δεχόταν, θεωρώντας τον εαυτό του ανάξιο, τελικά), επειδή πολύ τον παρακάλεσαν, λέει στο δαίμονα:

– Βγες από το πλάσμα του Θεού!

– Βγαίνω, αποκρίθηκε ο δαίμονας. Αλλά σε ρωτάω ένα πράγμα και απάντησέ μου: Ποιοι είναι τα «ερίφια» και ποιοι τα «πρόβατα» (Ματθ. 25:31-33);

– Τα «ερίφια» είμαι εγώ, απάντησε ο γέροντας. Όσο για τα «πρόβατα», ο Θεός τα γνωρίζει.

Μόλις άκουσε (αυτά τα λόγια) ο δαίμονας, κραύγασε:

– Να, για την ταπείνωσή σου βγαίνω!

Και βγήκε (από τον άνθρωπο) την ίδια ώρα.

Μικρός Ευεργετινός

hristospanagia.gr 

Προφήτης Ιερεμίας

Προφήτες είναι μια κατηγορία ανθρώπων, ανδρών και γυναικών, οι οποίοι 
απεσταλμένοι από τον Θεό στον λαό του Ισραήλ, είχαν ως αποστολή την 
προετοιμασία του κόσμου για την έλευση στη γη του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού. Με την χάρη του Παναγίου Πνεύματος προφήτευσαν την έλευση του Χριστού και γεγονότα της επίγειας ζωής Του ως ανθρώπου. Προφήτευαν και γεγονότα σχετικά με την πορεία των Ισραηλιτών και κήρυτταν τον νόμο του Θεού. Ένας από τους Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης είναι ο Ιερεμίας στον οποίο θα αφιερώσουμε το παρόν κείμενο.

        Ο Ιερεμίας γεννήθηκε 650 χρόνια πριν από την γέννηση του Χριστού, στην μικρή πόλη Αναθώθ της φυλής Βενιαμίν. Ο  πατέρας του ήταν ιερέας και ονομαζόταν Χελκίας . Η ανατροφή που έλαβε από την ιερατική οικογένεια ήταν αυστηρή. Από μικρός μελετούσε τις προφητείες των Ησαΐα και Ωσηέ. Σε ηλικία 25 έως 27 χρόνων δέχθηκε το κάλεσμα του Θεού να γίνει Προφήτης. Ο νεαρός Ιερεμίας αισθανόμενος το βάρος της υψηλής αποστολής και το νεαρό της ηλικίας, αρνήθηκε. Ποιος, από μας τους σύγχρονους θα απέρριπτε μια τόσο υψηλή και τιμητική πρόταση; Ο Ιερεμίας, όμως, την αρνήθηκε. Ο Θεός του υπόσχεται την βοήθειά Του και όχι τιμές κοσμικές και υλικά αγαθά. Τότε ο Ιερεμίας υπακούει στο Θεϊκό θέλημα.        Ο Άγιος Ιερώνυμος γράφει για τον Προφήτη Ιερεμία ότι καθηγιάστηκε πριν γεννηθεί. Στον πρόλογο του προφητικού του βιβλίου γράφει ότι ο Θεός του είπε: «Προ του με πλάσαι σε εν κοιλία επίσταμαί σε και προ του σε εξελθείν εκ μήτρας ηγίακά σε, προφήτην εις έθνη τέθεικά σε».

        Οι μελετητές του βίου του Προφήτου έχουν χωρίσει την δημόσια δράση του σε τέσσερεις περιόδους . Πρώτη, επί του βασιλέως Ιωσίου προ της μετερρυθμίσεως (627 - 621 π.Χ.), δεύτερη, επί του βασιλέως Ιωακείμ μέχρι του Σεδεκίου (609 - 598 π.Χ.), τρίτη, επί Σεδεκίου (598 - 586 π.Χ.) και τέταρτη, μετά την άλωση της Ιερουσαλήμ και την αιχμαλωσία του Σεδεκίου.Πρώτη περίοδος. Ο Προφήτης ζούσε στο βασίλειο του Ιούδα, το οποίο ήταν υπό την επίδραση των Ασσυρίων πολιτικά και θρησκευτικά. Επικρατούσε ειδωλολατρία, κάθε πόλις είχε ένα θεό και κάθε δρόμος ένα βωμό. Υπήρχε και η ειδωλολατρία του Μολώχ με τα ανθρώπινα θύματα. Ο Ιερεμίας επί της βασιλείας Ιωσίου το 627 π.Χ. αρχίζει τον αγώνα εναντίον της ειδωλολατρίας κηρύσσοντας τον Ένα και μόνο Αληθινό Θεό. Στηλιτεύει τη διαφθορά και την ανηθικότητα. Ακόμη στηλιτεύει τους ψευδοπροφήτες που είχαν εμφανιστεί και με τις ψευδείς προφητείες παραπλανούσαν τον λαό. Ο Ιερεμίας διαισθάνεται μια βελτίωση του λαού. Αποδείχτηκε πολύ προσωρινή. Ο Προφήτης πονάει και υποφέρει. Ο Θεός τον λέγει να ψάξει να βρει άνθρωπο αμόλυντο από την αμαρτία. Ο Προφήτης δεν βρίσκει και ο Θεός του λέει να συνεχίσει να ψάχνει. Συνέχισε, δεν βρήκε και πείστηκε για το αδιόρθωτο του λαού του και την δίκαιη παιδαγωγία.Περίοδος  δεύτερη. Το Ασσυριακό κράτος καταλύεται με την πτώση το 621 πΧ   της Νινευή και ο ευσεβής βασιλιάς Ιώσιος για να ανορθώσει την πίστη του λαού προς τον Θεό προχώρησε σε εσωτερικές μεταρρυθμίσεις. Ο Προφήτης για το διάστημα 621- 608 αποσύρθηκε στην έρημο.  Χαρακτηριστικό της ασκητικής του ζωής ήταν ότι αυτός «λινοῦν περίζωμα εἶχε μόνον».Στην εποχή της βασιλείας του Ιωακείμ ο Προφήτης στρέφεται και καταδικάζει τα άτοπα της Ισραηλιτικής θρησκείας. Έλεγε δε, ότι «ο ναός, ο οποίος χρησιμεύει να καλύπτει τα κακουργήματα, είναι όχι ναός Θεού, αλλά σπήλαιο ληστών». Σε μια μεγάλη γιορτή εμφανίζεται ο Ιερεμίας στην αυλή του ναού. Μέσα στο πλήθος μιλάει και προλέγει την καταστροφή του ναού. Το πλήθος εξοργίζεται και κινείται απειλητικά εναντίον του. Ο Προφήτης σώζεται από τον Αχικάμ. Κουρασμένος από τους αγώνες του επιλέγει την μόνωση και προλέγει την καταστροφή του λαού. Σώζεται με θαυμαστό τρόπο από απόπειρα δηλητηριάσεως. Παραπονείται για εγκατάλειψη από τον Θεό. Συνέρχεται και συνεχίζει τον αγώνα. Η προφητεία του για καταστροφή του ναού εξοργίζει τον κόσμο και οδηγείται στη φυλακή. Δεν εγκαταλείπει την προσπάθεια. Στέλνει τον μαθητή του Βαρούχ στον ναό και προφητεύει και πάλι την καταστροφή του ναού. Ο λαός ξεσηκώνεται, ο Ιερεμίας  και ο Βαρούχ κρύφτηκαν και σώθηκανΤρίτη περίοδος. Το 594 π.Χ., απεσταλμένοι των Ιδουμαίων, Αμμωνιτών, και των κατοίκων Τύρου και Σιδώνος, παρακάλεσαν τον Σεδεκία να συμμαχήσουν κατά των Βαβυλωνίων. Οι ψευδοπροφήτες κηρύσσουν ότι τα ιερά σκεύη του ναού που είχαν κλαπεί θα επιστραφούν. Ο Ιερεμίας αντιτίθεται. Ο Σεδεκίας ενέκρινε την γνώμη του Προφήτη.Ο Ιερεμίας τους αποτρέπει από το να συμμαχήσουν με τους Αιγυπτίους κατά των Βαβυλωνίων. Οι Ιουδαίοι δεν υπακούν και επαναστατούν. Ο Ιερεμίας επιμένει ότι η πόλη των Ιεροσολύμων θα καταστραφεί. Οι άρχοντες τον ρίχνουν σε βορβορώδη λάκκο. Η πόλη της Ιερουσαλήμ καταλαμβάνεται και παραδίδεται στις φλόγες.Τέταρτη περίοδος. Μετά την άλωση της Ιερουσαλήμ ο προφήτης αποφάσισε να μείνει κοντά στον Γοδολία, ο οποίος είχε οριστεί από τον Ναβουχοδονόσουρα   ως βασιλιάς της Ιουδαίας. Μετά από λίγο ο Γοδολίας δολοφονήθηκε και οι Ιουδαίοι φοβούμενοι τον Ναβουχοδονόσορα αποφασίζουν να απέλθουν στην Αίγυπτο παρά την αντίθετη συμβολή του Ιερεμία, τον οποίο παρά την θέλησή του παίρνουν μαζί τους. Προλέγει την εισβολή του Ναβουχοδονόσωρ, η οποία και έγινε. Εκεί οι Ιουδαίοι περιπίπτουν σε ειδωλολατρία. Ο Προφήτης επέρχεται και πάλι εναντίον αυτών. Εκείνοι όμως δεν υπακούουν και ο Προφήτης προλέγει την καταστροφή τους.Ο Προφήτης Ιερεμίας λιθοβολήθηκε από τους συμπατριώτες του στην πόλη Τάφνα της Αιγύπτου. Η μνήμη του τιμάται από την Αγία μας Εκκλησία κάθε έτος την 1η Μαΐου.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός 

«Τήν ἀρετή πρέπει νά τήν ἀσκοῦμε κρυφά, χωρίς ἐπίδειξη καί καυχησιολογία. Σχετικά μέ τήν κενοδοξία καί τήν ἀνθρωπαρέσκεια. Ἀπό ποῦ γεννιέται ἡ κενοδοξία, ποιά εἶναι τά ἔργα της καί πῶς ἐξαλείφεται.» μέρος δ΄ τελευταῖο

Ὑπόθεση ΚΣΤ΄(26)

«ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

Τοῦ Ἁγίου Μαξίμου

Ὅταν νικήσεις κάποιο ἀπό τά πιό ἀτιμωτικά πάθη, τή γαστριμαργία, ἄς ποῦμε, ἤ τήν πορνεία ἤ τήν ὀργή ἤ τήν πλεονεξία, ἀμέσως σοῦ ἔρχεται ὁ λογισμός τῆς κενοδοξίας. Ἄν καί αὐτόν τόν νικήσεις, τόν διαδέχεται ὁ λογισμός τῆς ὑπερηφάνειας.

Ὅλα τά ἀτιμωτικά πάθη τῆς ψυχῆς διώχνουν τόν λογισμό τῆς κενοδοξίας. Ὅταν ὅμως ὅλα αὐτά πού εἴπαμε νικηθοῦν, τόν ξαναφέρνουν στήν ψυχή.

Ὅταν δεῖς τόν Ἡρώδη καί τόν Πιλάτο νά συμφιλιώνονται γιά νά θανατώσουν τόν Χριστό¹, ἐσύ νά σκεφτεῖς τή συνεργασία καί συμφωνία τοῦ δαίμονα τῆς πορνείας καί τοῦ δαίμονα τῆς κενοδοξίας, προκειμένου νά θανατώσουν τόν λόγο τῆς ἀρετῆς καί τήν πνευματική γνώση. Ὁ δαίμονας δηλαδή τῆς κενοδοξίας, καθώς ὑποκρίνεται πώς ἔχει πνευματική γνώση, παραπέμπει στόν δαίμονα τῆς πορνείας· ἐκεῖνος πάλι κάνει πώς ὑποχωρεῖ καί μέ προσποιητή καθαρότητα στέλνει πίσω στόν δαίμονα τῆς κενοδοξίας. Γι᾿ αὐτό λέει ἡ Γραφή: «Ὁ Ἡρώδης, ἀφοῦ ἔντυσε τόν Ἰησοῦ μέ μεγαλόπρεπη στολή, τόν ἔστειλε πίσω στόν Πιλάτο»².

Τήν κενοδοξία τή θανατώνει ἡ κρυφή ἐργασία, ἐνῶ τήν ὑπερηφάνεια τό νά ἀποδίδει κανείς τά κατορθώματά του τόν Θεό.

Ἐκεῖνος πού καλλιεργεῖ τίς ἀρετές γιά τήν κενοδοξία, εἶναι φανερό ὅτι καί τήν πνευματική γνώση γιά τήν κενοδοξία τήν καλλιεργεῖ. Ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος τίποτα δέν κάνει καί τίποτε δέν λέει γιά τήν ὠφέλεια τῶν ἄλλων, ἀλλά σέ ὅλα κυνηγᾶ τή δόξα ἀπό αὐτούς πού τόν βλέπουν ἤ τόν ἀκοῦν. Τό πάθος του ὡστόσο φανερώνεται, ὅταν μερικοί ἀπό αὐτούς πού εἴπαμε κατηγορήσουν σέ κάτι τά ἔργα ἤ τά λόγια του. Αὐτό τόν κάνει νά λυπηθεῖ πάρα πολύ, ὄχι ἐπειδή ἐκεῖνοι δέν ὠφελήθηκαν –ἄλλωστε δέν εἶχε τέτοιον σκπό–, ἀλλά ἐπειδή ὁ ἴδιος ντροπιάστηκε.

Ἡ κενοδοξία καί ἡ φιλαργυρία γεννοῦν ἡ μία τήν ἄλλη· γιατί ἐκεῖνοι πού εἶναι κενόδοξοι φροντίζουν νά πλουτίσουν, καί ἐκεῖνοι πού εἶναι πλούσιοι εἶναι κενόδοξοι. Αὐτό βέβαια ἰσχύει γιά τούς κοσμικούς· γιατί ὁ μοναχός γίνεται περισσότερο κενόδοξος ὅταν εἶναι ἀκτήμων, ἐνῶ ὅταν ἔχει χρήματα τά κρύβει, ἐπειδή ντρέπεται νά ἔχει κάτι πού δέν ταιριάζει στό μοναχικό σχῆμα.

Τό ἰδιαίτερο χαρακτηριστικό τῆς κενοδοξίας τοῦ μοναχοῦ εἶναι νά καμαρώνει γιά τήν ἀρετή καί ὅσα τή συνοδεύουν· τῆς ὑπερηφάνειάς του χαρακτηριστικό εἶναι νά ὑπερηφανεύεται γιά τά κατορθώματά του, νά περιφρονεῖ τούς ἄλλους καί νά τά ἀποδίδει στόν ἑαυτό του καί ὄχι στόν Θεό. Τό χαρακτηριστικό τῆς κενοδοξίας καί τίς ὑπερηφάνειας τοῦ κοσμικοῦ εἶναι νά ὑπερηφανεύεται καί νά καμαρώνει γιά τήν ὀμορφιά, τόν πλοῦτο, τήν ἐξουσία ἤ τήν ἐξυπνάδα του.

Χρειάζεται μεγάλος ἀγώνας γιά νά ἀπαλλαγεῖ κανείς ἀπό τήν κενοδοξία. Καί ἀπαλλάσσεται μέ τήν κρυφή ἐργασία τῶν ἀρετῶν³ καί μέ τή συνεχή προσευχή. Τό σημάδι τῆς ἀπαλλαγῆς εἶναι νά μή νιώθει πλέον μνησικακία γιά ἐκεῖνον πού τόν κακολόγησε ἤ τόν κακολογεῖ.

Τέλος καί τῇ Τρισηλίῳ Θεότητι

κράτος, αἶνος καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.

Εὐεργετινός τόμος γ΄

Ἐκδόσεις: « ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ »

Εὐχαριστοῦμε θερμά τίς ἐκδόσεις  « ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ » γιά τήν ἄδεια δημοσίευσης ἀποσπασμάτων ἀπό τα βιβλία πού ἐκδίδουν.

Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

1Λουκ. Κγ΄: 12.

2Λουκ. Κγ΄ : 11.

3Στό κείμενο: τῶν ἔργων. Διόρθωση: τῶν ἀρετῶν (Περί ἀγάπης Δ΄, μγ΄, Φιλοκαλία Β΄, σ.45.

 hristospanagia.gr  

Ἀθανάσιον καὶ θανόντα ζῆν λέγω. Οἱ γὰρ δίκαιοι ζῶσι καὶ τεθνηκότες.

Ο Μέγας Αθανάσιος ή Άγιος Αθανάσιος ή Αθανάσιος Αλεξάνδρειας ήτο Ορθόδοξος Πατριάρχης Αλεξάνδρειας και η προσωπικότητά του σφράγισε τα δρώμενα της εποχής του. Μαχητής αταλάντευτος και αγωνιστής της Ορθοδοξίας. Ανυποχώρητος ήλθε σε σύγκρουση με τους ισχυρούς της εποχής, εξορίστηκε και ταλαιπωρήθηκε.

        Ας δούμε τα πράγματα με τη σειρά. Υιός ευσεβούς οικογενείας έδειξε από μικρός την ιερατική του κλίση, αφού παρίστανε τον ιερέα και βάπτιζε πιστούς. Από τις περιγραφές του Γρηγορίου Θεολόγου αλλά και από τα συγγράμματά του βγαίνει το συμπέρασμα ότι είχε αποκτήσει στην Κατηχητική Σχολή Αλεξάνδρειας θεολογικότατη μόρφωση αλλά και εγκύκλιες γνώσεις. Η γνωριμία του με τον Μέγα Αντώνιο τον επηρέασε στην πορεία της ζωής του και εις την διαμόρφωση του ήθους του.

        Κατά την δεύτερη εικοσαετία του τετάρτου αιώνος ξεσπά η αίρεση του Αρείου,. ο Ο Αθανάσιος τότε ήταν λαϊκός, αλλά δεν έμεινε αδρανής. Μάχεται την αίρεση γράφοντας κείμενα όπως το «Κατά Ειδώλων» και το «Περί Ενανθρωπήσεως του Λόγου».

        Το 325 έχει χειροτονηθεί διάκονος και συμμετέχει ενεργά εις την Α΄ οικουμενική Σύνοδο, την οποία συγκάλεσε ο αυτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος για να διευθετηθεί το πρόβλημα που ταλάνιζε τις εκκλησίες.

        Το 328 ,σε ηλικία 33 ετών, με σύμφωνη γνώμη κλήρου και λαού χειροτονείται επίσκοπο, διάδοχος του κοιμηθέντα πνευματικού πατέρα του και επισκόπου Αλεξάνδρειας Αλεξάνδρου.       

        Ως Πατριάρχης έκανε πολύ σημαντικό έργο. Μελέτησε τις ανάγκες  κληρικών και λαϊκών για την εναρμόνιση των ρόλων τους και την καλύτερη δυνατή συμβίωση στο εκκλησιαστικό πλαίσιο. Ανέπτυξε έντονη αντιαιρετική δράση με κύριο στόχο την διάδοση του  «ορθού» δόγματος περί της ομοουσιότητας του Πατρός και του Υιού. Υπήρξε πρωταγωνιστής μεγάλου και πλουσίου φιλανθρωπικού έργου στην περιοχή της Αλεξάνδρειας.

        Ο Μέγας Αθανάσιος, ο επονομαζόμενος και «στύλος της Ορθοδοξίας», ποίμανε τον λαό του για 46 έτη, από τα οποία 17 τα πέρασε στην εξορία.

        Ο Άρειος καταδικάστηκε από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο και μολονότι καθαιρέθηκε και εξορίστηκε, δεν μετανόησε. Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος επηρεασθείς  από τον Ευσέβιο Νικομήδειας  διέταξε ο Άρειος να γίνει δεκτός. Η απόφαση αυτή βρίσκει τον Αθανάσιο αντίθετο, γιατί η απόφαση αυτή ήταν αντίθετη και συγκρούονταν με τις αποφάσεις της συνόδου της Νίκαιας. Οι «αρειανιστές» επίσκοποι βρήκαν την ευκαιρία να εκδιώξουν τον Αθανάσιο, συνασπίστηκαν με άλλους επισκόπους και έστειλαν αντιπροσωπεία στον Αυτοκράτορα κατηγορώντας τον Αθανάσιο για φορολογία του Λαού υπέρ της Εκκλησίας, μαγείας και πορνείας. Συγκλήθηκε σύνοδος στην Καισάρεια στην οποία δεν παραβρέθηκε, διότι ήταν πλεκτάνη των αντιπάλων του. Ο αυτοκράτορας ορίζει δεύτερη σύνοδο στην Τύρο και στέλνει μήνυμα στον Αθανάσιο να παραστεί, γιατί διαφορετικά θα ασκήσει βία εναντίον του. Παρίσταται και καταρρίπτει όλες τις κατηγορίες εις βάρος του.

        Μετά την αθώωσή του νοιώθει ότι απειλείται η ζωή του και μεταβαίνει στην Κωνσταντινούπολη για να ζητήσει την προστασία του Αυτοκράτορα. Οι αντίπαλοί του πέτυχαν όχι μόνο να μη τον δεκτεί ο αυτοκράτορας, αλλά και να τον εξορίσει στην Γαλατία . Ο αυτοκράτορας ήταν δυσαρεστημένος από την κριτική που του ασκούσε ο Αθανάσιος. Μετά τον θάνατο του Κωνσταντίνου το 337 ο Αθανάσιος επιστρέφει στην Αλεξάνδρεια και γίνεται ενθουσιωδώς δεκτός.

        Οι συκοφαντίες συνεχίζονται και ο Αθανάσιος συγκαλεί σύνοδο 100 επισκόπων, η οποία διακηρύσσει την αθωότητά του. Οι Αρειανοί συγκαλούν σύνοδο και πείθουν τον νέο «φιλοαρειανό» αυτοκράτορα Κωνστάντιο και τον εξορίζει εις την Ρώμη, όπου ο επίσκοπός της Ιούλιος  συγκαλεί σύνοδο που αθωώνει τον Αθανάσιο και διακηρύσσει την πίστη της στο σύμβολο της Νίκαιας. Ο Κωνστάντιος πιέζει τον αδελφό του Κώνστα να παρατείνει την εξορία παρά την αθωωτική απόφαση της συνόδου της Ρώμης. Αποτέλεσμα, να επιστρέψει μετά από έξι χρόνια εξορίας.

        Το 356 ο Κώνστας δολοφονείται και έτσι ο Κωνστάντιος γίνεται μονοκράτορας του ανατολικού και δυτικού τμήματος της αυτοκρατορίας. Οι Αρειανοί επίσκοποι δεν χάνουν την ευκαιρία. Συγκαλούν σύνοδο, καθαιρούν τον Αθανάσιο και στέλνουν 5000 στρατιώτες υπό τον Ρωμαίο στρατηλάτη Συριανό  για να τον εξοντώσουν. Ο Αθανάσιος βρίσκεται σε έναν ναό και τελεί παννυχίδα. Φυγαδεύεται κρυφά και καταφεύγει στην έρημο. Την περίοδο αυτή βρίσκει ευκαιρία ο Αθανάσιος να γράψει ένα σημαντικό αριθμό έργων του και συγχρόνως διεξάγει αγώνα κατά του Αρειανισμού.

        Ο Κώνστας κοιμάμαι και ο διάδοχός του Ιουλιανός ανακαλεί όλους τους εξορισθέντες, μεταξύ αυτών και τον Αθανάσιο. Ο Ιουλιανός θέλει να επαναφέρει την ειδωλολατρία και ο Αθανάσιος μάχεται για την αποκατάσταση της Εκκλησίας. Πράγματα αντίθετα. Τα πληροφορείται ο Ιουλιανός και διατάζει την εξορία του Αγίου στην Θηβαΐδα το 367 μέχρι τον θάνατο του Ιουλιανού. Επιστρέφει και επιδίδεται απρόσκοπτα το έργο του μέχρι το Ουαλεντινιανός Α, ο οποίος ήταν οπαδός του Αρείου,  τον εκδιώκει ξανά. Φοβούμενος την οργή του Λαού εναντίον του, τέσσερεις μήνες μετά ανακαλεί την εξορία του Αγίου, η οποία ήταν και η τελευταία του. 

      Χαρακτηριστική φράση του Αγίου Αθανασίου είναι η «Ο Πατήρ διά του Λόγου εν τω Πνεύματι ενεργεί και δίδωσι τα πάντα». Ο Μέγας Αθανάσιος έχει τονίσει ότι το Άγιο Πνεύμα δεν είναι κτίσμα, αλλά είναι κατά φύση άκτιστο (δηλαδή αδημιούργητο) και ομοούσιο (δηλαδή έχει την ίδια ουσία) με τον Πατέρα και τον Υιό. Πιο απλά, το Άγιο Πνεύμα είναι ένα από τρία Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος που έχει τέλεια την θεότητα.

        Πλούσιο το συγγραφικό έργο του Αγίου παρά τις διώξεις και την ταλαιπωρία. Δεν σώθηκαν όλα τα έργα του και από τα διασωθέντα μερικά έχουν νοθευτεί. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Αθανασίου δύο φορές το χρόνο. 

Στις 2 Μαΐου, που είναι και η ημερομηνία κοίμησής του και στις 18 Ιανουαρίου μαζί με τον Άγιο Κύριλλο.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός

ΠΑΤΈΡΑΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΑΡΒΟΥ. Αὐτός πού ἐπιθυμεῖ τή σωτηρία θά ζητᾶ ἀπό τόν Κύριο μέρα καί νύχτα νά τόν ἐνισχύσει στήν πίστη.

Αυτός που επιθυμεί τη σωτηρία θα ζητά από τον Κύριο μέρα και νύχτα να τον ενισχύσει στην πίστη. Δεν θα υπηρετήσει τον κόσμο, αλλά ο Κύριος, επιμένοντας στην αγνότητα και επιθυμώντας τη δικαιοσύνη, θα πολεμήσει ενάντια στην αμαρτία και ο Κύριος θα τον βοηθήσει. Θα αναζητήσει την ταπεινοφροσύνη, γιατί αυτή είναι το μεγάλο διαμάντι μπροστά στο πρόσωπο του Θεού».

ΠΑΤΈΡΑΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΑΡΒΟΥ

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/01/blog-post_158.html

hristospanagia.gr 

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: «Κάνε τό καλό πρῶτα σέ ὅσους ἔχουν τήν ἴδια πίστη καί τό ἴδιο αἷμα μέ σένα»

Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (Николај Велимировић, στα σερβικά) Επίσκοπος Αχρίδος, της Σερβικής Εκκλησίας, γεννήθηκε το 1880 στην Σερβία. 

Η οικογένειά του καταγόταν από την Σρεμπένιτσα της Βοσνίας. Έλαβε ευρεία μόρφωση ανά την υφήλιο και επέδειξε σπουδαίο συγγραφικό έργο. Οι υψηλές θεολογικές και φιλοσοφικές μελέτες του τον έκαναν σύντομα γνωστό λαμβάνοντας πέντε διδακτορικούς τίτλους σε διάφορα Πανεπιστήμια του κόσμου. Επίσκοπος εκλέχθηκε μόλις στα 39 του χρόνια. Λίγο πριν το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι Γερμανοί τον μετέφεραν στο στρατόπεδοΝταχάου στην Γερμανία. Τέθηκε ως «ειδικός κρατούμενος» σε ξεχωριστό χώρο και δεν βασανίστηκε. Απελευθερώθηκε στις 8 Μαΐου του 1945. Λόγω του ότι την εξουσία στην πατρίδα του κατέλαβε το αθεϊστικό κομμουνιστικό καθεστώς αυτοεξορίστηκε στην Αμερική. Εκοιμήθη προσευχόμενος στις 17 Μαρτίου 1956 στην Ι.Μ. Αγ. Τύχωνος στις ΗΠΑ. Το ιερό του σκήνωμα επέστρεψε στην Σερβία το 1991. Στις 24 Μαΐου 2003 ανακηρύχθηκε Άγιος από την Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία. Η μνήμη του τιμάται στις12 Μαΐου. Ο σύγχρονος και φίλος του Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς τον είχε χαρακτηρίσει «Χρυσόστομο των ημερών μας». Ο Άγιος αγαπούσε πολύ τον ελληνικό λαό και σεβόταν πολύ την ελληνική Εκκλησία και την ελληνική ιστορία. Μερικά από τα κείμενά του και τις ομιλίες του έχουν κατηγορηθεί από «ειδικούς» ότι περιέχουν«αντισημιτική» ρητορική. Π.χ. σε ομιλία του το 1936 στο Μοναστήρι Zica στη Σερβία, μίλησε εναντίον της εβραϊκής απειλής για τον Χριστιανισμό μπροστά σε ένα εκλεκτό ακροατήριο στο οποίο παρευρίσκετο και ο Πρωθυπουργός της Γιουγκοσλαβίας Μίλαν Στογιαντίνοβιτς. Το βιβλίο του «Μέσα από το παράθυρο της φυλακής» θεωρείται γενικά ως η ισχυρότερη «απόδειξη» των «αντισημιτικών» πεποιθήσεων του Αγίου.

 Αποσπάσματα από το υπέροχο βιβλίο «Μέσα από το Παράθυρο της Φυλακής – Μηνύματα στο λαό», Αγίου Νικολάου Επισκόπου Αχρίδος. Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2012. Ό,τι πρέπει για αυτές τις ημέρες!

  Παρακάτω αποσπάσματα από το βιβλίο:

–  Ο απόστολος Παύλος λέει: «Κι όταν κάνουμε το καλό, ας μην αποκάμουμε. Γιατί, αν αντέξουμε ως το τέλος, θα θερίσουμε τον καρπό στον κατάλληλο καιρό… ας κάνουμε το καλό σε όλους και κυρίως σε αυτούς που έχουν την ίδια πίστη με εμάς»  (Γαλ. 6, 9).

Ο λαός σοφά λέει, πως το πουκάμισο είναι πιο κοντά στο δέρμα από την μπλούζα. Κάνε λοιπόν πρώτα το καλό στα αδέρφια σου, σ’ αυτούς που έχουν την ίδια πίστη με σένα, στη συνέχεια στους συγγενείς, μετά στους γείτονες και μετά στους ανθρώπους που είναι μακριά από εσένα, όσον αφορά την πίστη και το αίμα, και μετά στους ανθρώπους που ζουν στα πιο μακρινά μέρη του κόσμου.

Ας μην είμαστε, όπως εκείνοι, που ονομάζονται διεθνιστές και είναι έτοιμοι να κάνουν το καλό σ’ εκείνους που είναι πιο μακριά, ενώ τα αδέρφια μας, τα πλησιέστερα στοαίμα και την πίστη, τα αφήνουν αβοήθητα, να ταλαιπωρούνται και να πεθαίνουν.

+++

–  Αν κάποιος είναι εναντίον των Εβραίων, πως μπορεί να είναι και εναντίον του Χριστού; Αφού οι Εβραίοι πολεμάνε εναντίον Του δύο χιλιάδες χρόνια;

+++

–  Αυτοί (οι Ιουδαίοι) υπήρξαν οι μεγαλύτεροι εχθροί του Χριστού, μεγαλύτεροι και από τον ειδωλολάτρη Πιλάτο. Πάνω στον θυμό τους πρόφεραν και το φοβερό λόγο: «Το αίμα Του πάνω σε μας και τα παιδιά μας». Έτσι το αθώο αίμα Του έγινε το μαστίγιο που τους διώκει αιώνια από την μία χώρα στην άλλη.

Αιώνες μετά εκείνοι που σταύρωσαν τον Μεσσία, τον Κύριο Ιησού Χριστό, τον Υιό του Θεού μετέτρεψαν την Ευρώπη σε τόπο πού πολεμά ενάντια στο Θεό. Η Ευρώπη σήμερα είναι ο τόπος, όπου ο παλαιός Ισραήλ και ο σατανάς πολεμούν εναντίον του Ουράνιου Πατέρα. Η Ευρώπη αυτό δεν το ξέρει. Γι’ αυτό το λόγο η μοίρα των λαών της είναι σκοτεινή και γεμάτη απελπισία. Η Ευρώπη πρώτα από όλα δεν γνωρίζει ποιός είναι φίλος της και ποιός είναι εχθρός της. Δεν γνωρίζει ποιόν να ονομάσει πατέρα της και ποιόν να ονομάσει γιό της. Δεν ξέρει τίποτε, ξέρει μόνο εκείνο, που ο παλαιός Ισραήλ της δίνει ως γνώση. Δεν πιστεύει σε τίποτε εκτός από εκείνο, που την διατάζει να πιστεύει ο παλαιός Ισραήλ. Οι πιο μορφωμένοι γιοι της είναι άθεοι με τη συνταγή του παλαιού Ισραήλ. Οι μεγαλύτεροι επιστήμονές της διδάσκουν πώς η φύση είναι ο πιο σημαντικός Θεός και πως δεν υπάρχει άλλος Θεός εκτός από τη φύση. Και αυτό η Ευρώπη το δέχεται.

+++

Οι πολιτικοί της σαν υπνωτισμένοι μιλούνε για την ισότητα της κάθε πίστης και της απιστίας. Έτσι στην Ευρώπη η θρησκεία του παλαιού Ισραήλ θέλει να κατέχει την ίδια θέση με τον Χριστιανισμό. Ο στόχος του παλαιού Ισραήλ είναι να πιέσει τόσο τον Χριστιανισμό, ώστε αυτός να οπισθοχωρήσει και ο χριστιανοί να γίνουν άθεοι. Όλα τα σύγχρονα σλόγκαν της Ευρώπης τα έχει γράψει ο παλαιός Ισραήλ, εκείνος που σταύρωσε τον Χριστό. Ο παλαιός Ισραήλ έγραψε τα συνθήματα για τηδημοκρατία, το σοσιαλισμό, τις απεργίες, τον αθεϊσμό, την ανοχή σε κάθε πίστη, τηνεπανάσταση σε κάθε τί, τον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό. Όλα αυτά είναιεμπνεύσεις του παλαιού Ισραήλ, δηλαδή του πατέρα του παλαιού Ισραήλ, τουδιαβόλου. Και όλα αυτά τα κάνει με στόχο να υποτιμήσει το Χρίστο, να τον υποτιμήσει και στο θρόνο του να βάλει το δικό του Μεσσία, πού χωρίς ο ίδιος να το ξέρει, είναι αυτός ο σατανάς.

Είναι παράξενο πώς οι Ευρωπαίοι δέχονται αυτόν τον αγώνα εναντίον του Χριστού, δέχονται τα ψέματα για αλήθεια, δέχονται τα συνθήματά του. Αυτό πράγματι είναι άξιο απορίας στα χρόνια μας και τίποτε άλλο. Όλα τα υπόλοιπα είναι μικρότερης σημασίας ή ασήμαντα. Το πιο σημαντικό από όλα είναι πώς η χριστιανική Ευρώπη έγινε δούλος του παλαιού Ισραήλ, απομακρύνθηκε από τον Πατέρα του φωτός, οι επιθυμίες της, οι σκέψεις της και τα έργα της δεν είναι ευλογημένα από τον Θεό, αφού δέχτηκε τον διάβολο για πατέρα της.

–   Ο Χριστός απομακρύνθηκε από την Ευρώπη, όπως κάποτε απομακρύνθηκε από την χώρα των Γαδαρηνών, επειδή το ζήτησαν οι Γαδαρηνοί. Όμως μόλις απομακρύνθηκε, ήρθε ο πόλεμος, η φτώχεια, η φρίκη, η καταστροφή. Ξανά γύρισε στην Ευρώπη ο προχριστιανικός βαρβαρισμός των Αβάρων, των Ούννων, των Λογγοβάρδων, αλλά σε μέγιστη φρίκη. Τον Σταυρό Του και την ευλογία Του πήρε ο Χριστός και απομακρύνθηκε. Έμεινε το σκοτάδι και η βρωμιά. Εσείς τώρα αποφασίστε με ποιον θα πάτε. Με την σκοτεινή και βρώμικη Ευρώπη ή με τον Χριστό;

+++

–  Τι είναι η Ευρώπη; Αίρεση; Είναι αίρεση. Αρχικά ήταν παπική αίρεση, στη συνέχεια λουθηρανική αίρεση και μετά καλβινική αίρεση… Το τέλος αυτών των αιρέσεων είναι ο αθεϊσμός, δηλαδή οι ευρωπαίοι άθεοι που δεν υπήρχαν ποτέ μέχρι τώρα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Δηλαδή ο πρώτος γιός είναι αιρετικός και ο δεύτερος γιός είναι άθεος. Πώς μπορεί μια τέτοια πόλη να επιβιώσει; Πως βρέθηκαν ανάμεσα στους ανόητους και οι Σέρβοι; Είναι μία ερώτηση στην οποία είναι δύσκολο να βρούμε απάντηση.

+++

–  Στενοχωριέμαι για την Ευρώπη, γιατί θα καταστραφεί όπως η Καπερναούμ. Οι περήφανοι πύργοι της θα γκρεμιστούν, θα καταστραφούν και οι λεωφόροι της θα μετατραπούν σε τόπους που θα φυτρώσουν θάμνοι με αγκάθια, όπου θα κάνουν τη φωλιά τους τα φίδια. Στον τόπο που τώρα ακούγονται φωνές εναντίον του Χριστού, θα ακούγονται κραυγές από κουκουβάγιες και ουρλιαχτά από τσακάλια.

Τη στιγμή που η Ευρώπη νόμισε για τον εαυτό της πώς εκπολιτίστηκε, τότε ήταν και που αγρίεψε. Τη στιγμή που νόμισε πως τα ήξερε όλα, τότε ήταν και που παραφρόνησε. Την στιγμή που νόμισε πως απέκτησε μεγάλη δύναμη, τότε ήταν και που έχασε όλη της τη δύναμη.

+++

– Η Ευρώπη είναι ο Θάνατος και ο Χριστός η ζωή.

– Ευρώπη είναι ο πάπας και ο Λούθηρος, η κορεσμένη δηλαδή ανθρώπινη απληστία και ο ικανοποιημένος μέχρι έσχατου βαθμού ανθρώπινος νους. Ο πάπας είναι το συνώνυμο της ανθρώπινης απληστίας για εξουσία. Ο Λούθηρος είναι το συνώνυμο της ανθρώπινης θέλησης να ερμηνεύσει, εξηγήσει τα πάντα με τη λογική. Ο πάπας παρουσιάζεται σαν κυβερνήτης αυτού του κόσμου και ο Λούθηρος παρουσιάζεται σαν ο επιστήμονας αυτού του κόσμου.

+++

– Η νέα Βαβυλώνα, αυτή είναι η Ευρώπη.

+++

– Εσύ Σερβία πως έμπλεξες και μπερδεύτηκες; Φύγε από το πλοίο που βυθίζεται.Φύγε από την εβραϊκή Ευρώπη και στρέψου προς την Εκκλησία και την ιστορία σου. 

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

hristospanagia.gr