Συνταγματάρχης Ψαρρός πλήρωσε με τη ζωή του την αγάπη του για την Ελλάδα, τη Δημοκρατία και τη Λευτεριά

Συνταγματάρχης Ψαρρός πλήρωσε με τη ζωή του την αγάπη του για την Ελλάδα, τη Δημοκρατία και τη Λευτεριά. Εθνική Αντίσταση‧ σελίδα ηρωική της σύγχρονης ιστορίας με ελάχιστους λεκέδες. Ο Ελληνικός Λαός υπερήφανος, δημοκράτης και ελεύθερος δεν μπορούσε να αντέξει την σκλαβιά και την υποδούλωση. Ζυγό διπλό τον Γερμανοϊταλικό άξονα των Χίτλερ και Μουσολίνι. Πολέμησε γενναία εις το μέτωπο ο Ελληνικός στρατός, έγραψε σελίδες δόξης και ηρωισμού, αλλά, ηττήθηκε. Παρά ταύτα το έπος του ’40 έμεινε στην Ιστορία.

Ο Έλληνας δεν μπορεί να ζήσει υπόδουλος, θέλει να αναπνεύσει αέρα ελεύθερο, δημοκρατικό και ελληνικό. Αποφασίζει να αντιδράσει, χρειάζεται αγώνας ένοπλος. Αρχίζει να  συσπειρώνεται συνωμοτικά και να σχηματίζονται οι πρώτες αντιστασιακές ομάδες εναντίον της διπλής κατοχής. Πρώτη αντιστασιακή οργάνωση η οποία βρέθηκε εις τα βουνά και κήρυξε το σάλπισμα της αντιστάσεως είναι ο ΕΔΕΣ - ΕΟΕΑ με αρχηγό τον στρατηγό Ναπολέοντα Ζέρβα. Εις την συνέχεια εμφανίστηκαν και άλλες μεταξύ αυτών και η οργάνωση ΕΚΚΑ (ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ) του συνταγματάρχη Ψαρρού, η οποία θα μας απασχολήσει εις το παρόν πόνημα.

Ο Ψαρρός, μέλος του Βενιζελικού κινήματος Εθνικής Αμύνης με πείρα από τα πεδία των μαχών, ιδρύει τον Μάιο του 1941 μαζί με άλλους έφεδρους αξιωματικούς και πολίτες τον Ελληνικό Απελευθερωτικό Στρατό (ΕΑΣ) σε συνεννόηση με την κεντρική στρατιωτική διοίκηση, η οποία αποχωρούσε από την Κρήτη για τη Μέση Ανατολή. Εξαπλώνεται σε Βοιωτία, Φθιώτιδα, Ναυπακτία, Λοκρίδα και Βόρεια Πελοπόννησο.

Την 20ή Απριλίου 1942 η οργάνωση συγχωνεύεται οργανωτικά με την ΕΚΚΑ και ξανασχηματίζεται το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων, θυμίζοντας το ηρωικό Σύνταγμα των Ευζώνων. Η οργάνωση αναπτύσσεται γρήγορα και εκπροσωπείται εις το γενικό στρατιωτικό συμμαχικό στρατηγείο μαζί με τον ΕΔΕΣ και το ΕΑΜ.

Η πρώτη συνεργασία του Ψαρρού με τον αγγλικό στρατό γίνεται την 29η Σεπτεμβρίου 1942  και η πρώτη μάχη εναντίον των κατακτητών την 18η Δεκεμβρίου1942.  εις τον δρόμο Ερατεινής-Λιδωρικίου, όπου και χτυπήθηκε μια ιταλική εφοδιοπομπή .        Το ΚΚΕ  με το πρόσχημα ότι μέλη του 5/42 Συντάγματος έκαναν αντικομμουνιστική προπαγάνδα δυο φορές το αφόπλισαν.

Ας δούμε πότε και πως.

Η πρώτη διάλυση έγινε 13 προς 14 Μαΐου 1943 εις την Στρώμη Δωρίδας, όπου η έδρα της Οργάνωσης, με τον εξής τρόπο. Ο Άρης Βελουχιώτης επισκέπτεται τον Ψαρρό για λόγους αβρότητας και του ζητά τα συνθηματικά των φυλακίων του γιατί, δήθεν, ήθελε να περάσει ένα τμήμα του από περιοχή ελεγχόμενη από τον Ψαρρό. Ο Συνταγματάρχης ,αγαθά πράττοντας, τα δίδει και έτσι συλλαμβάνεται κυριολεκτικά και μεταφορικά εις τον ύπνο. Περικυκλωμένοι οι αντάρτες του 5/42 και ορατή η πιθανότητα αδελφοκτόνου αιματοχυσίας οι περισσότεροι παραδόθηκαν και αφοπλίστηκαν. Ο Ψαρρός και αξιωματικοί του συνελήφθησαν και το Σύνταγμα διαλύθηκε. Με παρέμβαση του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής(ΣΜΑ) ο Ψαρρός και οι αξιωματικοί του ελευθερώθηκαν. Η σύλληψη του Ψαρρού και των αξιωματικών του προκάλεσε ποικίλες και έντονες αντιδράσεις, με το ΚΚΕ να δικαιολογείται ότι τον Άρη Βελουχιώτη παρέσυρε ο «καπετάν Ορέστης» του ΕΛΑΣ Αττικής (Ανδρέας Μούντριχας)  ο οποίος αργότερα κατηγορήθηκε για χαφιές, πράκτορας και προβοκάτορας,‧ συνήθη πρακτική.

Περί το τέλος Μαΐου 1943, ο Ταξίαρχος Eddie Myers λαμβάνει εντολή από το ΣΜΑ να συντονίσει και ανασυντάξει το ελληνικό αντάρτικο. Στόχος ήταν η παραπλάνηση των γερμανικών δυνάμεων εν όψει της συμμαχικής απόβασης εις την Σικελία. Ο Ψαρρός δραστηριοποιείται και συγκεντρώνει γύρω του 200 μαχητές - αντάρτες και άρχισε να λαμβάνει ρίψεις οπλισμού από το Στρατηγείο Μέσης Ανατολής, όπως αναφέρει εις το βιβλίο του ο (τότε) Λοχαγός Αθανάσιος Κούτρας. Η τελευταία ρίψις έγινε την 21η Ιουνίου και ο οπλισμός δεν είχε δοθεί εις τους μαχητές.

Το βράδυ 22 προς 23 Ιουνίου οι δυνάμεις του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ επιτίθενται εναντίον του Συντάγματος με στόχο να το διαλύσουν, όπως είχαν πράξει ένα μήνα πριν. Ο στρατιωτικός στόχος απέτυχε. Οι ένοπλες ΕΛΑΣίτικες δυνάμεις ηττήθηκαν κατά κράτος. Κέρδισαν, όμως,  τον ¨πολιτικό¨ στόχο. Μετά από λίγες ημέρες ο Συνταγματάρχης λαμβάνει μια δυσνόητη για μένα απόφαση: να διαλύσει το 5/42 Σύνταγμα, τον πολεμικό βραχίονα του ΕΚΚΑ. Η απόφαση αυτή προκάλεσε θλίψη και απογοήτευσε τα παλικάρια - τους αξιωματικούς και απλούς οπλίτες. Όπως έγραψε εύστοχα ο Αλεξ. Ζαούσης «ήταν μία πράξη υπερβολικής πραότητας σε έναν αγώνα στα βουνά, όπου τα πάθη είχαν αρχίσει να θεριεύουν» (Αλεξάνδρου Ζαούση: Οι δύο όχθες 1939-1945, Αθήνα 1987, εκδόσεις Παπαζήση, Μέρος Β(Ι), σελ. 287.)

Παρά ταύτα την «29 Μαΐου διατάζει η Μ. Ανατολή να ξανασυσταθεί το 5/42, κι ο Ψαρρός ξαναγυρίζει στην Γκιώνα. Εκεί, μετά από ένα μήνα πληροφορείται από ένα χωρικό από το Λευκαδίτη πως « 800 ελασίτες του Νικηφόρου έρχονται να τον χτυπήσουν.». [Χρήστου Ζαλοκώστα: Το Χρονικό της Σκλαβιάς, Αθήνα 1997 (επανέκδοση), εκδόσεις Εστία, σελ. 217.] Πράγματι το πρωί της 27ης Ιουνίου 1943 800 ελασίτες με τους αξιωματικούς των φθάνουν εις το χωριό Λευκαδίτη, εγκαθιστούν φρουρά, στρατηγείο εις το σχολείο και καλούν τα τοπικά στελέχη του 5/42 Συντάγματος εις το σχολείο. Έλεγαν ότι στόχος τους ήταν να κτυπήσουν το Λιδωρίκι.

Εις τα μέλη της τοπικής οργάνωσης σήμανε συναγερμός. Υποπτεύτηκαν ότι στόχος δεν ήταν το Λιδωρίκι, αλλά, το 5/42 Σύνταγμα, το οποίο εκείνες τις ημέρες ανασυγκροτείτο και η έδρα του ήταν πολύ κοντά. Είχε εγκαταστήσει τον Σταθμό Διοικήσεώς του εις τη θέση «Ταράτσα» της Γκιώνας. Οι υποψίες των στελεχών του 5/42 γρήγορα επαληθεύτηκαν. Οι ελασίτες εις την αυλή του σχολείου κατέστρωναν τα σχέδια εναντίον του Ψαρού. Εκεί έπαιζαν μικρά παιδιά και ο υιός του παπά ,9χρονος, αλλά υποψιασμένος πλησίαζε, δήθεν, αδιάφορα τους αντάρτες και εκεί άκουσε τα σχέδιά των ελασιτών. Ο μικρός πληροφόρησε τον πατέρα του, τοπικό στέλεχος του 5/42. Ο Μήτσος Κούτρας πήγε ανήσυχος εις το σχολείο και άκουσε τις στιχομυθίες των ελασιτών αναφερόμενες εις τον Ψαρρό. Αθόρυβα πορεύτηκε σε παρακείμενο σπίτι, όπου αξιωματικός του ΕΛΑΣ ανέκρινε κύπριο σύνδεσμο του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής και προσπαθούσε να του αποσπάσει πληροφορίες για το Σύνταγμα 5/42.

Ο Κούτρας συναντά τον παπά του χωριού, τον Παπά - Ηλία Λακαφώση, αλληλοενημερώνονται και αποφασίζουν να πάει ο Κούτρας να ενημερώσει τον Ψαρό. Καταστρώνουν το σχέδιο πορείας και τις δικαιολογίες που θα χρησιμοποιήσει ο Κούτρας αν συλληφθεί από περίπολο του ΕΛΑΣ. Με πολλές προφυλάξεις και αφού είδε από μακριά ομάδα 70 ελασιτών να πορεύεται προς το αρχηγείο του 5/42 για επίθεση περισπασμού, περί την 6η απογευματινή ώρα βρίσκεται με τον Ψαρρό και τον ενημερώνει για όσα άκουσε και είδε. Ο Ψαρρός τον άκουσε ψύχραιμος και δεν επέτρεπε να φανερωθούν τα συναισθήματά του.

Απέρριψε προτάσεις αξιωματικών για ενέργειες εκτός αμυντικής περιοχής. Δεν μπορούσε ή δεν ήθελε να πιστεύσει ότι πάλι θα χυνότανε αδελφικό, αίμα ελληνικό. Τελικά δίδει τις διαταγές του εις τους αξιωματικούς του και αποδεσμεύει τον Μήτσο Κούτρα για να φύγει και τον συμβουλεύει να προσέχει. Ίσως η πιο εύστοχη περιγραφή της καταστάσεως εις την οποία βρέθηκε ο Ψαρρός να βρίσκεται εις το βιβλίο του Χ. Ζαλοκώστα: «Δεν περνάει ούτε μήνας   που ένας χωριάτης από το Λευκαδίτη αναγγέλλει στον Ψαρρό πως 800 ελασίτες του Νικηφόρου έρχονται να τον χτυπήσουν. Με το να αρνείται την επίθεση, ο άχολος Συνταγματάρχης εκνευρίζει τους αξιωματικούς του» (Χρήστου Ζαλοκώστα: Το Χρονικό της Σκλαβιάς, Αθήνα 1997, εκδόσεις Εστία, σελ. 217.).

Με το τελευταίο φως της 22ης Ιουνίου οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ ξεκινούν για την εξόντωση του Ψαρρού. Κατά τα μεσάνυκτα πλησιάζουν και θέτουν σε εφαρμογή το σχέδιό τους. Ελπίζουν να αιφνιδιάσουν και στέλνουν τον υπεύθυνο του ΕΑΜ στο Λευκαδίτι, Γ. Κρικέλα, να   επιδώσει το τελεσίγραφο παράδοσης του Ψαρρού. Αντιλαμβάνονται την ύπαρξη επανδρωμένων προχωρημένων φυλακίων του 5/42 και έτσι αντί να αιφνιδιάσουν αυτοί τον Ψαρρό, τους αιφνιδιάζει αυτός. Προφανώς ο Ψαρρός απορρίπτει το τελεσίγραφο.  Η μάχη μεταξύ του επιτιθέμενου ΕΛΑΣ και του αμυνομένου 5/42 ΣΕ αρχίζει και ρέει ανθρώπινο αίμα ελληνικό. Ο ΕΛΑΣ προτίμησε να πολεμήσει , για μια ακόμη φορά, τον Ψαρρό παρά τον κατακτητή.

Το Σύνταγμα Ψαρρού απέκρουσε επιτυχώς την επίθεση του ΕΛΑ  . Η μάχη τελείωσε το βράδυ της 23ης Ιουνίου 1943. Οι απώλειες του 5/42 ήταν 3 νεκροί και 5 τραυματίες, ενώ του ΕΛΑΣ χαρακτηρίζονται ¨ως βαριές¨. Σημειώνομε ότι ο μαχητής του 5/42 Ηλίας Τσίγκας αφού συνελήφθη αιχμάλωτος αν και τραυματίας εκτελέστηκε από τον ΕΛΑΣ,. Οι αιχμάλωτοι ΕΛΑΣίτες αφέθηκαν όλοι ελεύθεροι με διαταγή του Ψαρρού.  Μεγάλος Πατριώτης  και Χριστιανός .

Είναι φανερό ότι η ψυχωμένη και αφοσιωμένη μαχητική ομάδα του Λευκαδιτίου, όχι μόνο έσωσε το Σύνταγμα από έναν ταπεινωτικό αφοπλισμό σαν αυτόν της Στρώμης ή ίσως μία αιφνιδιαστική καταστροφή του και άνοιξε δρόμο λαμπρό για την δόξα του Ψαρρού. Αμέσως μετά τη μάχη ο Ψαρρός συνάντησε τον Άγγλο Ταγματάρχη Τζεφ και τον παρακάλεσε να μεσολαβήσει για να πάψει ο ΕΛΑΣ τις επιθέσεις εναντίον του Συντάγματος, να ενισχύσει δε τούτο με ορισμένα μέσα που του υπέδειξε, ώστε να μπορέσει το 5/42 να εκπληρώσει την αποστολή του. Τον παρακάλεσε επίσης η μεσολάβηση και ενίσχυση να γίνει όσο το δυνατόν γρηγορότερα (σε 2-3 ημέρες αν ήταν δυνατόν) δεδομένου ότι η απομάκρυνση των τμημάτων από τις βάσεις εφοδιασμού των δημιουργούσε μεγάλες δυσχέρειες στον ανεφοδιασμό. Σε ενάντια περίπτωση δήλωσε απερίφραστα ότι θα διαλύσει το Σύνταγμα. «Αφού πέρασαν 4 ημέρες, στις 28/6/43, επειδή όχι μόνο καμμιά απάντηση δεν δόθηκε, αλλ' αντίθετα ο Τζεφ έδειχνε πλήρη αδιαφορία και αδρανούσε, ο Ψαρρός, προβλέποντας εξακολούθηση της αιματοχυσίας και του άσκοπου αλληλοσπαραγμού των Ελλήνων, αποφάσισε να διαλύσει το 5/42 ΣΕ.

Αν και νικητής στο πεδίο της μάχης, προτίμησε εν τούτοις να θυσιάσει μία ηρωική προσπάθεια για την απελευθέρωση της Πατρίδος στο βωμό της λογικής και της ομόνοιας.»(Γεωργίου Καϊμάρα: Το Χρονικό μίας Θυσίας, Δημ. Ψαρρός και το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων, 3η  έκδοση, Αθήνα 1984, εκδ. Σιδέρη, σελ. 84-85.)Το Σύνταγμα συγκροτήθηκε ξανά, για τρίτη και τελευταία φορά, εις τα τέλη Αυγούστου 1943. Πάλι έσπευσαν και εντάχθηκαν εις το Σύνταγμα αξιωματικοί και πολίτες με πολύ μεγαλύτερη από τις άλλες φορές χαρά και ενθουσιασμό. Ο Συνταγματάρχης Ψαρρός τους ενέπνεε.

Τον Σεπτέμβριο του 1943, το Σύνταγμα ξεκίνησε μία ηρωική σελίδα αντίστασης εις τα βουνά της Ρούμελης, δίνοντας σειρά μαχών με τον κατακτητή: μάχη Λιδωρικίου 12-13/9/1943, μάχη Σκαλούλας 14/9/1943, μάχη Αναθέματος 15/9/1943, μάχη Τσακορέματος 19/9/1943, μάχη Βουνιχώρας 25-20/9/1943, μάχη Ζωοδόχου Πηγής 29/10/1943, μάχη 51 χλμ. Γραβιάς-Αμφίσσης 11/1/1944, δολιοφθορά στο Δαδί Βοιωτίας 7/1/1944, και άλλες. Η επίθεση του ΕΛΑΣ στον ΕΔΕΣ του Ναπολέοντα Ζέρβα και ο εμφύλιος του χειμώνα εκείνου (Οκτώβρης 1943-Φεβρουάριος 1944) έθεσε σε μεγάλη δοκιμασία τη συνοχή του Συντάγματος και πυροδότησε εσωτερικές αντιπαραθέσεις ανάμεσα   εις τους φιλοβασιλικούς και τους αντιμοναρχικούς αξιωματικούς του, υπό την αφόρητη πίεση του ΕΛΑΣ να αφήσει (το Σύνταγμα) την ουδέτερη στάση του και να εκδηλωθεί υπέρ του ΕΛΑΣ εις τη σύγκρουσή του με τον ΕΔΕΣ.

Τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 1944, πυροδοτήθηκε μία σειρά «τοπικών» επεισοδίων στη Φωκίδα, ανάμεσα στο 5/42 και στον ΕΛΑΣ.Στα μέσα Απριλίου του 1944, το Σύνταγμα κυκλώθηκε μεθοδικά από μεγάλη δύναμη του ΕΛΑΣ, με επικεφαλής τον Άρη Βελουχιώτη, εις την περιοχή Τρικόρφου-Κλήματος Δωρίδος, την ώρα που ο - πάντα αγαθός - Διοικητής του προσπαθούσε να διευθετήσει με πολιτικό τρόπο την έκρυθμη κατάσταση που είχε δημιουργηθεί τις τελευταίες εβδομάδες. Οι μάχες κορυφώθηκαν την Μεγάλη Εβδομάδα του 1944, ιδίως από την Μεγάλη Τετάρτη (12/4/1944).

Το Σύνταγμα απέκρουσε διαδοχικές επιθέσεις του ΕΛΑΣ, με αποκορύφωμα την αιφνιδιαστική επίθεση του Τμήματος Νικηφόρου-Παπαζήση  από την κατεύθυνση του χωριού Μαραθιά προς την τοποθεσία «Σκάλα Καραΐσκου» της Δωρίδας, εναντίον των τμημάτων Καϊμάρα και Κούτρα του 5/42, ανήμερα του Πάσχα (16/4/1944).Η επίθεση αυτή αποκρούστηκε όπως και οι προηγούμενες. Την ίδια ημέρα ο Ψαρρός διαλύει το 5/42 και στέλνει την τελευταία διακήρυξη προς το ΕΚΚΑ και εις το Στρατηγείο Μέσης Ανατολής Γράφει πως οι κατηγορίες του ΕΛΑΣ κατά του Συντάγματος «αποτελούν αμαρτωλήν πρόφασιν, καθ' όσον η απωτέρα βλέψις του ΕΑΜ είναι να διαλύσει το Σύνταγμα, ούτως ώστε να είναι μόνον κύριον της καταστάσεως δια να επιβάλει τας απόψεις του».

Τα ξημερώματα της 17ης Απριλίου, η γενική επίθεση του ΕΛΑΣ διέσπασε την αμυντική γραμμή του Συντάγματος. Αξιωματικοί και οπλίτες βρίσκουν διεξόδους και γλυτώνουν την σφαγή. Ο Συνταγματάρχης Ψαρρός τελευταίος εγκαταλείπει την μάχη και κατεβαίνει εις τη Σκάλα Καραΐσκου και αρνείται να περάσει τον Κορινθιακό, πιστεύοντας ότι η παρουσία του μεταξύ των αιχμαλώτων θα ήταν ευεργετική για αυτούς. Το τι ακολούθησε, ας δούμε πως το αφηγείται ο Καθηγητής Hagen Fleischer, ο οποίος με κανένα τρόπο δεν συγκαταλέγεται στους «αστούς» ή τους «συντηρητικούς» ιστορικούς.:

«Τα τραγικά γεγονότα της 17ης Απριλίου θα αποτελέσουν το πιο ζοφερό κεφάλαιο της Αντίστασης. Οι νικητές σκότωσαν, πέραν από τους λίγους πεσόντες στη μάχη, τουλάχιστον 66 αντάρτες του 5/42, πολλούς μετά από φρικτά βασανιστήρια. Εκτελέστηκε και ο Ψαρρός, ενώ δεκάδες άνδρες του προσχώρησαν στον ΕΛΑΣ για να αποφύγουν την ίδια μοίρα. Οι μαρτυρίες συγκλίνουν πως την εκτέλεση διέταξε ο Συνταγματάρχης Ευθύμιος Ζούλας, αλλά δεν είναι σαφές ποιος ήταν ο φυσικός αυτουργός της εν ψυχρώ εκτέλεσης του αιχμάλωτου Ψαρρού. Ο Ζούλας διέταξε να γράψουν εις τον τάφο του Ψαρρού, εκτελέστηκε ως προδότης της Ελλάδας.

Ο τραγικός θάνατος του (Ψαρρού), μετά τη διάλυση του 5/42 από τον ΕΛΑΣ, τον Απρίλιο του 1944, έπεισε τις αστικές πολιτικές δυνάμεις ότι το ΚΚΕ σκόπευε να πάρει την εξουσία με τη βία και προκάλεσε συσπείρωσή τους απέναντι στο ΕΑΜ.» (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, Τόμος ΙΣΤ, Αθήνα 2000. Κεφάλαιο Κατοχή και Αντίσταση - Aντίσταση και Εμφύλιες Διενέξεις, γραμμένο από τον Καθηγητή Hagen Fleischer, σελ. 40/41).

Ο Συνταγματάρχης Ψαρρός Δημήτριος αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού με πολεμική εμπειρία, αφού έλαβε μέρος   , εθελοντής των Βαλκανικών πολέμων, μόλις 19 ετών τότε και φοιτητής της Φιλοσοφικής Σχολής, απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων, μέλος του βενιζελικού κινήματος της Εθνικής Αμύνης, πολέμησε και διακρίθηκε κατά τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο και τραυματίστηκε στην εκστρατεία της Ουκρανίας. Πατριώτης με όλη τη σημασία του όρου, δεν ήθελε να χυθεί αίμα αδελφικό, δεν το χωρούσε ο νους του Έλληνας να σηκώσει χέρι εναντίον συμπατριώτη  του την στιγμή κατά την οποία η πατρίδα, η Ελλάδα, στέναζε κάτω από διπλή κατοχή, δυο αυτοκρατοριών.  Προείχε ο κοινός αγώνας, να φύγει ο κατακτητής και να αναπνεύσει αέρα Λευτεριάς και Δημοκρατίας η πατρίδα.

Σημαντικές μάχες, τις οποίες έλαβε μέρος το 5/42 Σύνταγμα (απλή αναφορά). 
Το έτος 1943

12-13 Σεπτεμβρίου: Μάχη έναντι Ιταλών και Γερμανών στο Λιδωρίκι

15 Σεπτεμβρίου: Μάχη εναντίον Γερμανών στην περιοχή Αναθέματος

17 Σεπτεμβρίου: Μάχη εναντίον Γερμανών στην περιοχή Τσακόρεμα
Το έτος 1944

11 Ιανουαρίου και 1 Φεβρουαρίου: Μάχες Γραβιάς-Άμφισσας

Με το παρόν κείμενο αποτίουμε τον ελάχιστο φόρο τιμής εις τον Συνταγματάρχη Ψαρρό, εις τους συμπολεμιστές του και σε όλους εκείνους οι οποίοι πολέμησαν για τη Δημοκρατία και Λευτεριά της Ελλάδας.
Αιωνία αυτών η μνήμη.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός

Ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος καταρρίπτει τά ἐπιχειρήματα τῶν ἐχθρῶν της Ἀνάστασης

Ἕνα πρωινό συζητᾶ ὁ γέροντας μέ δύο-τρεῖς ἐπισκέπτες στό σπίτι του. Ὁ ἕνας εἶναι ἰδεολόγος κομμουνιστής...

Ὅλο τό οἰκοδόμημα τοῦ Χριστιανισμοῦ στηρίζεται στό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως. Αὐτό δέν τό λέω ἐγώ. Τό λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Εἰ Χριστός οὐκ ἐγήγερται, ματαῖα ἤ πίστις ἠμῶν» (Α' Κορ. ιε' 17). "Ἄν ὁ Χριστός δέν ἀνέστη, τότε ὅλα καταρρέουν. Ὁ Χριστός ὅμως ἀνέστη, πράγμα τό ὁποῖο σημαίνει ὅτι εἶναι Κύριος τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου, ἄρα Θεός.

- Ἐσεῖς τά εἴδατε ὅλα αὐτά; Πῶς τά πιστεύετε;

- Ὄχι, ἐγώ δέν τά εἶδα. Τά εἶδαν ὅμως ἄλλοι, οἱ Ἀπόστολοι. Αὐτοί στή συνέχεια τά γνωστοποίησαν καί μάλιστα προσυπέγραψαν τή μαρτυρία τους μέ τό αἷμα τους. Κι ὅπως ὅλοι δέχονται, ἡ μαρτυρία τῆς ζωῆς εἶναι ἡ ὑψίστη μαρτυρία.

Μέ βάση ἕναν πολύ ὡραῖο συλλογισμό τοῦ Πασκάλ λέμε ὅτι μέ τούς Ἀποστόλους συνέβη ἕνα ἀπό τά τρία: Ἤ ἀπατήθηκαν... ἤ μᾶς ἐξαπάτησαν ἤ μᾶς εἶπαν τήν ἀλήθεια.

"Ἄς πάρουμε τήν πρώτη ἐκδοχή. Δέν εἶναι δυνατόν νά ἀπατήθηκαν οἱ Ἀπόστολοι, διότι ὅσα ἀναφέρουν δέν τά ἔμαθαν ἀπό ἄλλους. Αὐτοί οἱ ίδιοι ἦσαν αὐτόπτες καί αὐτήκοοι μάρτυρες ὅλων αὐτῶν. Ἐξ ἄλλου δέν ἦσαν καθόλου φαντασιόπληκτοι οὔτε εἶχαν καμμιά ψυχολογική προδιάθεση γιά τήν ἀποδοχή τοῦ γεγονότος τῆς Ἀναστάσεως. Ἀντιθέτως ἦσαν τρομερά δύσπιστοι. Τά Εὐαγγέλια εἶναι πλήρως ἀποκαλυπτικά αὐτῶν τῶν ψυχικῶν τους διαθέσεων: δυσπιστοῦσαν στίς διαβεβαιώσεις ὅτι κάποιοι Τόν εἶχαν δεῖ ἀναστάντα.

Καί κάτι ἄλλο. Τί ἦσαν οἱ Ἀπόστολοι πρίν τούς καλέσει ὁ Χριστός; Μήπως ἦσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ἤ ὁραματιστές φιλοσοφικῶν καί κοινωνικῶν συστημάτων, πού περίμεναν νά κατακτήσουν τήν ἀνθρωπότητα καί νά ἱκανοποιήσουν ἔτσι τίς φαντασιώσεις τους; Κάθε ἄλλο. Ἀγράμματοι ψαράδες ἦσαν. Καί τό μόνο πού τούς ἐνδιέφερε ἦταν νά πιάσουν κανένα ψάρι νά θρέψουν τίς οἰκογένειές τους.

Φέρε μου καί σύ κάποιον νά μοῦ πῆ πώς ὁ Μάρξ ἀπέθανε καί ἀνέστη καί νά θυσιάση τή ζωή του γιά τή μαρτυρία αὐτή κι ἐγώ θά τόν πιστεύσω ὡς τίμιος ἄνθρωπος.

- Νά σᾶς πῶ. Χιλιάδες κομμουνιστές βασανίσθηκαν καί πέθαναν γιά τήν ἰδεολογία τους. Γιατί δέν ἀσπάζεσθε καί τόν κομμουνισμό;

- Τό εἶπες καί μόνος σου. Οἱ κομμουνιστές πέθαναν γιά τήν ἰδεολογία τους. Δέν πέθαναν γιά γεγονότα. Σέ μία ἰδεολογία ὅμως εἶναι πολύ εὔκολο νά ὑπεισέλθη πλάνη. Ἐπειδή δέ εἶναι ἴδιον τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς νά θυσιάζεται γιά κάτι στό ὁποῖο πιστεύει, ἐξηγεῖται γιατί πολλοί κομμουνιστές πέθαναν γιά τήν ἰδεολογία τους. Αὐτό ὅμως δέν μᾶς ὑποχρεώνει νά τήν δεχθοῦμε καί ὡς σωστή.

Εἶναι ἄλλο πράγμα νά πεθαίνης γιά ἰδέες κι ἄλλο γιά γεγονότα. Οἱ Ἀπόστολοι ὅμως δέν πέθαναν γιά ἰδέες. Οὔτε γιά τό «Ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» οὔτε γιά τίς ἄλλες ἠθικές διδασκαλίες τοῦ Χριστιανισμοῦ. Οἱ Ἀπόστολοι πέθαναν μαρτυροῦντες ὑπερφυσικά γεγονότα. Κι ὅταν λέμε γεγονός, ἐννοοῦμε ὅ,τι ὑποπίπτει στίς αἰσθήσεις μας καί γίνεται ἀντιληπτό ἀπό αὐτές. Οἱ Ἀπόστολοι ἐμαρτύρησαν δι' «ὅ ἀκήκοασι, ὅ ἐωράκασι τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτῶν, ὅ ἐθεάσαντο καί αἱ χεῖρες αὐτῶν ἐψηλάφησαν»(Α' Ἰωαν. α' 1-4). Γι' αὐτό καί μετά τή Σταύρωση τοῦ Κυρίου, παρά τά ὅσα εἶχαν ἀκούσει καί δεῖ, ἐπέστρεψαν στά πλοιάρια καί στά δίχτυά τους. Δέν ὑπῆρχε δήλ. σ' αὐτούς, ὅπως ἀναφέραμε, οὔτε ἴχνος προδιαθέσεως γιά ὅσα ἐπρόκειτο νά ἐπακολουθήσουν. Καί μόνο μετά τήν Πεντηκοστή, «ὅτε ἔλαβον δύναμιν ἐξ ὕψους», ἔγιναν οἱ διδάσκαλοι τῆς οἰκουμένης.

Ἡ δεύτερη ἐκδοχή: Μήπως μᾶς ἐξαπάτησαν; Μήπως μᾶς εἶπαν ψέματα; Ἄλλα γιατί νά μᾶς ἐξαπατήσουν; Τί θά κέρδιζαν μέ τά ψέματα; Μήπως χρήματα, μήπως ἀξιώματα, μήπως δόξα; Γιά νά πῆ κάποιος ἕνα ψέμα, περιμένει κάποιο ὄφελος. Οἱ Ἀπόστολοι ὅμως, κηρύσσοντες Χριστόν καί Τοῦτον ἐσταυρωμένον καί Ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν, τά μόνα τά ὁποῖα ἐξασφάλισαν ἦσαν: ταλαιπωρίες, κόποι, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, ναυάγια, πείνα, δίψα, γυμνότητα, κίνδυνοι ἀπό ληστές, ραβδισμοί, φυλακίσεις καί τέλος ὁ θάνατος. Καί ὅλα αὐτά γιά ἕνα ψέμα; Εἶναι ἐντελῶς ἀνόητο καί νά τό σκεφθῆ κάποιος.

Συνεπῶς οὔτε ἐξαπατήθηκαν οὔτε μᾶς ἐξαπάτησαν οἱ Ἀπόστολοι. Μένει ἑπομένως ἡ τρίτη ἐκδοχή ὅτι μᾶς εἶπαν τήν ἀλήθεια.

Θά πρέπει μάλιστα νά σοῦ τονίσω καί τό ἑξῆς: Οἱ Εὐαγγελιστές εἶναι οἱ μόνοι οἱ ὁποῖοι ἔγραψαν πραγματική ἱστορία. Διηγοῦνται τά γεγονότα καί μόνον αὐτά. Δέν προβαίνουν σέ καμμία προσωπική κρίσι. Κανένα δέν ἐπαινοῦν, κανένα δέν κατακρίνουν. Δέν κάνουν καμμία προσπάθεια νά διογκώσουν κάποιο γεγονός ἤ νά ἐξαφανίσουν ἤ νά ὑποτιμήσουν κάποιο ἄλλο. Ἀφήνουν τά γεγονότα νά μιλοῦν μόνα τους.

- Ἀποκλείεται νά ἔγινε στήν περίπτωσι τοῦ Χριστοῦ νεκροφάνεια; Τίς προάλλες ἔγραψαν οἱ ἐφημερίδες γιά κάποιον Ἰνδό, τόν ὁποῖο ἔθαψαν καί μετά ἀπό τρεῖς μέρες τόν ξέθαψαν καί ἦταν ζωντανός.

- "Ἄχ, παιδάκι μου. Θά θυμηθῶ καί πάλι τό λόγο τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου: «Ἄπιστοι, δέν εἶσθε δύσπιστοι. Εἶσθε οἱ πλέον εὔπιστοι. Δέχεσθε τά πιό ἀπίθανα, τά πιό παράλογα , τά πιό ἀντιφατικά, γιά νά ἀρνηθῆτε τό θαῦμα!».

Ὄχι, παιδί μου. Δέν ἔχουμε νεκροφάνεια στόν Χριστό. Πρῶτα-πρῶτα ἔχουμε τή μαρτυρία τοῦ Ρωμαίου κεντυρίωνος, ὁ ὁποῖος βεβαίωσε τόν Πιλάτο ὅτι ὁ θάνατος εἶχε ἐπέλθει.

"Ἔπειτα τό Εὐαγγέλιο μᾶς πληροφορεῖ ὅτι ὁ Κύριος κατά τήν Ἴδια τήν ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεώς Του συμπορεύθηκε συζητώντας μέ δύο μαθητές Του πρός Ἐμμαούς, πού ἀπεῖχε πάνω ἀπό δέκα χιλιόμετρα ἀπό τά Ἱεροσόλυμα.

Φαντάζεσαι κάποιον νά ἔχη ὑποστῆ ὅσα ὑπέστη ὁ Χριστός καί τρεῖς μέρες μετά τό «θάνατό» του νά τοῦ συνέβαινε νεκροφάνεια; "Ἄν μή τί ἄλλο θά 'πρεπε γιά σαράντα μέρες νά τόν ποτίζουν κοτόζουμο γιά νά μπορῆ νά ἀνοίγη τά μάτια του, κι ὄχι νά περπατᾶ καί νά συζητᾶ σάν νά μή συνέβη τίποτα.

Ὅσο γιά τόν Ἰνδό, φέρε τόν ἐδῶ νά τόν μαστιγώσουμε μέ φραγγέλιο — καί ξέρεις τί ἐστί φραγγέλιο; Μαστίγιο στά ἄκρα τοῦ ὁποίου πρόσθεταν σφαιρίδια μολύβδου ἤ σπασμένα κόκκαλα ἤ μυτερά καρφιά—, φέρε τόν, λοιπόν, νά τόν φραγγελώσουμε, νά τοῦ φορέσουμε ἀκάνθινο στεφάνι, νά τόν σταυρώσουμε, νά τοῦ δώσουμε χολή καί ξύδι, νά τόν λογχίσουμε, νά τόν βάλουμε στόν τάφο, κι ἄν ἀναστηθῆ, τότε τά λέμε.

- Παρά ταϋτα ὅλες οἱ μαρτυρίες, τίς ὁποῖες ἐπικαλεσθήκατε, προέρχονται ἀπό Μαθητές τοῦ Χριστοῦ. Ὑπάρχει κάποια μαρτυρία περί αὐτοῦ, πού νά μήν προέρχεται ἀπό τόν κύκλο τῶν Μαθητῶν του; Ὑπάρχουν δήλ. ἱστορικοί, πού νά πιστοποιοῦν τήν Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ; "Ἄν ναί, τότε θά πιστέψω κι ἐγώ.

- Ταλαίπωρο παιδί! Δέν ξέρεις τί ζητᾶς! "Ἄν ὑπῆρχαν τέτοιοι ἱστορικοί πού νά εἶχαν δεῖ τόν Χριστό ἀναστημένο, τότε ἀναγκαστικά θά πίστευαν στήν Ἀνάστασή Του καί θά τήν ἀνέφεραν πλέον ὡς πιστοί, ὁπότε καί πάλι θά ἀρνιόσουν τή μαρτυρία τους, ὅπως ἀκριβῶς ἀπορρίπτεις τή μαρτυρία τοῦ Πέτρου, τοῦ Ἰωάννου κ.λπ. Πῶς εἶναι δυνατόν νά βεβαιώνη κάποιος τήν Ἀνάστασι καί ταυτόχρονα νά μή γίνεται Χριστιανός; Μᾶς ζητᾶς «πέρδικα ψητή σέ κέρινο σουβλί καί νά λαλῆ»! Αἴ, δέν γίνεται!

Σοῦ θυμίζω πάντως, ἔφ' ὅσον ζητᾶς ἱστορικούς, αὐτό τό ὁποῖο σοῦ ἀνέφερα καί προηγουμένως: ὅτι δηλ. οἱ μόνοι πραγματικοί ἱστορικοί εἶναι οἱ Ἀπόστολοι.

Παρ' ὅλα αὐτά ὅμως ἔχουμε καί μαρτυρία τέτοια ὅπως τήν θέλεις: ἀπό κάποιον δήλ. πού δέν ἀνῆκε στόν κύκλο τῶν Μαθητῶν Του. Τοῦ Παύλου. Ὁ Παῦλος ὄχι μόνο δέν ἦταν Μαθητής τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί ἐδίωκε μετά μανίας τήν Ἐκκλησία Του.

- Γι' αὐτόν ὅμως λένε ὅτι ἔπαθε ἡλίαση καί ἐξ αἰτίας της εἶχε παραίσθηση.

- Βρέ παιδάκι μου, ἄν εἶχε παραίσθηση ὁ Παῦλος, αὐτό πού θά ἀνεδύετο θά ἦταν τό ὑποσυνείδητό του. Καί στό ὑποσυνείδητο τοῦ Παύλου θέσι ὑψηλή κατεῖχαν οἱ Πατριάρχες καί οἱ Προφῆτες. Τόν Ἀβραάμ καί τόν Ἰακώβ καί τόν Μωυσῆ ἔπρεπε νά δῆ κι ὄχι τόν Ἰησοῦ, τόν ὁποῖο θεωροῦσε λαοπλάνο καί ἀπατεώνα!

Φαντάζεσαι καμμιά πιστή γριούλα στό ὄνειρό της ἤ στό παραλήρημά της νά βλέπη τόν Βούδδα ἤ τόν Δία;

Τόν "Ἄϊ Νικόλα θά δῆ καί τήν Ἁγία Βαρβάρα. Διότι αὐτούς πιστεύει.

Καί κάτι ἀκόμη. Στόν Παῦλο, ὅπως σημειώνει ὁ Παπίνι, ὑπάρχουν καί τά ἑξῆς θαυμαστά: Πρῶτον, τό αἰφνίδιο τῆς μεταστροφῆς. Κατ' εὐθείαν ἀπό τήν ἀπιστία στήν πίστη. Δέν μεσολάβησε προπαρασκευαστικό στάδιο. Δεύτερον, τό ἰσχυρόν τῆς πίστεως. Χωρίς ταλαντεύσεις καί ἀμφιβολίες. Καί τρίτον, πίστη διά βίου. Πιστεύεις ὅτι αὐτά μπορεῖ νά λάβουν χώρα μετά ἀπό μία ἡλίαση; Δέν ἐξηγοῦνται αὐτά μέ τέτοιους τρόπους. "Ἄν μπορῆς, ἐξήγησέ τα. "Ἄν δέν μπορῆς, παραδέξου τό θαῦμα. Καί πρέπει νά ξέρης ὅτι ὁ Παῦλος μέ τά δεδομένα τῆς ἐποχῆς του ἦταν ἄνδρας ἐξόχως πεπαιδευμένος. Δέν ἦταν κανένα ἀνθρωπάκι νά μήν ξέρη τί τοῦ γίνεται.

Θά προσθέσω ὅμως καί κάτι ἐπί πλέον. Ἐμεῖς, παιδί μου, ζοῦμε σήμερα σέ ἐξαιρετική ἐποχή. Ζοῦμε τό θαῦμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

Ὅταν ὁ Χριστός εἶπε γιά τήν Ἐκκλησία Του ὅτι «καί πῦλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Μάτθ. ις' 18), οἱ ὀπαδοί Του ἀριθμοῦσαν μόνο μερικές δεκάδες πρόσωπα Ἔκτοτε πέρασαν δύο χιλιάδες περίπου χρόνια. Διαλύθηκαν αὐτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες, ἡ Ἐκκλησία ὅμως τοῦ Χριστοῦ παραμένει ἀκλόνητη παρά τούς συνεχεῖς καί φοβερούς διωγμούς ἐναντίον της. Αὐτό δέν εἶναι ἕνα θαῦμα;

πηγή:  orthodoxia-ellhnismos.gr

makkavaios.blogspot 

Απόστολος Βαρνάβας εκ των 70.

Ο Χριστός κατά την τριετή περίοδο της δημόσιας δράσης Του εκτός της ομάδας των δώδεκα μαθητών- αποστόλων, είχε και μια ευρύτερη ομάδα εβδομήντα ανθρώπων, οι οποίοι παρακολουθούσαν την διδασκαλία, τα θαύματα και την δράση Του. Μεταξύ των εβδομήντα ξεχωριστή εκκλησιαστική προσωπικότητα που πρόσφερε πάρα πολλά στην εξάπλωση του Θείου Λόγου στα πέρατα του κόσμου και συνέβαλε αποφασιστικά στην εδραίωση της Εκκλησίας (και ιδιαιτέρως αυτής της Κύπρου) είναι ο Άγιος Βαρνάβας. Ο Βαρνάβας ήταν ένας από τους Εβδομήκοντα Αποστόλους του Κυρίου και μάλιστα, κατά την πληροφορία του Εγκωμίου (έργο του Κύπριου μοναχού Αλεξάνδρου) , ο «πρώτος και έξαρχος και κορυφαίος». Το όνομα Βαρνάβας είναι από εκείνα τα οποία κυριαρχούν στις Πράξεις των Αποστόλων. Ήταν Ιουδαίος από την φυλή του Λευί. Γεννήθηκε στην Κύπρο και βρέθηκε στην Ιουδαία κατά τους χρόνους του Χριστού ως μαθητής του νομοδιδασκάλου Γαμαλιήλ και συμμαθητής του Σαύλου, του αργότερα ονομασθέντος Παύλου του αποστόλου. Τότε γνώρισε τον Κύριο και εντάχθηκε στον κύκλο των μαθητών Του. Την πρώτη πληροφορία για την παρουσία του Βαρνάβα στην εκκλησία την αντλούμε από τις Πράξεις (δ’, 36 – 37): «Ιωσήφ δε ο επικληθείς Βαρνάβας από των αποστόλων, ό εστι μεθερμηνευόμενον υιός παρακλήσεως, Λευΐτης, Κύπριος τω γένει, υπάρχοντος αυτώ αγρού πωλήσας ήνεγκεν το χρήμα και έθηκεν προς τους πόδας των αποστόλων». Το πρώτο του όνομα ήταν Ιωσήφ ή Ιωσής. Οι Απόστολοι τον ονομάσανε Βαρνάβα, που σημαίνει «υιός παρακλήσεως». Ο ιερός Χρυσόστομος σχολιάζοντας την ερμηνεία του ονόματος Βαρνάβας παρατηρεί : «Και δοκεί μοι από της αρετής ειληφέναι το όνομα, ως προς τούτο ικανός ών και επιτήδειος».Ο Βαρνάβας μέχρι να αναδειχθεί η τεράστια προσωπικότητα του αποστόλου Παύλου ήταν εξέχουσα προσωπικότητα για την πρώτη χριστιανική κοινότητα. Αλλά και μετά την ανάδειξη του Παύλου δεν ήταν απλά βοηθός του. Το βλέπουμε αυτό: 1. Ο Βαρνάβας μεσολαβεί ώστε ο πριν διώκτης του Χριστού να παρουσιαστεί στους αποστόλους.2. Η πρόταξη του ονόματός του ως απεσταλμένου της Αποστολικής Συνόδου προς τους εξ εθνών Χριστιανούς στην Αντιόχεια· «Έδοξεν ημίν γενομένοις ομοθυμαδόν εκλεξαμένοις άνδρας πέμψαι προς υμάς συν τοις αγαπητοίς ημών Βαρνάβᾳ και Παύλω ανθρώποις παραδεδωκόσι τας ψυχάς αυτών υπέρ του ονόματος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού». 3. Η εντύπωση που προκάλεσε η δράση και το κήρυγμα του Παύλου και του Βαρνάβα στους κατοίκους των Λύστρων : «εκάλουν τε τον Βαρνάβαν Δία, το δε Παύλον Ερμήν», ακόμη και εκεί που ο Παύλος ήταν «ηγούμενος του λόγου», γιατί σύμφωνα με την εύστοχη παρατήρηση του ιερού Χρυσοστόμου, «και από της όψεως αξιοπρεπής ο Βαρνάβας». Ο Άγιος Θεοφάνης παραλληλίζει την δράση του Βαρνάβα με αυτή του τρισμέγιστου Τιμίου Προδρόμου γράφοντας: «Έγινες, σοφέ παμμακάριστε Βαρνάβα, μία φωνή που βροντοφωνάζει στα έρημα (από γνώση Θεού) έθνη, αναγγέλλοντας σε όλους το πέρα από κάθε λογική κατανόηση μυστήριο της θείας σαρκώσεως» (ωδή ε΄).Είχε μεγάλο πόθο και επιθυμία να εξαπλωθεί ο Χριστιανισμός στην πατρίδα του την Κύπρο και ιδιαιτέρως στην πόλη του Σαλαμίνα. Γράφει ο απόστολος Λουκάς: «κατῆλθον εἰς Κύπρον ἐκπεμφθέντες ὑπὸ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου καὶ γενόμενοι ἐν Σαλαμῖνι κατήγγελον τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ ἐν ταῖς συναγωγαῖς τῶν Ἰουδαίων (Πράξεων 13, 4 – 5) μαζί με τον Απόστολο Παύλο και τον ανεψιό του Απόστολο Μάρκο. Το 45 μ.Χ. από την Αντιόχεια αποβιβάστηκαν στην Κύπρο και κήρυξαν τον Θείο Λόγο στις πόλεις Σαλαμίνα και Πάφο, τόσο σε Έλληνες όσο και σε Ιουδαίους. Στην πόλη Πάφο άκουσε τον Λόγο του Θεού και ο Ρωμαίος ανθύπατος Σέργιος Παύλος, ο οποίος είναι ο πρώτος Ρωμαίος αξιωματούχος που πίστεψε στον Χριστό. Η τοπική παράδοση αναφέρει ότι στην πόλη του Κιτίου συνάντησαν τον αναστηθέντα τετραήμερο φίλο του Χριστού Λάζαρο, τον οποίο χειροτόνησαν   επίσκοπο. Ο ειδωλολάτρης Ηρακλείδης έγινε Χριστιανός και αργότερα χειροτονήθηκε επίσκοπος Ταμασού. Πρόκειται για τον Άγιο  Ηρακλείδιο. Μερικά χρόνια αργότερα ο Βαρνάβας με τον ανεψιό του Μάρκο περίπου το 50 μ.Χ. επιχείρησε δεύτερη αποστολική περιοδεία στην Κύπρο. Οι Ιουδαίοι τον καταδίωξαν και στην πόλη της Σαλαμίνας βρήκε μαρτυρικό θάνατο δια λιθοβολισμού γύρω στο 57 μ.Χ. Το σεπτό σώμα του παραδόθηκε στην φωτιά, αλλά, «θεία προνοία» δεν κάηκε. Ο Μάρκος το έθαψε με τις πρέπουσες τιμές σε  λαξευτό Ρωμαϊκό τάφο σε παρακείμενη πλαγιά. Επάνω στο σκήνωμα του Αγίου τοποθέτησε το Ευαγγέλιο του Ματθαίου το οποίο είχε αντιγράψει ο Άγιος και το οποίο είχε πάντα μαζί του. Στα χρόνια που ακολούθησαν η Εκκλησία της Αντιόχειας, παρά τις μαρτυρίες από τις «Πράξεις των Αποστόλων» για την δημιουργία της Κυπριακής Εκκλησίας από τους Αποστόλους Παύλο και Βαρνάβα και τον Ευαγγελιστή Μάρκο, ισχυρίζονταν ότι η Εκκλησία της Κύπρου δημιουργήθηκε από αυτή και ήγειρε αξιώσεις για τον έλεγχό της. Η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος το 431 αναγνώρισε το αυτοκέφαλο της Κυπριακής Εκκλησίας. Παρά ταύτα ο μονοφυσίτης Πατριάρχης Αλεξάνδρειας Πέτρος Γναφεύς επανάφερε το ζήτημα υπαγωγής της στο Πατριαρχείο, μετά από πενήντα χρόνια. Το πρόβλημα λύθηκε στο τέλος του πέμπτου αιώνα με θαυμαστό τρόπο. Γράφει σχετικά ο Κύπριος μοναχός Αλέξανδρος ότι ο Απόστολος Βαρνάβας, γύρω στο 488 μ.Χ. παρουσιάστηκε σε όραμα στον  Αρχιεπίσκοπο Ανθέμιο και του απεκάλυψε το σημείο του τάφου του. Ο Ανθέμιος βρήκε τον τάφο του Αγίου και το χειρόγραφο Ευαγγέλιο. Αμέσως πηγαίνει στον αυτοκράτορα Ζήνωνα με τα ιερά κειμήλια και προσφέρει το Ιερό Ευαγγέλιο στον αυτοκράτορα. Αποδεικνύει την Αποστολικότητα της Εκκλησίας και εξασφαλίζει το Αυτοκέφαλο. Επιπλέον εξασφάλισε και τα εξής προνόμια: ο Αρχιεπίσκοπός της να φορεί αυτοκρατορικό μανδύα κατά τις εκκλησιαστικές ακολουθίες, να κρατεί σκήπτρο αντί της ποιμαντορικής ράβδου και να υπογράφει µε κόκκινο μελάνι. Επίσης, έλαβε και χρήματα για την ανέγερση Ιερού Ναού στην μνήμη του Απόστολου Βαρνάβα, η μνήμη του οποίου εορτάζεται την11η Ιουνίου κάθε έτος.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας: Για την ανατροφή των παιδιών.

«Οὐδείς ἐστιν ὃς ἀφῆκεν οἰκίαν ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ ἕνεκεν τοῦ εὐαγγελίου, ἐὰν μὴ λάβῃ ἑκατονταπλασίονα νῦν ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ οἰκίας καὶ ἀδελφοὺς καὶ ἀδελφὰς καὶ πατέρα καὶ μητέρα καὶ τέκνα καὶ ἀγροὺς μετὰ διωγμῶν, καὶ ἐν τῷ αἰῶνι τῷ ἐρχομένῳ ζωὴν αἰώνιον». (Μκ. 10, 29-30).Είναι αψευδής αυτός ο λόγος του Κυρίου. Σας βεβαιώνω ότι, όταν άφησα τα παιδιά μου και τα εμπιστεύτηκα στον Θεό, Εκείνος τα φρόντισε. Τα παιδιά μεγάλωσαν σωστά και νομίζω ότι εγώ δεν θα μπορούσα να τα φροντίσω τόσο καλά. Και ο Κύριος μου έδωσε εκατό φορές περισσότερα παιδιά. Μου έδωσε όλους εσάς. Μου έδωσε τις καρδιές σας διότι γνωρίζω πόσο με αγαπάτε και εγώ ανταποκρίνομαι στην αγάπη σας με τη δική μου θερμή αγάπη. Τόσο πολλά παιδιά μου έδωσε ο Θεός!...Και τα δικά σας παιδιά πρέπει να είναι μορφωμένα. Μόνο να μην περιορίζεται η μόρφωση και η αγωγή τους στην έξωθεν σοφία, στην σοφία αυτού του κόσμου. Να μαθαίνουν ταυτόχρονα την άνωθεν σοφία και την ανώτατη αλήθεια. Να μαθαίνουν το νόμο του Θεού και τις εντολές του Χριστού, να μαθαίνουν την ευλάβεια, πώς να έχουν πάντα την μνήμη του Θεού και την σωστή χριστιανική οδό. Μόνο τότε δεν θα χαθούν τα παιδιά σας στις οδούς της ανθρώπινης σοφίας, μόνο τότε πάνω απ' όλα θα έχουν πάντα την χριστιανική σοφία, την γνώση του Θεού. Μ' αυτό τον τρόπο λοιπόν πρέπει να διαπαιδαγωγούμε τα παιδιά μας. Θα δώσετε λόγο ενώπιον του Θεού για τα κακά παραδείγματα πού δίνετε στα παιδιά σας, για τούς καυγάδες πού γίνονται μπροστά στα μάτια τους, για τις φλυαρίες πού ακούνε να λέτε. Αν εσείς οι ίδιοι το κάνετε αυτό τότε τα παιδιά σας τί μπορούν να μάθουν από σας; Εξ απαλών ονύχων πρέπει να αρχίζουμε την αγωγή, διότι μόνο σε πολύ μικρή ηλικία τα παιδιά αποδέχονται με ευκολία νουθεσίες και προτροπές. Η ψυχή τους είναι σαν το κερί μαλακή όπου κάθε δικός σας λόγος η πράξη μένουν, και τα καλά και τα άσχημα παραδείγματα, λόγος αγαθός ή αισχρός. «Μικρός βλαστός, όπου τον γέρνεις τέτοια κλίση θα πάρει, ένα καινούριο δοχείο αν θα εκπέμπει μυρωδιά ή κακοσμία εξαρτάται από το με τι θα το γεμίσετε, βάζοντας μέσα είτε αρώματα είτε ακαθαρσίες» (Αγ. Τύχων του Ζαντόνσκ). Μητέρα, το πιο αγαπημένο πρόσωπο για το παιδί, πηγή στοργής και τρυφερότητας, στέκεται προσευχόμενη μπροστά στην εικόνα του Χριστού. Το παιδί κοιτάζει πότε αυτήν και πότε την εικόνα και δεν έχει ανάγκη από μακρές εξηγήσεις για το τί σημαίνει αυτό. Να, αυτό είναι το πρώτο σιωπηλό μάθημα της θεογνωσίας. Αυτό είναι το πρώτο και το πιο σημαντικό μάθημα της ευλάβειας. Τέτοια μαθήματα μπορείτε και πρέπει πάντα να δίνετε στα παιδιά σας. Δεν υπάρχει για την μητέρα καθήκον μεγαλύτερο και έργο ιερότερο, για το όποιο αύτη φέρει ευθύνη ενώπιον του Θεού, απ' αυτό της ανατροφής των παιδιών. Στον Θεό θα δώσετε λόγο αν αμελήσετε αυτό το έργο. Και από τώρα θ' αρχίσουν τα βάσανα σας και θα ρίχνετε πικρά δάκρυα και θα αναστενάζετε βλέποντας τα παιδιά σας. Λοιπόν, «Ὁρᾶτε μὴ καταφρονήσητε ἑνὸς τῶν μικρῶν τούτων». (Ματ. 18, 10) Να φροντίζετε τα παιδιά σας, να είστε γι' αυτούς παράδειγμα της γνήσιας χριστιανικής ζωής και η ευλογία του Κυρίου στους αιώνες των αιώνων θα είναι σ' όλους εσάς και στα παιδιά σας. Ο Άγιος Λουκάς επίσκοπος Κριμαίας στο παρόν κείμενο καταθέτει κάποιες απόψεις. Η χάρις του Κυρίου θεωρείται δεδομένη. Οι απόψεις είναι επίκαιρες και πάντα (πρέπει να) προβληματίζουν αλλά και την πολιτεία και κάθε πολίτη που αισθάνεται και είναι υπεύθυνος. Η νιότη είναι το μέλλον κάθε οικογενείας αλλά και του τόπου. Υποχρέωσις ημών των μεγάλων ,από οποιοδήποτε μετερίζι να διαπαιδαγωγούμε σωστά τους νέους.

Μυργιώτης  Παναγιώτης
Μαθηματικός.

Το απόσπασμα από το βιβλίο «Διδαχές Αγίου Λουκά Κριμαίας». Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη»  Θεσσαλονίκη.

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας: Επιστήμη και Θρησκεία

Κατά καιρούς ακούμε και διαβάζουμε από ανθρώπους που θέλουν να εμφανίζονται, δήθεν, προοδευτικοί ότι υπάρχει χάσκα μέγα ανάμεσα στην επιστήμη και στη θρησκεία δηλαδή στην ορθοδοξία. Την απάντηση δίδει το κείμενο του Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας που ακολουθεί. «Όταν εξετάζουμε τη σύγχρονη επιστήμη όπως αυτή δημιουργήθηκε από επιστήμονες σαν τον Λαμάρκ και τον Δαρβίνο, βλέπουμε την αντίθεση και θα έλεγα την απόλυτη ασυμφωνία που υπάρχει μεταξύ επιστήμης και θρησκείας σε θέματα που αφορούν τα βασικότερα προβλήματα της ύπαρξης και της γνώσης. Γι' αυτό, νους φωτισμένος και λογικός δεν μπορεί να δέχεται ταυτόχρονα και το ένα και το άλλο και πρέπει να επιλέξει μεταξύ θρησκείας και επιστήμης». Τα λόγια αυτά τα έγραψε 65 χρόνια πριν ένας γνωστός Γερμανός ζωολόγος, θερμός οπαδός του Δαρβίνου, ο Γέκκελ στο βιβλίο του «Τα μυστικά του κόσμου» που γνώρισε μεγάλη επιτυχία και όπως φαινόταν απέδειξε ότι η πίστη είναι ένας παραλογισμός. Λέει, λοιπόν, ο Γέκκελ ότι κάθε άνθρωπος με φωτισμένη διάνοια πρέπει να διαλέξει μεταξύ επιστήμης και θρησκείας και να ακολουθήσει είτε το ένα είτε το άλλο. Και θεωρεί απαραίτητο να αρνηθούν αυτοί οι άνθρωποι την θρησκεία διότι ένας άνθρωπος λογικός δεν μπορεί να αρνηθεί την επιστήμη. Πραγματικά αυτό είναι απαραίτητο; Όχι, καθόλου, διότι γνωρίζουμε ότι πολλοί και μεγάλοι επιστήμονες ήταν ταυτόχρονα και πολύ πιστοί άνθρωποι. Τέτοιος ήταν για παράδειγμα ο Πολωνός αστρονόμος Κοπέρνικος που έθεσε το θεμέλιο όλης της σύγχρονης αστρονομίας. Ο Κοπέρνικος δεν ήταν μόνο πιστός αλλά ήταν και κληρικός. Ένας άλλος μεγάλος επιστήμονας, ο Νεύτων, πάντα όταν έλεγε τη λέξη Θεός έβγαζε το καπέλο του. Ήταν πολύ πιστός άνθρωπος. Ένας μεγάλος βακτηριολόγος της εποχής μας και σχεδόν σύγχρονός μας, ο Παστέρ, που έθεσε τις βάσεις της σύγχρονης βακτηριολογίας, όλα τα επιστημονικά του έργα άρχιζε με τη θερμή προσευχή στον Θεό. Πριν 10 χρόνια άφησε αυτή τη ζωή ένας μεγάλος επιστήμονας και συμπατριώτης μας, ο φυσιολόγος Παύλοβ, που ήταν δημιουργός της καινούριας φυσιολογίας του εγκεφάλου. Ήταν και αυτός πολύ πιστός άνθρωπος. Θα τολμούσε, λοιπόν, ο Γέκκελ να πει ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν φωτισμένη διάνοια επειδή πιστεύουν στον Θεό; Τι συμβαίνει λοιπόν; Γιατί και σήμερα υπάρχουν, και τους γνωρίζω προσωπικά, μερικοί επιστήμονες καθηγητές πανεπιστημίου που είναι πολύ πιστοί άνθρωποι; Γιατί την θρησκεία δεν την αρνούνται όλοι οι επιστήμονες αλλά μόνο ένα μέρος τους που έχουν τρόπο σκέψεως όμοιο μ' αυτόν που έχει ο Γέκκελ; Γιατί αυτοί οι άνθρωποι πιστεύουν μόνο στην ύλη και αρνούνται τον πνευματικό κόσμο, δεν πιστεύουν στη μετά θάνατον ζωή, δεν δέχονται την αθανασία της ψυχής και βεβαίως δεν δέχονται την ανάσταση των νεκρών. Λένε ότι η επιστήμη τα καταφέρνει όλα, ότι δεν υπάρχει στην φύση μυστικό που η επιστήμη δεν μπορεί να ανακαλύψει. Εμείς τι μπορούμε να απαντήσουμε σ' αυτά; Θα τους απαντήσουμε το εξής: Έχετε απόλυτο δίκαιο. Δεν μπορούμε να περιορίσουμε την ανθρώπινη διάνοια που ερευνά την φύση. Ξέρουμε ότι σήμερα η επιστήμη γνωρίζει μόνον ένα μέρος απ' αυτά που θα έπρεπε εμείς να ξέρουμε για την φύση. Γνωρίζουμε επίσης ότι οι δυνατότητες της επιστήμης είναι μεγάλες. Σ' αυτό έχουν δίκαιο και δεν το αμφισβητούμε. Τι λοιπόν αμφισβητούμε εμείς; Γιατί δεν αρνούμαστε την θρησκεία όπως το κάνουν αυτοί και δεν την θεωρούμε αντίθετη προς την επιστημονική γνώση; Μόνο γιατί με όλη την καρδιά μας πιστεύουμε πως υπάρχει ο πνευματικός κόσμος. Είμαστε σίγουροι πως εκτός από τον υλικό κόσμο υπάρχει άπειρος και ασύγκριτα υψηλότερος πνευματικός κόσμος. Πιστεύουμε στην ύπαρξη των πνευματικών όντων που έχουν διάνοια πολύ πιο υψηλή από ότι έχουμε εμείς οι άνθρωποι. Πιστεύουμε, με όλη την καρδιά μας, ότι πάνω απ' αυτό τον πνευματικό και τον υλικό κόσμο υπάρχει Μέγας και Παντοδύναμος Θεός. Αυτό που εμείς αμφισβητούμε είναι το δικαίωμα της επιστήμης να ερευνά με τις μεθόδους της τον πνευματικό κόσμο. Διότι ο πνευματικός κόσμος δεν ερευνάται με τις μεθόδους που ερευνούμε τον υλικό κόσμο. Οι μέθοδοι αυτές είναι εντελώς ακατάλληλες για να ερευνούμε μ' αυτές τον πνευματικό κόσμο. Από πού γνωρίζουμε ότι υπάρχει ο πνευματικός κόσμος; Ποιος μας είπε ότι υπάρχει; Αν μας το ρωτήσουν οι άνθρωποι που δεν πιστεύουν στη θεία αποκάλυψη θα τους απαντήσουμε το εξής, «μας το είπε η καρδιά μας». Διότι υπάρχουν δύο τρόποι το να γνωρίσει κανείς κάτι, ο πρώτος είναι αυτός για τον οποίο μιλάει ο Γέκκελ και τον οποίο χρησιμοποιεί η επιστήμη για να γνωρίσει τον υλικό κόσμο. Υπάρχει όμως και ένας άλλος τρόπος που η επιστήμη δεν τον ξέρει και δεν θέλει να τον ξέρει. Είναι η γνώση μέσω καρδιάς. Η καρδιά μας δεν είναι μόνο το κεντρικό όργανο του κυκλοφοριακού συστήματος, είναι και όργανο με το οποίο γνωρίζουμε τον άλλο κόσμο και αποκτάμε την ανώτατη γνώση. Είναι το όργανο που μας δίνει την δυνατότητα να επικοινωνούμε με τον Θεό και τον άνω κόσμο. Σ' αυτό μόνο εμείς διαφωνούμε με την επιστήμη. Εκτιμώντας τις μεγάλες επιτυχίες και τα κατορθώματα της επιστήμης, καθόλου δεν αμφισβητούμε την μεγάλη της σημασία και δεν περιορίζουμε την επιστημονική γνώση. Εμείς λέμε μόνο στους επιστήμονες, «δεν έχετε εσείς την δυνατότητα με τις μεθόδους σας να ερευνάτε τον πνευματικό κόσμο, εμείς όμως μπορούμε να το κάνουμε με την καρδιά μας». Υπάρχουν πολλά ανεξήγητα φαινόμενα τα οποία όμως είναι αληθινά (όπως είναι αληθινό κάποιο φυσικό φαινόμενο) και που αφορούν τον πνευματικό κόσμο. Υπάρχουν λοιπόν φαινόμενα, τα οποία η επιστήμη ποτέ δεν θα μπορέσει να τα εξηγήσει γιατί δεν χρησιμοποιεί τις κατάλληλες μεθόδους. Ας μας εξηγήσει η επιστήμη πως εμφανίστηκαν οι προφητείες για την έλευση του Μεσσία, οι οποίες όλες πραγματοποιήθηκαν. Μπορεί να μας πει πως ο μεγάλος προφήτης Ησαΐας, 700 χρόνια πριν την γέννηση του Χριστού προείπε τα πιο σημαντικά γεγονότα της ζωής Του, και γι΄ αυτό ονομάστηκε ευαγγελιστής της Παλαιάς Διαθήκης; Να μας εξηγήσει την διορατική χάρη που έχουν οι άγιοι και να μας πει με ποιες φυσικές μεθόδους απέκτησαν οι άγιοι αυτή την χάρη και πως μπορούσαν μόλις έβλεπαν έναν άνθρωπο άγνωστο, αμέσως να καταλαβαίνουν την καρδιά του και να διαβάζουν τις σκέψεις του; Έβλεπαν τον άνθρωπο πρώτη φορά και τον καλούσαν με το όνομά του. Χωρίς να περιμένουν από τον επισκέπτη ερώτηση έδιναν απάντηση σ' αυτά που τον προβλημάτιζαν. Αν μπορούν ας μας το εξηγήσουν αυτό. Ας εξηγήσουν με ποιόν τρόπο προέλεγαν οι άγιοι τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα τα οποία με τον καιρό πραγματοποιούνταν ακριβώς όπως τα είχαν προφητέψει. Να μας εξηγήσουν τις επισκέψεις από τον άλλο κόσμο και τις εμφανίσεις των νεκρών στους ζωντανούς. Δεν θα μας το εξηγήσουν ποτέ γιατί βρίσκονται μακριά απ' αυτό που είναι η βάση της θρησκείας - από την πίστη. Αν διαβάσετε τα βιβλία εκείνων από τους επιστήμονες που επιχειρούν να ανασκευάσουν τη θρησκεία θα δείτε πόσο επιφανειακά αυτοί βλέπουν τα πράγματα. Δεν καταλαβαίνουν την ουσία της θρησκείας και όμως την κρίνουν. Η κριτική τους δεν αγγίζει την ουσία της πίστεως, την οποία αδυνατούν να καταλάβουν αλλά τους τύπους, τις εκδηλώσεις δηλαδή του θρησκευτικού συναισθήματος. Την ουσία της θρησκείας και της πίστεως δεν την καταλαβαίνουν. Γιατί όμως; Γιατί ο Κύριος Ιησούς Χριστός λέει, «Ουδείς δύναται ελθείν προς με, εάν μη ο πατήρ ο πέμψας με ελκύση αυτόν» (Ιω. 6, 44).Πρέπει λοιπόν να μας ελκύσει ο επουράνιος Πατέρας, πρέπει η χάρη του Αγίου νεύματος να φωτίσει την καρδιά και το νου μας. Να κατοικήσει στην καρδιά και το νου μας, μέσω αυτής της φώτισης, το Άγιο Πνεύμα και πρέπει αυτός που αξιώθηκε να λάβει αυτό το δώρο να αποκτήσει την αγάπη του Χριστού τηρώντας τις εντολές του. Μόνο αυτοί που απέκτησαν το Άγιο Πνεύμα, αυτοί που στην καρδιά τους κατοικεί ο Χριστός μαζί με τον Πατέρα του, γνωρίζουν την ουσία της πίστεως. Οι άλλοι, οι έξω άνθρωποι, δεν την καταλαβαίνουν καθόλου. Ας ακούσουμε την κριτική κατά του Γέκκελ ενός Γάλλου φιλοσόφου του Μπούτρου. Λέει λοιπόν το εξής ο Μπούτρου, «Η κριτική του Γέκκελ πιο πολύ αφορά τους τύπους παρά την ουσία και τους τύπους τους βλέπει από μια ματιά τόσο υλιστική και τόσο στενή που δεν μπορούν να τους παραδεχτούν ούτε οι άνθρωποι που θρησκεύουν. Έτσι η κριτική της θρησκείας από τον Γέκκελ δεν αναφέρεται ούτε σε μία από τις αρχές που πρεσβεύει η θρησκεία», Αυτή λοιπόν είναι η γνώμη μας σχετικά με το βιβλίο του Γέκκελ «Τα μυστικά του κόσμου», το οποίο και μέχρι σήμερα θεωρείται «ευαγγέλιο» για όλους αυτούς που ασκούν κριτική κατά της θρησκείας, που την αρνούνται και την βρίσκουν αντίθετη προς την επιστήμη. Βλέπετε πόσο φτωχά και ανούσια είναι τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν; Μην σκανδαλίζεστε όταν ακούτε αυτά που λένε κατά της θρησκείας, αφού αυτοί που τα λένε δεν καταλαβαίνουν την ουσία της. Εσείς οι απλοί άνθρωποι που δεν έχετε πολλή σχέση με την επιστήμη και δεν γνωρίζετε πολλά από την φιλοσοφία να θυμάστε πάντα την βασικότερη αρχή, την οποία πολύ καλά την γνώριζαν οι πρώτοι χριστιανοί. Αυτοί θεωρούσαν δυστυχισμένο τον άνθρωπο που γνωρίζει όλες τις επιστήμες, δεν γνωρίζει όμως τον Θεό. Και αντίθετα θεωρούσαν μακάριο αυτόν που γνωρίζει τον Θεό, έστω και να μην γνώριζε απολύτως τίποτα από τα ανθρώπινα. Να φυλάγετε αυτή την αλήθεια σαν το μεγαλύτερο θησαυρό της καρδιάς σας, προχωράτε ευθεία και μην κοιτάζετε δεξιά και αριστερά. Ας μην μας κάνουν, αυτά που ακούμε κατά της θρησκείας, να χάνουμε τον προσανατολισμό μας. Να κρατάμε την πίστη μας που είναι αλήθεια αιώνια και αναμφισβήτητη. Αμήν. Τα επιχειρήματα του Αγίου καταρρίπτουν,   πιστεύω, τα επιχειρήματα των, δήθεν προοδευτικών και ανοικτόμυαλων συνανθρώπων μας. Βέβαια ο καθένας μπορεί να έχει όποια γνώμη θέλει αλλά να μη υποτιμά τον άλλο που διαφωνεί με τη δική του και να τον χαρακτηρίζει ανόητο, βλάκα, καθυστερημένο και ότι άλλο υποτιμητικό και να αναγορεύει τον εαυτούλη του σε μοναδικό προοδευτικό. Το κείμενο από το βιβλίο του Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας «Λόγοι και ομιλίες» , εκδόσεις ¨Ορθόδοξος Κυψέλη¨ Θεσσαλονίκη.

Μυργιώτης   Παναγιώτης
Μαθηματικός

Άγχος στα παιδιά: Άνοδος 300% στις διαγνώσεις μέσα σε μία δεκαετία

Όλο και περισσότερα περιστατικά ψυχικής υγείας εντοπίζονται από παιδιάτρους με το άγχος να καταγράφει τη μεγαλύτερη αύξηση

Ραγδαία άνοδο καταγράφουν οι διαγνώσεις ψυχικών διαταραχών στα παιδιά, με το άγχος να αναδεικνύεται στη συχνότερα αυξανόμενη αιτία ανησυχίας για γονείς και παιδιάτρους. Μέσα σε δέκα χρόνια, οι σχετικές διαγνώσεις σε επισκέψεις πρωτοβάθμιας παιδιατρικής φροντίδας αυξήθηκαν κατά 300%, αντανακλώντας είτε την επιδείνωση των αναγκών ψυχικής υγείας των παιδιών είτε τη βελτίωση της έγκαιρης ανίχνευσής τους – ή, πιθανότερα, έναν συνδυασμό των δύο.

Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό JAMA Network Open και ανέλυσε στοιχεία ασφαλιστικών καταγραφών από την πολιτεία της Μασαχουσέτης των Ηνωμένων Πολιτειών για την περίοδο 2014-2023.

Οι ερευνητές αξιοποίησαν βάση δεδομένων που περιλαμβάνει ασφαλιστικές και ιατρικές καταγραφές τόσο από το δημόσιο πρόγραμμα Medicaid όσο και από ιδιωτικές ασφαλίσεις. Η ανάλυση κάλυψε παιδιά ηλικίας από 1 έως 18 ετών και βασίστηκε σε περισσότερα από 37 εκατομμύρια σημεία δεδομένων.

Συνολικά, η μελέτη περιέλαβε σχεδόν 1,85 εκατομμύρια διαφορετικά παιδιά κατά τη διάρκεια της δεκαετίας. Το δείγμα ήταν σχεδόν ισομερώς κατανεμημένο μεταξύ αγοριών και κοριτσιών, με μέση ηλικία περίπου 9,5 ετών, ενώ πάνω από το 41% των παιδιών ήταν ασφαλισμένα μέσω του Medicaid.

Το άγχος κατέγραψε τη μεγαλύτερη έκρηξη

Στις αρχές του 2014, οι διαγνώσεις άγχους εμφανίζονταν περίπου στο 1,7% των επισκέψεων πρωτοβάθμιας παιδιατρικής φροντίδας. Μέχρι τις αρχές του 2023, το ποσοστό είχε εκτιναχθεί στο 6,1%.

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη αύξηση μεταξύ όλων των ψυχικών διαταραχών που εξετάστηκαν στη μελέτη, μετατρέποντας το άγχος από σχετικά σπάνιο εύρημα σε μία από τις συχνότερες διαγνώσεις που συνοδεύουν πλέον τις επισκέψεις στα παιδιατρικά ιατρεία.

Η ΔΕΠΥ παραμένει η συχνότερη διάγνωση

Παρά τη θεαματική άνοδο του άγχους, η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) διατηρήθηκε ως η συχνότερη ψυχική διαταραχή που καταγραφόταν στις επισκέψεις πρωτοβάθμιας φροντίδας καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας.

Οι σχετικές διαγνώσεις αυξήθηκαν από περίπου 5% των επισκέψεων το 2014 σε 6,7% το 2023.

Παράλληλα, αυξητική πορεία κατέγραψαν και άλλες καταστάσεις:

οι διαγνώσεις διαταραχών του αυτιστικού φάσματος αυξήθηκαν από 0,5% σε 2% των επισκέψεων,

η κατάθλιψη από 1,2% σε περίπου 1,6%,

οι διαταραχές που σχετίζονται με τραύμα και στρες από 0,8% σε περίπου 1,6%.

Περισσότερες διαγνώσεις, λιγότερες επισκέψεις

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ευρήματα της μελέτης είναι ότι η συνολική συχνότητα των παιδιατρικών επισκέψεων μειώθηκε ελαφρώς την ίδια περίοδο.

Ειδικότερα, από περίπου 58,9 επισκέψεις ανά 100 παιδιά στις αρχές του 2014, ο αριθμός υποχώρησε στις 54,8 επισκέψεις ανά 100 παιδιά το 2023.

Δηλαδή, οι παιδίατροι έβλεπαν συνολικά λιγότερους ασθενείς, όμως όλο και μεγαλύτερο ποσοστό των επισκέψεων αφορούσε ζητήματα ψυχικής υγείας.

Τι κρύβεται πίσω από την αύξηση

Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι τα στοιχεία δεν επιτρέπουν την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων για τα ακριβή αίτια της τάσης.

Όπως σημειώνουν, η αύξηση ενδέχεται να αντανακλά τόσο την πραγματική άνοδο των προβλημάτων ψυχικής υγείας στα παιδιά, όσο και τη βελτίωση της ικανότητας των παιδιάτρων να τα εντοπίζουν και να τα καταγράφουν συστηματικά.

Σύμφωνα με στοιχεία που παρατίθενται στη μελέτη, περίπου το 28% των παιδιών στις ΗΠΑ αντιμετωπίζει κάποια ψυχική διαταραχή, ενώ σχεδόν τα μισά από όσα χρειάζονται θεραπεία δεν λαμβάνουν την απαιτούμενη υποστήριξη.

Οι συγγραφείς της μελέτης υποστηρίζουν ότι τα ευρήματα ενισχύουν την ανάγκη για περαιτέρω εκπαίδευση των παιδιάτρων σε θέματα ψυχικής υγείας, καθώς και για την ανάπτυξη ολοκληρωμένων μοντέλων φροντίδας, όπου επαγγελματίες ψυχικής υγείας θα συνεργάζονται άμεσα με τα παιδιατρικά ιατρεία.

Καθώς το άγχος, η ΔΕΠΥ και η κατάθλιψη εμφανίζονται πλέον όλο και συχνότερα στα εξεταστήρια της πρωτοβάθμιας φροντίδας, οι ερευνητές εκτιμούν ότι η ενίσχυση των δομών αυτών δεν αποτελεί απλώς ζήτημα πολιτικής υγείας, αλλά πρακτική αναγκαιότητα για την έγκαιρη υποστήριξη των παιδιών και των οικογενειών τους.

sofokleousin.gr

Εκ του ιστολόγιου: Καθώς το άγχος, η ΔΕΠΥ και η κατάθλιψη εμφανίζονται πλέον όλο και συχνότερα στα εξεταστήρια της πρωτοβάθμιας φροντίδας, οι ερευνητές εκτιμούν ότι η ενίσχυση των δομών αυτών δεν αποτελεί απλώς ζήτημα πολιτικής υγείας, αλλά πρακτική αναγκαιότητα για την έγκαιρη υποστήριξη των παιδιών και των οικογενειών τους.

Αυτό αγαπητοί είναι το κοσμικό πνεύμα. Αντί να στραφούν στο Θεό, στρέφονται στην ανθρώπινη γνώση. Γιατί έχουμε και στα μικρά παιδιά άγχος και κατάθλιψη; Γιατί αγαπητοί, η οικογένεια, έμεινε μακριά από το Θεραπευτήριο των Ψυχών που είναι η Εκκλησία.

Δεν εκκλησιάζονται οι γονείς, δεν εκκλησιάζονται και τα παιδάκια. Φεύγει η χάρης του Θεού και έρχεται το εκ του πονηρού, άγχος και η κατάθλιψη. Μακριά από τον Θεό η Οικογένεια, μένει ευάλωτη στον Διάβολο.

Το Κοσμικό Πνεύμα ρήμαξε τις Οικογένειες. Η Φιλαυτία, Φιληδονία, Σαρκολατρία, έφεραν τα διαζύγια. Το Κοσμικά Μικρόβια, μόλυναν Πνευματικά Θανάσιμα την Οικογένεια, γονείς και παιδιά αγαπητοί. Δυστυχώς, ο υλισμός μπήκε παντού. Όλα νομίζουμε πως θα διορθωθούν μέσα από την απόκτηση αγαθών.

Το σπίτι, το αυτοκίνητο κλπ, είναι για εμάς οι «βάσεις» της ευτυχίας. Το Σεξ, η Πορνεία (μοιχεία, πορνικές, σαρκικές σχέσεις) κάνουν το ζευγάρι να βαριέται γρήγορα ο ένας τον άλλον και να πηγαίνουν για διαζύγιο.

Χωρίς τον Χριστό στη ζωή, δεν υπάρχει αγαπητοί Ζωή. Δεν υπάρχει Ζωή στην Οικογένεια. Υπάρχει μια μαυρίλα κοσμική, ένας εωσφορικός εγωισμός, υπάρχει το εγώ και ο χωρισμός. Δεν υπάρχει η θυσία, η πραγματική αγάπη, η Χριστοκεντρική Αγάπη. Δεν βλέπουμε τον άλλον ως εικόνα του Θεού, αλλά ως μία σάρκα ηδονής. Που φυσικά κάποια στιγμή θα την βαρεθούμε και θα πάμε για άλλη.

Τα παιδιά είναι τα θύματα αυτής της Εγωιστικής ζωής. Θα πέσουν σε κατάθλιψη, σε άγχος, αφού η οικογένεια είναι διαλυμένη ή τυπικά ενωμένη αλλά ουσιαστικά διαλυμένη. Στο Λόγο του Θεού και στα Αγιοπατερικά Κείμενα η ψυχή θα βρει τη γαλήνη της. Στο σίγουρο λιμάνι του Ιησού Χριστού και της Παναγίας.

Στην Εκκλησία όπου γαληνεύει η ψυχή, όντας κοντά στον Δημιουργό της. Εκεί και τα παιδί μαζί με τον πατέρα και τη μητέρα θα αφιερωθούν στον Ιησού που για εμάς έχυσε το Πανάγιο αίμα του. Το παιδί, θα ξέρει πως έχει εκεί τον προστάτη της οικογενείας, τον Χριστό και την Παναγία. Τους Αγγέλους, τους Αγίους. Θα νιώσει ασφάλεια και θα αρχίσει να κατανοεί την Θεία Πρόνοια.

Θα πάρει το ζωοποιό Αίμα του Ιησού Χριστού μας. Το ίδιο και οι γονείς που θα αλλάξουν και θα ζούνε πλέον Χριστοκεντρικά, με οδηγό τον Λόγο και τα Αγιοπατερικά Κείμενα που θεραπεύουν την ψυχή. Διώχνουν τον εγωισμό και φέρνουν την αγάπη προς τον και την σύντροφο. Μία αγνή, αληθινή αγάπη, χωρίς ιδιοτέλεια. Αγάπη με υποχωρήσεις λόγω αυτής της ανιδιοτελούς αγάπης.

Αγάπης και προς το παιδί που μας το εμπιστεύεται σε εμάς ο Θεός και πρέπει να το έχουμε σε ένα περιβάλλον, Χριστοκεντρικό. Κοντά στον Χριστό. Να του μάθουμε για τον Ιησού και την Παναγία. Έτσι θα πατάει σε στέρεες βάσεις. Μακριά από αποκρυφιστικά παραμύθια και διάφορα που εξάπτουν την φαντασία που είναι όπλο του Σατανά.

Κοντά στο Λόγο του Θεού, στους Άγιους Πατέρες και στα παιδιά.

Α.Η.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς. Τα πέντε είδωλα: Ποιες είναι οι αιτίες του μελλοντικού πολέμου.

Η κουλτούρα ως είδωλο ανήκει στις μέρες μας στα πιο τυφλά είδωλα. Απορρίπτοντας το Θεό που είναι ο μοναδικός εμπνευστής και υποκινητής του πλέον ευγενούς πολιτισμού τόσο της ψυχής όσο και του σώματος, οι αθεϊστές άρχισαν να λατρεύουν τα έργα και τις κατασκευές τους τα oποία ονομάζουν με μία λέξη – κουλτούρα. Όμως το να λατρεύεις τα ανθρώπινα έργα είναι το πλέον μισητό πράγμα ενώπιον του Θεού. Αφού ο Θεός στις εντολές Του απαγόρευσε αυστηρά στους ανθρώπους να λατρεύουν τα έργα και την κτίση Του, από τα οποία και το πλέον ασήμαντο είναι τελειότερο από την τελειότερη ανθρώπινη κουλτούρα. Και εφόσον ο πολιτισμός τοποθετήθηκε σε εξάρτηση με τα υπόλοιπα είδωλα που αναφέραμε εδώ, ιδιαίτερα με τα υλικά αγαθά, είναι επειδή κι αυτός υπηρετεί δυναμικά την κουλτούρα των πολεμικών μικροβίων που πριν ή μετά οδηγούν στη γέννηση της πολεμικής ανάφλεξης.

Από αυτά τα πέντε είδωλα τα δύο μπορούν να ονομαστούν ανόητα και τα τρία υποκριτικά. Ανόητα είναι ο εθνικισμός και η κουλτούρα, επειδή πολλοί φωνάζουν και αυτοδηλώνονται, ενώ υποκριτικά είναι ο υλισμός, ο ιμπεριαλισμός και ο εγωισμός, αφού κρύβονται και ψεύδονται παρουσιαζόμενοι κάτω από άλλα ονόματα. Όλα αυτά τα είδωλα θα μπορούσαν να αποκαλεστούν στη γλώσσα τού Ντοστογιέφσκι μανιακά.

Φυσικά αυτά και τα πέντε κάποτε αποτελούσαν πραγματικές αξίες και πάλι θα μπορούσαν να γίνουν. Αυτές είναι πραγματικές αξίες, όταν φωτίζονται από την πίστη στο Θεό, τον Έναν και Ζώντα και όταν βρίσκονται υπό το νόμο τού Θεού, με μία λέξη, όταν τελούν στην απόλυτη υπεξουσιότητα του Θεού και υπηρετούν τη δόξα τού ονόματος του Θεού. Η ύλη προέρχεται από το Θεό και δόθηκε στους ανθρώπους για να τούς υπηρετεί και όχι για να κυριαρχεί στις ψυχές τους. Αυτοκρατορίες παρέχει ο Θεός σε κάποιους χαρισματικούς λαούς που ως δυνατότεροι αδελφοί υπηρετούν τους πιο αδύναμους και λιγότερο χαρισματικούς λαούς, όπως ο δυνατότερος αδελφός τον ασθενέστερο. Το έθνος είναι ένα περιορισμένο, αλλά εξαιρετικά όμορφο και ορθό πεδίο υπηρεσίας προς το Θεό και τους ανθρώπους. Το πρόσωπο (το εγώ) είναι δηλαδή μία λογική ψυχή, το δώρισε ο Θεός σε κάθε άνθρωπο ώστε με τη διακονία και την αγάπη να το υψώσει στο καθ’ ομοίωση μ’ Αυτόν, το δημιουργό του. Την κουλτούρα ο Θεός την εμπνέει, ώστε μέσω αυτής η ανθρώπινη ψυχή να εκφράσει την κυριαρχία της πάνω στον υλικό κόσμο και την υποταγή της στην υπηρεσία του Θεού. Και τα πέντε αυτά λαμβάνουν αγγελικό πρόσωπο μέσω της διακονίας και της αγάπης όπως διευθέτησε και πρόσταξε ο Κύριος Χριστός. Αλλά όμως, όπως το σεραφείμ που έπεσε από το Θεό, κάποτε ονομαζόταν Εωσφόρος και μεταμορφώθηκε ακαριαία σε διάβολο, έτσι κι όλες αυτές οι πέντε άξιες αποκομμένες από το Θεό καθίστανται είδωλα και μανίες.

Προσέξτε τώρα πώς ο σχετικός κορεσμός αυτών των πέντε ειδώλων οδηγεί τους ανθρώπους ως την οκνηρία, την αλλοίωση, τη σήψη και την απέχθεια προς όλα, την ανοησία και την αυτοκτονία (όπως και λίγο πριν το τέλος της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας). Μα όμως αυτή η αδηφαγία οδηγεί τους ανθρώπους μέχρι τα έσχατα της πικρίας, της ζήλιας, της μεμψιμοιρίας, της ασυνειδησίας και της κάθε είδους βίας και πάλι στην αυτοκτονία. Και στις δύο περιπτώσεις όλα τα είδωλα αποπνέουν μίσος και περιφρόνηση για τον πράο και αγαθό Κύριο Χριστό και συνεπώς οδηγούν τους ανθρώπους στον πόλεμο.

Καλύτερα να μην εισέλθουμε στην απαρίθμηση όλων των βαριών τραυμάτων που άνοιξε στον οργανισμό της Ευρώπης και της Αμερικής αυτή η πενταπλή ειδωλολατρία, γιατί θα επαναλαμβάναμε μέρα με τη μέρα αυτό που επαναλαμβάνεται στις στήλες εγκλημάτων και εγκλημάτων, καθώς και σε άλλες στήλες που θα μπορούσαν να αποκαλεστούν: αδιαφορία για το Χριστό και τις εντολές Του. Είναι σαφές από όσα μέχρι τώρα είπαμε, ότι οι χριστιανικοί λαοί οι οποίοι βρίσκονταν σε πνευματικό γάμο με το Χριστό, απίστησαν και παραδόθηκαν σε χαμηλούς δεσμούς με τη μηδαμινότητα, με τη σκόνη, με τις στάχτες και τις σκιές. Όμως καθένας που απιστεί δε ζει άραγε υπό συνεχή φόβο και στην ανησυχία για την υπεράσπιση και την εξασφάλιση της ζωής του; Αυτή είναι η εικόνα και ο καρπός της σύγχρονης ειδωλολατρίας – ο φόβος, και λόγω του φόβου ο ακραίος εγωισμός, η σπασμωδική προσκόλληση στην ύλη και η αρπαγή των υλικών αγαθών. Και επειδή για το ένα και το ίδιο υλικό ανταγωνίζονται πολλοί αυτό αναπόφευκτα σημαίνει σύγκρουση και πόλεμο.

(ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ, “ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΒΙΒΛΟΣ”. ΕΚΔΟΣΕΙΣ “ΠΑΡΡΗΣΙΑ”)

(Πηγή ψηφ. κειμένου: apantaortodoxias.blogspot.com)

alopsis.gr 

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς. Σε μια μητέρα για την αιώνια ζωή

Ὁ γιὸς σας ἔπεσε μὲ τὸ ἀεροπλάνο καὶ σκοτώθηκε. Γράφετε, πώς τώρα σκέπτεστε ἕνα μόνο πρᾶγμα: «Ὁ γιὸς μου ζεῖ;». Ὑπάρχει ζωὴ μετὰ τὸν θάνατο, καὶ ποιός μπορεῖ νὰ μᾶς βεβαιώσει γι’ αὐτό;

Μεταφέρομαι στὴν ψυχή σας καὶ συμπάσχω ἐντελῶς μὲ τὸν πόνο σας. Ἀλλὰ καὶ πάλι μὲ ξαφνιάζει ἡ ἐρώτηση σας, πόσο δὲ μᾶλλον περισσότερο ἐπειδὴ ὅλα τὰ λόγια σας ἀποπνέουν πίστη καὶ εὐλάβεια.

Ἐὰν κάποιος ἀμφιβάλλει γιὰ τὴν αἰώνια ζωή, ἐγὼ δὲν ξέρω πῶς αὐτὸς μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ἀκόλουθος τοῦ Χριστοῦ. Ἡ κύρια ἀποκάλυψη τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ἀποκάλυψη μιᾶς νέας ζωῆς, ἑνὸς νέου κόσμου, ἑνὸς νέου βασιλείου, ἐντελῶς νέου γιὰ τοὺς ἀνθρώπους.

Τούτη εἶναι ἡ μέγιστη ἀποκάλυψη στοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τότε πού ὑπάρχουν, καὶ ἡ πλέον χαρούμενη ἀπ’ ὅλες τὶς ἀποκαλύψεις. Τὸ νὰ ἀρνηθεῖς τούτη τὴν ἀποκάλυψη σημαίνει νὰ ἀρνηθεῖς καὶ τὸν Χριστὸ καὶ τὸ ὅλο νόημα τῆς ζωῆς μας στὴ γῆ.

Ἀλλὰ τὸ νὰ δεχθεῖς τούτη τὴν ἀποκάλυψη τοῦ Χριστοῦ σημαίνει νὰ δεχθεῖς τὴν ἀλήθεια περὶ Θεοῦ ὡς Γονέα, περὶ τῶν ἀγγέλων ὡς πνευμάτων, περὶ τῆς προορατικῆς πρόνοιας τοῦ Θεοῦ στὸν κόσμο, περὶ τῆς Δίκης τοῦ Θεοῦ, περὶ τῆς ἀθανασίας τῆς ψυχῆς μὲ τὸν θάνατο τοῦ σώματος, περὶ τοῦ χαρούμενου νοήματος τοῦ νὰ ζοῦμε ἔνσαρκοι στὴ γῆ.

Ὅλες αὐτὲς τὶς ἀλήθειες ἀποκάλυψε ὁ Κύριος μὲ ὅλα τὰ λόγια καὶ τὰ ἔργα Του καὶ τὶς μαρτύρησε αὐτοπροσώπως, μὲ τὸν ἑκούσιο θάνατό Του μὲ τὴν ἀνάσταση καὶ τὴν ἀνάληψη.

«Πορεύομαι ἑτοιμάσαι τόπον ὑμῖν», εἶπε ἐν ὄψει τοῦ θανάτου Του στοὺς μαθητές. «Καὶ ἐὰν πορευθῶ καὶ ἑτοιμάσω ὑμῖν τόπον, πάλιν ἔρχομαι καὶ παραλείψομε ὑμᾶς πρὸς ἐμαυτόν, ἵνα ὅπου εἰμὶ ἐγώ, καὶ ὑμεῖς ἧτε» (Ιωάν. 14,2-3).

Δὲν πηγαίνει βέβαια στὸν τάφο, γιὰ νὰ τοὺς προετοιμάσει τὴ θέση! Ὄντως, αὐτὸ δὲν θὰ ἦταν καμιὰ παρηγοριὰ νὰ προετοιμάζεις για κάποιον τὴ θέση στὸν αἰώνιο θάνατο!

Ὄχι, ἀλλὰ Αὐτὸς πηγαίνει σ’ ἐκεῖνον τὸν ἄλλο κόσμο καὶ στὴν πραγματικὴ ζωή. Τὴν ὕπαρξη ἐκείνου τοῦ ἄλλου κόσμου καὶ τῆς αἰώνιας ζωῆς μαρτύρησαν καὶ οἱ πολυάριθμοι ἅγιοι, ἄνδρες καὶ γυναῖκες.

«Ποιός παρουσιάστηκε ἀπὸ κεῖ, γιὰ νὰ μᾶς μαρτυρήσει;», ρωτᾶτε ἐσεῖς, ἐπαναλαμβάνοντας ἔτσι τὴν ἐρώτηση ἐκείνων ποῦ εἶναι χωρὶς πίστη. Ἐὰν δὲν ἤσασταν στὴ λύπη, θὰ ἀξίζατε ἐλαφρὰ μομφὴ γιὰ τέτοια ἐρώτηση. Πεῖτε μου, ποιός ἀπὸ τοὺς Ἁγίους δὲν τὸ ἀνήγγειλε;

Ἢ μήπως δὲν γνωρίζετε ὅτι ἡ ‘Ἐκκλησία δὲν καταγράφει κάποιον στὸ ἁγιολόγιο της, ἂν δὲν ἔχει μὲ τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλο τρόπο παρουσιαστεῖ ἀπ’ ἐκεῖνον τὸν κόσμο;

Πρόσφατα διάβαζα, πώς μιὰ νεαρὴ Γαλλίδα πέρασε στὴν Ὀρθοδοξία μόνο γι’ αὐτὸ τὸν λόγο -ὅπως ἐκείνη ἢ ἴδια δημοσίευσε- ἐπειδὴ ξεκάθαρα τῆς παρουσιάστηκε ὁ ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σαρώφ, ἕνας μεγάλος Ρῶσος ἅγιος.

Ἔτσι λοιπόν, δὲν ἔχετε κανένα λόγο νὰ ἀμφιβάλετε, ἐνῷ ἔχετε ὅλους τοὺς λόγους γιὰ πίστη στὴν οὐράνια ζωή, στὴν ὁποία πέρασε ὁ γιός σας, λίγο νωρίτερα ἀπὸ σᾶς.

Εἰρήνη σὲ σᾶς καὶ παρηγοριὰ ἀπὸ τὸν Χριστό.

(Πηγή: agiazoni.gr)

alopsis.gr 

Ὁ ἐκφυλισμὸς τῆς Ἀριστερᾶς εἰς θεραπαινίδα «τῆς Νέας Τάξης»

Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Παπαδοπούλου

  Ἂν θέλουμε νὰ ὁρίσουμε μὲ λίγα λόγια τὴ Νέα Τάξη, μποροῦμε νὰ τὴν ἀποκαλέσουμε «Δικτατορία τῶν Ἀγορῶν» σὲ κάθε πτυχὴ τῆς ζωῆς μας, πολιτική, οἰκονομικὴ καὶ κοινωνική. Μὲ κύρια συν­επακόλουθα νὰ συρρικνώνεται καθημερινὰ ἡ ἐθνικὴ κυριαρχία καὶ ἡ ἀνεξαρτησία τῶν χωρῶν, νὰ ὑποβαθμίζεται ἡ κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία καὶ νὰ διαλύεται ὁ κοινωνικὸς ἱστός. Αὐτὴ ἡ «Δικτατορία τῶν Ἀγορῶν» δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἐπελαύνει καθημερινά, ἂν δὲν εἶχε ἐξασφαλίσει δύο βασικὲς συμμαχίες, τὴν προπαγάνδιση τῶν ἀξιῶν της ἀπὸ τὸ διεθνῆ τύπο καὶ τὴν πρόσδεση τῆς Ἀριστερᾶς στὸ ἅρμα της.

Εἰδικότερα, ἡ συμμαχία μὲ τὴν Ἀριστερὰ ἦταν κομβικῆς συμμαχίας, γιὰ νὰ ἐλέγξει ἡ Νέα Τάξη τὶς ἀντιδράσεις τῶν φοιτητῶν, τῶν συνδικαλιστῶν καὶ ἀρκετῶν διανοούμενων. Καὶ παράλληλα γιὰ νὰ δώσει χαρακτήρα προοδευτισμοῦ καὶ νὰ μεταμφιέσει, ὡς ἀντίδραση πρὸς κάποιο δῆθεν κατεστημένο,  τὶς νέες ἀξίες της. Βλέπουμε λοιπὸν τὸ παράδοξο, ἀντὶ νὰ πολεμάει ἡ Ἀριστερὰ στοὺς δρόμους καὶ τὰ πανεπιστήμια τὴν πολυδιάστατη ἐπίθεση τῶν Ἀγορῶν ποὺ καταστρέφει τὰ εἰσοδήματα καὶ τὶς ἐλευθερίες τῆς ἐργατικῆς τάξης, νὰ ἀφιερώνει ὅλη της τὴν δράση καὶ τὴν ἐνέργεια στὴν προστασία καὶ ἀνάδειξη τῶν μειονοτήτων. Ἐχθροί της δὲν εἶναι πλέον τὸ μεγάλο κεφάλαιο καὶ οἱ γιγαντιαῖες πολυεθνικές, οὔτε  ὑπερεθνικοὶ ὀργανισμοὶ ὅπως τὸ ΔΝΤ, ἡ Παγκόσμια Τράπεζα καὶ ἡ νεοφεουδαρχικὴ ΕΕ, ἀλλὰ οἱ ρατσιστές, οἱ σεξιστὲς καὶ οἱ ὁμοφοβικοὶ πολίτες.

 Πῶς συνέβη αὐτὴ ἡ μετάλλαξη ποὺ ὁδήγησε στὸν ἐκφυλισμὸ μίας κάποτε ριζοσπαστικῆς Ἀριστερᾶς;

Πρέπει νὰ πᾶμε ἀρκετὲς δεκαετίες πίσω, γιὰ νὰ ἀπαντήσουμε τὴν ἐρώτηση. Τὰ μεταπολεμικὰ χρόνια οἱ διανοούμενοι τῆς Σχολῆς τῆς Φρανκφούρτης ἔπαψαν νὰ θεωροῦν τὸ βιομηχανικὸ προλεταριᾶ­το καὶ συνολικὰ τὴν ἐργατικὴ τάξη ὡς  ἐπαναστατικὸ ὑποκείμενο. Αὐτὴ ἦταν μία μεγάλη ἀπόκλιση ἀπὸ τὴ μαρξιστικὴ σκέψη, ἀλλὰ ἡ Σχολὴ τῆς Φρανκφούρτης πλέον πάντρευε τὸν Μὰρξ ὄχι μὲ τὸν Λένιν, ἀλλὰ μὲ τὸν Φρόυντ, ὅποτε μποροῦ­σε νὰ ρίξει πολὺ νερὸ στὸ κρασί της. Τὴν ἐρώτηση τοῦ Χορκχάιμερ, ποιὸς θὰ ἀντικαταστήσει τὸ ἐργατικὸ προλεταριᾶτο ὡς  ἐπαναστατικὸ ὑποκείμενο, τὴν  ἀπάντησε, τὴ δεκαετία τοῦ 60, ἕνα μέλος τῆς Σχολῆς ποὺ δίδαξε φιλοσοφία σὲ 4 ὀνομαστὰ ἀμερικανικὰ πανεπιστήμια. Ὁ Χέρμπερτ Μαρκοῦζε διακήρυξε στὸ βιβλίο του «Ὁ Μονοδιάστατος Ἄνθρωπος» (1964) ὅτι μία συμμαχία φοιτητῶν, μαύρων, φεμινιστριῶν καὶ ὁμοφυλόφιλων θὰ γινόταν ὁ φορέας τῆς ἐπαναστατικῆς διαδικασίας.

  Ἡ πρόταση αὐτὴ τοῦ Μαρκοῦζε ὄχι μόνο ἐπηρέασε τὴν πολιτιστικὴ ἐπανάσταση, στὴ δεκαετία τοῦ 60, μὲ τοὺς Χίππις καὶ τὸ Μάη τοῦ 68, ἀλλὰ ἔθεσε καὶ τὶς βάσεις τοῦ ρεύματος  ποὺ σήμερα ἀποκαλοῦμε Πολιτικὴ Ὀρθότητα. Καὶ βέβαια ἦταν ἡ κυρίαρχη ἰδέα ποὺ ὁδήγησε τὴ Νέα πλέον Ἀριστερὰ νὰ ἀπαξιώσει τοὺς ἐργάτες καὶ τὴν ἀγροτιὰ ὡς συντηρητικὰ στρώματα καὶ νὰ στραφεῖ στὶς ποικίλες μειονότητες. Σημειωτέον ὅτι ὁ Μαρκοῦζε συνεργάστηκε μὲ τὶς ἀμερικανικὲς ὑπηρεσίες πληροφοριῶν καὶ τὸ Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν, ἄρα σιτιζόταν ἀπὸ τὸ πραγματικὸ κατεστημένο ποὺ φρόντιζε γιὰ τὴν καριέρα καὶ τὴν ἐπιτυχία τῶν βιβλίων του. Θεωρήθηκε ὡς ὁ πατέρας αὐτῆς τῆς μεταλλαγμένης Νέας Ἀριστερᾶς ποὺ πολεμοῦσε φαντασιακὰ κατεστημένα.

Γιὰ τὸν Μαρκοῦζε, ἕνας οἰκογενειάρχης ποὺ εἶχε προκόψει στὴ δουλειά του ἦταν ἕνας συμβιβασμένος καὶ ἀλλοτριωμένος μικροαστός. Ἀναζητοῦσε τοὺς ἥρωές του, στὰ λογοτεχνικὰ ἔργα, σὲ «χαρακτῆρες διαλυμένους, ὅπως ὁ καλλιτέχνης, ἡ πόρνη, ἡ μοιχαλίδα, ὁ φονιάς, ὁ καταραμένος ποιητής, ὁ Σατανᾶς, ὁ τρελλός».  Τὴν ἐπανάσταση θὰ τὴν ἔφερνε «τὸ ὑπόστρωμα τῶν ἀπόκληρων καὶ τῶν ξένων, τῶν ἐκμεταλλευομένων καὶ τῶν διωκομένων». Ἤδη ἀπὸ τὸ «Ἔρως καὶ Πολιτισμὸς» (1955) ἀναγνωρίζει ἐπαναστατικὸ ρόλο στοὺς ὁμοφυλόφιλους καὶ πιστεύει πὼς κάποια μέρα ἐξαιτίας τῆς «ἐξέγερσής τους ἐνάντια στὴν ὑποταγὴ τῆς σεξουαλικότητας ἀπὸ τὴν τάξη τῆς τεκνοποίησης» θὰ ἀσκήσουν κοινωνικὴ κριτικὴ τεράστιας σημασίας. Ὁ ἴδιος, ὅπως καὶ ὅλη ἡ Σχολὴ τῆς Φρανκφούρτης, δίνει τεράστια σημασία στὴν ἀπελευθέρωση τῆς σεξουαλικότητας. Ἐπιδιώκει τὴν ἀντικατάσταση τῆς ἀλλοτριωμένης ἐργασίας μὲ μία ἐργασία ποὺ θὰ βασίζεται στὸ παιχνίδι, στὴν καλλιτεχνικὴ δημιουργία καὶ στὴν ἐλεύθερη ἀπόλαυση τῆς ἡδονῆς. Σὲ ἕνα νεογνωστικὸ κρεσέντο ἐκτιμάει πὼς ἡ ἀπελευθέρωση χωρὶς ὅρια ποὺ ζητάει, θὰ γίνει δυνατὴ «μὲ τoν περιορισμὸ τῶν ἰχνῶν τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος».

Τὸν κήρυκα αὐτὸν τῆς ἀπελευθέρωσης ἀπὸ τὸ κατεστημένο περιέργως τὸν προέβαλαν μερικὰ ἀπὸ τὰ πιὸ ὑλιστικὰ περιοδικὰ τοῦ κατεστημένου, ὅπως τὸ Playboy καὶ τὸ Fortune.

ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΙΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΕΩΣ

  Ἔχοντας ὑπόψιν τὶς παραπάνω ἀπόψεις τοῦ Μαρκοῦζε,  μποροῦμε νὰ καταλάβουμε, γιατί ἡ Ἀριστερὰ στὴ Δύση σήμερα δὲν ὑποστηρίζει ἁπλῶς τὴν ἀλληλεγγύη στοὺς παράνομους μετανάστες ὡς ἀνθρωπιστικὸ καθῆκον, ἀλλὰ παίρνει καὶ θέσεις ποὺ ἐνθαρρύνουν τὴ μετανάστευση. Ὄχι μόνο ζητώντας ἐπιδόματα, στέγαση καὶ πλήρη πολιτικὰ δικαιώματα γι’ αὐτούς, ἀλλὰ καὶ καλλιεργώντας αἰσθήματα ἐνοχῆς στοὺς δυτικοὺς λαούς, ἐπειδὴ τοὺς περασμένους αἰῶνες οἱ χῶρες τους ἀσκοῦσαν σκληρὴ ἀποικιοκρατία.

Γιατί λοιπὸν ἡ Ἀριστερὰ κρατάει αὐτὴ τὴ στάση; Ὄχι ἐπειδὴ οἱ μετανάστες θὰ ἐνισχύσουν τὸ ἐργατικὸ προλεταριᾶτο σὲ κάθε χώρα, ἀλλὰ ἐπειδὴ πιστεύει κυριολεκτικὰ πὼς αὐτοὶ θὰ γίνουν τὸ νέο ἐπαναστατικὸ ὑποκείμενο, ἐφόσον ἡ ἐργατικὴ τάξη στὶς δυτικὲς χῶρες ἔχει πλήρως ἀφομοιωθεῖ ἀπὸ τὸ σύστημα. Ἡ παραπάνω ἀνάλυση παρότι πηγάζει ἀναμφίβολα ἀπὸ τὸ Μαρκοῦζε, εἶναι ἐντελῶς σουρεαλιστικὴ (καὶ ἀντιμαρξιστικὴ) γιὰ πολλοὺς λόγους.

Πρῶτον, γιατί ὁ Μὰρξ θεωροῦσε ὅτι ἡ εἰσαγωγὴ ξένων ἐργατῶν γινόταν ἀπὸ τὸ κεφάλαιο, προκειμένου νὰ ἀκυρώσει τὶς διεκδικήσεις τῶν ντόπιων ἐργατῶν γιὰ καλύτερους μισθοὺς καὶ συνθῆκες ἐργασίας. Δεύτερον, γιατί ὅσοι ἀπὸ τοὺς μετανάστες δὲν βρίσκουν ἐργασία θὰ καταλήξουν παραβατικοὶ καὶ λοῦμπεν προλετάριοι, δηλαδὴ ἕνα κοινωνικὸ στρῶμα ποὺ ὁ Μὰρξ θεωροῦσε ὅτι δὲν διαθέτει δύναμη ἀνατροπῆς καὶ καταλήγει σὲ ἀντιδραστικὸ πολιτικὸ ρόλο. Τρίτον, γιατί εἰδικὰ στὴν Εὐρώπη ἡ μεγάλη πλειοψηφία τῶν μεταναστῶν εἶναι Μουσουλμάνοι (καὶ κάποιοι Ἰσλαμιστές), συνεπῶς ἡ θρησκεία τους εἶναι κατηγορηματικὰ ἀρνητικὴ στὴν ἀθεΐα τῆς Ἀριστερᾶς. Τέταρτον, γιατί πολλοὶ Μουσουλμάνοι μετανάστες ἔρχονται ἀπὸ χῶρες ὅπου ἰσχύει ὁ νόμος τῆς Σαρίας καὶ στὶς ὁποῖ­ες οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἐκτελοῦνται, ἑπομένως θὰ εἶναι κάθετα ἀρνητικοὶ στὸ κίνημα τῶν ὁμοφυλόφιλων, ποὺ ἐπίσης ὑποστηρίζει ἡ Ἀριστερά. Καὶ δὲν χρειάζεται νὰ ἀναφέρουμε τί γνώμη ἔχει τὸ Ἰσλὰμ γιὰ τὶς φεμινίστριες.

Γενικότερα, ἡ Ἀριστερὰ αὐτοκτονεῖ, συντασσόμενη μὲ τοὺς φιλελεύθερους στὸ θέμα τῆς μετανάστευσης. Ἀκριβῶς  γιατί, ὅπου ἀναπτύσσεται τὸ Ἰσλάμ, θὰ συρρικνώνεται ἡ ἴδια ἡ Ἀριστερά, τὰ δικαιωματιστικὰ κινήματα ποὺ ὑποστηρίζει, ἀκόμη καὶ τὸ εὐρωπαϊκὸ πνεῦμα τοῦ Διαφωτισμοῦ. Αὐτὸ θὰ ἔπρεπε ἐδῶ καὶ χρόνια νὰ ἔχει γίνει ἀντιληπτὸ ἀπὸ τοὺς ἡγέτες της καὶ νὰ ἔχουν ἀναθεωρήσει ὅτι μπορεῖ ποτέ, εἰδικὰ οἱ Μουσουλμάνοι μετανάστες, νὰ ἀποτελέσουν ἐπαναστατικὸ ὑποκείμενο. Συνεπῶς μόνο στὸ πλαίσιο ἑνὸς συμβιβασμοῦ μὲ τὶς Ἐλὶτ τῆς Νέας Τάξης θὰ μπορούσαμε νὰ κατανοήσουμε τὴν ἐπιμονή τους σὲ φιλομεταναστευτικὴ καὶ φιλοϊσλαμικὴ πολιτική. Εἰδικὰ μάλιστα ὅταν οἱ εὐρωπαϊκοὶ λαοὶ τιμωροῦν ὅλο κι περισσότερο μὲ τὴν ψῆφο τους τὰ ἀριστερὰ κόμματα γιὰ τὸ συγκεκριμένο θέμα, ἐνῶ προτιμοῦν πλέον τὰ ἐθνικὰ κόμματα ποὺ ζητοῦν σκληρὴ γραμμὴ στὸ θέμα τῆς παράνομης μετανάστευσης.

ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΚΑΙ ΔΥΣΤΟΠΙΑ

  Ἡ ἀφοσιωμένη στήριξη τῆς Woke κουλτούρας καὶ τῶν δικαιωματιστικῶν κινημάτων ἀπὸ τὶς ἴδιες τὶς Ἐλὶτ τῆς Νέας Τάξης ἀπέδειξε πόσο ἔξω ἔπεσαν καὶ ὁ Μαρκοῦζε, οἱ διανοούμενοι τῆς Φρανκφούρτης καὶ οἱ ἡγέτες τῆς Ἀριστερᾶς ποὺ τοὺς ἀποδέχτηκαν. Ἀντὶ οἱ διάφορες μειονότητες νὰ γίνουν τὸ νέο ἐπαναστατικὸ ὑποκείμενο ποὺ ὁραματιζόταν ὁ Μαρκοῦ­ζε ἔγιναν πολιορκητικὸς κριὸς ποὺ χρησιμοποιοῦν τὰ  συμφέροντα τῆς Νέας Τάξης. Ἀντὶ νὰ προκαλέσουν μία ἐπανάσταση γιὰ τὸν ἐρχομὸ μίας οὐτοπίας, γίνονται τὰ ὄργανα τῆς ἀντεπανάστασης γιὰ τὴ συγκρότηση μίας δυστοπίας.

  Σήμερα οἱ Παγκοσμιοποιητὲς μὲ τὴ βοήθεια τῶν δικαιωματιστῶν καταστρέφουν τὸν παλιὸ κόσμο, ὅπου ὑπῆρχαν ἀκόμη οἱ ἐλευθερίες ποὺ κατοχύρωναν τὰ συντάγματα, ἡ κοινοβουλευτικὴ δημοκρατία, ἡ ἰσχυρὴ μεσαία τάξη, τὰ ὑψηλὰ βιοτικὰ ἐπίπεδα, ἡ προστασία τῆς ἰδιοκτησίας, ὁ σεβασμὸς τῆς οἰκογένειας, τὸ βαθὺ κοινωνικὸ κράτος. Καὶ φέρνουν ἕνα νέο κόσμο, ὅπου θὰ ἐπικρατεῖ ὁ ψηφιακὸς ὁλοκληρωτισμός, ἡ παρακολούθηση ὅλων μας, ἡ λογοκρισία κάθε ἀντίθετης ἄποψης, ἡ κατάργηση ἢ «διόρθωση» ἀκόμη καὶ τῶν κλασσικῶν βιβλίων, ἡ ἰδιωτικοποίηση κάθε δημόσιου ἀγαθοῦ, ἡ ἐξαθλίωση τῶν πολιτῶν, ἡ νεοφεουδαρχία καὶ τελικὰ ἡ παγκόσμια διακυβέρνηση τῶν πολυεθνικῶν. Δυσ­τυχῶς, ἡ Ἀριστερὰ μὲ τὴ στήριξή της στὰ ἀκραῖα δικαιωματιστικὰ κινήματα γίνεται μέρος τῆς ἐκστρατείας τῆς ἀποδόμησης τοῦ παλιοῦ κόσμου καὶ δὲν καταλαβαίνει ὅτι στὸν  νέο κόσμο δὲν θὰ ὑπάρχουν οὔτε οἱ ἐλευθερίες γιὰ τὶς ὁποῖες ἀγωνίστηκε οὔτε ἡ ἀξιοπρεπὴς διαβίωση τῶν ἐργαζομένων.

πηγή:  orthodoxostypos.gr

makkavaios.blogspot