Παρασκευή 19 Ιουλίου 2024

Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης: "Αὐτός, πού θέλει νά μιμηθῆ τόν πράο καί ἡσύχιο Κύριο, πρέπει νά ἀγαπήση τήν εὐλογημένη σιωπή"

Ø Ὁ πολύλογος, ἔστω κι ἄν εἶναι ρήτορας, πνευματικά δέν εὐδοκιμεῖ.

Ø Ἡ ἀργολογία ἐκδιώκει ἀπό τήν καρδιὰ τό χαροποιόν πένθος.

Ø Νά ὁμιλεῖς μόνο ὅταν πρόκειται νά πεῖς κάτι ἀνώτερο τῆς σιωπῆς.

Ø Αὐτός, πού θέλει νά μιμηθῆ τόν πράο καί ἡσύχιο Κύριο, πρέπει νά ἀγαπήση τήν εὐλογημένη σιωπή. Τότε μόνο θά   μπορεῖ νά προφέρη ἀδιαλείπτως τό πανάγιό Του ὄνομα καί νά ἐργάζεται διαρκῶς τό θέλημά Του "ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς" του καί μέ πόθο ἅγιο.

Ø Γιά νά ἀποκτήσης τή σιωπή καί τήν ἡσυχία στήν καρδιά σου, ἀπόφευγε τίς περιττές βιοτικές σκέψεις. Ἔτσι θά σωθεῖς καί θά συγχορεύης μέ Ἀγγέλους.

Ø Νά γνωρίζεις γιά ποιό σκοπό σιωπᾶς. Ἄν π.χ. μέ τή γλώσσα σιωπᾶς καί μέ τόν λογισμό σου κατακρίνης, δέν σέ ὠφελεῖ μία τέτοια σιωπή. Οὔτε πάλιν ὠφελεῖ νά σιωπᾶς καί στήν καρδία σου νά βασιλεύη μελαγχολία καί ἀπόγνωση.

Ø Ἕνας Γέροντας, πολύ μεγάλος νηστευτής, εἶπε: "Ἐκείνη τήν ἡμέρα, πού θά παραβιάσω ἀσκόπως τήν εὐλογημένη σιωπή, δέν μπορῶ οὔτε κι αὐτό τόν κανόνα τῆς νηστείας μου νά τηρήσω, καθώς πρέπει".

Ø Γιά τή σιωπή, πού μ’ ἐρωτᾶς, πρέπει νά ξέρεις ὅτι αὐτή δέν ἔγκειται μόνο στή σιωπή τῆς γλώσσας, ἀλλά πρό παντός στή σιωπή τῶν λογισμῶν. Ἄν δηλαδή σιωπᾶ ἡ γλώσσα σου, οἱ λογισμοί σου ὅμως κρίνουν καί καταδικάζουν τούς ἄλλους, ἔ! τότε αὐτό δέν εἶναι σιωπή! Εἶναι γραμμένο κάπου: "Μπορεῖ νά ὁμιλῆς ὅλη τήν ἡμέρα, καί ὅμως ἐσωτερικά νά ἔχης εὐλογημένη σιωπή, ἐπειδή δηλαδή δέν θά λέγης ἐκεῖνα, πού δέν ἁρμόζουν. Καί μπορεῖ νά σιωπᾶς ὅλη τήν ἡμέρα, καί ὅμως νά μήν τηρῆς θεάρεστα τή σιωπή, διότι ὁ λογισμός σου φλυαρεῖ καί κατακρίνει".

Ø Ἔλεγε κάποιος: "Ἄν καί πολλές φορές μετάνοιωσα, ἐπειδή μίλησα, ὅμως ποτέ μου δέν μετάνοιωσα, ἐπειδή σιώπησα." Καί ἐγώ σέ συμβουλεύω νά ὁμιλῆς μόνο, ὅταν πρόκειται νά πῆς κάτι, πού εἶναι καλύτερο τῆς σιωπῆς!

Ø Ὅπως ὑπάρχει ἡ καλή σιωπή, ὑπάρχει καί ἡ κακή. Ὅπως ὑπάρχει ἡ καλή ὁμιλία, ὑπάρχει καί ἡ κακή. Καλή σιωπή εἶναι ἡ ταπεινή, ἡ ἐσωτερική, αὐτή, πού συνοδεύεται μέ προσευχή, καί γεμίζει τήν ψυχή μέ χαρά. Κακή σιωπή εἶναι ἐκείνη, πού τήν συνοδεύει ἡ δειλία, ἡ ἐσωτερική κατάκριση, ἡ ὀλιγοπιστία, ἡ θλίψη, ἡ ἀπόγνωση. Καλή ὁμιλία εἶναι ἐκείνη, πού λέγει τά σωστά καί ἀναγκαῖα. Κακή ὁμιλία εἶναι ἡ ἀργολογία, ἡ εὐτραπελία, ἡ κολακεία, ἡ ὑποκρισία, ὁ θυμός, ἡ ὀργή, ἡ αἰσχρολογία, ἡ κατάκριση, ἡ συκοφαντία καί ὅλα τά παρόμοια.

Ø Πρέπει λοιπόν νά ἀποκτήσουμε "νοῦν Χριστοῦ" (Α’ Κορ. β’ 16), ὥστε νά μποροῦμε νά διακρίνουμε πότε θά πρέπει νά μιλήσουμε καί πότε θά πρέπει νά σιωπήσουμε.

agiazoni.gr

theomitoros.blogspot 

Πέμπτη 18 Ιουλίου 2024

"Οι άνθρωποι σήμερα, είναι ακράτητοι. Λαός και κλήρος, σαν αχαλίνωτα άλογα, τρέχουν στην αμαρτία"

Σύγχυση καί ταραχή καί χάος ανάμεσα στά έθνη! Ταραχή καί σάστισμα καί χάος καί στούς ανθρώπους, έναν έναν. Πού νά βρεθεί κανένας νά πορεύεται στή ζωή του μ έναν υψηλόν σκοπό, μέ σταθερότητα καί ελπίδα! Σπάνιο πράγμα.

Οι σημερινοί άνθρωποι έχουνε γίνει οι περισσότεροι κάποια πλάσματα άδεια από κάθε ζωντανή ιδέα, πού νά τούς κάνει νά αρμενίζουνε μέσα στό πέλαγος τής ζωής χαρούμενοι καί ζωηροί, σάν τό καράβι πού είναι φορτωμένο μέ καλό φορτίο, καί, γεμάτο ελπίδα καί λαχτάρα, τραβά κατά τό περιπόθητο λιμάνι, ανάμεσα σέ ξέρες κι άγρια βραχόνησα.

Σήμερα βρίσκει κανένας συχνά μπροστά του ανθρώπους πού είναι τόσο κούφιοι από κάθε τι, πού νά απορεί, γιατί δέν πίστευε νά υπάρχει στόν κόσμο τόση ανοησία, τόση στενομυαλιά, τόση στενοκάρδια καί μικρολογία.

Σ αυτές τίς στεγνές ψυχές δέν υπάρχει τίποτα πού νά σέ ζεστάνει, άς είναι καί τό παραμικρό. Δέν μιλώ γιά εξαιρετικά αισθήματα, γιά κάποια σπάνια ευαισθησία. Όχι! Μιλώ γιά τά συνηθισμένα αισθήματα, πού άλλη φορά βρισκόντανε σέ όλους τους ανθρώπους. Ναί, σήμερα δέν υπάρχουνε. Σχεδόν όλοι οι σημερινοί άνθρωποι περνάνε τή ζωή τους ξεπλυμένοι από κάθε ουσία, δίχως κανέναν αληθινόν σκοπό, δίχως αληθινή χαρά καί ευχαρίστηση, δίχως καμμιά πίστη, καί γιά τούτο, δίχως ελπίδα. Οι άνθρωποι σήμερα, είναι ακράτητοι. Λαός και κλήρος, σαν αχαλίνωτα άλογα, τρέχουν στην αμαρτία. Δεν συλλογίζονται το Θεό, το θάνατο, την κρίση, την ανταπόδοση, τίποτα-τίποτα, μόνο για την ύλη ενδιαφέρονται, για το σώμα, για τις ηδονές, για τις τιμές. Πολύ λίγοι είναι εκείνοι που έχουν αληθινά ενδιαφέροντα και ίσως για χάρη αυτών των λίγων κρατάει ο Θεός τον κόσμο. 

Εμείς οι σημερινοί άνθρωποι έχουμε τους ίδιους πολέμους, γιατί είναι ίδια τα δαιμόνια, δεν έχουν αλλάξει. Έρχονται, λοιπόν, και μας πολεμούν, όπως τους πατέρες τους παλαιούς. Μα εκείνοι ήταν λεβέντες, γιατί νικούσαν και γινόντουσαν μεγάλοι. Εμείς την πατάμε. Μας φέρνουν λογισμούς π.χ. εναντίον του αδελφού μας και δεν τους πολεμούμε καθόμαστε και τους δεχόμαστε. Γιατί μου είπε ένα λόγο, γιατί με στραβοκοίταξε, γιατί δεν με εξυπηρέτησε πλέκουμε και πλέκουμε λογισμούς και λογισμούς. Και μετά τι γίνεται; Πάμε από το κακό στο χειρότερο. Χάνουμε και τον καιρό μας κι ό διάβολος που είναι πάρα πολύ τεχνίτης, χαίρεται. Ό χρόνος περνάει και το κάθε τι άσχημο στεριώνει μέσα μας. Θα μεγαλώσει, θα μεγαλώσει και από μυρμηγκάκι θα γίνει λιονταράκι! Μετά θα γίνει λέοντας μεγάλος και όταν αντιληφθούμε, ότι πια μας έφερε βόλτα και μας έχει τυλίξει για τα καλά, θα σηκώσουμε το ανάστημα, δήθεν για να αντικρούσουμε, αλλά θα συναντήσουμε ισχύ λέοντος.

Σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποι έχουνε γυρίσει πάλι στην κατάσταση που βρισκότανε η ανθρωπότητα σε κείνα τα φοβερά χρόνια που εξουσιάζανε την οικουμένη οι Ρωμαίοι.

Δηλαδή, σε πολλά ξαναπέσανε στο κτήνος κι ας μη το παραδέχονται.

Οι σημερινοί άνθρωποι ζούνε όπως ζούσανε και κείνοι, δίχως τα λεπτά αισθήματα που φανερώνουνε πως ο άνθρωπος είναι τιμημένος και σφραγισμένος με μια θεϊκή σφραγίδα.

Ο σημερινός άνθρωπος δεν πιστεύει σε τίποτα, ούτε καλά - καλά και σ’ αυτά που νοιώθει με τις αισθήσεις του.

Δεν αρνιέται μοναχά τον Θεό, αλλά τον εχθρεύεται κιόλας.

Ναι, εχθρεύεται εκείνον που δεν παραδέχεται πως υπάρχει.

Σε στιγμή που είναι αυτός πεθαμένος, φωνάζει με μια δαιμονική χαρά πως πέθανε ο Θεός!

Οι σημερινοί άνθρωποι παρουσιάζουν το ανήθικο ως ηθικό και την αμαρτία την βαφτίζουν ως αρετή.

Στην εποχή μας,  πήραμε στα χέρια μας όλη την ευθύνη και νομίσαμε ότι μπορούμε να λύσουμε το πρόβλημα της ζωής μας. Είτε αυτό το πρόβλημα είναι υλικό, είτε πνευματικό, με αποτέλεσμα να έχουμε αστοχήσει, αφού ακουμπήσαμε στις δικές μας δυνάμεις και όχι στο Χριστό.

Το καράβι της αμαρτίας που έχει καπετάνιο τον διάβολο βουλιάζει.

Ο κόσμος υποφέρει, χάνεται και δυστυχώς είναι αναγκασμένοι όλοι οι άνθρωποι να ζουν μέσα σ’ αυτήν την κόλαση του κόσμου. Νιώθουν οι περισσότεροι μια μεγάλη εγκατάλειψη, μια αδιαφορία, ιδίως τώρα, από παντού. Δεν έχουν από που να κρατηθούν. Είναι αυτό που λένε: “Ο πνιγμένος απ’ τα μαλλιά του πιάνεται”. Αυτό δείχνει ότι ο πνιγμένος ζητάει από κάπου να πιαστεί, να σωθεί. Βλέπεις, το καράβι βουλιάζει και ο άλλος πάει να πιαστεί από το κατάρτι. Μα, αφού το καράβι κινδυνεύει να βουλιάξει, δεν σκέφτεται ότι και το κατάρτι θα βουλιάξει. Πιάνεται από το κατάρτι και βουλιάζει πιο γρήγορα! Θέλω να πω ότι οι άνθρωποι ζητούν κάπου να ακουμπήσουν, από κάπου να πιαστούν. Και αν δεν έχουν πίστη να ακουμπήσουν σ’ αυτήν, αν δεν εμπιστευθούν στον Θεό, ώστε να εγκαταλείψουν τελείως τον εαυτό τους σ’ Αυτόν, θα βασανίζονται. Μεγάλη υπόθεση η εμπιστοσύνη στον Θεό!

Οι άνθρωποι σήμερα είναι  γαντζωμένοι απάνω σέ κάποια πράγματα, πού θέλουνε νά τά παραστήσουνε γιά σπουδαία, ενώ δέν είναι τίποτα. Κι οι χαρές τους κι οι ευτυχίες τους καί τά γλέντια τους, κι οι διασκεδάσεις τους, κι οι κουβέντες τους καί τά αστεία τους, είναι όλα άνοστα καί ψεύτικα. Γιατί λείπει τό αλάτι πού τά άρτυζε άλλη φορά.

Καί τό αλάτι είναι η πίστη πώς ο άνθρωπος δέν ήρθε στόν κόσμο κατά τύχη, αλλά πώς έχει νά κάνει, σ αυτόν τόν κόσμο, ένα έργο, μικρό ή μεγάλο, καί πώς δέν ξοφλά μέ τούτη τή ζωή, αλλά πώς υπάρχει κάποια μυστηριώδης τάξη κατά τήν οποία ανοίγει μία άλλη πόρτα, σάν κλείσει η πόρτα τούτης τής ζωής.

Τέτοια είναι η τρομερή δραστηριότητα τού καιρού μας, πού γεμίζει τόν κόσμο από βροντές κι αστραπές, ενώ, κατά βάθος, είναι ένας γκαζοτενεκές, πού τόν χτυπάνε εκείνοι πού λένε πώς ζούνε κι απολαβαίνουνε «τή μεγάλη ζωή», γιά νά διώξουνε τά μαύρα κοράκια τής απελπισίας, πού τριγυρίζουνε από πάνω τους. Τρομάζουνε ν απομείνουνε μοναχοί μέ τόν εαυτό τους, μήτε κάν λίγα λεπτά, γιατί αλλιώς θά νοιώθανε τήν αθλιότητά τους. Μά πώς όμως μπορεί νά ζήσει αληθινά ένας άνθρωπος πού φοβάται τόν εαυτό του, πού κρύβεται ολοένα από τόν εαυτό του;

Σήμερα βρισκόμαστε σέ ελεεινή κατάσταση, κι άς μή τό λέμε, ζητώντας παρηγοριά στή φασαρία μιάς ψεύτικης ζωής. Η απιστία είναι θρονιασμένη μέσα στήν καρδιά μας, καί γύρω της είναι τά παιδιά της, η απελπισία, η πνευματική νάρκη, η αναισθησία, ο φόβος, η αδιαφορία, η ψευτοπαρηγοριά, η μικρολογία, η καχυποψία, τό συμφέρον, τό μίσος, η ασπλαχνία.

Οι ψυχές τών νέων είναι ρημαγμένες από τά άγρια ένστικτα, πού τά ανεβάσανε στήν επιφάνεια από τά σκοτεινά τάρταρα τής ανθρώπινης φύσης, κάποιοι εχθροί τού ανθρώπου, κάποιοι πνευματικοί ανθρωποφάγοι. Όσοι τούς θαυμάζουνε όλους αυτούς, άς καμαρώσουνε σήμερα τά φαρμακερά μανιτάρια πού φυτρώσανε μέσα στίς καρδιές καί στίς ψυχές τής γαγγραινιασμένης ανθρωπότητας.

Τα χρόνια που περνούμε είναι πολύ δύσκολα και πολύ επικίνδυνα, αλλά τελικά θα νικήσει ο Χριστός. Θα δείτε πως θα εκτιμήσουν την Εκκλησία. Αρκεί εμείς να είμαστε σωστοί. Θα καταλάβουν ότι αλλιώς δεν γίνεται χωριό. Και οι πολιτικοί έχουν πλέον καταλάβει ότι, αν κάποιοι μπορούν να βοηθήσουν τώρα σ’ αυτό το τρελλοκομείο που έχει γίνει ο κόσμος, αυτοί είναι οι άνθρωποι της Εκκλησίας. Μη σας φαίνεται παράξενο! Οι πολιτικοί μας σήκωσαν τα χέρια. Δύσκολα χρόνια! Αν γνωρίζατε σε τι κατάσταση βρισκόμαστε και τι μας περιμένει!…

Φώτης Κόντογλου

simeiakairwn.wordpress 

Οι ευφημισμοί στην άμβλωση (Live Action)

Ατέλειωτος ο αριθμός των ευφημισμών που χρησιμοποιούν οι υποστηρικτές της έκτρωσης, για να κρύψουν την πραγματικότητα του τι είναι και τι κάνει μια άμβλωση. Δυστυχώς όμως αυτές οι υπεκφυγές και οι ανέντιμες φράσεις λειτουργούν πολύ καλά και παραπλανούν πολύ κόσμο, που εξαπατάται και πιστεύει ότι η άμβλωση εξυπηρετεί την υγεία, και προσφέρει κατανόηση, συμπόνια ή ακόμη είναι αναγκαστική για κάποιες περιπτώσεις.

Ποιες είναι όμως οι λέξεις-κλειδιά που ακούγονται και πρέπει να είμαστε υποψιασμένοι;  

ΤΟ «ΔΙΚΑΙΩΜΑ» ΣΤΗΝ ΑΜΒΛΩΣΗ

Στο παρελθόν, η άμβλωση υποστηριζόταν ως «επιλογή». Αλλά αυτή η ετικέτα φαίνεται να έχει ξεθωριάσει. Σήμερα, αντί για τη δυνατότητα της γυναίκας να «επιλέξει» για εκείνη, η άμβλωση παρουσιάζεται ως φυσικό «δικαίωμα» συνοδευτικό της ελευθερίας της. Ας μη ξεχνούμε πως πρόσφατα η άμβλωση κατοχυρώθηκε στη Γαλλία ως Συνταγματικό «δικαίωμα».

«Αναπαραγωγικά δικαιώματα»: Η κλινικές των αμβλώσεων, μαζί με τους ακτιβιστές και τους πολιτικούς, ενεργοποιούνται υπέρ των λεγόμενων «αναπαραγωγικών δικαιωμάτων». Μέσα σε οτιδήποτε σχετίζεται με την υγειονομική περίθαλψη του γεννητικού συστήματος, όπου περιλαμβάνεται και η ηθική περίθαλψη (φροντίδα εγκύου και αγέννητου παιδιού, επιλόχεια φροντίδα και γυναικολογικές υπηρεσίες) εισχωρούν τα «αναπαραγωγικά δικαιώματα», με την άμβλωση να βρίσκεται «τυχαία» μαζί τους, σαν να είναι όλα το ίδιο πράγμα.

Ωστόσο, ας σημειωθεί ότι δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει «δικαίωμα» να σκοτωθεί σκόπιμα ένας αθώος άνθρωπος, ανεξάρτητα από το μέγεθος, το επίπεδο ανάπτυξης, την τοποθεσία ή τον βαθμό εξάρτησής του. Το δικαίωμα είναι κάτι το οποίο όλα τα ανθρώπινα όντα κατέχουν εγγενώς, με βασικότερο το δικαίωμα της ζωής, συνεπώς δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει νόμιμο δικαίωμα να αφαιρέσουμε σκόπιμα τη ζωή ενός άλλου αθώου ανθρώπου.

«Αναπαραγωγική Ελευθερία»: Οι ομάδες των αμβλώσεων αναφέρονται στην άμβλωση ως «αναπαραγωγική ελευθερία». Υποστηρίζουν ότι είναι έκφραση ατομικής «ελευθερίας» να σκοτώνει η γυναίκα εκ προμελέτης και σκόπιμα το παιδί που κυοφορεί. Ωστόσο, πόσες εκτρώσεις γίνονται από εκβιασμό, χωρίς η γυναίκα να τις επιθυμεί, και πόση ευθύνη έχει η κοινωνία που δεν τη στηρίζει, ώστε φτάνει να πιστέψει πως η άμβλωση είναι η μόνη της επιλογή; Αυτά μαρτυρούν πως η άμβλωση τις περισσότερες φορές δεν γίνεται από «ελευθερία» ή «επιλογή» ούτε από άσκηση «δικαιώματος».

ΤΕΛΙΚΑ ΓΙΑ ΠΟΙΟΥ ΤΟ ΣΩΜΑ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ;

«Σωματική αυτονομία»: Η φράση «σωματική αυτονομία» είναι η νεότερη εκδοχή του ξεπερασμένου «το σώμα μου, η επιλογή μου». Η ιδέα είναι ότι οι γυναίκες αποφασίζουν τι θα συμβεί στο σώμα τους. Αν και το επιχείρημα της επιλογής για το σώμα μας είναι αμφισβητήσιμο, υπό την έννοια ότι υπάρχουν κανόνες που ρυθμίζουν τι μπορούν και τι δεν μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι με το σώμα τους, το συγκεκριμένο πρόβλημα με αυτό το επιχείρημα είναι, ότι το σώμα που καταστρέφεται δεν είναι το σώμα της γυναίκας, αλλά είναι του αγέννητου παιδιού.

«Το σώμα μου, η επιλογή μου»: Πριν από τη «σωματική αυτονομία», υπήρχε «το σώμα μου, η επιλογή μου». Αλλά και πάλι, η άμβλωση δεν στοχεύει στο σώμα μιας γυναίκας, αλλά στο παιδί. Είναι επιστημονικό γεγονός ότι η ζωή ξεκινά από τη σύλληψη και οι επιστήμονες έχουν προσδιορίσει την ακριβή στιγμή που σχηματίζεται η νέα ζωή. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, έχει ήδη προκύψει το ιδιαίτερο DNA του μωρού που είναι άλλο από αυτό της μητέρας ή του πατέρα του – και έχει ορισθεί το φύλο, το χρώμα των μαλλιών, των ματιών και αμέτρητα άλλα γενετικά χαρακτηριστικά. Περίπου τρεις εβδομάδες μετά τη γονιμοποίηση, η καρδιά του αγέννητου παιδιού χτυπά παρά το γεγονός ότι δεν είναι ακόμη τετράχωρη και λίγες μόλις εβδομάδες αργότερα ανιχνεύονται τα εγκεφαλικά κύματα του παιδιού. Συνεπώς, η φράση «το σώμα μου, η επιλογή μου» χρησιμεύει απλώς για να κρύψει τι πραγματικά συμβαίνει κατά τη διάρκεια μιας έκτρωσης, λες και η δολοφονία ενός αγέννητου παιδιού είναι το ίδιο με το να κάνεις piercing για να βάλεις σκουλαρίκι…

ΕΙΝΑΙ Η ΕΚΤΡΩΣΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΥΓΕΙΑΣ;

«Η άμβλωση είναι υγειονομική περίθαλψη» και πρέπει να κατονομάζεται και να καλύπτεται από τα ασφαλιστικά ταμεία. Γιατί η σκόπιμη αφαίρεση της ζωής ενός ανθρώπου είναι υγειονομική περίθαλψη; Ποιο είναι το ζήτημα υγείας το οποίο επιλύει; Η άμβλωση ούτε θεραπεύει, ούτε ανακουφίζει ούτε προλαμβάνει οποιαδήποτε ασθένεια και επομένως δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί υγειονομική περίθαλψη.

«Φροντίδα υγείας της γυναίκας που κάνει άμβλωση». Η φράση χρησιμοποιείται σκόπιμα, καθώς η λέξη «φροντίδα» συνοδεύει τα αισθήματα ζεστασιάς, συμπόνιας και τρυφερότητας. Σίγουρα δεν θυμίζει τη βία, το διαμελισμό, την αιμορραγία, τη λοίμωξη ή την εγκατάλειψη ενός παιδιού. Αλλά η άμβλωση είναι εγγενώς βίαιη. Τη στιγμή ακριβώς που διαπράττεται, ένας άνθρωπος σκοτώνεται.

Ωστόσο, η βία δεν στρέφεται μόνο ενάντια στο αγέννητο παιδί. Και η μητέρα παραμελείται, καθώς δεν υπάρχει καθόλου από την υποσχόμενη «φροντίδα» από τους φορείς της άμβλωσης, να τη βοηθήσουν να βγει από την δυσκολία που την έκανε να πιστέψει ότι η άμβλωση ήταν η μόνη της επιλογή. Είτε εξαναγκάστηκαν από το περιβάλλον, είτε παλεύουν με τη φτώχεια, την κακοποίηση, την ανεργία, την έλλειψη στέγης ή άλλα προβλήματα, αυτές οι γυναίκες εγκαταλείπονται και αφήνονται στην τύχη τους χωρίς καμία υποστήριξη ή πόρους από τους γιατρούς και τους ακτιβιστές που ισχυρίζονται ότι τους προσφέρουν «φροντίδα».

ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ 

«Εγκυμοσύνη/ιστοί εγκυμοσύνης» αντί για αγέννητο παιδί ή έμβρυο». Αντί η άμβλωση να αναφέρεται ως θανάτωση ενός αγέννητου παιδιού, η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι πολύ πιο καλοήθης, με λέξεις όπως «κύηση» ή «ιστός εγκυμοσύνης», «αφαιρούνται» αντί «αναρροφούνται βίαια από τη μήτρα» ή «διαμελίζονται από άκρο σε άκρο».

Δείτε πώς περιγράφει μια κλινική εκτρώσεων την άμβλωση: «Η έκτρωση μέσα στη κλινική γίνεται χρησιμοποιώντας αναρρόφηση για να αφαιρέσει μια «εγκυμοσύνη» από τη μήτρα σας»….!!! Είναι ακριβές να πούμε ότι «αφαιρείται μια εγκυμοσύνη»; Η εγκυμοσύνη είναι η χρονική περίοδος από τη γονιμοποίηση έως τη γέννηση, όχι κάτι που βρίσκεται στη μήτρα. Ή μήπως η αλήθεια  είναι πως  πρόκειται για χειρουργική μέθοδο που αναρροφά και θανατώνει έναν ζωντανό άνθρωπο;

«Προϊόντα σύλληψης». Ομοίως, η έκφραση «προϊόντα σύλληψης», είναι μια φράση που χρησιμοποιείται συχνά για να αναφερθεί στα αγέννητα παιδιά. Η MSI Reproductive Choices, ένας παγκόσμιος όμιλος αμβλώσεων, χρησιμοποιεί αυτή τη φράση όταν αναφέρεται στις επιπλοκές των αμβλώσεων, λέγοντας ότι οι γυναίκες έχουν «διατηρήσει τα προϊόντα της σύλληψης». Αυτό στη πράξη σημαίνει πως ο γιατρός λόγω αμέλειας εγκατέλειψε μέσα στη μήτρα της γυναίκας τον πλακούντα, ή/και κομμάτια του σώματος του μωρού, οδηγώντας την σε απειλητική για τη ζωή μόλυνση. Αλλά τα «διατηρημένα προϊόντα σύλληψης» ακούγονται πολύ καλύτερα από το «ο γιατρός άφησε κατά λάθος μέσα το κρανίο του μωρού, το ένα από τα χέρια και τα δύο πόδια στη μήτρα», σωστό;

«Ηλεκτρική» ή «Καρδιακή Δραστηριότητα». Οι καρδιακοί παλμοί δεν πρέπει να λαμβάνονται υπόψη… όχι επειδή δεν υπάρχουν, αλλά επειδή δεν είναι χρήσιμο για τη βιομηχανία των αμβλώσεων να τους αναγνωρίζει. Πώς να δικαιολογήσεις πως σκοτώνεις ένα παιδί που χτυπά η καρδιά του; Η βιομηχανία των αμβλώσεων και οι υπερασπιστές της αναφέρονται λοιπόν στην καρδιά ενός αγέννητου ανθρώπου που χτυπά, ως μια απλή «καρδιακή» ή «ηλεκτρική δραστηριότητα». Μην ξεχνάτε όμως ότι η καρδιά, μόλις τρεις εβδομάδες μετά τη γονιμοποίηση, διακινεί το αίμα μέσα στο σώμα του παιδιού, παρόλο που δεν έχει ακόμη δύο κόλπους και δύο κοιλίες. Και χωρίς τη δραστηριότητα αυτής της καρδιάς που διακινεί το αίμα στο μικροσκοπικό σώμα του παιδιού, το μωρό δεν μπορεί να συνεχίσει να αναπτύσσεται και να μεγαλώνει.

Η γλώσσα έχει σημασία. Το πώς αναφερόμαστε στα πράγματα γύρω μας διαμορφώνει το πώς βλέπουμε τον κόσμο, διαμορφώνει τις σχέσεις μας με τους ανθρώπους. Και αυτοί οι ευφημισμοί είναι σκόπιμοι. Έχουν σκοπό να χειραγωγήσουν τους ανθρώπους ώστε να βλέπουν την εκ προθέσεως δολοφονία των αγέννητων παιδιών ως κάτι διαφορετικό. Η βιομηχανία των αμβλώσεων εργάζεται εντατικά για να διασφαλίσει ότι η ανθρώπινη φύση των  αγέννητων παιδιών θα παρεννοηθεί και ότι η πραγματικότητα γύρω από τις αμβλώσεις θα γίνει όσο το δυνατόν πιο θολερή.

(ΠηγήLiveActionafistemenaziso.gr)

alopsis.gr 

Η πίστη και η γνώση (Φώτης Κόντογλου)

«Η πίστις η εκ της μαθήσεως ουκ ελευθεροί

τον άνθρωπον εκ της υπερηφανείας και του δισταγμού».

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

ΚΑΠΟΙΟΙ φιλόσοφοι θελήσανε να γίνουνε χριστιανοί, δηλαδή να πιστέψουνε, μα χωρίς να παρατήσουνε τη φιλοσοφία. Αληθινά, έπρεπε να είναι κανέ­νας φιλόσοφος για να μπορέσει να φτάξει σ’ ένα τέτοιο ανάποδο πράγμα, δηλαδή να πιστέψει πως μπορεί να σταθεί μαζί η μέρα κ’ η νύχτα στο ίδιο μέρος, η πίστη κ’ η αμφιβολία, η ανάπαυση και το ψάξιμο, η ειρήνη της διάνοιας κ’ η δίψα του μυαλού, ο Θεός και ο όφις, ο σατανάς.

Απ’ αυτά τα ασυνταίριαστα βγήκανε κάτι ερμαφρόδιτα συστήματα, όπως είνε η λεγόμενη «Χρι­στιανική φιλοσοφία», «ο επιστημονικός Χριστιανισμός» κι’ άλλα παρόμοια.

Μα δεν μπορεί κανένας να γίνει χριστιανός αν δεν πετάξει από πάνω του κάθε γνώση κι’ αν δεν απομείνει άδεια από τους σαρκικούς διαλογισμούς η διάνοια κ’ η καρδιά του. Ο άγιος Παύλος γράφει πως αυτό που λένε οι φιλόσοφοι «πνευματικό», είναι «ο νους της σαρκός αυτών». Ένα πνευματικό υπάρχει μοναχά, κι’ αυτό είναι η θρησκεία του αληθινού Θεού, που το λένε οι άγιοι και «πνευματική γνώση», η μονάχα «γνώση» κι’ ο Σολομώντας το λέγει «σοφία».

Κ’ ένα πνεύμα υπάρχει μονάχα, το Πνεύμα το Άγιο, ο Παράκλητος, που μας τον φανέρωσε ο Ιησούς Χριστός, όπως μας φανέρωσε τον Πατέρα τον εν τοις ουρανοίς: «Πάντα μοι παρεδόθη υπό του πατρός μου και ουδείς επιγινώσκει τον υιόν ειμή ο πατήρ, ουδέ τον Πατέρα τις επιγινώσκει ειμή ο υιός και ω εάν βούληται ο υιός αποκαλύψαι». (Ματθ. ια’, 27).

Ο Θεός που πλάσανε με το μυαλό τους οι φιλόσοφοι, είναι ένα είδωλο νεκρό και χωρίς υπόσταση, χωρίς ζωή και χωρίς αγάπη, ένα φάντασμα που δεν έχει καμμιά σχέση με τον αληθινό Θεό που μας αποκάλυψε ο Χριστός. Γι’ αυτό κι ο Βλάσης Πασκάλ, που ήτανε φιλόσοφος, σαν τον φώτισε η θεία χάρη κι άνοιξε τα μάτια του να δει τον αληθινό Θεό, κατάλαβε τι άψυχο είδωλο είχε πρωτύτερα για Θεό κ’ έγραψε : «Δεν πιστεύω στον Θεό των φιλοσόφων, αλλά πιστεύω στον Θεό του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ».

Η φιλοσοφία σκύβει το κεφάλι της μπροστά στο λογικό, μα η αλήθεια δεν βρίσκεται με το λογικό, αλλά με την πίστη και με τη βοήθεια του Χριστού που μας την αποκάλυψε. Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος γράφει : «Δογμάτων βυθός βαθύς, νους δε ασκητού άλλεται ακινδύνως εν αυτοίς». Ενώ ο φιλόσοφος δεν τολμά να πηδήσει μέσα σ’ αυτόν τον βαθύ βυθό, γιατί φοβάται τη λογική. Ο «δίκαιος ως λέων πέποιθε», ενώ ο φιλόσοφος σαλεύεται σαν το καλάμι. Ο δίκαιος «εκ πίστεως ζήσεται», ενώ ο φιλόσοφος «εκ γνώσεως ζήσεται».

Πίστη είναι το να πιστέψει ο άνθρωπος στα απίστευτα. Μα το λογικό δεν μπορεί να κάνει πιστευτά τα απίστευτα. Πιστευτά τα κάνει μονάχα η πίστη. Το λογικό παραδέχεται μονάχα όσα είναι πιστευτά από πριν τα απίστευτα είναι ψευτιές για δαύτο. Για τούτο όσοι φτιάξανε έναν Θεό με το λογικό τους, τον υποτάξανε σ’ αυτό το λογικό, μ’ όλο που τον λένε, έτσι άσκε­φτα, παντοδύναμο.

Για τους αρχαίους ειδωλολάτρες ο Θεός δεν ήτανε παντοδύναμος, αλλά ήτανε δούλος της Ανάγκης· αυτή ήτανε η παντοδύναμη. Μα και κείνοι που θαρούνε πως πιστεύουνε στον Θεό με το λογικό και τον λένε παντοδύναμο, την παντοδυναμία του την νοιώθουνε ψεύτικα, βάζοντας τη δύναμη του θεού κοντά στην αδυναμία του ανθρώπου. Γι’ αυτούς, πολλά πράγματα που δεν μπορεί να τα κάνει ο άνθρωπος, μπορεί να τα κάνει ο Θεός, αλλά υπάρχουνε και πολλά άλλα που δεν μπορεί να τα κάνει ούτε κι ο Θεός. Κατά την αντίληψή τους, δεν μπορεί να κάνει ο Θεός ό,τι δεν παραδέχεται το λογικό μας πως είναι μπορετό να γίνει.

Οι αρχαίοι Έλληνες λέγανε: «Τα γινόμενα ουκ απογίγνονται», κι ο Αριστοτέλης έλεγε: «Ανάγκη αμετάπειστόν τι έστι», κι αυτό το παραδέχουνται, παράδοξα, όσοι έχουνε φτιάξει τον Θεό με το λογικό τους. Ο Θεός που πιστεύουνε εί­ναι σκλάβος των νόμων που έβαλε αυτός ο ίδιος απάνω στον κόσμο, καθώς και του λογι­κού που έχει μέσα στο κεφάλι του ο άνθρωπος.

Αλλά βέβαια, αυτός ο Θεός που πλάσανε οι φιλόσοφοι, δεν μπορούσε να μην είναι δούλος της λογικής, αφού η μήτρα που τον γέν­νησε είναι το μυαλό του ανθρώπου. Αυτόν τον ψεύτικο Θεό, που δεν έχει καμμιάν υπόσταση, τον έχουνε για Θεό κι όσοι χριστιανοί δεν πήρανε την αλήθεια από τον Χριστό απλή και καθαρή, όπως είναι μέσα στο Ευαγγέλιο, αλλά την παραμορφώσανε με τον παληό τρόπο της φιλοσοφίας.

Ο Θεός των Χριστιανών είναι αληθινά παντοδύναμος, «αδυνατεί δε Αυτώ ουδέν». Είναι ο κύριος των πάντων. «Τα αδύνατα παρ’ ανθρώποις δυνατά έστι παρά τω Θεώ», είτε τα παραδέχεται το μυαλό μας πως μπορούνε να γίνουνε, είτε όχι. Αλλά για όποιον δεν έχει πίστη «ο λόγος ο του σταυρού μωρία εστί». Γιατί ο λόγος του σταυρού, ήγουν το Ευαγγέλιο, δεν μιλά στο λογικό, αλλά μιλά στην καρδιά. Κ’ είναι απλό γιατί εί­ναι αληθινό, ενώ απ’ όλες τις φιλοσοφίες λείπει η απλότητα που είναι το γνώρισμα της αλήθειας. Αυτές δουλεύουνε μ’ ένα περίπλοκο σύστημα, γεμάτο συλλογισμούς κι αποδείξεις. Μ’ αυτό το σύστημα οι αρχαίοι πλάσανε τον Θεό. Μα ο Θεός αυτός δεν υπάρχει, είναι νεκρή φαντασία. «Ο ένας Θεός, λέγει ο φιλόσοφος Σέστωφ, που τον αποδείχνουνε με την τάξη του κόσμου, μοιάζει τόσο λίγο με τον Θεό της άγιας Γραφής, όσο μοιάζει ο σκύλος που γαυγίζει, με τον αστερισμό του Κυνός».

Η πίστη δεν θέλει να κατανοήσει με το μυαλό όσα της λέγει ο Θεός, ούτε ζητά αποδείξεις. Ο φιλόσοφος θέλει να ζήσει με το μυαλό, αλλά «ο δίκαιος εκ πίστεως ζήσεται». όπως λέγει ο Αββακούμ. Ο Παύλος γράφει στην Επι­στολή του προς Ρωμαίους: «Παν δε ο ουκ εκ πίστεως, αμαρτία έστίν». Και στην Β’ προς Κορινθίους Επιστολή του γράφει: «Δια πίστεως γαρ περιπατούμεν ου δια είδους». «Περ­πατάμε, λέγει, με την πίστη, κι όχι με τα μάτια», δηλ. με το μυαλό.

Η γνώση είναι ένας δρόμος που δεν βγάζει ποτέ στην πίστη, κι όσοι νομίζουνε πως φτάξανε στην πίστη απ’ αυτόν τον δρόμο, είναι γελασμένοι. Ο Χριστός είπε: «Η βασιλεία του Θεού ουκ έρχεται μετά παρατηρήσεως», ήγουν «ο άνθρωπος δεν ξαναγεννιέται πνευματικά και δεν μπαίνει στα μυστήρια του Θεού με το να εξετάζει με το μυαλό του τα θεϊκά πράγματα».

Η πίστη είναι μια δύναμη μυστηριώδης και ακατανόητη, κάποιας άλλης τάξης, που βρίσκεται πέρα από τα «δυνατά» κι από τα «αδύνατα» του λογικού μας. Ο Σωκράτης, μ’ όλο που έλεγε πως πίστευε στον έναν Θεό, δεν πίστευε στα αδύνατα. Κι ο Αριστοτέλης έλεγε: «Προαίρεσις μεν γαρ ουκ έστιν των αδυνάτων, και ει τις φαίη προαιρείσθαι, δοκοίη αν ηλίθιος είναι», δηλαδή «ο άνθρωπος δεν πιστεύει τα αδύνατα, κι όποιος λέγει πως τα πιστεύει, περνά για ηλίθιος». Γι’ αυτό, σαν ακούσανε οι Αθηναίοι τον Παύλο να μιλά για ανάσταση νεκρών, «οι μεν εχλεύαζον, οι δε είπον ακουσόμεθά σου πάλιν περί τούτου». Η φιλοσο­φία τους είχε να κάνει με λογικά πράγματα, κι ούτε ο πιο θαρραλέος φιλόσοφός τους μπορούσε να τα φαντασθεί αυτά που έλεγε ο Παύλος. Ίσια ίσια, η φιλοσοφία φυλάγει τον άνθρωπο από τούτη «την προαίρεσιν των αδυνάτων», για να μη γίνει ανόητος.

Δεν υπάρχει ελευθερία παρά μονάχα στην πίστη, κατά τα λόγια του Χριστού που είπε : «Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς». Η αλήθεια που λέγει ο Χριστός δεν είναι η αλήθεια (ή καλύτερα οι πολλές αλήθειες) που πλάθει η γνώση, αλλά ο ίδιος ο Χριστός που λέγει σ’ άλλο μέρος : «Εγώ είμι η οδός και η αλήθεια και η ζωή». Ο άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης λέγει: «αληθείας την της χάριτος αίσθησιν κυρίως νόησον. Τας δε λοιπάς, νοήσεων εμφάσεις και πραγμάτων αποδείξεις αποκαλείν δει». Κι ακόμα ο άγιος Ισαάκ λέγει πως όποιος γεύθηκε την γλυκύτητα της πίστης και γύρισε πίσω στα συστήματα της φτώχειας, είναι σαν νάτανε ελεύθερος και πήγε και γίνηκε πάλι σκλάβος.

Συστήματα της φτώχειας και της σκλαβιάς είναι η φιλοσοφία κ’ η γνώση της. Ο απόστολος Παύλος λέγει : «Ο δε Κύριος το Πνεύμα έστιν όπου δε το πνεύμα Κυ­ρίου, εκεί ελευθερία» (Ρωμ. 8.). Ο φιλόσοφος Σέστωφ, που έρριξε κάτω τα κάστρο της φιλοσοφίας με τα ίδια τα άρματά της, για να δείξει πως η αρχαία φιλοσοφία έκανε δούλο τον άνθρωπο που νόμιζε πως ελευθερώνεται με τη γνώση, παίρνει για παράδειγμα τον φι­λόσοφο Παρμενίδη και τον λέγει «Παρμενίδη δεσμώτη», γιατί είναι αλυσωμένος από την ανάγκη, δηλαδή από τη γνώση. Τον γράφει μάλιστα στο βιβλίο του και με ελληνικά γράμ­ματα: «Παρμενίδης αναγκαζόμενος». Και λέγει πως επειδή η ανάγκη κάνει σκλάβο τον άνθρωπο, οι φιλόσοφοι προσπαθούνε να αποδείξουνε πως η λογική δεν είναι ανάγκη, παρά πως είναι η ελευθερία. «Αλλά, λέγει, στ’ αλήθεια, δεν είναι διόλου το ίδιο η λογική κ’ η ελευθερία, λογική ή όχι, η ανάγκη είναι πάντα ανάγκη. Αλλά συνηθίζουνε να λένε «λο­γική» κάθε ανάγκη που δεν μπορούνε να την πηδήξουνε και να πάνε παραπέρα, κι’ αυτό το πράγμα το κρύβουνε προσεχτικά».

Αυτά τα έγραψα, επειδή πολλοί κάνουνε τον χριστιανό, και μάλιστα έχουνε φτιάξει και σχολειά για να κάνουνε και τους άλλους χριστιανούς, ενώ έχουνε λησμονήσει ολότελα τον Χριστό και το Ευαγγέλιο και μονάχα που λένε τ’ όνομά του σαν φωνόγραφα άψυχα, γιατί η πίστη τους κ’ η ελπίδα τους είναι στην επιστήμη και στη γνώση. Με δαύτη θέ­λουνε να στηρίξουνε τον αδύνατο τον Χριστό που δεν ήτανε επιστήμονας και φιλόσοφος. Καταγίνουνται πως να τον παρουσιάσουνε γραμματισμένον, «ιδρυτήν κοσμοθεωρίας», και να «αποδείξουνε» πως η αφέντρα η επιστήμη του κάνει τη χάρη να του δώση πιστοποιη­τικό πως αυτά που έλεγε και που έκανε, δεν είναι απλοϊκά, όπως φαίνουνται, αλλά «βεβαιώ­νονται επιστημονικώς». Θέλουνε να δώσουνε ένα πτυχίο και στον Χριστό, ώστε να μην είναι κομπογιανίτης, αλλά «καθηγητής της ηθικής, φιλόσοφος, κοινωνιολόγος, ψυχαναλυτής, βιολόγος, ψυχίατρος» κι’ άλλα τέτοια, ώστε να μπορεί να τον έχει για θρησκευτικό αρχηγό του ο σύγχρονος επιστημονικός άνθρωπος, «ο οποίος θέλει σήμερα πειστικάς επιστημονικάς αποδείξεις δια να πιστεύσει» !! Για να πιστέψει! Αυτό ονομάζεται Πίστη!

Θυμάμαι τον μέγαν Ιεροεξεταστή του Ντοστογιέφσκη, που λέγει στον Χριστό: «Εμείς δεν έχουμε πια ανάγκη από τον δικό σου Χριστιανισμό, αυτή την αλλόκοτη, την απόλυτη και την απάν­θρωπη θρησκεία που θέλησες να διδάξεις στον κόσμο! Εσύ δεν πας να λες ό,τι θέλεις μέσα στο Ευαγγέλιο! Εμείς φτιάξαμε ένα Χριστιανισμό βολικόν, ένα σύστημα, σαν όλα τα συ­στήματα που κάνουνε οι άνθρωποι. Τι ήρθες πάλι στον κόσμο να μας χαλάσεις ξανά ό,τι κάναμε; Να ξέρεις λοιπόν, πως θα δώσω προσταγή, αύριο να σε κάψουνε και σένα εν ονόματί σου!».

Αυτόν τον βολικό τον Χριστιανισμό, αυτό το σύστημα της πνευματικής φτώ­χειας και της πνευματικής δουλείας, τον παρουσιάζουνε σήμερα για τον αληθινό Χριστια­νισμό, βαλμένον κάτω από την προστασία της αφέντρας Επιστήμης, ήγουν της αρχαίας Ανάγκης, αυτοί οι μοντέρνοι Χριστιανοί, οι επιστημονικοί Χριστιανοί, οι «salvatores Dei».

Αλλοίμονο στην Ορθοδοξία! Πρέπει κ’ αυτή να γίνει επιστημονική, Ορθο­δοξία «αναγκαζομένη». Και να μην έχει Κύριόν της και μέγαν αρχιερέα της τον Χριστό, αλλά νάχει για κυρία της την «αμετάπειστον Ανάγκην», τη φιλοσο­φία και τη γνώση, με άλλα λόγια: «την κενήν απάτην», όπως τη λέγει ο Παύλος.

Φώτης Κόντογλου

(«ΚΙΒΩΤΟΣ» ΕΠΙΣΤΑΣΙΑ Φ. ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ, Β. ΜΟΥΣΤΑΚΗ, ΕΤΟΣ Α’ -ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1952 – ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 8, ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ: Ι. Ν. ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ)

alopsis.gr 

Τετάρτη 17 Ιουλίου 2024

Για την αγάπη προς τους φτωχούς

Ελάτε λοιπόν, αδελφοί, ας περιφρονήσουμε τα πρόσκαιρα και ας φροντίσουμε για τα αιώνια αγαθά, που έχει υποσχεθεί σ’ εμάς ο Θεός. Ας σπεύσουμε πριν να σκοτεινιάσει, πριν να διαλυθεί η πανήγυρη. Ας κάνουμε για τους εαυτούς μας φίλους, χρησιμοποιώντας τον άδικο πλούτο (Λουκ. 16, 9).

Ας αποκτήσουμε μάρτυρες πολλούς φτωχούς. Από αυτούς ας αγοράσουμε λάδι (πρβλ. Ματθ. 25, 9) και ας το στείλουμε από πριν· διότι αυτοί είναι που πωλούν το λάδι για τα λυχνάρια· οι χήρες, τα ορφανά, οι αδύνατοι, οι ανάπηροι, οι χωλοί, οι τυφλοί, οι λεπροί, και όλοι οι φτωχοί που κάθονται στις πόρτες των εκκλησιών.

Αυτούς ας τους φροντίσουμε· διότι αυτοί συμφιλιώνουν τον Κριτή μ’ εμάς. Αυτούς που έρχονται σ’ εμάς, ας μην τους αποφύγουμε, αλλά ας τους συναντήσουμε με χαρά, σ’ εκείνους όμως που δεν έχουν τη δύναμη να έρθουν, ας στείλουμε βοήθεια. Αυτό είναι ανώτερο από το πρώτο.

Ο καθένας ας εξετάζει στις εκκλησίες, μήπως υπάρχει κάποιος φτωχός ή ξένος, και όταν τον βρει, ας φροντίσει να τον πάρει στο σπίτι του, και ας τον ανακουφίσει. Ας σπεύδει ο καθένας να αρπάξει τον φτωχό, πριν από όλους αυτούς που θέλουν να το κάνουν· και διότι μαζί με τον φτωχό έρχεται μέσα στο σπίτι ο Χριστός, ο οποίος έγινε φτωχός για χάρη μας (B΄ Κορ. 8, 9)· με τέτοιες δηλαδή θυσίες ευχαριστείται ο Θεός (Εβρ. 13, 16).

Και αν αυτός που δέχεται προφήτη, παίρνει ανταμοιβή προφήτη (Ματθ. 10, 41), τι μισθό λοιπόν παίρνει αυτός που υποδέχεται τον ίδιο τον Χριστό; Είναι φανερό ότι παίρνει μισθό αυτά που έχουν γραφεί· «όσα μάτι δεν τα είδε, και αυτί δεν τα άκουσε, και νους ανθρώπου δε συνέλαβε», [ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη] (Α΄ Κορ. 2, 9).

Αυτός που βάζει τον φτωχό στο σπίτι του, φιλοξενεί τον Χριστό που είπε· «Είναι μακάριοι οι ελεήμονες», [μακάριοι οἱ ἐλεήμονες] (Ματθ. 5, 7). «Αυτός που δίνει ελεημοσύνη στον φτωχό, δανείζει στον Θεό», [δανείζει Θεῷ ὁ ἐλεῶν πτωχόν] (Παροιμ. 19, 17) που είπε· «Αυτό που κάνατε σε έναν από τους ασήμαντους αδελφούς μου, σ’ εμένα το κάνατε», [ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε] (Ματθ. 25, 40). Αυτός που δέχεται τον ξένο κάτω από τη στέγη του, υποδέχεται τον Χριστό που είπε· «Ο Υιός του Θεού δεν έχει που να γείρει το κεφάλι του», [ὁ δὲ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἔχει ποῦ τὴν κεφαλὴν κλίνῃ] (Λουκ. 9, 58).

Αυτά και τα παρόμοια μ’ αυτά είναι καρποί της μετάνοιας, και στεφάνι και καύχημα και δόξα των Χριστιανών. «Ας μην καυχιέται ο σοφός για τη σοφία του, ούτε ο δυνατός για τη δύναμή του αλλά απεναντίας, καθένας που καυχιέται, ας καυχιέται εν Κυρίω», [μὴ καυχάσθω ὁ σοφὸς ἐν τῇ σοφίᾳ αὐτοῦ, καὶ μὴ καυχάσθω ὁ ἰσχυρὸς ἐν τῇ ἰσχύϊ αὐτοῦ, καὶ μὴ καυχάσθω ὁ πλούσιος ἐν τῷ πλούτῳ αὐτοῦ] (Ιερ. 9, 23· Α΄ Βασιλ. 2, 10), [ὁ καυχώμενος ἐν Κυρίῳ καυχάσθω] (Α΄ Κορ. 1, 31· Β΄ Κορ. 10, 17).

Καύχημα μάλιστα των Χριστιανών είναι η εντολή του. Καύχημα των Χριστιανών είναι οι διδασκαλίες των Αποστόλων και των Προφητών. Καύχημα των Χριστιανών είναι η ταπεινοφροσύνη, η συναίσθηση της πνευματικής φτώχειας και η υπακοή. Καύχημα των Χριστιανών είναι η ψαλμωδία που συνοδεύεται από κατάνυξη. Καύχημα των Χριστιανών είναι η μετάνοια που συνοδεύεται από δάκρυα. Καύχημα των Χριστιανών είναι η πραότητα που συνοδεύεται από ησυχία, και το να σκύβουν αυτοί μπροστά σε όλους και να τους προσκυνούν.

Καύχημα των Χριστιανών είναι να πλύνουν τα πόδια των αδελφών. Καύχημα των Χριστιανών είναι το να λέει κανείς στον άλλο «Συγχώρησε με, σου έφταιξα». Καύχημα των Χριστιανών είναι η φιλοξενία και η συμπόνια. Καύχημα και σωτηρία των Χριστιανών είναι το να τρώνε πάντοτε μαζί τους στο τραπέζι τους φτωχοί και ορφανοί και ξένοι· διότι από αυτό το σπίτι ποτέ δε θα απομακρυνθεί ο Χριστός.

Καύχημα των Χριστιανών είναι το να μη φτάνει ο ήλιος στη δύση του, ενώ εξακολουθεί η οργή κάποιου (πρβλ. Εφεσ. 4, 26), ούτε να κοιμηθεί κανείς έχοντας έχθρα εναντίον κάποιου. Καύχημα και στεφάνι των Χριστιανών είναι να υπομένει κανείς τις θλίψεις και να μην αγανακτεί· ένας τέτοιος άνθρωπος είναι φίλος αυτού που είπε ότι «η θλίψη σας θα μετατραπεί σε χαρά», [ἡ λύπη ὑμῶν εἰς χαρὰν γενήσεται] (Ιω. 16, 20).

Καύχημα των Χριστιανών είναι να επισκέπτεται κανείς αυτούς που βρίσκονται στη φυλακή, δηλαδή αυτούς που ζουν στα σπήλαια και στα βουνά και στις οπές της γης (πρβλ. Εβρ. 11, 38), σαν αληθινός μαθητής αυτού που είπε· «ήμουν στη φυλακή, και ήρθατε σ’ εμένα», [ἐν φυλακῇ ἤμην καὶ ἤλθετε πρός με] (Ματθ. 25, 36).

Καύχημα των Χριστιανών είναι να έχουν πάντοτε στη μνήμη τους τον Θεό και τη μεγάλη μέρα της κρίσης. Και γιατί δε λέω τα μεγαλύτερα; Καύχημα και έπαινος και σωτηρία των Χριστιανών είναι η ομολογία της ορθής πίστης, και το να μη συμφωνεί κανείς και να μη γίνεται φίλος μ’ αυτούς που φρονούν τα αντίθετα, αλλά να τηρεί την εντολή και την παρακαταθήκη άσπιλη (πρβλ. Α΄ Τιμ. 6, 14 και 20), άψογη και ανόθευτη από κάθε αίρεση, ως την παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Διότι αυτόν τον Χριστιανό, όταν τον δει ο Κύριος, θα πει· «Να, αληθινός Ισραηλίτης, δηλαδή Χριστιανός, στον οποίο δεν υπάρχει δόλος», [Ἴδε ἀληθῶς Ἰσραηλίτης ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι], (Ιω. 1, 48). Γι’ αυτά πρέπει να καυχόμαστε, αδελφοί, και όχι για άμαξες και για άλογα και για εξουσία και για πλούτο.

Οσίου Εφραίμ του Σύρου. Έργα. τ. Ε΄.
μετ. Κωνσταντίνου Γ. Φραντζολά.
εκδ. Το Περιβόλι της Παναγίας, εκδ. Α΄ 1994.

greekdownloads.wordpress 

Η θέση της εκκλησίας για τον πολιτικό γάμο

Η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος σε σύγκλισή της από 19-21 Ιανουαρίου 1982 με απόφασή της τοποθετήθηκε με τις κάτωθι θέσεις επί του πολιτικού γάμου:

Σύμφωνα με την δογματικήν διδασκαλίαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ο γάμος είναι μυστήριον και για την κανονική και νόμιμη σύστασή του απαραίτητο στοιχείο είναι η Ιερολογία του.

Άλλου είδους γάμο δεν αναγνωρίζει για τους πιστούς της. Γι’ αυτό το λόγο, κατά την πίστη της Εκκλησίας, ο πολιτικός γάμος αποτελεί πορνεία και μοιχεία και παραβίαση της δογματικής διδασκαλίας περί Μυστηρίων.

Είναι λοιπόν φανερόν, ότι ο πολιτικός γάμος δεν μπορεί να θεωρηθεί από την Εκκλησία ως ισόκυρος και ισοδύναμος προς τον θρησκευτικόν γάμο των ορθοδόξων.

Εξ αιτίας όμως των ολίγων εκείνων, που θεωρητικά υποστηρίζουν ότι είναι άπιστοι και άθεοι, ανέχεται η Εκκλησία την θέσπιση πολιτικού γάμου, για να μην εμπαίζεται το μέγα μυστήριο του γάμου από ανθρώπους που δεν πιστεύουν στην ιερότητά του και για να εξυπηρετηθούν οι αλλόθρησκοι και οι ετερόδοξοι.

Όσοι Ορθόδοξοι τελούν πολιτικό γάμο, «θέτουν εαυτούς μόνοι των εκτός της Εκκλησίας, εφ’ όσον ευσυνειδήτως και δημόσια απαρνούνται θεμελιώδη της πίστεως επιταγήν.

Επομένως, μετά πολλής λύπης, οι τελικώς και αμετανοήτως εμμένοντες εις την απιστίαν αυτήν, αποκόπτονται της Εκκλησίας εξ’ ιδίας αυτών υπαιτιότητος και στερούνται των ευλογιών και των ευχών της».

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος με την υπ’ αριθμ. 2320/19-5-1982 Εγκύκλιόν της «προς τους Σεβ. Μητροπολίτας της Εκκλησίας της Ελλάδος» για τις προϋποθέσεις τελέσεως θρησκευτικού γάμου, βάσει του Ν.1250/1982 δεν παραλείπει να «επισημειώσει» ότι «τέκνα της Εκκλησίας λογίζονται όσα σέβονται και ευλαβούνται τα Ιερά Αυτής Μυστήρια».

Η διατύπωση δεν επιτρέπει αμφιβολία: Όσοι τελούν πολιτικό γάμο δείχνουν έμπρακτα και δημόσια ότι δεν σέβονται και δεν ευλαβούνται ένα από τα επτά ιερά Μυστήρια· άρα δεν λογίζονται τέκνα της Εκκλησίας. Δηλαδή, αποκόπτονται μόνοι τους από το ιερό Σώμα Της.

Γιατί, όπως εύστοχα παρατηρήθηκε, η Ιερά Σύνοδος δεν μπορεί να κάνει «χάρη» να αναγνωρίζει ως πιστούς χριστιανούς, όσους δεν είναι.

Πάντως πρέπει να σημειώσουμε ακόμη ότι κανονικά και σύμφωνα με τις Εντολές των Ιερών Κανόνων της Αγίας μας Εκκλησίας, όσοι τελούν πολιτικό γάμο είναι σαν να συζούν μέσα στην προγαμιαία σχέση, που για την Ορθόδοξη Εκκλησία παραμένει αμάρτημα, το οποίον εν μετανοία καλούνται όσοι το διαπράττουν να εξομολογούνται.

Επίσης οι τελέσαντες μόνον πολιτικό γάμο, δεν μπορούν να γίνουν ανάδοχοι σε μυστήριο βαπτίσεως ή κουμπάροι σε γάμο. Και το πιο βαρύ είναι, ότι δεν θάπτονται με θρησκευτική κηδεία, εφόσον δεν μετανόησαν για την πράξη τους αυτή.

Φυσικά οι κανόνες αυτοί, όσο αυστηροί κι αν φαίνονται είναι για να διαφυλάξουν την ελευθερία μας. Πρέπει να καταλάβουμε ότι η Εκκλησία μας είναι Εκκλησία αγάπης και οικονομεί τα παιδιά Της, τότε μόνον, όταν αυτά την σέβονται και την υπακούν και όχι όταν θέλουν οι ίδιοι να φτιάξουν ή να αναδημιουργήσουν την Εκκλησία.

Από τους πρώτους κιόλας χρόνους ζωής της η Εκκλησία είχε τέτοιες τάσεις αποσχιστικές. Πώς έπρεπε, λοιπόν, να διαφυλάξει την Θεοπαράδοτη κληρονομιά Της; Την διαφύλαξε με νύχια και με δόντια, χωρίς ποτέ να ενδίδει στις φοβέρες και στις απειλές απ’ όποιους κι αν αυτές εκστομίζονταν και έθετε πάντοτε τους Ιερούς όρους και τους Ιερούς κανόνες της, με την επιφοίτηση και την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος.

Πιστεύω στην Ορθόδοξη Εκκλησία, σημαίνει ότι την αποδέχομαι όπως μας την παρέδωσε ο Κύριός μας, οι Άγιοι Απόστολοι και οι Άγιοι Πατέρες μας. Τίποτα δεν μπορώ να διαλέξω ή να επιλέξω αποσπασματικά.

Ή όλα τα αποδέχομαι, ή όχι. Μέση κατάσταση δεν μπορεί να υπάρξει. Έτσι συμβαίνει και με τον πολιτικό γάμο, που είναι ένα τέχνασμα του διαβόλου, για να κρατάει δέσμια τα παιδιά του Θεού, τα βαπτισμένα και μυρωμένα στην αναγεννητική κολυμβήθρα της Εκκλησίας, στην πορνεία και στην μοιχεία.

Δυστυχώς όμως υπάρχουν και γονείς, που μπροστά στο συμφέρον δεν υπολογίζουν Θεό και Εκκλησία. Σήμερα το συμφέρον έγινε Θεός, και επειδή έτσι συμβαίνει, γι’ αυτόν τον λόγο δεν υπάρχει ευλογία και αγάπη μέσα στα ζευγάρια και περνάει μεγάλη κρίση ο θεσμός της οικογένειας.

Πώς όμως να μην περνάει, αφού αφήσαμε και αφήνουμε το Θεό και την Εκκλησία Του έξω από τα σπιτικά μας; 

ΠΗΓΗ

enorion.blogspot 

Ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας τόσο τρομακτικό που δεν έχω καν τις λέξεις για να το περιγράψω

Όταν διαβάζουμε για αρχαίες κοινωνίες που λάτρευαν τους θεούς τους με παιδοθυσίες, πολλοί από εμάς ανατριχιάζουν με τρόμο. Αλλά η αλήθεια είναι ότι στην εποχή μας δολοφονούνται πολύ περισσότερα παιδιά, και η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού είναι απολύτως εντάξει με αυτό. Στην αρχαιότητα, στις περισσότερες περιπτώσεις δεν ήταν τα παιδιά που ήθελαν και τα έφερναν στις παιδοθυσίες.  Αντίθετα, στις περισσότερες περιπτώσεις οι τελετές αυτές ήταν μια τέλεια ευκαιρία για να απαλλαγούν από παιδιά που δεν ήταν επιθυμητά. Σήμερα, τα ανεπιθύμητα παιδιά πετιούνται πίσω από κλειστές πόρτες σε μια κλινική αμβλώσεων. Αυτό γίνεται σε βιομηχανική κλίμακα, αλλά δεδομένου πως δεν χρειάζεται ποτέ να το δούμε να συμβαίνει, οι περισσότεροι από εμάς είμαστε σε θέση να αγνοούμε τη σφαγή τις περισσότερες φορές. Φυσικά, αυτό δεν κάνει την κοινωνία μας λιγότερο ένοχη από τις αρχαίες κοινωνίες που έκαναν παιδοθυσίες δημοσίως.

Michael Snyder - themostimportantnews.com /  Παρουσίαση Freepen.gr

Εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν πραγματοποιηθεί περισσότερες από 60 εκατομμύρια αμβλώσεις από το 1973.

Τι αξίζει ένα έθνος που έχει σκοτώσει περισσότερα από 60 εκατομμύρια παιδιά;

Αφιερώστε λίγο χρόνο και βρείτε την καλύτερη απάντηση σε αυτήν την ερώτηση.

Όταν καταλάβετε πλήρως τι κάναμε, και κατανοήσετε πλήρως τι μας αξίζει, η σημασία αυτού του ζητήματος γίνεται επιτέλους σαφής.

Φυσικά οι ΗΠΑ δεν είναι η μόνη χώρα που εξοντώνει τα παιδιά σε βιομηχανική κλίμακα.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, περίπου 73 εκατομμύρια αμβλώσεις πραγματοποιούνται σε όλο τον κόσμο κάθε χρόνο:

Περίπου 73 εκατομμύρια τεχνητές αμβλώσεις πραγματοποιούνται παγκοσμίως κάθε χρόνο. Έξι στις 10 (61%) όλων των ανεπιθύμητων κυήσεων και 3 στις 10 (29%) όλων των κυήσεων καταλήγουν σε τεχνητή έκτρωση.

Σκεφτείτε το αυτό.

Με αυτόν τον ρυθμό, 730 εκατομμύρια παιδιά θα υποστούν έκτρωση σε 10 χρόνια, 1,4 δισεκατομμύρια παιδιά θα υποστούν έκτρωση σε 20 χρόνια και 7,3 δισεκατομμύρια παιδιά θα υποστούν έκτρωση σε 100 χρόνια.

Υπάρχουν μόνο περίπου 8 δισεκατομμύρια άνθρωποι που ζουν σε ολόκληρο τον πλανήτη αυτή την στιγμή.

Μιλάμε λοιπόν για μια σφαγή που είναι πραγματικά πρωτοφανής σε όλη την ανθρώπινη ιστορία.

Η μόνη ελπίδα που έχουμε είναι να σταματήσουμε αμέσως να σκοτώνουμε παιδιά.

Αλλά αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Στην πραγματικότητα, μια νέα έρευνα της Gallup δείχνει πως οι ψηφοφόροι των ΗΠΑ αλλάζουν προς μια κατεύθυνση υπέρ των αμβλώσεων:

Το υψηλό ρεκόρ 32% των ψηφοφόρων των ΗΠΑ λέει ότι θα ψήφιζε μόνο έναν υποψήφιο για το αξίωμα που συμμερίζεται τις απόψεις του για τις αμβλώσεις. Η σημασία της στάσης ενός υποψηφίου για τις αμβλώσεις για την ψήφο κάποιου είναι σημαντικά υψηλότερη μεταξύ των ψηφοφόρων υπέρ της επιλογής από ό,τι ήταν κατά τον κύκλο των προεδρικών εκλογών του 2020, ενώ η ένταση των ψηφοφόρων υπέρ της ζωής σχετικά με το θέμα της άμβλωσης έχει μειωθεί. Επίσης, η μεγαλύτερη ένταση των ψηφοφόρων στο θέμα σήμερα σε σύγκριση με το 2020 εξηγείται κυρίως από τους Δημοκρατικούς, ενώ οι Ρεπουμπλικάνοι και οι ανεξάρτητοι έχουν δείξει μικρή αλλαγή.

Οι ενήλικες των ΗΠΑ που είναι υπέρ της επιλογής είναι επίσης πολύ πιο πιθανό τώρα από ό,τι πριν από δύο δεκαετίες να πουν πως είναι σημαντικό οι μελλοντικοί υποψήφιοι του Ανωτάτου Δικαστηρίου να μοιράζονται τις απόψεις τους για την άμβλωση.

Μια διαφορετική έρευνα που διεξήχθη από την Navigator Research ανακάλυψε πως ένα τεράστιο 63 τοις εκατό των Αμερικανών «δεν μπορούσε να υποστηρίξει έναν εκλεγμένο αξιωματούχο που πιστεύει σε μια εθνική απαγόρευση των αμβλώσεων»

Τώρα, σύμφωνα με νέα δημοσκόπηση της προοδευτικής εταιρείας Navigator Research σε 1.000 εγγεγραμμένους ψηφοφόρους, το 63% των Αμερικανών δηλώνουν ότι δεν θα μπορούσαν να υποστηρίξουν έναν εκλεγμένο αξιωματούχο που πιστεύει στην πανεθνική απαγόρευση των αμβλώσεων. Το 43% των Ρεπουμπλικάνων που ρωτήθηκαν στην έρευνα δήλωσαν πως δεν θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ένα πρόσωπο με αυτές τις απόψεις.

Με τις εθνικές δημοσκοπήσεις και τις δημοσκοπήσεις των ταλαντευόμενων πολιτειών ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2024 να είναι τόσο στενές, τα δικαιώματα στην άμβλωση θα μπορούσαν να αποτελέσουν βασικό παράγοντα που θα κρίνει αρκετές από τις κούρσες του Νοεμβρίου.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τόσο λίγοι από τους πολιτικούς μας υποστηρίζουν μια εθνική απαγόρευση των αμβλώσεων σε αυτό το σημείο.

Ο αμερικανικός λαός δεν το θέλει.

Όταν η υπόθεση Roe v. Wade ανατράπηκε το 2022, αυτή ήταν μια ευκαιρία για το έθνος μας να αλλάξει κατεύθυνση.

Αντίθετα, ο αριθμός των αμβλώσεων που έγιναν στις Ηνωμένες Πολιτείες πράγματι αυξήθηκε το επόμενο έτος:

Περισσότερες από ένα εκατομμύριο αμβλώσεις έγιναν στις ΗΠΑ το 2023. Αυτό είναι ένα σημαντικό εύρημα από μια έκθεση που δημοσιεύθηκε την Τρίτη από το Ινστιτούτο Guttmacher, έναν ερευνητικό οργανισμό που υποστηρίζει την πρόσβαση στην άμβλωση.

Για την ακρίβεια, οι ερευνητές υπολογίζουν ότι έγιναν 1.026.700 αμβλώσεις το 2023. «Αυτός είναι ο υψηλότερος αριθμός σε πάνω από μια δεκαετία, [και] η πρώτη φορά που έχουν πραγματοποιηθεί περισσότερες από ένα εκατομμύριο αμβλώσεις στο επίσημο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης των ΗΠΑ από το 2012», εξηγεί ο Isaac. Maddow-Zimet, ένας επιστήμονας δεδομένων με τον Guttmacher.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το συνειδητοποιούν αυτό, αλλά οι περισσότερες αμβλώσεις σήμερα γίνονται με τη χρήση φαρμάκων:

Η έκθεση του Guttmacher διαπίστωσε επίσης ότι οι φαρμακευτικές αμβλώσεις θα ανέλθουν στο 63% του συνόλου των αμβλώσεων το 2023, από 53% το 2020. Η έρευνα διεξήχθη με έρευνα σε όλους τους παρόχους προσωπικών και εικονικών αμβλώσεων στη χώρα και αθροίζοντας τον αριθμό των αμβλώσεών τους. Η Guttmacher πραγματοποιεί αυτή την έρευνα από το 1974.

Το Ανώτατο Δικαστήριο είχε την ευκαιρία να κάνει κάτι γι' αυτό, αλλά αποφάσισε να ακολουθήσει τον εύκολο δρόμο.

Με ομόφωνη απόφαση, το Ανώτατο Δικαστήριο καταδίκασε τους γιατρούς υπέρ της ζωής που είχαν ανοίξει την υπόθεση και οι δυνάμεις υπέρ των αμβλώσεων χαίρονται πολύ:

Σε ένα πλήγμα για τους πολέμιους των αμβλώσεων, το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την Πέμπτη την αμφισβήτηση του χαπιού της άμβλωσης μιφεπριστόνης, πράγμα που σημαίνει ότι το ευρέως χρησιμοποιούμενο φάρμακο μπορεί να παραμείνει ευρέως διαθέσιμο.

Το δικαστήριο έκρινε ομόφωνα πως η ομάδα γιατρών κατά των αμβλώσεων που αμφισβήτησε τις αποφάσεις της Υπηρεσίας Τροφίμων και Φαρμάκων που καθιστούσαν ευκολότερη την πρόσβαση στο χάπι δεν είχε νομική δυνατότητα να ασκήσει αγωγή.

Μετά την ανακοίνωση της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ο Τζο Μπάιντεν δήλωσε ότι «ο αγώνας για την αναπαραγωγική ελευθερία συνεχίζεται»:

Ο Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν είπε σε δήλωσή του ότι ενώ η απόφαση σημαίνει πως το χάπι μπορεί να παραμείνει εύκολα προσβάσιμο, «ο αγώνας για την αναπαραγωγική ελευθερία συνεχίζεται» μετά την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου πριν από δύο χρόνια που ανέτρεψε το ορόσημο για τα δικαιώματα των αμβλώσεων Roe v. Wade.

«Δεν αλλάζει το γεγονός ότι το δικαίωμα μιας γυναίκας να λάβει τη θεραπεία που χρειάζεται είναι σε κίνδυνο, αν όχι αδύνατο σε πολλές πολιτείες», πρόσθεσε.

Αυτό είναι ένα θέμα για το οποίο οι Δημοκρατικοί δεν θα συμβιβαστούν ποτέ.

Δυστυχώς, δεν μπορεί να ειπωθεί το ίδιο για το άλλο μέρος.

Κοιτάξτε, η αλήθεια είναι ότι αν παραμείνουμε στο μονοπάτι που βαδίζουμε, το έθνος μας θα βιώσει την κρίση του Θεού.

Δεν είμαστε λίγο ένοχοι.

Δεκάδες εκατομμύρια πολύτιμα παιδιά της Αμερικής είναι ήδη νεκρά και περισσότερα σκοτώνονται κάθε μέρα.

Αν δεν αλλάξουμε κατεύθυνση, ο χρόνος τελικά θα τελειώσει και τότε θα πάρουμε ακριβώς αυτό που μας αξίζει.

freepen.gr

Εκ του ιστολόγιου: Δεν υπάρχει πλέον φόβος Θεού παγκοσμίως. Οι ψυχές που αφαιρούνται με την έκτρωση, από το Δημιουργό όλων μας στέλνονται, τον Τριαδικό Θεό.

Θα έρθει η ώρα να κριθούμε για όσα κάνουμε. Θα έρθει όμως και η ώρα να λάβει τέλος αυτή η σφαγή των αγέννητων παιδιών και πόσων άλλων «προοδευτικών» κινήσεων και πράξεων της Νέας Εποχής της Ειδωλολατρίας και της Διαστροφής.

Ο Θεός νοιάζεται για το πλάσμα του αγαπητοί. Μακροθυμεί, όμως από ένα σημείο και μετά, όταν η ανθρωπότητα δε μετανοεί, τότε τιμωρεί. Το έκανε με τον Κατακλυσμό του Νώε, το έκανε στα Σόδομα και Γόμορρα και έρχεται η ώρα της νέας επέμβασης του Θεού γιατί δεν πάει άλλο αυτή η δυσωδία της αμαρτίας και της βλασφημίας.

Α.Η.

Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης: "Αὐτός, πού θέλει νά μιμηθῆ τόν πράο καί ἡσύχιο Κύριο, πρέπει νά ἀγαπήση τήν εὐλογημένη σιωπή"

Ø Ὁ πολύλογος, ἔστω κι ἄν εἶναι ρήτορας, πνευματικά δέν εὐδοκιμεῖ. Ø Ἡ ἀργολογία ἐκδιώκει ἀπό τήν καρδιὰ τό χαροποιόν πένθος. Ø Νά ὁμ...