Όταν κάποιος έχει αρρώστια, τότε μπορεί να
καταλάβει τον πόνο του άλλου. Και όταν κοιτάξεις λίγο τον πόνο του αδελφού σου
ελαφρύνεται κατά πολύ και ο δικός σου πόνος.
Ο Θεός παραχωρεί την ασθένεια για να
εξοφλήσουμε ή να αποταμιεύσουμε. Οι αρρώστιες είναι περαστικές αλλά και πολύ
ωφέλιμες.
Ο Θεός πάρα πολλές φορές κάνει αυτό που θέλει
μέσω των γιατρών. Και αν δεν δίνει πολλές φορές άμεσα την θεραπεία είναι για να
ωφεληθεί ο άνθρωπος.
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
Του αββά Ησαΐα
Αδελφέ, να προσέχεις τον εαυτό σου με
αυστηρότητα, μια και βρίσκεσαι πάντα ενώπιον του Θεού, και να μην ελπίζεις
τίποτε από κανέναν άλλον, παρά μονάχα απ’ Αυτόν με πίστη.
Κι αν χρειάζεσαι κάτι, παρακάλεσε το Θεό να
εκπληρωθεί η ανάγκη σου σύμφωνα με το θέλημά Του. Και γι’ αυτά που βρίσκεις, να
ευχαριστείς ακατάπαυστα το Θεό, γιατί Εκείνος σου τα δίνει.
Αν πάλι σου λείψει τελείως κάτι, μην ελπίσεις
σε άνθρωπο μήτε να λυπηθείς μήτε να βαρυγγωμήσεις εναντίον οποιουδήποτε, αλλά
να κάνεις πρόθυμα και ατάραχα υπομονή, με την ακόλουθη σκέψη:
«Είμαι άξιος πολλών θλίψεων για τις αμαρτίες
μου, πλην όμως, αν θέλει ο Θεός, μπορεί να μ’ ελεήσει».
Και όταν εσύ σκέφτεσαι έτσι, Αυτός θα
εκπληρώσει κάθε σου ανάγκη.
Αν πιστεύεις πως ο Θεός προνοεί για σένα, τότε
γιατί αγωνιάς και φροντίζεις για πρόσκαιρα πράγματα και για τις ανάγκες του
σώματος;
Αν πάλι δεν πιστεύεις πως προνοεί για σένα ο
Θεός, και γι’ αυτό, χωρίς να Τον λογαριάζεις, φροντίζεις για τις ανάγκες σου,
είσαι ο πιο δυστυχισμένος απ’ όλους τους ανθρώπους.
Τι να την κάνεις τέτοια ζωή;
«Επίρριψον επί Κύριον την μέριμναν σου; (Ψαλμ.
54:23), και δεν θα χάσεις το θάρρος σου ό,τι κι αν σε απειλήσει. Αφού αφιέρωσες
τον εαυτό σου στο Θεό, να ζεις με το νου σου αναπαυμένο.
Από τον «Μικρό Ευεργετινό» της
Ιεράς Μονής Παρακλήτου.
Μπορείτε να διαβάσετε
περισσότερα αποφθέγματα των Πατέρων εδώ: Μικρή Φιλοκαλία. Ιστορίες από το Γεροντικό.
Αββάς Ποιμένας
ΕΙΠΕ ο αββάς Ποιμένας:
– Αν ένας άνθρωπος αμαρτήσει και το αρνηθεί
λέγοντας ‘’δεν αμάρτησα’’, μη τον ελέγξεις· διαφορετικά βλάπτεις την καλή του
θέληση.
Αν όμως του πεις: ‘’μη στενοχωριέσαι αδελφέ,
αλλά στο μέλλον να είσαι προσεκτικότερος’’, εξυψώνεις την ψυχή του σε μετάνοια.
[Γεροντικόν, κγ΄]
Μερικοί μοχθούν σ’ όλη τους τη ζωή για να
μάθουν τι υπάρχει στον ήλιο ή στη σελήνη ή κάτι παρόμοιο, αλλ’ αυτά δεν ωφελούν
την ψυχή. Αν όμως προσπαθούσαμε να γνωρίσουμε τι υπάρχει μέσα στον άνθρωπο,
τότε θα βλέπαμε στην ψυχή του αγίου τη Βασιλεία των Ουρανών, ενώ στην ψυχή του
αμαρτωλού σκοτάδι και κόλαση. Και είναι ωφέλιμο να το ξέρουμε, γιατί θα είμαστε
αιώνια είτε στη Βασιλεία είτε στην κόλαση.
Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης.
https://proskynitis.blogspot.com/2024/05/blog-post_478.html
Συζήτηση σε αγιορείτικο κελλί
σκήτης. Παρόντες ο δικαίος, μοναχοί και προσκυνητές.
Το τηλέφωνο βρίσκεται σε διπλανό δωμάτιο. Χτυπάει συνέχεια.
Ο γέροντας σηκώνεται, πάει στο διπλανό δωμάτιο
και μιλάει στο τηλέφωνο. Ο τοίχος δεν εμποδίζει τη φωνή του γέροντα να ακούεται
ως εδώ. Θέλοντας, μη θέλοντας, ακούμε. Ως φαίνεται, λαϊκοί, κοσμικοί, έμαθαν το
τηλέφωνο του γέροντα και τηλεφωνούν συνέχεια. Ζητούν προσευχές, εξομολογούνται
δια τηλεφώνου, διηγούνται τις προσωπικές τους ιστορίες, θέλουν συμβουλές, λένε
τα βάσανα τους. Από αυτά που ακούγονται, νομίζω ακόμα ότι ζητούν από τον
γέροντα και οικονομικές συμβουλές. Να αγοράσω αυτό; Τι να κάνω με το δάνειό
μου; Έχω ευλογία να κάνω αυτό το μαγαζί; Και άλλα τέτοια, στενής, θα λέγαμε,
οικονομικής φύσης.
Ο γέροντας επιστρέφει.
Γέροντα, πολύς κόσμος σάς παίρνει τηλέφωνο!
Από τότε που έβαλαν όλα τα τηλέφωνα των κελλιών
στο ημερολόγιο μάς τηλεφωνούν συνέχεια.
Σάς τηλεφωνούν πολλές φορές την ημέρα, πάτερ;
Ναι, πολλές. Πλήθυναν τα βάσανα του κόσμου,
παιδί μου. Σκέφτομαι να το περιορίσουμε λίγο, να απαντάμε συγκεκριμένες ώρες
την ημέρα, αλλά πάλι, πώς να αρνηθείς σε κάποιον που έχει τόσο ανάγκη. Και η
προσευχή που κάνουμε, τηλέφωνο στο Θεό είναι. Εξάλλου πώς να αρνηθείς βοήθεια
στον άνθρωπο του όγδοου αιώνος;
– Ποιος είναι αυτός, πάτερ; Ο
άνθρωπος του όγδοου αιώνος;
Είναι αυτός που θα ζει την όγδοη χιλιετία. Κάθε
χιλιετία κι ένας ‘αιώνας’. Οι βυζαντινοί υπολόγισαν ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε
το 5.508 προ Χριστού. Μετρούσαν από κτήσεως κόσμου. Παραδείγματος χάριν σήμερα
[ας πάρουμε το 2012] είναι το 7.520 από κτήσεως κόσμου. Οι πατέρες προείδαν την
ηθική κατάπτωση του ανθρώπου του όγδοου αιώνος, του σημερινού ανθρώπου, και
είπαν ότι σ’ εκείνη την εποχή, οι μοναχοί θα είναι όπως οι κοσμικοί της εποχής
τους και οι κοσμικοί σαν τους δαίμονες.
– Και τελειώνει ο χρόνος του
κόσμου με το πέρας του όγδοου αιώνος, γέροντα;
Ο Θεός ξέρει, παιδιά μου. Ζούμε την όγδοη ημέρα
της δημιουργίας. Σε επτά ημέρες έφτιαξε ο Θεός τον κόσμο, αμάρτησε ο Αδάμ και
εξεδιώχθη του Παραδείσου. Και με την έλευση του Ιησού Χριστού, την Σταύρωση και
την Ανάστασή του, επέρχεται καταλλαγή με τον Θεό και ξεκινά η όγδοη ημέρα, η
ημέρα που όλα θα ανακαινιστούν και θα περατωθούν σύμφωνα με το σχέδιο του Θεού.
– ‘Έχω ακούσει, πάτερ, ότι η
Θεοτόκος συμβολίζει την όγδοη ημέρα.
Ναι, έτσι είναι. Η Θεοτόκος μάς εισάγει στην
όγδοη ημέρα. Το Άγιον Πνεύμα διέτρεχε τους αιώνες της ανθρώπινης ιστορίας και
τις γενεές των ανθρώπων να βρει πρόσωπο κατάλληλο για την ενσάρκωση του
δεύτερου προσώπου της Αγίας Τριάδος. Και την βρήκε στην Παναγία μας! Γι’ αυτό,
αν παρατηρήσεις τις εικόνες, θα δεις ότι στο μαφόριο της Παναγίας υπάρχουν τρία
οκτάκτινα αστέρια. Οι οκτώ ακτίνες συμβολίζουν αυτό ακριβώς. Τις οκτώ ημέρες
της Δημιουργίας. Η Θεοτόκος μυστικώς συμβολίζει την όγδοη ημέρα, το τέλος
της εξορίας μας, το τέλος του θανάτου.
– Τα αστέρια αυτά συμβολίζουν
και την Αγία Τριάδα;
Τα τρία αστέρια συμβολίζουν την αειπαρθενία της
Θεοτόκου, δηλαδή την αδιατάρακτη παρθενία της πριν, κατά και μετά τον τόκον
της. Μερικοί πάλι δέχονται ότι συμβολίζουν επίσης και την Αγία Τριάδα.
Ανάμεσα στις τηλεφωνικές κλήσεις, ο γέροντας
συνεχίζει να μάς μιλά…
Ο ΘΕΟΣ δημιούργησε με τον λόγο Του τα διάφορα
γένη των ζώων για τις ανάγκες του ανθρώπου· άλλα για τροφή, άλλα για να τον
υπηρετούν· τον άνθρωπο τον δημιούργησε για να κοιτάει με θαυμασμό τα ζώα και τα
έργα τους και να ευχαριστεί τον Θεό.
Να προσέχουν λοιπόν πάρα πολύ οι άνθρωποι μήπως
συμβεί και πεθάνουν όπως τα άλογα ζώα, χωρίς να δουν και να νοιώσουν τον Θεό.
Πρέπει ακόμη να καταλάβει ο άνθρωπος ότι ο Θεός είναι παντοδύναμος και ότι
τίποτα δεν υπάρχει χωρίς να το επιθυμεί Εκείνος που μπορεί να κάνει τα πάντα·
αλλά δημιούργησε και δημιουργεί όσα θέλει από το μηδέν με τον λόγο του, για να
σώσει τους ανθρώπους. [Παραινέσεις περὶ ἤθους ἀνθρώπων καὶ χρηστῆς πολιτείας,
47]
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ για τους ανθρώπους που τον κατανοούν
είναι αθανασία· για τους ανόητους όμως που δεν τον καταλαβαίνουν είναι
θάνατος, Αλλ’ αυτό τον θάνατο δεν πρέπει να τον φοβόμαστε· η απώλεια
της ψυχής, δηλαδή η άγνοια του Θεού, είναι η πραγματική συμφορά για την ψυχή,
και πρέπει να τη φοβόμαστε. [Παραινέσεις περὶ ἤθους ἀνθρώπων καὶ χρηστῆς πολιτείας,
49].
Μέγας Αντώνιος
Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα αποφθέγματα
των Πατέρων εδώ: Μικρή Φιλοκαλία. Ιστορίες από το Γεροντικό.
Ἕνα γνωστό μας θαῦμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μᾶς ὑπενθύμισε,
ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, τὸ Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τῆς σημερινῆς Β΄Κυριακῆς τῶν Νηστειῶν.
Λέμε γνωστὸ θαῦμα, διότι καὶ κάποια ἄλλη Κυριακὴ ἐπαναλαμβάνεται ἡ Εὐαγγελικὴ αὐτὴ
διήγηση. Καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴ λεπτομέρεια ἀντιλαμβάνεσθε τὴ σημασία της.
Στὸ σημερινό μας κήρυγμα θὰ δοῦμε ἐκείνους τοὺς
αἱρετικοὺς πού ἀρνήθηκαν νὰ πιστέψουν στὰ θαύματα, πού ἐπιτέλεσε ὁ Κύριός μας, ὅταν
σύμφωνα μὲ τὸν Προφήτη τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης «ἐπὶ τῆς γὴς ὤφθη καὶ τοῖς ἀνθρώποις
συνανεστράφη» (Βαρούχ3,38).
Ἤδη ἀπὸ τότε πού ἐπιτελοῦσε ὁ Θεάνθρωπος τὰ
θαυμαστά Του «σημεῖα» μερικοὶ τὰ ἀρνήθηκαν ἢ τὰ ἐσυκοφάντησαν. Τέτοιοι δὲν ἦσαν
οἱ Φαρισαῖοι, οἱ ὁποῖοι τὶς θαυματουργικὲς θεραπεῖες τοῦ Κυρίου, μὲ τὶς ὁποῖες
δυστυχισμένα πλάσματα τὰ ἀπελευθέρωνε ἀπὸ τὰ κακοποιὰ πονηρὰ πνεύματα, τὶς ἐνέργειες
αὐτὲς τῆς Θείας Δυνάμεως τὶς ἀπέδιδαν στὴ δύναμη τοῦ διαβόλου; Δὲν τολμοῦσαν
τότε χωρὶς ἴχνος ντροπῆς ἢ φόβου Θεοῦ νὰ ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς «ἐν
τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια» (Μάτθ.9,34).
Ἀργότερα, μετὰ τοὺς Φαρισαίους τῆς ἐποχῆς τοῦ
Χριστοῦ, σὲ ἐπίπεδο πλέον χριστιανῶν, σφοδροὺς πολέμιους βρῆκαν τὰ θαύματα τοῦ
Κυρίου μεταξὺ τῶν Προτεσταντῶν. Οἱ «ἄχρωμοι» αὐτοὶ καὶ «ἄοσμοι» χριστιανοὶ ἀνάμεσα
στὰ ἄλλα ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη μας ἀρνήθηκαν καὶ ὅσα μᾶς διηγοῦνται οἱ ἱεροὶ Εὐαγγελιστὲς
γιὰ τὰ θαυμαστὰ καὶ παράδοξα ἔργα τοῦ Κυρίου. Θεολόγοι προτεστάντες, θιασῶτες τῆς
λεγομένης ἀρνητικῆς κριτικῆς, ἀμφισβήτησαν αὐτὲς τὶς διηγήσεις, ἀπὸ τὶς ὁποῖες
εἶναι κατάμεστα τὰ ἱερὰ Εὐαγγέλια.
Μὲ διάφορα ἕωλα, σαθρά, σαθρότατα ἐπιχειρήματα ἀποδόμησαν
τὰ ἱερὰ κείμενα ἀπὸ θαυμαστὲς ἐνέργειες καὶ μοναδικές τοῦ Κυρίου μας. Καὶ τί
κράτησαν ἀπὸ τὰ Εὐαγγέλια; Μόνο τὸ διδακτικὸ καὶ τὸ ἱστορικό του μέρος. Ἀλλὰ
μήπως μὲ τὶς θεραπεῖες του ὁ Χριστός μας τὶς θαυμαστὲς δὲν ἐπεδίωκε τὴ
διδασκαλία τῶν ἀνθρώπων;
Αὐτὸ δὲν τὸ διαπιστώσαμε στὸ σημερινό μας Εὐαγγέλιο;
Πῶς θὰ ἔπειθε ὁ Λυτρωτής μας τοὺς κακόβουλους Φαρισαίους ὅτι εἶναι Ἐκεῖνος ὁ Ὁποῖος
ἔχει κάθε ἐξουσία καὶ δικαίωμα ὡς Θεὸς νὰ συγχωρεῖ τὶς ἁμαρτίες; Δὲν τοὺς ἔκλεισε
τὸ στόμα σηκώνοντας τὸν παράλυτο, ἀφοῦ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἔδειξε ὅτι εἶναι ὁ
Παντοδύναμος Θεός, στὸν Ὁποῖον ὑποτάσσονται οἱ ἀσθένειες καὶ κάθε ἀνθρώπινη ἀδυναμία;
Καὶ ἄρα ἔχουν τραγικὸ λάθος νὰ Τοῦ ἀμφισβητοῦν τὸ δικαίωμα, δικαίωμα πράγματι
θεικό, νὰ χαρίζει ἄφεση ἁμαρτιῶν στὸν ἁμαρτωλὸ ἄνθρωπο. Δὲν διέλυσε κάθε ὑποψία
ὅτι εἶναι Θεὸς σηκώνοντας μὲ ἕνα μόνο λόγο τὸν δυστυχῆ παραλυτικό, ὁ ὁποῖος ἀπέκτησε
ὁλοκληρωτικὰ τὴν ὑγεία του σὲ σημεῖο μάλιστα, πού ἐνῶ λίγο πρίν, δὲν μποροῦσε οὔτε
τὸ δάχτυλό του νὰ κουνήσει τώρα μέσα σὲ λίγα δευτερόλεπτα ἀπὸ τὸ θεϊκὸ
πρόσταγμα παίρνει τόσες δυνάμεις, ὥστε ὁλόκληρο φορεῖο νὰ βάλει στοὺς ὤμους
του.
Πόσο, λοιπόν, ἄδικο ἔχουν οἱ Προτεστάντες καὶ οἱ
ὅμοιοί τους ἄθεοι πού ἔκοψαν ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο ὅλες τὶς σελίδες μὲ τὰ θαύματα τοῦ
Κυρίου! Ἐνόμισαν κακῶς ὅτι ἐφύλαξαν ἔτσι καθαρὴ τὴ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ,
ὅπως εἴδαμε, μέρος ἀναπόσπαστο τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ εἶναι καὶ ἡ
θαυματουργική Του δράση.
Ἔπειτα γιὰ ποιὸν ἄλλο λόγο ἀρνήθηκαν μερικοὶ
«χριστιανοὶ» τὰ θαύματα τοῦ Κυρίου; Διότι, ἰσχυρίσθηκαν, ὅλα αὐτὰ εἶναι πλαστὲς
διηγήσεις, καρπὸς τῆς φαντασίας. Ἀλλὰ πῶς θὰ μποροῦσαν νὰ καταγράψουν οἱ ἱεροὶ
Εὐαγγελιστὲς τὴν ἱστορία τῶν θαυμάτων, ἂν ἦταν καρπὸς τῆς φαντασίας των καὶ νὰ
τὰ παραδώσουν στὴ δημοσιότητα, ὅταν ζοῦσαν ἀκόμη στὶς ἡμέρες των ἄνθρωποι πού ᾖσαν
αὐτόπτες καὶ αὐτήκοοι αὐτῶν τῶν καταπληκτικῶν πράξεων τοῦ Κυρίου;
Τὰ Εὐαγγέλια τότε δὲν θὰ ἐθεωροῦντο ἀπὸ τοὺς
συγχρόνους των νόθες ἱστορίες καὶ δὲν ἀπορρίπτονταν; Ἀλλὰ τέτοια Εὐαγγέλια
ψευδεπίγραφα μὲ πλῆθος παράξενες ἱστορίες γιὰ τὸ Χριστό, ἰδίως στὰ χρόνια τῆς
παιδικῆς καὶ ἐφηβικῆς ἡλικίας ἡ Ἐκκλησία ἀμέσως τὰ διέγραψε καὶ δὲν τὰ κατέταξε
στὸν Κανόνα τῆς Καινῆς Διαθήκης. Καὶ τέτοια «Εὐαγγέλια» δὲν εἶναι λίγα στὸν
κλάδο τῆς θρησκευτικῆς παραφιλολογίας τῆς Καινῆς Διαθήκης.
Γιατί, συνεχίζουμε νὰ ἐρωτοῦμε, γιατί ἄνθρωποι
τῆς ἀρνητικῆς κριτικῆς, ἄπιστοι ἄνθρωποι, ἀμφισβητεῖτε καὶ ἀπορρίπτετε τὰ
θαύματα τοῦ Κυρίου μας; Δὲν βλέπετε μὲ πόση φυσικότητα, μὲ πόση ἁπλότητα καὶ εἰλικρίνεια,
χωρὶς τὸν παραμικρὸ στόμφο καὶ τὴν ἐπιτήδευση εἶναι καταγεγραμμένα στὰ Εὐαγγέλια;
Μὲ ὅση ἀκρίβεια καὶ σοβαρότητα ἐξιστοροῦνται ὅσα
ἀναφέρονται στὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴν ἴδια ἱστορικὴ ἀκρίβεια καὶ ὑπευθυνότητα
περιγράφονται καὶ τὰ θαύματά Του. Αὐτὸ δὲν μαρτυρεῖ πόση ἀλήθεια κρύβεται σ’ αὐτά;
Ὡραία ἔχει γραφεῖ, «ὅταν κάποιος παρουσιάζει ἕνα φτιαχτὸ θαῦμα, ἡ ὑπερβολικὴ ἔμφαση
πού δίνει στὴν περιγραφὴ του προδίδει ἀμέσως τὴν ἀνυπαρξία τοῦ περιστατικοῦ.
Μονάχα ἡ ἀλήθεια ἔχει τὸ προνόμιο νὰ φαίνεται μεγάλη μαζὶ καὶ ἁπλή». Καὶ τὰ
Θαύματα τοῦ Κυρίου μας εἶναι ἀληθινά, ὅπως Ἐκεῖνος εἶναι ἡ ἴδια ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ
Ζωή. Μακρυά ἀπό ἐμᾶς κάθε ἀμφισβήτηση. Τά πιστεύουμε ἀκραδάντως, ὅπως καί ὅλα
τά θαύματα τῶν Ἁγίων Του. Ἀμήν
+ Ο Ελευθερουπόλεως
Χρυσόστομος
«Όταν λοιπόν ο πλούτος καταναλώνεται σε τόσα
πολλά πράγματα από τον άνδρα και την γυναίκα, οι οποίοι συναγωνίζονται μεταξύ
τους στις επινοήσεις των ματαίων, είναι επόμενον να μη μένη καθόλου καιρός να
ενδιαφερθούν για τους άλλους.
Αλλά εάν μεν ακούσης «πώλησόν σου τα υπάρχοντα
και δος πτωχοίς», για να έχης εφόδια για την αιωνίαν απόλαυση, τότε απέρχεσαι
λυπούμενος. Εάν όμως ακούσης: δώσε χρήματα στις γυναίκες που ζουν πολυτελώς,
δώσε στους γλύπτες, στους οικοδόμους στους τεχνίτες των ψηφιδωτών, στους
ζωγράφους, χαίρεσαι σαν να κατακτάς κάτι πολυτιμότερον από τα χρήματα. Δεν βλέπεις αυτούς τους τοίχους που με τον χρόνον έχουν
καταρρεύσει; Τα λείψανά τους ωσαν κάποιοι σκόπελοι αναδύονται σε όλη την πόλη.
Όταν ανεγείροντο αυτοί οι τοίχοι, πόσοι πτωχοί
υπήρχαν στην πόλιν αυτήν, οι οποίοι παρεβλέποντο από τους τότε πλουσίους λόγω
της φροντίδος τους γύρω από αυτά;
Πού είναι λοιπόν η κατασκευή των λαμπρών αυτών
έργων; Πού είναι αυτός που εκαυχάτο για την μεγαλοπρέπειά τους; Δεν διελύθησαν
και εξηφανίσθησαν όπως αυτά που κατασκευάζουν τα παιδιά παίζοντας στην
αμμουδιά, ενώ εκείνος ευρίσκεται στον άδη, μετανοιωμένος για την φροντίδα των
ματαίων;».
Απόσπασμα από το άρθρο:
«Κυριακή ΙΒ’ Ματθαίου: Ομιλία προς τους πλουτούντας (Μέγας Βασίλειος)».
(4ος αιών, ΕΠΕ, Μεγ.
Βασιλείου, τόμ. 6, σελ. 284 – από το βιβλίο “Πατερικόν Κυριακοδρόμιον”,
σελίς 243-255. Επιμέλεια κειμένου: Δημήτρης Δημουλάς)
(Πηγή ηλ.
κειμένου: “Ορθόδοξη Πορεία”)
Σωτηρία μου, παρηγοριά μου, ζωή μου, φως μου,
ελπίδα μου, αναψυχή μου, χαρά μου, καταφυγή μου, σκέπη, ενίσχυση της ψυχής μου,
ευφροσύνη, γλυκύτητα, τείχος, προσφυγή, οχύρωμα, όπλο, βοήθεια, δόξα, πνοή μου,
προστασία, μεσιτεία, γαλήνη, επίσκεψη, καύχημα, ειρήνη, ισχύς, βάδισμα, ύμνηση,
τροφή, στολή, χαρά, ευλογία, άγκυρα, αφθονία, δροσιά, σεμνοπρέπεια, αγιοσύνη,
μεγαλοσύνη, λύτρωση· παρηγοριά στις λύπες μου, βοηθός της δυσκολίας μου,
φωτισμός και αγιασμός της ψυχής μου, η απελευθέρωση από τις αμαρτίες μου, η
τέρψη της ψυχής μου από τον Θεό, η θεοστάλακτη ρανίδα της κατάξερης καρδιάς
μου, η φεγγόβολη λαμπάδα της ζοφερής ψυχής μου, η ενδυμασία της γυμνότητάς μου,
το σταμάτημα των στεναγμών μου, η μεταβολή των συμφορών μου· η εγκράτεια, η
αγνότητα, η ανδρεία, η σωφροσύνη, που είναι το κόσμημα των αρετών, η ελευθερία
μου, το λιμάνι, ο θησαυρός, το πραγματικά αιώνιο εμπόρευμα, η σταθερή μετάνοια,
η ανύψωση, η υγεία, η ωραιότητα, η δύναμη, η ορθοφροσύνη, η σύνεση, η
αγαλλίαση, η λαμπρότητά μου.
Κυρία μου, και ακοίμητη και ακαταίσχυντη
προστασία προς τον Θεό μου. Δες την πίστη μου και τον ένθεο πόθο μου, και
επειδή έχεις τη συμπάθεια και τη δυνατότητα, διότι είσαι Μητέρα του Θεού, του
μόνου αγαθού και εύσπλαχνου, δέξου την πανάθλια ψυχή μου και κάνε την άξια, με
τη μεσιτεία και τη βοήθειά σου, για τη δεξιά μερίδα του μονογενή Υιού σου, και
για την ανάπαυση των εκλεκτών και των αγίων του, διότι δεν έχω άλλο βοηθό εκτός
από σένα, ούτε άλλη βοήθεια.
Ελπίζοντας σ’ εσένα, ας μην απογοητευθώ. Σ’
εσένα έχω την καύχησή μου· μη στρέψεις το πρόσωπό σου μακριά από μένα τον
ανάξιο δούλο σου για τις πολλές μου αμαρτίες και ανομίες· διότι έχεις τη θέληση
και τη δύναμη, επειδή γέννησες με ανέκφραστο τρόπο τον ένα της Τριάδας. Έχεις
αυτά με τα οποία θα πείσεις, αυτά με τα οποία θα ικετεύσεις· έχεις δηλαδή τα
χέρια με τα οποία τον κράτησες με τρόπο ανέκφραστο, τους μαστούς με τους
οποίους τον θήλασες. Θύμισέ του τα σπάργανα· την άλλη φροντίδα από τη βρεφική
του ηλικία. Συσχέτισε με τα δικά σου τα δικά του: το σταυρό, το αίμα, τα
τραύματα, με τα οποία σωθήκαμε και με τα οποία δοξασθήκαμε.
Μη λοιπόν απομακρύνεις από μένα τη δική σου
προστασία, αλλά απεναντίας βοήθα με, και σκέπαζέ με, και σώζε με διαρκώς, διότι
χαίρεται με τις αιτήσεις σου ο μονογενής σου Υιός· διότι έχεις χρεωμένο σ’
εσένα αυτόν που είπε: «Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου»· και πολύ
περισσότερο, επειδή θέλησε ο ίδιος να συγκαταριθμηθεί με τους δούλους, θα
φυλάξει, σύμφωνα με την απόφασή του, την υποχρέωση σ’ εσένα που υπηρέτησες γι’
αυτόν την ανέκφραστη γέννηση. Γι’ αυτό και χαίρεται με τις παρακλήσεις σου,
θεωρώντας δική του τη δόξα σου, και εκπληρώνει τις αιτήσεις σου ως χρέος. Μόνο
μην παραβλέψεις εμένα τον ανάξιο· ούτε οι απρέπειες των πράξεών μου να
εμποδίσουν το αμέτρητο έλεός σου.
Θεοτόκε μου, το υπερπόθητο όνομα· διότι κανένα
τρόπαιο δεν είναι σταθερότερο από τη δική σου βοήθεια. Διότι εσύ αφαίρεσες κάθε
δάκρυ από το πρόσωπο της γης· εσύ γέμισες την κτίση με κάθε ευεργεσία. Εύφρανες
τα ουράνια, έσωσες τα επίγεια· συμφιλίωσες το πλάσμα, εξιλέωσες τον Πλάστη·
έκανες τους Αγγέλους να σκύψουν κάτω, ανύψωσες τους ανθρώπους· μεσίτευσες δια
μέσου του εαυτού σου ανάμεσα στα ουράνια και στα γήινα· μετέτρεψες με τον
καλύτερο τρόπο τα πάντα και τα έκανες τελειότερα.
Με τη μεσολάβησή σου έχουμε στην εξουσία μας
αψευδή τα σύμβολα της ανάστασής μας· με τη μεσολάβησή σου ελπίζουμε να
επιτύχουμε την επουράνια βασιλεία. Εσένα έχουμε βοηθό της σωτηρίας μας, εσένα
έχουμε υπερασπιστή για τη βοήθειά μας, εσένα προβάλλουμε στόμα για την απολογία
μας, εσένα περιφέρουμε καύχημα για την ελπίδα μας, εσένα έχει οχυρότατο τείχος
το πλήθος των Χριστιανών. Εσύ άνοιξες διάπλατα τις αμπάρες του παραδείσου, εσύ
μας ετοίμασες να βαδίσουμε στους ουρανούς, εσύ μας έκανες οικείους με τον Υιό
σου και Θεό.
Με τη μεσολάβησή σου κάθε δόξα, τιμή και
αγιότητα, από τον ίδιο τον πρώτο Αδάμ και ως τη συντέλεια του κόσμου, και
προσφέρονταν και προσφέρεται και θα προσφέρεται, μόνη Πανάχραντη, στους
Αποστόλους, στους Προφήτες, στους Μάρτυρες, στους δίκαιους και ταπεινούς κατά
την καρδιά· και χάρη σ’ εσένα, Κεχαριτωμένη, χαίρεται όλη η κτίση· και εγώ χάρη
σ’ εσένα παίρνω θάρρος, με τη μεσολάβηση τη δική σου, η οποία γέννησες
πραγματικά, κατά την ανθρώπινη φύση, τον αληθινό Θεό, στον οποίο πρέπει όλη η
δόξα, η τιμή και η προσκύνηση, μαζί με τον άναρχο Πατέρα και το πανάγιο και
αγαθό και ζωοποιό Πνεύμα του, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων.
Αμήν.
(Από το βιβλίο: Οσίου Εφραίμ
του Σύρου Έργα, τ. ΣΤ’, «Προσευχές στην Θεοτόκο». Εκδόσεις «Το Περιβόλι της
Παναγίας», Θεσσαλονίκη 1998, σελ. 367)
(Πηγή: koinoniaorthodoxias.org)
Φωνή Κυρίου ακούστηκε πάνω από την Ιορδανία,
όταν ο Άγιος Ιωάννης βάπτισε τον Σωτήρα του κόσμου.
Όταν ξέσπασε η δυνατή θύελλα και έπνεαν δυνατοί
άνεμοι, στη Θάλασσα της Γαλιλαίας, ακούστηκε η φωνή του Κυρίου και τότε η
καταιγίδα κόπασε και οι άνεμοι ησύχασαν. Η φωνή του Κυρίου ακούστηκε στη γιορτή
του γάμου στην Κανά της Γαλιλαίας και το νερό μετατράπηκε σε κρασί. Η φωνή του
Κυρίου ακούστηκε στην Ερυθρά Θάλασσα, και η θάλασσα χωρίστηκε και άνοιξε ένα
μονοπάτι για τον λαό του Θεού. Η φωνή του Κυρίου ακούστηκε στην έρημο και το
ύδωρ ανέβλυσε από έναν γυμνό βράχο.
Δεδομένων όλων αυτών, τι σημαίνει η φωνή του
Κυρίου πάνω στα ύδατα; Σημαίνει ότι το υγρό στοιχείο, το νερό, είναι
δημιούργημα του Θεού, και μέσω αυτού ο Θεός εργάζεται ποικίλα θαύματα, όταν και
όπως Εκείνος θέλει. Αλλά και τα άλλα στοιχεία δεν είναι μικρότερης σημασίας στο
έργο του Θεού: η φωτιά, ο αέρα και η γη. Ο Θεός είναι Κύριος επί όλων αυτών,
και μέσω αυτών επιτελεί θαύματα, όπου και όπως Εκείνος βούλεται.
Ο Θεός, το Άγιο Πνεύμα, εμφανίστηκε υπό μορφή πυρός
κατά την Πεντηκοστή. Στην κάμινο της Βαβυλώνας, οι φλόγες έχασαν τη δύναμή τους
με τον ήχο της Φωνής του Κυρίου και δεν έβλαψαν τους ευλογημένους παίδες. Φωτιά
εστάλη από τον ουρανό και κατέκαυσε τη θυσία του Γεδεών (Κριτές, 6). Ο Ηλίας
κατέβασε φωτιά από τους ουρανούς (Β’ Βασιλέων 1:10). Ο βάτος φλεγόταν και
δεν καιγόταν (Έξοδος, 3). Φωτιά από τον ουρανό έπεσε και κατέφαγε τη θυσία
του Ηλία προς το Θεό (Α’ Βασιλειών 18:38). Μια πύρινη στήλη οδηγούσε τους
Ισραηλίτες (Έξοδος 13, 14). Όλα τούτα έγιναν σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου.
Η γη άνοιξε και κατάπιε τους ασεβείς Κορρε, τον
Δάθαν και τον Αβειρων (Αριθ. 16:32). Η γη άνοιξε και έκρυψε την Ελισάβετ
και το βρέφος της, τον Ιωάννη, από το σπαθί του Ηρώδη. Η γη σείστηκε όταν ο
Κύριος έπνεε τα λοίσθια επάνω στον Σταυρό και οι τάφοι άνοιξαν (Ματθ. 27:
51-52).
Ο Κύριος ανελήφθη στους ουρανούς εναερίως (Λουκά
24:51). Οι άγιοι απόστολοι μεταφέρθηκαν δια αέρος στην Ιερουσαλήμ, από
διάφορα μέρη του κόσμου. Άγγελος πήρε τον Προφήτη Αβακκούμ και τον έφερε στη
Βαβυλώνα εναερίως εν ριπή οφθαλμού. Και όλα αυτά έγιναν σύμφωνα με τη φωνή
Κυρίου: με την εντολή του Κυρίου.
Πότε οι άνθρωποι θα είναι τόσο υπάκουοι στη
φωνή του Κυρίου, όπως κάνουν τα άλογα στοιχεία της φύσης;
Και πάλι, τα “ύδατα” πρέπει να ερμηνευθούν ως
“άνθρωποι” – οι οποίοι υπακούουν στη φωνή του Κυρίου – δηλ. οι απόστολοι και οι
άγιοι. Όπως το νερό, κάλυπταν τη γη με το κήρυγμα του Χριστού του Θεού
μας. Όπως και το νερό, ξεδίψασαν τον διψασμένο κόσμο απο την πηγή της
αιωνίου ζωής και ο κόσμος αποκαταστάθηκε και άνθισε. Σ’ αυτούς, όπως
ακριβώς και στο κοινό νερό, φανερώθηκαν αναρίθμητα θαύματα, επειδή υποτάχθηκαν
στο θέλημα του Θεού, υπάκουσαν στη φωνή του Κυρίου, ακριβώς όπως το νερό.
Κύριε Ιησού Χριστό, βοήθησέ μας να είμαστε
υπάκουοι στη φωνή Σου. Βοήθησέ μας να ταπεινωνόμαστε, βλέποντας τα άψυχα
στοιχεία να Σε υπακούνε καλύτερα από ότι εμείς.
Ότι Σοι πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις
εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς,
Ο Πρόλογος της Αχρίδος, Οκτώβριος, εκδ. Άθως, σ. 134-136)
«Αυτοί ήταν οι καλικάντζαροι …
Τώρα χάθηκαν, δεν τους βλέπουμε ούτε τους
ακούμε… τότε τα παιδιά τους τρέμανε τέτοιες μέρες. προσέχαμε μην μπουν
στα σπίτια και μας μαγαρίσουν τα λουκάνικα και τα άλλα γιορτινά φαγητά, μην
βγούμε βράδυ από το σπίτι και πάθουμε συγκοπή από τον φόβο μας…
Περιμέναμε πότε θα ΄ρθουν τα Φώτα, να αγιάσει ο
παπάς τα νερά και να χαθούν από την γη, να ηρεμήσουμε και εμείς…
-Τώρα χάθηκαν οι καλικάντζαροι, γιατί γίναμε
εμείς καλικάντζαροι, αποτελείωσε την διήγηση ο θείος μου… και ίσως να μην έχει
άδικο…
********
Αυτά μας διηγούνταν η γιαγιά τέτοιες μέρες στο
χωριό… και μας δημιουργήθηκε η πεποίθηση ότι μόνο ευχάριστοι στην όψη και στην
παρουσία δεν ήταν αυτοί οι καλικάντζαροι…
Και πραγματικά απορώ πώς διείσδυσαν τόσο εύκολα
στην ζωή μας και στην ζωή των παιδιών μας… και τους «ανοίγουμε» την πόρτα, τους
μπάζουμε στα σπίτια μας και διασκεδάζουν τα παιδιά με τέτοιες φιγούρες…
και τα μεταμφιέζουμε σε τέτοια πλάσματα, στις σχολικές γιορτές…ίσως θα έπρεπε
να το ξανασκεφτούμε, γνωρίζοντας το πραγματικό, δαιμονικό τους πρόσωπο, αν
είναι ό,τι καλύτερο για να τους προσκαλούμε στην ζωή μας και στην ζωή των
παιδιών μας αυτές τις Άγιες Ημέρες…
Υπάρχουν τόσες άλλες, αγιασμένες μορφές
για να παρουσιάσουμε στα παιδάκια: ο νεογέννητος Χριστός, η μανούλα Παναγία, ο
προστάτης τους ο Ιωσήφ, ο πραγματικός άγιος Βασίλειος… ο Πρόδρομος ο Βαπτιστής
και τα έθιμα των Φώτων… και τόσες άλλες όμορφες και ωφέλιμες παραδόσεις…
Γιατί να προσκαλούμε στην ζωή τους τέτοιες
άσχημες και δαιμονικές παρουσίες, που μόνο τα όνειρά τους στοιχειώνουν και την
ψυχούλα τους μαυρίζουν;…
Ας γεμίσουμε τις ψυχούλες τους με ομορφιά και
Φως, από εκείνο που έλαμψε εκείνη την Άγια Νύχτα…».
Απόσπασμα
+Γέρων Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης
(Προηγούμενος Ἱ. Μ. Φιλοθέου)
«Οἱ ἐντολές τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι βαριές, εἶναι
πολύ ἐλαφριές, ἀνακουφίζουν, δροσίζουν καί δημιουργοῦν καί φτιάχνουν
μακαριότητα στήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου.
Γι’ αὐτό ὁ Χριστός μας δέν ζήτησε πολλά
πράγματα. Καί στή Δευτέρα Παρουσία δέν θά πεῖ «γιατί δέν ἀσκητεύσατε…». Ὄχι. Θά
πεῖ «γιατί δέν ἐλεήσατε, γιατί δέν θρέψατε, γιατί δέν ντύσατε, γιατί δέν ἀνακουφίσατε
τό φυλακισμένο».
Τί εἶναι αὐτά; Ἔργα ἀγάπης. Γι’ αὐτό εἶπε ὁ
Χριστός «Ποιός εἶναι αὐτός ποὺ μέ ἀγαπάει; Αὐτός πού τηρεῖ τίς ἐντολές μου. Ἐκεῖνος
πού δέ μέ ἀγαπάει δέν τηρεῖ τίς ἐντολές μου». Μέ τόν ἔλεγχο πού ἔκανε στούς ἐξ ἀριστερῶν,
ἤθελε νά τούς πεῖ, ὅτι «ἐσεῖς δέν εἴχατε ἀγάπη καί ἐφόσον δέν εἴχατε ἀγάπη, δέν
μπορεῖτε νά μπεῖτε στό νυμφώνα τῆς ἀγάπης».
Ὁ νυμφώνας τῆς ἀγάπης κερδίζεται μόνο μέ τήν ἀγάπη
καί τή θυσία. Γι’ αὐτό θά πρέπει, μέ τήν ἀγάπη καί τήν ταπείνωση, νά περάσουμε
στή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.».
Απόσπασμα
Οι λουθηρανοί, οι προτεστάντες και όλοι οι
άλλοι αιρετικοί δεν τιμούν την Υπεραγία Παρθένο Μαρία. Την θεωρούν μόνο μια
ευσεβή γυναίκα και βεβαίως δεν προσεύχονται σ’ αύτη. Εμείς οι ορθόδοξοι
χριστιανοί πώς βλέπουμε την γήινη Μητέρα του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος μας
Ιησού Χριστού, η οποία υπηρέτησε το μέγα μυστήριο της ενανθρωπίσεως του Υιού
του Θεού; Μήπως είμαστε αξιοκατάκριτοι για το ότι την καλούμε «τιμιωτέραν των
Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ»; Για το ότι απευθυνόμαστε με
τις θερμές προσευχές μας σ’ Αυτήν, που είναι «η σωτηρία του γένους των
Χριστιανών»;
Αλλά δεν υπήρχε αυτή ζωντανός Άχραντος Ναός του
Σωτήρος, πολύτιμο παλάτι και Παρθένος; Δεν επέλευσε σ’ αυτή το Άγιο Πνεύμα τη
στιγμή της ασπόρου συλλήψεως του Υιού του Θεού και δεν έμεινε μαζί της σε όλη
την υπόλοιπη ζωή της;
Και δεν ήταν η δύναμη του Πνεύματος τόσο
ισχυρή, που δεν συναντήθηκε ποτέ ξανά ακόμα και στους πιο μεγάλους αγίους;
Η άφθονη χάρη του Αγίου Πνεύματος, που γέμιζε
την καρδιά της Παναγίας, εκχύνεται σε όλους που αγάπησαν με αιώνια αγάπη τον
Υιό της και Θεό. Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβουμε. Γνωρίζουμε από την πείρα
πως από την καρδιά μας εκχύνεται καθαρή και θεία αγάπη στους συγγενείς μας.
Στην πρωινή προσευχή στην Παναγία λέμε: «Υμνώ
την χάρη σου, Δέσποινα, σε ικετεύω, φώτισε τον νουν μου με την χάρη σου».
Βέβαια η μοναδική πηγή της χάριτος είναι ο Τριαδικός Θεός.
Η Παναγία μας δίνει όχι τη δική της χάρη αλλά
το περίσσευμα της χάριτος, που λαμβάνει από το Άγιο Πνεύμα. Όμως το περίσσευμα
αυτό είναι τόσο μεγάλο που φτάνει για όλους τους χριστιανούς.
Εσείς γνωρίζετε καλά ότι πολλοί μάρτυρες του
Χριστού, οι άγιοι ιεράρχες και οι όσιοι, ιδιαίτερα ο άγιος Νικόλαος ο
θαυματουργός επισκέπτονταν και επισκέπτονται και σήμερα αυτούς, που με την
πίστη τούς καλούν στις προσευχές τους.
Όμως όλοι αυτοί οι άγιοι επισκέπτονται τους
εκλεκτούς ανθρώπους μόνοι τους, χωρίς να έχουν κάποιον που να τους συνοδεύει.
Και η Υπεραγία Θεοτόκος πάρα πολλές φορές
επισκεπτόταν τους εκλεκτούς και τους αγαπημένους της, από τους οποίους πιο
κοντά στην εποχή μας είναι οι όσιοι Σέργιος του Ραντονέζ και Σεραφείφ του
Σαρώφ.
Ποτέ όμως μόνη της αλλά συνοδευόμενη από τους
αποστόλους του Χριστού, και τις πιο πολλές φορές από τον Πέτρο και τον Ιωάννη.
Σήμερα γιορτάζουμε την αγία Σκέπη της Παναγίας.
Ο μακάριος Ανδρέας και ο μαθητής του Επιφάνιος είδαν την Παναγία να περπατά
πάνω στον αέρα, συνοδευόμενη από τους Αγγέλους, τους Αποστόλους και τους
Αγίους.
Η Παναγία κατέβηκε κάτω, μπήκε στο ιερό βήμα
και γονάτισε ενώπιον της αγίας τράπεζας. Μετά έστρεψε το βλέμμα της προς τον
λαό και άπλωσε πάνω του το ωμοφόριό της, το οποίο έλαμψε με ένα ουράνιο φως.
Αυτό το θαύμα στο ναό των Βλαχερνών δεν
μαρτυρεί άραγε ότι ο ίδιος ο Θεός και η Παναγία δικαιώνουν εμάς που ονομάζουμε
την Υπεραγία Παρθένο Μαρία «τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως
των Σεραφείμ»;
Η συνοδεία των βασιλιάδων και των αρχόντων
αποτελείται από πρόσωπα κατώτερα από τους ίδιους. Μεταξύ αυτών που συνόδευαν
την Παναγία στο ναό των Βλαχερνών υπήρχαν οι Άγγελοι, οι Αρχάγγελοι, οι
Απόστολοι και οι ένδοξοι Άγιοι.
Και τι θα πούμε για το ωμοφόριό της που έλαμψε
σαν αστραπή, το οποίο άπλωσε στο λαό, που προσευχόταν γονατιστός στο ναό των
Βλαχερνών; Οι αστραπές αυτές δεν δείχνουν το ξεχείλισμα της χάριτος του Αγίου
Πνεύματος που εκχύνεται από την καρδιά της;
Όχι βέβαια σε όλους αδιακρίτως απλώνει η
Παναγία τη σκέπη της, αλλά μόνο στους ταπεινούς, στους συντετριμμένους τη
καρδία και σ’ αυτούς που φοβούνται το Λόγο του Θεού.
Ας είμαστε και εμείς ταπεινοί και να μην έχουμε
μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας, για να είμαστε άξιοι να βρισκόμαστε πάντα κάτω
από την σκέπη της Υπεραγίας Αχράντου Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας.
Διά των αγίων πρεσβειών Της να μας συγχωρήσει ο
Πολυέλεος Θεός το πλήθος των αμαρτιών και των αδικιών μας και να μας ελεήσει.
Αμήν.
(Αγ. Λουκά, Αρχιεπ. Κριμαίας,
«Λόγοι και ομιλίες», τ. Α΄, εκδ. “Ορθόδοξος Κυψέλη”, σ. 245-247)
(Πηγή: askitikon.eu)
- Ενωμένος ο Ελληνικός Λαός με
το χαμόγελο στα χείλη αγνοώντας τους ψιθύρους της γνωστής πέμπτης φάλαγγας
προέβαλε τα στήθη του υπερασπίζοντας τα ιερά και τα όσια της φυλής.
Το ΟΧΙ που βροντοφώναξε ο τότε δικτάτορας
Μεταξάς και (το) ενστερνίστηκε ο Λαός σύμπας, πλην Λακεδαιμονίων. Ιταμό το
τελεσίγραφο του Ιταλού πρεσβευτή, απορρίφθηκε αμέσως. Ο Ιταλός δικτάτορας
Μουσολίνι, σύμμαχος του δικτάτορα Χίτλερ, θεώρησε τη χώρα μας εύκολη λεία
προς κατάκτηση. Λησμόνησε ότι τον Έλληνα δεν τον φοβίζει η δύναμη της
ποσότητας. Το «μολών λαβέ» μεταφράστηκε σε μεγαλειώδες ΟΧΙ. Ο Μουσολίνι
ήθελε να εξυπηρετήσει τον Χίτλερ, τον σύμμαχο της Σοβιετικής Ένωσης. Η τότε
Ευρώπη υπέκυπτε, σχεδόν, αμαχητί στις χιτλερικές στρατιές. Ο Έλληνας
φαντάρος με πείσμα και ηρωικό πνεύμα με την ιαχή αέρα τρέπει σε φυγή τους
Ιταλούς και ελευθερώνει τη Βόρειο Ήπειρο. Η γαλανόλευκη κυματίζει ελεύθερη
και σκορπίζει ρίγη χαράς και συγκινήσεως εις τους εκεί αδελφούς μας.
Τον Απρίλιο του 1941, οι σιδερόφρακτες
γερμανικές μεραρχίες σπάζουν τη γραμμή μαζινό και η Ελλάδα υποκύπτει σε
δυο ισχυρούς στρατούς, τον ιταλικό και τον γερμανικό. (Όμως,) Του Έλληνος
ο τράχηλος ζυγό δεν υποφέρει. Ο Λαός αντιστέκεται. Οργανώνει ομάδες
ένοπλες αντίστασης (ένοπλη αντίσταση) και δημιουργεί αντάρτικες ομάδες. Οι
πρώτες αντάρτικες ομάδες που βγαίνουν στο βουνό ήταν ΕΟΕΑ-ΕΔΕΣ του
στρατηγού Ναπολέοντος Ζέρβα και αργότερα εμφανίζονται στο προσκήνιο το
ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και διάφορες άλλες μικρότερης μαζικότητας οργανώσεις. Αρχίζουν
την αντίσταση και τα σαμποτάζ. Οι κατακτητές αισθάνονται ζωηρή την
παρουσία των ενόπλων. Κορυφαία στιγμή της εθνικής αντίστασης ήταν η
ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου. Γεγονός σημαντικό και κομβικό για
την πορεία - εξέλιξη του πολέμου. Η ανατίναξη της γέφυρας αποδιοργάνωσε
τον κατοχικό στρατό των Γερμανών και χάθηκε λίαν πολύτιμος χρόνος για τους
γερμανούς με αποτέλεσμα όταν ο Χίτλερ επιτέθηκε στην σύμμαχό του Σοβιετική
Ένωση είχε επέλθει ο χειμώνας και οι πολύ χαμηλές θερμοκρασίες βοήθησαν
τους σοβιετικούς στρατιώτες που ήταν συνηθισμένοι σε αυτές. Οι Γερμανοί
νικήθηκαν.
28η Οκτωβρίου 1940. Ημέρα δόξης και ηρωισμού.
Μέρα που σύμπας ο Ελληνικός Λαός πολέμησε τους βαρβάρους εισβολείς, Ο
καθένας από το δικό του μετερίζι. Τα χιονοσκεπασμένα βουνά της Ηπείρου
έγιναν πεδία ηρωισμού. Οι ηπειρώτισσες με το χαμόγελο στα χείλη κουβαλούν
τα πυρομαχικά και οι υπόλοιπες Ελληνίδες πλέκουν τη φανέλα του στρατιώτη.
Όλοι ενωμένοι. Μαχητικοί. Μαχητές της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας και της
Ελλάδας.
Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός
Πριν από 80 χρόνια, σαν σήμερα, ο γενναίος
Ελληνικός Λαός με το χαμόγελο στα χείλη και αψηφώντας την αριθμητική
υπεροχή του ιταμού δικτάτορα Μουσολίνι τρέχει να πολεμήσει στα χιονισμένα
βουνά.
Ξύπνησε από τις σειρήνες και πληροφορήθηκε ότι
ο Πρωθυπουργός της χώρας Μεταξάς Ιωάννης απέρριψε χωρίς δεύτερη σκέψη το
ιταλικό τελεσίγραφο, που απαιτούσε την παράδοση της χώρας. Ο Ιταλός
πρέσβης άκουσε με έκπληξη το υπερήφανο και μεγαλοπρεπές ΟΧΙ. Το όχι της
ελληνικής καρδιάς που αγαπά τον ευλογημένο τούτο τόπο και θυσιάζεται για
την πίστη την αγία και την ελευθερία της πατρίδος. Χύνει το αίμα για να
ποτίσει το δέντρο της ελευθερίας από τους αρχαιοτάτους χρόνους και αν χρειαστεί,
ακόμη και σήμερα, εις πείσμα των πολυεπίπεδων εθνομηδενιστών και
πεμπτοφαλαγγιτών. Ο Ελληνισμός περιφρονεί την ποσότητα της ύλης και με την
λόγχη της καρδιάς του κερδίζει την ελευθερία του. Να μη το ξεχνούν αυτό οι
διάφοροι πιθανοί επίβουλοι του ιερού αυτού τόπου.
Η ιαχή «αέρα, αέρα» των ηρωικών στρατιωτών μας
διασχίζει τα βουνά και τα λαγκάδια και τρέπει σε φυγή τον εισβολέα ιταλικό
στρατό, τον σύμμαχο της χιτλερικής Γερμανίας. Ο ελληνικός στρατός νικάει,
προχωρά και ελευθερώνει τα ελληνικά εδάφη της Βορείου Ηπείρου.
Ελευθερώνεται ο ελληνισμός της Βορείου Ηπείρου! Οι Ιταλοί στρατιώτες
υποχωρούν και η νίκη στεφανώνει τους Έλληνες. Κανένας δεν έμεινε αμέτοχος
σε αυτό το πανηγύρι. Άνδρες, γυναίκες, μικροί μεγάλοι στον αγώνα με
στρατηλάτη και υπέρμαχο στρατηγό την Θεομήτορα Υπεραγία Θεοτόκο να ευλογεί
και να οδηγεί τους μαχητές και ήρωες Έλληνες από νίκη σε νίκη. Ο κόσμος
θαυμάζει τον Έλληνα μαχητή φαντάρο, τη στιγμή που άλλες ευρωπαϊκές χώρες
υπέκυψαν στα άρματα του άξονα. Ο σιδηρόφρακτος γερμανικός στρατός,
σύμμαχος της Ιταλίας, έχοντας εξασφαλίσει τα νώτα του με συμφωνία με την
Ρωσία, εξαπολύει επίθεση κατά της πατρίδος μας και τον Απρίλιο του 41
επιχειρεί κατά της πατρίδος μας. Αρχίζει τότε ένας άνισος αγώνας και η
υπέρτατη πολεμική δύναμις του Χίτλερ σπάει την γραμμή άμυνας της πατρίδος
μας, το Ρούπελ, και εισέρχεται σ’ αυτήν. Είναι γνωστό ότι ο τράχηλος του
Έλληνα δεν σηκώνει ζυγό. Προτιμά μια ώρα ελεύθερης ζωής παρά 40 χρόνια
σκλαβιά και φυλακή. Τότε αρχίζει ο τιτάνιος ένοπλος αντιστασιακός αγώνας
του ελληνικού λαού. Ο στρατηγός Ναπολέων Ζέρβας με τον ΕΔΕΣ βγαίνει στα
βουνά και αρχίζει ένας άνισος, αριθμητικά, αγώνας εναντίον του κατακτητή.
Ωραίος αγώνας υπέρ πίστεως και πατρίδος. Αγώνας ιερός για την ελευθερία.
Όταν ο γερμανικός στρατός βαδίζει εναντίον της Σοβιετικής
Ένωσης εμφανίζονται στα βουνά οι μαχητές του ΕΑΜ - ΕΛΛΑΣ να πολεμούν
εναντίον του κατακτητού.
Γράφονται σελίδες λαμπρές ηρωισμού εναντίον του
άξονος. Ο Ελληνικός Λαός υπερασπίζεται τα ιερά και τα όσια της φυλής. Την
ελευθερία του και την Εθνική του ανεξαρτησία. Ποταμοί αίματος ποτίζουν το
δέντρο της Εθνικής αντίστασης και της Ελευθερίας. Ενωμένος ο Ελληνικός
Λαός θριαμβεύει και μεγαλουργεί. Η δύναμις κάθε Λαού είναι η
αποφασιστικότητά του και η μαχητικότητά του να υπερασπιστεί τα ιερά και τα
όσια της φυλής του. Είμαστε υποχρεωμένοι να διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού
κάθε σπιθαμή του πατρώου εδάφους και την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδος
μας. Οι, τυχόν, επίδοξοι κατακτητές ας το σκεφτούν πάρα πολύ. Ο τράχηλος
του Έλληνα δεν σηκώνει ζυγό. Ο Έλληνας δεν υπολογίζει την υλική υπεροχή
του αντιπάλου του όταν πρόκειται να υπερασπιστεί τα ιερά και τα όσια της
φυλής του, όπως αποδεικνύει η μακραίωνη τρισχιλιετή Ιστορία μας. Δεν μας
φοβίζει της ύλης η υπεροχή, όταν έχουμε μαζί μας το δίκαιο και τον Θεό. Το
άδικο δεν ευλογείται.
Σελίδες δόξης και ανδρείας γράφτηκαν στα χιονισμένα βουνά της Ηπείρου
και της Βορείου Ηπείρου. Η αδάμαστη ελληνική ψυχή του φαντάρου μας τα
αψηφά όλα. Αγωνίζεται υπέρ πίστεως και πατρίδος. Για τα δίκαια της
πατρίδας και την Ελευθερία του. Δίνει το καλό παράδειγμα σε ολόκληρο τον
κόσμο, για μια ακόμη φορά. Βαριά κληρονομιά για μας όλους τους Έλληνας,
απογόνους των λαμπρών αγωνιστών του έπους του 1940. Βαριά κληρονομιά, την
οποία - πιστεύουμε δεν θα χρειαστεί - αλλά αν χρειαστεί, δεν θα προδώσουμε
και θα υπερασπιστούμε με της καρδιάς μας το πύρωμα και το αίμα.
Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός
Μια ένδοξη ημέρα ξημερώνει.
Ημέρα Ιστορική και λαμπερή. Ημέρα γραμμένη εις τις χρυσές δέλτους της ελληνικής
και παγκοσμίου Ιστορίας. Ημέρα μνήμης και θυσίας υπέρ πίστεως και πατρίδος.
Υπέρ της ελευθερίας και της Δημοκρατίας.
Από τις πλέον ένδοξες σελίδες της ελληνικής
Ιστορίας γράφτηκαν εκείνη την περίοδο. Μιλάμε για το ηρωικό έπος του 1940, το
οποίο γράψανε με αίμα και γενναιότητα οι πατεράδες μας και οι παππούδες μας στα
κακοτράχαλα και χιονισμένα βουνά της Βορείου Ηπείρου.
Πάντα ο ελληνισμός απεχθάνετο τον όγκο και τη
δύναμη της ύλης. Περιφρονούσε την ποσότητα και ήταν υπέρ της ποιότητος. «Ου εν
τω πολλώ το ευ αλλά εν τω πολλώ τω ευ»(αρχαίο ρητό). Μη ξεχνάμε την απάντηση
των αρχαίων μας προγόνων, που δώσανε όταν πληροφορήθηκαν ότι οι Πέρσες είναι
πάρα πολλοί και με τα δόρατά των θα καλύψουν τον ήλιο, «θα πολεμήσουμε υπό
σκιάν». Τέτοιους προγόνους έχουμε, τέτοιοι ήταν και οι γεννήτορες ημών την εποχή
του 40. Δεν λογάριασαν την υλική υπεροχή του περιβόητου άξονα.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η είσοδος
της Ελλάδος εις τον πόλεμο εκείνο ήταν αναπόφευκτη. Οι Ιταλοί προκαλούν την
Ελλάδα με τον τορπιλισμό της Έλλης στο λιμάνι της Τήνου, την ημέρα που άπασα η
Ορθοδοξία γιορτάζει την Κοίμηση και μετάσταση της Υπεραγίας Θεοτόκου. Μεγίστη
πρόκληση στον ευσεβή Ελληνικό Λαό. Η Ελλάς δεν απάντησε στην πρόκληση και
προετοιμάζεται για τα επερχόμενα.
Η Γερμανία του Χίτλερ και η Σοβιετική Ένωση
συνάψανε συμμαχία. Ο όρος Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο μη Επίθεσης ή Σύμφωνο
Μολότοφ – Ρίμπεντροπ (επίσημα: Γερμανοσοβιετική Συνθήκη) χαρακτηρίζει το
σύμφωνο μη επίθεσης που υπέγραψαν στις 23 Αυγούστου 1939 στη Μόσχα ο Υπουργός
Εξωτερικών της ναζιστικής Γερμανίας Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ (Joachim von
Ribbentrop) και ο Υπουργός Εξωτερικών της Σοβιετικής Ένωσης, Βιατσεσλάβ
Μιχαήλοβιτς Μολότοφ (Вячесла́в Миха́йлович Мо́лотов). Την συνθήκη αυτή
επικύρωσε το Ανώτατο Σοβιέτ, οκτώ ημέρες μετά, στις 31 Αυγούστου. Ο άξονας
θέλει να κατακτήσει τον κόσμο. Έχοντας τα νώτα του καλυμμένα.
Η Ιταλία του Μουσολίνι θεωρεί την μικρή σε
έκταση Ελλάδα εύκολο θύμα. Τη θεωρεί ευκολοδιάβατο διάδρομο για να περάσει και
να προωθήσει τα σχέδια του άξονος Ιταλίας-Γερμανίας. Δίνει εντολή στον
πρεσβευτή της εις την Ελλάδα να ζητήσει την άνευ όρων παράδοση της πατρίδος
μας. Ας αφήσουμε τον πρεσβευτή της Εμμανουέλε Γκράτσι να μας περιγράψει τα
ιστορικά γεγονότα, όπως ο ίδιος τα έζησε και βίωσε και ας αφήσουμε εις την άκρη
τους εθνομηδενιστάς και απόντας των εθνικών και Ιστορικών εκείνων στιγμών.
Το ιστορικό «ΟΧΙ» της 28ης Οκτωβρίου
1940: Ο Εμμανουέλε Γκράτσι, πρέσβης της Ιταλίας στην χώρα μας, το 1940,
συμπρωταγωνιστής κι αυτός της ιστορικής εκείνης νύχτας της 28/10/1940 στο
βιβλίο του, που το ονομάζει με μια πρωτοφανή οξυδέρκεια για το μέλλον του
καθεστώτος Μουσολίνι: «Η αρχή του τέλους – η επιχείρηση κατά της Ελλάδος»
Εστία. 1980, σελ. 285, γράφει τα εξής: Δέκα λεπτά πριν από τις 3 της νύχτας της
28ης Οκτωβρίου του 1940, ο στρατιωτικός μου ακόλουθος, ο διερμηνέας μου και
εγώ, φθάσαμε στην καγκελόπορτα μιάς μικρής οικίας στην Κηφισιά, όπου έμενε ο
Πρωθυπουργός της Ελλάδος. Στον φρουρό της οικίας είπα ότι επιθυμώ να δώ τον
Πρωθυπουργό για κάτι πολύ επείγον. Ο φρουρός άρχισε να κτυπά το κουδούνι του
εσωτερικού της οικίας. Επιτέλους το κουδούνισμα ξύπνησε τον ίδιο τον Μεταξά,
που έκαμε την εμφάνισή του σε μια μικρή πλαϊνή πόρτα και αναγνωρίζοντάς με, με
άφησε να περάσω. Μου έσφιξε το χέρι και με έβαλε να καθίσω σε ένα μικρό φτωχικό
σαλόνι του σπιτιού. Μόλις καθίσαμε, και επειδή η ώρα ήταν λίγα λεπτά μετά τις
3, του είπα αμέσως ότι η Κυβέρνησίς μου, μου είχε αναθέσει να του εγχειρίσω
προσωπικά ένα κείμενο, που δεν ήτο τίποτε άλλο, παρά το τελεσίγραφον της
Ιταλίας προς την Ελλάδα, με το οποίον η Ιταλική Κυβέρνηση απαιτούσε την
ελεύθερη διέλευση των στρατευμάτων της στον Ελληνικό χώρο, από τις 6 π.μ. της
28/10/1940. Ο Μεταξάς άρχισε να το διαβάζει. Μέσα από τα γυαλιά του, έβλεπα τα
μάτια του να βουρκώνουν. Όταν τελείωσε την ανάγνωση με κοίταξε κατά πρόσωπο,
και με φωνή λυπημένη αλλά σταθερή μου είπε:
–Μεταξάς: Λοιπόν έχουμε πόλεμο.
–Γκράτσι: Όχι απαραίτητα Εξοχότατε. Η ιταλική
κυβέρνηση ελπίζει ότι θα δεχθείτε την αξίωσίν της και θ’ αφήσετε τα ιταλικά
στρατεύματα να διέλθουν δια να καταλάβουν τα στρατηγικά σημεία της χώρας.
–Μεταξάς: Και ποια είναι τα στρατηγικά αυτά
σημεία, περί των οποίων ομιλεί η διακοίνωσις;
–Γκράτσι: Δεν είμαι εις θέσιν να σας είπω,
Εξοχότατε. Η Κυβέρνησίς μου δεν με ενημέρωσε… Γνωρίζω μόνον ότι το τελεσίγραφο
εκπνέει εις τας 6 το πρωί.
–Μεταξάς: Εν τοιαύτη περιπτώσει η διακοίνωσις
αυτή αποτελεί κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας εναντίον της Ελλάδος.
–Γκράτσι: Όχι, Εξοχότατε. Είναι τελεσίγραφον.
–Μεταξάς: Ισοδύναμον προς κήρυξιν πολέμου.
–Γκράτσι: Ασφαλώς όχι, διότι πιστεύω ότι θα
παράσχετε τας διευκολύνσεις, τας οποίας ζητεί η κυβέρνησίς μου.
–Μεταξάς: ΟΧΙ! Ούτε λόγος δύναται να γίνη περί
ελευθέρας διελεύσεως. Η Ιταλία, η οποία δε μας παρέχει καν τη δυνατότητα να
εκλέξωμε μεταξύ πολέμου και ειρήνης, κηρύσσει ουσιαστικώς τον πόλεμον εναντίον
της Ελλάδος. (μετά από μια σύντομη παύση).
–Μεταξάς: Πολύ καλά λοιπόν, έχομεν πόλεμον.
Και συνεχίζει ο Γκράτσι στο βιβλίο του:
Με συνόδευσε στην έξοδο υπηρεσίας από την οποία
είχα μπεί και όταν ήμασταν στο κατώφλι μου είπε:
«Vous etes le plus forts» (είσθε οι πιο
ισχυροί). Αν στη μακρά σταδιοδρομία μου στην υπηρεσία του κράτους υπήρξε ποτέ
μια στιγμή κατά την οποία εμίσησα το δικό μου (επάγγελμα), μια στιγμή κατά την
οποίαν το καθήκον του αξιώματος μου μου φάνηκε σταυρός και όχι μόνο θλιβερός,
αλλά και ταπεινωτικός, η στιγμή αυτή ήταν όταν άκουσα εκείνα τα αποκαρδιωμένα
λόγια που πρόφερε ο πρεσβύτης εκείνος, που είχε καταναλώσει ολόκληρη τη ζωή του
αγωνιζόμενος και υποφέροντας για την χώρα του και που, και κατά την υπέρτατη εκείνη
στιγμή, προτιμούσε να διαλέξει για την πατρίδα του το δρόμο της θυσίας και όχι
το δρόμο της ατιμώσεως. Υποκλίθηκα μπροστά του με τον βαθύτερο σεβασμό και
βγήκα από το σπίτι του.
Ο Μεταξάς στο προσωπικό του ημερολόγιο με
μεγάλην συντομίαν, περιγράφει ως εξής την συνάντησίν του αυτήν με τον πρέσβη
της Ιταλίας Εμμανουέλε Γκράτσι την νύχτα της 28/10/1940.
28 Οκτωβρίου, Δευτέρα.
Νύχτα στις 3 με ξυπνούν. Έρχεται ο Γκράτσι –
Πόλεμος – Ζητώ Νικολούδη Μαυρουδή – Αναφέρω Βασιλέα – Καλώ Πάλαιρετ και ζητώ
βοήθειαν Αγγλίας – Κατεβαίνω στις 5 – Υπουργικόν Συμβούλιον – Όλοι πιστοί και
Μαυρουδής – Όλοι πλην Κύρου – Βασιλεύς περιφορά μαζί του – Φανατισμός του λαού
αφάνταστος – Μάχαι στα σύνορα Ηπείρου – Βομβαρδισμοί – Σειρήνες – Αρχίζουμε και
τακτοποιούμεθα – ο Θεός βοηθός !!!
Πηγή: hellas-orthodoxy.blogspot.com (Από το
βιβλίο «Ο πόλεμος της Ελλάδος 1940-41», Θ. Παπακωνσταντίνου)
Εντός ολίγων ωρών, ξεκίνησε η ιταλική επίθεση,
ενώ ο Μεταξάς απηύθυνε διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό, στο οποίο κατέληγε με
τα εξής λόγια: « Ὅλον τό Ἔθνος ἄς ἐγερθῆ σύσσωμον. Ἀγωνισθῆτε διά τήν Πατρίδα,
τάς γυναίκας, τά παιδιά σας καί τάς ἱεράς μας παραδόσεις. Νύν ὑπέρ πάντων ὁ ἀγών».
Ο Βρετανός Πρωθυπουργός Ουΐνστων Τσώρτσιλ
γράφει μεταξύ άλλων
προς Πρωθυπουργόν Ελλάδος κ. Ι. Μεταξά
Λονδίνο 28 Οκτωβρίου 1940
Αι απειλαί και αι εκφοβιστικαί προσπάθειαι της
Ιταλίας απεδείχθησαν ανίσχυροι προ του ηρέμου θάρρους σας. Δι΄ ο και προσέφυγεν
αύτη εις απρόκλητον επίθεσιν κατά της πατρίδος σας, αναζητούσα εις αβασίμους
κατηγορίας την δικαίωσιν της επαισχύντου πράξεώς της. Θα σας παράσχωμεν πάσαν
δυνατήν συνδρομήν, θα πολεμήσωμεν μαζί σας τον κοινόν εχθρόν και μαζί θα
μοιρασθώμεν την νίκην μας.
Ο Ελληνικός Λαός ξυπνά από τις σειρήνες και
πληροφορείται το μέγα γεγονός. Η μικρή Ελλάδα κονταροχτυπιέται με την Ιταλία
του Μουσολίνι .
Ο Λαός ξεχύνεται εις τους δρόμους, επικροτώντας
το ΟΧΙ του πρωθυπουργού του Ιωάννη Μεταξά. Ξεχνά και λησμονεί τις πολιτικές του
και ιδεολογικές διαφορές του με τον Μεταξά που κυβερνά τον τόπο, χωρίς την
λαϊκή εντολή. Προέχει η πατρίδα, Ελλάδα, και η Ορθοδοξία. Τρέχει να καταταγεί
εθελοντής και να πολεμήσει στα χιονισμένα βουνά της Βορείου Ηπείρου με το
χαμόγελο στα χείλη, όπως το διαλαλεί η φωνή της Σοφίας Βέμπου. Κανένας δεν
μένει αδρανής ή αμέτοχος αυτού του τρελού πανηγυριού. Νέοι και νέες, έμποροι,
πλούσιοι και πτωχοί, γραμματιζούμενοι και αγράμματοι, όλοι τρέχουν να
προσφέρουν το δυνατόν ο καθένας των για την πατρίδα. Οι γυναίκες στις πόλεις
πλέκουν τη φανέλα του στρατιώτη, οι ηρωικές γυναίκες της Πίνδου μεταφέρουν
στους γερασμένους ώμους των πυρομαχικά στους στρατιώτες. Εθελόντριες
στελεχώνουν τα νοσοκομεία για την περιποίηση των τραυματιών.
Οι φαντάροι μας, τα νιάτα της πατρίδος μας,
πολεμούν και νικούν τις σιδερόφρακτες δυνάμεις του Μουσολίνι. Με την ιαχή
«αέρα» ο Έλληνας φαντάρος νικά κατά κράτος τις μεραρχίες της Ιταλίας και
ελευθερώνει ελληνικές περιοχές και η ελληνική σημαία κυματίζει υπερήφανα και ο
εθνικός ύμνος σκορπάει ρίγη υπερηφάνειας και συγκινήσεως. Οι στρατιώτες μας
«βλέπουν» να τους οδηγεί στην νίκη η υπέρμαχος στρατηγός, η Υπεραγία Θεοτόκος. Η
Εκκλησία της Ελλάδος αποφάσισε, το 1952, η γιορτή της Αγίας Σκέπης από την 1η
Οκτωβρίου να μεταφερθεί στις 28 Οκτωβρίου, με το αιτιολογικό ότι η Παναγία
βοήθησε τον Ελληνικό Στρατό στον πόλεμο της Αλβανίας.
Οι πολεμιστές της εποχής πολλές εμφανίσεις
έχουν καταγράψει της υπερμάχου στρατηγού και διηγηθεί στα παιδιά των και εις τα
εγγόνια των. Οι διηγήσεις αυτές έχουν περάσει στην συνείδηση του Ελληνικού
Λαού.
Η Γερμανία του εθνοσοσιαλιστή Χίτλερ η σύμμαχος
της Ιταλίας του φασίστα Μουσολίνι επιτίθεται κατά της πατρίδος μας. Οι
στρατιώτες αμύνονται μετά αυτοθυσίας αλλά εις το τέλος κάμπτονται και η Ελλάδα
τελεί υπό κατοχή.
Ο Έλληνας δεν προσκυνάει κανένα θνητό και για
αυτό αντιστέκεται και οργανώνει αντάρτικο, οργανώνει την εθνική αντίσταση. Δεν
σκύβει το κεφάλι του. Πρώτη αντιστασιακή ομάδα που κήρυξε την ένοπλη αντίσταση
εναντίον των κατακτητών ήταν ο ΕΟΕΑ-ΕΔΕΣ του στρατηγού Ναπολέοντος Ζέρβα.
Ακολούθησαν πολλές άλλες ομάδες και οργανώσεις ένοπλης αντίστασης, με την πλέον
πολυπληθή το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Πολλοί συμπατριώτες μας πατριώτες θυσίασαν τη ζωή τους ή
πότισαν με αίμα τον ένοπλο αντιολοκληρωτικό αγώνα των Ελλήνων για να ζούμε
εμείς, σήμερα, ελεύθεροι και να έχουμε Δημοκρατία και ελευθερία. Πολέμησαν κάθε
χρώματος και απόχρωσης φασισμό και τους συμμάχους αυτών.
Πολέμησαν, έχυσαν το αίμα τους , πότισαν το
δέντρο της Δημοκρατίας και της Λευτεριάς. Για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι.
Και με Δημοκρατία.
Αιωνία, ας είναι μνήμη των ηρωικώς μαχόμενων
και πεσόντων που πότισαν το δένδρο της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας εις την
Ελλάδα και εις την Ευρώπη.
Μυργιώτης Παναγιώτης – Μαθηματικός
