Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος. Ο Θεός άλλοτε δίνει, άλλοτε δεν δίνει.

Εἶναι μεγάλο ἀγαθὸ ἡ προσευχή, ὅταν γίνεται μὲ εὐγνωμοσύνη καὶ ἄγρυπνη καρδιά. Καὶ πῶς θὰ γίνει εὐχάριστη; Ἐὰν ἐκπαιδεύσουμε τοὺς ἑαυτούς μας νὰ εὐχαριστοῦμε τὸ Θεὸ, ὄχι μόνο ὅταν παίρνουμε αὐτὸ ποὺ ζητοῦμε ἄλλα καὶ ὅταν δὲν τὸ παίρνουμε. Διότι ὁ Θεὸς ἄλλοτε δίνει, ἄλλοτε δὲν δίνει• καὶ τὰ δύο ὅμως τὰ κάνει γιὰ τὸ καλό μας, ὥστε, εἴτε λάβεις εἴτε δὲν λάβεις, καὶ χωρὶς νὰ πάρεις ἔλαβες.

Εἴτε ἐπιτύχεις εἴτε δὲν ἐπιτύχεις, πέτυχες μὲ τὸ νὰ μὴν ἐπιτύχεις. Διότι μερικὲς φορές το νὰ μὴν παίρνουμε αὐτὸ ποὺ ζητᾶμε, γίνεται ὠφελιμότερο ἀπὸ τὸ νὰ τὸ πάρουμε.

«Θὰ σὲ δοξολογήσω, Κύριε» λέγει «μὲ ὅλη μου τὴν καρδιά, θὰ διηγηθῶ ὅλα τὰ θαυμαστὰ ἔργα σου» (Ψάλμ. 9, 1). Ἐδῶ βέβαια ἐννοεῖ τὴν εὐχαριστία. Τί σημαίνει «μὲ ὅλη μου τὴν καρδιά»; Μὲ ὅλη τὴν προθυμία, τὴ διάθεση, λέγει. Καὶ ὄχι μόνο γιὰ τὴν εὐημερία ἀλλὰ καὶ γιὰ τὶς ἀντιξοότητες. Διότι αὐτὸ εἶναι κυρίως τὸ γνώρισμα τῆς εὐγνώμονος καὶ φιλόσοφης ψυχῆς, τὸ νὰ εὐχαριστεῖ καὶ στὰ λυπηρά, τὸ νὰ δοξάζει γιὰ ὅλα, ὄχι μόνο γιὰ τὶς εὐεργεσίες ἀλλὰ καὶ γιὰ τὶς τιμωρίες.

Ἐπειδὴ αὐτὸ προξενεῖ περισσότερο μισθό. Ὅταν δηλαδὴ εὐχαριστεῖς γιὰ τὰ ἀγαθά, ἀνταποδίδεις χρέος, ἐνῶ γιὰ τὰ κακά, κάνεις τὸ Θεὸ ὀφειλέτη. Γι’ αὐτὴ λοιπὸν τὴν εὐχαριστία, πολλὰ ἄλλα ἀγαθὰ ἀνταποδίδει ὁ Θεὸς πάντοτε• ὥστε οὔτε κἂν θὰ αἰσθανθοῦμε τὰ δεινά. Διότι κανεὶς δὲν πονᾶ γι’ αὐτὰ, ποὺ εὐχαριστεῖ τὸ Θεὸ• ὥστε καὶ ἄλλο κέρδος θὰ καρπωθοῦμε, τὸ νὰ ἀπομακρύνουμε τὴν ἀθυμία.

Πρῶτα λοιπὸν, νὰ προσφέρει κανεὶς ὕμνους στὸ Θεὸ καὶ νὰ τὸν εὐχαριστεῖ γιὰ τὶς εὐεργεσίες του καὶ τότε νὰ ζητᾶ αὐτὰ ποὺ θέλει καὶ, πάλι, νὰ τὸν εὐχαριστεῖ γιὰ ἐκεῖνα ποὺ ἔλαβε.

Καὶ ὅταν δὲν εἰσακούεται ἡ προσευχή μας, καὶ γι’ αὐτὸ νὰ τὸν δοξάζουμε. Διότι αὐτὸ ὀφείλεται, ἢ στὸ ὅτι ζητοῦμε πράγματα ποὺ δὲν μᾶς συμφέρουν, ὁπότε μὲ τὸ νὰ μὴν τὰ παίρνουμε κερδίζουμε, ἢ ζητοῦμε μὲ ραθυμία καὶ ὁ Θεὸς καθυστερῶντας μᾶς βοηθᾶ σοφὰ νὰ αὐξηθεῖ ὁ ζῆλος μας μὲ τὴν παραμονὴ κοντὰ Του, καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι μικρὸ κέρδος. Ἐπειδὴ πολλὲς φορὲς, παίρνοντας αὐτὸ ποὺ ζητήσαμε, χαλαρώνουμε τὴν προθυμία μας γιὰ προσευχή, θέλοντας ὡστόσο ὁ Θεὸς νὰ ἐντείνουμε τὴν προσπάθειά μας ἱκετεύοντάς Τον, ἀναβάλλει τὴν δωρεά.

Ἂς ντραποῦμε λοιπόν, ἂς ντραποῦμε, ἀγαπητοί, καὶ ἂς στενάξουμε γιὰ τὴν πολλὴ ραθυμία μας. Τριάντα ὀκτὼ χρόνια ἐπέμενε ἐκεῖνος ὁ Παράλυτος (Ἰωαν. 5, 6-13), χωρὶς νὰ μπορεῖ νὰ ἐπιτύχει ἐκεῖνο ποὺ ἤθελε, καὶ παρὰ ταῦτα δὲν ἀπομακρυνόταν καὶ ἡ ἀποτυχία δὲν ὀφειλόταν στὴν ἀμέλειά του ἀλλὰ στὸ ὅτι ἐμποδιζόταν καὶ σπρωχνόταν ἀπὸ τοὺς ἄλλους• ἀλλὰ οὔτε ἔτσι ἀπογοητευόταν. Ἐνῶ ἐμεῖς, ἂν γιὰ δέκα ἡμέρες παραμείνουμε παρακαλῶντας μὲ προθυμία τὸ Θεὸ γιὰ κάτι καὶ δὲν τὸ ἐπιτύχουμε, γινόμαστε μετὰ ὀκνηροὶ στὸ νὰ δείξουμε τὴν ἴδια προθυμία… Καὶ πόση τιμωρία ἀξίζουν αὐτά; Διότι, καὶ ἂν ἀκόμη δὲν ἐπρόκειτο νὰ πάρουμε τίποτε, αὐτὴ ἡ ἴδια ἡ συνεχὴς συνομιλία μαζὶ Του δὲν ἔπρεπε νὰ θεωρεῖται ἀντάξια ἀπείρων ἀγαθῶν; Ἀλλὰ εἶναι κοπιαστικὸ ἔργο ἡ διαρκὴς προσευχή; Καὶ ποιό, πές μου, ἀπὸ τὰ ἔργα τῆς ἀρετῆς δὲν εἶναι κοπιαστικό; Θὰ πεῖς, ὅτι αὐτὸ εἶναι ποὺ μᾶς προξενεῖ μεγάλη ἀπορία, ὅτι στὴν μὲν κακία συνυπάρχει ἡ εὐχαρίστηση, στὴν δὲ ἀρετὴ κόπος. Καὶ νομίζω, ὅτι πολλοὶ τὸ ρωτοῦν αὐτό. Ποιά εἶναι λοιπὸν ἡ αἰτία;

Ὁ Θεός μᾶς ἔδωσε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μία ζωὴ ἐλεύθερη ἀπὸ φροντίδα καὶ ἀπαλλαγμένη ἀπὸ κόπους• δὲν χρησιμοποιήσαμε τὸ δῶρο, ὅπως ἔπρεπε, ἀλλὰ ἡ ἀργία μας ἔγινε ἀφορμὴ διαστροφῆς καὶ ἐκπέσαμε ἀπὸ τὸν Παράδεισο. Γι’ αὐτὸ ἔκανε ἔπειτα κοπιαστικὴ τὴ ζωή μας, σὰν νὰ ἀπολογεῖται στὸ γένος τῶν ἀνθρώπων καὶ νὰ λέγει: σᾶς ἔδωσα στὴν ἀρχὴ εὐχάριστη καὶ ἀνέμελη ζωή, ἀλλὰ μὲ τὴν ἄνεση γίνατε χειρότεροι• γι’ αὐτὸ, λοιπὸν, διέταξα νὰ σᾶς δοθοῦν κόποι καὶ ἱδρῶτες.

Ποτὲ νὰ μὴν παύουμε νὰ παρακαλοῦμε τὸ Θεὸ γιὰ τὴν συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν μας ἀλλὰ νὰ δείχνουμε φλογερὴ προθυμία καὶ νὰ μὴν ἀνυπομονοῦμε, οὔτε νὰ γινόμαστε ὀκνηρότεροι, ἂν δὲν εἰσακουσθοῦμε γρήγορα. Διότι ἴσως ὁ Κύριος σοφὰ ἀναβάλλει γιὰ νὰ ἐξασφαλίσει τὴν διαρκῆ παραμονή μας κοντὰ Του μὲ τὴν προσευχή, θέλοντας νὰ πάρουμε καὶ τὸν μισθὸ τῆς ὑπομονῆς καὶ γνωρίζοντας τὴν κατάλληλη στιγμὴ, ποὺ μᾶς συμφέρει νὰ ἐπιτύχουμε αὐτὰ ποὺ ἐπιδιώκουμε. Διότι ἐμεῖς δὲν γνωρίζουμε τὸ συμφέρον μας τόσο καλὰ ὅπως Αὐτός, ποὺ γνωρίζει μὲ ἀκρίβεια τὰ ἀπόκρυφα τῆς καρδιᾶς τοῦ καθενός.

Γι’ αὐτὸ, πρέπει νὰ μὴν περιεργαζόμαστε καὶ πολυεξετάζουμε τὶς ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ ἀλλὰ νὰ δείχνουμε μεγάλη εὐγνωμοσύνη. Ὅπως ἀκριβῶς κανεὶς δὲν τολμᾶ νὰ προσέλθει σὲ ἕναν βασιλιᾶ γιὰ κάποιο ἔνδυμα ποὺ τοῦ σχίσθηκε οὔτε γιὰ δέκα νομίσματα ποὺ τοῦ πῆραν, ἔτσι καὶ σύ, καὶ μάλιστα πολὺ περισσότερο, νὰ μὴ ζητᾶς ἀσήμαντα καὶ μηδαμινὰ πράγματα, ὅπως ἂν κάποιος σὲ ἀδίκησε χρηματικὰ ἢ καὶ σὲ ἔβρισε, ἀλλὰ γι’ αὐτὰ στὰ ὁποῖα σὲ ἀδικεῖ ὁ διάβολος, ποὺ κυρίως χρειάζεται ἡ συμπαράσταση ἀπὸ ψηλά.

Μᾶς διδάσκει δὲ νὰ κάνουμε τὴν προσευχή μας κοινὴ καὶ γιὰ τοὺς ἀδελφούς μας. Διότι δὲν λέγει «Πατέρα μου ποὺ εἶσαι στοὺς οὐρανούς» ἀλλὰ «Πατέρα μας», προσφέροντας τὶς δεήσεις γιὰ ὅλο τὸ σῶμα (τῆς Ἐκκλησίας) καὶ μὴν ἀποσκοπῶντας ποτὲ στὰ δικά μας ἀλλὰ πάντοτε στά τοῦ πλησίον. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ, καὶ τὴν ἔχθρα ἐξαφανίζει καὶ τὴν ὑπερηφάνεια ἐλαττώνει πολὺ καὶ τὸν φθόνο διώχνει καὶ φέρνει τὴ μητέρα ὅλων τῶν ἀγαθῶν, τὴν ἀγάπη, καὶ ἐξομαλύνει τὶς διαφορὲς μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων δείχνοντας τὴ μεγάλη ἰσοτιμία τοῦ βασιλιᾶ μὲ τὸν φτωχό, ἀφοῦ στὰ μεγάλα καὶ ἀναγκαῖα μετέχουμε ὅλοι ἐξίσου.

Αὐτὸς ποὺ προσεύχεται πρέπει νὰ ἔχει στάση καὶ διάθεση καὶ φρόνημα δούλου• γιατί λοιπὸν χρησιμοποιεῖς ἄλλο προσωπεῖο, τὸ προσωπεῖο τῆς κατηγορίας; Διότι, πῶς θὰ μπορέσεις νὰ λάβεις τὴ συγχώρηση τῶν δικῶν σου ἁμαρτημάτων, ὅταν ἔχεις τὴν ἀξίωση ὁ Θεὸς νὰ γίνει τιμωρὸς τῶν ξένων παραπτωμάτων; Ἂς εἶναι λοιπὸν ἡ προσευχὴ ἤρεμη, γαλήνια, ἂς ἔχει χαρούμενο καὶ ἁπαλὸ πρόσωπο. Καὶ τέτοια προσευχὴ εἶναι αὐτὴ, ποὺ γίνεται μὲ πραότητα και δὲν καταφέρεται ἐναντίον τῶν ἔχθρων, ὅπως ἡ ἀντίθετη μοιάζει μὲ ρυπαρὴ καὶ ἄγρια γυναῖκα, ποὺ παραπατᾶ μεθυσμένη. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ οὐρανὸς γι’ αὐτὴν εἶναι κλειστός. Δὲν εἶναι ὅμως τέτοια, ἡ προσευχὴ ποὺ γίνεται μὲ πραότητα, ἀλλὰ ἔχει κάτι τὸ μελωδικὸ καὶ καταδεκτικὸ καὶ ἄξιο νὰ ἀκουστεῖ ἀπὸ βασιλιᾶ, εὐχάριστο, ὅλο ἁρμονία καὶ μουσικότητα. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν διώχνεται ἀπὸ τὸ θέατρο ἀλλὰ πηγαίνει στεφανωμένη, ἐπειδὴ ἔχει χρυσῆ κιθάρα καὶ χρυσῆ στολὴ• καὶ εὐχαριστεῖ τὸν δικαστὴ μὲ τὴν στάση, μὲ τὸ βλέμμα καὶ τὴ φωνή. Γι’ αὐτὸ κανεὶς δὲν τὴν διώχνει ἀπὸ τὶς οὐράνιες ἁψῖδες- ἐπειδὴ ὅλο ἐκεῖνο τὸ θέατρο σηκώνεται ὄρθιο ἀπὸ εὐφροσύνη γι’ αὐτήν. Αὐτὴ ἡ προσευχὴ εἶναι ἄξια τῶν οὐρανῶν. Αὐτὴ εἶναι ἡ γλῶσσα τῶν Ἀγγέλων, ἐκείνη, ποὺ τίποτε πικρὸ δὲν προφέρει ἀλλὰ ὅ,τι εἶναι ἤπιο καὶ γλυκό.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

(“Ὁ κόσμος τῆς Προσευχῆς”, ἐκδ. Κάλαμος)

(Πηγή ψηφ. κειμένου: agiazoni.gr)

alopsis.gr 

Άνθρωπος η κορωνίδα της δημιουργίας. Ευχαριστία και δοξολογία πρέπει εις τον Θεό.

Ας φέρουμε εις την μνήμη μας δια ολίγον το ιστορικό δημιουργίας του σύμπαντος κόσμου. Αυτό το υπέροχο μεγαλείο το οποίο κάθε μέρα βιώνουμε και ως εκ τούτου δεν μας συγκινεί ιδιαιτέρως. Ας αναλογιστούμε για ποιον το εδημιούργησε ο Κτίστης του παντός. Από το τίποτα, από το μηδέν εδημιουργήθηκε αυτό το οποίο ονομάσαμε κόσμο-σύμπαν. Ο παντοδύναμος Θεός, δια μόνης της προσταγής Του, δια μόνου του λόγου Του έκτισε τον κόσμο άπαντα. Η δημιουργία διήρκεσε ημέρας επτά. Την πρώτη ημέρα είπεν ο Θεός «Γεννηθήτω φώς» και «εγένετο φώς». Έτσι, απλά. Ομοίως και τις άλλες ημέρες. Για τον άνθρωπο, για εμάς οι οποίοι αποτελούμε την κορωνίδα της δημιουργίας, δεν «είπε και εγένετο». 

Διαβάζουμε «ποιήσομεν άνθρωπον κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν ημετέρα». Η Αγία Τριάς, Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα, ο ένας και μοναδικός Θεός, αποφασίζει να δημιουργήσει τον άνθρωπο με την δυνατότητα να γίνει όμοιος με Αυτόν κατά χάρη. Εντελώς διαφορετικός τρόπος από την υπόλοιπη δημιουργία. Από πηλό έφτιαξε ο Θεός τον άνθρωπο και « ενεφύσησε πνεύμα ζωής». Το όνομα του πρώτου ανθρώπου ήταν Αδάμ. Βλέποντας ο Θεός μόνο τον Αδάμ εις τον παράδεισο σκέφτηκε να του δώσει βοηθό, σύντροφο και συνεργάτη. Αφού ο Αδάμ αποκοιμήθηκε, ο Θεός αφαίρεσε μια πλευρά αυτού και δημιούργησε την Εύα, την πρώτη γυναίκα. «Άρσεν και θήλυ εποίησεν ο Θεός».

Όλα τα άλλα τα οποία λέγονται είναι κατασκευάσματα του πονηρού δια του πεπτωκότος ανθρώπου. Η Εύα δημιουργήθηκε από την πλευρά του Αδάμ για να γίνει αντιληπτό ότι είναι ισότιμος του ανδρός. Αν εγένετο από μέρος του σώματος το οποίο είναι μπροστά θα ήτο ανώτερη, ενώ αν ήταν από μέρος του σώματος το οποίο είναι πίσω θα ήταν κατώτερη. Ο Θεός για εμάς τους ανθρώπους εδημιούργησε το σύμπαν «καλώς λίαν» και το έθεσε εις την διάθεσή μας. Να μας υπηρετεί και να δοξολογούμε τον Δημιουργό. Πάντα έγιναν εν σοφία. Δισεκατομμύρια αστέρες, πλανήτες , δορυφόροι, γαλαξίες, κινούνται αενάως και χωρίς να συμβαίνουν ατυχήματα, όπως συμβαίνουν εις τις ανθρώπινες πολιτείες. Όλα δουλεύουν τέλεια και μαρτυρούν την δύναμη και την πανσοφία του Κτίστη. Η κορωνίδα της δημιουργίας, ο άνθρωπος, ο κάθε ένας από εμάς και πρώτος εγώ, οφείλουμε να δοξολογούμε και ευχαριστούμε «εν παντί τόπω» τον Τριαδικό Θεό, ο οποίος εδημιούργησε και μας χάρισε αυτό το υπέροχο σύμπαν. Είναι ύβρις ο πεπτωκός άνθρωπος με την υπερηφάνειά του και τον εγωισμό του να περιφρονεί τον Κτίστη και να προσκυνεί τα κτίσματα.

Είναι, επίσης, ύβρις τα κατά παραχώρηση Θεού επιτεύγματα του ανθρωπίνου πνεύματος να τα οικειοποιείται ο άνθρωπος, να πιστεύει ότι είναι ένας (μικρός) Θεός και να σκέπτεται να δημιουργήσει άνθρωπο (!!) εις το εργαστήριο. Οποία βλασφημία. Εντελώς, τυχαία, έρχεται αυτή τη στιγμή εις τον νου μου η ιστορία του πύργου της Βαβέλ. Ο Ορθόδοξος Χριστιανός πάντα λατρεύει και προσκυνεί τον Κτίστη και όχι τα κτίσματα. Να φωτίσει ο Κύριος και τους πλανηθέντας αδελφούς μας να επανέλθουν εν μετανοία και εξομολογήσει εις τον δρόμο της σωτηρίας.

Αμήν.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός 

Άγιος Απόστολος ο Νεομάρτυς.

Η Αγία μας Εκκλησίας σε μια ομάδα Αγίων έχει δώσει τον τίτλο Νεομάρτυρας . Τον τίτλο αυτό έλαβαν άνδρες και γυναίκες που μαρτύρησαν για τον Χριστό στα δύσκολα χρόνια της οθωμανικής σκλαβιάς. Δεν επέτρεπαν οι οθωμανικοί κατακτητές οι σκλαβωμένοι Έλληνες να πιστεύουν και να λατρεύουν τον Σωτήρα Χριστό. Τους τιμωρούσαν αυστηρά και τις περισσότερες φορές τους θανάτωναν. Πολλοί από τους Νεομάρτυρες είναι συγχρόνως και εθνομάρτυρες, δηλαδή αγωνίζονταν και για την Ελευθερία του υπόδουλου γένους. Κάποιοι προσποιούνται ότι το ξέχασαν. 

Eμείς, βροντοφωνάζουμε τα λόγια του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη‧ «η επανάσταση του 1821 έγινε για την πίστη του Χριστού και της Ελλάδος την ελευθερία». Πολλοί είναι οι Άγιοι Νεομάρτυρες των οποίων γνωρίζουμε τα ονόματά τους, ακόμα περισσότεροι όσοι τα ονόματά τους δεν γνωρίζουμε. Τα ονόματα όλων αυτών τα γνωρίζει ο Θεός και τους έχει στεφανώσει με το αμάραντο στεφάνι της δόξης Του και απολαμβάνουν την αιώνια Ζωή. Στο νέφος αυτό των Νεομαρτύρων περίοπτη θέση κατέχει ο Άγιος Απόστολος ο Νέος, με τον βίο του θα ασχοληθούμε. Ο Άγιος Απόστολος ο Νέος γεννήθηκε το 1667 μ.Χ. στο χωριό του Πηλίου Άγιος Λαυρέντιος από τους Κώστα Σταματίου και τη Μέλπω. Οι γονείς του ήταν φτωχοί βιοπαλαιστές και ευσεβείς Χριστιανοί. Πήρε από τους γονείς του τα πρώτα μαθήματα ευσεβείας, τιμιότητας και εργατικότητας.

Μικρός είναι ο Άγιος όταν μένει ορφανός από τους δυο γονείς του και σε ηλικία δεκαπέντε χρόνων, το 1682, αναγκάζεται να φύγει από τον τόπο του και κατέληξε να δουλεύει σε ένα καπηλειό στην Κωνσταντινούπολη. Σε αυτή την ηλικία ο Άγιος σε ξένο και εχθρικό περιβάλλον προσπαθεί, εργάζεται, προσεύχεται στον Χριστό και διακρίνεται για την καλή του συμπεριφορά. Είναι Χριστιανός καλός. Τέσσερα χρόνια μετά την αναχώρηση του Αγίου από το χωριό του, οι συγχωριανοί του και οι κάτοικοι των γειτονικών χωριών υπέφεραν από την άδικη και μεγάλη φορολογία. Γι’ αυτό πήγε μια επιτροπή κατοίκων στην Κωνσταντινούπολη και βρήκανε τους αρμόδιους για την περιοχή επιτρόπους και έλαβε υπόσχεση και έγγραφα για την μείωση της φορολογίας. Όταν γύρισαν στον τόπο τους ο Βοεβόδας όχι μόνο δεν μείωσε τη φορολογία, αλλά θεώρησε τα έγγραφα πλαστά και σιδηροδέσμιους τους οδήγησε ο ίδιος στην Κωνσταντινούπολη και φρόντισε να φυλακιστούν ως ένοχοι εσχάτης προδοσίας. Μόλις οι κάτοικοι πληροφορήθηκαν τα γεγονότα έστειλαν επιτροπή στην Κωνσταντινούπολη να επισκεφθεί την Βασιλομήτορα , να την ενημερώσουν και να αποφυλακιστούν οι φυλακισμένοι. Ο Άγιος με καλή διάθεση προσφέρθηκε να τους βοηθήσει γιατί αυτοί δεν γνώριζαν που έπρεπε να απευθυνθούν. Επιπλέον ο Άγιος γνώριζε και την γλώσσα. Παρέδωσε το υπόμνημα σε ανώτατο αξιωματούχο, που προηγουμένως είχε επηρεαστεί από τον Βοεβόδα του Πηλίου .

Ο αξιωματούχος εξαγριωμένος παραπέμπει τον Άγιο και τους άλλους στον Βοεβόδα για τιμωρία. Βασανίστηκαν άγρια. Ζητήθηκε από τον Άγιο να πληρώσει τους φόρους για τα τέσσερα χρόνια που έλειπε. Επειδή δεν είχε χρήματα του πήρε το πατρικό σπίτι στο χωριό. Σκεπτόταν ο Βοεβόδας να τους ελευθερώσει φοβούμενος μήπως οι άλλοι πάνε στην Βασιλομήτορα. Όμως, κάποιος γέρος που δεν ήθελε να φανεί ότι ο Άγιος έλυσε το πρόβλημα, καταθέτει , ψευδώς, ότι ο Άγιος είναι ο πρωταίτιος του εγχειρήματος. Γι’ αυτό κλείνεται στη φυλακή και βασανίζεται. Μια μέρα ελευθέρωσε το ένα πόδι και προσπάθησε να δραπετεύσει. Συνελήφθη από τους φύλακες και έρχεται ο ίδιος ο Βοεβόδας και τον κτυπά με το τσεκούρι. Ο Άγιος τον ρωτά: «τι με χτυπάς με τόση σκληροκαρδία; Ή δεν γνωρίζεις ότι είμαι και από σένα και από τους υπηρέτες σου καλύτερος»; Η ερώτηση εκλαμβάνεται από τον Βοεβόδα ως ομολογία πίστεως ότι δηλαδή ο Άγιος είναι μουσουλμάνος και διατάζει να γίνει περιτομή.

Φυσικά αυτό προκάλεσε την αντίδραση του Αγίου και την ομολογία του: «εγώ Χριστιανός είμαι και δεν αρνούμαι την αγία μου πίστη». Νέα βασανιστήρια και φυλάκιση στη φυλακή των κακούργων. Τον περιφέραν σε διάφορους αξιωματούχους για να τον μεταπείσουν και να ασπαστεί τον μωαμεθανισμό, τάζοντας πλούτη και αξιώματα. Ο Άγιος τα απέρριπτε όλα και ομολογούσε Χριστό Σταυρωθέντα και Αναστάντα. Τελικά κατέληξε στον Βεζύρη. Μάταια προσπάθησε και αυτός να κάνει τον Άγιο να αλλάξει γνώμη, παρά τις υποσχέσεις του για πιο μεγάλα κέρδη και μεγαλεία. Ο Άγιος δεν τους άκουγε, αλλά διαλαλούσε: «Μην αργοπορείτε και χάνετε τον καιρό σας, ό,τι είναι να κάνετε κάντε το γρήγορα. Οποιονδήποτε θάνατο και αν μου δώσετε θα τον δεχθώ προθυμότατα για χάρη του Χριστού μου. Μην αργοπορείτε λοιπόν. Θέλετε να με κάψετε; Να μαζέψω εγώ τα ξύλα και να ετοιμάσω την φωτιά. Θέλετε να με απαγχονίσετε; Να ετοιμάσω με τα ίδια μου τα χέρια τη θηλειά. Θέλετε να με αποκεφαλίσετε; Δώστε μου το ξίφος να το ακονίσω εγώ όσο χρειάζεται». Δεν πείθονταν ο Άγιος και ο Βεζύρης διέταξε να αποκεφαλιστεί. Όλη την νύκτα τον βασάνισαν άγρια. Στον δρόμο προς τον τόπο του μαρτυρίου την άλλη μέρα βάδιζε χαρούμενος γιατί θα πήγαινε στον Χριστό. Χαιρετούσε τους Χριστιανούς που βρήκαν στο δρόμο και ζήτησε να τον συγχωρήσουν. Αυτοί κατάλαβαν τι επρόκειτο να συμβεί και από μακριά έγιναν αυτόπτες μάρτυρες. Όταν έφθασαν στον τόπο του μαρτυρίου ο Άγιος γονάτισε και περίμενε τον δήμιο να τον αποκεφαλίσει. Για να δώσουν χρόνο αλλαξοπιστίας στον Άγιο ο δήμιος ακούμπησε με το σπαθί τρεις φορές το λαιμό του μάρτυρα. Μετά τραβώντας τον από τα μαλλιά τον αποκεφάλισε. Το σώμα το έριξαν στη θάλασσα και το κεφάλι το πήγαν στον Βεζύρη για απόδειξη. Ήταν Δευτέρα 16 Αυγούστου 1686. Ο Μάρτυρας ήταν μόλις δεκαεννέα ετών. Στο άνθος της νιότης του

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός 

Ὀ Ἅγιος Νικόλαος Ἀχρίδος ἀναφέρει…

Τι κρίμα για πολλούς από εμάς, που προσπαθούμε να πλύνουμε μόνο τον εαυτό μας, και προσπαθούμε διπλά να βρωμίσουμε τους άλλους!_

Ω, αδελφοί μου, βρωμίζουμε τους ίδιους μας τους αδελφούς!

Και ο Χριστός κλαίει όταν βλέπει πώς εμείς με τη λάσπη της συκοφαντίας μολύνουμε εκείνους που Εκείνος έπλυνε με το ίδιο Του το αίμα.

Άγιος Επίσκοπος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/07/blog-post_729.html

hristospanagia.gr

(+) Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας. Η Παναγία μας πρεσβεύει και ο Χριστός σώζει.

Προσέξτε την πλάνη που κυκλοφορεί τα τελευταία χρόνια, που παρουσιάζει την Παναγία, ότι σώζει τον άνθρωπο. Η Παναγία μας δεν σώζει, αλλά πρεσβεύει για τη σωτηρία μας. Δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν, ότι η Παναγία σώζει.

Ώστε ήρθε η εποχή της μεγαλυτέρας πλάνης και να μεταφερθεί ο άνθρωπος από την Χριστοσωτηρία, στην Παναγιοσωτηρία. Είναι του τελευταίου αιώνος αυτή η πλάνη… Γλυκιά πλάνη… Όμορφη πλάνη… Πολλούς ανθρώπους έχει πλανέψει…

Είναι ένα τέχνασμα μελετημένο από τον Διάβολο. Ο Διάβολος επειδή εμείς σεβόμεθα την Παναγία και διότι δεν μπορούμε να αισθανθούμε Εκκλησία χωρίς την Παναγία, κοιτάζει να μας κάνει Παναγιολάτρες και να μην είμαστε Χριστολάτρες. Προσέξτε το αυτό πράγμα! Δεν σώζει η Παναγία!

Διότι και η Παναγία μας, από τον Κύριο εσώθη. Είπε η Παναγία «ηγαλλίασε το πνεύμα μου επί τω Θεώ τω σωτήρι μου» (Λουκ.1,47). Είπε τον Θεό, Σωτήρα της. Πώς λοιπόν σώζει η Παναγία;

Και στον Ακάθιστο Ύμνο, πως την λέει την Παναγία μας ο Υμνωδός; «Χαίρε ακτίς νοητού Ηλίου». Βάλε μία ακτίνα τώρα, μπροστά στον Ήλιο. Αυτός είναι ο Χριστός (Ήλιος) και αυτή είναι η Παναγία μας (ακτίνα).

Θέλετε και άλλο; Τραβάτε να δείτε που κάνει προσκομιδή ο Πάτερ. Βγάζει μερίδα για μένα, βγάζει για σένα, βγάζει για τον άλλον, βγάζει για τους κεκοιμημένους… Βγάζει μερίδα και για την Παναγίας μας και έπειτα αυτή η μερίδα – μαζί με τις άλλες – πέφτει στο Αίμα του Χριστού στο Άγιο Ποτήριο. Εάν η Παναγία σώζει, τί θέλει μέσα στο Αίμα του Χριστού;

Πώς λοιπόν σώζει; Πρεσβεύει η Παναγία μας, δεν σώζει. Εμείς οι Ορθόδοξοι λέμε: «ταις πρεσβείαις της Θεοτόκου σώτερ σώσον ημάς»… έτσι δεν λέμε;

Τι άλλο λέμε; «Σώσον ημάς Υιέ Θεού». Δεν λέμε: «σώσον ημάς Παναγία».

Εάν εμείς λέμε στην Παράκληση: «Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς», εννοούμε να μας σώσει η Παναγία από σεισμούς, από αρρώστιες, από τον εχθρό κ.λπ. και όχι να μας σώσει την ψυχή.

Την ψυχή θα την σώσει ο Χριστός και το Αίμα του Χριστού. Η Παναγία μας πρεσβεύει και ο Χριστός σώζει. Αυτή είναι η διδασκαλία η σωστή.

Μεγάλο πρόσωπο η Παναγία μας, μεγάλη δύναμη, μεγάλο σκαλοπάτι, αλλά δεν προσφέρει σωτηρία… ο Χριστός σώζει!

Προσέξτε τα! Είναι τεχνάσματα των ημερών μας αυτά και πολλές ψυχές από αγάπη στην Παναγία μας, χάνουν στα μονοπάτια αυτά της πλάνης, την ύπαρξή τους…

(+) Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυξ

hristospanagia.gr 

«Τί πᾶς νὰ κάμης, παιδί μου»

«Οὕτω δὲ ἁμαρτάνοντες εἰς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τύπτοντες αὐτῶν τὴν συνείδησιν ἀσθενοῦσαν εἰς Χριστὸν ἁμαρτάνετε» (Α΄ Κορ. η΄ 12). (: Καὶ ἔτσι διαπράττετε ἁμάρτημα, ἀπὸ τὸ ὁποῖον βλάπτονται μεγάλως οἱ ἀδελφοί, καὶ δι’ αὐτὸ εἶναι τοῦτο ἁμάρτημα εἰς τοὺς ἀδελφούς. Καὶ πληγώνετε καὶ κτυπᾶτε σκληρὰ τὴν συνείδησίν τους, ἡ ὁποία εἶναι ἀσθενὴς καὶ ἀδύνατος. Ἀλλ’ ὑποπίπτετε συγχρόνως καὶ εἰς ἁμάρτημα, τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται εἰς αὐτὸν τὸν Χριστόν, ποὺ ἀπέθανε διὰ νὰ σώσῃ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτούς).

Μὴ ἁμαρτάνουμε, διότι στενοχωροῦμε τὸν Κύριον, ὁ ὁποῖος γι’ αὐτὸ κατέβηκε γιὰ τὴν σωτηρία μας καὶ ὅταν ἁμαρτάνουμε νὰ μετανοοῦμε εἰλικρινά.Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τονίζει γιὰ τὴν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ:

«Αὐτὴ εἶναι ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ. Ποτὲ δὲν ἀποστρέφεται τὴ μετάνοια ἡ ὁποία γίνεται μὲ εἰλικρίνεια, ἀλλὰ κι ἂν ἀκόμη κανεὶς φθάση σ’ αὐτὸ τὸ τέρμα τῆς κακίας κι ἀπὸ ἐκεῖ προτιμήση νὰ ἐπιστρέψη πάλι στὴν ὁδὸ τῆς ἀρετῆς, ὁ Θεὸς τὸν δέχεται καὶ τοῦ γίνεται προσιτὸς καὶ κάνει τὸ πᾶν, γιὰ νὰ ἐπαναφέρη αὐτὸν στὴν προηγούμενή του κατάσταση. Ἰδοὺ καὶ τὸ παραδοξότερο τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ. Κι ἂν ἀκόμη κάποιος δὲν ἐπιδείξει τέλεια μετάνοια, οὔτε οὐτὴ τὴ μικρὴ καὶ ποὺ διήρκησε, γιὰ λίγο τὴν ἀποστρέφεται ὁ Θεός, ἀλλὰ κι αὐτὴ τὴν ἀμείβει πλούσια».Ἀπὸ τὸ περιοδικὸ «ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ» διαβάζουμε:

«Κάποτε, ὅπως μοῦ διηγεῖτο στὰ παιδικά μου χρόνια ὁ παπα-Θόδωρος, ὁ ἱερεὺς ποὺ μὲ βάπτισε, κάλεσαν κάποιο βράδυ τὸν παππού του, ποὺ ἦταν καὶ αὐτὸς ἱερεὺς μὲ τὸ ὄνομα παπα-Γιώργης, γιὰ νὰ κοινωνήση ἕνα ἄρρωστο.

Ἑτοιμάστηκε ὁ παπποὺς ἱερεύς, παίρνοντας μαζί του τὸν ἐγγονό του, Θεόδωρο, γιὰ νὰ κρατάη τὸ φαναράκι ἀναμμένο καὶ νὰ πηγαίνη ἔτσι μπροστά. Πῆγε στὴν ἐκκλησία, πῆρε τὸ Ἅγιο Ποτήριο μὲ τὴ Θεία Κοινωνία, ἀφοῦ προηγουμένως φόρεσε τὸ πετραχήλι του καὶ ἔβαλε στοὺς ὤμους του τὸν Ἀέρα. Ἔτσι γινόταν τὰ παλιὰ χρόνια. Μπροστὰ πήγαινε ὁ μικρός, ὁ Θοδωρής, μὲ τὸ φαναράκι καὶ ἕνα μικρὸ θυμιατό.

Ἦταν χειμώνας, οἱ δρόμοι ἦσαν ἔρημοι καὶ τὸ κρύο πολύ. Σὲ μία στροφὴ τοῦ δρόμου, συναντοῦν μία σκοτεινὴ σιλουέττα – μόλις φαινόταν. Ὁ ἱερεὺς οὔτε κἄν τὴν πρόσεξε, διότι ὅλη ἡ προσοχὴ του ἦταν στραμμένει στὸ Ἅγιον Ποτήριον καὶ στὴ φύλαξη τῶν Τιμίων Δώρων, τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἐκείνη ἢ σκιὰ ἦταν μία γυναίκα, ἡ ὁποία σταμάτησε ἀπότομα καὶ ἔντρομη. Ὁ παπάς, χωρὶς νὰ δώση σημασία, προχώρησε στὸν δρόμο του. Πῆγε στὸ σπίτι τοῦ ἀρρώστου καὶ τὸν κοινώνησε.

Σὲ λίγο γύρισε πίσω ἀπὸ τὸν ἴδιο δρόμο, ἐνῶ εἶχε ἀρχίσει νὰ σιγοβρέχη. Κάτω ὁ δρόμος ἦταν γεμᾶτος λασπόνερα. Καὶ βλέπει σὲ μιὰ στιγμὴ μία γυναίκα, γονατιστὴ μέσα στὶς λάσπες καὶ στὰ νερά, νὰ κλαίη μὲ λυγμούς. Ἦταν ἡ ἴδια, ποὺ εἶχε συναντήσει πρίν.

-«Στάσου, παπά μου», τοῦ λέει, «μὴ προχωρήσεις ἄλλο».

Σταμάτησε ὁ ἱερεὺς ἔκπληκτος καὶ ἐκείνη ἄρχισε μὲ λυγμοὺς νὰ διηγῆται τὰ ἑξῆς, ποὺ τἄκουσε καὶ ὁ μικρὸς ὁ Θεόδωρος, ὁ μετέπειτα παπα-Θόδωρος, ποὺ εἶχε σταματήσει καὶ ’κεῖνος.

-«Ἐγὼ προηγουμένως παπά μου πήγαινα νὰ ἁμαρτήσω. Νὰ λερώσω τὸ στεφάνι μου. Ὅταν, ὅμως, ἔφτασες κοντά μου, βγῆκε μιὰ φωνὴ ἀπὸ τὴ Θεία Μεταλαβιά, προφανῶς βέβαια ἀπ’ τὸ Ἅγιο Ποτήριο, καὶ μοῦ εἶπε: «Τί πᾶς νὰ κάμης, παιδί μου, τί πᾶς νὰ κάμης;» Ἡ φωνὴ ἦταν τόσο γλυκειά, ἀλλὰ καὶ τόσο πονεμένη, ποὺ λύγισα, ντράπηκα. Καὶ ἔπεσα στὰ γόνατα καὶ ἄρχισα νὰ κλαίω, νὰ κλαίω καὶ νὰ κλαίω μέχρι τώρα. Παπά μου, συγχώρεσέ με. Συγχώρεσέ με τὴν ἁμαρτωλή», καὶ συνέχισε νὰ κλαίη μὲ λυγμούς.

Καὶ ’κεῖνος ὁ ἁπλοϊκός, ἀλλὰ ἁγιασμένος λευΐτης τοῦ χωριοῦ, ἀκούμπησε στὸ κεφάλι της τὸ Ἅγιο Ποτήριο, ναί, πάνω στὸ κεφάλι της, καὶ τῆς εἶπε:

-«Λελυμένη καὶ συγκεχωρημένη, καὶ ἐν τῷ νῦν αἰῶνι καὶ ἐν τῷ μέλλοντι. Μόνον μηκέτι ἁμάρτανε».

Ἐπανέλαβε, δηλαδή, τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου, ποὺ εἶπε πρὸς τὴν μοιχαλίδα γυναίκα, ποὺ τὴν εἶχαν πιάσει ἐπ’ αὐτοφόρῳ, ὅπως μᾶς διηγεῖται ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, τὰ ἴδια ἐκεῖνα λόγια: «Μηκέτι ἁμάρτανε».

Καὶ ὁ ἱερεὺς κίνησε νὰ φύγη. Φεύγοντας, ἄφησε τὴν γυναίκα γονατιστὴ καὶ τὴν ἄκουσε βέβαια νὰ λέγη ἐκεῖ, ὅπως ἦταν γονατιστή:

– «Θεέ μου, συγχώρεσέ με, Θεέ μου συγχώρεσέ με τὴν ἁμαρτωλή, Χριστέ μου, ἐλέησέ με, Θεέ μου συγχώρεσέ με, ντρέπομαι», καὶ ἄλλα πολλὰ τέτοια ὅμοια. Καί:

– «Σ’ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, ποὺ μὲ συγχώρεσες, δὲν θὰ τὸ ξανακάμω».

Ἀλήθεια, τί θαύματα μπορεῖ νὰ κάμη ὁ Θεός, γιὰ νὰ σώση, ἔστω καὶ μία ψυχή! Τί θαύματα…

Μετὰ τὴν ἀπόθεση τῆς Θείας Κοινωνίας στὴν Ἁγία Πρόθεση, λέγει ὁ παπα- Γιώργης στὸν ἐγγονό του:

Ἕως ὅτου ἀποθάνουμε, καὶ ἐγὼ καὶ αὐτὴ ἡ δυστυχισμένη γυναίκα, δὲν θὰ μιλήσης ποτέ, παιδί μου. Καὶ συνέχισε ὁ παπα- Θόδωρος:

Στέφανε, παιδί μου, ἡ ἀληθινὴ μετάνοια καὶ ἡ πίστη κάνουν θαύματα. Καὶ τὰ κάνουν πάντοτε, καὶ σήμερα! Τὰ πιὸ πολλὰ δὲν τὰ ξέρουμε.

Ἆραγε, τί μάθημα ἤθελε νὰ μοῦ δώση ἐμένα; Τὸ μικρὸ παπαδάκι, ποὺ βρισκόμουν μέσα στὸ Ἅγιο Βῆμα. Τί μάθημα; Τὸ θαῦμα; Τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸ πεσμένο πλάσμα Του; Τὴν δύναμη τῆς μετανοίας; Τί ἀπ’ ὅλα αὐτά; Ἤ ὅλα μαζί;».Στὸ βιβλίο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ Ρώσων Ἁγίων ἀναφέρεται:

«Ἀκόμα κι ἂν ἁμάρτησες ὅσο κανένας ἄλλος ἄνθρωπος πάνω στὴ γῆ, πάλι μὴ ἀπελπίζεσαι. Κανένα ἁμάρτημα δὲν μπορεῖ νὰ νικήση τὴν εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ. Τὰ ἁμαρτήματα ὅλων τῶν ἀνθρώπων μαζὶ δὲν μποροῦν νὰ συγκριθοῦν μὲ τὴν ἄβυσσο τοῦ θείου ἐλέους. Ἡ εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ μᾶς σώζει δωρεάν».

orthodoxostypos

https://aktines.blogspot.com/2026/06/blog-post_27.html#more

hristospanagia.gr 

✞ Γέροντας Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος. Ὁ Κύριος ὅτι ἔκανε, τὸ ἔκανε αὐτεξουσίως….

.. ὁ Κύριος ὅτι ἔκανε, τὸ ἔκανε αὐτεξουσίως. Δὲν τὸ ἔκανε ὅπως τὸ ἔκαναν οἱ Προφῆτες καὶ οἱ ἄλλοι ἅγιοι τῆς Παλαιὰς Διαθήκης· μὲ τὴ δύναμι τοῦ Θεοῦ. Διότι αὐτός, ὁ Προφήτης ἤ ὁ οἱοσδήποτε, ἦταν ἁπλῶς ἄνθρωπος. 

Ὁ Κύριὸς μας ἦταν Θεὸς ἀληθινός ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ καὶ συ­νεπώς ὁ,τι ἔκανε, τὸ ἔκανε αὐτεξουσίως. Καὶ ἀνέστη αύτε­ξουσίως γι’ αὐτό δὲν λέμε ὅτι ὁ Κύριος ἀνεστήθη, ἀλλὰ ἀνέστη. Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν.

Ἄν λέγαμε άνεστή­θη σήμαινε ὅτι τὸν ἀνέστησε κάποιος ἄλλος. Ὁ Κύριος, λοιπόν, ἀνέστη ἐκ νεκρῶν αὐτεξουσίως καὶ ἐφανέρωσεν Ἑαυτὸν αύτεξουσίως.

Καὶ ἀλλοῦ λέει, «Ἐξουσίαν ἔχω δοῦναι τὴν ψυχὴν Μου. Καὶ ἐξουσίαν ἔχω πάλιν λαβεῖν αὐτήν». (Ίω 10, 18).

✞ Γέροντας Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος

hristospanagia.gr

Λέγει ὁ Ἅγιος Πορφύριος…

Λέγει ὁ Ἅγιος Πορφύριος, ὅτι “ὅταν ὁ ἄνθρωπος ταπεινωθεῖ, ἑλκύει τόν Θεό, ἑλκύει τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, καί τότε αἰσθάνεται καί ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος ὅτι ὁ Θεός τόν ἀγαπάει”.

Ἄς ἀγαπήσουμε καί ἐμεῖς, ἀδελφοί μου, τόν Κύριο ἀνιδιοτελῶς, ἄςεμίσουμε μέ τήν εὐλογημένη ταπείνωση τήν ψυχή μας, τήν καρδιά μας, τήν σκέψη μας, τά φρονήματά μας.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

(Ὁμιλία 25 – 1 – 2019)

hristospanagia.gr 

(+) Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας. Οι άπιστοι άνθρωποι είναι δυστυχισμένοι.

Δεν σου λείπει η ευτυχία. Ο Χριστός σού λείπει. Αν υπάρχει αμαρτία στη μέση, ευτυχία δεν υπάρχει.

Δεν δημιουργεί την ευτυχία το χρήμα, ούτε την δυστυχία η φτώχεια. Ο Χριστός δημιουργεί την ευτυχία και ο Διάβολος την δυστυχία.

Οι άνθρωποι σήμερα είναι δυστυχισμένοι, διότι είναι πνευματικά αποτυχημένοι και αναζητούν την χαρά στην αμαρτία, εφόσον η πραγματική χαρά βρίσκεται στην αναμαρτησία.

Οι άπιστοι άνθρωποι είναι δυστυχισμένοι. Είναι σαν εκείνους που χτίζουν μέγαρα και δεν φτιάχνουν παράθυρα και ζούνε μέσα στο σκοτάδι. Διότι η πίστη είναι το φως του ανθρώπου.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας †

hristospanagia.gr

Ἅγιος Παΐσιος: «Τώρα, ἐπειδή ἡ ἐπιστήμη προχώρησε, τὀν Θεό Τὀν βάζουν στήν ἄκρη. Πᾶνε χωρίς Θεό σήμερα».

Ὁ Καλός Θεὸς μᾶς δίνει πλούσιες τὶς εὐλογίες Του. Νὰ μή δείχνουμε ἀχαριστία καὶ Τὸν παροργίζουμε, γιατί ἔρχεται «ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ ἐπί τούς υἱούς τῆς ἀπειθείας» 61 – μή γένοιτο.

Στὴν ἐποχή μας δὲν πέρασαν οἱ ἄνθρωποι οὔτε πολέμους οὔτε πείνα καὶ λένε ὅτι δὲν ἔχουν ἀνάγκη καὶ ἀπὸ τὸν Θεό. Τὰ ἔχουν ὅλα καὶ γιʹ αὐτὸ δὲν ἐκτιμοῦν τίποτε. Ἄν ὅμως ἔρθη δύσκολος καιρός, πείνα κ.λπ., καὶ δὲν ἔχουν τί νὰ φᾶνε, τότε θὰ ἐκτιμήσουν καὶ τὸ ψωμί καὶ τὴν μαρμελάδα καὶ ὅσα θὰ στερηθοῦν.

Ἅμα δὲν δοξάζουμε τὸν Θεό, ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς νὰ ἔρθη μία δοκιμασία, γιὰ νὰ ἐκτιμήσουμε τὰ πράγματα. Ἐνῶ, ὅταν τὰ ἐκτιμοῦμε, δὲν ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς νὰ συμβῆ τίποτε τὸ κακό.

Παλιότερα ποὺ δὲν ὑπῆρχαν αὐτές οἱ μεγάλες εὐκολίες, καὶ ἡ ἐπιστήμη δὲν εἶχε προχωρήσει τόσο, ἀναγκάζονταν οἱ ἄνθρωποι σὲ ὅλες τὶς δυσκολίες νὰ καταφεύγουν στὸν Θεό, καὶ ὁ Θεὸς βοηθοῦσε.

Τώρα, ἐπειδή ἡ ἐπιστήμη προχώρησε, τὸν Θεό Τὸν βάζουν στὴν ἄκρη. Πᾶνε χωρίς Θεό σήμερα.

Ὑπολογίζουν: «Θὰ κάνουμε τοῦτο, θὰ κάνουμε ἐκεῖνο». Σκέφτονται τὴν πυροσβεστική, σκέφτονται τὶς γεωτρήσεις, τὸ ἕνα, τὸ ἄλλο… Ἀλλά χωρίς Θεό τί θὰ κάνουν οἱ ἄνθρωποι; Ὀργή Θεοῦ θὰ φέρουν.

Βλέπεις, ὅταν δὲν βρέχη, δὲν λένε: «Θὰ κάνουμε προσευχή», ἀλλὰ «θὰ κάνουμε γεωτρηση». Καὶ τὸ κακό εἶναι ὅτι μὲ αὐτὰ τὰ μέσα ποὺ ὑπάρχουν, σιγά‐σιγὰ ὄχι μόνον οἱ ἄπιστοι σκέφτονται ἔτσι, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ οἱ πιστοί ἀρχίζουν νὰ ξεχνοῦν τὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ.

Τὸ καλό εἶναι ποὺ μᾶς ἀνέχεται ὁ Θεός. Ἀλλά τὴν Πρόνοια τοῦ θεοῦ οὔτε καν τὴν καταλαβαίνουν οἱ ἄνθρωποι.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Α’ «Μὲ Πόνο καὶ Ἀγάπη»

hristospanagia.gr

πηγή: akrovolistishellas

simeiakairwn.wordpress

Κοίμηση της Θεοτόκου.

Δεκαπέντε Αυγούστου τιμούμε την Κοίμηση και μετάσταση της Υπεραγίας Θεοτόκου και μητέρας πάντων ημών. Η μεγαλύτερη Θεομητορική εορτή είναι η του 15αύγουστου. Τιμάται η κοίμηση της Θεοτόκου. Είναι η ημέρα κατά την οποία η Υπεραγία Θεοτόκος κλείνει τον επί της γης κύκλο της ζωής. Περνά από τα γήινα με τις θλίψεις και τις δυσκολίες στην άφατο αιώνια ζωή και αγαλλίαση. Επιτέλεσε με άριστο τρόπο την επί της γης αποστολή Της. «Χαίρε, κλίμαξ επουράνιε δι ης κατέβη ο Θεός∙ χαίρε, γέφυρα μετάγουσα τους εκ γης προς ουρανόν» ψάλλομε στον ακάθιστο ύμνο. Έγινε η νέα Εύα που γέννησε τον Λόγο του Θεού και λυτρωτή του κόσμου. Κύησε επί εννεάμηνο τον Σωτήρα Χριστό. Δάνεισε τα πάναγνα αίματά Της για να σαρκωθεί ο δημιουργός του κόσμου και του ανθρώπου. Με το γάλα της έθρεψε και μεγάλωσε τον Θεάνθρωπο Κύριο. Τον σωματικό θάνατο της Θεομήτορος εορτάζομε τον 15αύγουστο, την κοίμησή Της, δηλαδή το πέρασμα από την πρόσκαιρη ζωή εις την αιώνιο Ζωή. Για αυτό οι πιστοί χριστιανοί την ημέρα αυτή με χαρά πανηγυρίζουν. Βαθιά ριζωμένη εις τον άνθρωπο είναι η αγάπη του προς την μητέρα του. Είναι το πρόσωπο το οποίο πρώτο αντικρίζει όταν έρχεται στη γήινη ζωή και αυτή πρώτη επικαλείται σε κάθε δύσκολη κατάσταση. Την μάνα μας αναζητούμε στη χαρά και τη λύπη και σε αυτή βρίσκομε παρηγοριά, ελπίδα και αγάπη. Πολλές φορές, έτσι και ο πιστός χριστιανός, όταν αντιμετωπίζει πειρασμούς, δυσκολίες, πίκρες, λύπες και αναζητά χείρα βοηθείας αναφωνεί «Παναγιά μου». Την αισθανόμαστε μάνα μας, φιλική και ευπροσήγορη και με ευήκοο ούς. Είναι η μάνα μας, ανεξάρτητα αν πολλές φορές την πικραίνουμε και την στενοχωρούμε. Είναι η μάνα του Κυρίου και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού, είναι και δική μας μάνα. Είναι η γλυκιά Παναγιά και η ακαταίσχυντος Δύναμις. Η Παναγία πληροφορήθηκε από Άγγελο τρεις ημέρες πριν για την κοίμησή της. Πήγε στο όρος Ελαιών και προσευχήθηκε προς τον υιό της και Θεό της. Μοίρασε τα ελάχιστα αντικείμενά της σε χήρες γειτόνισσες. Ξάπλωσε στο κρεβάτι και κοιμήθηκε. Οι Απόστολοι βρίσκονταν στα πέρατα της γης κηρύσσοντες τον λόγο του Θεού. Η θεία πρόνοια φρόντισε να αρπαγούν «εν νεφέλαις» και να είναι παρόντες στην κοίμησή της. Όλοι οι Απόστολοι, πλην ενός. Του Θωμά. Σε όλα τα πρόσωπα διακρίνεται η θλίψη, ανάμικτη όμως με τη γλυκιά ελπίδα. Είναι η «χαρμολύπη», το «χαροποιὸν πένθος», γνώρισμα των πιστών που ζουν με την προσμονή της ανάστασης. Τούτο βλέπουμε και στα τροπάρια της εορτής, που άλλοτε τονίζουν τον τρόμο και το δέος των Αποστόλων, τους οποίους παρουσιάζουν να δακρύζουν και άλλοτε τονίζουν τη χαρά τους, που την εκδηλώνουν με ψαλμούς και ύμνους. Κατά τη μεταφορά του λειψάνου της, προς τη Γεθσημανή, φανατικοί Ιουδαίοι αποπειράθηκαν να ανατρέψουν το νεκροκρέβατό της, αλλά τυφλώθηκαν. Μόνο ένας από αυτούς κατόρθωσε να το ακουμπήσει, αλλά μια αόρατη ρομφαία του έκοψε τα χέρια. Ο Θωμάς έφθασε μετά από τρεις ημέρες και πήγε να προσκυνήσει τον τάφο της. Μετά από παράκλησή του ανοίγουν οι υπόλοιποι απόστολοι τον τάφο και δεν βρίσκουν το θεοδόξαστο εκείνο σώμα. Βλέπουν όμως την Θεοτόκο να ανεβαίνει στους ουρανούς και να παραδίδει στον απόστολο Θωμά την Τιμία και Αγία Της Ζώνη ως τεκμήριο της μεταστάσεώς Της, κάτι αντίστοιχο που είχε γίνει και με την ψηλάφηση του Κυρίου από τον ίδιο απόστολο. Η οικονομία του Θεού ήταν να γίνει ο Θωμάς αφορμή να διαπιστωθεί η μετάσταση της Παναγίας εις τους ουρανούς, δηλαδή ότι την πήρε κοντά του ο υιός της και Θεός της (μας) με το άχραντό της σώμα. Αναλυτικότερα, η Παναγία κοιμήθηκε, χωρίστηκε η ψυχή της από το σώμα. Όμως, μετά την ανέστησε ο Χριστός, ενώνοντας ψυχή και σώμα και μετέστη, δηλαδή αναλήφθηκε στα ουράνια. Η Θεομητορική εορτή του 15αύγουστου είναι συνδεδεμένη με αυστηρά νηστεία από 1 έως 14 Αυγούστου (ενωμένη με αυτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος). Κατά τη διάρκεια της νηστείας αυτής νηστεύεται το λάδι εκτός Σαββάτου και Κυριακής και καταλύεται το ψάρι την ημέρα της εορτής της Μεταμόρφωσης του Κυρίου. Την 15η Αυγούστου έχουμε κατάλυση των πάντων, εκτός αν είναι Τετάρτη ή Παρασκευή οπότε και έχουμε κατάλυση ψαριού. Τα απογεύματα των ημερών της νηστείας ψάλλονται εναλλάξ, ο “Μικρός και ο Μέγας Παρακλητικός Κανών εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον”, οι λεγόμενες “Παρακλήσεις”. Σε πολλές περιοχές της χώρας την παραμονή της εορτής στολίζουν επιτάφιό της και τον περιφέρουν, όπως τον επιτάφιο της Μεγάλης Παρασκευής. Εορτάζεται με ιδιαίτερη λαμπρότητα η κοίμησή της στην πατρίδα μας και για αυτό ονομάζεται και «Πάσχα του καλοκαιριού». Ο Ελληνικός Λαός πολλές φορές είδε την Παναγία να τον εμψυχώνει και να ευλογεί τις προσπάθειές του για την υπεράσπιση της πατρίδας, της Ελευθερίας και της Ορθοδοξίας. Και τώρα στις δύσκολες τούτες στιγμές μας προστατεύει από τα χειρότερα και μεσιτεύει προς τον υιό της και Θεό της (μας) για να μας ελεήσει. Ας προστρέξουμε ταπεινά, ειλικρινά και πραγματικά να εξομολογηθούμε τα αμαρτήματά μας και να ζητήσουμε το μέγα έλεος από τον Κύριο. Γένοιτο. Αμήν.

Ἀπολυτίκιον  
Ἦχος α’.

Εν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε· μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. β’. Αὐτόμελον.
Τὴν ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητον Θεοτόκον, καὶ προστασίαις ἀμετάθετον ἐλπίδα, τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν, ὡς γὰρ ζωῆς Μητέρα, πρὸς τὴν ζωὴν μετέστησεν, ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον.

Μεγαλυνάριον
Παρέστης Παρθένε ἐκ δεξιῶν, τοῦ Παμβασιλέως, ὡς Βασίλισσα τοῦ παντός, περιβεβλημένη, ἀθανασίας αἴγλην, ἀρθεῖσα μετὰ δόξης, πρὸς τὰ οὐράνια.

Ὁ Οἶκος
Τείχισόν μου τὰς φρένας Σωτήρ μου· τὸ γὰρ τεῖχος τοῦ κόσμου ἀνυμνῆσαι τολμῶ, τὴν ἄχραντον Μητέρα σου, ἐν πύργῳ ῥημάτων ἐνίσχυσόν με, καὶ ἐν βάρεσιν ἐννοιῶν ὀχύρωσόν με· σὺ γὰρ βοᾷς τῶν αἰτούντων πιστῶς τὰς αἰτήσεις πληροῦν. Σὺ οὖν μοι δώρησαι γλῶτταν, προφοράν, καὶ λογισμὸν ἀκαταίσχυντον· πᾶσα γὰρ δόσις ἐλλάμψεως παρὰ σοῦ καταπέμπεται φωταγωγέ, ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον.

Μυργιώτης
Παναγιώτης Μαθηματικός

Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Οἱ ἑπτά λόγοι γιά τούς ὁποίους βαπτίστηκε ὁ Χριστός.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός αναφέρει επτά λόγους για τους οποίους βαπτίστηκε ο Χριστός:

α. Ο Χριστός δεν βαπτίστηκε γιατί είχε ανάγκη από ψυχική κάθαρση, αλλά ΄πήρε΄ επάνω Του την δική μας κάθαρση: «οὐχ ὡς αὐτός χρήζων καθάρσεως, ἀλλά τήν ἐμήν οἰκειούμενος κάθαρσιν»

β. Για να συντρίψει τα κεφάλια των νοητών δρακόντων (δηλ. των δαιμόνων) μέσα στο νερό, διότι οι δαίμονες μετά των πτώση του Αδάμ έχουν κατακλύσει την φύση. Ο Χριστός με την βάπτισή του τους διώχνει από παντού. (βλ. εικόνα της βαπτίσεως του Χριστού).

γ. Για να πνίξει την αμαρτία και όλον τον παλαιό Αδάμ μέσα στο νερό του Χριστιανικού βαπτίσματος.

δ. Για να αγιάσει τον Ιωάννη τον Πρόδρομο.

ε. Για να εκπληρώσει τον νόμο και με το βάπτισμα.

στ. Για να αποκαλύψει στους ανθρώπους το μυστήριο της Αγίας Τριάδος.

ζ. Για να γίνει για μας τύπος και υπογραμμός σε όλα, αλλά και στο βάπτισμα.

hristospanagia.gr

Άγιος Μάξιμος Ομολογητής.

Σκοπό της ζωής, θεωρούν κάποιοι, την απόκτηση υλικών αγαθών και την προσωπική ανέλιξη, αδιαφορώντας πολλές φορές για τον τρόπο ή τη μεθόδευση. Θέλουν να γίνουν επώνυμοι, να τους αναγνωρίζει ο κόσμος. Και αυτό διότι πιστεύουν ότι ο άνθρωπος είναι μονοδιάστατος και αποτελείται μόνο από το φθαρτό σώμα. Θέλουν να αγνοούν ότι ο άνθρωπος, το μοναδικό κτίσμα του Δημιουργού, έχει αθάνατη ψυχή και είναι προορισμένος για την αιώνιο ζωή. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους συγκινούν τα γήινα και φθαρτά. Αναζητούντα άφθαρτα και τα αιώνια. Αγωνίζονται να ικανοποιήσουν την ψυχή, ευαρεστώντας τον Θεό παρά το Μαμωνά, την δόξα και το φθαρτό σώμα. Αν ανατρέξουμε στο Συναξάρι της Αγίας μας Εκκλησίας θα βρούμε νέφος μαρτύρων, αγίων και ομολογητών, όπως ο Όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής.. Έλαβε τον τίτλο Ομολογητής διότι όταν χρειάστηκε διετράνωσε την ορθή πίστη και διδασκαλία και υπέστη βάσανα λόγω αυτού. Σε δύσκολες περιόδους για την Εκκλησία αντιστάθηκε στην αίρεση και στον αυτοκράτορα. Ας ξετυλίξουμε το νήμα της βιωτής του. Γεννήθηκε από πλούσιους και ευγενείς γονείς το 580 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη. Οι γονείς του τού πρόσφεραν λαμπρές σπουδές. Σπούδασε θεολογία, φιλοσοφία και φιλολογία. Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος εκτίμησε την μόρφωση του ανδρός και τα άλλα διοικητικά και πνευματικά χαρίσματά του και τον όρισε αρχιγραμματέα του παλατιού. Θέση ζηλευτή και περίβλεπτη. Γρήγορα όμως εγκατέλειψε την θέση αυτή και έγινε μοναχός. Καλό είναι να μάθουμε για την αίρεση αυτή. Ο μονοθελητισμός δίδασκε πως ο Χριστός δεν είχε δύο θελήσεις και ενέργειες, όπως δόξαζε η Εκκλησία, αλλά μία θέληση και μία ενέργεια, τη θεία. Η αιρετική αυτή πίστη είχε τεράστιες επιπτώσεις στη σωτηρία του ανθρώπου, διότι απέρριπτε την αληθινή ανθρώπινη υπόσταση του Χριστού και άρα την πραγματική σωτηρία του ανθρωπίνου γένους. Η αίρεση αυτή ήταν προϊόν της αίρεσης του μονοφυσιτισμού, που είχε καταδικαστεί από την Δ΄ και Ε΄ οικουμενική σύνοδο.  Οπαδός της αίρεσης ήταν ο αυτοκράτορας Ηράκλειος και ο Πατριάρχης Σέργιος, καθώς και ο διάδοχος αυτού Πύρρος. Ο Ηράκλειος τάχθηκε με την αίρεση πιστεύοντας ότι με τον τρόπο αυτό διασφάλιζε την ενότητα του πληθυσμού της αυτοκρατορίας του που απειλούνταν από τους Άραβες. Ο Άγιος Μάξιμος ανέπτυξε δράση εναντίον της αίρεσης. Έφυγε από την Μονή Κυζίκου και πήγε στην Αφρική με τους τρείς μαθητές του, τους δυο Αναστάσιους και τον Θεόδωρο. Εκεί σε δημόσιο διάλογο με τον Πύρρο τον υποχρέωσε να παραδεχτεί τα επιχειρήματά του . Αργότερα επανήλθε στην αίρεση και έγινε Πατριάρχης. Στην Αφρική συνάντησε τον Άγιο Σωφρόνιο, τον μετέπειτα Πατριάρχη Ιεροσολύμων, και ανέλαβαν από κοινού δράση να υπερασπιστούν την Ορθόδοξη πίστη από την νέα αίρεση.Το 646 πήγε στην Ρώμη και συνάντησε τον Πάπα Μαρτίνο Α΄ στον οποίο εξήγησε τι συμβαίνει στην Εκκλησία του Βυζαντίου. Το 648 ο Μαρτίνος συγκάλεσε την Σύνοδο του Λατερανού, η οποία καταδίκασε την αίρεση του μονοθελητισμού και επανέλαβε τις Ορθόδοξες θέσεις όπως τις είχαν διακηρύξει οι θεοφόροι πατέρες στις προηγούμενες συνόδους. Ο διάδοχος του αυτοκράτορα Ηρακλείου, Κώνστας Β΄ ήταν και αυτός αιρετικός και ερμήνευσε την απόφαση της Συνόδου ως στάση κατά του κράτους. Έστειλε απόσπασμα στη Ρώμη το 453 μ. Χ. για να συλλάβουν τον Άγιο. Συνέλαβαν τον Άγιο, τους τρεις μαθητές του και τον Πάπα Μαρτίνο και τους οδήγησαν σιδηροδέσμιους στην Κωνσταντινούπολη. Οι ποινές ήταν φρικτές. Τον Άγιο και τους τρεις μαθητές του τούς έκοψαν τη γλώσσα και το δεξί χέρι .Τον Πάπα τον εξόρισανστη Χερσώνα και τον υποχρέωσαν να ζει σε άθλιες συνθήκες. Κόψανε την γλώσσα του Αγίου για να μη μιλάει και το δεξί χέρι για να μη γράφει... Ο Άγιος έζησε τρία χρόνια χωρίς γλώσσα και χωρίς δεξί χέρι. Με θαυμαστό τρόπο επικοινωνούσε με τον κόσμο. Έγραφε και μιλούσε ευλαλέστατα και κατηγορούσε τους ασεβείς. Δόξαζε τον Άγιο Τριαδικό Θεό και ο κόσμος βλέποντας αυτά εγκατέλειπε την πλάνη των αιρετικών. Παρέδωσε το πνεύμα του στον αγωνοθέτη και δικαιοκρίτη Χριστό φυλακισμένος στο φρούριο της Σχίμαρι Λαζικής στις 13 Αυγούστου του 662. Μετά από λίγες ημέρες κοιμήθηκαν ο Πάπας και οι μαθητές του Αγίου. Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής είναι μια εξέχουσα μορφή της Εκκλησίας μας. Αναδείχθηκε μέγας Θεολόγος, διότι επέδρασσε αποφασιστικά στη διαμόρφωση της θεολογίας και της εν Χριστώ ζωής. Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός τον χαρακτηρίζει: «θεοπρεπές της φιλοσοφίας και σοφόν ενδιαίτημα, των ιερέων κρηπίδα, βάσιν των δογμάτων, σάλπιγγα της σοφίας, Μαρτύρων ακρότητα» .Ο μακαριστός καθηγητής Π. Χρήστου γράφει: " Είναι δύσκολο να ευρεθεί άλλος θεολόγος που να επηρέασε περισότερον την πορείαν της ελληνικής ορθοδόξου θεολογίας από αυτόν ". Στους στιβαρούς ώμους του κρατήθηκε σύμπασα η Ορθοδοξία εκείνους τους δύσκολους καιρούς. Είκοσι χρόνια μετά την κοίμηση του Αγίου συνήλθε η ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδος, όπου οι αγώνες και η διδασκαλία του δικαιώθηκαν πανηγυρικά. Καταδικάστηκε η αίρεση και οι αιρετικοί πατριάρχες και επίσκοποι ανατολής και Δύσης. Διαπιστώνουμε ότι οι πραγματικοί δούλοι διώκονται, λοιδορούνται και αδικούνται πολυποίκιλα. Όμως, ο Δίκαιος Κύριος τους δικαιώνει.

Εορτάζει στις 21 Ιανουαρίου εκάστου έτους.

Ἀπολυτίκιον  
Ήχος γ'. Θείας πίστεως.
Θείου Πνεύματος, τη επομβρία, ρείθρα έβλυσας, τη Εκκλησία, υπερκοσμίων δογμάτων πανεύφημε, θεολόγων δε του Λόγου την κένωσιν, ομολογίας αγώσι διέλαμψας. Πάτερ Μάξιμε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθσι ημίν το μέγα έλεος.

Έτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. δ’.
Ὀρθοδοξίας ὁδηγέ, εὐσεβείας Διδάσκαλε καί σεμνότητος, τῆς Οἰκουμένης ὁ φωστήρ, τῶν Μοναζόντων θεόπνευστον ἐγκαλλώπισμα, Μάξιμε σοφέ, ταῖς διδαχαῖς σου πάντας ἐφώτισας, λύρα τοῦ Πνεύματος. Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ’. Τῇ ὑπερμάχῳ.
Τόν τῆς Τριάδος ἐραστήν καί Μέγαν Μάξιμον, τόν ἐκδιδάξαντα τρανῶς πίστιν τήν ἔνθεον, τοῦ δοξάζειν τόν Χριστόν, ἐν δύο φύσεσι, θελήσεσί τε καί ἐνεργείαις ὑπάρχοντα, ἐπαξίως ἐν ᾠδαῖς πιστοί τιμήσωμεν, ἀνακράζοντες· Χαῖρε κήρυξ τῆς Πίστεως.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός

Πηγές βοηθήματα Μέγας Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Βλ. Φειδάς,

Εκκλ. Ιστορία. 

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης. Ὁ ἐγωισμός καί ἡ ὑπερηφάνεια.

— Σε τί διαφέρει, Γέροντα, ο εγωιστής από τον υπερήφανο;

– Ο εγωιστής έχει θέλημα, πείσμα, ενώ ο υπερήφανος μπορεί να μην έχη ούτε θέλημα ούτε πείσμα.

— Τί να κάνω, Γέροντα, όταν πληγώνεται ο εγωισμός μου; 

– Όταν πληγώνεται ο εγωισμός σου, μην τον περιθάλπης· άφησέ τον να πεθάνη.

Αν πεθάνη ο εγωισμός σου, θα αναστηθή η ψυχή σου.

— Και πώς πεθαίνει, Γέροντα, ο εγωισμός;

– Πρέπει να θάψουμε το εγώ μας, να σαπίση και να γίνη κοπριά, για να

αναπτυχθή η ταπείνωση και η αγάπη.

— Γέροντα, άλλο πάθος είναι η υπερηφάνεια και άλλο ο εγωισμός;

– Η υπερηφάνεια, ο εγωισμός, η κενοδοξία κ.λπ., εκτός από την έπαρση που είναι εωσφορικός βαθμός, είναι το ίδιο πάθος με μικρές διαφορές και διαβαθμίσεις.

Ο εγωισμός είναι το αναρχικό παιδί της υπερηφανείας· δεν το βάζει κάτω, επιμένει. Όπως όμως τα δένδρα που δεν λυγίζουν, σπάζουν τελικά από τον αέρα, έτσι και ο άνθρωπος που έχει εγωισμό, επειδή δεν κάμπτεται, σπάζει τελικά τα μούτρα του.

Μεγάλο κακό ο εγωισμός! Ενώ και ανάπαυση δεν έχει ο εγωιστής, πάλι επιμένει! Δεν βλέπεις, ο Άρειος; Όταν η μητέρα του του είπε: «καλά, τόσοι λένε ότι σφάλλεις· δεν το καταλαβαίνεις;», «ναί, το ξέρω, της απάντησε, αλλά πώς να υποταχθώ σ᾿ αυτούς;». Ο εγωισμός του δεν τον άφηνε να παραδεχθή το λάθος του.

– Και δεν τον απασχολούσε, Γέροντα, που είχε παρασύρει τόσον κόσμο στην αίρεση;

– Όχι, δεν τον απασχολούσε.

«Αν παραδεχθώ ότι σφάλλω, έλεγε, θα εξευτελισθώ και στους οπαδούς μου». Και όσο καταλάβαινε ότι κάνει λάθος, άλλο τόσο ζοριζόταν να τους πείση ότι είχε δίκαιο. Φοβερό πράγμα ο εγωισμός.

———————-

Αγ. Παϊσίου Αγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Ε’ «Πάθη και Αρετές» – 36

hristospanagia.gr

(+) Ἀρχιμ. Γεώργιος Καψάνης. Ὅσοι ἀρνοῦνται τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Προσευχή Του, συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα, ὅσοι ζοῦν ἐγωκεντρικὰ καὶ φίλαυτα, λέγουν μία ἄλλη προσευχή.

(+) Ἀρχιμ. Γεωργίου Καψάνη

Ὅσοι ἀρνοῦνται τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Προσευχή Του, συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα, ὅσοι ζοῦν ἐγωκεντρικὰ καὶ φίλαυτα, λέγουν μία ἄλλη προσευχή:

– Δὲν λέγουν: “Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοίς”, ἀλλὰ λέγουν: Ἐαυτέ μου, ἐσένα ἔχω γιὰ Θεὸ ἐπὶ τῆς γῆς.

– Δὲν λέγουν: “Ἐλθέτω ἡ βασιλεία Σου”, ἀλλά: ἐλθέτω ἡ βασιλεία μου.

– Δὲν λέγουν: “Γεννηθήτω τὸ θέλημα Σου”, ἀλλά: γεννηθήτω τὸ θέλημά μου.

– Δὲν λέγουν: “Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον”, ἀλλά: τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ μὲ σπατάλη καὶ πολυτέλεια ἐγὼ ἐξασφαλίζω γιὰ τὸν ἑαυτό μου.

– Δὲν λέγουν: “Καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν”, ἀλλά: δὲν ζητῶ ἀπὸ κανένα συγχώρησι, οὔτε συγχωρῶ κανένα.

– Δὲν λέγουν: “Καὶ μὴ εἰσενέγκης ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ρῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηρού”, ἀλλά: ζητῶ ὅλες τὶς θεμιτὲς καὶ ἀθέμιτες ἡδονὲς καὶ μισῶ κάθε λυπηρό.

– Δὲν λέγουν: “Ὅτι Σοῦ ἐστὶν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα”, ἀλλά: ὅτι μοῦ ἐστὶν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα.

Ὄχι μόνο οἱ ἀρνηταὶ τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐμεῖς οἱ χριστιανοὶ συμβαίνει νὰ ἔχωμε κάποτε πειρασμοὺς καὶ πτώσεις σ’ αὐτὴ τὴν ἐγωκεντρική, ἀτομικιστικὴ καὶ διαβολικὴ ζωή.

Αὐτὸς ὁ ἐγωκεντρισμὸς εἶναι ποὺ κάνει σήμερα τὴν ζωὴ μας ἀδιέξοδο.

Ἡ κρίσις ποὺ περνᾶ σήμερα ἡ πατρίδα μας στὴν πολιτική, στὴν παιδεία, στὶς διαπροσωπικὲς σχέσεις, στὴν οἰκονομία, ἐδῶ νομίζω ὅτι ὀφείλεται.

Ἀρνηθήκαμε τὸ πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ, τὸ πνεῦμα τῆς Κυριακῆς προσευχῆς.

Ἂν δὲν ὑπάρξη μετάνοια ἀρχόντων καὶ ἀρχομένων, δὲν βλέπω λύση τοῦ ἀδιεξόδου.

Κανένα κόμμα καὶ καμμία ἰδεολογία δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς σώσει.

Θὰ ὑπάρξη λύσις καὶ φῶς, ἐὰν θελήσουμε οἱ νεοέλληνες νὰ ξαναποῦμε ταπεινὰ καὶ ἁπλὰ τὸ “Πάτερ ἡμῶν” καὶ ἀκόμη ἂν θελήσουμε νὰ προσαρμόσουμε τὴν πορεία μας στὸ πνεῦμα τῆς προσευχῆς αὐτῆς.

Καὶ ἂν αὐτὸ δὲν θελήσουν νὰ τὸ κάνουν οἱ πολλοί, ἂς ἀγωνισθοῦμε νὰ τὸ κάνουμε ἐμεῖς, ὁ πιστὸς καὶ ἐκκλησιαζόμενος λαός. Γιατί δὲν εἶναι μικρὸς ὁ κίνδυνος νὰ παρασυρώμεθα καὶ ἐμεῖς ἀπὸ τὸν ἀσφυκτικὸ κλοιὸ τοῦ ἀθεϊστικοῦ ἀτομικισμοῦ, ποὺ μᾶς περισφίγγει, καὶ χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνουμε νὰ ἀντικαθιστοῦμε τὴν φιλοθεΐα καὶ φιλανθρωπία μὲ τὴν φιλαυτία.

Αὐτὸς εἶναι ἕνας μεγάλος πειρασμός, γιὰ τὸν ὁποῖο θὰ πρέπει νὰ εἰποῦμε: “Καὶ μὴ εἰσενέγκης ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ρῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ, ὅτι Σοῦ ἐστὶν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰώνας. Ἀμήν”.

imaik.gr