*Από τότε πού εμφανίστηκαν σε μας οι
εφημερίδες, ή ανάγνωση δηλαδή των εφημερίδων, έγιναν ή «πρωινή προσευχή του
μοντέρνου ανθρώπου». Αυτός ό «μοντέρνος» άνθρωπος μεταλλάσσεται γοργά σε
«υπάνθρωπο» του οποίου ό πρόγονος μα και ό έσχατος απόγονος είναι ό
«απάνθρωπος».
Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς
https://apantaortodoxias.blogspot.com/2021/09/blog-post_814.html
-Παιδί μου, οι μοναχοί είναι άνθρωποι. Υπάρχουν
και καλοί και κακοί. Εμείς θα έχουμε πυξίδα στη ζωή μας τους καλούς, σαν τον
Γέροντα Παΐσιο, τον Γέροντα Πορφύριο, τον Γέροντα Ιάκωβο.
Δεν είμαστε άξιοι να κρίνουμε κανέναν, ούτε
τους κακούς. Μπορεί ένας αμαρτωλός να πει αύριο ένα «ήμαρτον» και να τον
συγχωρήσει ο Θεός και να πάει πιο γρήγορα στον Παράδεισο από σένα. Γι’ αυτό,
μην κρίνεις.
Αυτά που θα δουν τα μάτια μας και θ’ ακούσουν
τ’ αυτιά μας από εδώ και πέρα, δεν θα τα έχουμε ποτέ ξαναδεί ούτε ξανακούσει.
Μέσα στην επόμενη εικοσαετία (σ.σ.: αυτά ειπώθηκαν το 1997), θα γίνουν φοβερά
πράγματα.
…Θα υπάρχει φτώχεια, λιμός, θα κλείσουν και τα
σύνορα. Εσύ θα ζεις, εγώ δεν θα ζω (σ.σ.: Ο γέροντας κοιμήθηκε το 2006). Θα
ζεις και θα το θυμάσαι. Τότε θα μείνουν δύο εκατομμύρια Έλληνες πιστοί στον
Κύριο. Από αυτούς θα βγουν μάρτυρες. Ο σωστός Χριστιανός πρέπει να έχει πίστη,
αγάπη, ειλικρίνεια, δικαιοσύνη, φιλανθρωπία.
Να ξέρετε ότι αοράτως πολλοί άγιοι κατεβαίνουν
και μας βοηθούν. Δεν επιτρέπει ο Θεός να τους δούμε, αλλά καθημερινώς έχουμε
πολλούς Αγίους κοντά μας.
Θα μιλάς σε όλους με αγάπη, αλλά θα κάνεις
παρέα με ανθρώπους που είναι στην ίδια συχνότητα.
Νηστεία και προσευχή ήταν η
οδός των Αγίων.
Όποιος κατορθώσει να κρατήσει αυτά τα δύο, την
αλήθεια στον Κύριο και την αγάπη στον άνθρωπο, αυτός πέτυχε τον στόχο του και
τον προορισμό του στη γη. Όταν έρθει ή ώρα, θα φύγει χωρίς στεναχώρια, χωρίς
θλίψη, χωρίς πόνο, χωρίς φασαρία, και θα πάει εκεί που είναι γραμμένο, μέσα στη
Βασιλεία των Ουρανών.
…Πάνω απ’ όλα παιδιά μου, να κρατήσουμε την
πίστη μας στον Κύριο, και ας έρθουν μέρες δύσκολες και ας έρθουν μέρες
δοκιμασίας… Όμως εκεί θα είναι ο Κύριος και δεν θ’ αφήσει τον άνθρωπο. Θα μας
βοηθά σε ό,τι θέλουμε. Δεν θα μας αφήσει, να είστε βέβαιοι και πιστοί. Γιατί
αυτό θέλει να έχουμε εκείνες τις μέρες: ΠΙΣΤΗ!“
Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης, Ο
Πνευματικός της Μονής Δαδίου – εκδόσεις Ακρίτας
ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ «Γέρων
Αμβρόσιος Λάζαρης – Ο πνευματικός της Μονής Δαδίου – Ο Επιστήθιος φίλος του
Οσίου Πορφυρίου» ΔΕΙΤΕ: >> ΕΔΩ
https://simeiakairwn.wordpress.com/2021/09/04/γέρων-αμβρόσιος-λάζαρης-τότε-θα-μείνο/
Άγιος Παΐσιος: Τότε θα γίνει
το μεγάλο έλεος .. θα πιάσουμε μαζί και οι δυο μας το καράβι και θα πάμε
απέναντι στα Φάρασα.
Ομιλεί ο
Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος
Θα πω ένα γεγονός το οποίον τελευταία
εσυνέβηκε.
Με πήρε τηλέφωνο, θα ‘χει τώρα πόσον καιρό ..
μα έναν μήνα; ενάμιση μήνα; Θα έχετε ακούσει ότι έγινε στην Λεμεσό ένας μεγάλος
Ναός του Αγίου Αρσενίου εκεί στον δρόμο τον υπεραστικό προς την Πάφο. Του Αγίου
Αρσενίου και του Αγίου Παϊσίου. Στην ουσία είναι ο πρώτος Ναός, μεγάλος Ναός,
που έγινε προς τιμήν του Αγίου Παϊσίου, και του Αγίου Αρσενίου βέβαια που
παρέμεινε ο μεγάλος Γέροντας της ζωής του. Εάν του Ιακώβου ο Γέροντάς του ο
ουσιαστικός ήταν ο Όσιος Δαυίδ, του Παϊσίου ήταν ο Όσιος Αρσένιος.
Με πήρε τηλέφωνο ο άγιος Λεμεσού, μου λέει, δεν
έρχεσαι και συ να κάνουμε μαζί τα εγκαίνια; Του λέω, κοίταξε ρε Αθανάσιε,
πονείς εσύ τα πόδια σου έκαμες εγχείρηση, πονώ κι εγώ τα πόδια μου διότι μου
λείπει η Β12, δυο ανάπηροι Αρχιερείς, μείνε εσύ μόνος σου να μην μπλεχτούμε.
Δεν επήγα αλλά έτσι είχα συνέχεια το νου μου εις την τελετή.
Με παίρνει τηλέφωνο ένας πολλά πολλά απλός
άνθρωπος, Καρπασίτης. Μου λέει, πάτερ Νεόφυτε ευτυχώς που σε ηύρα εσένα. Ναι,
του λέω, Αντρέα. Ξέρεις, μου λέει, αυτήν τη στιγμή γίνεται ένα θαύμα εδώ δίπλα
από την περιοχή που κατοικώ κι έσπασα τα τηλέφωνα αλλά δεν τους ευρίσκω στην
Μητρόπολη Λεμεσού κι άκουσα μέσα μου, πιάσ’ τον Μόρφου ..
Αυτός είναι πολύ απλός άνθρωπος, από αυτούς
τους ανθρώπους που η προσευχή τους κρατά τον τόπο μας ζωντανό κι ελεύθερο.
Του λέω, τι έγινε Αντρέα; Μου λέει. Το ’93 έναν
χρόνο πριν κοιμηθεί ο Άγιος Παΐσιος -εκοιμήθη το ’94- επήγα να τον δω. Ήταν η
μοναδική φορά που τον είδα και επήγα με δύο Λεμεσιανούς. Η δουλειά μου εμένα
είναι να κατεδαφίζω υψηλά κτήρια.
Είναι εργολάβος και όταν θέλουν να κατεδαφίσουν
καμιά πολυκατοικία τον καλούν και την κατεδαφίζει.
Επήγαμε μου λέει με τους δυο φίλους τους
Λεμεσιανούς, ο ένας ήταν λίγο περιπαίχτης. Είδε και τον Άγιο ότι ήταν αστείος.
Όχι πάντα, όταν ήθελε να σου μιλήσει αυστηρά
μπορούσες να λιποθυμήσεις από την αυστηρότητα.
– Του λέει. Πως σε λένε παιδί μου εσένα;
– Αντρέα.
– Και τι δουλειά κάνεις;
– Εργολάβος είμαι.
– Του λέει ο Λεμεσιανός. Δεν σου είπε την
αλήθεια Γέροντα. Εργολάβος, αλλά ξέρεις τι δουλειά κάνει; Κατεδαφίζει μεγάλα
κτήρια.
Και ακούτε από ‘δω και πέρα πως συμπλήρωσε ο
Γέρων Παΐσιος.
– Ναι κατεδαφίζει, αλλά απ’ ό,τι βλέπω χτίζει
κιόλας.
– Όχι, του λέει, δεν χτίζω μόνο κατεδαφίζω.
– Όχι Αντρέα μου χτίζεις γιατί κάνεις υπακοή σε
άγιο πνευματικό.
Πράγματι αυτός εξομολογείτο στον Γέροντα στο
Σταυροβούνι.
– Και με αυτήν την υπακοή, του λέει, σιγά σιγά
χτίζεις οικοδομή την οποία θα βρεις όταν πας εις τον Παράδεισο. Και ξέρεις, του
λέει, εκεί που μένεις τώρα, που σ’ έριξε η προσφυγιά, σε λίγο καιρό θα ‘ρθω κι
εγώ να μείνω.
– Του λέει, μα εγώ μένω στον Κάψαλο της
Λεμεσού. Θα έρθεις εσύ στον Κάψαλο;
– Θα μου χτίσουν ένα μεγάλο σπίτι. Θα είναι 635
μέτρα μακριά από το σπίτι σου.
Ιερός Ναός Αγίων
Αρσενίου Καππαδόκου και Παϊσίου Αγιορείτου, Λεμεσός Κύπρου. Τα εγκαίνια του
ναού έγιναν στις
23/1/2015.
.. Και μην έχεις αγωνία που θα πεθάνουν οι
γονείς σου, ούτε να παντρευτείς ούτε να καλογερευτείς. Δεν έχεις ανάγκη εσύ
ούτε το Μοναστήρι ούτε την παντρειά. Να μείνεις έτσι.
– Γέροντα φοβούμαι την μοναξιά, του είπε, που
θα πεθάνουν οι γονείς μου.
– Μην έχεις έννοια γιέ μου, του λέει. Θα
έρχομαι από το μεγάλο σπίτι που θα μου χτίσουν στη Λεμεσό και θα σου κάνω
παρέα, και όποτε χάνεις το κουράγιο σου θα έρχεσαι στο μεγάλο σπίτι να με
συναντάς. Αλλά ξέρεις, ούτε εσύ είναι να μείνεις πολύ καιρό στην προσφυγιά,
ούτε κι εγώ στο μεγάλο σπίτι. Μετά, του λέει, θα γίνει το μεγάλο έλεος και θα
έρθεις και θα φύγουμε μαζί και θα πάμε εκεί που γεννήθηκες, στην Γιαλούσα -την
περιοχή της Γιαλούσας να μην τα πούμε όλα με ακρίβεια. .
Η Γιαλούσα βρίσκεται στη Βόρεια κατεχόμενη από
τους Τούρκους Κύπρο.
… Εκεί, του λέει, οι τουρκαλάδες θα χτίσουν ένα
μεγάλο λιμάνι και απ’ εκεί θα πιάσουμε μαζί και οι δυο μας το καράβι και θα
πάμε απέναντι στα Φάρασα.
– Του λέει, μα δεν έχει λιμάνι η περιοχή μας.
– Τώρα δεν έχει, θα κάμουν οι Τούρκοι.
Τώρα αν πάτε στον Απόστολο Αντρέα όσοι
πηγαίνετε, θα δείτε ότι έκαναν μια μεγάλη Μαρίνα, τη μεγαλύτερη της Ανατολικής
Μεσογείου οι Τούρκοι. Και την έβλεπε από το ’93.
Η Μαρίνα (Karpaz Gate Marina) βρίσκεται κοντά
στην περιοχή της Γιαλούσας. Άνοιξε τον Ιούνιο του 2011, τα έργα ολοκληρώθηκαν
αργότερα.
Σημασία έχει εμείς πως θα διαχειριστούμε αυτά
τα γεγονότα και το είχε έγνοια αυτό ο Άγιος. Έβλεπε ότι εμείς έχουμε έτσι μία
μανία μόνο εις το θαύμα, στην προφητεία και εις την εύκολη λύση. Στη διαχείριση
των πραγμάτων και στη συμπόνοια των ανθρώπων έχουμε πολλή έλλειψη. Και όταν λέω
ανθρώπων δεν εννοώ μόνο των δικών μας, εννοώ και τους Τούρκους. Έχει κανέναν
Χριστιανό που παρακαλεί να γίνει πόλεμος; Έχει κανέναν Χριστιανό που θέλει
ακόμα και την καταστροφή του εχθρού του; Εγώ προσωπικά δεν την εύχομαι κι ας
είμαι άνθρωπος πονεμένος, κι ας έχασα το χωριό μου, τον αδερφό μου στη διάρκεια
του πολέμου, τον πατέρα μου πιο πριν, αυτό δεν το εύχομαι σε κανέναν.
Όμως, η έγνοια μας θα πρέπει να είναι πως μέσα
από αυτά τα γεγονότα που οι άνθρωποι θα προκαλέσουν και ο Θεός θα τα ανεχτεί
και θα τα αξιοποιήσει, πως εμείς θα τα ζήσουμε εν μετανοία, εν προσευχή με πολύ
συμπόνοια για τον κάθε συνάνθρωπό μας. Αυτό νομίζω είναι ένα ζητούμενο της
εποχής μας. Τώρα ζητούμενο της οικονομικής κρίσης είναι να μοιραστούμε το φαΐ
μας, τα χρήματά μας, τον καλό μας λόγο στον πονεμένο μας συνάνθρωπο.
Δεν είναι μόνο αυτά. Αυτή είναι η προπόνηση που
γίνεται τώρα. Τα μεγάλα έπονται.
Απομαγνητοφώνηση &
επιμέλεια, Φαίη.
https://wra9.blogspot.com/2021/07/blog-post_98.html
Λέει ο άλλος:
– Την ημέρα της Αναλήψεως, αρχίζουνε τα μπάνια…
Αυτό βλέπει ο άνθρωπος… Πέρα από τη σάρκα του, πέρα από τις ηδονές του
κ.λπ. δεν βλέπει. Τί είναι η Ανάληψη; Τί εορτάζεται; Τί υπενθυμίζετε; Αυτά ο
κόσμος δεν τα ξέρει. Και το ότι δεν τα ξέρει, βαθμολογείται λίγο, αλλά το ότι
δεν θέλει να τα μάθει, αυτό τον μηδενίζει.
Η Ανάληψη του Κυρίου είναι η προτελευταία υπόθεση της Δευτέρας
Παρουσίας. Διότι ένα ακόμη γεγονός υπολείπεται για όλη αυτήν την υπόθεση, το
ότι ήρθε ο Θεός στον κόσμο για τον άνθρωπο. Ποιό γεγονός; Το «και πάλιν
ερχόμενος μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς». Και εκεί κλείνει όλη η υπόθεση
της ενσάρκου οικονομίας.
Η Ανάληψη του Κυρίου έγινε 40 ημέρες μετά από την Ανάσταση του Χριστού.
Την 40η λοιπόν ημέρα έβγαλε του Μαθητές Του στη Βηθανία και εκεί καθώς τους
ευλογούσε, μία νεφέλη άρχισε να τον σηκώνει προς τον Ουρανό και έφυγε από
μπροστά τους και πήγε και κάθισε στα δεξιά του Θεού Πατέρα, όπως μας αποκάλυψε
ο πρωτομάρτυρας Στέφανος, όταν λιθοβολούνταν.
Και θα ξαναέρθει ο Χριστός μίαν ημέρα και αλίμονο σε εκείνους, οι
οποίοι δεν θα είναι εντάξει και δεν θα αντέχουνε στην δικαιοσύνη Του.
Βέβαια ορισμένοι δεν θα προλάβουν τη Δευτέρα Παρουσία. Διότι θα έχουν
πάει γρηγορότερα να συναντήσουν τον Χριστό.
Το μέρος που πάτησε ο Χριστός μας και Αναλήφθηκε το έχουνε
μουσουλμάνοι, οι οποίοι μας απαγορεύουν να μπούμε μέσα. Είναι ένα χώρος 20
τετραγωνικά μέτρα και εκεί μέσα υπάρχει το πέλμα του αριστερού ποδός του
Χριστού μας. Θα κρεμάσεις το κεφάλι σου στο βάθος να ασπαστείς και θα έχει το
άρωμα του Παναγίου Τάφου.
Δημήτριος Παναγόπουλος /Ιεροκήρυκας (1916 – 1982)
https://proskynitis.blogspot.com/2022/06/blog-post_12.html
Έλεγε ο σοφός μακαριστός Γέροντας Γερμανός
Σταυροβουνιώτης: «Αφού ξέρεις πως σε αγαπά ο Θεός και ο Πνευματικός σου, δεν
πρέπει να φοβάσαι!»
Να σκέφτεσαι ότι:
“Κι αν δεν μου απομείνει τίποτα στον κόσμο να
στηριχθώ, να ακουμπήσω, να σταθώ, όμως υπάρχει ο πανταχού παρών Θεός!! Γι’ αυτό
και δεν μπορώ ν’ απελπισθώ. Κοντά μου, ευρίσκεται και ο πνευματικός μου, και
μπορώ να στηριχθώ”.
“Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ;
Θλῖψις ἢ στενοχωρία ἢ διωγμὸς ἢ λιμὸς ἢ γυμνότης ἢ κίνδυνος ἢ μάχαιρα;” (Ρωμ.
Η’35’)
Τίποτε δεν μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη
του Χριστού, όταν έχωμε την πίστη και ελπίδα μας σ’ Αυτόν
Όταν έχεις ανάγκη να δεις τον Πνευματικό σου,
και αναλογίζεσαι πως είναι πολύ μακριά, και είναι δύσκολο να τον συναντήσεις τη
στιγμή εκείνη, που έχεις ανάγκη, τότε να έχεις υπόψη σου, και να το πιστεύεις,
πως ο Πνευματικός σου πατέρας, αν και είναι “απών τω σώματι”, είναι όμως “παρών
τω πνεύματι” (Α’ Κορ. Ε’3’), δηλαδή, αν και απουσιάζει σωματικά, είναι όμως
παρών πνευματικά, και παρακαλεί τον Θεόν να σε ενδυναμώνει και να σε σώζει.»!
Πηγή:
«Απάνθισμα πατρικών παραινέσεων» Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη»
https://proskynitis.blogspot.com/2024/12/blog-post_901.html
Εάν στην Εκκλησία μοίραζαν χρυσό, δεν θα
μου έλεγες θα έρθω αύριο στην Εκκλησία, αλλά θα ερχόσουν σήμερα στην Εκκλησία
τρέχοντας! Επειδή όμως δεν σου προσφέρει ο μεγάλος Δωρητής ”ύλη”,
αλλά καθαρότητα ψυχής, πλάθεις ένα σωρό δικαιολογίες και προφάσεις
για να μην πας στην Εκκλησία, ενώ έπρεπε να προστρέξεις να πάρεις το Δώρο
αυτό.
Μέγας Βασίλειος
https://proskynitis.blogspot.com/2025/01/blog-post_3.html
«ΧΩΡΙΖΕΙ Η ΗΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΙΤΑΡΙ»
Aγίου Παϊσίου
“Ἡ παρουσία τῶν Χριστιανῶν εἶναι πλέον ὁμολογία
πίστεως. Μπορεῖ κανεὶς μὲ τὴν προσευχὴ νὰ βοηθήση περισσότερο , ἀλλὰ τὴν σιωπή
του θὰ τὴν ἐκμεταλλευτοῦν οἱ ἄλλοι καὶ θὰ ποῦν: «Ὁ τάδε καὶ ὁ τάδε δὲν
διαμαρτυρήθηκαν, ἑπομένως εἶναι μὲ τὸ μέρος μας. Συμφωνοῦν μαζί μας.» .
Ἂν δὲν ἀρχίσουν μερικοὶ νὰ κτυποῦν τὸ κακό, νὰ ἐλέγχουν
δηλαδὴ αὐτοὺς ποὺ σκανδαλίζουν τοὺς πιστούς, θὰ γίνη μεγαλύτερο κακό…”
Στάρετς Μακάριος της Όπτινα
«Λές ἀκόμα ὅτι στό σπίτι προσεύχεσαι πολύ
καλύτερα, βιώνοντας μιά ἀπερίγραπτη πνευματική ἡδονή, καί διαπιστώνοντας τόν
προσπορισμό μεγάλης πνευματικῆς ὠφέλειας. Ἐνῶ, ἀντίθετα, στήν ἐκκλησία δέν ἔχεις
τόσο καρποφόρα προσευχή.
Δέν καταλαβαίνεις ὅτι αὐτό εἶναι μιά μεγάλη
πλάνη, τροφοδοτημένη μάλιστα, ἀπό τήν ἴδια ἐκείνη δηλητηριασμένη πηγή, πού
μαραίνει τήν ἠρεμία καί τήν εἰρήνη τῆς καρδιᾶς σου;
Νά εἶσαι σίγουρος πώς ὅταν προσεύχεσαι μόνος
σου, μ᾽ ἕνα τρόπο πού σέ γεμίζει γλυκύτητα καί σοῦ φέρνει ἀπολαυστικά δάκρυα, ὁ
Θεός δέν ἱκανοποιεῖται. Ἡ γλυκύτητα καί τά δάκρυα, πού δέν συνοδεύονται ἀπό ἕνα
βίωμα βαθύτατης ταπεινοφροσύνης, δέν εἶναι παρά πειρασμικά. Ἔχοντας, λοιπόν, ὑποκύψει
στό σπίτι σ᾽ αὐτό τόν πειρασμό, καί μή βρίσκοντάς τον στήν ἐκκλησία,
συμπεραίνεις, ὅτι σοῦ εἶναι ἄχρηστος ὁ ἐκκλησιασμός. Μετά ἀπ᾽ αὐτό, γιατί ἀπορεῖς
πού γίνεσαι ἕρμαιο μιᾶς θανάσιμης καταθλίψεως;Μήν ἀμφιβάλλης ὅτι αὐτή ἡ
κατάθλιψη εἶναι ὁ καρπός τῶν προσευχῶν σου στό σπίτι: Ὁ πειρασμός πρῶτα σέ ἐκτοξεύει
ψηλά, στήν κορυφή τοῦ κύματος, κι ἔπειτα σέ καταποντίζει στά βάθη τῆς ἀβύσσου.
Κι ἐσύ ἔχεις γίνει ἕνα πειθήνιο ὄργανό του, ἕνα παιχνιδάκι στά χέρια του.
Γιατί; Ἐπειδή ἔχεις παγιδευθῆ στά δίκτυα τῆς κενοδοξίας.
Σοῦ συνιστῶ νά προσεύχεσαι μέ ἁπλότητα. Μήν
προσδοκᾶς καί μήν ἐπιδιώκης νά δῆς μέσα σου κάποιους ἐντυπωσιακούς καρπούς ἤ “δῶρα”
τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ. Θεώρησε τόν ἑαυτό σου ἀνάξιο γι᾽ αὐτά. Μόνο ἔτσι θά βρῆς
τήν εἰρήνη.
Χρησιμοποίησε τήν ἄδεια, τήν παγερή, τή στεγνή
προσευχή σου σάν τροφή γιά τήν ταπείνωση. Ἐπαναλάμβανε σταθερά:
“Εἶμαι ἀνάξιος! Κύριε, εἶμαι ἀνάξιος!”. Ἀλλά
λέγε το ἤρεμα, χωρίς ταραχή. Αὐτή τήν ταπεινή προσευχή, ἀντίθετα μ᾽ ἐκείνη τήν ἀπολαυστική
πού σ᾽ εὐχαριστεῖ, τήν ἀποδέχεται ὁ Θεός».
Από το βιβλίο του Οσίου Μακαρίου της
Όπτινα:«Πνευματικές νουθεσίες»Εκδόσεις Ι.Μ.Παρακλήτου.σελ.170-171
https://proskynitis.blogspot.com/2020/08/blog-post_89.html?m=1
Την 6η Αυγούστου η Αγία μας εκκλησία
εορτάζει μια μεγάλη Δεσποτική εορτή. Τη Μεταμόρφωση του Σωτήρος
Ιησού Χριστού. Η Μεταμόρφωση του Κυρίου είχε συμβεί πριν από το εκούσιο
πάθος Του. Σαράντα ημέρες πριν από τη Σταύρωσή Του. Η εορτή συνέπιπτε την
περίοδο της νηστείας και δια τούτο εορτάζεται 40 ημέρες πριν από την ύψωση
του Τιμίου Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου). Η Μεταμόρφωση τιμάται στο μέσον
περίπου της εορταστικής περιόδου Πάσχα - Χριστούγεννα. Της δεσποτικής
αυτής εορτής προηγείται αυστηρά νηστεία και μόνο την ημέρα της εορτής
επιτρέπεται η κατάλυση ψαριών. Η νηστεία αυτή ανήκει στη νηστεία του
15αυγούστου.
Ουσιαστικά πρόκειται για δυο συνεχόμενες
νηστείες, μια προς τιμή της Μεταμορφώσεως του Χριστού και μια προς τιμή
της Παναγίας. Προηγείται λοιπόν αυστηρά νηστεία όπως και στις δυο άλλες
προαναφερθείσες δεσποτικές εορτές. Μεγάλη δεσποτική εορτή. Όσο βασική και
σπουδαία για την σωτηρία μας είναι η εορτή των Χριστουγέννων και
της Αναστάσεως τόσο σπουδαία και σημαντική είναι και η εορτή της
Μεταμορφώσεως. Εφανερώθη η Θεότητα του Κυρίου, για μια ακόμη φορά. Ο
Κύριος για να προετοιμάσει τους μαθητάς Του για το εκούσιο πάθος του, πήρε
τρεις από αυτούς: τον Πέτρο, τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο και πορεύθηκε προς
προσευχή εις το όρος Θαβώρ. Γιατί πήρε αυτούς;; Τον Πέτρο για
τη μεγάλη πίστη και αγάπη που είχε προς τον Χριστό, τον Ιωάννη επειδή τον αγαπούσε
ιδιαίτερα ο Κύριος, για την αγνότητα και την ολόψυχη προς Αυτόν αφοσίωσή
του και τον Ιάκωβο επειδή αυτός θα έχυνε πρώτος το αίμα του για την
αγάπη του Χριστού. Οι κουρασμένοι από την ταλαιπωρία μαθητές, κάθισαν
να ξεκουραστούν και τους πήρε ο ύπνος. Κάποια στιγμή ξυπνούν και βλέπουν
τον διδάσκαλό τους να λάμπει περισσότερο και από τον ήλιο. Δεν μπορούσαν
τα γήινα μάτια των μαθητών Του να αντικρίσουν το άκτιστο φως και για
αυτό έπεσαν κάτω με τα πρόσωπα προς την γη, λέγει ο Ευαγγελιστής, «ἔπεσον ἐπί πρόσωπον
αὐτῶν καί ἐφοβήθησαν σφόδρα» (Ματθ. 17,6).
Επέτρεψε ο Κύριος να πάρουν μια γεύση από τη
Θεότητά Του και πως θα είμαστε όλοι μας μετά την Δευτέρα παρουσία Του στη
γη. Οι μαθητές του δεν είχαν λάβει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος για
να μπορούν να δουν το Άκτιστο Φως. Είδαν τον Κύριο να συνομιλεί με τον
Μωυσή, εκπρόσωπο του νόμου και των κεκοιμημένων και τον Ηλία, εκπρόσωπο
των Προφητών και των ζώντων. Έτσι λοιπόν φαίνεται καθαρά ότι ο Χριστός
είναι Κύριος της Ζωής και του θανάτου και οι συνομιλητές Του είναι δούλοι
Του. Συνομιλούν για το εκούσιο Πάθος Του που πρόκειται να συμβεί. Γράφει
χαρακτηριστικά ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Έφερε δε εις το μέσον τους
τον Mωυσήν και τον Ηλίαν, διά να διορθώση τας σφαλεράς υποψίας, οπού είχον
οι πολλοί περί αυτού. Kαθότι, άλλοι μεν έλεγον τον Kύριον, πως είναι ο
Ηλίας. Άλλοι δε, πως είναι ο Iερεμίας. Διά τούτο λοιπόν επαράστησεν εις το
Θαβώρ τους πρώτους και κορυφαίους Προφήτας, διά να γνωρίσουν οι μαθηταί,
και διά των μαθητών όλοι οι άνθρωποι, πόση διαφορά είναι αναμεταξύ του Xριστού,
και των Προφητών. O μεν γαρ Xριστός, είναι Δεσπότης. Oι δε Προφήται, είναι
δούλοι. Kαι ίνα μάθουν, ότι ο Kύριος έχει την εξουσίαν του θανάτου και της
ζωής. Διά τούτο, από μεν τους αποθαμένους, έφερε τον Mωυσήν. Aπό δε τους
ζωντανούς, έφερε τον Ηλίαν». Προετοιμάζονται οι μαθητές Του για τα
επερχόμενα. Ο Πέτρος ενθουσιασμένος και γεμάτος θεία γλυκύτητα
προτείνει να φτιάξουν τρεις σκηνές για να μείνουν εκεί. Μία για τον Δάσκαλό Του
και από μια για τον Μωυσή και τον Ηλία. Τότε νεφέλη τους σκέπασε και ακούστηκε
φωνή λέγουσα «Οὗτος ἐστὶν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός· αὐτοῦ ἀκούετε» (Λουκά, θ'
28-36). Δηλαδή, Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, που τον έστειλα για να
σωθεί ο κόσμος. Αυτόν να ακούτε. Είναι η φωνή του Θεού και Πατέρα, όπως
και στην βάπτιση του Κυρίου. Τον αποκαλεί «υιόν αγαπητό». Για όλους εμάς τους θνητούς
και φθαρτούς που πλάθουμε και κατασκευάζουμε τον Χριστό στα δικά μας
ανθρώπινα και αμαρτωλά μέτρα.
Ο Χριστός είναι το δεύτερο πρόσωπο
της μιας, αγίας, ομοουσίου και αδιαιρέτου τριάδος: Πατήρ, Υιός και Άγιον
Πνεύμα. Στη Μεταμόρφωσή Του ο Κύριος απλά φανέρωσε ή, ακριβέστερα, επέτρεψε να
δουν ανθρώπινα μάτια ένα μικρό μέρος της Θεότητός Του, «καθὼς ἠδὐναντο»,
όπως αναφέρεται στο απολυτίκιο της εορτής.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος βαρύς.
Μετεμορφώθης ἐν τῷ
ὄρει Χριστὲ ὁ Θεός, δείξας τοῖς Μαθηταῖς σου τὴν δόξαν σου, καθὼς ἠδυναντο.
Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς, τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου,
φωτοδότα δόξα σοι.
Κοντάκιον
Ἦχος βαρύς. Αὐτόμελον.
Ἐπὶ τοῦ ὄρους
μετεμορφώθης, καὶ ὡς ἐχώρουν οἱ Μαθηταί σου τὴν δόξαν σου, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἐθεάσαντο,
ἵνα ὅταν σε ἴδωσι σταυρούμενον, τὸ μὲν πάθος νοήσωσιν ἑκούσιον, τῷ δὲ κόσμῳ κηρύξωσιν,
ὅτι σὺ ὑπάρχεις ἀληθῶς, τοῦ Πατρὸς τὸ ἀπαύγασμα.
Μεγαλυνάριον
Θέλων ἐπιδεῖξαι
τοῖς Μαθηταῖς, δύναμιν ἐξ ὕψους καὶ σοφίαν παρὰ Πατρός, ἐν ὄρει ἀνῆλθες, Χριστὲ
τῷ Θαβωρίῳ, καὶ λἀμψας ὡς Δεσπότης τούτους ἐφώτισας.
Ὁ Οἶκος
Ἐγέρθητε οἱ
νωθεῖς, μὴ πάντοτε χαμερπεῖς, οἱ συγκάμπτοντες εἰς γῆν τὴν ψυχήν μου λογισμοί, ἐπάρθητε
καὶ ἄρθητε εἰς ὕψος θείας ἀναβάσεως, προσδράμωμεν Πέτρῳ καὶ τοῖς Ζεβεδαίου, καὶ
ἅμα ἐκείνοις τὸ Θαβώριον ὄρος προφθάσωμεν, ἵνα ἴδωμεν σὺν αὐτοῖς τὴν δόξαν τοῦ
Θεοῦ ἡμῶν, φωνῆς δὲ ἀκούσωμεν, ἧς περ ἄνωθεν ἤκουσαν, καὶ ἐκήρυξαν, τοῦ Πατρὸς
τὸ ἀπαύγασμα.
Κάθισμα
Ἦχος δ'. Κατεπλάγη Ἰωσὴφ.
Ἐπὶ τὸ ὄρος τὸ
Θαβώρ, μετεμορφώθης ὁ Θεός, ἀναμέσον Ἠλιού, καὶ Μωϋσέως τῶν σοφῶν, σὺν Ἰακώβῳ
καὶ Πέτρῳ καὶ Ἰωάννῃ, ὁ Πέτρος δὲ συνών, ταῦτά σοι ἔλεγε· Καλόν ὧδέ ἐστι, ποιῆσαι
τρεῖς σκηνάς, μίαν Μωσεῖ, καὶ μίαν Ἠλίᾳ, καὶ μίαν σοὶ τῷ Δεσπότῃ Χριστῷ, ὁ τότε
τούτοις, τὸ φῶς σου λάμψας, φώτισον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός
Έχω διαβάσει στο Λαυσαϊκόν του Παλλαδίου τα
εξής περί του αββά Ωρ: «Ούτος εν τη ερήμω διάγων, ήσθιεν μεν βοτάνας και ρίζας
γλυκείας, έπινεν δε και ύδωρ ότε ηύρισκεν, εν ευχαίς και ύμνοις διατελών πάντα
τον χρόνον».
Νομίζω αποδίδουν άριστα τα της ασκητικοτάτης
βιοτής του πατρός Φιλαρέτου. Ήταν ένα από τα εύοσμα άνθη που φυτρώνουν στα
βράχια των Καρουλίων! Φίλος της αρετής όντως. Πάντα κυκλοφορούσε ξυπόλυτος.
Μια μέρα ο Γέροντάς μας, ο π. Γερόντιος,
θέλοντας να τον δοκιμάσει αν είναι από τον Θεόν η τόση αγάπη και απλότητά του ή
από εγωισμό, του είπε:
«Πάτερ Φιλάρετε…»
«Ευλογείτε, Γέροντα».
«Είσαι υποκριτής! Μας δείχνεις ότι περπατάς
ξυπόλυτος και με κουρελιασμένα ράσα, για να κάνεις τον ταπεινό!
«Γέροντα», απήντησεν εκείνος κατεβάζοντας
ταπεινά το κεφάλι, «είμαι υποκριτής! Ομως τι να κάνω για να… θεραπευθώ;»
«Να βάλεις παπούτσια και να σουλουπωθείς».
«Να ’ναι ευλογημένο, Γέροντα· αυτό θα κάνω».
Εβαλε βαθιά μετάνοια κι έφυγε.
Πήγε αμέσως και βρήκε κάτι παμπάλαια παπούτσια
και τα είχε κάτω από τη μασχάλη του και, όταν ήλθε στην πόρτα του ησυχαστηρίου
μας, τα έβαλε και μπήκε! Αυτό έγινε με πόνο πολύ, διότι, τόσα χρόνια ξυπόλυτος,
τα πέλματα είχαν πρησθεί και δεν χωρούσαν σε παπούτσι για πολλήν ώρα. Ομως η
υπακοή, βλέπετε, και η ταπεινοφροσύνη κάνουν θαύματα!
Η αρετή φαίνεται όταν σε ελέγχει ο αδελφός κι
εσύ ταπεινώνεσαι αδιαμαρτύρητα. Ο διάβολος καίγεται με τέτοια συμπεριφορά…
«Τώρα, μάλιστα! Τώρα είσαι όντως ταπεινός
μοναχός» του είπε ο Γέροντάς μας.
«Ευλόγησον, Γέροντα, ευλόγησον» είπε και, αφού
έβαλε μετάνοια, απομακρύνθηκε παραπατώντας σαν παιδί…
Δίπλα στο ασκητήριό του φύτρωναν αγριόχορτα. Τα
έκοβε και, μολονότι του ήσαν απολύτως απαραίτητα, μας τα έφερνε λέγοντας:
«Φάτε, πατέρες. Του Θεού είναι κι αυτά και
πρέπει να τα τρώγουν αυτοί που ευαρεσθούν εις Αυτόν και όχι οι ράθυμοι σαν
εμένα!»
Κάποια μέρα πέρασε από εκεί ένας ρασοφόρος, ο
οποίος είπε πως ήτο διάκονος. Βλέποντας τα παλαιά βιβλία του ασκητού, τα έβαλε
στο μάτι και με τρόπο τ’ αφήρεσε.
Εφυγε παίρνοντάς τα μαζί του. Κατευθύνθηκε στη
Δάφνη, μη γνωρίζοντας ότι στο τελωνείο της γίνεται έλεγχος στους εξερχομένους.
Εκεί λοιπόν τον συνέλαβαν!
«Πού τα βρήκες αυτά;» τον ρώτησαν.
«Μου τα… πούλησε ο πατήρ Φιλάρετος, εις τα
Καρούλια!»
Είπε ψέματα για να δικαιολογηθεί και συνέχισε
τη φρικτή συκοφαντία του:
«Αυτός είναι αρχαιοκάπηλος! Πουλάει παλαιά
βιβλία!»
Οι αστυνομικοί ήλθαν εδώ στην έρημο κι έκαναν
ανακρίσεις. Στη συνέχεια, έχοντας πεισθεί από τον πανούργο αυτόν άνθρωπο,
μήνυσαν τον άγιον ασκητή!
Κάποια μέρα έφθασαν σ’ εμάς οι κλήσεις, γιατί
απ’ εδώ περνούν τα πάντα. Οι ασκηταί δεν γνωρίζουν από αυτά, αλλά και
γενικότερα δεν ασχολούνται με βιοτικά πράγματα. Με τις κλήσεις εκαλείτο λοιπόν
να δικασθεί!
Τον ενημερώσαμε σχετικά κι εκείνος μας είπε:
«Εγώ δεν γνωρίζω πού να πάω. Σας παρακαλώ σεις να με οδηγήσετε».
Ε, εμείς κάναμε ό,τι έπρεπε, του δώσαμε μερικά
ρουχαλάκια -γιατί τα μοναδικά δικά του ήσαν ξεσχισμένα από την τραχιάν ασκητική
ζωή- και είπαμε σ’ έναν γνωστό μας δικηγόρο να πάει να τον βοηθήσει.
Του δώσαμε και λίγα χρήματα για να πάει στη
Θεσσαλονίκη να δικασθεί. Ποιος; Εκείνος τον οποίον ούτε ο Θεός, νομίζουμε
ταπεινά, δεν θα δικάσει «εν εκείνη τη ημέρα».
Ενας ουράνιος άνθρωπος, ο οποίος ευωδίαζε άρωμα
ασκήσεως! Παρά ταύτα ο άγιος ασκητής μάς είπε: «Εγώ θα κάνω υπακοή στην
Πολιτεία και θα πάω, όπως μου λένε, να δικασθώ».
Εφυγε για τη Θεσσαλονίκη αυτός που είχε να βγει
από το Αγιον Ορος πενήντα οκτώ ολόκληρα χρόνια! Πενήντα οκτώ χρόνια ασκητής
εδώ, στο Καρούλι, τρώγοντας μόνο λίγα χορταράκια και πίνοντας το νεράκι του
Θεού!
Ο ευλογημένος αυτός άνθρωπος, ο οποίος είχε
φθάσει σε πολύ μεγάλα μέτρα αρετής, πήγε και κάθισε στο εδώλιο του
κατηγορουμένου.
Πώς γίνονται εκεί ούτε που ξέρω. Δεν πήγα ποτέ
σ’ αυτές τις πόρτες… Απλώς θυμάμαι, όπως μας τα έλεγε ο ευλογημένος αυτός
Γέροντας. Τον φώναξε λοιπόν ο πρόεδρος του δικαστηρίου:
«Ο μοναχός Φιλάρετος;»
«Εγώ είμαι ο ελεεινός» απήντησε ταπεινά
σκύβοντας το κεφάλι.
«Γιατί πούλησες τα βιβλία αυτά;»
«Δεν τα πούλησα, αδελφέ! Να, πέρασε ο αδελφός
και τα πήρε να τα διαβάσει και ασφαλώς θα τα γύριζε. Εγώ αυτό πίστευα…»
«Πρέπει να ορκισθείς, πάτερ, για να είσαι
πιστευτός. Αυτή είναι η τάξη του δικαστηρίου».
«Α, δεν ορκίζομαι γιατί στο άγιον Ευαγγέλιο
λέει “μη ομώσαι όλως”!»
«Μα πρέπει, πάτερ, να ορκισθείς».
«Πώς ορκίζονται;»
«Βάζοντας την παλάμη πάνω στο Ευαγγέλιο».
Ο π. Φιλάρετος τότε… έβαλε τρεις στρωτές
μετάνοιες μπροστά στο ιερό Ευαγγέλιο και το ασπάσθηκε μ’ ευλάβεια, λέγοντάς
τους:
«Αρκείσθε σ’ αυτό;»
«Οχι, πάτερ, πρέπει να βάλεις το χέρι σου στο
Ευαγγέλιο και να πεις “ορκίζομαι…” κ.λπ.».
«Δεν μπορώ να ορκισθώ».
«Μα, αν δεν ορκισθείς, θα πας εννέα μήνες
φυλακή…»
«Να πάω φυλακή χίλιες φορές! Εγώ αναμένω την
αιωνία καταδίκη από τον Θεό για τις αμαρτίες μου και θα σκεφθώ τη φυλάκιση των
εννέα μηνών;»
Παρών ήτο και ο ψευδοδιάκονος -φουσκώνοντας και
ξεφουσκώνοντας από μεγαλοπρέπεια και ύφος- ατσαλάκωτος μέσα στα γυαλιστερά ράσα
του. Είχε βάλει έναν δικηγόρο, ο οποίος είπε ένα σωρό ψεύδη. Μεταξύ άλλων ο
δικηγόρος είπε:
«Πώς είναι δυνατόν, κύριοι δικασταί, να κλέψει
ο εκλεκτός αυτός κληρικός τα βιβλία αυτού του ρακενδύτου; Είναι δυνατόν; Μήπως
τα είχε ανάγκη; Αν είναι δυνατόν…».
Εν τέλει, με αυτές τις ψευδομαρτυρίες και τη
διαστρέβλωση της αληθείας, δικαιώθηκε ο απαστράπτων κλέπτης και καταδικάσθηκε ο
ενάρετος ασκητής, ο οποίος παρουσιάσθηκε με φτωχικά ράσα, χωρίς την τέχνη του
ψεύδους και, φυσικά, δίχως να ορκισθεί.
Βγήκε λοιπόν η καταδικαστική απόφαση και τον
πήρε ο αστυνομικός να τον οδηγήσει στη φυλακή!
Οι ιθύνοντες δεν συγκινήθηκαν και συγκινήθηκε
το ακροατήριο.
Εκαναν πρόχειρον έρανο μεταξύ τους και μάζεψαν
το ποσό που χρειαζόταν για ν’ απαλλαγεί ο ασκητής από τη φυλάκιση. Με απλότητα
τους ευχαρίστησε κι έφυγε χαρούμενος, επιστρέφοντας εδώ στα Καρούλια, χώρο της
μακροχρονίου ασκήσεώς του.
Ευχαριστούσε κι εμάς που τον βοηθήσαμε με τις
πενιχρές δυνάμεις μας: «Ευχαριστώ, πατέρες», μας έλεγε, «εύχεσθε να λυτρωθώ και
από την αιωνία φυλακή!»
Μεταξύ άλλων ήταν ενθουσιασμένος με τον
δικηγόρο που είχαμε στείλει για να τον υπερασπισθεί. Ο αγαθός ασκητής, κάνοντας
πάντα καλούς λογισμούς, τα έβλεπε όλα υπέροχα κι έλεγε και ξανάλεγε
εντυπωσιασμένος:
«Αυτός ο δικηγόρος έχει πνεύμα Θεού! Οπως
ακριβώς έγιναν τα πράγματα, έτσι τα έλεγε».
«Γέροντα», του είπα, «η τέχνη του είναι αυτή…».
«Οχι, ευλόγησον, πνεύμα Θεού είναι» επέμενε ο
Γέρων!
Τον ρώτησα:
«Γέροντα, πώς είδες τον κόσμο ύστερ’ από
πενήντα οκτώ χρόνια που είχες να βγεις από το Αγιον Ορος»;
Ο καλός άνθρωπος που τα βλέπει όλα καλά έχει,
όπως είπαμε, μόνον αγαθούς λογισμούς. Είπε λοιπόν ο Γέρων Φιλάρετος:
«Τι να σας πω, πατέρες, όλοι οι άνθρωποι έξω
είναι πολύ καλοί. Ολοι τρέχουν πέρα δώθε για τη σωτηρία τους, εκτός από μένα
τον ράθυμο και αμαρτωλό που κάθομαι σ’ αυτά εδώ τα βράχια και δεν εργάζομαι
όπως πρέπει, όπως είναι το θέλημα του Θεού!»
Αυτά είπε και μπήκε στο ασκητήριό του,
δοξάζοντας τον Θεό που στα τέλη της ζωής του τού έδωσε αυτή τη δοκιμασία για τη
σωτηρία της ψυχής του, όπως έλεγε συνεχώς.
Ο μεγάλος και άγιος Γέροντας Δανιήλ
Κατουνακιώτης (1846-1929), αφηγητής στην παρούσα διήγηση.
Οταν έφθασε σε βαθύ γήρας, μας εκάλεσε μίαν
ημέρα στο ασκηταριό του. Πήγαμε με τον π. Ακάκιο. Με χαρά μας είπε:
«Καλώς τα παιδιά μου! Καλά κάνατε που ήλθατε,
διότι άλλη φορά δεν θα σας δω! Εγώ απόψε θα φύγω… Θέλω όμως, πριν συμβεί αυτό,
να με αναπαύσετε».
-Τι θέλεις, Γέροντα;
-Να μου ψάλετε! Πείτε κάτι να ευφρανθεί η ψυχή
μου.
Ψάλαμε διάφορα κι ο Γέροντας έκλαιγε από χαρά
και σταυροκοπιόταν κατανενυγμένος. Μόλις τελειώσαμε, μας είπε:
«Τώρα, κάτι τελευταίο: Θέλω να μου ψάλετε τον
“εθνικό ύμνο” της Παναγίας, το «Αξιον εστίν»! Αυτό όμως θα το ψάλουμε όρθιοι,
όπως ψέλνουμε και τον εθνικό ύμνο της πατρίδος μας!»
Σηκώθηκε με κόπο. Ητο σκελετωμένος. Το δέρμα
του σχεδόν διάφανο. Αφού συμψάλαμε, με δάκρυα χαράς και συγκινήσεως μας
αγκάλιασε, μας ασπάσθηκε και μας είπε:
«Παιδιά μου, άλλη φορά εδώ δεν σας βλέπω!
Συγχωρήσατέ με, συγχωρήσατέ με!»
Δακρύσαμε όλοι. Εκείνος με κόπο μας προέπεμψε.
Φύγαμε κατασυγκινημένοι.
Το πρωί μας ειδοποίησαν ότι εκοιμήθη! Οπως
ακριβώς το είχε πει…
Ανοίξαμε στα βράχια μια λακκουβίτσα και τον
θάψαμε, αφού τον κηδεύσαμε όπως του άξιζε… Εσβησε -ανθρωπίνως το λέγω- στον
αθωνικό ουρανό το αστέρι αυτό του αγιορειτικού μοναχισμού. Αφησε όμως μίαν
αείφωτη τροχιά αγωνιστικότητος και ασκήσεως αυστηρής. Αιωνία του η μνήμη. Την
πολύτιμη ευχή του να έχουμε.
Μερικές φορές ο πανάγαθος Θεός παραχωρεί και
στο τέλος της ζωής μια δοκιμασία, για να γίνει ο άνθρωπος καλύτερος και να
ωφεληθούν και άλλοι. Ετσι και ο π. Φιλάρετος υπέμεινε αγόγγυστα και βραβεύθηκε
από τον Κύριο.
Είδατε, πώς ο διάβολος πήγε να ταλαιπωρήσει τον
άνθρωπο της ασκήσεως και της αρετής, αλλ’ ο πανάγαθος Θεός τον σκέπασε με τη
χάρη Του και, αντί να πάθει βλάβη η ψυχή του, δέθηκε ακόμη περισσότερο με τον
Θεό;
Περισσότερο αγάπησε τον Θεό και με μεγαλύτερη
ζέση Τον εδόξαζε.
Μανώλης Μελινός Θεολόγος – συγγραφέας – manolismelinos.com
https://paraklisi.blogspot.gr/2017/10/blog-post_942.html
Η Εκκλησία δέχεται την βασκανία, δηλαδή την
επέμβαση του πονηρού πνεύματος και τη θεωρεί έργο του διαβόλου. Σχετίζεται
κυρίως με τον φθόνο και την ζήλεια.
Γι’ αυτό και η ευχή για το «μάτι», την βασκανία
(που διαβάζεται μόνο από Ιερέα) λέει μεταξύ άλλων:
…απόστησον πάσαν διαβολικήν ενέργειαν, πάσαν σατανικήν έφοδο και πάσα
επιβουλήν, περιέργειαν τε πονηράν και βλάβην και οφθαλμών βασκανίαν τω φθονερών
ανθρώπων απο του δούλου σου ( όνομα ) και η υπο ωραιότητος ή ανδρείας ή
ευτυχίας ή ζήλου ή και φθόνου βασκανίας συνέβη,…
Στην απάντηση μας αυτή δεν θα αναφερθούμε σε
αυτόν που «ματιάζεται», αλλά σε αυτόν που «ματιάζει». Και αυτό, γιατί πρέπει να
εξετάσουμε και να πολεμήσουμε την πηγή της βασκανίας. Το ερώτημα δεν είναι
γιατί «μας πιάνει το μάτι», αλλά γιατί κάποιοι έχουν αυτή την αρνητική
ικανότητα…
Ο καθένας από εμάς μπορεί να ματιάσει; Όχι. Άρα
αυτός που μπορεί, τι έχει ή μάλλον τι του λείπει και μεταδίδει αρνητική
ενέργεια «δια της οράσεως»;
Είπαμε ότι οι πατέρες της Εκκλησίας αποδίδουν
το μάτι σε «δαιμόνιο». Αυτός που ματιάζει έχει «δαιμόνιο». Ακούγεται βαρύ αλλά
έτσι είναι.
Αυτός που ματιάζει, συνήθως απέχει από την
εκκλησία και τα μυστήρια της. Δεν εξομολογείται, δεν κοινωνεί των Αχράντων
μυστηρίων, δεν κάνει τον Σταυρό του ή τελοσπάντων ανήκει στο Σώμα της Εκκλησίας
αλλά δεν μετέχει συνειδητά στα μυστήρια της… και μάλλον έτσι είμαστε οι
περισσότεροι: «ο λαός ούτος τω στόματι αυτών και τοις χείλεσί με τιμά, η
δε καρδία αυτών πόρρω απέχει απ΄ εμού· (Ματθ. ιε,8)
Δυστυχώς, έτσι είναι όσο και αν ακούγεται
άσχημα όσο και αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε, η αποχή και η απομάκρυνση από
τον θείο δρόμο από τον μη εκκλησιασμό, μόνο πόρτες ανοίγει στον διάβολο με ό,τι
μπορεί να συνεπάγεται αυτό.
Ο καθένας από εμάς λοιπόν, πρέπει να εξετάσει
τον εαυτό του σχετικά με την ειλικρινή συμμετοχή του στα μυστήρια και στον
εκκλησιασμό και να ασφαλίσει τον εαυτό του με το μεγαλύτερο όπλο κατά του
διαβόλου που είναι ο Σταυρός.
Τό παρακάτω περιστατικό τό ἀφηγήθηκε μέ μεγάλη
συγκίνηση μιά εὐσεβέστατη κυρία, ἀρκετά ἡλικιωμένη, ἡ ὁποία ἀξιώθηκε νά δεῖ ἕνα
ἀπ᾿ τά παιδιά της ν᾿ ἀφιερώνεται στό Θεό. Συνέβη ὅταν ἦταν νεαρή μητέρα κι εἶχε
τά παιδάκια της μικρά.
Ἔπειδή ἡ ζωή ἦταν δύσκολη τότε κι ἐργαζόταν μόνο ὁ σύζυγος, προσπαθοῦσαν μέ οἰκονομία
νά ζήσουν, γιά νά μπορέσουν νά χτίσουν κι ἕνα σπιτάκι, μήπως γλυτώσουν ἀπ᾿ τό ἐνοίκιο,
πού τούς ἐξαντλοῦσε οἰκονομικά. Τά παιδάκια ὅμως ἦταν ἀδύνατα, καί εἰδικά τό ἕνα.
Ὁ γιατρός στόν ὁποῖο τά πῆγαν, συνέστησε καλή διατροφή· καλύτερη ἀπ᾿ ὅση εἶχαν.
Ἡ μητέρα συμφώνησε μαζί του καί προσπαθοῦσε νά πείσει καί τό σύζυγό της, ὁ ὁποῖος,
ἄν καί ἦταν κι ἐκεῖνος καλός πατέρας καί τ᾿ ἀγαποῦσε τά παιδιά, ἤθελε νά ἐξακολουθήσει
τή μικρή ἀποταμίευση, γιά τό λόγο πού προαναφέρθηκε. Ἔτσι ἔφτασαν νά
διαφωνήσουν. Ἥρεμα, βέβαια, ἀλλά δημιουργήθηκε ἕνα στενόχωρο ἀδιέξοδο.Αὐτή ἡ
συζήτηση ἔγινε μέσα στόν κῆπο τοῦ Ζαππείου, ὅπου οἱ γονεῖς εἶχαν βγεῖ περίπατο
μαζί μέ τά μικρά παιδάκια τους. Ἡ νεαρή μητέρα, ἡ ὁποία σημειωτέον ἦταν ὀρφανή ἀπό
μικρό παιδί καί δέν εἶχε κοντά της κανέναν συγγενῆ, γιά νά βοηθήσει νά πειστεῖ ὁ
σύζυγος, ἔνιωσε πολύ πόνο καί τά μάτια της γέμισαν δάκρυα. Δέν εἶπε ὅμως οὔτε
λέξη. Ἦταν ἄνθρωπος πού εἶχε τήν δύναμη τῆς ὑπομονῆς καί τῆς σιωπῆς στίς
δύσκολες ὧρες. Προσευχήθηκε ὅμως νοερά ἐκείνη τή στιγμή μέ ἀφάνταστη πίστη καί
πόνο καί εἶπε στό Θεό:
“–Θεέ μου! Λυπήσου με, καί φώτισέ τον! Λυπήσου με, γιατί δέν ἔχω κανέναν νά μέ
βοηθήσει! Κανέναν!…”
Ἐνῶ ὅμως ἔλεγε αὐτά μέ τή μυστική προσευχή της, βλέπει δίπλα της φωτεινή
μεγαλοπρεπῆ ὕπαρξη! Ἕνα γλυκύτατο Ἄγγελο τοῦ Θεοῦ μέ ξανθά μαλλιά, πού τήν
κοίταζε μέ πολλή ἀγάπη καί συμπάθεια! Ταράχτηκε ἐλαφρά, ἀλλά καί πάλι κατάφερε
καί δέ μίλησε. Ὁ Ἄγγελος, ὁ Ἄγγελος της, ἀμέσως ἔγινε ἄφαντος, ἀφοῦ πρῶτα τῆς ἔδωσε
τό ἐλπιδοφόρο μήνυμα τοῦ Θεοῦ:
“Δέν εἶσαι μόνη, κόρη μου!…”
Σέ λίγο ἀκούστηκε γλυκειά καί ταπεινωμένη ἡ φωνή τοῦ συζύγου της νά λέει:
“– Ἔχεις δίκιο, “Μαρία” μου. Πρῶτα εἶναι ἡ ὑγεία τῶν παιδιῶν μας καί μετά ἔχει
ὁ Θεός καί γιά τό σπίτι!”
Νά πῶς λύνονται οἱ διαφωνίες, ὅταν ὑπάρχουν ἄνθρωποι προσευχῆς! Καί τό ἄλλο:
Κανείς δέν εἶναι πραγματικά μόνος, ἀλλά νιώθει μόνος, ἄν δέν ζεῖ κατά Θεόν…
Ἀπό τό βιβλίο: “Μηνύματα ἀπό
τόν Οὐρανό”
Ἔκδοσις: ” Ἱ. Μονῆς Παναγίας
Βαρνάκοβας Δωρίδα 2005
Είχαμε πάει προσκύνημα στον Όσιο Πατάπιο (η
μνήμη του τιμάται στις 8 Δεκεμβρίου) στο Λουτράκι με 8 πούλμαν.
Στο πούλμαν το δικό μου, υπήρχε ένα ζευγάρι από
την Κύπρο. Ο άνδρας δεν πίστευε σε τίποτα. Και όταν άκουσε που ομιλούσα εγώ και
προσανατόλιζα τον κόσμο που πηγαίνουμε και τι περίπου θα αντιμετωπίσουμε εκεί,
είπε:
– Τί μακάμβρια πράγματα είναι αυτά! Που μας
πάει; Στο νεκροταφείο θα μας πάει αυτός;
Και όταν φτάσαμε εκεί, δεν πήγε καθόλου μέσα να
προσκυνήσει τον Άγιο. Πήρε τη γυναίκα του και ζήτησε να πάει να κοιμηθεί με τη
δικαιολογία ότι ήταν κουρασμένος και τα τοιαύτα.
Τους έδωσαν εκεί οι καλογριές κελλί να πάνε να
κοιμηθούν. Μόλις πήγε να κοιμηθεί, του παρουσιάζεται ο Άγιος Πατάπιος καθήμενος
σε μία πέτρα, στα σκαλάκια που βρίσκονται έξω από την πόρτα που φυλάγεται το
άφθαρτο λείψανό του και του χαμογελούσε.
Και του λέει ο Άγιος:
– Γιατί δεν ήρθες από εδώ;
– Ποιός είσαι εσύ;
– Εγώ που είμαι εδώ πέρα…
– Μα εδώ είναι του Αγίου Παταπίου, αλλά εγώ
δεν…
– Ναι εγώ είμαι…
– Μα εσύ είσαι ζωντανός!
– Μα τί είμαι, νεκρός είμαι;
– Εσύ είσαι μέσα εκεί;
– Ναι εγώ είμαι…
Σηκώνεται έντρομος από τον κρεβάτι και
σκουντάει την γυναίκα του και της λέει:
– Γυναίκα σήκω!
– Τί να σηκωθώ; Τώρα πέσαμε…
– Σήκω να κατεβούμε κάτω!
– Μα εσύ δεν ήθελες να καθίσουμε κάτω.
Σηκώνεται λοιπόν και πηγαίνουν κάτω στο
εκκλησάκι που είναι το λείψανο του Αγίου. Και βλέπει τον Άγιο Πατάπιο να
κάθεται στην πέτρα, όπως τον είδε στο όνειρό του και του χαμογελούσε! Και του
κάνει νόημα, σαν να του έλεγε:
«Έλα! Πέρασε μέσα!».
Πέρασε αυτός δίπλα εκεί, τρομαγμένος,
σαστισμένος, είχε χάσει τη λαλιά του… και μπήκε μέσα και προσκύνησε το λείψανο
του Αγίου Παταπίου.
Και έμεινε μέχρι το πρωΐ εκεί σαν σκυλάκι,
ταπεινωμένος και εξουθενωμένος! Δίπλα στον Άγιο…
Δυστυχώς ορισμένοι νομίζουν, ότι οι Άγιοι είναι
λείψανα νεκρά…
Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 –
1982)
https://proskynitis.blogspot.com/2020/12/blog-post_8.html
