Αββάς Ισαάκ ο Θηβαίος. "Σήκω, σε συγχώρησε ο Θεός. Από δω κι εμπρός πρόσεξε να μην κρίνεις κανένα πριν τον κρίνει Εκείνος".

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα αποφθέγματα των Πατέρων εδώ: Μικρή Φιλοκαλία. Ιστορίες από το Γεροντικό

Αββάς Ισαάκ ο Θηβαίος

Ο ΑΒΒΑΣ Ισαάκ ο Θηβαίος επισκέφθηκε κάποτε ένα κοινόβιο και βλέποντας έναν αδελφό να αμαρτάνει, τον κατέκρινε. Όταν αναχώρησε στην έρημο ήρθε άγγελος Κυρίου και στάθηκε μπροστά στην είσοδο του κελιού του λέγοντας:

– Δεν σ’ αφήνω να μπεις μέσα.

Εκείνος τότε τον παρακαλούσε:

– Τι έκανα;

Και ο άγγελος του αποκρίθηκε:

– Μ’ έστειλε ο Θεός με την εντολή ‘’πες του, που διατάζεις να βάλω τον αμαρτωλό αδελφό που κατέκρινες;’’

Κι εκείνος, αμέσως μετανόησε και είπε:

– Αμάρτησα, συγχώρησε με.

Και ο άγγελος είπε:

– Σήκω, σε συγχώρησε ο Θεός. Από δω κι εμπρός πρόσεξε να μην κρίνεις κανένα πριν τον κρίνει εκείνος. [Γεροντικόν, α΄]

Αναδημοσίευση από

greekdownloads.wordpress 

Λάμπρος Σκόντζος, Θεολόγος. Ο αγγελικός πνευματικός κόσμος του Θεού.

Η Θεία Δημιουργία διακρίνεται στην άυλη, την αόρατη και πνευματική και στην ορατή υλική. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν οι άυλες αγγελικές δυνάμεις. Πρόκειται, σύμφωνα με την διδασκαλία της Εκκλησίας μας, για αναρίθμητες πνευματικές οντότητες τις οποίες δημιούργησε ο Θεός πριν την υλική δημιουργία (Ιώβ.38). Η φύση των αγγέλων, όπως αναφέρεται στην Αγία Γραφή, είναι λίγο ανώτερη από τη φύση των ανθρώπων, ως πνευματικά όντα στερούνται διάκρισης γένους (Ματθ. 22,30) και είναι κατά χάριν αθάνατοι. Άγγελος σημαίνει απεσταλμένος ή αγγελιοφόρος, διότι οι άγγελοι είναι επιφορτισμένοι να διαμηνύουν στους ανθρώπους τη βουλή και το θέλημα του Θεού.

Σκοπός της δημιουργίας τους, όπως και όλων των άλλων νοημόνων όντων, είναι να γίνουν και αυτοί μέτοχοι της θείας μακαριότητας. Ο Θεός της αγάπης θέλησε με τον τρόπο αυτό άγγελοι και άνθρωποι να γίνουν κατά χάριν θεοί. Πλημμυρισμένοι οι άγγελοι από τη μετοχή τους στη θεία μακαριότητα δοξολογούν αέναα τον Δημιουργό τους, ως έκφραση υπέρτατης ευγνωμοσύνης. Ψάλλουν ασίγαστα τον τρισάγιο ύμνο «Άγιος, Άγιος, Κύριος Σαβαώθ, πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης Αυτού», όπως είδε σε μεγαλειώδες όραμά του ο προφήτης Ησαΐας (6,2). Σημαντικό έργο επιτέλεσαν και επιτελούν οι άγγελοι στο έργο της εν Χριστώ σωτηρίας μας, καθ’ ότι είναι «λειτουργικά πνεύματα εις διακονίαν αποστελλόμενα δια τους μέλλοντας κληρονομείν σωτηρίαν» (Εβρ.1,14), σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο.

Οι άγγελοι στον ουρανό, δηλαδή στον πνευματικό κόσμο, είναι ανυπολόγιστοι, ως προς τον αριθμό τους, «ήν ο αριθμός αυτών μυριάδες μυριάδων και χιλιάδες χιλιάδων» (Αποκ.5,11), σύμφωνα με τον ιερό συγγραφέα της Αποκάλυψης και αποτελούν εννέα τάξεις – τάγματα, ανάλογα με το έργο και τη διακονία που επιτελούν, ήτοι: Σεραφείμ, Σερουβείμ, Θρόνοι, Κυριότητες, Δυνάμεις, Εξουσίες, Αρχές, Αρχάγγελοι, Άγγελοι.

Αρχικά τα αγγελικά τάγματα ήταν δέκα, αλλά ένα από αυτά, το τάγμα του κορυφαίου αρχαγγέλου Εωσφόρου, στασίασε κατά του Θεού. Ο αρχηγός του, κυριευμένος από εγωισμό και αρχομανία, θέλησε να στήσει το θρόνο του δίπλα από το θρόνο του Δημιουργού του Θεού, να γίνει «όμοιος τω Υψίστω» (Ησ.14,14) και να λατρεύεται ως Θεός. Πάραυτα κατακρημνίστηκε στη σκοτεινή άβυσσο, μαζί με όσους αγγέλους είχαν συμμαχήσει μαζί του, αποτελώντας μια καινούργια πνευματική ομάδα άυλων υπάρξεων, «του διαβόλου και των αγγέλων αυτού» (Ματθ.25,41), των οποίων η φύση διαστράφηκε στο κακό. Έγιναν διάβολοι, εφευρέτες και φορείς του κακού, έχοντας πλέον ως έργο τους να αντιστρατεύονται το Θεό και να καταστρέφουν τα έργα Του. Το πλέον μισητό πλάσμα κατ’ αυτούς είναι ο άνθρωπος, ως το εκλεκτότερο δημιούργημα του Θεού. Ο διάβολος τον παρέσυρε στην αμαρτία και στο κακό, αυτός πασχίζει να τον καταστρέψει.

Εκτός από το όνομα του εκπεσόντος Εωσφόρου, αναφέρονται και τα ονόματα άλλων τριών κορυφαίων αγγέλων, του Μιχαήλ, του Γαβριήλ και του Ραφαήλ, τους οποίους η Αγία Γραφή ονομάζει Αρχαγγέλους, ή Αγγέλους Κυρίου, Αρχιστράτηγους των Αγγελικών Δυνάμεων και Ταξιάρχες.

Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ αναφέρεται ως ο κορυφαίος άγγελος του Θεού και ο πλέον κραταιός. Το όνομά του σημαίνει: «Ποιος είναι δυνατός σαν το Θεό». Είναι ο πιο ένδοξος Ταξιάρχης των άυλων Αγγελικών Δυνάμεων και η παρουσία του συνδέεται με κορυφαία γεγονότα στην ιστορία του κόσμου και της σωτηρίας μας. Είναι ο Μέγας εκείνος Αρχάγγελος, ο οποίος φώναξε το «Στώμεν καλώς», στην απέραντη στρατιά των αγγέλων, κατά την πτώση του Εωσφόρου, προτρέποντάς τους να μείνουν σταθεροί και αγαθοί, στην υπηρεσία του Θεού. Παρουσιάζεται πολλές φορές στην Αγία Γραφή, ως απεσταλμένος του Θεού. Παρουσιάστηκε στον Αβραάμ, κατά τη θυσία του Ισαάκ, στον Λωτ, σώζοντας αυτόν και την οικογένειά του κατά την καταστροφή των Σοδόμων και των Γομμόρων. Αυτός προπορεύονταν κατά την έξοδο των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο και αργότερα παρουσιάστηκε στον Ιησού του Ναυή, καθώς και στον εθνικό μάντη Βαλαάμ.

Αλλά και στην ιστορία της Εκκλησίας μας παρουσιάστηκε πολλές φορές ποιώντας εξαίσια θαύματα. Το πιο γνωστό απ’ όλα είναι το εν Χώναις θαύμα, στις Κολοσσές της Φρυγίας προστάτεψε τους Χριστιανούς από την εκτροπή ορμητικού ποταμού, που έστρεψαν οι ειδωλολάτρες κατά της πόλεως. Ο Μέγας Αρχάγγελος άνοιξε τεράστιο χάσμα στη γη, το οποίο κατάπιε τον φονικό ποταμό!

Ο έτερος Μέγας Αρχάγγελος είναι ο Ταξιάρχης Γαβριήλ. Το όνομά του σημαίνει «άνθρωπος Θεού». Αναφέρεται και αυτός πάμπολλες φορές στην Αγία Γραφή ως διαμηνυτής του θελήματος του Θεού στους ανθρώπους. Στην Παλαιά Διαθήκη αυτός παρουσιάστηκε ως εξηγητής του ονείρου του Δανιήλ (Δαν.8,16). Αυτός φανέρωσε στον ίδιο προφήτη ότι μετά από τετρακόσια ενενήντα επτά χρόνια θα έρθει ο Μεσσίας (Δαν.9,21-25). Αλλά κυρίως ο Γαβριήλ έδρασε στην Καινή Διαθήκη. Αυτός πληροφόρησε τον Ζαχαρία για τη γέννηση του Ιωάννου Προδρόμου. Αυτός έφερε τη χαρμόσυνη είδηση στην Παρθένο Μαρία για την ενανθρώπηση του Σωτήρα του κόσμου. Αυτός απότρεψε τον Ιωσήφ να μην παρατήσει την Θεοτόκο, όταν έμαθε ότι ήταν έγκυος. Αυτός προειδοποίησε την Αγία Οικογένεια να φύγει στην Αίγυπτο. Αυτός κύλισε το λίθο του μνήματος και έφερε το μήνυμα της Αναστάσεως στις Μυροφόρες.

Ο τρίτος Αρχάγγελος ο Ραφαήλ αναφέρεται μόνο στην Παλαιά Διαθήκη, ως βοηθός και συνοδός του δίκαιου Τωβία (Τωβίτ12,15) και το όνομά του σημαίνει: «Ο Θεός θεραπεύει».

Πίστη της Εκκλησίας μας είναι ότι ο κάθε άνθρωπος έχει το φύλακα άγγελό του, ο οποίος, ως στοργικός αδελφός μας προστατεύει μέρα και νύκτα από τους κινδύνους που μας περιβάλλουν και από τις παγίδες του πονηρού. Οι άγιοι άγγελοι θα είναι παρόντες κατά τη μεγάλη Κρίση (Ματθ.25,31), πλαισιώνοντας τη δόξα του Χριστού και αδιάψευστοι μάρτυρες της δίκαιης κρίσης Του. Η Εκκλησία μας τιμά τους αγίους αγγέλους, αφιερώνοντάς τους την πρώτη ημέρα της εβδομάδος τη Δευτέρα. Τιμά δε ιδιαιτέρως τους Αρχαγγέλους στις 8 Νοεμβρίου.

alopsis.gr 

Τάγματα Αγγέλων: Τι είναι και πως δημιουργήθηκαν;

Στην αγιογραφική παράδοση αναπαριστάνονται ως ιεροπρεπείς νεανίες με φτερά. Χωρίζονται και κατατάσσονται σε εννέα τάγματα: Άγγελοι, Αρχάγγελοι, Αρχές, Εξουσίες, Δυνάμεις, Θρόνοι, Κυριότητες, Χερουβείμ, Σεραφείμ.

Όταν ο Εωσφόρος, ο λαμπρότερος άγγελος, λόγω της υπερηφάνειας του εξεγέρθηκε κατά του Θεού, θέλησε να γίνει όμοιος με το Θεό.

Οι άγγελοι είναι άυλα και ασώματα δημιουργήματα του Θεού, ανώτεροι των ανθρώπων στη γνώση, απαλλαγμένοι από πάθη. Το κύριο λειτούργημά τους είναι η δοξολογία του Τριαδικού Θεού και η γνωστοποίηση του θελήματος του Θεού στην ανθρώπινη ιστορία.

Στην αγιογραφική παράδοση αναπαριστάνονται ως ιεροπρεπείς νεανίες με φτερά. Χωρίζονται και κατατάσσονται σε εννέα τάγματα: Άγγελοι, Αρχάγγελοι, Αρχές, Εξουσίες, Δυνάμεις, Θρόνοι, Κυριότητες, Χερουβείμ, Σεραφείμ. Όταν ο Εωσφόρος, ο λαμπρότερος άγγελος, λόγω της υπερηφάνειας του εξεγέρθηκε κατά του Θεού, θέλησε να γίνει όμοιος με το Θεό.

Τον ακολούθησε ένα τάγμα Αγγέλων, το οποίο αποστάτησε από το Θεό εξαιτίας της υπερηφάνειας. Τότε εξέπεσαν και διώχτηκαν από τον ουρανό μαζί του.

Έτσι, έγιναν όλοι τους σκοτεινοί αντί φωτεινοί, δαίμονες αντί άγγελοι. Τότε ο μέγας αρχάγγελος Μιχαήλ, βλέποντας την πτώση των Αγγέλων, κατάλαβε ότι η αιτία της πτώσης τους είναι η υπερηφάνεια, γι’ αυτό με την υποταγή και την ταπείνωση την οποία έδειξε στο Δεσπότη Θεό, διεφύλαξε τόσον την δική του δόξα και λαμπρότητα, όσο και την δόξα των άλλων Αγγελικών ταγμάτων. Συγκέντρωσε και ένωσε τις τάξεις των Αγγέλων, και έτσι ύμνησε και δόξασε τον Θεό Παντοκράτορα, αναφωνώντας θείο και αγγελικό ύμνο με όλους τους Αγγέλους.

Για την υποταγή του και την ταπείνωση αυτή, διορίστηκε από το Θεό Παντοκράτορα να είναι ο πρώτος των Αγγελικών τάξεων. Αυτή είναι η σύναξη των αγγέλων την οποία εορτάζουμε στις 8 Νοεμβρίου.

Γνωστότεροι από τους αγγέλους είναι οι Αρχιστράτηγοι Αρχάγγελοι, Μιχαήλ και Γαβριήλ, οι οποίοι ονομάζονται και Ταξιάρχες ως επικεφαλής των αγγελικών δυνάμεων.

Κατά τον Πρόκλο Κωνσταντινουπόλεως, το όνομα Μιχαήλ ερμηνεύεται ως «Δύναμις Θεού» και Γαβριήλ σημαίνει «άνθρωπος Θεού». Ο αρχάγγελος Μιχαήλ εμφανίσθηκε στον Αβραάμ για να σώσει τον γιο του Ισαάκ που ετοιμαζόταν να θυσιάσει κατά εντολή του Θεού, ο οποίος θέλησε έτσι να δοκιμάσει την πίστη του.

Στον Λωτ, για να τον σώσει, όταν ο Θεός αποφάσισε να καταστρέψει τα Γόμορα, στον Πατριάρχη Ιακώβ λυτρώνοντάς τον από τα φονικά χέρια του αδελφού του, στον μάντη Βαρλαάμ, στον Ιησού του Ναυή.

Επίσης ο Μιχαήλ ήταν αυτός που οδήγησε το λαό του Ισραήλ στη φυγή από την Αίγυπτο. Ο δε Γαβριήλ ήταν αυτός που ανήγγειλε στην Παρθένο Μαρία το χαρμόσυνο γεγονός της γέννησης του Ιησού Χριστού. Και σε άλλα σημεία της Αγίας Γραφής, συναντάμε τους αγγέλους να μεταφέρουν στους ευσεβείς ανθρώπους το θέλημα του Θεού.

Πολλά είναι τα θαύματα που επιτελούνται σε ναούς αφιερωμένους στους αγγέλους.

Στη Μυτιλήνη, στο χωριό Μανταμάδες, υπάρχει το μοναστήρι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, όπου φυλάσσεται ανάγλυφη εικόνα του Αρχαγγέλου, πλασμένη από το χώμα όπου χύθηκε το αίμα των μοναχών μαρτύρων, οι οποίοι σφαγιάστηκαν στην περιοχή κατά την τουρκοκρατία. Είναι από τα σπουδαιότερα προσκυνήματα της χώρας μας, στο οποίο επιτελούνται πλήθος θαυμάτων.

Στη Λέσβο επίσης υπάρχει και ολόκληρο χωριό αφιερωμένο στον Αρχάγγελο Μιχαήλ, το χωριό Ταξιάρχης , όπου και η φερώνυμη εκκλησία, στην οποία μπορεί να δει κανείς το αποτύπωμα στο μαρμάρινο δάπεδο της εκκλησίας, που άφησε ο Αρχάγγελος όταν με τη θαυματουργική παρέμβαση του διέσωσε μια μοναχή, καταδιωκόμενη από Τούρκους.

Τον Ταξιάρχη ακόμη τιμούν με μεγάλη ευλάβεια στη Σύμη της Δωδεκανήσου, όπου και το μοναστήρι του Πανορμίτη. Με τους Αρχαγγέλους και την προστασία τους συνδέεται ιδιαίτερα η Μονή Δοχειαρίου του Αγίου Όρους.

vimaorthodoxias.gr 

Όσιος Παΐσιος Βελιτσκόφκυ: "Η ακτημοσύνη".

Μπορείτε να διαβάσετε και υπόλοιπα κεφάλαια του βιβλίου εδώ: Οσίου Παϊσίου Βελιτσκόφκυ. Κρίνα του αγρού.

14

Η ακτημοσύνη

Ένατη αρετή είναι η ακτημοσύνη, η απόλυτη πτωχεία.

Ο ακτήμων μοναχός, σαν υψιπέτης αετός, δεν κινδυνεύει να πιαστεί σε κανένα δίχτυ της ματαιοφροσύνης «του παρόντος αιώνος» και να πληγωθεί. Ας φύγουμε μακριά, ας φύγουμε από τη φιλαργυρία και από κάθε υλικό πράγμα, όπως φεύγουμε από ένα λιοντάρι που βρυχάται.

Γιατί η φιλαργυρία μεταβάλλει μέσα στον άνθρωπο την πραότητα και την ταπείνωση σε ανοικτίρμονα οργή και κακία, και τον μεταμορφώνει σε άγριο κτήνος.

Όσιος Παΐσιος Βελιτσκόφκυ. Κρίνα του αγρού.

εκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός 2012, 7η έκδοση

greekdownloads.wordpress 

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος. Η ελεημοσύνη μας κάνει όμοιους με το Θεό.

Θέλεις να έχεις πνευματική κοινωνία με το Θεό και να απολαύσεις εκείνη την ηδονή που είναι ελεύθερη από τις σωματικές αισθήσεις; Ακολούθησε την εντολή της ελεημοσύνης. Αυτή η ελεημοσύνη του Θεού, όταν βρεθεί μέσα στην καρδιά σου, εικονίζει μέσα σου εκείνο το άγιο κάλλος του Θεού, ως προς το οποίο ήδη έγινες όμοιος με αυτόν. (6)

+++

Αδελφέ μου ασκητή, αν σου περισσεύει κάτι απ’ αυτά που σου χρειάζονται για σήμερα, δώσ’ το στους φτωχούς και πήγαινε να προσφέρεις τις προσευχές σου στο Θεό με παρρησία. Μίλησε δηλαδή με το Θεό σαν γιος με πατέρα. Τίποτε δεν μπορεί να φέρει την καρδιά μας κοντά στο Θεό, όσο η ελεημοσύνη. Και τίποτε δεν προκαλεί στο νου τόση γαλήνη, όση η θεληματική φτώχεια. Καλύτερα να σε λένε οι πολλοί άνθρωποι αμαθή για την απλότητα των τρόπων σου, παρά να δοξάζεσαι ως σοφός και πανέξυπνος. Εάν ένας άνθρωπος είναι πάνω σε άλογο και απλώσει προς το μέρος σου το χέρι του για να πάρει ελεημοσύνη, μην τον αφήσεις να φύγει με άδεια χέρια, διότι οπωσδήποτε εκείνη την ώρα είναι ενδεής, όπως ένας φτωχός. Όταν λοιπόν δίνεις, να δίνεις μεγαλόψυχα, και με ιλαρό πρόσωπο, και να δίνεις περισσότερο απ’ όσο σου ζητάνε. Διότι λέει ο λόγος του Θεού: «Στείλε το ψωμί σου στο φτωχό και σε λίγο θα βρεις την ανταπόδοση».

Μην ξεχωρίσεις τον πλούσιο από το φτωχό και μη θέλεις να μάθεις ποιος είναι άξιος και ποιος ανάξιος, αλλά να είναι για σένα όλοι οι άνθρωποι ίσοι, προκειμένου να τους κάνεις το καλό. Γιατί μ’ αυτό τον τρόπο θα μπορέσεις να ελκύσεις στο καλό και αυτούς που δεν αξίζουν να τους ελεήσεις· διότι η ψυχή γρήγορα έλκεται από τις σωματικές ευεργεσίες στο φόβο του Θεού. Ο Κύριος καθόταν και έτρωγε στα τραπέζια με τους τελώνες και τις πόρνες, και δεν ξεχώριζε τους ανάξιους, για να τους ελκύσει όλους, με το έλεός του, στο φόβο του Θεού, και για να μπορέσουν να πλησιάσουν στα πνευματικά μέσω των υλικών αγαθών. Γι’ αυτό το λόγο, στην ελεημοσύνη και στην τιμή, εξίσωσε όλους τους ανθρώπους, είτε είναι κάποιος Ιουδαίος, είτε άπιστος, είτε φονιάς, και μάλιστα διότι είναι αδελφός σου και έχει την ίδια ανθρώπινη φύση με σένα και πλανήθηκε από την αλήθεια χωρίς να το καταλάβει.

Όταν κάνεις ένα καλό σε κάποιον, μην περιμένεις ανταμοιβή από μέρους του και, έτσι, θα λάβεις αμοιβή από το Θεό και για τα δυο: και για το καλό που έκανες και γιατί δε ζήτησες αναγνώριση. Και αν σου είναι δυνατό, ούτε για τη μέλλουσα ανταμοιβή να κάνεις το καλό, γιατί η αληθινή αγάπη του Θεού δε γνωρίζει τι θα πει ανταμοιβή. (99-100).

Αββάς Ισαάκ ο Σύρος

Από το βιβλίο: Κωνσταντίνου Καρακόλη, Ανθολόγιο από την ασκητική εμπειρία του Αγίου Ισαάκ του Σύρου. Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», σελ. 25.

(Οι αριθμοί στο τέλος κάθε λήμματος αντιστοιχούν στις σελίδες του ελληνικού κειμένου: «Του Οσίου Πατρός ημών Ισαάκ, Επισκόπου Νινευΐ, του Σύρου, Τα Ευρεθέντα Ασκητικά», Λειψία 1770, Ανατυπούμενα επιμελεία Ιωακείμ Σπετσιέρη, Ιερομονάχου. Αθήναι.)

koinoniaorthodoxias.org 

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. Θανάτωσε το θέλημα σου και θα αρέσεις στον Θεό περισσότερο.

Λοιπόν, εσύ αδελφέ, που επιθυμείς να φθάσεις στο ύψος αυτής της τελειότητας, επειδή είναι ανάγκη να κάνεις μια ακατάπαυστη πάλη με τον εαυτό σου, για να νικήσης γενναία και να εξουδετερώσης όλα τα θελήματα, μεγάλα και μικρά, αναγκαστικά πρέπει να ετοιμασθείς με κάθε προθυμία της ψυχής σου σε αυτό τον πόλεμο (γιατί το στεφάνι δεν δίνεται σε άλλον, παρά μόνο στο γενναίο πολεμιστή).

Αυτός ο πόλεμος, καθώς είναι δυσκολότερος από κάθε άλλο πόλεμο (γιατί πολεμώντας εναντίον του εαυτού μας, πολεμούμαστε από τον ίδιο τον εαυτό μας), έτσι και η νίκη που πετυχαίνουμε σε αυτόν, θα είναι ενδοξότερη από κάθε άλλη, και περισσότερο ευπρόσδεκτη στον Θεό.

Γιατί αν θελήσης να θανατώσεις τα άτακτα πάθη σου, και τις επιθυμίες και θελήματά σου, θα αρέσεις στον Θεό περισσότερο και θα τον υπηρετήσεις καλύτερα, παρά αν μαστιγώνεσαι, μέχρι να βγάλεις αίμα, και αν νηστεύης περισσότερο από τους παλιούς ερημίτες, και αν επιστρέψεις στο καλό χιλιάδες ψυχές, όντας εσύ κυριευμένος από τα πάθη.

Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου 

(Ο αόρατος πόλεμος)

romfea.gr 

Εκ του ιστολόγιου:

Αγαπητοί ένα πράγμα μας απομακρύνει από τον Τριαδικό Θεό, από τον Σωτήρας μας Ιησού Χριστό. Αυτό είναι ο Εγωισμός μας. Δηλαδή το Δικό μας Θέλημα και οι Επιθυμίες μας.

Στο Πάτερ Ημών, λέμε «γενηθήτω το θέλημά σου ως εν ουρανώ και επί της γης.». Πρέπει αγαπητοί να γνωρίζουμε τι ζητούμε από τον Ουράνιο Πατέρα μας και Τριαδικό Θεό όλων μας. Δε μπορούμε να λέμε ξερά και τυπικά το Πάτερ Ημών, αλλά να το λέμε Καρδιακά. Με πραγματική επιθυμία να συντελεστεί το Θέλημα του Θεού.

Ζητούμε λοιπόν από τον Δημιουργό μας, που μας γνωρίζει καλύτερα από όλους την πραγματοποίηση του Θελήματός Του για την Σωτηρία της ψυχής μας, για να βαδίσουμε στον ασφαλή δρόμο όσο είμαστε εδώ στην Εξορία του ανθρώπου στη γη.

Σε αντιδιαστολή του Θελήματος του Θεού, βρίσκεται το Δικό μας θέλημα, όταν αυτό δεν ταυτίζεται, με εκείνο του Πατρός μας. Ο Πατέρας λέει στο παιδί τι να κάνει και το παιδί υπακούει, γιατί γνωρίζει πως αυτό είναι για το καλό του. Κάνει Υπακοή. Όταν όμως εμείς με τον Εγωισμό μας δεν πράττουμε το Θέλημα του Θεού, αλλά το δικό μας θέλημα τότε ταΐζουμε τον εγωισμό μας. Απομακρυνόμαστε από το Θεό και βαδίζουμε το δικό μας δρόμο δια του εγωιστικού μας θελήματος. Όμως στη ζωή υπάρχουν δύο δρόμοι.

Ο ένας οδηγεί στη Βασιλεία των Ουρανών και ο άλλος στο Διάβολο. Όταν λοιπόν ποιούμε το δικό μας θέλημα, βαδίζουμε προς το Διάβολο. Πρέπει να κόψουμε το δικό μας σκοτισμένο από τα πάθη μας και τις αδυναμίες μας, ίδιο θέλημα και να ακολουθήσουμε το Θέλημα του Θεού, ποιώντας όσα μας έχει πει ο Θεός δια του Ευαγγελίου και για των Φωτισμένων του Αγίων Πατέρων.

Το δικό μας θέλημα προκαλεί πάθη και αμαρτίες. Το Θέλημα του Θεού αρετές. Δεν είναι εύκολο. Πρέπει να βγάλουμε αυτά τα πάθη. Όμως έχουμε συμπαραστάτες σε αυτήν την προσπάθεια, τον Κύριο Ημών Ιησού Χριστό, την μητέρα μας την Παναγία και τους Αγίους.

Κάνοντας το δικό μας θέλημα γινόμαστε δούλοι του εαυτού μας, του εγωισμού μας και του Διαβόλου. Ο Αδάμ μας το έδειξε αυτό, όταν δεν έκανε υπακοή στο θέλημα του Θεού και έκανε υπακοή στο Διάβολο. Έφυγε από την Ελευθερία του Θεού και πήγε στην τυραννία του Διαβόλου από την οποία μας ελευθέρωσε με τα Πάθη και την Σταύρωσή του ο Σωτήρας μας Χριστός.

Ο καθένας μας κατά το μέτρο των δυνατοτήτων να προσπαθεί όσο μπορεί να κόψει το Ίδιο Θέλημα. Ζητώντας το Έλεος του Ιησού: «Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με». Έτσι έχοντας για βοηθό τον Ιησού, τον Νικητή επί του θανάτου, θα αρχίσει να σταματάει το Δικό του θέλημα και να πορεύεται προς το Σωτήριο Θέλημα του Χριστού. Τότε θα αρχίσει να αισθάνεται μια γλυκύτητα στην ψυχή του από τον Γλυκύ Ιησού Χριστό που θα τον απελευθερώνει από τα αγκάθια των δικών μας επιθυμιών που μας απομακρύνουν από Αυτόν.

Ας λοιπόν αγωνιστούμε σταδιακά, προς την Εκοπή του Δικού μας θελήματος, του Εγωισμού μας και ας κατευθύνουμε τις σκέψεις μας και την καρδιά μας προς το θέλημα του Εσταυρωμένου που πρώτος εκείνος έκανε Υπακοή προς το Θέλημα του Πατρός του και Τριαδικού Θεού όλων μας. Αλλά και η Παναγία μας έκανε υπακοή προς το θέλημα του Θεού όταν είπε στον Αρχάγγελο Γαβριήλ στον Ευαγγελισμό της, «ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά τὸ ῥῆμά σου».

Ο Ιησούς Χριστός και η Υπεραγία Θεοτόκος έκαναν Τέλεια Υπακοή προς το θέλημα του Θεού και είδατε πως μας έσωσαν από την Τυραννία του Σατανά.

Ας λοιπόν σώσουμε και εμείς τις ψυχές μας από αυτόν τον μισάνθρωπο το διάβολο δια της Υπακοής προς τις εντολές του Ιησού Χριστού όσο μπορεί ο καθένας μας.

Α.Η.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης. Πῶς θά καταλάβουμε ἂν τά ἐμπόδια εἶναι ἀπό τόν Θεό;

Ο ΘΕΟΣ ΑΞΙΟΠΟΙΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ (αγίου Παϊσίου)

–Μερικὲς φορὲς ξεκινᾶμε νὰ κάνουμε μιὰ δουλειὰ καὶ παρουσιάζονται ἕνα σωρὸ ἐμπόδια. Πῶς θὰ καταλάβουμε ἂν τὰ ἐμπόδια εἶναι ἀπὸ τὸν Θεό;

–Νὰ ἐξετάσουμε ἂν φταῖμε ἐμεῖς. Ἂν δὲν φταῖμε, τὸ ἐμπόδιο θὰ εἶναι ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ τὸ καλό μας. Γι’ αὐτὸ δὲν πρέπει κανεὶς νὰ στενοχωριέται, ἂν δὲν ἔγινε ἡ δουλειὰ ἢ ἂν καθυστέρησε νὰ τελειώση.

Μιὰ φορὰ κατέβαινα βιαστικὸς ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μονὴ Στομίου, νὰ πάω στὴν Κόνιτσα γιὰ μιὰ ἐπείγουσα δουλειά. Σὲ ἕνα δύσκολο σημεῖο τοῦ δρόμου – Γολγοθᾶ τὸ ἔλεγα – συνάντησα ἕναν γνωστὸ τοῦ μοναστηριοῦ, τὸν μπαρμπα –Ἀναστάση, μὲ τρία ζῶα φορτωμένα. Ἀπὸ τὴν πολλὴ ἀνηφόρα εἶχαν ἀναποδογυρισθῆ τὰ σαμάρια τους καὶ ἕνα ζῶο ἦταν κοντὰ στὸν γκρεμὸ καὶ κόντευε νὰ πέση κάτω. «Ὁ Θεὸς σ’ ἔστειλε, Πάτερ», μοῦ εἶπε ὁ μπαρμπα –Ἀναστάσης. Τὸν βοήθησα νὰ τὰ ξεφορτώσουμε καὶ νὰ τὰ ξαναφορτώσουμε, τὰ βάλαμε καὶ στὸν δρόμο καὶ τὸν ἄφησα. Ὅταν προχώρησα ἀρκετά, ἔφθασα σὲ ἕνα σημεῖο ὅπου μόλις πρὶν λίγο εἶχε γίνει κατολίσθηση σὲ μῆκος τριακόσια μέτρα καὶ εἶχε φαγωθῆ τὸ μονοπάτι. Δένδρα καὶ πέτρες εἶχαν κατεβῆ στὸ ποτάμι. Ἂν δὲν καθυστεροῦσα, θὰ βρισκόμουν ἐκεῖ τὴν ὥρα ἀκριβῶς ποὺ ἔγινε ἡ κατολίσθηση. «Μπαρμπα - Ἀναστάση, εἶπα, μ᾿ ἔσωσες. Ὁ Θεὸς σ᾿ ἔστειλε».

Ὁ Χριστὸς ἀπὸ ψηλὰ βλέπει τὸν καθένα μας πῶς ἐνεργεῖ καὶ ξέρει πῶς καὶ πότε θὰ ἐνεργήση γιὰ τὸ καλό μας. Ξέρει πῶς καὶ ποῦ θὰ μᾶς ὁδηγήση, ἀρκεῖ ἐμεῖς νὰ ζητοῦμε βοήθεια, νὰ τοῦ λέμε τὶς ἐπιθυμίες μας καὶ νὰ ἀφήνουμε Ἐκεῖνον ὅλα νὰ τὰ κανονίζη.

Ἐγώ, ὅταν ἤμουν στὴν Ἱερὰ Μονὴ Φιλοθέου, ἤθελα νὰ πάω στὴν ἔρημο· σκεφτόμουν νὰ φύγω σὲ ἕνα ἐρημονήσι. Εἶχα συμφωνήσει μάλιστα μὲ ἕναν βαρκάρη νὰ ἔρθη νὰ μὲ πάη, ἀλλὰ τελικὰ δὲν ἦρθε. Ἦταν οἰκονομία Θεοῦ, γιατὶ ἤμουν ἀκόμη ἄπειρος καὶ θὰ πάθαινα μεγάλη ζημιὰ στὸ ἐρημονήσι· θὰ μὲ ἀφάνιζαν οἱ δαίμονες. Ἀφοῦ δὲν μπόρεσα νὰ πάω ἐκεῖ, στράφηκα πρὸς τὰ Κατουνάκια. Ἀγάπησα τὴν ἔρημο τῶν Κατουνακίων καὶ προσευχόμουν καὶ ἑτοιμαζόμουν νὰ πάω ἐκεῖ. Ἤθελα νὰ ἀσκητέψω κοντὰ στὸν Γερο - Πέτρο (1), ἕναν πολὺ πνευματικὸ Πατέρα. Μοῦ συνέβη ὅμως ἕνα γεγονὸς ποὺ μὲ ἀνάγκασε νὰ πάω στὴν Κόνιτσα καὶ ὄχι στὰ Κατουνάκια. Ἕνα βράδυ μετὰ τὸ Ἀπόδειπνο εἶχα ἀποσυρθῆ στὸ κελλί μου καὶ προσευχόμουν ὣς ἀργά. Κατὰ τὶς ἕνδεκα τὴν νύχτα ξάπλωσα νὰ ἡσυχάσω λίγο. Μιάμιση ἡ ὥρα ξύπνησα μὲ τὸ σήμαντρο τῆς μονῆς ποὺ μᾶς καλοῦσε στὸν Ναό. Ἔκανα νὰ σηκωθῶ, ἀλλὰ ἦταν ἀδύνατο. Μιὰ ἀόρατη δύναμη μὲ κρατοῦσε ἀκίνητο. Κατάλαβα ὅτι κάτι συμβαίνει. Ἔμεινα καθηλωμένος στὸ κρεββάτι μέχρι τὶς δώδεκα τὸ μεσημέρι. Μποροῦσα νὰ προσεύχωμαι, νὰ σκέφτωμαι, ἀλλὰ δὲν μποροῦσα νὰ κινηθῶ καθόλου.

Ἐνῶ βρισκόμουν σ’ αὐτὴν τὴν κατάσταση, εἶδα σὰν σὲ τηλεόραση ἀπὸ τὴν μιὰ μεριὰ τὰ Κατουνάκια καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη τὴν Μονὴ Στομίου στὴν Κόνιτσα. Ἐγὼ μὲ λαχτάρα γύρισα τὰ μάτια μου πρὸς τὰ Κατουνάκια. Μιὰ φωνὴ τότε – ἦταν τῆς Παναγίας – μοῦ εἶπε καθαρά: «Δὲν θὰ πᾶς στὰ Κατουνάκια· θὰ πᾶς στὴν Μονὴ Στομίου». «Παναγία μου, ἐγὼ ἔρημο Σοῦ ζητοῦσα καὶ Ἐσὺ μὲ στέλνεις στὸν κόσμο;», εἶπα. Ἄκουσα ξανὰ τὴν ἴδια φωνὴ νὰ μοῦ λέη αὐστηρά: «Θὰ πᾶς νὰ συναντήσης τὸ τάδε πρόσωπο, τὸ ὁποῖο θὰ σὲ βοηθήση πολύ». Ἀμέσως λύθηκα ἀπὸ ἐκεῖνο τὸ ἀόρατο δέσιμο καὶ πλημμύρισε ἡ καρδιά μου ἀπὸ τὴν θεία Χάρη.

Μετὰ πῆγα καὶ τὸ εἶπα στὸν Πνευματικό. «Αὐτὸ εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, μοῦ εἶπε ὁ Πνευματικός. Μὴν κάνης ὅμως λόγο γιὰ τὸ γεγονός. Πὲς πὼς γιὰ λόγους ὑγείας – ἔβγαζα αἷμα ἐκείνη τὴν ἐποχὴ – θὰ χρειασθῆ νὰ βγῆς ἀπὸ τὸ Ὄρος καὶ πήγαινε». Ἄλλο ἤθελα ἐγώ, ἀλλὰ ὁ Θεὸς εἶχε τὸ σχέδιό Του. Σκέφθηκα ὅτι ἦταν θέλημα Θεοῦ νὰ ἀνακαινίσω αὐτὸ τὸ μοναστήρι, καὶ ἔτσι θὰ ἐκπληρωνόταν καὶ ἕνα τάμα ποὺ εἶχα κάνει στὴν Παναγία, ὅταν ὑπηρετοῦσα στὸν στρατό, τότε μὲ τὸν πόλεμο. «Παναγία μου, εἶχα πεῖ τότε, βοήθησέ με νὰ γίνω καλόγερος καὶ θὰ δουλέψω τρία χρόνια νὰ Σοῦ φτιάξω πάλι τὸ καμένο Σου μοναστήρι». Ὅπως ἀποδείχθηκε ὅμως ἐκ τῶν ὑστέρων, ὁ κύριος λόγος ποὺ ἡ Παναγία μὲ ἔστειλε ἐκεῖ ἦταν, γιὰ νὰ βοηθηθοῦν οἱ ὀγδόντα οἰκογένειες ποὺ εἶχαν γίνει προτεσταντικὲς νὰ ἐπιστρέψουν στὴν Ὀρθοδοξία.

Ὁ Θεὸς συχνὰ ἐπιτρέπει νὰ γίνη αὐτὸ ποὺ εἶναι γιὰ τὸ συμφέρον τῶν πολλῶν. Δὲν κάνει ποτὲ ἕνα καλὸ μόνο του, ἀλλὰ τρία - τέσσερα καλὰ μαζί. Οὔτε ποτὲ ἐπιτρέπει νὰ γίνη ἕνα κακό, ἐὰν δὲν βγοῦν ἀπὸ αὐτὸ πολλὰ καλά. Ὅλα τὰ ἀξιοποιεῖ γιὰ ὄφελός μας, καὶ τὰ στραβὰ καὶ τὰ ἐπικίνδυνα. Τὸ καλὸ μὲ τὸ κακὸ εἶναι ἀνακατεμένα· καλὰ θὰ ἦταν νὰ εἶναι χωρισμένα, ἀλλὰ μπαίνουν τὰ προσωπικὰ συμφέροντα καὶ ἀνακατεύονται. Ὁ Θεὸς ὅμως καὶ αὐτὸ τὸ μπερδεμένο τὸ ἀξιοποιεῖ. Γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ πιστεύουμε ὅτι ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει νὰ γίνεται μόνον ὅ,τι μπορεῖ νὰ βγῆ σὲ καλό, γιατὶ ἀγαπᾶ τὸ πλάσμα Του. Μπορεῖ λ.χ. νὰ ἐπιτρέψη ἕναν μικρὸ πειρασμό, γιὰ νὰ μᾶς προστατέψη ἀπὸ ἕναν μεγαλύτερο.

1 ) Βλ. Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου, Ἁγιορεῖται Πατέρες καὶ  Ἁγιορείτικα, σ. 64-73.

ηλ. πηγή κειμένου: εδώ

από το βιβλίο: Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Β’, Πνευματική Αφύπνιση, εκδόσεις Ι. Ησυχ. άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, Σουρωτή Θεσσαλονίκης

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 3, 2015 ΑΠΟ ΤΟΝ/ΤΗΝ A.X.T.

antexoume.wordpress 

Γέροντας Πετρώνιος Τανάσε. Ἡ προσευχή μᾶς πλησιάζει στόν Θεό;

Ἂν κάθε ἀρετή μᾶς βοηθάει νὰ δοῦμε τὸ Θεό, μία ἀπὸ αὐτές μᾶς βοηθάει κατὰ τρόπο ἐξαιρετικό, καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ προσευχή. Ὅπως μεταξὺ δυὸ προσώπων, ὁ διάλογος δημιουργεῖ τὸ πιὸ μεγάλο πλησίασμα, ἔτσι καὶ ἡ προσευχή, ἡ συνομιλία τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸ Θεό, μᾶς τοποθετεῖ σὲ ἄμεσο καὶ μεγαλύτερο πλησίασμα τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία πλημμύρισε μὲ προσευχὲς ἕνα τόσο μεγάλο μέρος τῆς χριστιανικῆς ζωῆς, γι’ αὐτό μᾶς προτρέπει νὰ προσευχόμαστε ἀκατάπαυστα, ὥστε κάθε ἄνθρωπος νὰ γίνει ἕνας ἄνθρωπος προσευχῆς, δηλαδὴ ἕνας ἄνθρωπος ποὺ δὲν προσεύχεται μόνον ὅταν προσεύχεται, κατὰ τὴν ἔκφραση τοῦ ἁγίου Ἰωάννη τῆς Κλίμακος, ἀλλὰ ὁλόκληρη ἡ ζωὴ του εἶναι προσευχή.

Πῶς πρέπει νὰ γίνεται ἡ ἀληθινὰ ἀδιάλειπτη προσευχή, μᾶς τὸ εἶπαν μ’ ἕνα πλῆθος διδασκαλιῶν οἱ μεγάλοι ἄνθρωποι τῆς προσευχῆς. Σταματῶ μόνο στὸν σύντομο καὶ πολὺ περιεκτικὸ ὁρισμὸ τοῦ ἁγίου Μαξίμου: «Ἔχει ἀδιάλειπτη προσευχὴ αὐτὸς, ποὺ ὁ νοῦς του εἶναι προσηλωμένος μὲ πολλὴ εὐλάβεια καὶ πόθο στὸ Θεὸ καὶ μὲ τὴν ἐλπίδα κρέμεται ἀπὸ Ἐκεῖνον καὶ ἐμπιστεύεται Ἐκεῖνον σ’ ὅ,τι κάνει καὶ σ’ ὅ,τι τοῦ συμβαίνει».

«Μὲ εὐλάβεια καὶ πόθο», δηλαδὴ ἄπειρη ἀγάπη στὸ Θεό, ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ λέει μαζὶ μὲ τὸν ψαλμωδό: «ἐκολλήθη ἡ ψυχή μου ὀπίσω σου» (Ψάλμ. 62:9)· ἔπειτα «μὲ ἐλπίδα καὶ ἐμπιστοσύνη» ὁλοκληρωτικὴ στὸ Θεὸ σ’ ὅλες τὶς περιστάσεις τῆς ζωῆς. Ἀδιάλειπτη προσευχὴ, ἑπομένως, σημαίνει κάτι περισσότερο ἀπὸ μία ἀκατάπαυστη ἐργασία προσευχῆς, σημαίνει μία προσευχὴ μὲ πίστη ἰσχυρή, μὲ ἀγάπη ἀπεριόριστη, μὲ τὸ νοῦ προσηλωμένο στὸ Θεό, μὲ βαθιὰ συγκέντρωση στὴν καρδιά.

Ὁ σύνδεσμος τῆς ἀδιάλειπτης προσευχῆς μὲ τὴν αἴσθηση τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ εἶναι πολὺ περισσότερο ἀπὸ ἐμφανής. Καὶ τὰ δυὸ θεμελιώνονται στὴν πίστη καὶ στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ βρίσκουν τὸ πλήρωμά τους τὸ ἕνα στὸ ἄλλο. Διότι τὸ νὰ αἰσθάνεται κανεὶς τὸ Θεὸ ἀδιάκοπα παρόντα σημαίνει τὸ νὰ βρίσκεται σὲ ἀδιάλειπτη προσευχή, ἐνῶ ἡ ἀδιάλειπτη προσευχὴ σημαίνει νὰ βρίσκεται ἀκατάπαυστα μέσα στὴ παρουσία Του· ἐπειδὴ «ἡ προσευχὴ ἀνατέλλει ἀπὸ τὴν ὅραση καὶ αἴσθηση τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπιπλέον δυναμώνει αὐτὴ τὴν ὅραση» (π. Δήμ. Στανιλοάε). Ὅλοι οἱ ἅγιοι ἔζησαν δυνατὰ τὴν ἐμπειρία τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ καὶ τὶς ἀποκαλύψεις καὶ τὰ θεῖα ὁράματα ποὺ εἶχαν, μόνο μέσα στὴν κατάσταση τῆς προσευχῆς τὰ εἶχαν.

Ἡ πορεία μπροστὰ στὸ Θεὸ καὶ ἡ προσευχὴ ἔχουν βαθιὰ ἐπακόλουθα στὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ προσπάθεια γιὰ κάθε καλὸ ἔργο, ὅπως καὶ ὁ φόβος καὶ ἡ μὲ προσοχὴ ἀποφυγὴ κάθε ἁμαρτίας εἶναι ἄμεσα ἐπακόλουθα αὐτοῦ τοῦ πράγματος.

Γι’ αὐτὸ, οἱ πνευματικοὶ πατέρες, στὴν προσπάθειά τους ν’ ἀποκτήσουν αὐτὸ τὸν λογισμὸ, ἔκαναν μία ἀλάνθαστη πνευματικὴ μέθοδο γιὰ τὴ σωτηρία, ὅπως λέει καὶ ὁ Μέγας Ἀντώνιος· «ὁπουδήποτε πηγαίνεις, νὰ ἔχεις πάντοτε πρὸ ὀφθαλμῶν σου τὸν Θεὸ καὶ θὰ σωθεῖς».

Κάποιος πάλι, ποὺ ἀξιώθηκε νὰ γλυκαθεῖ ἀπ’ αὐτὴ τὴν ὅραση, μᾶς προτρέπει θερμά:

«Προσπάθησε –λέει– ὅλη σου τὴ ζωὴ νὰ τὴν αἰσθάνεσαι νὰ ξετυλίγεται κάτω ἀπὸ τὸ βλέμμα Του.

Ὅταν τὸν ἀκοῦς νὰ ὁμιλεῖ στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, γίνε ὅπως τὰ πλήθη ἐκεῖνα, ποὺ ἀκούγοντάς τον ξεχνοῦσαν τὴν πείνα καὶ τὴ δίψα, ἢ ὅπως ἡ Μαρία, ἡ ἀδελφή τοῦ Λαζάρου, ποὺ ἐγκαταλείποντας τὰ πάντα ρουφοῦσε τὰ θεῖα λόγια καθισμένη κοντὰ στὰ πόδια του (Λούκ. 10:40).

Ὅταν βαδίζεις στὸ δρόμο, βλέπε τον νὰ σὲ συνοδεύει πλάι σου, γιὰ νὰ μὴ σκοντάψεις, καὶ ἡ καρδιά σου νὰ φλέγεται περισσότερο ἀπὸ τὴν καρδιὰ τοῦ Λουκᾶ καὶ τοῦ Κλεόπα.

Ὅταν ὁ ἐχθρὸς σὲ στροβιλίζει μὲ τὴ θύελλα τῶν πειρασμῶν, νὰ δεῖς τὸν ἑαυτό σου μέσα στὸ καράβι ποὺ κινδυνεύει νὰ βυθιστεῖ μαζὶ μὲ τοὺς μαθητὲς καὶ νὰ μὴν ἀμφιβάλλεις, ὅτι Ἐκεῖνος εἶναι μπροστὰ καὶ ξαφνικὰ θὰ εἰρηνεύσει τὴ φουρτούνα καὶ θὰ φέρει τὴ γαλήνη.

Ὅταν ἀξιώνεσαι νὰ τὸν δεχθεῖς μέσα σου, κατὰ τὴ θεία Κοινωνία, λέγε, ὅπως ὁ Ζακχαῖος, μὲ βαθιὰ ταπείνωση καὶ εὐγνωμοσύνη· “Πῶς νὰ σὲ εὐχαριστήσω ὅπως πρέπει, Κύριε, γιὰ τὴν τόσο μεγάλη τιμὴ ποὺ μοῦ ἔκανες, νὰ εἰσέλθεις στὸν οἶκο τῆς ψυχῆς μου;

Ἐπίμενε νὰ αἰσθάνεσαι διαρκῶς μέσα στὴν παρουσία του, ἀφοῦ εἶναι μπροστά μας καὶ δὲν εἶναι δύσκολο νὰ αἰσθανόμαστε τὴ παρουσία του, μόνο νὰ ἔχουμε καθαρὴ καρδιά, πίστη καὶ ἀγάπη».

Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι στὴ ζωὴ αὐτὴ ἡ ἀδιάλειπτη προσευχὴ δὲν εἶναι ἀκόμη ἀδιάλειπτη· καὶ ἡ θέα τοῦ Θεοῦ εἶναι ὡς «ἐν ἐσόπτρῳ καὶ ἐν αἰνίγματι». Αὐτὰ τὰ βιώματα εἶναι ἀτελῆ καὶ ἀποσπασματικά, ἀκόμη καὶ γι’ αὐτοὺς ποὺ ἀξιώνονται κατὰ τρόπο ἐξαιρετικὸ νὰ ἔχουν αὐτὲς τὶς ἐμπειρίες. Ἀλλὰ αὐτὰ εἶναι ἕνας ἀρραβώνας μίας καταστάσεως τελείας, ὅταν θὰ συναντηθοῦμε μὲ τὸν Κύριο «πρόσωπο πρὸς πρόσωπο», ὅταν καὶ ἡ θέα καὶ ἡ συνομιλία μὲ Ἐκεῖνον θὰ εἶναι χωρὶς τέλος, καθὼς καὶ ἡ ἀνέκφραστη ἀπόλαυση τῶν δικαίων.

Γέροντας Πετρώνιος Τανάσε

(Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ ἄρθρο «Ἐν τῷ φωτὶ τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ» , τ. 5, Περιοδικὸ Ὅσιος Γρηγόριος, Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους)

(Πηγή ψηφ. κειμένου: agiazoni.gr)

https://alopsis.gr/η-προσευχή-μάς-πλησιάζει-στον-θεό-γέρο/

hristospanagia.gr 

+Γέρων Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης (Προηγούμενος Ἱ. Μ. Φιλοθέου). Ὁ φαρδύς δρόμος ὁδηγεῖ στήν κόλαση.

+Γέρων Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης (Προηγούμενος Ἱ. Μ. Φιλοθέου)

Οἱ ἐντολές τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι βαριές, εἶναι πολύ ἐλαφριές, ἀνακουφίζουν, δροσίζουν καί δημιουργοῦν καί φτιάχνουν μακαριότητα στήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου. Γι’ αὐτό ὁ Χριστός μας δέν ζήτησε πολλά πράγματα. Καί στή Δευτέρα Παρουσία δέν θά πεῖ «γιατί δέν ἀσκητεύσατε…». Ὄχι. Θά πεῖ «γιατί δέν ἐλεήσατε, γιατί δέν θρέψατε, γιατί δέν ντύσατε, γιατί δέν ἀνακουφίσατε τό φυλακισμένο». Τί εἶναι αὐτά; Ἔργα ἀγάπης. Γι’ αὐτό εἶπε ὁ Χριστός «Ποιός εἶναι αὐτός ποὺ μέ ἀγαπάει; Αὐτός πού τηρεῖ τίς ἐντολές μου. Ἐκεῖνος πού δέ μέ ἀγαπάει δέν τηρεῖ τίς ἐντολές μου». Μέ τόν ἔλεγχο πού ἔκανε στούς ἐξ ἀριστερῶν, ἤθελε νά τούς πεῖ, ὅτι «ἐσεῖς δέν εἴχατε ἀγάπη καί ἐφόσον δέν εἴχατε ἀγάπη, δέν μπορεῖτε νά μπεῖτε στό νυμφώνα τῆς ἀγάπης». Ὁ νυμφώνας τῆς ἀγάπης κερδίζεται μόνο μέ τήν ἀγάπη καί τή θυσία. Γι’ αὐτό θά πρέπει, μέ τήν ἀγάπη καί τήν ταπείνωση, νά περάσουμε στή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Στενή καί τεθλιμμένη ἡ ὁδός ἡ ἀπάγουσα εἰς τήν ζωήν. Ὁ φαρδύς δρόμος ὁδηγεῖ τούς ἀνθρώπους στήν κόλαση. Ποιός εἶναι ὁ φαρδύς δρόμος; Ἡ ξένοιαστη κοσμική ζωή, καί ὅταν περνοῦν οἱ μέρες μας ἄδειες…

Δέν πρέπει νά μᾶς πλανᾶ ὁ διάβολος• καί νά προσπαθήσουμε, κατά τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ μας, νά καθαρίσουμε τό ἔσωθεν τοῦ ποτηρίου πού εἶναι ἡ ψυχή μας, ἡ καρδιά μας, ὁ νοῦς μας. Ἄν τό μέσα τοῦ ποτηρίου, λέει, τό κάνεις, ἄνθρωπε, καθαρό καί τό ἔξωθεν θά εἶναι καθαρό. Ὑποκριτά, μήν κάνεις τό ἔξω, καί τό μέσα τό ἀφήνεις ἀκάθαρτο. Στά μάτια τοῦ Θεοῦ εἶναι ὅλα φανερά. Τούς ἀνθρώπους θά τούς ξεγελάσουμε, θά δείξουμε ἄλλο πρόσωπο, ἀλλά τά μέσα μας εἶναι γνωστά στό Θεό. Νά φροντίσουμε μέσα μας νά τακτοποιηθοῦμε, ν’ ἀλλάξουμε. Τό χρόνο πού μᾶς ἔδωσε ὁ Θεός νά τόν γεμίσουμε μέ καλά ἔργα, μέ καλές σκέψεις, μέ ἁγνά αἰσθήματα.

Νά μήν καθόμαστε καί ἀσχολούμαστε μέ ἀργολογίες, νά μήν ἀσχολούμαστε μέ συζητήσεις ἄκαιρες καί βλαβερές. Ν’ ἀπαλλάξουμε τή γλώσσα μας ἀπό τό νά κρίνουμε τούς ἀνθρώπους, τόν ἀδελφό μας, τόν πλησίον μας. Ὄχι, ὄχι μήν τό κάνουμε αὐτό. Νά κρίνουμε τόν ἑαυτό μας, νά καταδικάσουμε τόν ἑαυτό μας. Ἄν τόν καταδικάσουμε, θά τόν ἀπαλλάξουμε τῆς καταδίκης του Θεοῦ. Ἄν καταδικάσουμε, θά καταδικαστοῦμε κι ἄν κρίνουμε, θά κριθοῦμε, καί μέ ὅποια μεζούρα μετρήσουμε θά μᾶς μετρήσει ὁ Θεός.

Ἡ κάθε στιγμή πού περνάει δέν ξαναγυρνάει. Ὁ διάβολος μᾶς κερδίζει χρόνο, μᾶς ἀπασχολεῖ μέ πράγματα γήινα καί πρόσκαιρα προκειμένου νά μᾶς κερδίσει τό χρόνο νά μήν τόν ἔχουμε, ὥστε νά μήν προσφέρουμε περισσότερα στό Θεό καί στήν ψυχή μας. Ἄς προσέξουμε ὅσο μποροῦμε νά εἴμαστε ἐν ἐγρηγόρσει, νά γρηγοροῦμε στό μυαλό, στήν καρδιά, νά μήν ἀφήνουμε σκέψεις, νά μήν ἀφήνουμε τήν καρδιά μας νά μολύνεται. [...] Πόσες φορές ἄν θά ἐλέγξουμε τή συνείδησή μας, θά δοῦμε ὅτι δέν προσέχουμε. Ἑπομένως δημιουργοῦμε σκάνδαλο. Αὐτές τίς ἁμαρτίες δέν τίς γνωρίζουμε. Νά τίς ἐξαγορευθοῦμε καί νά σβήσουν.

Γι’ αὐτό θά τά προσέχουμε ὅλα αὐτά τά πράγματα, γιά νά εἴμαστε ἕτοιμοι. Ὁ θάνατος εἶναι φοβερός, δέν εἶναι παιχνίδι. Ἐάν κανείς ἀπό μᾶς ἔχει γνωρίσει λίγο περί θανάτου, ἄν κινδύνεψε ἀπό ἀσθένεια, εἶδε πόσο φοβερό εἶναι. Βλέπετε πῶς δακρύζει ὁ ἄνθρωπος ἤ καί κλαίει καί τρέχουν τά μάτια του κατά τήν ὥρα τήν ἐπιθανάτια; Γιατί κλαίει; Γιατί βλέπει ὅτι ἔρχονται οἱ ἐνάντιες δυνάμεις, ἔρχονται τά δαιμόνια ν’ ἁρπάξουν τήν ψυχή. Κι ἡ ψυχή τρέμει σάν τό φθινοπωρινό φύλλο στόν ἐλάχιστο ἄνεμο.

Λέει τό τροπάριο τῆς νεκρώσιμης ἀκολουθίας: «οἷον ἀγῶνα ἔχει ἡ ψυχή χωριζομένη τοῦ σώματος, πόσα δάκρυα τότε; Πρός τούς ἀγγέλους τά ὄμματα τρέπουσα ἄπρακτα καθικετεύει, πρός τούς ἀνθρώπους τάς χεῖρας ἐκτείνουσα οὐκ ἔχει τόν βοηθοῦντα». Λέει, στρέφει τά μάτια στούς ἀγγέλους δέν παίρνει τίποτα. Γιατί οἱ ἄγγελοι λένε «κατά τά ἔργα σου ἀλληλούια». Θά σέ βοηθήσουμε, ἀλλά ἔπρεπε νά βοηθήσεις κι ἐσύ μέ τά ἔργα σου. Σηκώνει τά χέρια πρός τούς ἀνθρώπους, βοηθῆστε με. Κι ἐκεῖνοι λένε: τί νά σέ βοηθήσουμε, τόν ἑαυτό μας δέν μποροῦμε νά βοηθήσουμε, ἐσένα θά βοηθήσουμε; Καί τότε βάζει μυαλό ὁ κάθε ἄνθρωπος. Τί μπορεῖ ὅμως νά κάνει ἐκείνη τήν ὥρα, ἀφοῦ ξεψυχάει;

Αὐτή τή μελέτη, αὐτή τήν ἀλήθεια, αὐτή τήν πραγματικότητα τήν ὁποία βλέπουμε νά τήν ζεῖ κάθε δικός μας ἄνθρωπος ποὺ φεύγει ἀπό τή ζωή, γιατί δέ μᾶς γίνεται μάθημα νά τακτοποιήσουμε τόν ἑαυτό μας τώρα, ὥστε ὅταν ἔρθει αὐτή ἡ περίπτωση, ἡ ὥρα, νά εἴμαστε ἕτοιμοι; Ναί μέν θά πικραθοῦμε, ὁ θάνατος εἶναι ἀπό φύσεως σκληρός καί πικρός, ἀλλά ὅταν ἡ συνείδηση δέν μᾶς καταμαρτυρεῖ, βάλσαμο ἔρχεται στήν ψυχή. Ἡ ψυχή ἐλπίζει, τῆς γίνεται μία αἴσθηση ὅτι κάτι θά γίνει.

Γι’ αὐτό λοιπόν, πρίν ἔρθει αὐτή ἡ φοβερή ὥρα, πρίν ἔρθει αὐτή ἡ πρώτη κρίση τῆς ψυχῆς ἀπό τή μεγάλη κρίση τῆς Δευτέρας Παρουσίας, ἄς ἑτοιμαστοῦμε, ἄς προσέξουμε, ἄς βιαστοῦμε τώρα, ὄχι αὔριο καί μεθαύριο. Ἀπό σήμερα, ἀπ’ αὐτή τή στιγμή, μέσα στήν ψυχή μας μετάνοια κι ἐπιστροφή στό Θεό. Κι ὅταν ὁ Θεός δεῖ αὐτή τήν καλή διάθεση ἀπό μέρους μας, θά μᾶς βοηθήσει. Καί αὐτή τή μικρή διάθεση θά τήν κάνει μεγάλη, ὥστε νά ἐπιτελεστεῖ αὐτή ἡ μεγάλη σωτηρία τῶν ψυχῶν μας.

theomitoros.blogspot 

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος. "Ο σωστότερος ή ο μοναδικός δρόμος για την ταπείνωσι είναι η υπακοή και η απάρνησις του ιδίου θελήματος"

«Δεν υπάρχει λόγος να επαναλαμβάνω ότι το απόρθητο φρούριό μας είναι η ταπείνωσις. Δύσκολα την αποκτά κανείς. Μπορεί να θεωρή ταπεινό τον εαυτό του και να μην έχη ίχνος απ’ αυτή. Ο σωστότερος ή ο μοναδικός δρόμος για την ταπείνωσι είναι η υπακοή και η απάρνησις του ιδίου θελήματος. Χωρίς αυτά είναι δυνατόν ν’ αναπτύξη κανείς εσωτερικά εωσφορικό εγωισμό, παρά την εξωτερική ταπεινή συμπεριφορά και τις ταπεινολογίες.

Σταθήτε λοιπόν και αναρωτηθήτε, αν έχετε υποκοή και απάρνησι του ιδίου θελήματος».

«Αγωνισθήτε ν’ αποκτήσετε ταπείνωσι. Η ταπείνωσις είναι ευωδία Χριστού και ένδυμα Χριστού. Για χάρι της όλα θα τα συγχωρήση ο Θεός. Δεν θα εξετάση τις ελλείψεις που είχε ο αγώνας μας. Ενώ χωρίς ταπείνωσι καμιά άσκησι δεν μπορεί να μας βοηθήση.

Με το ταπεινό φρόνημα μπορεί ο άνθρωπος να σωθή. Χωρίς όμως αυτό το εισητήριο δεν θα του επιτρέψουν να μπη στον παράδεισο που είναι γεμάτος από ταπεινούς».

«Η ταπείνωσις πρέπει ν’ αποτελή το φόντο της ζωής σας, όπως και του καθενός που ζη ειλικρινά την εν Χριστώ ζωή».

«Αγωνισθήτε στον εαυτό σας με όλες σας τις δυνάμεις και ο Θεός θα σας βοηθήση. Έχετε σαν σκοπό ν’ αποκτήσετε «πνεύμα συντετριμμένον», «καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην» (Ψαλμ. 50, 19). Όταν υπάρχουν αυτά, σημαίνει ότι βρίσκεσθε σε καλή κατάστασι. Τότε έχετε την σκέπη και την βοήθεια του Θεού. Τότε η προσήλωσις στον Θεό είναι σταθερή και η ενθύμησίς Του αδιάλειπτη».

«Προσπαθήστε να παλέψετε με το ευέξαπτο του χαρακτήρος σας. Το πάθος αυτό εκδηλώνεται όταν κάποιος ενεργήση αντίθετα με την δική σας θέλησι, επιθυμία ή εντολή. Όσο όμως ζη μέσα σας η υπερηφάνεια τίποτε δεν θα κατορθώσετε. Αυτή όλα τα κυβερνά. Αν μπορήτε πετάξτε την πέρα από την εξώπορτα του σπιτιού σας και απαγορέψτε της να ξαναπαρουσιασθή.

Να σκέπτεσθε την πανταχού παρουσία του Θεού, καθώς και την ώρα του θανάτου. Η μνήμη του Θεού και του θανάτου είναι οι καλύτεροι διδάσκαλοι για την θεραπεία των παθών».

«Είθε να σας διατηρήση ο Κύριος το χάρισμα των δακρύων για πάντα. Αυτά μαλακώνουν την καρδιά και χαρίζουν την κατάνυξι. Πρέπει όμως να τα κρύβετε. Διότι η υπερηφάνεια ολόγυρά τους περιφέρεται, όπως ο σκύλος γύρω από την τροφή».

Απόσπασμα άρθρου: «Εγωϊσμός, Ταπείνωση»

(Από το βιβλίο: «Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ», Μετάφρασις από τα ρωσικά, ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ)

impantokratoros.gr

paterikadidagmata.blogspot

Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης. Χαρίζω σ᾽ ὅλους τοὺς κυρίους αὐτοὺς ὅλα τά μπαστούνια, ὅλες τίς μῆτρες, ὅλες τίς πατερίτσες, ὅλα τά ἐγκόλπια καί κρατῶ ἕνα καί μόνο…

Προτιμώ να είμαι ἕνας καλόγερος ασυμβίβαστος με τον κόσμο και με τον διάβολο, παρά να είμαι ἐπίσκοπος και αρχιεπίσκοπος, και πατριάρχης, και να συμβιβάζομαι με τον διάβολο…

Χαρίζω σ᾽ όλους τοὺς κυρίους αυτοὺς όλα τα μπαστούνια, όλες τις μήτρες, όλες τις πατερίτσες όλα τα εγκόλπια και κρατώ ένα και μόνο· …

Κρατώ το ρητό της  Ἁγίας Γραφής: «Ἕως του θανάτου αγωνισαι περὶ της ἀληθείας, και Κύριος ο Θεὸς πολεμήσει υπὲρ σοῦ»…

Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης

hristospanagia.gr

Όσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ 16. Τα πάθη και οι ολέθριες αδυναμίες. Ποια πάθη γεννούν άλλα.

Η αναίδεια γεννάει τη ματαιοδοξία, που βάζει τον άνθρωπο να επιδεικνύει τις αρετές του, χάνοντας έτσι το μισθό του.

Πριν από κάθε πτώση στην αμαρτία, οι δαίμονες ρίχνονται πάνω στον άνθρωπο με τα εξής πάθη: πρώτα, με τη σκοτεινή λήθη· έπειτα, με τη βίαιη οργή και την απάνθρωπη κακία και τέλος, με την άγνοια, που είναι ένα σκοτάδι χωρίς ίχνος φωτός.

Αυτά τα τρία πάθη πηγαίνουν μπροστά από κάθε πτώση. Γιατί ο άνθρωπος δεν εκτελεί κάποια συγκεκριμένη αμαρτία, αν δεν έχει πρώτα διατεθεί ευνοϊκά απέναντι σε κάθε αμαρτία, σε κάθε κακό, είτε με τη λήθη, είτε με την οργή και την κακία, είτε με την άγνοια. Απ’ αυτά η ψυχή καταλήγει στην αναισθησία. Ο νους, δηλαδή, που είναι το μάτι της ψυχής, σκοτίζεται και μετά αιχμαλωτίζεται απ’ όλα τα πάθη.

Και πρώτη απ’ όλα γεννιέται η ολιγοπιστία.

Έπειτα αυτή γεννάει τη φιλαυτία, που αποτελεί την αρχή και το τέλος, τη ρίζα και την πηγή κάθε κακού. Η φιλαυτία είναι μια άλογη αγάπη για τον ίδιο μας τον εαυτό, που μας κάνει, παντού και σε κάθε περίσταση, να διαλέγουμε ότι μας συμφέρει. Η κακή αυτή ρίζα των παθών ξεριζώνεται με τα μέσα της αγάπης, της ευσπλαχνίας και της εκκοπής του ιδίου θελήματος.

Η φιλαυτία γεννάει την ασπλαχνία και τη φιλαργυρία – αυτή την αχόρταγη κοιλιά, τη ρίζα και την αιτία κάθε κακού.

Σ’ αυτές τις δύο, τη φιλαυτία και τη φιλοχρηματία, οφείλονται όλες οι δυστυχίες και οι κακοπραγίες στον κόσμο.

Η φιλαργυρία γεννάει την υπερηφάνεια, τόσο στους κοσμικούς όσο και στους μοναχούς, εξαιτίας της οποίας οι δαίμονες ξέπεσαν από τη θεία δόξα και γκρεμίστηκαν από τα ουράνια.

Η υπερηφάνεια γεννάει τη φιλοδοξία, εξαιτίας της οποίας ο Αδάμ εξαπατήθηκε, θέλοντας να γίνει Θεός, και έριξε έτσι τόσα κακά και την κατάρα πάνω σ’ ολόκληρο το ανθρώπινο γένος.

Η φιλοδοξία γεννάει τη φιληδονία.

Η φιληδονία γεννάει τη γαστριμαργία και την πορνεία.

Η πορνεία γεννάει την οργή, που αφαιρεί τη θέρμη της καρδιάς και είναι καταστροφική για κάθε αρετή.

Η οργή γεννάει τη μνησικακία, που απομακρύνει την πνευματική θέρμη.

Η μνησικακία γεννάει τη σκοτεινή και μοχθηρή βλασφημία.

Η βλασφημία γεννάει την άκαιρη λύπη, που σαν σκουριά κατατρώει τον άνθρωπο.

Η λύπη γεννάει την άλογη αναίδεια.

Η αναίδεια γεννάει τη ματαιοδοξία, που βάζει τον άνθρωπο να επιδεικνύει τις αρετές του, χάνοντας έτσι το μισθό του.

Η ματαιοδοξία γεννάει την ακατάσχετη φλυαρία. Η φλυαρία γεννάει την αργολογία, το ψέμα, τη συκοφαντία, την κατάκριση, τον διασκορπισμό του νου, την αιχμαλωσία, την απελπισία.

Η απελπισία γεννάει τα εφιαλτικά όνειρα.

Αν κάποιος κυριευθεί απ’ αυτά τα πάθη, θα υποδουλωθεί και στα ακόλουθα: φρίκη, φόβο, φθόνο, μίσος, υποκρισία, απάτη, ψιθυρισμό, απιστία, κλοπή, προσπάθεια, φιλοκτημοσύνη, δειλία, πείσμα, οίηση, φιλαρχία, ανθρωπαρέσκεια, αναισχυντία, αστειολογία. Κι όλ’ αυτά θα τον οδηγήσουν τελικά στην ολοκληρωτική πτώση, στην απερίγραπτη άβυσσο της απώλειας διαμέσου της απελπισίας.

Σ’ αυτή την κατάσταση ο άνθρωπος αυτοκαταστρέφεται, αγνοώντας τη φιλανθρωπία και το έλεος του Θεού, αγνοώντας ότι Εκείνος ήρθε στη γη για να σώσει τους αμαρτωλούς, αγνοώντας ότι δεν υπάρχει καμιά αμαρτία που να μην μπορεί να συγχωρηθεί.

Από τα επόμενα επτά πάθη φιλαυτία, φιλαργυρία, υπερηφάνεια και κενοδοξία, μνησικακία, κατάκριση, έπαρση, απελπισία η τελευταία είναι η κατάληξη όλων των παθών.

Αν δεν φυλαχθεί κανείς απ’ αυτά τα πάθη, αν δεν τ’ απαρνηθεί, θα καταστρέψει τις δέκα αρετές που αναφέραμε πιο πάνω, δηλαδή την πίστη, την αγάπη, τη νηστεία, την εγκράτεια, την αγρυπνία την προσευχή, την ταπείνωση, τη σιωπή, την ακτημοσύνη και τη διάκριση, βλάπτοντας επίσης και όλες τις άλλες αρετές.

Αν έχει κανείς έστω και ένα από τα βασικά πάθη, δεν θα πετύχει στον αγώνα του εναντίον των άλλων παθών, ακόμα κι αν ασκεί κάποια αρετή, ακόμα κι αν χύσει το αίμα του για τον Χριστό. Και η προσευχή ενός τέτοιου ανθρώπου δεν είναι ευάρεστη στον Θεό.

Είθε η χάρη του Κυρίου μας να μας λυτρώσει απ’ όλες τις δυσκολίες και τα πάθη. Αμήν.

Όσιος Παΐσιος Βελιτσκόφκυ. Κρίνα του αγρού.
εκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός 2012, 7η έκδοση

greekdownloads.wordpress

Μπορείτε να διαβάσετε και υπόλοιπα κεφάλαια του βιβλίου εδώ: Οσίου Παϊσίου Βελιτσκόφκυ. Κρίνα του αγρού.

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος. Να κά­νεις μόνο εκεί­νο που μπο­ρείς. Αυτό θέ­λει ο Θεός.

Να κά­νεις μόνο εκεί­νο που μπο­ρείς.

Αυτό θέ­λει ο Θεός. 

Τα άλλα θα τα ανα­πλη­ρώ­σει 

ο ίδιος με την Χάρη Του.

Γιατί υπάρ­χει και ο φό­βος να απελ­πι­στείς, 

δια­βά­ζον­τας τις υψη­λές κα­τα­στά­σεις 

που έφτα­σαν οι Άγιοι.

Προ­χώ­ρα στην πνευ­μα­τι­κή ζωή 

με τα­πει­νό φρό­νη­μα 

και ο Θεός δεν θα σε εγ­κα­τα­λεί­ψει. 

Μην προ­σπα­θείς να φτά­σεις πνευ­μα­τι­κές κα­τα­στά­σεις 

που υπερ­βαί­νουν τις δυ­νά­μεις σου, 

για­τί θα πέ­σεις οπωσ­δή­πο­τε, 

και την πτώ­ση σου αυ­τήν 

θα την εκμε­ταλ­λευ­τεί ο διά­βο­λος.

~ Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

|η αρχική ιδέα για την ανάρτηση από τον εκ των "συν αυτώ", Γεώργιος Καλογήρου

amfoterodexios.blogspot