Ο Απόστολος Παύλος επίσης λέει: «Αν δεν δοκιμάσετε τη
διαπαιδαγώγηση, την οποία έχουν όλοι δεχθεί, τότε δεν είσαστε γνήσια παιδιά του
Θεού, αλλά νόθα» (Εβρ. 12, 8). Όλα, λοιπόν, όσα σε βρίσκουν, να τα
δέχεσαι ως αγαθά, με τη σκέψη ότι τίποτα δεν γίνεται χωρίς την άδεια του
Θεού.
Ο Κύριος επίσης λέει: «Μακάριοι θα είσαστε όταν σας
χλευάσουν, όταν σας καταδιώξουν και όταν εξαιτίας μου πουν ψέματα, λέγοντας
εναντίον σας όλα τα κακά. Να χαίρεσθε και να ευφραίνεσθε, γιατί ο μισθός σας θα
είναι μεγάλος στους ουρανούς» (Ματθ. 5, 11-12). Και «μακάριοι είναι
εκείνοι που διώκονται για χάρη της δικαιοσύνης, γιατί δική τους θα είναι η
Βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 5, 10).
Όταν λέει «διώκονται» εννοεί ή φανερά από τους ανθρώπους ή κρυφά από τα
πονηρά πνεύματα. Γιατί αυτά πολεμούν την ψυχή που αγαπά τον Θεό και τη ρίχνουν
μέσα σε ποικίλες θλίψεις, με σκοπό να εμποδίσουν την είσοδό της στη Θεία ζωή.
Αυτό επίσης συμβαίνει και για να δοκιμασθούν οι ψυχές κατά πόσο
αγαπούν ειλικρινά τον Θεό. Και αυτό το αποδεικνύουν με το να υπομείνουν κάθε
θλίψη και με το να κρατήσουν αμείωτη μέχρι το τέλος την ελπίδα, κάνοντας
έτσι φανερό, ότι προσδοκούν την απολύτρωση. Δοκιμάζεται επίσης η ψυχή για να φανεί
μήπως αμελεί ή αδιαφορεί και χάνει την ελπίδα της, επειδή δεν αγαπά τον Θεό
ειλικρινά.
Οι διάφορες θλίψεις και οι πειρασμοί κάνουν επίσης φανερές τις ψυχές εκείνες
που είναι άξιες, αλλά και εκείνες που είναι ανάξιες. Αναδεικνύουν τις ψυχές που
έχουν πίστη, ελπίδα και υπομονή, αλλά παράλληλα και αυτές που
στερούνται αυτές τις αρετές.
Έτσι οι θλίψεις αποδεικνύουν δόκιμες και πιστές τις ψυχές εκείνες που
υπομένουν μέχρι τέλους, διατηρώντας την ελπίδα που χαρίζει η πίστη και
περιμένοντας την απολύτρωση που προσφέρει η Χάρη του Θεού. Γίνονται δηλαδή με
την καρτερία τους κληρονόμοι της Βασιλείας Του.
Κάθε ψυχή λοιπόν, που θέλει να ευαρεστήσει στον Θεό, ας κρατά με
γενναιότητα, πριν απ' όλα, την υπομονή και την ελπίδα. Έτσι θα
μπορέσει να ανταπεξέλθει σε κάθε επίθεση και θλίψη που της προκαλεί ο Πονηρός.
Ο Θεός δεν επιτρέπει, μια ψυχή που έχει την ελπίδα της σ' Εκείνον και
Τον περιμένει με υπομονή, να πειρασθεί τόσο, μέχρι του σημείου που
αυτή να απελπισθεί. Ούτε την παραδίδει σε θλίψεις και πειρασμούς που εκείνη
δεν μπορεί να βαστάξει (Α' Κορ. 10, 13). Ο Πονηρός δεν πειράζει και δεν
θλίβει την ψυχή όσο θέλει αυτός, αλλά όσο επιτρέπει σ' αυτόν ο Θεός.
Φθάνει μόνο να υπομένει η ψυχή με γενναιότητα και να διατηρεί πάντα ζωντανή την
ελπίδα που της χαρίζει η πίστη, περιμένοντας τη βοήθεια και τη σκέπη του
Θεού. Τότε δεν είναι δυνατόν να την εγκαταλείψει Εκείνος.
(Πηγή: Απόσπασμα από το βιβλίο
«Αλγηδών η αγιότοκος: Η Υπομονή και η Ευχαριστία κατά τους
Πατέρες», Εκδόσεις «ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ» 2010,
Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Καρέα)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου