"Σήμερα ὑπάρχουν μοναχοί που ζουν ἐξωτερικά τον Μοναχισμό"

Σήμερα ὑπάρχουν μοναχοί ποὺ ζοῦν ἐξωτερικά τὸν Μοναχισμό. Δὲν καπνίζουν, ζοῦν ἁγνά, διαβάζουν Φιλοκαλία, μιλοῦν ὅλο ἀπὸ τούς Πατέρες. Ὅπως δηλαδή στὸν κόσμο, ὅσοι δὲν ἔλεγαν ψέματα, ἔκαναν τὸν σταυρό τους, πήγαιναν στὴν Ἐκκλησία καὶ, ὅταν μεγάλωσαν, προσεχαν λίγο τὸ θέμα τῆς ἠθικῆς, νόμιζαν ὅτι αὐτὸ ἦταν ὅλο, ἔτσι γίνεται καὶ σὲ μερικά Μοναστήρια καὶ οἱ λαϊκοί ἕλκονται. Ἀλλά, ὅταν τούς γνωρίσουν, βλέπουν ὅτι δὲν διαφέρουν ἀπὸ τούς κοσμικούς, γιατί διατηροῦν ὅλο τὸ κοσμικό πνεῦμα. 

Ἄν κάπνιζαν, διάβαζαν ἐφημερίδες, μιλοῦσαν γιὰ πολιτικά, θὰ τούς ἀπέφευγαν σάν κοσμικούς καὶ δὲν θὰ βλαπτόταν ὁ Μοναχισμός.

Ὅταν ὁ μοναχός ἀποδυναμώνεται πνευματικά, μὲ τί θὰ συγκινήση τὸν κοσμικό;

Τὸ οἰνόπνευμα, ἄν τὸ ἀφήσουμε ἀνοιχτό τὸ μπουκάλι, χάνει ὅλη τὴν σπιρτάδα. Οὔτε τὰ μικρόβια σκοτώνει οὔτε φλόγα μπορεῖ νὰ βγάλη, ἄν τὸ ἀνάψης. Καὶ ἄν τὸ βάλης στὸ καμινέτο, θὰ χαλάση καὶ τὸ φιτίλι. Ἔτσι καὶ ὁ μοναχός, ἄν δὲν προσέξη, διώχνει τὴν θεία Χάρη καὶ μετά ἔχει μόνο τὸ σχῆμα. Εἶναι σάν τὸ οἰνόπνευμα ποὺ ἔχασε τὴν σπιρτάδα του. δὲν μπορεῖ νὰ καυτηριάση τὸν διάβολο.

«Φως μοναχοῖς Ἄγγελοι, φῶς κοσμικοῖς μοναχοί»36! Οὔτε φῶς εἶναι μετά. Τὸ κοσμικό φρόνημα ξέρετε πόσο καταστρέφει; Ἄν φύγη αὐτὸ τὸ πνευματικό ἀπὸ τὸν Μοναχισμό, δὲν μένει τίποτε.

Γιατί «ἄν τὸ ἅλας μωρανθή»37, δὲν κάνει οὔτε γιὰ κοπριά. Ἐνῶ τὰ σκουπίδια γίνονται κοπριά, τὸ ἁλάτι δὲν γίνεται κοπριά. Ἄν τὸ βάλης στὸ φυτό, θὰ τὸ κάψη. Σήμερα εἶναι μία ἐποχή ποὺ πρέπει νὰ λάμπη ὁ Μοναχισμός. Σʹ αὐτήν τὴν σαπίλα εἶναι ποὺ χρειάζεται τὸ «ἀλάτι».

Ἄν τὰ Μοναστήρια δὲν ἔχουν κοσμικό φρόνημα καὶ ἔχουν πνευματική κατάσταση, αὐτὸ θὰ εἶναι ἡ μεγαλύτερη προσφορά τους στὴν κοινωνία.

Δὲν θὰ χρειάζεται οὔτε νὰ μιλοῦν οὔτε νὰ κάνουν τίποτε ἄλλο, γιατί θὰ μιλοῦν μὲ τὴν ζωή τους.

Ἀπὸ αὐτὸ ἔχει ἀνάγκη σήμερα ὁ κόσμος.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Α’ «Μὲ Πόνο καὶ Ἀγάπη»