Μια κυρία θυμήθηκε και μου ανέφερε τα εξής:
Κάποτε ο γέροντας μου είπε:
«Πολλές από σας τις γυναίκες, ό,τι κατεστραμμένο και άχρηστο έχετε,
παλιά και τρύπια κατσαρολικά, έπιπλά, παπούτσια και άλλα φθαρμένα πράγματα,
πάτε και τα πετάτε σε κάποια απόμερη αποθήκη σας, κλειδώνετε την πόρτα και
ησυχάζετε. Δεν ξέρετε όμως, ότι θα έρθει στιγμή, που αυτό το παλιατζίδικό σας
θα το βρουν και θα εκτεθείτε».
Έμεινα έκπληκτος από τα λόγια του Γέροντα.
Ήταν σαφής ο συμβολισμός, ο αναφερόμενος στα αμαρτήματά μας, που δεν
εξαλείψαμε με τη μετάνοια και την εξομολόγησή μας, αλλά τα πετάξαμε βιαστικά
στην αποθήκη της λήθης, για να απαλλαγούμε από την ενοχλητική παρουσία τους,
και που θα τα «βρει» ο Θεός, για να τα επαναφέρει στη μνήμη μας, «εν ημέρα
κρίσεως». Ήδη τα γνωρίζει, ενώ εμείς τα αγνοούμε. [Γ 255π.]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου