Συμβαίνει με τις ψυχές που βρίσκονται σε θλίψεις, ό,τι ακριβώς έγινε
και με τους αγίους Μάρτυρες. Αυτοί υπέμειναν δημόσια πολλά βασανιστήρια και
έφθασαν μέχρι το θάνατο - εξαιτίας της πίστης τους στον Κύριο - και παρέμειναν
σταθεροί στην καλή ομολογία. Τελικά, αναδείχθηκαν δόκιμοι και αξιώθηκαν να
λάβουν τα στεφάνια της δικαιοσύνης. Σε όσους μάλιστα υπέφεραν περισσότερα και
φοβερότερα βασανιστήρια, χαρίσθηκε περισσότερη δόξα και παρρησία προς
τον Θεό.
Όσοι όμως έδειξαν απιστία - επειδή φοβήθηκαν τις θλίψεις και τα
μαστίγια - και δεν έμειναν σταθεροί ως το τέλος, κατέληξαν να μην έχουν πρόσωπο
να δουν κανέναν. Έτσι καταδικάσθηκαν να ζήσουν μέσα στη ντροπή και σ' αυτή τη
ζωή, αλλά έτσι θα βρεθούν και κατά την ημέρα της Κρίσεως.
Το ίδιο συμβαίνει και με τις ψυχές, οι οποίες παραδίδονται στις
θλίψεις. Δοκιμάζονται από τα πονηρά πνεύματα και βασανίζονται με χίλιους δυο
τρόπους μυστικά μέσα τους με διάφορες θλίψεις ή με πονηρούς λογισμούς ή ακόμα
και με αρρώστιες του σώματος.
Αν αυτές οι ψυχές υπομείνουν με γενναιότητα και κρατήσουν την ελπίδα
τους στον Κύριο, περιμένοντας από Εκείνον τη λύτρωση, θα αξιωθούν να λάβουν
στεφάνια δικαιοσύνης. Θα αξιωθούν δηλαδή, όχι μόνο να λυτρωθούν από τις
θλίψεις, αλλά και πολύ περισσότερο, αυτές θα βρουν ενώπιον του Θεού την ίδια
παρρησία με τους άγιους Μάρτυρες!
(Πηγή: Απόσπασμα από το βιβλίο
«Αλγηδών η αγιότοκος: Η Υπομονή και η Ευχαριστία κατά τους
Πατέρες», Εκδόσεις «ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ» 2010, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου
Καρέα)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου