Ἡ Σταύρωση – Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ἀπό σ. 359-375

Απόσπασμα:

«Η σταύ­ρω­ση καί ὁ Τί­μιος Σταυ­ρός προ­τυ­πώθη­­καν καί προ­α­ναγ­γέλ­θη­καν προ­φη­τι­κά στήν Π. Διαθήκη. «Τόν Τί­μιο Σταυ­ρό προ­ει­κό­νι­σε τό δέν­δρο τῆς ζω­ῆς, πού ἦ­ταν φυ­τευ­μέ­νο ἀ­πό τόν Θε­ό μέ­σα στόν πα­ρά­δει­σο· ἐ­πει­δή, δη­λα­δή, ὁ θά­να­τος ἦλ­θε “δι­ά τοῦ ξύ­λου”, ἔ­πρε­πε νά δω­ρη­θῆ “δι­ά τοῦ ξύ­λου” καί ἡ ζω­ή καί ἡ Ἀ­νά­στα­ση.

Ὁ Ἰ­α­κώβ πρῶ­τος εἰ­κό­νι­σε τόν Σταυρό μέ τό νά προ­σκυ­νή­ση τό ἄ­κρο τῆς ρά­βδου τοῦ Ἰ­ω­σήφ καί μέ τό νά εὐ­λο­γή­ση τούς υἱ­ούς του μέ σταυ­ρω­τά χέ­ρι­α· τό ση­μεῖ­ο τοῦ Σταυ­ροῦ σχη­μά­τι­σε ὁ­λο­φά­νε­ρα ἡ ρά­βδος τοῦ Μω­ϋ­σέ­ως, ἡ ὁ­ποί­α κτύπησε σέ σχῆ­μα σταυ­ροῦ τήν θάλασ­σα καί ἔ­σω­σε τόν Ἰσ­ρα­ήλ καί κα­τα­πόν­τι­σε τόν Φα­ρα­ώ, ἀλλά καί τά χέ­ρι­α του πού ὑ­ψώ­νον­ταν σταυρω­τά καί κα­τετρό­πω­ναν τόν Ἀ­μα­λήκ· τό πι­κρό ὕ­δωρ πού ἔ­γι­νε γλυ­κό ἀ­πό τό ξύ­λο· ἡ ρά­βδος πού χρησί­μευ­σε στόν Ἀ­α­ρών γι­ά τό ἀ­ξί­ω­μα τῆς ἱ­ε­ρωσύνης καί τό φί­δι πού ὑψώθηκε πά­νω στό ξύλο»213.

Καί ὁ Κύ­ριος προ­α­νήγ­γει­λε ἀρ­κε­τές φο­ρές στούς Μα­θη­τές Του τήν σταύ­ρω­σή Του. «Γνωρίζετε ὅ­τι μετά δύ­ο ἡ­μέ­ρες ἀρχίζει τό Πά­σχα καί ὁ Υἱ­ός τοῦ ἀνθρώπου θά παραδοθῆ, γιά νά σταυρωθῆ»214. Προεῖπε ἀκόμη ἀκριβῶς καί τόν τρόπο τοῦ θανάτου Του, ὅτι δηλαδή θά σταυρωθῆ, ἐνῶ οἱ Ἰουδαῖοι τιμωροῦσαν τούς καταδίκους μέ λιθοβολισμό. «Ἐπε­θύ­μη­σε ὑ­περ­βο­λι­κά νά φά­γη μα­ζί μέ τούς Μα­θη­τές Του τό Πά­σχα αὐ­τό, ἐπει­δή με­τά ἀ­πό αὐ­τό ἀ­κο­λου­θοῦ­σε ὁ Σταυ­ρός. Καί σέ πολ­λές ἄλ­λες πε­ρι­πτώ­σεις προ­λέγει τό πά­θος καί ἐ­πι­θυ­μεῖ νά συμ­βῆ αὐ­τό, καί ἀ­κρι­βῶς γι᾽ αὐ­τό ἔρ­χε­ται»215.

Ἀ­φοῦ ὁ Κύ­ρι­ος τε­λεί­ω­σε τό ἐ­πί γῆς ἔρ­γο Του, πλῆ­ρες θαυ­μά­των καί ση­μεί­ων, εὐ­ερ­γε­σι­ῶν καί δι­δα­χῶν, «ἔ­δει πα­θεῖν», σύμ­φω­να μέ τό σχέ­δι­ο τῆς θείας Οἰ­κο­νο­μί­ας. Ἐ­πι­βε­βαί­ω­σε καί ἑρ­μή­νευ­σε τίς παλαιοδι­α­θη­κι­κ­ές προ­τυ­πώ­σεις γι­ά τήν σταύ­ρω­σή Του. Τό μυστήριο τοῦ Σταυροῦ εἶναι περισσότερο ἀνεξιχνίαστο καί δυσπαράδεκτο καί ἀπό τό μυστήριο τῆς ἐνανθρωπήσεως. Ἔτσι ὁ Πέτρος «ἀντιλήφθηκε ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ἀλλ᾿, ὅμως, δέν εἶχε γίνει ἀκόμη φανερό σ᾿ αὐτόν τό μυστήριο τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως»216. Ἀνεγνώρισε ὡς Θεό τόν Χριστό, ἀλλά Θεό πού πάσχει κατά τήν σάρκα, δέν ἠδύνατο νά κατανοήση. Γι᾿ αὐτό ὁ Κύριος  προέλεγε τό πάθος Του καί τήν σταύρωσή Του, καί  προετοίμαζε τούς Μαθητές Του γιά νά μήν σκανδαλισθοῦν, ὅταν τόν δοῦν ἄπνουν πάνω στόν Σταυρό.

Ἡ σταύ­ρω­ση εἶ­ναι ἡ ἡ­ρω­ϊ­κώ­τε­ρη, ἡ ὑ­ψη­λώ­τε­ρη πρά­ξη τοῦ Ἰ­η­σοῦ. Δέν συγ­κρί­νε­ται μέ τήν τεσσαρα­κον­θή­με­ρη νη­στεί­α, οὔ­τε μέ τά θαύ­μα­τά Του. «Κάθε πρά­ξη καί κά­θε θαυ­μα­τουρ­γί­α τοῦ Χρι­στοῦ  εἶναι πολύ με­γά­λη καί θεί­α καί ἀ­ξι­ο­θαύ­μα­στη, ἀλ­λά πι­ό ἀξι­ο­θαύ­μα­στος ἀ­πό ὅ­λα εἶ­ναι ὁ Τί­μι­ος Σταυ­ρός  Του»217.

Πρίν ἀ­νε­βῆ στόν Σταυ­ρό ὁ Κύ­ρι­ος, ὑ­πέ­μει­νε πο­λυ­ώ­δυ­να πα­θή­μα­τα πε­ρισσό­τε­ρα ἀ­πό κά­θε μάρτυρα, δι­ό­τι τούς μάρ­τυ­ρες τούς ἐ­νί­σχυ­ε μέ τήν θε­ϊ­κή Του δύ­να­μη, τήν ὁ­ποί­α δέν χρη­σι­μο­ποί­η­σε ὁ ἴ­δι­ος. Τό Πά­θος τοῦ Χρι­στοῦ εἶ­χε ἕ­ναν μο­να­δι­κό χα­ρα­κτή­ρα καί σκο­πό καί ξε­περ­νοῦ­σε κά­θε ἀν­θρώ­πι­νο μέ­τρο. Ἐπρόκει­το γι­ά τήν λύ­τρω­ση τοῦ ἀν­θρω­πί­νου γέ­νους μέ τό ἑ­κού­σι­ο Πά­θος Του. Γι᾿ αὐ­τό δέν ἀ­πο­λο­γή­θη­κε, καί πα­ραι­τή­θη­κε ἀ­πό κά­θε οὐ­ρά­νι­α ἤ ἐ­πί­γεια­ ἐ­πέμ­βα­ση. Ὁ Χρι­στός δέν ὄφειλε νά ὑ­πο­φέ­ρη. Δέν ὑ­πῆρ­χε καμ­μι­ά αἰ­τί­α, δι­ό­τι ἐ­κεῖ­νος ἦ­ταν ἀ­θῶ­ος καί δέν εἶχε κά­τι νά δι­δα­χθῆ καί νά κερ­δί­ση ἀ­πό τό μαρ­τύ­ρι­ο. Ὑπέ­φε­ρε τόσο, ὅσο δέν μπο­ροῦ­με νά τό ἀντιληφθοῦ­­με. Αὐτός μό­νος ἔ­ζη­σε στό ἔ­πα­κρο ὅ­λον τόν πό­νο καί τήν θλί­ψη πού μπο­ρεῖ νά ζή­ση ὁ ἄν­θρω­πος218.

Ἀ­φοῦ ὁ Κύ­ρι­ος κα­τα­δι­κά­σθη­κε στόν ἀ­τι­μω­τι­κό σταυ­ρι­κό θά­να­το ἀ­πό τόν φθό­νο τῶν Ἀρ­χι­ε­ρέ­ων, Γραμ­μα­τέ­ων καί Φα­ρι­σαί­ων καί ἐ­πι­κυ­ρώ­θη­κε ἡ ἀπό­­φα­ση ἀ­πό τόν Πι­λᾶτο, πρίν ἀ­νε­βῆ στόν Σταυ­ρό παρα­δό­θη­κε στούς στρα­τι­ῶ­τες. Αὐ­τοί, «ἀφοῦ συγκέντρωσαν ὅλη τήν φρουρά», βα­σά­νι­σαν ἀ­πάν­θρω­πα καί ἐ­ξου­θέ­νω­σαν τόν ἀ­θῶ­ο καί ἀ­να­μάρ­τη­το.

Πρῶ­τα ὑ­πέ­στη τήν βά­σα­νο τῆς φραγ­γε­λώ­σεως. Δέν ἦταν μι­ά ἁ­πλή μα­στί­γω­ση. Δε­μέ­νος σέ μι­ά κο­λώ­να δέ­χε­ται μέ ὅ­λη τήν δύ­να­μη τοῦ δη­μί­ου στήν ράχη Του τά χτυ­πή­μα­τα τοῦ φραγ­γε­λί­ου, τό ὁ­ποῖ­ον ἦ­ταν βα­ρύ μα­στί­γι­ο μέ πολ­λές λω­ρί­δες πού στίς ἄ­κρες τους εἶ­χαν δε­μέ­να κομ­μά­τι­α ἀ­πό μο­λύ­βι ἤ κότ­σι­α ζώ­ων. Ἀ­πό τά πρῶ­τα χτυ­πή­μα­τα ξε­σχι­ζό­ταν τό δέρ­μα τοῦ ἀν­θρώ­που πού ὑ­φί­στα­το τήν φραγγέλω­ση. Πο­λύ σύν­το­μα, ὕ­στε­ρα ἀ­πό με­ρι­κά χτυ­πή­μα­τα, κα­τα­ξε­σχί­ζον­ταν καί ἀ­πο­κολ­λοῦν­ταν τε­λεί­ως οἱ σάρ­κες τῆς ρά­χης, μέ ἀ­πο­τέ­λε­σμα νά ἀ­πο­γυ­μνώ­νον­ται τά ὀ­στᾶ τῆς ρά­χης219.

Τά ρα­πί­σμα­τα πού ἔ­δι­δαν οἱ βάρ­βα­ροι στρα­τι­ῶ­τες τῆς Ρω­μα­ϊ­κῆς Αὐ­το­κρα­το­ρί­ας, μέ ὅ­λη τήν δύ­να­μη πού τούς χα­ρα­κτή­ρι­ζε, ἀλ­λά καί μέ τήν τρα­χύ­τη­τα πού ἦ­ταν συ­νη­θι­σμέ­νοι νά ἐ­κτε­λοῦν τίς ποι­νές καί τά μαρ­τύ­ρι­α, ἦ­ταν τό­σο ἰ­σχυ­ρά, ὥ­στε μπο­ροῦ­σαν νά προ­κα­λέ­σουν λι­πο­θυ­μί­α ἤ ἀ­φα­σί­α στόν ἀ­προ­στά­τευ­το ἄν­θρω­πο πού τά ἐ­δέ­χε­το220.

Ὁ ἀ­κάν­θι­νος στέ­φα­νος καί τά χτυ­πή­μα­τα τοῦ κα­λά­μου στήν κε­φα­λή τοῦ Ἰ­η­σοῦ ­τραυ­μά­τι­σαν σέ  πολ­λά ση­μεῖ­α τό κε­φά­λι Του καί ἐ­πέ­τει­ναν τήν αἱ­μορ­ρα­γί­α, δι­ό­τι τά τραύ­μα­τα στό τρι­χω­τό τῆς κε­φα­λῆς ἔ­χουν ἰ­δι­αίτε­ρη τά­ση νά αἱ­μορ­ρα­γοῦν221. Ποτέ δέν εἶχε γίνει κάτι τέτοιο σέ καταδίκους καί ποτέ ξανά δέν ἐπαναλήφθηκε. Ἐπρόκειτο γιά φρικτό μαρτύριο. Τό τριχωτό τῆς κεφαλῆς εἶναι ἀγγειοβριθέστατο. Ἔχει πολύ καλή αἱμάτωση καί εἰδική νεύρωση. Ἡ αἱμορραγία ἦταν μεγάλη, καί ἀφόρητος ὁ πόνος ἀπό τά ἀγκάθια στά νεῦρα222.

Οἱ ἄσπλαχνοι σταυρωτές Του «προσέθηκαν ἐπί τό ἄλγος τῶν τραυμάτων Του» καί ἄλλα βασανιστήρια μαζί μέ τούς ἐμπαιγμούς, ὥστε ὁλόκληρος ἔγινε μιά ὁλοσώματη πληγή. Τά σω­μα­τι­κά Του πά­θη ἦ­ταν τό­σο πολλά καί με­γά­λα, ὥ­στε, ὅπως ὁ ὑ­μνο­γρά­φος λέ­γει, δέν ἔ­μει­νε κα­νέ­να μέ­λος τοῦ σώ­μα­τός Του χω­ρίς νά πά­θη. «Κάθε μέ­λος τῆς ἁ­γί­ας Σου σάρ­κας ὑ­πέ­μει­νε καταισχύνη γιά χάρη μας· ἡ κε­φα­λή τά ἀ­γκάθια, τό πρόσωπο τά φτυ­σίμα­τα, τό σα­γό­νι τά ραπίσματα, τό στό­μα τήν χο­λή, πού ἀνακατεύθηκε μέ ξύδι, τά αὐτιά τίς ἀσε­βεῖς βλασφη­μί­ες, τά νῶ­τα τήν φραγ­γέ­λω­ση καί τό χέρι τό κα­λάμι· οἱ διατά­σεις ὅ­λου τοῦ σώ­μα­τος τόν Σταυ­ρό· οἱ ἀρθρώ­σεις τά καρφιά καί ἡ πλευ­ρά τήν λόγ­χη…»223.

Ἀλ­λά ἀ­συγ­κρί­τως με­γα­λύ­τε­ρο ἦ­ταν τό ψυ­χι­κό μαρ­τύ­ρι­ο τοῦ Χρι­στοῦ. Γεύ­θη­κε κα­τά κό­ρον τήν ἀ­χα­ρι­στί­α καί τήν ἀ­γνω­μο­σύ­νη τοῦ εὐ­ερ­γε­τη­θέν­τος ὄ­χλου, τήν προ­δο­σί­α, τήν ἄρ­νη­ση καί τήν ἐγ­κα­τά­λει­ψη τῶν Μα­θη­τῶν Του, τίς βλα­σφη­μί­ες τῶν πα­ρα­πο­ρευ­ο­μέ­νων, τόν ἐμ­παιγ­μό τῶν Ἀρ­χι­ε­ρέ­ων, τόν ὀ­νει­δι­σμό τοῦ συ­σταυ­ρω­θέν­τος λη­στοῦ, τό ρά­πι­σμα τοῦ δού­λου, τήν πε­ρι­φρό­νη­ση τῶν στρα­τι­ω­τῶν καί τήν ἄ­κρα τα­πεί­νω­ση μέ τά ἐμ­πτύ­σμα­τα, τούς κο­λα­φι­σμούς καί τήν πορ­φυ­ρά χλα­μύ­δα, τόν κά­λα­μο καί τόν ἀ­κάν­θι­νο στέ­φα­νο. Καί ὅμως «αὐτός ὁ πολυώδυνος καί πολύπονος πού ὅλοι Τόν χτυποῦσαν, ἄν καί ἔπαθε τόσα, ἔμεινε ἀπαθής. Ὑπέφερε τά αἴσχιστα, παραμένει, ὅμως, μέ τήν τιμή καί τήν δόξα Του, διότι πληγώθηκε γιά τίς ἁμαρτίες μας καί μέ τά τραύματά Του θεραπευτήκαμε ἐμεῖς»224.

Ὑπέστη ἕξι ἐξαντλητικές ἀνακρίσεις. Ὑπέφερε τέσσερις βάρβαρους βασανισμούς. Σύρθηκε ἁλυσοδεμένος καί δερόμενος ἕξι φορές. Ἡ ἀπόσταση πού διήνυσε μέ τίς ἁλυσίδες ἦταν περίπου ἕξι χιλιόμετρα. Καί ὅλα αὐτά νηστικός, διψασμένος καί ἄϋπνος. Τοῦ ἀσκήθηκε ψυχοσωματική βία. Τόν ἔγδυσαν τρεῖς φορές, τόν ἔντυσαν ἄλλες τόσες. Τόν διέσυραν καί Τόν ἐξευτέλισαν. Ἤθελαν μέ κάθε τρόπο νά Τόν κάνουν νά λυγίση.

Ἔ­πα­θε ὅ­σα οὐ­δείς τῶν μαρ­τύ­ρων, καί ἡ ψυ­χή Του ἦ­ταν πε­ρί­λυ­πη μέ­χρι θα­νά­του. Δο­κί­μα­σε ψυ­χι­κό πό­νο, ἀλ­λά, ὅ­μως, ­στά­θηκε μο­να­δι­κό καί ἀ­ξι­ο­μί­μη­το πα­ρά­δειγ­μα γι­ά ὅ­λους τούς με­τέ­πει­τα μάρ­τυ­ρες καί χρι­στια­νούς. Ἐ­νῶ γι­ά ἄλ­λους ὁ Κύ­ριος δά­κρυ­σε, ὁ ἴδιος ὑ­πέ­μει­νε ἀν­δρεί­ως μέ τα­πεί­νω­ση καί ἀ­νε­ξι­κα­κία τά Πά­θη Του. Οὔ­τε ­γόγ­γυ­σε, οὔ­τε ζή­τη­σε ὑ­πε­ράσπι­ση ἤ οἶ­κτο γι­ά ὅ­σα ὑ­πέ­μει­νε. Στίς γυ­ναῖ­κες πού Τόν θρη­νοῦ­σαν, εἶ­πε νά κλαῖ­νε τόν ἑ­αυ­τό τους καί τά τέ­κνα τους καί ὄ­χι τόν Ἴ­διο.

πηγή

makkavaios.blogspot