Και όμως εξακολουθούν να επιμένουν. «Δεν
ευκαιρούμε. Δεν μας αφήνουν οι δουλειές. Έχουμε οικογένεια, έχομε κοινωνικές
υποχρεώσεις. Αγωνιζόμαστε μέρα και νύκτα για τον επιούσιο. Η ζωή είναι δύσκολη.
Έως ότου έλθει ο θάνατος έχουμε καιρο».
Να αρχίσουμε από την τελευταία πρόταση της
δικαιολογίας. Αν επρόκειτο αυτοί που διατυπώνουν αυτή τη δικαιολογία να ζήσουν
χιλιάδες χρόνια στον κόσμο αυτό και αν η κρίση γινόταν στο πολύ απώτερο μέλλον,
και πάλι δεν θα είχαν δίκαιο να σκέπτονται
και να μιλούν κατ’ αυτόν τον τρόπο. Διότι για την ημέρα εκείνη, η οποία θα
θέσει τέρμα στην παρούσα ζωή και θα ανοίξει μπροστά μας την
αιωνιότητα, και αιώνες ολόκληρους εάν ετοιμαζόταν ο άνθρωπος, δεν θα ήταν
αρκετό. Αλλά εφόσον η ζωή μας είναι τόσο σύντομη και τα τεχνικά μέσα τη
διακόπτουν συχνά τόσο απρόοπτα, πως μπορεί να σταθεί ένας τέτοιος
λογισμός;
«Εως ότου έλθει ο θάνατος έχουμε
καιρό»!
Το σκέφθηκαν καλά, αυτοί που διατυπώνουν αυτή
τη δικαιολογία; Εδώ κρίνεται όχι μια περίοδος της ζωής τους, ούτε
επιτέλους η παρούσα ζωή. Εδώ κρίνεται η αιωνιότητα, το
μέλλον τους το ουράνιο, αυτή η σωτηρία τους. Και για τα αγαθά αυτά τα πνευματικά, τα τόσο ανεκτίμητα,
αξίζει ετοιμασία πολυχρόνια, επιμελής, προσεκτική. Είναι το μόνο που έχει να
κάνει ο λογικός άνθρωπος, για να μη χάσει το παν. Διότι ο Θεός όρισε ημέρα, μεγάλη
και φοβερή, κατά την οποία όλοι οι άνθρωποι θα λογοδοτήσουν για τις πράξεις
τους.
Πηγή: «Ο Νόμος του Θεού και ο
Άνθρωπος», Αρχιμ. Καλλιστράτου Ν. Λυράκη, Αθήνα 2000
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου