– Ἄν πῆ ἕναν καλό λογισμό τοῦ ὁ ἄνθρωπος κάπου, μπορεῖ
ὁ διάβολος νὰ τὸν ἀκούση καὶ νά τὸν πειράξη μετά;
– Πῶς νὰ τὸν ἀκούση, ἀφοῦ δὲν ἔχει «διαβολο»; Ἅμα ὅμως τὸν πῆ, γιὰ νὰ ὑπερηφανευθῆ,
θὰ μπῆ στὴν μέση ὁ πειρασμός.
Ἄν δηλαδή ὑπάρχη μία προδιάθεση ὑπερηφανείας καὶ λέη ὑπερήφανα κανείς:
«Θὰ πάω νὰ τὸν σώσω αὐτόν», μπαίνει ὁ διάβολος ἐνδιάμεσος καὶ τότε αὐτὸ τὸ ξέρει.
Ἐνῶ, ἄν κινῆται ταπεινά, ἀπὸ ἀγάπη, δὲν τὸ ξέρει. Χρειάζεται προσοχή. Εἶναι
πολύ λεπτά τὰ πράματα.
Γιʹ αὐτὸ λένε οἱ Πατέρες ὅτι ἡ πνευματική ζωή εἶναι «ἐπιστήμη ἐπιστημών».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου