Οι Τρεις Ιεράρχες ως υπόδειγμα αληθείας, αγάπης και κοινωνίας (Αρχ. Κύριλλος Κωστόπουλος, Ιεροκήρυκας Ι. Μ. Πατρών)

«Τους τρεις μεγίστους φωστήρες της τρισηλίου Θεότητος» εορτάζει η Εκκλησία και η Παιδεία αυτές τις ημέρες.

Σοφία και αγιότητα διέθεταν και οι Τρεις, γι᾽ αυτό και έγιναν αιώνιες προσωπικότητες. Σε αυτές ενσαρκώθηκε το «κατ᾽εικόνα» και «καθ᾽ ομοίωσιν» του πλασμένου και εν Χριστώ αναγεννημένου ανθρώπου.

Όπως τα ουράνια σώματα λαμβάνουν το φως τους από τον ήλιο, κατά παρόμοιο τρόπο και οι Τρεις αυτοί άγιοι Πατέρες, Βασίλειος ο Μέγας, Γρηγόριος ο Θεολόγος και Ιωάννης ο Χρυσόστομος,  έλαβαν το άκτιστο Θείο Φως από την πηγή της Τρισηλίου Θεότητος και φώτισαν με αυτό την οικουμένη.

Αναφερόμενη ο ορθόδοξος θεολογία στον Τριαδικό Θεό λέγει ότι ο Πατήρ είναι ο νους, ο Υιός είναι ο λόγος και το Άγιο Πνεύμα είναι η καρδία, η οποία ενώνει τα Τρία Πρόσωπα σε μία κοινωνία αγάπης. Οικονομικώς θα μπορούσαμε κατ᾽ αντιστοιχίαν να πούμε το ίδιο και για τους Τρεις προαναφερθέντες Πατέρες, οι οποίοι παρουσιάσθηκαν στον επίσκοπο Ευχαίτων Ιωάννη ως ομού δοξαζόμενοι στην Βασιλεία του Θεού, αποτελώντας μία τριαδική κοινωνία αγάπης, στην οποία ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος είναι ο νους, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είναι ο λόγος και ο Μ. Βασίλειος είναι η καρδία.

Ο Άγιος Γρηγόριος, ο «νους»,  έλαβε την προσωνυμία Θεολόγος, διότι η ζωή του ήταν μυστική και κρυμμένη εν Χριστώ και κατ᾽ αυτόν τον τρόπο συνέλαβε στο βάθος του κεκαθαρμένου νου του την οντολογική έννοια του Τριαδικού δόγματος, την οποία και δίδαξε, αφού πρώτα την βίωσε ο ίδιος.

Η ζωή του ήταν θεολογική. Και αυτό σημαίνει ότι ήταν απόλυτα ταυτισμένη με το θέλημα του Θεού. Έτσι αγάπησε τον Θεό υπαρξιακά και τον συνάνθρωπο οντολογικά. Πονούσε καρδιακά, όταν έβλεπε να πολεμήται είτε ο ίδιος είτε ο συνάνθρωπος από τον εχθρό του ανθρώπου, τον διάβολο. Και αυτός ο πόνος εκφραζόταν στην ποίησή του, όπου ως προσευχητικό παράπονο απευθυνόταν στον Θεό, ζητώντας την βοήθειά Του. Όλα αυτά φανερώνουν ότι ήταν οντολογικά Θεολόγος, ο οποίος είχε δεχθή και ενθρονίσει στην καρδία του τον Τριαδικό Θεό και εκινείτο από Αυτόν και στους λόγους, αλλά και στα έργα του.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ως «λόγος», είχε και αυτός την θεολογία και την φλεγομένη καρδία, αλλά διακρίθηκε κυρίως για τον Χριστοκεντρικό ρητορικό του λόγο. Ο Τριαδικός Θεός χρησιμοποίησε αυτόν τον Άγιο Πατέρα ως «στόμα» της όλης Εκκλησίας. Μέσα από αυτόν εξήλθε η ερμηνεία της αποκαλυφθείσης Αληθείας. Αν δεν υπήρχε αυτή η ερμηνευτική πηγή, η οποία εξήλθε από τον λόγο του ιερού Χρυσοστόμου, δύσκολα όλα τα άλλα μέλη της Εκκλησίας θα είχαν ερμηνεύσει την Ευαγγελική αλήθεια. Δεν θα ήταν δυνατόν να μεταφερθή με τέτοιο γλυκύ και ελκυστικό τρόπο, ώστε να γίνη κτήμα του αγωνιζομένου πιστού λαού του Θεού. Για να το κατορθώση, όμως, αυτό ο ιερός Πατήρ αγωνίσθηκε σκληρά από μικράς ηλικίας και έδωσε όλον τον εαυτόν του στον Θεό.

Τέλος, ο Μ. Βασίλειος, ως «καρδία», ήταν αδιαμφισβήτητα και αυτός ένας από τους μεγαλύτερους θεολόγους. Ωστόσο, διέθετε μία καρδία, η οποία συμπονούσε μυστικώς και τον πόνο αυτόν τον εξέφρασε με την ασκητική του ζωή και το δόσιμό του προς τον συνάνθρωπο. Ξεκινούσε από την ασκητική του ζωή, ως προσφορά του όλου εαυτού του στον Θεό και από εκεί πορευόταν στην θυσιαστική αγάπη προς τον πλησίον. Δεν μπορείς να αγαπήσης θυσιαστικώς τον συνάνθρωπο και να δοθής σε αυτόν, εάν προηγουμένως δεν έχης δώσει μέσω της ασκήσεως όλον τον εαυτόν σου στον Θεό, για να τον οδηγήση όπως Εκείνος θέλει. Ο Μ. Βασίλειος το κατόρθωσε αυτό με την από νεαροτάτης ηλικίας ασκητική ζωή του. Κατόρθωσε δηλαδή, με την βοήθεια που έδωσε στον συνάνθρωπο, κατ᾽ αρχήν μέσω του αγιοπνευματικού λόγου του και της αγιοπνευματικής ζωής του και κατόπιν μέσω των έργων του, με κορυφαίο το συγκρότημα αγάπης που ονομάσθηκε «Βασιλειάδα», να γίνη μία καρδιά που εφλέγετο από θείο έρωτα και από βαθυτάτη αγάπη προς τον πλησίον.

Οι τρεις αυτοί Πατέρες της Εκκλησίας κατάφεραν να παρουσιάσουν σε όλον τον κόσμο και σε όλους τους αιώνες ποιος είναι ο Τριαδικός Θεός και με ποιο τρόπο η πίστη σε Αυτόν τον ένα και αληθινό Θεό γίνεται βίωμα και πορεία προς την αιωνιότητα. Κατεστάθησαν με αυτόν τον τρόπο «οι φωστήρες της Τρισηλίου Θεότητος», οι τρεις στύλοι, οι οποίοι στήριξαν το οικοδόμημα, το οποίο λέγεται δογματική διδασκαλία και πνευματική ορθόδοξος εκκλησιαστική ζωή.

Εορτάζοντας αυτές τις ημέρες τους τρεις αυτούς Πατέρες επικεντρώνουμε την σκέψη μας κυρίως στο ότι αυτοί συνέδεσαν την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία με την αποκαλυφθείσα Αλήθεια, χωρίς να σκεπτώμεθα βαθύτερα ότι αυτή η σύνδεση είχε ως προϋπόθεση όλα τα προαναφερθέντα βιώματά τους.

Απομακρυνθήκαμε από το βαθύτερο νόημα του τι είναι αυτοί οι Άγιοι Πατέρες και κρατήσαμε μόνο το ότι είναι προστάτες των Γραμμάτων. Αλλά αν τους προσεγγίσουμε μόνον με αυτή τους την ιδιότητα και όχι ως πρότυπα ζωής και ολοκληρωμένες προσωπικότητες, τις οποίες πρέπει να μιμηθούμε, θα χάσουμε τον δρόμο, τον οποίον αυτοί εβάδισαν. Θα εξέλθουμε δηλαδή από τον δρόμο της αληθείας, της οντολογικής αγάπης και της κοινωνίας με τον Δημιουργό μας Θεό και τον συνάνθρωπο.

alopsis.gr 

Διδαχές τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου. Πνευματικὸς ἀγώνας

Πνευματικὸς ἀγώνας

Σκοπὸς τῆς ζωῆς μας εἶναι νὰ γίνουμε τέλειοι καὶ ἅγιοι. Νὰ ἀναδειχθοῦμε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ κληρονόμοι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ἂς προσέξουμε μήπως, γιὰ χάρη τῆς παρούσας ζωῆς, στερηθοῦμε τὴ μέλλουσα. Μήπως, ἀπὸ τὶς βιοτικὲς φροντίδες καὶ μέριμνες, ἀμελήσουμε τὸ σκοπὸ τῆς ζωῆς μας.

Ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία καὶ ἡ προσευχὴ ἀπὸ μόνες τους δὲν φέρνουν τοὺς ἐπιθυμητοὺς καρπούς, γιατί αὐτὲς δὲν εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς μας· ἀποτελοῦν τὰ μέσα γιὰ νὰ πετύχουμε τὸ σκοπό.

Στολίστε τὶς λαμπάδες σας μὲ ἀρετές. Ἀγωνιστεῖτε ν’ ἀποβάλετε τὰ πάθη τῆς ψυχῆς. Καθαρίστε τὴν καρδιά σας ἀπὸ κάθε ρύπο καὶ διατηρῆστε την ἁγνή, γιὰ νὰ ἔρθει καὶ νὰ κατοικήσει μέσα σας ὁ Κύριος· γιὰ νὰ σᾶς πλημμυρίσει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μὲ τὶς θεῖες Του δωρεές.

Παιδιά μου ἀγαπητά, ὅλη σας ἡ ἀσχολία καὶ ἡ φροντίδα σ’ αὐτὰ νὰ εἶναι. Αὐτὰ ν’ ἀποτελοῦν σκοπὸ καὶ πόθο ἀσταμάτητο. Γι’ αὐτὰ ὅλη σας ἡ προσευχὴ πρὸς τὸ Θεό.

Νὰ ζητᾶτε καθημερινὰ τὸν Κύριο· ἀλλὰ μέσα στὴν καρδιά σας καὶ ὄχι ἔξω ἀπ’ αὐτήν. Καὶ ὅταν Τὸν βρεῖτε, σταθεῖτε μὲ φόβο καὶ τρόμο ὅπως τὰ Χερουβεὶμ καὶ τὰ Σεραφείμ, γιατί ἡ καρδιὰ σας ἔγινε θρόνος τοῦ Θεοῦ.

Ἀλλὰ γιὰ νὰ βρεῖτε τὸν Κύριο, ταπεινωθεῖτε μέχρι τὸ χῶμα, γιατί ὁ Κύριος βδελύσσεται τοὺς ὑπερήφανους, ἐνῶ ἀγαπάει καὶ ἐπισκέπτεται τοὺς ταπεινοὺς στὴν καρδιά. Γι’ αὐτὸ καὶ λέει: “καὶ ἐπὶ τίνα ἐπιβλέψω, ἀλλ’ ἤ ἐπὶ τὸν ταπεινὸν καὶ ἠσύχιον, καὶ τρέμοντα τοὺς λόγους μου;” (Ἤσ. 66, 2).

Ἀγωνίζου τὸν ἀγώνα τὸν καλὸ καὶ ὁ Θεὸς θὰ σὲ ἐνισχύει. Στὸν ἀγώνα ἐντοπίζουμε τὶς ἀδυναμίες, τὶς ἐλλείψεις καὶ τὰ ἐλαττώματά μας. Εἶναι ὁ καθρέφτης τῆς πνευματικῆς μας καταστάσεως. Ὅποιος δὲν ἀγωνίστηκε, δὲν γνώρισε τὸν ἑαυτό του.

Προσέχετε καὶ τὰ μικρὰ ἀκόμη παραπτώματα. Ἂν σᾶς συμβεῖ ἀπὸ ἀπροσεξία κάποια ἁμαρτία, μὴν ἀπελπίζεστε, ἀλλὰ σηκωθεῖτε γρήγορα, προσπέστε στὸ θεὸ ποὺ ἔχει τὴ δύναμη νὰ σᾶς ἀνορθώσει. Ἡ μεγάλη λύπη κρύβει μέσα της ὑπερηφάνεια.

Οἱ ὑπερβολικὲς λύπες καὶ ἀπελπισίες εἶναι βλαβερὲς καὶ ἐπικίνδυνες, καὶ πολλὲς φορὲς παροξύνονται ἀπὸ τὸ διάβολο γιὰ ν’ ἀνακόψουν τὴν πορεία τοῦ ἀγωνιστῆ.

Μέσα μας ἔχουμε ἀδυναμίες καὶ πάθη καὶ ἐλαττώματα βαθιὰ ριζωμένα: πολλὰ εἶναι καὶ κληρονομικά. Ὅλα αὐτὰ δὲν κόβονται μὲ μία σπασμωδικὴ κίνηση οὔτε μὲ τὴν ἀδημονία καὶ τὴ βαρειὰ θλίψη, ἀλλὰ μὲ ὑπομονὴ καὶ ἐπιμονή, μὲ καρτερία, μὲ φροντίδα καὶ προσοχή.

Ὁ δρόμος ποὺ ὁδηγεῖ στὴν τελειότητα εἶναι μακρύς. Εὔχεσθε στὸ Θεὸ νὰ σᾶς δυναμώνει. Νὰ ἀντιμετωπίζετε μὲ ὑπομονὴ τὶς πτώσεις σας καὶ ἀφοῦ γρήγορα σηκωθεῖτε, νὰ τρέχετε καὶ νὰ μὴ στέκεστε, σὰν τὰ παιδιά, στὸν τόπο ποὺ πέσατε, κλαίγοντας καὶ θρηνώντας ἀπαρηγόρητα.

Ἀγρυπνεῖτε καὶ προσεύχεστε γιὰ νὰ μὴν μπεῖτε σὲ πειρασμό. Μὴν ἀπελπίζεστε ἂν πέφτετε συνέχεια σὲ παλιὲς ἁμαρτίες. Πολλὲς ἀπ’ αὐτὲς εἶναι καὶ ἀπὸ τὴ φύση τους ἰσχυρὲς καὶ ἀπὸ τὴ συνήθεια. Μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου ὅμως καὶ μὲ τὴν ἐπιμέλεια νικοῦνται. Τίποτε νὰ μὴ σᾶς ἀπελπίζει.

Διδαχές τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

agiazoni.gr 

Άγιος Εφραίμ ο Σύρος: Μὴ νομίζεις ὅτι ὑπάρχουν ὧρες τοῦ Θεοῦ καί…ώρες τοῦ διαβόλου

Μή νομίζεις ότι υπάρχουν ώρες του Θεού κατά τις οποίες πρέπει να συμπεριφέρεσαι σωστά, και ότι υπάρχουν ώρες του διαβόλου κατά τις οποίες πρέπει εσύ να ασωτεύεις. 

Μή θεωρείς ότι υπάρχει καιρός ευσέβειας και καιρός παρανομίας. Τέτοια κάνουν οι θεατρίνοι, διότι στις συναναστροφές τους είναι ευγενικοί, και στα θέατρα αισχροί γελωτοποιοί..

Άγιος Εφραίμ ο Σύρος

(Έργα τόμ. 5, σελ. 64 εκδ. Το περιβόλι της Παναγίας)

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2024/08/blog-post_70.html

hristospanagia.gr

Εις την τέχνη υπάρχουν όρια.

Κατά καιρούς με αφορμή κάποια γεγονότα τίθεται το ερώτημα υπάρχουν όρια εις την τέχνη;;. Η συζήτηση σταματά, σχεδόν, ακαριαία από την απάντηση των γνωστών αγνώστων εθνοχριστιανομηδενιστών ότι εις την τέχνη δεν μπαίνουν όρια. Τι σημαίνει τέχνη για τον καθένα μας;; Τέχνη‧ δημιούργημα ανθρώπινο, συνεπώς ατελές, θα πρέπει να μιλήσει εις την ψυχή του απλού ανθρώπου και να του πει με τη δύναμη του έργου για την  αγάπη, για το ωραίο, για το υψηλό και το ιδανικό της αλήθειας, τον πατριωτισμό. Να ανυψώσει τον άνθρωπο στις σφαίρες του μεγαλείου της δημιουργίας και της ανθρώπινης τελειότητας. Δημιούργημα ανθρώπου η τέχνη, εκτός από ατέλειες θα  έχει και περιορισμούς. Όλα τα δημιουργήματα έχουν ένα όριο. Το απέραντο σύμπαν, ως κτίσμα έχει όριο. Μακρινό και ασύλληπτο για τον ανθρώπινο εγκέφαλο, αλλά, έχει τέλος. Η ελευθερία του ανθρώπου-καλλιτέχνη δεν πρέπει να σεβαστεί την ελευθερία του συνανθρώπου του, τις ευαισθησίες, τα πιστεύω του ή την ιδεολογία του;; Ο καλλιτέχνης (με εισαγωγικά ή χωρίς) έχει απεριόριστη ελευθερία ή οι   άλλοι δεν έχουν δικαίωμα εις την ελευθερία;; Η ελευθερία είναι μονοδιάστατη και καλύπτει αυτούς και μόνο αυτούς τους πολεμίους των ιερών και των οσίων του έθνους και της ορθοδοξίας;;

Τους βλέπουμε να βεβηλώνουν την ελληνική σημαία, τους εθνικούς ήρωες, τον Χριστό, την Παναγία, τους Αγίους. Εκφράζουν τα εσώψυχά τους δημόσια και δημόσια θα λάβουν την απάντηση. Αν τα «έργα» τους τα κρεμάσουν εις τους τοίχους του σπιτιού τους και τα απολαμβάνουν δικαίωμά τους. Θα απολαμβάνουν την έρημη και άνυδρη ψυχή τους. Δεν θα προκαλούν το δημόσιο αίσθημα και προφανώς θα χαθούν εις την ανυπαρξία της «τέχνης» τους. Η δημόσια έκθεση των έργων επιδιώκει την αντίδραση του κόσμου για να γίνουν οι δημιουργοί τους γνωστοί. Συγχρόνως με τη βοήθεια συναγωνιστών να εμφανιστούν ως πρωτοπόροι τους οποίους η «αντίδραση» πολεμά. Να πέσει και ο σπόρος ο αντίχριστος και ο εθνομηδενιστικός. Για να πολλαπλασιάσουν το κακό εμφανίζονται χριστιανοί ή πατριώτες αλλά, με τον δικό τους τρόπο.   

Γνωρίζουν τους νόμους της ψυχολογίας και της επανάληψης. Λέγε, φώναζε, πούλα πρόοδο και εις το τέλος κάτι θα μείνει. Ο σπόρος σπέρνεται και ελπίζουν ότι  κάποιοι θα βρεθούν να προβληματίζονται και να γλυκοκοιτάζουν το νέο και «προοδευτικό». Η πρώτη μαγιά, η πρώτη επιτυχία για αυτούς. Ήττα για την αλήθεια και την τέχνη. Την «τέχνη» βλέπουν ως μέσο για να προπαγανδίσουν τις αντίχριστες και ανίερες απόψεις τους. Δεν κάνουν τέχνη αλλά αντιχριστιανική, αντιορθόδοξη προπαγάνδα. Τον πλάστη και δημιουργό Θεό σατιρίζουν και τους Αγίους Του. Δεν τολμούν να σατιρίσουν άλλες «θρησκείες». Ίσως γιατί φοβούνται, ίσως γιατί οι άλλες θεωρήσεις τους εκφράζουν, ίσως γιατί δεν έχουν ( οι άλλες θεωρήσεις )  την σωτηριώδη δύναμη να οδηγήσουν τον άνθρωπο εις την ζώσα ελευθερία και εις την αιώνια ζωή. Η μετά τον σωματικό θάνατο αιώνια ζωή δεν τους ενθουσιάζει γιατί έρχεται σε αντίθεση με την ειδωλοποίηση και την θεοποίηση της φθαρτής σάρκας. Το άμετρο εφήμερο, τριφηλό προτιμούν,  έναντι του μετρημένου και αιωνίου αγαθού της σωτηρίας τους τρομάζει. Δεν ελπίζουν εις την πέραν του τάφου ζωή…

Αποτελεί πρόκληση να εμφανίζονται ως υπέρμαχοι της ελευθερίας και της Δημοκρατίας και να μη ανέχονται τον διάλογο, την αντίθετη άποψη. Η απάντησή τους: «είστε οπισθοδρομικοί, φασίστες, ρατσιστές». Διεκδικούν το αλάθητο και την πρωτοπορία για την πρόοδο. Την μόνη πρωτοπορία την οποία θα μπορούσαν επάξια να διεκδικήσουν και να κερδίσουν είναι εκείνη της πορείας προς την άβυσσο της αμάθειας και του σκοταδισμού, της απαξίωσης των ιδανικών της ορθοδοξίας και των υπέρτατων αγαθών του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού.

Ως κατακλείδα του μικρού αυτού σημειώματος θα συμπεράνομε ότι εις τα ανθρώπινα δημιουργήματα υπάρχουν όρια. Ο σεβασμός του ανθρωπίνου προσώπου είναι επιβεβλημένος. Των Αγίων και του Κυρίου οι μορφές είναι άξιες σεβασμού από όλους μας. Η τέχνη τους ας εκφραστεί δια άλλων τρόπων και προσώπων.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός 

Άγιος Διονύσιος εν Ολύμπω

Της Καρδίτσης ο γόνος και της Πιερίας το αγλάισμα.

         Η επίγεια ζωή του Αγίου είναι «αγγελική». Συνδυάζει άριστα την ασκητικότητα με τον αποστολικό ζήλο και την  κοινωνική δράση. Την αμεριμνησία του ασκητικού βίου με το διοικητικό και οργανωτικό πνεύμα. Τις μυστικές αναβάσεις του θεωρητικού με τους αιματηρούς αγώνες του πρακτικού.

           Γεννήθηκε περί το 1500 στο χωριό του νομού Καρδίτσης Δρακότρυπα (τότε Σκλάταινα) από τους Νικόλαο και Θεοδώρα Καλέτση. Οι γονείς του πτωχοί από υλικά αγαθά, αλλά πλούσιοι στα πνευματικά έδωσαν στο μικρό Δημήτριο (βαπτιστικό όνομα) τον δρόμο του Χριστού. Από μικρός έδειξε την κλίση προς την αρετή και  την επιμέλεια στα μαθήματα.

         Σε νεαρή ηλικία καταφεύγει στα Μετέωρα για να μονάσει και υποτάσσεται στον ευλαβή γέροντα Σάββα. Κείρεται μοναχός με το όνομα Δανιήλ. Επιδίδεται στην προσευχή, στη νηστεία και στην μελέτη των γραφών. Σημειώνει ζηλευτή πρόοδο.

         Επιθυμώντας περισσότερη ησυχία καταφεύγει στο Άγιο Όρος. Εκεί κήρεται μεγαλόσχημος μοναχός με το όνομα  Διονύσιος. Στη συνέχεια  λαμβάνει τους δυο βαθμούς της ιεροσύνης. Ασκητεύει στις Καρυές, στην σκήτη Καρακάλλου και στη μονή Φιλοθέου ως ηγούμενος. Ο Θεός είναι δίπλα του, με τις Πρεσβείες της Παναγίας, όπως και σε κάθε χριστιανό. Το μαρτυρούν διάφορα γεγονότα:‧ άγγελος τον βοηθά να κτίσει  το κελί του, άγγελος του φέρνει φρέσκα ψάρια παραμονή μεγάλης τεσσαρακοστής  και περνά μπροστά από παραμονεύοντα ληστή χωρίς να γίνει αντιληπτός. Μόλις ο ληστής αντιλήφθηκε το γεγονός συγκλονίστηκε και έγινε μοναχός.

         Για ένα μικρό διάστημα μεταβαίνει για προσκύνημα στους Αγίους Τόπους, όπου δέχεται πρόταση να γίνει  Αρχιερέας  από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Δωρόθεο.  Την απορρίπτει και επιστρέφει στο Άγιο Όρος.

         Ως Ηγούμενος της Μονής Φιλοθέου προσφέρει έργο σημαντικά αναμορφωτικό. Οι αντιδράσεις των Βούλγαρων μοναχών τον αναγκάζουν να αναχωρήσει από το Όρος και να καταφύγει στη Σκήτη Βεροίας. Εκεί συγκεντρώνεται πλήθος ανθρώπων που επιθυμούν τον μοναχισμό.

           Ο Μητροπολίτης κοιμάται και ο λαός της περιοχής επιθυμεί ο Διονύσιος να  τον διαδεχθεί. Ο  άγιος λόγω της ταπεινότητάς του δεν συμφωνεί και κρυφά φεύγει και φθάνει στον Όλυμπο. Όπου νέες δυσκολίες τον περιμένουν.

         Ασκητεύει σε σπήλαιο που σώζεται μέχρι και σήμερα. Κατασυκοφαντούμενος  διώχτηκε, αναχωρεί για το Πήλιο όπου ιδρύει το μοναστήρι της Αγίας Τριάδος  Σουρβίας κατά θαυματουργική υπόδειξη του Θεού.

         Ο Θεός επιθυμεί να επιστρέψει εις τον Όλυμπο. Πράγματι επιστρέφει με την καθολική απαίτηση των κατοίκων της περιοχής και του διώκτη του Αγά   Σάκου. Ζητήσανε την επιστροφή του Αγίου επειδή για μια τριετία οι κρουνοί του ουρανού είχανε κλείσει και η ξηρασία είχε ταλαιπωρήσει ανθρώπους, ζώα και τη φύση σε άσχημη κατάσταση.  Όμως, με την επάνοδο του Αγίου άρχισαν οι βροχές και έδωσαν ζωή στη φύση.. Το 1542 ιδρύει στον Όλυμπο Μονή αφιερωμένη και πάλι εις την Αγία Τριάδα. Στην Ιερά αυτή Μονή λειτούργησε, μεταξύ άλλων, «Κρυφό Σχολειό» και βρήκαν καταφύγιο επί Τουρκοκρατίας ουκ ολίγοι οπλαρχηγοί, μεταξύ άλλων και ο πρωτεργάτης του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, Ρήγας Φεραίος. Το μοναστήρι σώζεται και τα τελευταία χρόνια εκτελούνται εργασίες αναστήλωσης μετά την καταστροφή από τους Γερμανούς κατά την κατοχή.

         Με την αγγελική ζωή του προσελκύει πλήθος μοναχών γύρω του. Ο ίδιος προσφεύγει σε σπήλαια γειτονικά της μονής για να αφιερωθεί εις την άσκηση και την προσευχή. Πολλές φορές μοναχοί τον είδαν να επιστρέφει από τα ασκηταριά του ολόφωτος. Ως πρόδρομος του Πατροκοσμά γυρίζει τα χωριά για εξομολόγηση, κήρυγμα και για ενίσχυση του εθνικού και θρησκευτικού φρονήματος των σκλάβων κατοίκων. Αγαπούσε πολύ τον κόσμο. Αγκάλιαζε τους πάντες και τους βοηθούσε πνευματικά και υλικά. Ο Θεός τον προίκισε και με το χάρισμα της θαυματουργίας. Από τον Θεό πληροφορήθηκε ότι πλησιάζει το τέλος της επίγειας ζωής του. Τα τελευταία λόγια του προς τους μοναχούς ήταν: « Έχετε αγάπην, υπομονήν και ταπείνωσιν, τέκνα μου, την ξενητείαν ασπάσασθε, την σιωπήν, την προσευχήν και τας νηστείας, τας οποίας οι Άγιοι Πατέρες μας παρέδωσαν, αγογγύστως φυλάττετε , μάλιστα και περισσοτέρας όσον δύνασθε. Μη είναι τις από σας ανυπότακτος και ιδιόρρυθμος ή μάλλον ειπείν δαιμονόρρυθμος, ότι αυτό είναι από όλα τα αμαρτήματα το χειρότερον ότι όποιος κοινοβιάτης έχει αργύρια ή και ιμάτια από τους άλλους περισσότερα, δεν αξιώνεται της ουρανίου αγαλλιάσεως. Εάν δε ευρεθεί τις τοιούτος, ας τον διώκουν από το Μοναστήριον ως ψωραλέον πρόβατον, για να μη μολυνθώσιν από την λύμην αυτού τα επίλοιπα. Εξομολογείσθε συχνάκις τους λογισμούς σας, δια να μη εμφωλεύσουν εις τας ψυχάς σας οι δαίμονες. Εάν συμβή να σκανδαλισθώσι τινές, ας κάμουν διαλλαγήν πριν να βασιλεύση ο ήλιος, καθώς προστάσσει ο Κύριος. Ας κάμουν όλοι εργόχειρον, έκαστος ότι γνωρίζει και δύναται. Όστις δε δύναται και δεν εργάζεται, ας μη τρώγη , κατά τον Μέγαν Απόστολον. Όστις θέλει να φύγει από το Μοναστήριον, ας το λέγει του Ηγουμένου πρότερον να λαμβάνη συγχώρεσιν, ει δε και φύγη απόκρυφα, ας είναι εις την ψυχήν του το αμάρτημα και εγώ αθώος της απωλείας του οι νεώτεροι ας υποτάσσονται εις τους γέροντας και αυτοί πάλιν ας τους νουθετώσι με έργα καλά και λόγους ψυχωφελείς. Τον ασθενή επιμελείσθε ως μέλος σας. Να μη έχει τις φιλίαν με νεώτερον …».

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τοῦ Ὀλύμπου οἰκήτωρ Πιερίας ἀγλάϊσμα,καὶ τῆς ἐπωνύμου Μονῆς σου ἱερὸν περιτείχισμα,ἐδείχθης Διονύσιε σοφέ, βιώσας ὥσπερ Ἄγγελος ἐν γῇ,καὶ παρέχεις τὴν ταχεῖαν σου ἀρωγήν,τοὶς εὐλαβῶς κραυγάζουσιν.δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν,   δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι,δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.

Mυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός

Άγιος Ιωάννης Κρονστάνδης. Το σημείο του Σταυρού του Κυρίου.

Όταν βλέπεις τον Σταυρό του Κυρίου θυμήσου την Αγάπη, η οποία σταυρώθηκε πάνω του για μάς· και για ποια ευλογία μας έσωσε και από ποια βάσανα μας λύτρωσε! Μας άρπαξε από τα σαγόνια του θηρίου και μας έφερε προς τον Πατέρα! Ω αγάπη! Ω απολύτρωση! Ω φρίκη των αιωνίων βασάνων! Ω απερίγραπτη, ατέλειωτη μακαριότητα!

Είναι ακατανόητο πώς ο Ιησούς Χριστός ενώνεται με το σημείο του Σταυρού και δίνει σε αυτό την θαυμάσια δύναμη να απομακρύνει τα πάθη και τους δαίμονες και να καθησυχάζει την ταραγμένη ψυχή. Όπως είναι ακατανόητο πώς το πνεύμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού ενώνεται με τον άρτο και του οίνο, τα μεταβάλλει σε Σώμα και Αίμα Του, και καθαρίζει την ψυχή μας από τις αμαρτίες, φέρνοντάς της την επουράνια ειρήνη και γαλήνη και κάνοντάς την καλή, ευγενική, ταπεινή και γεμάτη εγκάρδια πίστη και ελπίδα.

Αυτό εν μέρει εξηγείται από το γεγονός ότι το παντοδύναμο, δημιουργό πνεύμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού είναι παντού και «καλεί τα μη όντα εις το είναι» (Ρωμ. 4:17)· και για αυτό μπορεί να κάνει ό,τι υπάρχει καλύτερο απ’ ό,τι αυτό είναι πραγματικά.

Και για να μη νομίσει η άπιστη καρδιά ότι το σημείο του Σταυρού και το όνομα του Χριστού ενεργούν θαυματουργικά αυτά καθ’ αυτά και μόνα τους, χωρίς τον Χριστό και ανεξαρτήτως του Χριστού, ο ίδιος Σταυρός και το όνομα του Χριστού δεν ενεργούν θαύματα παρά μόνο όταν βλέπω τον Ιησού Χριστό με τα μάτια της καρδιάς μου ή με την πίστη, και μόνον όταν πιστεύω με όλη μου την καρδιά όλα όσα Εκείνος έκανε για την σωτηρία μας.

«Ος γε του ιδίου Υιού ουκ εφείσατο… πώς ουχί και συν αυτώ τα πάντα ημίν χαρίσεται;» (Ρωμ. 8:32). Το ουσιώδες και το μεγαλύτερο δόθηκε ήδη· όλα όσα ζητούμε ή για τα οποία προσευχόμαστε είναι απείρως μικρότερα του Υιού του Θεού. Μπορούμε, λοιπόν, να ζητούμε τα πάντα με πεποίθηση στο όνομα του Ιησού Χριστού, κάθε ευλογία ή δωρεά την οποίαν θα επιθυμήσουμε, διότι «ο τι αν αιτήσητε εν τω ονόματί μου, τούτο ποιήσω, ίνα δοξασθή ο Πατήρ εν τω Υιώ» (Ιω. 14:13).

Προσεύχεσθε για την συγχώρηση των αμαρτιών ή την ανάπαυση των ψυχών των αποθανόντων. «Αυτός ιλασμός εστί… περί των αμαρτιών όλου του κόσμου» (Α’ Ιω. 2:2). «Το αίμα του Χριστού του Υιού Αυτού καθαρίζει ημάς από πάσης αμαρτίας» (Α’ Ιω. 1:7). Αυτός μπορεί να συγχωρήσει κάθε αμαρτία την οποία οι αποθανόντες διέπραξαν με λόγο, έργο ή με τη σκέψη. «Αυτός είναι η ανάστασις, η ζωή και η ανάπαυσις των κοιμηθέντων δούλων Του». Θέλετε να Του ζητήσετε κάτι για τους ζώντες και τους εαυτούς σας; «Ο εάν θέλητε αιτήσασθε, και γενήσεται υμίν» (Ιω. 15:7).

(Από το βιβλίο: Αγίου Ιωάννου πρωθιέρεως της Κρονστάνδης, Η ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗ. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2003, σελ. 23, 25)

(Πηγή ψηφ. κειμένου και Γλωσσική προσαρμογή για την Κ.Ο.)

alopsis.gr 

Ψυχικά Ωφέλιμα: "Είναι μακάριος εκείνος που γνωρίζει την πληγή που υπάρχει στο βάθος της ψυχής του"

«Ο Θεός και οι άγγελοί Του στις ανάγκες χαίρονται, ενώ ο διάβολος και οι διάκονοι τους στις ανέσεις»
Αγ. Ισαάκ ο Σύρος 

«Είναι μακάριος εκείνος που γνωρίζει την πληγή που υπάρχει στο βάθος της ψυχής του, ώστε να μπορεί να πλησιάζει το θείο γιατρό»
Μ. Βασίλειος

«Όπως τα σύννεφα κρύβουν τον ήλιο, έτσι και οι πονηρές σκέψεις σκοτίζουν και καταστρέφουν τον νου»
Αγ. Ιωάννης της Κλίμακος

«Ο Θεός, την ψυχή που ελπίζει σε Αυτόν δεν την αφήνει να πέσει σε πειρασμό τέτοιον που να μην μπορεί να τον σηκώσει, ώστε να φτάσει σε απόγνωση»
Αγ. Εφραίμ ο Σύρος

orthodoxesnouthesies.blogspot

synaxipalaiochoriou.blogspot

Όσιος Χριστοφόρος Παπουλάκος.

Αγωνιστής Ορθοδοξίας και Ελευθερίας.

         Την 11η Φεβρουαρίου στο αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας προστέθηκε ένας ακόμα Άγιος. Ένα διαμάντι ήλθε και προστέθηκε στην χρυσή αλυσίδα των μαρτύρων και οσίων ανδρών και γυναικών. Η μορφή του και η δράση του για εκατόν πενήντα και πλέον χρόνια ήταν υπό αμφισβήτηση από τους ανθρώπους. Ο Θεός γνώριζε την Οσιότητά του και την δεκτχθήκαμε και εμείς. Την ημέρα αυτή υπεγράφη η σχετική πράξη. Συγκεκριμένα, διαβάζουμε την σχετική ανακοίνωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου:

         «Συνῆλθεν, ὑπό τήν προεδρίαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος εἰς τήν τακτικήν συνεδρίαν αὐτῆς σήμερον, Τρίτην, 11ην Φεβρουαρίου 2025, πρός ἐξέτασιν τῶν ἐν τῇ ἡμερησίᾳ διατάξει ἀναγεγραμμένων θεμάτων. Κατά τήν διάρκειαν τῶν ἐργασιῶν, ὑπεγράφη ὑπό τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου καί τῶν ἁγίων Συνοδικῶν Ἀρχιερέων, εἰς εἰδικήν πρός τοῦτο Ἱεράν Ἀκολουθίαν, ἐν τῷ Πανσέπτῳ Πατριαρχικῶ Ναῷ τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, ἡ ἐν τῷ Ἱερῷ Κώδικι τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας καταστρωθεῖσα Πατριαρχική καί Συνοδική Πρᾶξις Ἁγιοκατάξεως τοῦ Ὁσίου Μoναχοῦ Χριστοφόρου (Παναγιωτοπούλου), τοῦ ἐπικαλουμένου Παπουλάκου». Θα επιχειρήσουμε να ασχοληθούμε, με στο παρόν κείμενο, με την αγία βιοτή του νέου Οσίου της Αγίας μας Εκκλησίας. Ο μοναχός Χριστοφόρος Παναγιωτόπουλος ή Παπουλάκος, όπως είναι γνωστός, είναι ένας από τους σύγχρονους αποστόλους της Ορθοδοξίας και της Ελλάδας. Στην εποχή του κάποιοι τον είπαν «αγύρτη», η πολιτεία τον συνέλαβε και η ιερά σύνοδος με πίεση της πολιτείας τον περιόρισε σε μοναστήρια της Θήρας και της Άνδρου. Ο Λαός από γενεά σε γενεά διατήρησε ζωντανή τη μνήμη του και την φλόγα της προσφοράς του στην Ορθοδοξία και στην Ελλάδα. Ας δούμε πιο αναλυτικά τον οσιακό βίο του Χριστοφόρου. Γεννήθηκε στο χωριό Άρμπουνα του δήμου Κλειτουρίας της περιοχής των Καλαβρύτων. Η εργασία του ήταν κρεοπώλης,‧ οικογενειακή ασχολία. Ήταν άνθρωπος δίκαιος και φιλήσυχος. Βλέπει θεϊκό σημάδι στο σπίτι, σε ώριμη ηλικία, να τον προστάζει να γίνει μοναχός και κήρυκας. Τότε κτίζει πάνω από το χωριό του την σκήτη της «Κοιμήσεως της Θεοτόκου». Γνώριζε τις στοιχειώδεις γνώσεις της εποχής του. Ζει σε μια έντονη εποχή, ίσως την πιο έντονη, για το έθνος μας και συμμετέχει ενεργά στην προετοιμασία του γένους για την απελευθέρωση από τον οθωμανικό ζυγό. Πορεύτηκε ζώντας τα εθνικά νάματα και με την πνευματικότητα ως αποτέλεσμα της μακραίωνης εκκλησιαστικής και εθνικής παράδοσης της σύνδεσης της ελληνικής εκκλησίας με την Μεγάλη Μητέρα Εκκλησία. Έτσι, όταν οι Βαυαροί και οι εκτελεστές των αποφάσεών τους προσπάθησαν να αλλοιώσουν το ελληνορθόδοξο πνεύμα με καινοτομίες ύποπτες και απαράδεκτες, ως μη Ορθόδοξοι, βρήκαν τον Χριστοφόρο απέναντί των να αγωνίζεται για την αλήθεια και την ελευθερία. Δεν ήταν μόνος του. Είχε συμμαχητές διακεκριμένους ρασοφόρους λόγιους όπως ο Κοσμάς Φλιαμάτος από την Κεφαλονιά, ο Ιγνάτιος Λαμπρόπουλος ο Μεγαλοσπηλιώτης, ο Κωνσταντίνος ο εξ Οικονόμων, ο καθηγούμενος Συμεών της Μονής Γρηγορίου του Αγίου Όρους, ο όσιος Διονύσιος Επιφανιάδης και άλλοι Κολλυβάδες πατέρες και άνθρωποι πνευματικοί από όλα τα κοινωνικά και πνευματικά στρώματα.Ο Παπουλάκος μάχεται περιοδεύοντας στην Αττική, σε όλη την Πελοπόννησο και σε πολλά νησιά όπως στον Πόρο, στις Σπέτσες, στην Ύδρα, και στην Ελαφόνησο. Περιοδεύει και διδάσκει τον Λόγο του Θεού. Οι λόγοι του είναι βάλσαμο και ελπίδα για τους ταλαίπωρους κατοίκους. Στηλιτεύει τις προσπάθειες της εξουσίας των Βαυαρών για αλλοίωση της παράδοσής μας. Ο λόγος του δρα καταλυτικά, ορθόδοξα, ώστε να επικρατεί αγάπη, δικαιοσύνη και συγχώρεση. Στον Τύπο της εποχής διαβάζουμε  «ό,τι δεν κατάφεραν οι νόμοι, το κατόρθωσε με το κήρυγμά του ο Χριστοφόρος». Από όποιο μέρος περνά η καλοσύνη και η φιλανθρωπία εξαπλώνονται. Η πολιτεία τον συλλαμβάνει και μετά από επανειλημμένες συλλήψεις του η Ιερά Σύνοδος ζητά να αποφυλακιστεί γιατί διαπίστωσε: «ότι όπου αν απήλθε, κηρύξας τον λόγον του Θεού, ούτε αγυρτίαν, ούτε ιδιοτέλειαν τινά εφάνη μετελθών, αλλ’ αφιλοκερδής ων, και ακτήμων, και ως ο υπό απλούς απλούστατος τον λόγον του Θεού κηρύξας, συνέστειλε και παντελώς έπαυσε δια της διδασκαλίας του την ζωοκλοπήν, την δενδροκοπίαν, την ψευδορκίαν κ.τλ. και …θεωρεί αυτόν της κατ’ αυτού γενομένης κατηγορίας Αθώον». Οι ισχυροί πιέζουν την Σύνοδο να εκδώσει νέα απόφαση απαγορευτική της δράσης του Οσίου. Ο Παπουλάκος επιστρέφει στην γενέτειρα Άρμπουνα για περισυλλογή. Αυτό δεν θα διαρκέσει για πολύ καιρό. Ο αγώνας έχει γίνει πλέον σκοπός της ζωής του. Ξαναβγαίνει στα χωριά και στην ύπαιθρο. Η Πελοπόννησος και πολλά νησιά τον υποδέχονται με πρωτοφανή ενθουσιασμό. Παντού Λαός και κλήρος τον ακολουθεί και τον αποθεώνει ψάλλοντας «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ…».Η πορεία πίστεως του Παπουλάκου φθάνει στην Καλαμάτα. Τότε η Σύνοδος και η κυβέρνηση ανησυχούν. Διατάσσουν τον στρατό και τον στόλο να καταστείλει το «κίνημα» του άοπλου Γέροντα.. Τότε καταφεύγει στα βουνά της Μάνης, εκεί οι κάτοικοι τον προστατεύουν γιατί τον αγαπούν αλλά το πάθος της φιλαργυρίας καραδοκεί. Η αμοιβή είναι έξι χιλιάδες δραχμές. και Δυστυχώς, βρέθηκε ρασοφόρος να την παραλάβει…Ο Γέροντας για ένα χρόνο είναι κρατούμενος στις φυλακές του Ρίου. Για να δικαστεί μεταφέρεται στην Αθήνα. Κλήρος και Λαός υποκλίνονται με κλάματα και δεήσεις από όπου περνά. Διαπιστώνοντας τη μεγάλη αγάπη κλήρου και Λαού η κυβέρνηση φοβάται να τον δικάσει και είναι έτοιμη να αναιρέσει τις συκοφαντίες. Όμως, πιέζει την Ιερά Σύνοδο να τον περιορίσει για το υπόλοιπο της ζωής του στη Μονή Παναχράντου Άνδρου. Ο Λαός δεν τον λησμονεί. Από όλα τα Βαλκάνια έρχονται προσκυνητές για να πάρουν την ευλογία του ήη ένα κομμάτι από το ράσο του για αγιασμό. Κοιμήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 1861 στην Άνδρο. Ο δεσμοφύλακας, λίγο πριν κοιμηθεί ο Όσιος, ζήτησε την ευχή του για να γίνει μοναχός. Πίστευε ότι η άσπρη γενειάδα του Παπουλάκου έκρυβε φως και αλήθεια. Έφυγε από τον μάταιο τούτο κόσμο αγνοημένος από τους εφήμερους ισχυρούς, αλλά, πλήρης της αγάπης του κλήρου και του Λαού. Ο αγωνοθέτης Κύριος και Δίκαιος Κριτής τον στεφάνωσε με το αμάραντο στεφάνι του νικητή και τον κατέταξε στην χορεία των Αγίων Του, με την μνήμη του να τιμάται την 18 Ιανουαρίου κάθε έτος.

Ἀπολυτίκιον Ὁσίου Χριστοφόρου “Παπουλάκου”

Ἦχος α´. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
`        Τὸν τοῦ Ἄρμπουνα γόνον, Παπουλᾶκον τὸν Ὅσιον, τῆς Μονῆς Μεγάλου 
Σπηλαίου, ἱερὸν σεμνολόγημα, τὸν ἔχοντα τὸν ζῆλον Ἠλιοῦ, ἐν πίστει Χριστοφόρον τὸν σοφόν, τὸν διδάσκαλον τῶν λόγων, τῶν τοῦ Θεοῦ, τιμήσωμεν κραυγάζοντες· Δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ σοφίσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, ἡμῖν τὰ κρείττονα.

Ἀπολυτίκιον.Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

           Τὸν θεόσδοτον πλάνητα χριστοκήρυκα, διδασκαλίαις πανσόφοις τὴν ἀγνωσίαν λαοῦ διαλύσαντα καὶ γνῶσιν πρὸς σωτήριον καθοδηγήσαντα πολλοὺς εὐφημήσωμεν λαμπρῶς, θεόπνευστον Χριστοφόρον, βοῶντες· Ὅσιε πάτερ, ἡμῖν ἱλέωσαι τὸν Ὕψιστον.

Μεγαλυνάριον.
           Χαίροις, ὁ φωτίσας τοὺς ἐν σκιᾷ ἀγνωσίας ὄντας, Χριστοφόρε, πάτερ 
ἡμῶν,ἐν Πελοποννήςῳ καὶ νήσοις τῶν Κυκλάδων πεπαῤῥησιασμένων λόγων ἀκτῖσί σου.

Έτερον.
   Χαίροις, τῶν Ἀρμπούνων νεοθαλὲς  βλάστημα καὶ Μάνης πάσης λύχνε νεοφεγγές,   χαίροις, Χριστοφόρε, τοὐπίκλην Παπουλᾶκε, λαοῦ ἐζοφωμένου σέλας ἀείφωτον.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. Δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ.
         Τὸν ἀγαθόν, ἁπλοῦν, ἀκτήμονα, ἀνάργυρον καὶ ἀμαθῆ ἱεροκήρυκα τιμήσωμεν,Χριστοφόρον, Παπουλᾶκον τὸν κεκλημένον, ὡς ἠθῶν τῶν Ὀρθοδόξων ὑφηγήτορα ἐξορίαν καὶ εἱρκτὴν καθυπομείναντα πόθῳ κράζοντες· Χαίροις, πάτερ θεόληπτε.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός 

Άγιος Δημήτριος Γκαγκαστάθης ταπεινός ιερέας του Χριστού.

Σε καιρούς χαλεπούς όπου πλεονάζει η αμαρτία, με τη Θεία Χάρη θα αναδεικνύονται Άγιοι. Όσιοι, όπως οι νεοφανείς σύγχρονοι μεγάλοι Γέροντες, και Μάρτυρες, όπως πρόσφατα οι Ορθόδοξοι αδελφοί μας στη Συρία. Η αγιότητα θα υπάρχει πάντοτε, μέχρι τη συντέλεια των αιώνων. Οι νεοφανείς Άγιοι κάθε εποχής, αποτελούν ιδιαίτερη ευλογία για τους σύγχρονούς τους Χριστιανούς, υπέρ των οποίων προσεύχονται και των οποίων το αγωνιστικό φρόνημα τονώνουν.

         Η σεπτή Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου την 9η Ιουλίου 2025 με απόφαση ομόφωνη κατέταξε στον χορό των Αγίων τον ιερέα π. Δημήτριο Γκαγκαστάθη, γεννηθέντα στο χωριό Πλάτανος Τρικάλων το 1902 και διακονήσαντα την Αγία μας Εκκλησία παραπάνω από σαράντα χρόνια με πνεύμα θυσιαστικό, με πνεύμα ελεημοσύνης και με πολλές αρετές δωρούμενες από τον Κύριο.

         Ο παπα-Δημήτρης, απλός βοσκός, κληρικός έγγαμος, με εννέα κόρες από τις οποίες η μία έγινε μοναχή. Δεν αξιώθηκε κοσμικής μόρφωσης, μετά βίας τελείωσε το δημοτικό. Από μικρός ήταν στην Εκκλησία  βοηθώντας τον ιερέα του χωριού. Ως εκλεκτός, αγνός λειτουργός - ιερέας του Χριστού αξιώθηκε από τον αγωνοθέτη Χριστό να ζήσει θαυμαστά γεγονότα. Θα αναφέρουμε μερικά.

         Επιστρατεύθηκε κατά την Μικρασιατική εκστρατεία και πολλές φορές με την θαυματουργική επέμβαση των αγαπημένων του Ταξιαρχών σώθηκε από σίγουρο θάνατο. Επιστρέφοντας σώος στο χωριό, στις 18 Ιουνίου 1924, νυμφεύθηκε το 1928 την ευλαβή χωριανή του Ελισάβετ. Ο μητροπολίτης Τρίκκης Πολύκαρπος τον χειροθέτησε αναγνώστη και στις 24 Μαΐου 1931 τον χειροτόνησε διάκονο και σε δύο μέρες ιερέα. Φοίτησε στην ιερατική σχολή Τριπόλεως και ανέλαβε την επί 42 έτη εφημερία εις τον ιερόν αγίου Νικολάου του χωρίου του.

         Διηγείται ο ίδιος: Κάποτε, στη μεγάλη είσοδο, κι ενώ πλησίαζα στην ωραία πύλη, είδα αριστερά μου ένα όμορφο παιδάκι, που χάθηκε σαν σκιά. Συγχρόνως ακούστηκε κρότος από το καντήλι της Παναγίας, που άρχισε να κουνιέται μέχρι το τέλος της λειτουργίας. Σε μία νυχτερινή λειτουργία μου στο ναό των Ταξιαρχών, είδα την ώρα τής δοξολογίας το ίδιο εκείνο παιδάκι να στέκεται μπροστά στην προσκομιδή, και να εξαφανίζεται πάλι σαν καπνός. Στις 8 Αύγουστου 1954· στις 5 το πρωί ξεκίνησα για το χωριό Αρδάνι. Περπατούσα κι έψαλλα κατανυκτικούς ύμνους για να ευχαριστήσω τον Κύριο και τη Θεοτόκο. Φτάνοντας στην εκκλησία του χωριού, άρχισα τον όρθρο, και στη συνέχεια μπήκα στη θεία λειτουργία με πνευματική ευφροσύνη και αγαλλίαση. Συνέβη τότε το εξής θαυμαστό: Όσα παιδιά από 12 ετών και κάτω βρίσκονταν στο ναό, έβλεπαν στο ιερό δύο μεγάλες σκάλες, πάνω στις οποίες ανέβαιναν και κατέβαιναν παιδάκια λουσμένα στο Φως. Όταν διάβαζα το Ευαγγέλιο, γέμισε από παιδάκια η αγία τράπεζα· την ώρα της μεγάλης εισόδου η νεωκόρος είδε να κατεβαίνει από την αριστερή σκάλα μία γυναίκα κι από τη δεξιά ένας άνδρας μ᾿ ένα μικρό παιδί, ενώ πλήθος παιδάκια  ακολουθούσαν τη μεταφορά των τιμίων Δώρων.

         Μερικές φορές ὁ παπα-Δημήτρης, την ώρα της θείας λειτουργίας, είχε ενοχλήσεις από τους δαίμονες: Κάποτε, διηγείται, ενώ λειτουργούσα, ακούω έξω θορύβους. Βγαίνω, και τι να δω! Οι σατανάδες χτίζανε πολυκατοικία. Άλλος κρατούσε μυστρί, άλλος φτυάρι... Τους σταύρωσα, κι όλα εξαφανίστηκαν. Άλλοτε, ενώ λειτουργούσα τη νύχτα, μπήκαν στην εκκλησία κι άρχισαν ν᾿ αναποδογυρίζουν τις καρέκλες.  Ο αρχηγός τους μάλιστα μπήκε στο ιερό, έκλεισε το παραθυράκι και μ᾿ έπιασε απ᾿ το λαιμό να με πνίξει. Επικαλέστηκα τους άγιους Ταξιάρχες, κι αμέσως χάθηκαν.

         Οι δαίμονες, με παραχώρηση Θεού, μπαίνουν μέσα στην εκκλησία και βάζουν λογισμούς στους πιστούς. Μόλις όμως πουν οι ψάλτες το χερουβικό και βγει ο ιερέας για τη μεγάλη είσοδο, αμέσως φεύγουν. Τον Δεκέμβριο του 1968, ενώ λειτουργούσε  ο παπα-Δημήτρης, ανάμεσα στο εκκλησίασμα ήταν κι ένα κορίτσι 14 ετών, που το βασάνιζε ο σατανάς. Την ώρα του χερουβικού έβγαλε ξαφνικά μία τρομερή κραυγή κι έπεσε κάτω σαν νεκρό. Οι πιστοί ανησύχησαν. Σε λίγα λεπτά όμως το σήκωσαν σε καλή κατάσταση, σωφρονισμένο. Στο τέλος μάλιστα της θείας λειτουργίας έγινε Παράκληση, και το κορίτσι έφυγε από την εκκλησία πολύ διαφορετικό. Κάθε φορά που ὁ παπα-Δημήτρης λειτουργούσε στο ναό του χωριού του, τους Άγιους Ταξιάρχες, η αγία τράπεζα ευωδίαζε. Αυτό συνέβαινε μερικές φορές και σε άλλους ναούς. Η ευωδία παρουσιαζόταν κυρίως μετά τη μεγάλη είσοδο, όταν τοποθετούσε τὰαα άχραντα Μυστήρια πάνω στην αγία τράπεζα. Άλλοτε παρουσιαζόταν την ώρα της επικλήσεως του Αγίου Πνεύματος, στο «τα σα εκ των σων... ». Πολλές φορές οι δαίμονες εμφανώς τον πείραζαν με διαφόρους τρόπους, όπως με την ξαφνική κατάρρευση του σπιτιού από την οποία σώθηκε με την εμφάνιση ενός γέροντος Αγίου. Διηγείτο με μεγάλη συγκίνηση την συμμετοχή του στις γιορτές της Χιλιετηρίδας του Αγίου Όρους και την γνωριμία του με τους οσίους Γέροντες Αβιμέλεχ  Μικραγιαννανίτη, Γερόντιο Δανιηλαίο και την συνοδεία του και του οσίου Εφραίμ του Κατουνακιώτη,. Είχε συνάψει στενές πνευματικές σχέσεις με τους Οσίους Ιουστίνο Πόποβιτς και τα πνευματικά του τέκνα, Αμφιλόχιο της Πάτμου, Αθανάσιο Χαμακιώτη, και δη με τον αοίδιμο ομολογητή Μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών Διονύσιο, ο οποίος πολύ τον αγαπούσε και τον θεωρούσε καύχημα της Μητροπόλεως και υπόδειγμα ευλογημένου ποιμένα, όπως υπήρξαν οι παλαιοί χαριτωμένοι ιερείς. Στην ταραγμένη εποχή του ανταρτοπόλεμου ή του λεγόμενου εμφυλίου η περιοχή του χωριού του ήταν στην δικαιοδοσία του ΕΑΜ. Αυτός ατρόμητος μιλούσε για Χριστό, πατρίδα και οικογένεια παρά το επικρατούν κλίμα φοβίας και τρομοκρατίας. Τον συμβούλευαν να σωπάσει, για να είναι ήσυχος.  Η απάντησή του «Θα πεθάνω παπάς, όχι μασκαράς. Για το Χριστό θυσιάζομαι, υπέρ των προβάτων. Τί σήμερα, τί αύριο. Μια ψυχή έχουμε. Θα την παραδώσω στα χέρια του Δημιουργού μου». Ο ΕΔΕΣ του πρόσφερε κάλυψη ( προστασία ) και μετάβαση στην Αίγυπτο όπου ήταν η εξόριστη ελληνική κυβέρνηση. Η απάντησή του, η γνωστή άρνηση. Το αποτέλεσμα;; Γράφει στο ημερολόγιό του που κρατούσε από μικρό παιδί: «Ήρθα, λέει, Κυριακή πρωί. Μόλις πρόλαβα και βγήκα από την εκκλησία. Ήταν 10 ιππείς και μαζί με τον αρχηγό τους 11 και με κυνηγούσαν στον κάμπο. Οι χωρικοί από την μια πλευρά έβλεπαν το θέαμα και οι απέναντι, από το άλλο χωριό, βγήκαν από την εκκλησία, κι’ έβλεπαν επίσης το θέαμα. Με έβριζαν ελεεινά και τρισάθλια. Δεν μπορώ να πω. Τραγόπαπα και άλλα ελεεινά κλπ., και πυροβολούσαν με τα Στεν στην συνέχεια. Οι σφαίρες με τρυπάνε τα ράσα, δεν με τσίμπαγε καμιά. Σαν με φτάσαν στα 50 μέτρα και με περικύκλωσαν, τότε γονάτισα. Σήκωσα τα χέρια στον ουρανό και φώναξα από το βάθος της ψυχής μου. Μιχαήλ αρχιστράτηγε, κινδυνεύω, βοηθήσατε με. Αυτοστιγμεί και οι 11 έγιναν κόκκαλο και άγαλμα. Ο αρχηγός πέφτει από το ζώο κάτω, σπάζει η σπονδυλική του στήλη και αφού είδα εγώ ότι είναι ακίνητοι, ευχαρίστησα το Θεό, τους Ταξιάρχας και τους είπα: να μετανοήσετε, να γίνετε καλοί άνθρωποι, να λέγετε την αλήθεια, να ’χετε το Θεό βοήθεια και αφού τους ευλόγησα -χωρίς να με πειράξουν- πήγα απέναντι, όπου περίμενε το χωριό και μπήκα με όλο το λαό μέσα στην εκκλησία και δώσαμε δόξα στο Θεό που έκανε σήμερα θαύμα». Όλη η επίγεια ζωή του ήταν ένας διαρκής αγώνας να υπηρετήσει τον συνάνθρωπο, και να ευαρεστήσει τον Κύριο και Σωτήρα του κόσμου. Με δοξολογία άρχιζε η ημέρα του, με ευχαριστία τελείωνε. Οικογενειάρχης άνθρωπος, πολύτεκνος πατέρας με εννέα κορίτσια. Οι μέριμνες της ζωής και της οικογενείας δεν τον πτοούσαν. Είχε εμπιστοσύνη στον Χριστό. Ο Θεός που μεριμνάει για τα πουλιά δεν θα μεριμνήσει για το τέλειο δημιούργημά Του τον άνθρωπο;; Είναι ένα μήνυμα-δίδαγμα για όλους εμάς τους ολιγόπιστους, θα έγραφα, που συνέχεια μας απασχοληθεί το τι θα φάγωμεν, τι θα πιούμε και τι θα φορέσουμε αύριο. Αγνοούμε και περιφρονούμε την Θεία Πρόνοιά Του.

           Νικήθηκε από τον καρκίνο, τον οποίο αντιμετώπισε γενναία και ως δώρο Θεού. Εκοιμήθη το 1975, την 29η Ιανουαρίου. Μετά από 50 χρόνια η Αγία μας Εκκλησία τον ενέταξε στον χορό των Αγίων του Θεού. Ως ημέρα μνήμης του Αγίου Δημητρίου Γκαγκαστάθη ορίστηκε η ημέρα της οσιακής κοίμησής του.

         Την ευλογία του να έχομε όλοι μας.

Ἀπολυτίκιον  Ἦχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.

Ὡς σκεῦος σε χάριτος, καὶ λειτουργὸν ἱερόν, καὶ καύχημα ἔνθεον τῆς Τρίκκης, ὕμνοις λαμπρῶς τιμῶμεν, Δημήτριε· σὺ γὰρ ἐκ τοῦ Πλατάνου, ὡς ἀστήρ, θεοφόρε, ἔλαμψας ἀρετῶν σου λαμπηδὸσι· διόπερ, ἡμᾶς τοὺς σὲ ὑμνοῦντας πιστῶς, πρεσβείαις σου φώτισον.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός 

Ψυχολογικές Δυσκολίες

«Σε πιστό που είχε επισκεφτεί τον όσιο Γέροντα Πορφύριο ο όσιος είπε: “Είδα καθαρά την ψυχή σου τώρα. Έχεις ψυχολογικές δυσκολίες που σε καθηλώνουν συχνά, αλλά έρχεται η χάρις του Χριστού και σε ελευθερώνει”. Ο άνθρωπος έμεινε έκπληκτος. Έλεγε έπειτα σε γνωστό του ότι κανείς δεν θα μπορούσε να περιγράψει τόσο εύστοχα την όψη αυτή της ψυχής του, όσο ο Γέροντας» (Οσίου Πορφυρίου, Ανθολόγιο συμβουλών, έκδ. Μεταμόρφωσις του Σωτήρος).

Οι ψυχολογικές δυσκολίες για τις οποίες κάνει λόγο ο όσιος Πορφύριος στον συγκεκριμένο πιστό που τον επισκέφτηκε, συνιστούν πια μία συνηθισμένη κατάσταση στην εποχή μας. Όχι λίγοι ή έστω πολλοί, αλλά πολυάριθμοι και ίσως όλοι οι ζώντες σήμερα παρουσιάζουμε περιστασιακά ή συχνότερα ψυχολογικά προβλήματα, δυσκολίες, εμπλοκές, τόσο που ο άλλος σπουδαίος μεγάλος Γέροντας όσιος Παΐσιος έλεγε ότι σήμερα οι άνθρωποι πάσχουν από αυτά τα τρία: τον καρκίνο, τα διαζύγια, τις ψυχικές παθήσεις. Από την άποψη αυτή ο λόγος του διορατικού μεγάλου Πορφυρίου έχει ξεχωριστή βαρύτητα, γιατί έβλεπε εν πνεύματι την κατάσταση της ψυχής των ανθρώπων.

Τι επισημαίνει ο άγιος στον ταλαίπωρο πιστό; Ότι οι ψυχολογικές του δυσκολίες τον καθηλώνουν συχνά, τον κάνουν δηλαδή να μην μπορεί να λειτουργήσει ελεύθερα, να μην μπορεί να αναπνεύσει ψυχικά και να χαρεί τη ζωή του, συνεπώς τον οδηγούν σε μία κατάσταση μελαγχολίας και σκότους. Και τι είναι εκείνο που δημιουργεί τις δυσκολίες αυτές; Ασφαλώς ο όλος περίγυρος της ζωής που ζούμε σ’ έναν κόσμο πεσμένο στην αμαρτία – αρνητικά τα περισσότερα στοιχεία από όσα γίνονται και πράττονται παγκοσμίως αλλά και στην πατρίδα μας –, ο βαθμός από την άλλη της ευαισθησίας του χαρακτήρα μας – ένας ευαίσθητος άνθρωπος βιώνει πολύ πιο έντονα τις αρνητικές καταστάσεις –, αλλά επίσης αυτό που λέει και ο άγιος σε άλλο σημείο στον συγκεκριμένο άνθρωπο: η επήρεια του Πονηρού διαβόλου.

Ο όσιος Πορφύριος έβλεπε ό,τι οι πολλοί δεν βλέπουμε, αλλά αισθανόμαστε και πρέπει να το πιστεύουμε: την παρουσία του Πονηρού που χαρά του έχει την ταλαιπωρία του κάθε ανθρώπου. Όπως το αποκαλύπτει και ο απόστολος Πέτρος: «ο αντίδικός μας διάβολος γυρίζει τον κόσμο σαν λιοντάρι που ωρύεται ζητώντας ποιον να καταπιεί»! Με τα συγκεκριμένα λόγια του οσίου: «Όταν σου κάνει κλοιό ο σατανάς και σε πιέζει, μη μένεις ακίνητος, όπως μερικοί που μελαγχολούν και σκέπτονται επί ώρες, σαν να τους απασχολούν πολύ σοβαρά προβλήματα, ενώ δεν συμβαίνει τίποτε απ’ αυτά˙ απλώς τους έχει καθηλώσει ο σατανάς».

Είναι πολύ παρήγορος ο λόγος του αγίου. Έχοντας καθαρή την εικόνα της ψυχής πολλών ανθρώπων, όπως του συγκεκριμένου επισκέπτη του, επισημαίνει ότι τις περισσότερες φορές τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε τελικώς δεν είναι προβλήματα, δεν υφίστανται. Ή κι αν υφίστανται είναι πολύ μικρότερα από ό,τι νομίζουμε. Οι λογισμοί μας είναι εκείνοι που «φουσκώνουν» τη θεωρούμενη πραγματικότητά μας, κάνοντάς μας να βλέπουμε ως βουνό εκείνο που είναι ένα… πετραδάκι! Κι αιτία γι’ αυτό είναι ακριβώς η παρουσία του Πονηρού. Πάνω στους λογισμούς μας «δουλεύει» ο διάβολος, εκείνος μας τοξεύει με την πλάνη της φαντασίας μας, οπότε δεν έχουμε θέα της αλήθειας αλλά του «έργου» που μας παίζει με μαεστρία.

Είναι πολύ καλό εδώ να θυμηθούμε για μία ακόμη φορά με ό,τι συνέβη και με την αγία Μαρίνα, ευρισκόμενη μέσα στη φυλακή. Ο πονηρός θέλοντας να την φοβίσει και να την ταράξει, διότι ο φόβος είναι το κλίμα το δικό του, της παρουσίασε ενώπιόν της έναν μεγάλο δράκο. Και τι έκανε η αγία, η οποία σε πρώτη φάση όντως φοβήθηκε και πανικοβλήθηκε; Άρχισε την προσευχή, την καρδιακή και την έμπονη. Κι ο Χριστός την άκουσε αμέσως: το «θηρίο» το είδε στις πραγματικές του διαστάσεις, ως ένα μικρό μαύρο σκυλί, το οποίο το άρπαξε η αγία και μ’ ένα κτύπημα το διέλυσε.

Ποια η ολοκληρωμένη πρόταση επ’ αυτού λοιπόν του αγίου Πορφυρίου; Ο άνθρωπος την ώρα του πειρασμού από τον Πονηρό να μη μένει «ακίνητος». Να αντιδρά. Και πάλι με τα δικά του λόγια: «Να έχεις ετοιμότητα αντιδράσεως, να αντιστέκεσαι, να αποκρούεις την πολιορκία του σατανά, όπως ένας άνθρωπος που τον πιάνουν κάποιοι κακοποιοί και τον καθηλώνουν και τότε εκείνος κάνει μια απότομη κίνηση και τινάζοντας τα χέρια του, τους πετά από δω κι από κει, ξεφεύγει το σφίξιμό τους και στρέφεται προς άλλη κατεύθυνση, προς τον Χριστό, που τον ελευθερώνει».

Να λοιπόν η λύση στα ψυχολογικά προβλήματα σ’ έναν μεγάλο βαθμό – γιατί υπάρχουν κι εκείνα που χρήζουν τον άλλο τρόπο δωρεάς του Θεού, την καταφυγή δηλαδή και στη βοήθεια των ιατρών: η με ζέουσα ορμή της ψυχής κινητοποίησή μας, δηλαδή η στροφή μας προς τον Χριστό, η επίκληση του αγίου ονόματός Του, η προσήλωσή μας προς την άγια μορφή Του. Στην πραγματικότητα η λύση που προτείνει ο άγιος είναι η μόνιμη λύση που μας δίδαξε ο ίδιος ο Θεός μας και φέρνει τη θεραπεία στα περισσότερα αρρωστήματα της ψυχής: να γαντζωθούμε πάνω στην κάθε λέξη των αγίων Του εντολών. Και μόνο η στροφή μας αυτή φανερώνει την καλή μας διάθεση, η οποία συγκινεί τον Θεό μας και μας δίνει την απελευθερωτική χάρη Του. «Όποιος τηρεί τις εντολές του Θεού μένει μέσα στον Θεό και Εκείνος μέσα σ’ αυτόν». «Δείξτε ότι με αγαπάτε με την τήρηση των εντολών μου και εγώ θα σας φανερωθώ». Και ασφαλώς όπου υπάρχει η χάρη του Θεού εκεί δεν υπάρχει χώρος για την παρουσία του Πονηρού – καίγεται και εξαφανίζεται αμέσως.

παπα Γιώργης Δορμπαράκης

theomitoros.blogspot

Εκ του ιστολόγιου: Για όλες τις ασθένειες, που αφορούν εμάς, ή άλλους ανθρώπους που λόγω της νοητικής τους καταστάσεως δεν μπορούν να προσευχηθούν, εμείς οφείλουμε να ζητούμε μέσω της καρδιακής προσευχής, το Έλεος του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού.

Χωρίς να απορρίπτονται τα φάρμακα, η προσευχή για τον ασθενή (σωματικά ή ψυχικά) επιβάλλεται αγαπητοί. Γιατί επιβάλλεται; Γιατί ο φιλεύσπλαχνος Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός μας έχει πει: «Χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν».

Α.Η. 

Ἀληθινά ἀντικοινωνικός εἶναι αὐτός πού δέν Κοινωνεῖ τήν Θεία Κοινωνία, δέν Κοινωνεῖ μέ τόν Θεό.

*Ἐρώτηση*: Μία μητέρα καυχιόταν καί ἔλεγε, ὅτι ἡ γέννηση ἑνός παιδιοῦ εἶναι δημιουργία, εἶναι χαρά, ἄρα εἶναι ἕνα πολύ σπουδαῖο γεγονός καί πρέπει νά γιορτάζουμε τά γενέθλια τοῦ παιδιοῦ. Εἶναι σωστό αὐτό τό πράγμα;

*Ἀπάντηση*: Ἡ παράδοση πού λέει ὅτι πρέπει νά γιορτάζουμε τά γενέθλια εἶναι κάκιστη καί προέρχεται ἀπό τήν Δύση, δηλαδή ἀπό τούς ἄθεους.. Ἡ παράδοσή μας εἶναι νά γιορτάζουμε τόν Ἅγιό μας. Πολλά παιδιά δέν ξέρουν κἄν πότε γιορτάζει ὁ Ἅγιός τους, ἀλλά ξέρουν πολύ καλά πότε γεννήθηκαν. Αὐτό εἶναι καρπός τοῦ ἐγωισμοῦ καί τῆς ὑπερηφάνειας, ἡ ὁποία ἔχει θρέψει γενιές καί γενιές, ἰδίως τίς τελευταῖες γενιές.

Αὐτή ἡ ἄθεη ἀγωγή πού ἔχει ἔρθει ἀπό τήν Δύση λέει ὅτι πρέπει νά τονώσεις στό παιδί τήν αὐτοπεποίθησή του, νά τό μάθεις νά στηρίζεται στόν ἑαυτόν του, νά παλεύει στή ζωή του, γιατί ἄν δέν μάθει νά παλεύει, νά εἶναι ἀνταγωνιστικός καί νά ἔχει έφόδια, τίποτα δέν θά πετύχει στή ζωή του.

Ἡ ἀγωγή αὐτή δέν κάνει καμία ἀναφορά στόν Θεό, στήν ἐμπιστοσύνη στήν Θεία Πρόνοια. Πρόκειται γιά μία τέλεια αὐτονόμηση ἀπό τόν Θεό. Αὐτό εἶναι ὁ μεγάλος ἐγωισμός τῶν γονέων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν κάνει κέντρο τόν ἑαυτόν τους καί τό παιδί τους. Αὐτό εἶναι πλήρης ἀποτυχία.

Γι’ αὐτό σήμερα ἔχουμε τόσους πολλούς κατεστραμμένους ἀνθρώπους, γιατί χωρίς τόν Θεό δέν μπορεῖς νά κάνεις τίποτα. Εἶναι σαφέστατος ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ.

Ἄρα, ὅποιοι λένε ὅτι πρέπει νά γιορτάζουμε τά γενέθλια καί ὄχι τόν Ἅγιό μας, εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἔκφραση αὐτοῦ τοῦ πνεύματος, ὅτι «ἐγώ εἶμαι τό κέντρο. Δέν εἶναι τό κέντρο ὁ Θεός οὔτε οἱ θεοφόροι Ἅγιοι. Δέν μᾶς προστατεύουν οἱ Ἅγιοι, ἀλλά ἐμεῖς προστατεύουμε τόν ἑαυτό μας, ἄντε καί λίγο οἱ γονεῖς μας…».

Αὐτή ἀκριβῶς εἶναι ἡ μεγάλη καταστροφή. Δέν πρέπει νά ἀφήσουμε αὐτό τό πνεῦμα νά μπεῖ μέσα μας. Μά θά πεῖτε:

– Ὅλοι γύρω μας τό κάνουν.

– Ἄς τό κάνουν…

– Μά δέν θά πᾶμε στά γενέθλια τοῦ γείτονα, τοῦ συγγενή;

– Ὄχι δέν θά πᾶμε, σάν ἀντίδραση σ’ αὐτό τό πνεῦμα. Κάποιος πρέπει νά τό σταματήσει αὐτό τό κακό. Ἄν δέν τό κάνουμε ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί, ποιός θά τό κάνει;

– Μά θά ἀπομονωθοῦμε, θά γίνουμε ἀντικοινωνικοί…

– Ἄν ἐννοεῖτε ἔτσι τήν ἀντικοινωνικότητα, ναί θά γίνετε ἀντικοινωνικοί. Ἀληθινά ἀντικοινωνικός ὅμως εἶναι αὐτός πού δέν Κοινωνεῖ τήν Θεία Κοινωνία, δέν Κοινωνεῖ μέ τόν Θεό.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 29 – 5 – 2011)

hristospanagia.gr