Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς. Τουλάχιστον ἰσορροπία.

«Να σκέφτεστε τον Θεό τουλάχιστον όσο σκέφτεστε τους ανθρώπους.

Να φοβάστε τον Θεό τουλάχιστον όσο φοβάστε τους ανθρώπους.

Να σκέφτεστε τον Θεό τουλάχιστον όσο σκέφτεστε τους ανθρώπους.

Να σέβεστε τον Θεό τουλάχιστον όσο σέβεστε τους ανθρώπους.

Να παρακαλείτε τον Θεό τουλάχιστον όσο παρακαλείτε τους ανθρώπους.

Να ελπίζετε στον Θεό τουλάχιστον όσο ελπίζετε στον ανθρώπους.

Να ζητάτε βοήθεια από τον Θεό τουλάχιστον όσο ζητάτε βοήθεια από τους ανθρώπους.

Να τηρείτε τον νόμο του Θεού τουλάχιστον όσο τηρείτε τον νόμο των ανθρώπων.

Να ευγνωμονείτε τον Θεό τουλάχιστον όσο ευγνωμονείτε τους ανθρώπους.

Να δοξάζετε τον Θεό τουλάχιστον όσο δοξάζετε τους ανθρώπους».

Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς

Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται. Εκδόσεις Εν Πλω 2008, σελ. 274

https://theomitoros.blogspot.com/2019/05/blog-post_34.html

https://epanosifi.blogspot.com/2019/12/blog-post_269.ht

hristospanagia.gr

Πότε ἕνα ὅραμα ἔχει Θεία προέλευση.

“Γιά νά εἶναι κάποιος βέβαιος ὅτι ἕνα ὅραμα πού εἶδε ἔχει θεία προέλευση, πρέπει νά ἔχει ὑπ᾿ ὄψιν του τί ἐπ᾿ αὐτοῦ διδάσκει ἡ Ὀρθόδοξη διδασκαλία. Κατ᾿ αὐτήν, ἡ πραγματική ὅρασις δέν δύναται νά προκληθῆ. Ἡ ὅρασις εἶναι χάρισμα μόνον ἐκ Θεοῦ καί δέν ἀποτελεῖ ὁπωσδήποτε σημεῖον ἤ συστατικόν ἁγιότητος. Σκοπόν δέ ἔχει νά καταστήση γνωστή κάποια Θεία ἀλήθεια ἤ κάποια ἐπιθυμία τοῦ Θεοῦ. Μεταξύ τῶν ὑπεροχωτέρων ὁράσεων εἶναι ἡ τοῦ Εὐαγγελιστου Ἰωάννου (Ἀποκάλυψις), τοῦ Ἀποστόλου Παύλου (Β΄ Κορ. ιβ΄: 14) καί τοῦ Μ. Κωνσταντίνου (εἶδε τόν Τίμιο Σταυρό στόν Οὐρανό μέ τήν ἐπιγραφή “Ἐν τούτῳ νίκα”). Ἕνα γνήσιο ὅραμα ἐκ Θοῦ ἔχει τίς ἑξῆς προϋποθέσεις:
1) Συμβαίνει ἀπρόοπτα. Ἐπλήσσει τήν ψυχή, ἀλλά εὐθύς τή γεμίζει εἰρήνη.
2) Δέ διαρκεῖ ἐπί μακρόν.
3) Καταλείπει ζωηρή τήν ἐπιθυμία τῆς τελειότητας καί προξενεῖ καρπούς ἀρετῆς.
4) Παραμένει ἀνεξίτηλο στή διάνοια.”*
Οἱ Πατέρες προσθέτουν τήν προϋπόθεση τῆς καθαρῆς καρδιᾶς, τῆς καλῆς προαίρεσης καί τῆς ὕπαρξης ταπεινοῦ φρονήματος.
Ἐπειδή ὅμως δέν ὑπάρχει πάντοτε ἡ δυνατότητα νά ἐλεγχθεῖ ἡ γνησιότητα ἑνός ὁράματος, εἶναι ἀπάραίτητο, ὅταν αὐτό συμβεῖ νά ἐνημερώνει ἐκεῖνος ἤ ἐκείνη πού τό εἶδε ἕναν ἔμπειρο καί σεβαστό Πνευματικό, ὥστε νά ἀποτρέπεται ὁ κίνδυνος τῆς πλάνης.
Ὅσοι ὄμως, γιά νά ἐπικοινωνήσουν δῆθεν μέ νεκρούς, καταφεύγουν σέ μάντεις, μάγους καί πνευματιστές διαπράτουν μεγάλο ἁμάρτημα, γιατί συνεργάζονται μέ τό κακό πνεῦμα, ἀποκόπτονται ἀπ᾿ τό Θεό καί, ἄν δέ μετανοήσουν, χάνονται· γίνονται ὑποχείριο τοῦ διαβόλου! Ὁ Θεός νά φωτίζει καί νά ἐλεεῖ!
Πολλοί Ἅγιοι ἔχουν ἀξιωθεῖ ὁραμάτων, εἰδικά οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες, εἴτε μέσα στίς φυλακές, εἴτε κατά τή διάρκεια τοῦ Μαρτυρίου τούς πρός ἐνίσχυσή τους. Ἐπίσης, καί πολλλοί ἐξαγιασμένοι Ὅσιοι.
Ἐδῶ, ἀναφέρονται ἐνδεικτικά μερικές Ἁγιοφάνειες, δηλαδή ἐμφανίσεις Ἁγίων, οἱ ὁποῖοι, ὡς μέλη τῆς Θριαμβεύουσας Ἐκκλησίας, πολλές  φορές συμπαρίστανται και βοηθοῦν μέ τίς πρεσβεῖες καί μέ τή Χάρη πού τούς ἔδωσε ὁ Κύριος τούς ἀγωνιζομένους Χριστιανούς, τά μέλη τῆς Στρατευομένης Ἐκκλησίας.

* Ἠθική καί Θρησκευτική Ἐγκυκλοπαίδεια, λῆμμα “ὄρασις”
Ἔκδ. 1966, σελ. 943.

hristospanagia.gr

Ὅσιος Βονιφάτιος Θεοφανόφσκι (Κίεβο) .Ἀπαντήσεις τοῦ Ἡγουμένου Πατέρα Βονιφάτιου σὲ ἐρωτήσεις διαφόρων ἀνθρώπων.

7. Ερώτηση επισκέπτη: Τι πρέπει να κάνω όταν προσβάλλομαι από το γεγονός ότι άλλοι εκφράζουν ελεύθερα τις σκέψεις τους ή όταν προσβάλλομαι από την έλλειψη ευγένειας στις σχέσεις των άλλων με τους άλλους;

Απάντηση του Γέροντα Βονιφάτιου: Βεβαιώσου ότι αυτό οφείλεται απλώς στην απροσεξία και την έλλειψη κρίσης σου. Δεν πρέπει να κρίνεις κανέναν, γιατί δεν ξέρεις γιατί το κάνει αυτό, ούτε γιατί φέρομαι σε κάποιον με αυτόν τον τρόπο και όχι διαφορετικά. Προσπάθησε να δίνεις μεγαλύτερη προσοχή στον εαυτό σου παρά να αναλύεις τις πράξεις, τη συμπεριφορά και τις ενέργειες των άλλων. Είσαι Χριστιανός και επομένως δεν έχεις δικαίωμα να κρίνεις πού, πότε, πώς ή με ποιον ενεργούν οι άλλοι.

8. Ερώτηση ενός Περιπλανώμενου: Το αισθησιακό πάθος επιτίθεται στην ψυχή μου περισσότερο από άλλα. Ποιος είναι ο πιο βολικός τρόπος για να το σβήσω;

Απάντηση του Γέροντα Βονιφάτιου: Το πρώτο και πιο συνηθισμένο μέσο για την αποκοπή των σαρκικών παθών είναι η αποστασιοποίηση από αντικείμενα που πυροδοτούν την ψυχή, καθώς και η αυστηρή εγκράτεια. Είναι δύσκολο να διατηρήσει κανείς την αγνότητα εν μέσω των πειρασμών του κόσμου. Ομοίως, η ανάμνηση της δικής του αδυναμίας και της επικείμενης προσέγγισης της ώρας του θανάτου, όταν αυτή σβήνει, είναι πολύ χρήσιμη. Πόσο αξιολύπητο είναι να βλέπεις εκείνους που κάποτε τα κατείχαν να βυθίζονται σε ανίατες ασθένειες, ή να στερούνται το μυαλό τους, ή να εξαντλούνται από ζήλια, να διαπερνούνται από προδοσία και να βασανίζονται πριν από τον θάνατο στις κολασμένες φωτιές της απελπισίας.

9. Ερώτηση ενός δόκιμου: Τι πρέπει να κάνω για να εισακούσει ο Κύριος την προσευχή μου;

Η απάντηση του Γέροντα Βονιφάτιου: Αν θέλετε να προσφέρετε προσευχή στον Θεό, εξετάστε πρώτα το νου σας και κανονίστε τον έτσι ώστε όταν λέτε «Ελέησέ με», να είστε και ελεήμονες προς εκείνους που σας προσεύχονται· όταν λέτε «Μη θυμάστε τις αμαρτίες μου», να μην θυμάστε τις αμαρτίες του πλησίον σας· όταν λέτε «Μη θυμάστε τις πτώσεις μου, εκούσιες και ακούσιες», να μην θυμάστε τα παραπτώματα που σας έχουν λυπήσει. Αν δεν το κάνετε αυτό, τότε θα προσεύχεστε πάντα, και ο Θεός δεν θα σας ακούσει, όπως μαρτυρεί η Αγία Γραφή. Έτσι, στο Ευαγγέλιο, ο Κύριος μας προστάζει να προσευχόμαστε ως εξής: «Και αφήστε μας τα χρέη μας, όπως και εμείς αφηνόμαστε στους οφειλέτες μας· επειδή, μόλις αφήσετε στους ανθρώπους τα παραπτώματά τους, θα σας αφήσει και ο ουράνιος Πατέρας σας» (Ματθ. 6:12). Και στο Ευαγγέλιο του Λουκά λέει: «συγχωρείτε, και θα σας αφήσουν» ( Λουκ. 6:37 ). Και σε άλλο σημείο διδάσκει τους μαθητές να προσεύχονται ως εξής: και «συγχώρησον ημίν τας αμαρτίας ημών, διότι και ημείς συγχωρούμεν πάντα τον οφειλέτη ημών» ( Λουκάς 11:4 ).

10. Ερώτηση προσκυνητή. Δεν καταλαβαίνω πλήρως τη δύναμη της μετάνοιας και θα ήθελα να ακούσω τη συμβουλή σας, Πάτερ.

Απάντηση του Γέροντα Βονιφάτιου: Η μετάνοια είναι φάρμακο που καταπίνει την αμαρτία· είναι ουράνιο δώρο και θαυματουργή δύναμη, η οποία, με τη χάρη του Θεού, υπερνικά τη δύναμη της ανταπόδοσης για την παράβαση του νόμου. Γι’ αυτό δεν απορρίπτει τον πόρνο, δεν διώχνει τον μοιχό, δεν απορρίπτει τον μέθυσο, δεν περιφρονεί τον ειδωλολάτρη, δεν περιφρονεί τον ονειδιστή, ούτε τον βλάσφημο, ούτε τον υπερήφανο, αλλά τους αλλάζει όλους: γιατί η μετάνοια είναι χωνευτήριο που καθαρίζει πλήρως την αμαρτία . Η τωρινή μας ζωή είναι καιρός μετάνοιας. Μεγάλος κίνδυνος μας περιμένει, φορτωμένοι με αμαρτίες, αν δεν αποφύγουμε την αιώνια τιμωρία μέσω της μετάνοιας, «μη προσέλθουμε ενώπιον του προσώπου Του σε εξομολόγηση» ( Ψαλμός 94:2 ), και δεν σβήσουμε τη φωτιά της αμαρτίας με δάκρυα μετάνοιας και κατανύξεως. Μεγάλη είναι η φωτιά της αμαρτίας, αλλά σβήνεται από τα δάκρυα.

11. Ερώτηση επισκέπτη: Τι θα πρέπει να ωθεί έναν Χριστιανό να εκπληρώσει τα καθήκοντα της πολιτικής του κλίσης;

Απάντηση του πρεσβύτερου Βονιφάτιου. Σε μια καλά οργανωμένη κοινωνία, υπάρχουν διάφορες τάξεις και τάξεις, έτσι ώστε τα μέλη της κοινωνίας «να φέρουν τα βάρη των άλλων», δηλαδή να βοηθούν ο ένας τον άλλον στην επίτευξη εξωτερικής και εσωτερικής ευημερίας, έτσι ώστε οι ανώτεροι να φροντίζουν για την ειρήνη και την ασφάλεια των κατωτέρων, και οι τελευταίοι, με τη σειρά τους, να υπηρετούν τους ανώτερους όσο το δυνατόν καλύτερα, ανάλογα με τη φύση των ασχολιών τους. Επομένως, προφανώς, όχι η ματαιοδοξία, ούτε το ιδιοτέλεια πρέπει να καθοδηγεί έναν Χριστιανό στην εκτέλεση των πολιτικών καθηκόντων, αλλά η επιθυμία για το καλό του πλησίον του, η ειλικρινής αγάπη γι’ αυτόν. Ο άγιος Απόστολος Παύλος, διδάσκοντας τους Χριστιανούς να υπακούν στις πολιτικές αρχές και τους νόμους ( Ρωμ. 13:1-14 ) και, σύμφωνα με τον βαθμό και τη σημασία των αρχών της πολιτικής κοινωνίας, να αποδίδουν σε κάθε μία από αυτές αυτό που τους οφείλεται, λέει: «σε αυτόν για μάθημα· σε αυτόν φόρος· σε αυτόν φόβος· «σε αυτόν είναι η τιμή»: όλα αυτά και παρόμοια πολιτικά καθήκοντα συνδυάζονται σε ένα μεγάλο καθήκον ενός Χριστιανού: «δεν οφείλετε σε κανέναν, παρά μόνο να αγαπάτε ο ένας τον άλλον· και αγαπώντας ο ένας τον άλλον, να εκπληρώνετε τον νόμο».

12. Ερώτηση επισκέπτη: Πώς πρέπει να ενεργεί κανείς όταν αντιμετωπίζει πειρασμούς;

Η απάντηση του Γέροντα Βονιφάτιου: Αν βλέπετε πειρασμούς γύρω σας, στραφείτε από αυτούς στο ιερό του πνεύματός σας, και θα περάσουν εύκολα. Αν τα παράπονα καταπονούν την καρδιά σας, στραφείτε στο πνεύμα της χάρης που κατοικεί μέσα σας, και αυτά θα αποτελέσουν την ευλογία του Ευαγγελίου. Αν οι σκοτεινές συνθήκες περιπλέκουν την πορεία της ζωής σας, προσκολληθείτε στο χρίσμα «το οποίο έχετε από του αγίου, και θα σας διδάξει τα πάντα» ( Α΄ Ιωάννου 2:20, 27 ). Αν η δύναμή σας εξασθενεί με οποιονδήποτε τρόπο, δεν έπρεπε να βασίζεστε σε αυτό πριν, αλλά τώρα είστε πεπεισμένοι από την εμπειρία να καταφύγετε στη δύναμη του Θεού, που αγαπά να τελειοποιείται στις αδυναμίες μας.

13. Ερώτηση ενός Αρχάριου. Συχνά ακούω από εσάς, Πάτερ: να είστε υπομονετικοί με καλή ελπίδα: πόσο καιρό θα είμαι υπομονετικός;

Η απάντηση του Γέροντα Βονιφάτιου: Το βασίλειο της υπομονής είναι ευρύ και εκτείνεται σε ολόκληρη τη ζωή ενός ανθρώπου, περιλαμβάνοντας όλα τα πεπρωμένα της ανθρωπότητας σε αυτόν τον κόσμο. Με την υπομονή, ο άνθρωπος αποκτά και διατηρεί όλες τις ευλογίες, πετυχαίνει στις υποθέσεις, επιτυγχάνει την εκπλήρωση των επιθυμιών και υπομένει τις επιθέσεις του κακού χωρίς να βλάπτεται. Μόλις κάποιος χάσει την υπομονή του, κινδυνεύει αμέσως να χάσει το καλό και να υποφέρει από το κακό ή, ακόμη πιο καταστροφικά, να διαπράξει το κακό. Χωρίς υπομονή, δεν υπάρχει ασκητικός αγώνας, και χωρίς ασκητικό αγώνα, δεν υπάρχει αρετή ή πνευματικό χάρισμα, ούτε σωτηρία. Διότι «η βασιλεία του Θεού βιάζεται» (Ματθ. 11:12).

14. Ερώτηση επισκέπτη: Τι χρειάζεται για να είσαι πάντα ήρεμος και άφοβος;

Η απάντηση του Γέροντα Βονιφάτιου: Για να έχουμε διαρκή ειρήνη, δεν πρέπει να βασιζόμαστε στη δική μας δύναμη, αλλά να συλλογιζόμαστε συνεχώς τον Θείο Λόγο: είναι το στήριγμά μας, η δύναμή μας και ένα ασφαλές καταφύγιο. Υπάρχει μια υπόσχεση του Κυρίου στην Αγία Γραφή που είναι το τείχος και ο φράχτης μας. Ο Κύριος μας είπε: «Είμαι μαζί σας όλες τις ημέρες, μέχρι τη συντέλεια του αιώνα» (Ματθ. 28:20).

15. Ερώτηση ενός προσκυνητή: Είναι δυνατόν κάποιος που δεν πίνει κρασί να είναι μεθυσμένος, και κάποιος που πίνει κρασί να είναι νηφάλιος;

Η απάντηση του Γέροντα Βονιφάτιου: Είναι δυνατό: γιατί η Γραφή αναφέρει «αυτόν που μεθάει χωρίς κρασί» ( Ησ. 51:21 ). Χωρίς κρασί μεθάει όποιος δεν εγκαταλείπει τη νωθρότητα και δεν συγκρατεί τα μανιασμένα πάθη με ευσεβή λογισμό. Ακόμα και αυτός που πίνει κρασί μπορεί να είναι νηφάλιος στην ψυχή και δυναμικός σε όλα τα έργα που σώζουν την ψυχή· γιατί αν ήταν αδύνατο, ο άγιος Απόστολος Παύλος δεν θα είχε δώσει στον άγιο μαθητή του Τιμόθεο τη συμβουλή: «Λίγο κρασί για το στομάχι σου και τις ιδιαίτερες ασθένειές σου» ( Α΄ Τιμ. 5:23 ). Γιατί η μέθη δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια φρενίτιδα του φυσικού νου, μια μεταμόρφωση της καρδιάς, μια πτώχευση της αίσθησης, μια στέρηση της λογικής: όλα αυτά δεν προέρχονται μόνο από τη μέθη, αλλά και από τη μέθη της οργής και από την άσεμνη λαγνεία.

16. Ερώτηση ενός αρχάριου. Πώς να αγαπήσει κανείς τον Κύριο Ιησού Χριστό;

Η απάντηση του Γέροντα Βονιφάτιου. Η εγκάρδια σκέψη για τα πάθη του Χριστού ενισχύει και εντείνει την αγάπη μας για τον Χριστό. Για αυτόν τον λόγο, είναι καλό να επιλέγουμε ένα από τα πάθη του Χριστού κάθε πρωί, να το σκεφτόμαστε διεξοδικά και να το θυμόμαστε συχνά κατά τη διάρκεια της ημέρας. Από αυτό θα λαμβάνουμε πάντα το δώρο της υπομονής, της πραότητας, της καθημερινής εκούσιας ταπείνωσης και της ευγνώμονος, πλήρως αφοσιωμένης αγάπης για τον Χριστό. «Πώς περνάτε τον χρόνο σας;» ρώτησαν ξένοι έναν ερημίτη που μόλις μπορούσε να διαβάσει. Ο ερημίτης απάντησε: «Ο Σωτήρας μας μου έδωσε όραση και πάντα κοιτάζω». «Σε τι;» «Στο πάθος του Χριστού. Είναι πάντα μπροστά στα μάτια μου. Σε αυτά βρίσκω όλα όσα χρειάζομαι και κανείς δεν έχει προσκολληθεί ποτέ στην αγάπη μου για τον Κύριό μου Ιησού Χριστό όσο στην όραση που μου έδωσε». Εμείς, χωρίς εξαίρεση, μπορούμε να μιμηθούμε αυτόν τον ερημίτη.

17. Ερώτηση επισκέπτη: Πώς μπορούμε να προστατεύσουμε τις ψυχές μας από την προσκόλληση σε φθαρτά πράγματα;

Η απάντηση του Γέροντα Βονιφάτιου. Μια ευλαβική και ευγνώμων σκέψη για τη χάρη και το μεγαλείο της ψυχής. Φανταστείτε την απέραντη έκταση της γης σε μια εικόνα και σκεφτείτε αμερόληπτα τις ουσίες που την γεμίζουν: πόσο ασήμαντες θα σας φαίνονται σε σύγκριση με την αξιοπρέπεια της ανθρώπινης ψυχής – ανυψωμένη από την αγάπη του Θεού για την ανθρωπότητα, ένα ιερό μυστήριο, στο επίπεδο της αγγελικής τελειότητας. Από αυτό θα δείτε ότι όλα είναι εντελώς άχρηστα σε σύγκριση με την υπέροχη ευγένεια της χριστιανικής ψυχής. «Τι ωφέλεια έχει ο άνθρωπος», μας λέει ο Κύριος, «γιατί θα κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο, αλλά θα ζημιώσει την ψυχή του» (Ματθ. 16:26). Αν είναι έτσι, τότε σκεφτείτε πόσο ασύγκριτα χειρότερα πράγματα είναι ανάξια να αγαπηθούν πριν από τα πιο πολύτιμα και ασύγκριτα καλύτερα – δηλαδή, την φθαρτή ύλη πριν από την άφθαρτη και αθάνατη ψυχή. Επομένως, η αληθινή αγάπη για την ψυχή κάποιου απαιτεί να είναι ζηλωτής για τα καλά πνευματικά χαρίσματα που είναι χρήσιμα για τη σωτηρία μας, και να μην παρασύρεται από μια προσκόλληση σε φθαρτά πράγματα που δεν μπορούν να ικανοποιήσουν την αθάνατη ψυχή.

18. Ερώτηση επισκέπτη: Γιατί είναι τόσο σημαντικός ο χρόνος της επίγειας ζωής μας;

Απάντηση του Γέροντα Βονιφάτιου: Ο χρόνος της επίγειας ζωής μας είναι εξαιρετικά σημαντικός, πρώτον, επειδή είναι σύντομος και άγνωστο πότε θα τελειώσει. Ο χρόνος της επίγειας ζωής μας είναι εξαιρετικά σημαντικός, δεύτερον, επειδή είναι αμετάκλητος. Ο χρόνος της επίγειας ζωής μας είναι εξαιρετικά σημαντικός, τρίτον, επειδή προορίζεται για την εκπλήρωση πολλών, πολύ σημαντικών πράξεων. Ο χρόνος της επίγειας ζωής μας είναι εξαιρετικά σημαντικός, περαιτέρω, επειδή συνδέεται με την αιώνια ζωή μας. Τέλος, ο χρόνος της επίγειας ζωής μας είναι εξαιρετικά σημαντικός για εμάς, επειδή μόνο σε αυτή τη ζωή μας δίνεται η χάρη του Θεού, και επομένως μόνο σε αυτή τη ζωή μπορούμε να γίνουμε ικανοί να λάβουμε αιώνια σωτηρία, χρησιμοποιώντας συνεχώς τη χάρη του Θεού για τη σωτηρία μας. «Διορίστηκε ότι ένας άνθρωπος θα πεθάνει, μετά όμως από αυτό έρχεται η κρίση» ( Εβρ. 9:27 ).

19. Ερώτηση ενός μοναχού: Πώς μπορεί κανείς να αποφύγει τους περισπασμούς κατά την προσευχή;

Η απάντηση του Γέροντα Βονιφάτιου: Όταν προσεύχεστε με τα χείλη σας, να προσεύχεστε και με το νου σας — δηλαδή, να κατευθύνετε το νου σας στη δύναμη των λόγων της προσευχής. Αν, λόγω αδυναμίας ή πειρασμών του εχθρού, παρασυρθείτε στην προσευχή και στη στοχασμό κάποιου θέματος, τότε, αναγνωρίζοντας την αμέλεια σας σε αυτό, αναστενάξτε με μετάνοια στον Κύριο και εμβαθύνετε θερμά την προσοχή σας στην προσευχή. Να κάνετε πάντα αυτό και θα νιώσετε το όφελος. Η σταθερότητα του νου και η εγρήγορση προσελκύουν ιδιαίτερα χαρίσματα χάριτος στην ψυχή.

20. Ερώτηση ενός Περιπλανώμενου: Πώς μπορώ να απαλλαγώ από μακροχρόνιες αμαρτωλές συνήθειες;

Η απάντηση του Γέροντα Βονιφάτιου: Όπως ακριβώς ένα φίδι δεν μπορεί να αποβάλει το παλιό του δέρμα, εκτός αν σέρνεται μέσα από μια στενή τρύπα ή χαράδρα, έτσι κι εμείς δεν μπορούμε να αποβάλουμε τις μακροχρόνιες αμαρτωλές μας συνήθειες και το αμαρτωλό ένδυμα του γέρου, εκτός αν περπατήσουμε το στενό μονοπάτι της εγκράτειας και της αυταπάρνησης.

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2025/12/2_23.html

hristospanagia.gr

Τί συμβολίζει τό χέρι τοῦ Ἱερέα πού εὐλογεῖ;

Μέ αὐτόν τόν τρόπο ὁ Ἰησοῦς εὐλογοῦσε τήν ἡμέρα τῆς ἀναλήψεώς Του. “Καί ἀφοῦ σήκωσε τά χέρια Του, εὐλόγησε καί εὐλογώντας τους, ἐχωρίσθηκε ἀπ’ αὐτούς καί ἐφέρετο πρός τά πάνω, στόν οὐρανό μέχρι πού Τόν ἔχασαν ἀπό τά μάτια τους” ( Λουκ. 24,25 ). Αὐτή ἡ εὐλογία εἶναι πιά ἡ ἀρχή τῆς Πεντηκοστῆς. Ὁ Κύριος ἀνέρχεται γιά νά μᾶς στείλει τό Παράκλητο Πνεῦμα, ὅπως λέγει τό τροπάριο τῆς ἐορτῆς:

“Ἀνελήφθης ἐν δόξῃ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν,
χαροποιήσας τοὺς Μαθητάς, τῇ ἐπαγγελίᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος·
βεβαιωθέντων αὐτῶν διὰ τῆς εὐλογίας,
ὅτι Σὺ εῖ ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ,
ὁ Λυτρωτής τοῦ κόσμου”.

Μέ τόν ἴδιο τρόπο ἀπό τότε καί κάθε κληρικός μέ τό δεξί του χέρι, εὐλογεῖ τό ποίμνιό του.
Δύο πνευματικές ἐρμηνεῖες ὑπάρχουν γιά τόν συμβολισμό τοῦ χεριοῦ:
1. Ἡ πρώτη λέει, ὅτι ἔτσι, τό χέρι σχηματίζει τήν φράση “Ἰησοῦς Χριστός Σωτήρ”. Τό μικρό δάχτυλο παρομοιάζει τό “ἰῶτα”-τήν λέξη Ἰησοῦς. Ὁ δείκτης μέ τόν μέσο χιαστί τό γράμμα “Χ”-τήν λέξη Χριστός καί ὁ παράμεσος μέ τόν ἀντίχειρα τό μικρό “σ” (σίγμα)-πού δηλώνει τήν λέξη Σωτήρ.

2. Ἡ δεύτερη λέει, ὅτι ἔτσι, τό χέρι σχηματίζει τήν φράση “Ἰησοῦς Χριστός νικᾶ”. Τό μικρό δάχτυλο παρομοιάζει τό “ἰῶτα”-τή λέξη Ἰησοῦς. Ὁ παράμεσος μέ τόν ἀντίχειρα τό γράμμα “Χ”-τήν λέξη Χριστός καί ὁ δείκτης μέ τόν μέσο, τό μικρό “ν”-πού σημαίνει νικᾶ.

http://orthodoxanswers.gr/%CE%
http://talantoblog.blogspot.gr

http://yiorgosthalassis.blogspot.com/2013/11/blog-post_4082.html

hristospanagia.gr 

Γιατί ὁ Χριστός διάλεξε φτωχούς, ἄσημους καί ἀγράμματους ἀνθρώπους, γιά νά τούς κάνει μαθητές Του;

Ο Χριστός ήθελε να έχει καλούς και υπάκουους συνεργάτες. Οι αφανείς, οι πτωχοί και οι ολιγογράμματοι ψαράδες είχαν καλύτερες προϋποθέσεις για ταπείνωση και υπακοή. Ο ταπεινός υπακούει πιο εύκολα στο θέλημα του Θεού.

Αντίθετα τα αξιώματα, η μόρφωση και ο πλούτος, αν δεν συνοδεύονται με αρετή, είναι για το Θεό όχι μόνο άχρηστα, αλλά και επικίνδυνα. Συμβαίνει τις περισσότερες φορές ο πλούτος, το αξίωμα και η μόρφωση να δημιουργούν εγωισμό στον κάτοχό τους.Ο εγωιστής τότε έχει και πολλά άλλα κακά: ζήλια, φθόνο, κατηγορίες, βρίσιμο.

Στους μαθητές Του ο Χριστός δεν έδωσε υποσχέσεις δόξας, πλούτου και απολαβών, αλλά τους προετοίμασε για διωγμούς. «Εάν εμένα εδίωξαν, κι εσάς θα σας διώξουν» (Ιωάν. 15, 20). Αν έλεγε αυτά τα λόγια σε «βολεμένους» του κόσμου τούτου (πλούσιους και άρχοντες), αυτοί θα Τον εγκατέλειπαν αμέσως.

Από το βιβλίο «Νεανικές Αναζητήσεις – Α’ Τόμος: Ζητήματα πίστεως» (σελ.46), Αρχ. Μαξίμου Παναγιώτου, Ιερά Μονή Παναγίας Παραμυθίας Ρόδου

http://themata-orthodoxias.blogspot.gr/2014/06/blog-post_30.html

hristospanagia.gr

Δράξασθε Παιδείας…

Στίχος από τον δεύτερο ψαλμό του προφητάνακτος Δαυίδ, ο οποίος έζησε τον 10o αιώνα προ Χριστού, δηλαδή πριν από 3000 χρόνια από σήμερα. Ο ψαλμός γράφτηκε με την φώτιση του Αγίου Πνεύματος απευθυνόμενος προς τους συγχρόνους του και, δια μέσου αυτών, προς όλους τους ανθρώπους έως συντελείας του κόσμου. Ο Δαυίδ ήθελε να προετοιμάσει τον λαό δια να υποδεκτεί επί της γης τον Θεάνθρωπο, αφού πρώτα πιστεύσει και τηρήσει τις εντολές του Θεού Πατέρα. Ως μέσο προτείνει την Παιδεία. Δράξασθε, γράφει, αρπάξτε δηλ. την Παιδεία, μελετήστε την εις βάθος για να βρείτε την αλήθεια και η Αλήθεια ελευθερώσει υμάς. Την πραγματική Παιδεία διακηρύσσει προ χιλιάδων ετών και όχι τη στείρα και αποστεωμένη γνώση ο ψαλμωδός για την ανεύρεση της Αλήθειας. Δεν έρχεται σε αντίθεση η πραγματική επιστήμη με την Ορθοδοξία. Αντίθετα μάλιστα, συμφωνούν. Υπάρχουν, βέβαια, και οι αρνητές της απόψεως αυτής, χωρίς να έχουν σοβαρά επιχειρήματα. Απλά αρνούνται την Αλήθεια. Η καλλιέργεια της πραγματικής Παιδείας και η εις βάθος μόρφωση του Λαού θα τον οδηγήσει σε λεωφόρους πραγματικής ελευθερίας, σε δρόμους πρωτόγνωρους και λυτρωτικούς. Δράξασθε παιδείας για να πληροφορηθούμε όλοι μας ότι ο Θεός έπλασε άνδρα και γυναίκα. Άρσεν και θήλυ διαβάζουμε και μελετώντας τη φύση διαπιστώνουμε ότι και εκεί υπάρχουν μόνο αρσενικά και θηλυκά και συνέρχονται εις γάμου κοινωνία (ζευγαρώνουν) αρσενικό και θηλυκό. Οι σεξουαλικές προτιμήσεις των ανθρώπων δεν πρέπει να συγχέονται με το φύλο. Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο σάρκα για να υποκύπτει σε όλες τις επιθυμίες της. Είναι και πνεύμα και μάλιστα θεϊκό και έχει λογική και συνείδηση και πρέπει να εγκρατεύεται. Δράξασθε παιδείας για να διαπιστώσομε ότι η πρώτη γυναίκα η Εύα πλάστηκε από την πλευρά του Αδάμ για να είναι ισότιμη προς αυτόν. Εις τον ειδωλολατρικό κόσμο η θέση της γυναίκας ήταν υποβαθμισμένη. Ο Χριστός ανύψωσε την θέση της γυναίκας και την επανέφερε εις θέση ισοτιμίας με τον άνδρα, διότι. η γυναίκα από την δημιουργία της είναι ισότιμη με τον άνδρα. Ο Χριστός το βροντοφώναξε. Και όμως μετά από πολλούς αιώνες γεννήθηκε το λεγόμενο φεμινιστικό κίνημα για να διεκδικήσει την ισότητα. Τι πέτυχε το κίνημα;; Μάλλον υποβάθμισε την γυναίκα. Της αφαίρεσε την θηλυκότητα και την κατέστησε κακέκτυπο του άνδρα. Ευτέλισε το θεόδοτο σώμα της και ακολουθώντας την μόδα κυκλοφορεί ημίγυμνη εις τους δρόμους διαφημίζοντας τα κάλλη της. Θεωρώντας το σώμα της κτήμα της οδηγείται σε εκτρώσεις, αφαιρώντας από το κυοφορούμενο πλάσμα τη δυνατότητα να δει το φως του ήλιου, δικαίωμα που η ίδια είχε. Ρώτησε το κυοφορούμενο και εν δυνάμει παιδί της αν θέλει ή δεν θέλει να ζήσει;; Ισότιμα τα δυο φύλα με διαφορετικούς ρόλους αλληλοσυμπληρούμενους και με την ελεύθερη βούλησή τους ενώνονται για τη δημιουργία οικογένειας με τα ιερά δεσμά του γάμου. Γάμος υφίσταμαι μεταξύ ετερόφυλων ανθρώπων με την ευλογία της Εκκλησίας. Όλα τα άλλα είναι νομικά κατασκευάσματα, του κοσμικού κράτους αντίθετα με την Ορθοδοξία. Λύνουν, ίσως, κάποια κοινωνικά προβλήματα τα οποία δημιουργούνται από την μόδα και την επήρεια του ανθρωποκτόνου κακού. Όλα αυτά βέβαια σε χώρες που έχουν επηρεαστεί από το πνεύμα του Χριστιανισμού (ορθόδοξες ή μη). Δεν ακούμε να διεκδικούν δικαιώματα και για τις άλλες γυναίκες που ζουν σε χαρέμια της πολυγαμίας και της μπούρκας. Εις τις χώρες τους εμφανίζονται επαναστάτριες αλλά, όταν επισκέπτονται τέτοιες χώρες ξεχνούν την επανάσταση και συμμορφώνονται με τα εκεί κρατούντα. Δράξασθε παιδείας για να εξαφανιστεί η βία από την κοινωνία. Οι νέοι δεν έχουν σωστά πρότυπα για να ακολουθήσουν. Φροντίζουν οι επιτήδειοι να αμαυρώνουν ιδανικά και πρότυπα. Δημιουργούν την μόδα αντίθετη εις την έννοια της πατρίδας, του Χριστιανισμού, της αξιοκρατίας, της εργασίας, της παραδοχής ότι όλοι είμαστε εικόνες του Θεού πλασμένοι από τα ίδια χέρια ανεξάρτητα από το χρώμα του δέρματος, της μόρφωσης, του φύλου κλπ. Συγχρόνως προβάλλουν αρνητικά πρότυπα, την ιδιαιτερότητα κάποιων. Την εξαίρεση του γενικού κανόνα προσπαθούν να την επιβάλλουν και εις τους άλλους. Να γίνουμε όλοι όπως αυτοί. Αντίθετοι σε κάθε λογική. Δεν προτείνουμε τον καιάδα των ανθρώπων, αλλά των παθών. Του καθένα μας το πάθος. Υπάρχουν και λειτουργούν και πνευματικοί κανόνες θα μας έλεγε η σωστή παιδεία. Αγάπη πραγματική και όχι υστερόβουλη να έχουμε ο ένας για τον άλλο. Το χρήμα και η ύλη γενικά είναι μέσο εξυπηρέτησης των αναγκών και όχι είδος προς συσσώρευση. Πήρε κανένας πλούσιος ή μεγιστάνας περισσότερα από δυο μέτρα γης τα οποία παίρνει και ο πτωχός του Θεού;; Όχι προφανώς.. Πολλά θα μπορούσε να γράψει κάποιος για τα αγαθά τα οποία προκύπτουν από μια σωστή παιδεία. Ειρηνική συνύπαρξη των Λαών. Αλληλοσεβασμός και εκτίμηση του προσώπου και της προσωπικότητας. Ευγένεια και πολιτισμός. Σωστές κοινωνικές σχέσεις και οικογένειες με ισχυρούς δεσμούς. Κοινωνίες της ισότητας και ισοτιμίας, της αξιοκρατίας και της αναγνώρισης της προσφοράς του καθενός εις το κοινωνικό σύνολο. Προβολή σωστών προτύπων ιδιαιτέρως εις τους μαθητές και νέους. Διάχυση των καλών της εργασίας και της προσπάθειας. Παραδειγματισμός από το παρελθόν, καταδικάζοντας τα άσχημα και αντλώντας χρήσιμα συμπεράσματα από τα καλά του χθες. Ενισχύεται η φιλοπατρία με αναφορές εις τους αγώνες του γένους για ελεύθερη πατρίδα με πίστη εις τον Χριστό και εις την μακραίωνη ιστορική προσφορά του ελληνικού γένους εις τον παγκόσμιο πολιτισμό και εις την επιστήμη. Κάθε Λαός μπορεί να υπερηφανεύεται για την προσφορά του. Κλείνοντας το παρόν κείμενο θα πρότεινα εις τα σχολεία να είναι απαραίτητη η παρουσία σε καθημερινή βάση κληρικού, όπως γίνεται με τους κοινωνιολόγους και ψυχολόγους. Η συνεργασία των θα είναι πολύτιμη για τους μικρούς μαθητές. Θα πηγαίνουν όσοι μαθητές επιθυμούν κατά το πρότυπο των ψυχολόγων-κοινωνιολόγων. Αρκετά προβλήματα της κοινωνίας και των νέων έχουν χαρακτήρα πνευματικό. Η ψυχολογία δεν μπορεί να τα αντιμετωπίσει μόνη της, ούτε και η κοινωνιολογία. Η συμβολή του κληρικού-πνευματικού θα είναι αρκετά μεγάλη εις την λύση των προβλημάτων της καθημερινότητας και της κοινωνίας σήμερα αλλά και μακροχρόνια. Πολλαπλώς ωφελημένη θα είναι η κοινωνία αν εφαρμόσει τον στίχο του ψαλμού δράξασθε παιδείας.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός

Αγία Παρασκευή αθλοφόρος μάρτυς Χριστού.

Οσιοπαρθενομάρτυς ή Αγία Παρασκευή, το σύνηθες όνομα που χρησιμοποιείται, μεγάλη Αγία της Εκκλησίας. Για την αγάπη της προς τον Χριστό αρνήθηκε πλούτη, δόξα και τιμές και όχι μόνο. Πρόσφερε την ίδια της τη ζωή για την δόξα του Χριστού. Την τιμάμε και την ευλαβούμαστε ιδιαιτέρως οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί πανταχού της γης. Η Παρασκευή γεννήθηκε από πλούσιους Έλληνες γονείς‧ τον Αγάθωνα και την Πολιτεία σε προάστιο της Ρώμης. Οι γονείς της ήταν ευσεβείς χριστιανοί και ζούσαν ενάρετα, όχι όπως οι άλλοι πλούσιοι της εποχής με σπατάλες και κραιπάλες. Βοηθούσαν τους πτωχούς και τους αδυνάτους. Είχαν έναν καημό, ήταν άτεκνοι. Προσεύχονταν και παρακαλούσαν τον Θεό να τους χαρίσει την χαρά της τεκνοποιίας. Συνέχιζαν τις δωρεές και τις αγαθοεργίες. Ο καλός Τριαδικός Θεός εισάκουσε τις προσευχές των και τους χάρισε ένα χαριτωμένο κοριτσάκι, το οποίο βάπτισαν Παρασκευή, γιατί γεννήθηκε ημέρα Παρασκευή. Η γέννηση έγινε όταν αυτοκράτορας ήταν ο Αδριανός ( 117- 138 μ.Χ.).

Η Παρασκευή μεγάλωσε λαμβάνοντας την πρέπουσα χριστιανική αγωγή «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου». Διέφερε από τα άλλα κορίτσια της ηλικίας της για την αρετή, την ευφυία και το ήθος. Σε ηλικία είκοσι ετών μένει ορφανή και από τους δυο ευσεβείς γονείς της. Καθίσταται κληρονόμος μεγάλης περιουσίας. Εφαρμόζοντας την εντολή του Κυρίου, πουλά την τεράστια περιουσία και μοιράζει την αξία της σε φτωχούς, πένητες και αδύνατους. Αμέσως καταφεύγει σε μοναστήρι της περιοχής της Ρώμης, όπου η υπακοή στην ηγουμένη και η παραμονή της εκεί είναι στάδιο προετοιμασίας για όσα επρόκειτο να συμβούν. Τα χρόνια κυλούν με προσευχή και εξαγιασμό.

Δεν άντεχε να ζει σε μια πόλη που βασίλευε το σκοτάδι της αθεΐας, η σαρκολατρεία, ο δωδεκαθεϊσμός και οι Χριστιανοί υφίσταντο φρικτά μαρτύρια. Με την ευλογία της ηγουμένης εξήλθε της αδελφότητος για ιεραποστολικό έργο.Κηρύττει το Ευαγγέλιο και τη νέα θρησκεία στους δωδεκαθεϊστές - ειδωλολάτρες και ιουδαϊστές. Ο φλογερός λόγος της συνοδεύονται από θαύματα, τα οποία τελούσε με την Χάρη του Θεού. Βλέποντας οι Εβραίοι την Αγία να περιοδεύει και να κηρύσσει τον Χριστό και επιπλέον να θαυματουργεί, ανησύχησαν. Πήγαν στον βασιλιά Αντωνίνο και τον πληροφόρησαν ότι η Παρασκευή είναι Χριστιανή. Αμέσως ο Αντωνίνος την καλεί και της λέγει: «Παρασκευή, αρνήσου τον Χριστόν και έλα να θυσιάσεις εις τους μεγάλους Θεούς να σε κάμω βασίλισσα». Η θαρραλέα απάντηση της Αγίας: «εγώ δεν είμαι τρελή και ανόητη ωσάν εσένα να αρνηθώ τον Χριστόν μου, και να πηγαίνω με τον διάβολον, να αφήσω την Ζωήν, και να πηγαίνω εις τον θάνατον. Άμποτε εσύ να άφηνες το σκότος και να έλθεις εις το φως». Η απάντηση του βασιλιά: «τρεις ημέρες σου δίδω διορίαν, διότι αν ίσως και δεν έλθεις να προσκυνήσεις τα είδωλα σε τρεις ημέρες, θα σε θανατώσω, θα σε καύσω μέσα εις ένα καζάνι». Ακούει να του λέγει η μακαρία Παρασκευή: «εκείνο που θέλεις να κάμεις εις τρεις ημέρας, κάμε το τώρα, διατί εγώ δεν αρνούμαι τον Χριστόν μου».

Με εντολή του Αντωνίνου τη βασανίζουν και της φορούν πυρακτωμένη περικεφαλαία. Η Αγία παραμένει αβλαβής από το βασανιστήριο αυτό. Πολλοί ειδωλολάτρες βλέποντας το θαύμα πιστεύουν στον Χριστό. Αποκεφαλίζονται με εντολή του και η Αγία κλείνεται στην φυλακή. Διαβάζουμε στον Συναξαριστή ότι τα μεσάνυκτα Άγγελος Κυρίου κρατώ ντας στα χέρια του φωτεινό σταυρό, κάλαμο, σπόγγο και στεφάνι και λέγει προς αυτήν: « Χαίρε, Παρασκευή, αθληφόρε του Κυρίου! Μη φοβάσαι τα βασανιστήρια του αυτοκράτορα. Διότι ὁ Κύριος που καταδέχθηκε να σταυρωθεί για τη σωτηρία των ανθρώπων, θα είναι βοηθός και θα σέ λυτρώσει από κάθε μελλοντική δοκιμασία σου». Η Παρασκευή παίρνει θάρρος. Υμνολογεί και δοξάζει τον Θεό.Το επόμενο πρωί ο βασιλιάς διατάσσει να κρεμάσουν την Αγία από τα μαλλιά της και να κάψουν με λαμπάδες το σώμα της. Ο Χριστός, θαυματουργικά, την κρατά ανέπαφη.

Τότε ο βασιλιάς καταφεύγει σε κάτι δραστικό. Διατάζει να ετοιμάσουν ένα μεγάλο καζάνι να το γεμίσουν με πίσσα, κατράμι και θειάφι και να βάλουν μεγάλη φωτιά για να βράσει. Στη συνέχεια να βάλουν μέσα την Αγία. Η Αγία κάνει τον Σταυρό και μπαίνει μέσα. Μάταια προσμένει ο βασιλιάς το κάψιμο της Αγίας. Μετά από ώρες την ερωτά: «Παρασκευή, διατί δεν καίεσαι;». Η απάντηση: «Ο Χριστός μου το εδρόσισε και δεν καίομαι». Ζητά από την Αγία να τον ραντίση στο πρόσωπο με το μείγμα που υπάρχει στο καζανάνι. Ρίχνει με τα χέρια της η Παρασκευή νερό στο πρόσωπο του βασιλιά και αμέσως γδάρθηκε το πρόσωπό του και έχασε το φως του. Ο κόσμος τον ακούει να φωνάζει «Μέγας ο Θεός των χριστιανών! Πιστεύω και εγώ τον Θεόν που πιστεύεις και εσύ, Παρασκευή, μόνον έβγα γρήγορα να με βαπτίσεις».

Πράγματι, η Αγία βγήκε και βάπτισε τον βασιλιά, την οικογένειά του και πολλούς ειδωλολάτρες. Αφέθηκε ελεύθερη και συνέχισε το ιεραποστολικό της έργο. Η φλογερή Ιεραπόστολος Παρασκευή επεκτείνει την δράση της εκτός Ρώμης. Ο νέος αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος (161-180) συνεχίζει τους διωγμούς των Χριστιανών. Όταν φθάνει σε πόλη όπου διοικητής ήταν ο Ασκληπιός συλλαμβάνεται και οδηγείται ενώπιόν του με την κατηγορία ότι κηρύττει τον Χριστό. Ο Ασκληπιός διατάσσει να ρίψουν την Αγία ως τροφή στον φοβερό δράκοντα που βρίσκονταν εκτός της πόλης.

Μόλις έφθασε η ομολογήτρια του Χριστού στον τόπο του δράκοντα αυτός έβγαλε καπνούς από το στόμα και ετοιμαζόταν να την καταπιεί, όπως έκανε με τους άλλους χριστιανούς. Η Αγία του λέγει αυστηρά: «θηρίο πονηρό, ήλθε η ώρα του αφανισμού σου, γιατί μέχρι τώρα κατασπάραξες χωρίς λόγο». Σχηματίζει το σημείο του Σταυρού και φυσά προς το θηρίο. Τότε αυτό σφυρίζει και κάνοντας στροφή περί του εαυτού του σχίζεται στα δυο. Το θαύμα αυτό συγκλονίζει τον Ασκληπιό και παριστάμενους αξιωματούχους και πολίτες ειδωλολάτρες και τους οδηγεί στον Χριστό.

Στη συνέχεια βρίσκεται σε άλλη πόλη όπου διοικητής είναι ο Ταράσιος. Οδηγούν την μάρτυρα ενώπιον του διοικητή με την κατηγορία του κηρύγματος της νέας θρησκείας. Ο Ταράσιος δίνει εντολή να γεμίσουν μεγάλο δοχείο με λάδι, μόλυβδο και πίσσα και όταν αρχίσει το μείγμα να κοχλάζει από την μεγάλη φωτιά να ρίξουν μέσα την παρθενομάρτυρα για να καεί. Όταν ρίχνουν την Αγία στο κοχλάζουν μείγμα Άγγελος Κυρίου σβήνει τη φωτιά και το μείγμα το κάνει δροσερό. Η Αγία μένει αβλαβής και ο Ταράσιος διατάσσει να ξαπλώσουν την μάρτυρα και να βάλουν πάνω στο σώμα της μεγάλη πλάκα. Τα υπομένει και προσεύχεται. Ο Συναξαριστής μας πληροφορεί: το βράδυ εμφανίζεται ο Χριστός δορυφορούμενος από αγγέλους και αρχαγγέλους και της λέγει «Χαίρε, Παρασκευή, καλλιπάρθενε. Μη δειλιάσεις στα βασανιστήρια, γιατί η χάρη μου θα είναι μαζί σου για να σε σώζει από κάθε πειρασμό. Δείξε λίγη υπομονή ακόμη και θα έλθεις στην αιώνια βασιλεία, κοντά μου». Θεραπεύεται από τα τραύματα και ελευθερώνεται από τα δεσμά της φυλακής.

Το επόμενο πρωϊνό ο Ταράσιος απευθυνόμενος στην Παρασκευή ισχυρίζεται ότι τα θαυμαστά αυτά έγιναν από τους θεούς που ο ίδιος πιστεύει. Η Οσιοπαρθενομάρτυρς απαντά: «Δεν μου έδωσαν την υγεία οι θεοί σου οι ψεύτικοι και ανύπαρκτοι αλλά ο Χριστός ο μόνος αληθινός Θεός στον οποίο πιστεύω και αυτόν λατρεύω». Στη συνέχεια οδηγούν την μάρτυρα σε ειδωλολατρικό ναό, με την ελπίδα να την πείσουν να προσκυνήσει τα είδωλα. Μόλις μπήκαν μέσα η Αγία κάνει το σημείο του Σταυρού  στέκεται μπροστά στο είδωλο του Απόλλωνα και ρωτά  το δαιμόνιο που βρίσκεται μέσα αν θέλει να το προσκυνήσει ως θεό. Όλοι ακούνε την απάντηση «Δεν είμαι εγώ θεός ούτε και κανείς άλλος από εμάς. Μόνος αληθινός Θεός είναι αυτός που κηρύττει η Παρασκευή».» Όλα τα αγάλματα καταστρέφονται. Οργίλος ο Ταράσιος βλέποντας τα γεγονότα αντί να μετανοήσει και να ασπαστεί την Αλήθεια διατάζει τον αποκεφαλισμό της Παρασκευής υπακούοντας στον όχλο.

Οι στρατιώτες οδηγούν την οσιομάρτυρα στον τόπο του αποκεφαλισμού. Ζητά ολίγο χρόνο για να προσευχηθεί. Η τελευταία προσευχή της Αγίας «Δέσποτα Κύριε ο Θεός ημών, ο ποιήσας τον ουρανόν και την γην, την θάλασσαν και πάντα τα εν αυτή˙ ο πλάσας τον άνθρωπον κατ’ εικόνα σην και ομοίωσιν˙ επάκουσόν μου της αναξίας δούλης Σου εν τη ώρα ταύτη˙ και δος πάσι τοις δια σε εκτελούσι την μνήμην μου, ειρήνην και έλεος εν ημέρα κρίσεως˙ μηδέ άψοιτο αυτών λοιμική νόσος, μήτε θανατηφόρος όλεθρος, μήτε λιμός απευκτός ή ετέρα τις βαρεία μάστιγξ˙ αλλά πάσι τοις εν πίστει και αληθεία τω εμώ οίκω ή τω ονόματι προσκειμένοις και δοξολογίαν και αίνεσίν σοι Κύριε προσφέρουσι και δι’ εμού σωτηρίαν και έλεος αιτουμένοις, χάρισαι ο Θεός άφθονον περιουσίαν των σων αγαθών και της επουρανίου σου βασιλείας καταξίωσον˙ ότι μόνος ει αγαθός και φιλάνθρωπος και δεδοξασμένον το όνομά σου εις τους αιώνας. Αμήν».

Κατά την παράδοση ακούστηκε φωνή από τον ουρανό λέγουσα: «Άκουσα την προσευχή σου, Παρασκευή, και θα γίνει αυτό που ζήτησες». Η Αγία με πνευματική χαρά έσκυψε το κεφάλι και ένας στρατιώτης την αποκεφάλισε. Η ψυχή της πέταξε στους Ουρανούς κοντά στον Δικαιοκρίτη και αθλοθέτη Χριστό και έλαβε το αμάραντο στεφάνι της αιωνίου Ζωής.Το τίμιο σώμα της παρέλαβαν ευλαβείς Χριστιανοί και ενταφίασαν χριστιανοπρεπώς. Ο Θεός της χάρισε και μετά την κοίμησή της το δώρο της θαυματουργίας.

Η Ιερά μνήμη της Οσιοπαρθενομάρτυρος Παρασκευής τιμάται κάθε έτος την 26η Ιουλίου.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός 

Άγιος Παντελεήμων o ιαματικός.

Η Αγία μας Εκκλησία έχει ονομάσει Αναργύρους μια ομάδα Αγίων που άσκησαν το ιατρικό λειτούργημα χωρίς να ζητούν αμοιβή από τους ασθενείς, κατά το αγιογραφικό «δωρεάν λάβετε…..» και εις τους φτωχούς χορηγούσαν δωρεάν και τα φάρμακα. Δεν ήταν στόχος τους το χρήμα αλλά, η θεραπεία των ανθρώπων. Έκαναν το αντίθετο από αυτό που κάνουν, ελάχιστοι, ιατροί σήμερα που εκβιάζουν το λεγόμενο «φακελάκι». Ξεχωριστή θέση στη χορεία αυτή κατέχει ο Άγιος Παντελεήμων ο Ιαματικός και μεγαλομάρτυς. Γονείς του Παντολέοντα, αυτό ήταν το αρχικό όνομα του Αγίου, ήταν ο Ευστόργιος και η Ευβούλη, ένα από τα πλούσια αντρόγυνα της «εξεχούσης πόλεως» (Γρηγόριος ο Νύσσης), Ο πατέρας του ήταν ιερέας των ειδώλων φανατικός με ισχυρή δύναμη και η μητέρα του χριστιανή η οποία ανακηρύχτηκε Αγία. Συμμορφούμενη στη θεόπνευστη υπόδειξη του Αποστόλου Παύλου: «αν μία γυναίκα έχει σύζυγο μη Χριστιανό, που συγκατατίθεται να μένει μαζί της, να μην τον χωρίσει… Που ξέρεις εσύ, γυναίκα; Ίσως σώσεις τον άντρα σου» (Α’ Κορ. 7, 13.16).Ο μικρός άκουε από τον πατέρα για τους θεούς και από την μητέρα του για τον Χριστό, την διδασκαλία του, τα θαύματα για την αιώνια ζωή. Περισσότερο έκλινε προς την χριστιανική θρησκεία. Η μητέρα του κοιμήθηκε όταν ήταν μικρός και ο πατέρας του του πρόσφερε την μόρφωση της εποχής και τα ελληνικά .Διακρινότανε για τις επιδόσεις του στα γράμματα, στον χαρακτήρα του και για την ομορφιά του. Ο εύπορος πατέρα του μετά την κοίμηση της συζύγου του ανέθεσε στους καλύτερους «διδασκάλους και παιδευτάς» της Νικομήδειας να μάθουν τον γιό του την ιατρική τέχνη μη λογαριάζοντας τα έξοδα. Ο Πανταλέων δικαίωσε τις προσδοκίες του πατέρα του. Δάσκαλος ήταν Ευφρόσυνος ξακουστός γιατρός και φίλος του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, ο οποίος όταν γνώρισε τον νέο, του έδωσε εντολή να τον εκπαιδεύσει όσο καλύτερα μπορούσε για να τον έχει ως προσωπικό γιατρό .Ο Πανταλέων ξεχώριζε από όλους τους συμμαθητές του. Αναφέρει ο Νικήτας ο Παφλαγών: «Πάσιν επέραστος και ζηλωτός ο καλός υπήρξε νεανίας, ανά παν σχεδόν στόμα λαλούμενος και θαυμαζόμενος…». Ο καταξιωμένος γιατρός είχε ένα δίλλημα. Ποια θρησκεία θα ακολουθήσει. Η θρησκεία των ειδώλων θα του πρόσφερε δόξα, πλούτη και τιμές. Η θρησκεία του Χριστού στην οποία τον καλούσε η φωνή της μητέρας του από τον ουρανό θα του πρόσφερε δοκιμασίες, διωγμούς και ίσως φρικτό θάνατο. Ακολούθησε την Θρησκεία της αγάπης, της προσφοράς του Χριστού μετά από θαυμαστό σημείο. Ένα παιδί πέθανε από δαγκωματιά οχιάς. Ο Παναταλέων προσευχήθηκε στον Χριστό, αμέσως το παιδί αναστήθηκε και η οχιά τεμαχίστηκε. Από την στιγμή εκείνη ο Παναταλέων πίστεψε στον Χριστό. Ο Διοκλητιανός εξαπολύει τον αγριότερο, ίσως, διωγμό των Χριστιανών στη Νικομήδεια από το 303 έως το 305 μ.Χ. Ο πνευματικός της μητέρας του Ερμόλαος και οι Έρμιππος και Ερμοκράτης κληρικοί της Νικομήδειας ήταν κρυμμένοι, για να υπάρχει η μαγιά μετα από τους διωγμούς. Παρά τον κίνδυνο που ήταν διάχυτος , όταν μια μέρα ο Πανταλέων περνούσε έξω από την κρύπτη ο Ερμόλαος με θεία έμπνευση κάλεσε τον γιατρό να περάσει μέσα. Ο Ερμόλαος , γνωρίζοντας τον νέο από την μητέρα του, άρχισε να του μιλάει για τον αληθινό Τριαδικό Θεό και για τους ψεύτικους θεούς των ειδώλων.Τα λόγια του Ερμόλαου βρήκαν μεγάλη απήχηση στην καρδιά του γιατρού. Μπολιάστηκαν στην διδασκαλία της μητέρας του. Έγινε Χριστιανός δεν τον συγκινούσε η πατρική πολυτέλεια αλλά, ο πόθος να κάνει και τον πατέρα του Χριστιανό. Πράγμα που έγινε κατά τρόπο θαυματουργικό. . Ο Παντολέων ζήτησε το θείο Βάπτισμα και ο Ερμόλαος, αφού άκουσε από το στόμα του την ομολογία Πίστεως, προχώρησε στη βάπτισή του, προσκαλώντας τον με τα λόγια: «Λουτρόν το λαμπρόν εις βοήθειαν λαβέ και πίστιν ακράδαντον εις οικουρίαν» (Ιωάννης ο Γεωμέτρης). Μετά από την βάπτιση παρέμεινε επτά ημέρες με τους τρείς ιερείς και την ογδόη ημέρα επέστρεψε στο σπίτι νέος άνθρωπος. Μετά από την κοίμηση του πατέρα του ο Παντελεήμων ελευθέρωσε τους δούλους πούλησε την μεγάλη του περιουσία ακολουθώντας τον Ευαγγελικό λόγο «αν θέλεις να είσαι τέλειος, πήγαινε, πούλησε τα υπάρχοντά σου και δώσε τα χρήματα στους φτωχούς. Έτσι θα έχεις θησαυρό κοντά στον Θεό΄ κι έλα να με ακολουθήσεις σηκώνοντας το σταυρό σου» (Μαρκ. 10, 21). Απερίσπαστος από τα υλικά αγαθά επιδόθηκε ψυχή τε και σώματι στην υπηρεσία του ανήμπορου και άρρωστου συμπολίτη του. Θεράπευε και χορηγούσε φάρμακα δωρεάν. Προέτρεπε τους πλούσιους ασθενείς τα χρήματα να τα δίνουν στους πτωχούς. . Ο Θεός του χάρισε το χάρισμα του θαυματουργείν. Μεταξύ των θαυμάτων αναφέρομε την ανάσταση παιδιού από τσίμπημα οχιάς, η θεραπεία ενός τυφλού και ενός άλλου παραλυτικού. Η δράση του Αγίου Παντελεήμονος ως θαυματουργού και ανάργυρου γιατρού κίνησε την ζήλεια και τον φθόνο των άλλων γιατρών. Τον κατηγορούν και πιέζουν τον αυτοκράτορα να τον θανατώσει γιατί πολλοί άνθρωποι στρέφονται προς τον Χριστό εξ αιτίας του. Ήταν ο ιατρός των σωμάτων και των ψυχών. Ο αυτοκράτορας διέταξε και έφεραν μπροστά του τον Άγιο. Κατά την συνηθισμένη πρακτική με καλό τρόπο προσπαθεί να τον φέρει στην ειδωλολατρία. Αρνήθηκε κατηγορηματικά και παραδέχτηκε ότι οι τρείς ιερείς Ερμόλαος, Έρμιππος και Ερμοκράτης τον κατήχησαν. Οι τρείς ιερείς αποκεφαλίζονται με διαταγή του αυτοκράτορα. Ο Άγιος πρότεινε και ο αυτοκράτορας δέχτηκε. Έφεραν έναν παράλυτο τον οποίο οι ιερείς των ειδώλων δεν μπόρεσαν να θεραπεύσουν ενώ ο Άγιος τα κατάφερε, αφού πρώτα προσευχήθηκε στον Χριστό. Πάρα ταύτα ο αυτοκράτορας επιμένει και στην αρνητική απάντηση του Αγίου διατάζει βασανιστήρια. Αναφέρουμε επιγραμματικά: κρέμασμα σε ξύλο και ξέσχισμα του κορμιού του. Ρίψη σε καζάνι με λιωμένο μολύβι. Βγήκε αβλαβής. Δέσανε μεγάλη πέτρα στο λαιμό του και τον ρίξανε στη θάλασσα, βγήκε περπατώντας στα κύματα .Τον ρίξανε σε πεινασμένα άγρια θηρία, δεν τον πείραξαν. Τον φυλάκισαν και τον έβαλαν στα βασανιστήρια του τροχού. Όλα τα υπέμεινε με καρτερία και με προσευχή προς τον Κύριο που του εμψύχωνε και του έδινε κουράγιο. Τελευταία απόφαση του αυτοκράτορα να αποκεφαλιστεί. Το σπαθί του δημίου λυγίζει και ο δήμιος διστάζει. Τον παρακαλεί ο Άγιος να εφαρμόσει την διαταγή. «Του έκοψαν το ιερό κεφάλι, λένε όμως ότι έτρεξε γάλα αντί για αίμα. Νομίζω δε πως αυτό είναι απόδειξη της καθαρότητας και της φωτεινότητας της ψυχής του» (Νικήτας ο Παφλαγών.
Ήταν το έτος 305 μ.Χ.
27 Ιουλίου.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός

Σέ κάθε ”Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με”, εἶναι σάν νά ἐκρήγνυται μία ἀτομική βόμβα στήν καρδιά τοῦ διαβόλου.

Όταν ένας άνθρωπος λέει: ”Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με”, ξέρετε τί κάνει; Παράγει ενέργεια, παράγει Χάρη Αγίου Πνεύματος και την θέτει σε δράση. Διατάσσει αυτή την ”φωτιά” της Θείας Χάριτος, της απανταχού της γης, να ενεργήσει.

Και πώς ενεργεί; Τους μεν αγγέλους χαροποιεί, τους δε δαίμονες λυπεί και φλογίζει. Είναι για τα δαιμόνια μια επιπλέον κόλαση.

Σε κάθε ”Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με”, είναι σαν να εκρήγνυται μια ατομική βόμβα στην καρδιά του διαβόλου (γι’ αυτό και ανταποδίδει τα πυρά) και θα ακούγεται εις τους αιώνας των αιώνων, όχι επειδή έχουμε εμείς τη Χάρη, αλλά διότι το όνομα του Ιησού Χριστού έχει αυθυπάρχουσα ενέργεια και Χάρη και έχει τόση δύναμη, όση δύναμη και Χάρη έχει η Θεότητά Του!

Η Χάρη αυτή ενεργεί ουσιωδώς, αρκεί να πληρούνται από εμάς, οι εξής προϋποθέσεις:

α) συχνή μυστηριακή ζωή β) να έχουμε συγχωρεμένους όλους τους ανθρώπους γ) να διάγουμε αγνή ζωή στο σώμα και στην ψυχή δ) να έχουμε πνευματικό οδηγό και ε) να κάνουμε με τάξη και πρόγραμμα τα καθημερινά πνευματικά μας καθήκοντα, σε χώρο ήσυχο και κατανυκτικό.

Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα

http://inpantanassis.blogspot.com/2019/12/blog-post_65.html

https://epanosifi.blogspot.com/2019/12/blog-post_585.html

hristospanagia.gr 

Άγιος Λουκάς αρχιεπίσκοπος Κριμαίας. «Η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστίν».

Είπεν ο Κύριος· «Ούτως εστίν η βασιλεία του Θεού, ως αν άνθρωπος βάλη τον σπόρον επί της γης, και καθεύδη και εγείρηται νύκτα και ημέραν, και ο σπόρος βλαστάνη και μηκύνηται ως ουκ οίδεν αυτός. αυταμάτη γαρ η γη καρποφορεί, πρώτον χόρτον, είτα στάχυν, είτα πλήρη σίτον εν τω στάχυϊ» (Μκ. 4:26-28).

Ποια είναι αυτή η Βασιλεία του Θεού, για την οποία μιλάει εδώ ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός; Αυτή για την οποία είπε· «Η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστίν» (Λκ. 17, 21).

Με το παράδειγμα του σπόρου που βλασταίνει και στη συνέχεια γίνεται στάχυ, ο Κύριος μας αποκαλύπτει το μεγάλο μυστήριο, το μυστήριο που τελείται μέσα στην ψυχή του κάθε χριστιανού, όταν αυτή γίνεται κοινωνός της Βασιλείας των Ουρανών.

Γνωρίζει ο γεωργός πώς ο σπόρος γίνεται στάχυ; Γνωρίζει ο κηπουρός πώς το βλαστάρι αναπτύσσεται σε καρποφόρο δένδρο ή πώς φυτρώνουν αυτά τα όμορφα λουλούδια; Κανείς δεν το γνωρίζει. Είναι ένα μυστήριο που μόνο ο Θεός το γνωρίζει, το μυστήριο που τελείται μέσα στη γη. Γνωρίζουν κάτι οι βοτανολόγοι, αλλά η γνώση τους είναι σχεδόν μηδαμινή μπροστά σ’ αυτά που θα έπρεπε να γνωρίσουν για να καταλάβουν τι ακριβώς συμβαίνει και πώς από ένα μικρό κόκκο φυτρώνει ένα όμορφο φυτό.

Υπάρχει η επιστήμη που λέγεται εμβρυολογία. Η επιστήμη αυτή μελετά τα έμβρυα του ανθρώπου και των ζώων σε διάφορα στάδια της ανάπτυξής τους. Αλλά βλέπει μόνο εξωτερικά πώς σχηματίζεται και αναπτύσσεται το έμβρυο και δεν μπορεί να εξηγήσει ποια δύναμη τα κάνει όλα αυτά. Μπορεί να μας εξηγήσει το μηχανισμό της κληρονομικότητας; Όχι, όσο και να αναπτυχθεί αυτή η επιστήμη, ποτέ δεν θα μπορέσει να το μάθει. Αυτό το μεγάλο μυστήριο του Θεού θα παραμένει για μας πάντοτε κρυφό.

Όπως φυτρώνει το φυτό, όπως σχηματίζεται το έμβρυο στη μήτρα της μητέρας, με τον ίδιο μυστικό τρόπο αρχίζει και γίνεται πραγματικότητα η Βασιλεία του Θεού μέσα στην ψυχή ενός χριστιανού. Και το μυστήριο αυτό είναι ακόμα βαθύτερο από το μυστήριο της γέννησης και της ανάπτυξης των ζωντανών οργανισμών. Εδώ η θεία χάρη ενεργεί μέσα στην καρδιά που διψά την αλήθεια, την καρδιά που έχει αγαπήσει τον Χριστό. Αυτή η χάρη γεννά μέσα μας τις αρετές και μας οδηγεί στην πνευματική τελείωση, η οποία τελείωση γίνεται η Βασιλεία του Θεού μέσα μας. Δεν γνωρίζουμε πώς λειτουργεί η θεία χάρη μέσα στην καρδιά μας, πολλές φορές οι ενέργειές της είναι εντελώς απαρατήρητες και όμως η χάρη λειτουργεί, λειτουργεί ασταμάτητα. Ο Θεός αδιαλείπτως οικοδομεί στην ψυχή μας τη μεγάλη και ένδοξη Βασιλεία του. Δεν υπάρχει μυστήριο μεγαλύτερο απ’ αυτό.

Δεν γνωρίζουμε τις οδούς της θείας χάρης, όπως δεν γνωρίζει ο γεωργός με ποιο τρόπο ο σπόρος γίνεται στάχυ. Κοιμάται το βράδυ και ξυπνάει το πρωί, κάνει τη δουλειά του και ο σπόρος βλασταίνει και αυξάνει. Αυτός μόνο περιμένει να έλθει ο καιρός του θερισμού. Το ίδιο και στην πνευματική μας ζωή. Δεν γνωρίζουμε πώς τελείται το μεγάλο μυστήριο της πνευματικής μας τελείωσης που το ενεργεί ο Θεός.

Όπως είπα, πολλές φορές δεν βλέπουμε πώς η θεία χάρη ενεργεί στη ζωή μας. Και δεν καταλαβαίνουμε ότι τα γεγονότα και οι περιστάσεις της ζωής μας φέρνουν επάνω τους τη δική της αψευδή σφραγίδα. Μετά, όταν θα γεράσουμε και θα δούμε τη ζωή μας όλη, θα φανερωθεί ο δρόμος που η χάρη του Θεού ακολουθούσε μέσα στην καρδιά μας.

Φέρνουμε στη μνήμη τα γεγονότα της ζωής μας, τις σκέψεις και τα αισθήματά μας. Τα βλέπουμε κάτω από ένα διαφορετικό φως και φωτίζεται ο νους μας και αρχίζουμε να κατανοούμε τις οδούς του Θεού. Γίνεται φανερό για μας ότι οι σκέψεις, οι επιδιώξεις, οι πράξεις και τα γεγονότα της ζωής μας, τα οποία εμείς τα θεωρούσαμε ασήμαντα, όλα αυτά κατευθύνονταν από τη Θεία Πρόνοια.

Θα καταλάβουμε ότι σ’ όλη τη ζωή μας, μας οδηγούσε ο Θεός, μας οδηγούσε με ένα τρόπο θαυμαστό στην Βασιλεία του. Έτσι αποκαλύπτεται στην καρδιά μας η Βασιλεία των Ουρανών. Ο Θεός την φανερώνει μέσα μας. Ας είμαστε προσεκτικοί σ’ αυτά που γίνονται στη ζωή μας, και το πιο πολύ απ’ όλα να φυλαγόμαστε να μη γογγύζουμε κατά του Θεού. Αγόγγυστα να υπομένουμε τις θλίψεις και τα παθήματα, διότι μ’ αυτά κτίζεται μέσα στην καρδιά μας η Βασιλεία του Θεού. Πάντα να ευχαριστούμε τον Θεό για όλα, και τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα γεγονότα της ζωής μας. Αμήν.

(από το βιβλίο: Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας, Λόγοι και ομιλίες, τόμος Γ’. Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2003, σελ. 98-100)

πηγή: sostis.gr

https://simeiakairwn.wordpress.com/ 

agiotopia.gr 

Ἁγίου Νικολάου Ἀχρίδος. Στήν Δύση κυριαρχεῖ ἡ ταραχή….

Στήν Δύση κυριαρχεί ή ταραχή. Ή αιτία της ταραχής στη Δύση είναι πού γύρισαν τήν πλάτη τους στον Θεό και έστρεψαν το πρόσωπό τους προς τον Σατανά… Πάντα ή ίδια αιτία, ή έκπτωση δηλαδή από τον Θεό και ή συμπόρευση με το σατανά.

Ό Θεός προειδοποιεί σοβαρά και πατρικά, ενώ ό σατανάς προβάλλει ψεύτικες εικόνες, προσελκύοντας κοντά του τούς άφρονες και ελαφρόμυαλους. Με τα φαρμακερά του γλυκίσματα, ψαρεύει και έλκει τούς ηδυπαθείς και κοντόφθαλμους.

Ἁγιοπνευματικές Διδαχές γιά τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπυς , Ἁγίου Νικολάου Ἀχρίδος,. ΕΚΔΟΣΕΙΣ “ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ”

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2017/04/blog-post_94.html

hristospanagia.gr 

Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου. Ἡ ντροπὴ στὴν Ἐξομολόγηση ἔρχεται ἀπὸ τὸν σατανά πού παρακολουθεῖ ἄγρυπνος…

” Ντρέπεσαι λοιπὸν καὶ κοκκινίζεις νὰ ὁμολογήσεις τὶς ἁμαρτίες σου; Ἀλλὰ καὶ ἂν ἀκόμα ἔπρεπε νὰ τὶς ὁμολογεῖς μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ ἐξευτελίζεσαι, οὔτε καὶ τότε θὰ ἔπρεπε νὰ ντρέπεσαι· διότι ντροπὴ καὶ αἰσχύνη εἶναι τὸ νὰ ἁμαρτάνεις, καὶ ὄχι τὸ νὰ ὁμολογεῖς τὶς ἁμαρτίες σου… Γνωρίζω καὶ ἐγὼ ὅτι δὲν ἀνέχεται ἡ συνείδηση τὴν ἐνθύμηση τῶν ἁμαρτιῶν μας. Διότι ἂν θυμηθοῦμε μόνον τὶς ἁμαρτίες μας ἡ ψυχὴ μᾶς ἀναπηδᾶ ὅπως ἀκριβῶς ἀναπηδᾶ κάποιο ἀδάμαστο καὶ δύστροπο πουλάρι.Ντρέπεσαι νὰ ὁμολογήσεις τὰ ἁμαρτήματα; Νὰ ντρέπεσαι τότε καὶ νὰ τὰ διαπράτεις!

Ἐμεῖς ὅμως ὅταν διαπράττουμε αὐτὰ τολμᾶμε νὰ τὰ διαπράττουμε κατὰ τρόπον ἀναίσχυντο καὶ προκλητικό· ὅταν ὅμως πρόκειται νὰ τὰ ὁμολογήσουμε, τότε ντρεπόμαστε καὶ ἀποφεύγουμε, ἐνῶ ἔπρεπε νὰ κάνομε τοῦτο μὲ μεγάλη προθυμία. Διότι δὲν εἶναι ντροπὴ τὸ νὰ…
κατηγορεῖς τὰ ἁμαρτήματα, ἀλλὰ δικαιοσύνη καὶ ἀρετή· ἐὰν δὲν ἦταν δικαιοσύνη καὶ ἀρετὴ δὲν θὰ ἔδινε γι’ αὐτὴν ὁ Θεὸς ἀμοιβή.

Τὸ ὅτι πράγματι ἔχει ἀμοιβὲς ἡ ἐξομολόγηση, ἄκουσε τί λέγει· «Λέγε πρῶτος ἐσὺ τὰ ἁμαρτήματά σου γιὰ νὰ δικαιωθεῖς». Ποιὸς ντρέπεται νὰ πράξει κάτι ἀπὸ τὸ ὁποῖο θὰ γίνει δίκαιος; Ποιὸς ντρέπεται νὰ ὁμολογήσει τὰ ἁμαρτήματα, γιὰ νὰ ἀπαλλάξει τὸν ἑαυτόν του ἀπὸ τὰ ἁμαρτήματα; Μήπως σὲ προτρέπει νὰ τὰ ὁμολογήσεις γιὰ νὰ σὲ τιμωρήσει; Ὄχι βέβαια γιὰ νὰ τιμωρήσει, ἀλλὰ γιὰ νὰ συγχωρήσει.

Στὰ κοσμικὰ δικαστήρια συμβαίνει νὰ ἐπέρχεται ἡ τιμωρία μετὰ τὴν ὁμολογία τῆς ἐνοχῆς. Γιὰ τοῦτο καὶ ὁ ψαλμὸς ὑποπτευόμενος ἀκριβῶς αὐτό, μὴ τυχὸν δηλαδὴ φοβούμενος κανεὶς τιμωρία μετὰ τὴν ἐξομολόγηση ἀρνηθεῖ νὰ ἐξομολογηθεῖ τὰ ἁμαρτήματά του, λέγει· «ἐξομολογηθεῖτε στὸν Κύριο τὰ ἁμαρτήματά σας, διότι εἶναι ἀγαθός, διότι τὸ ἔλεος αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰώνα».

Μήπως ( νομίζεις ὅτι ὁ Θεὸς ) δὲν γνωρίζει τὰ ἁμαρτήματά σου, ἐὰν ἐσὺ δὲν τὰ ὁμολογήσεις;

Λοιπὸν τί περισσότερο γίνεται σὲ σένα ὅταν δὲν τὰ ὁμολογεῖς; Μήπως μπορεῖς νὰ διαφύγεις τὴν προσοχή του;

Καὶ ἂν ἀκόμα δὲν τὰ πεῖς ἐσύ, ἐκεῖνος τὰ εἶδε· ἂν δὲ τὰ πεῖς ἐσὺ ἐκεῖνος τὰ λησμονεῖ. Διότι λέγει· «Ἰδοὺ ἐγὼ εἶμαι ὁ Θεὸς ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἀπὸ ἀγάπη ἐξαλείφω τὶς ἁμαρτίες σου, καὶ δὲν τὶς ἐνθυμοῦμαι».

Βλέπεις; «Ἐγὼ δὲν θὰ τὶς ἐνθυμηθῶ» λέγει· διότι τοῦτο εἶναι ἴδιον της φιλανθρωπίας· σὺ νὰ τὶς θυμηθεῖς γιὰ νὰ σοὺ γίνει ἀφορμὴ σωφρονισμοῦ.

Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2017/12/blog-post_48.html#more

hristospanagia.gr 

Όσιος Θεόδωρος Εδέσσης. Η σωτήρια υπομονή των θλίψεων.

Κάποιος από τους αρχαίους πατέρες είπε για τους λογισμούς ένα λόγο πολύ συνετό και εύκολο να τον εννοήσει κανείς. «Δίκαζε –λέει– τους λογισμούς σου στο δικαστήριο της καρδιάς, αν είναι από το Θεό ή από τον εχθρό. Και τους δικούς μας και αγαθούς να καταθέτεις στο εσωτερικό ταμείο της ψυχής, και να τους φυλάς σαν θησαυρό που δεν μπορεί να κλαπεί. Αλλά τους εχθρικούς, αφού τους τιμωρήσεις με το μαστίγωμα της λογικής διάνοιας, εξόριζέ τους, και μην τους δίνεις τόπο κατοικίας κοντά στην ψυχή, ή για να πω καλύτερα, σφάζε τους με το μαχαίρι της προσευχής και της θείας μελέτης, ώστε καθώς θα σκοτωθούν οι ληστές, να φοβηθεί ο αρχιληστής. Γιατί εκείνος που είναι ακριβής εξεταστής των λογισμών, είναι και πραγματικός εραστής των εντολών».

Ο διάβολος, ο αντίδικος της ζωής μας, μεταχειρίζεται πολλούς λογισμούς για να μας παρουσιάζει τις αμαρτίες μας ολωσδιόλου μικρές, και πολλές φορές τις σκεπάζει με τη λησμοσύνη, για να υποχωρήσουμε στους ασκητικούς κόπους και να μη συλλογιζόμαστε τους θρήνους για τις αμαρτίες μας. Εμείς όμως, αδελφοί, να μη λησμονούμε τις αμαρτίες μας, ακόμη και αν νομίζουμε ότι συγχωρήθηκαν με τη μετάνοια, αλλά να θυμόμαστε πάντοτε τα αμαρτήματά μας και να μην πάψουμε να πενθούμε γι’ αυτά, ώστε έτσι να αποκτήσουμε την ταπείνωση σαν καλή συγκάτοικό μας και να ξεφύγουμε τις παγίδες της κενοδοξίας και υπερηφάνειας.

Κανένας να μη νομίζει ότι με την δική του δύναμη υποφέρει τους κόπους και κατορθώνει την αρετή. Γιατί αίτιος όλων των καλών σ’ εμάς είναι ο Θεός, όπως και των κακών αίτιος είναι ο απατεώνας των ψυχών μας δαίμονας. Για όσα καλά λοιπόν κατορθώνεις, πρόσφερε την ευχαριστία στον Αίτιο. Κι εκείνα τα κακά που σε ενοχλούν, να τα αποδίδεις στον αρχηγό των κακών.

Όσιος Θεόδωρος Εδέσσης

Από τη Φιλοκαλία

Λογισμοί

Από το βιβλίο: Φιλοκαλία των ιερών νηπτικών, τ. Β’. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 1998. Όσιος Θεόδωρος Εδέσσης, Εκατό ψυχωφελή κεφάλαια”, σελ. 125 (κεφ. 70, 72, 73).

koinoniaorthodoxias.org