Ο οικονομικός πατριωτισμός

Ο οικονομικός πατριωτισμός

Περαιτέρω, εκτός από τις εκάστοτε κυβερνήσεις μας, καθώς επίσης από τους πελάτες τους (εκλογείς), υπεύθυνοι είμαστε όλοι εμείς οι υπόλοιποι –επειδή ούτε σε αυτές τις εξαιρετικά δύσκολες στιγμές δεν συμπεριφερόμαστε με τον οικονομικό πατριωτισμό που θα έπρεπε, για να βοηθήσουμε όσο μπορούμε.

Εν προκειμένω, με την έννοια «οικονομικός πατριωτισμός», ο οποίος δεν έχει σχέση με τον «οικονομικό εθνικισμό» που αφορά τις κυβερνήσεις (ανάλυση), εννοούμε εκείνη τη συντονισμένη, συνειδητή συμπεριφορά των καταναλωτών και των επιχειρήσεων, όσον αφορά την αγορά προϊόντων και υπηρεσιών που παράγονται στη χώρα τους.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, το να αγοράζουν ελληνικά προϊόντα, καθώς επίσης από ελληνικές επιχειρήσεις, με στόχο να προστατεύουν την εγχώρια αγορά από τον ξένο ανταγωνισμό – γνωρίζοντας πως έτσι αυξάνεται το ΑΕΠ της χώρας τους, μειώνεται ο εξωτερικός δανεισμός της, δημιουργούνται θέσεις εργασίας, τονώνεται η ανταγωνιστικότητα της κοκ.

Για παράδειγμα, πολλές επιχειρήσεις λιανικού εμπορίου τροφίμων προσπάθησαν να εγκατασταθούν στη Γερμανία, γνωρίζοντας πως πρόκειται για μία πλούσια αγορά των 80 εκ. ανθρώπων  – μεταξύ των οποίων σημαντικότερη ήταν η αμερικανική Wal-Mart, ο ετήσιος τζίρος της οποίας είναι της τάξης των 400 δις €, με καταστήματα σε πάρα πολλά κράτη.

Εν τούτοις δεν τα κατάφεραν και έκλεισαν τελικά, όχι επειδή τις εμπόδισε το γερμανικό κράτος, αλλά λόγω του ότι τις «σαμποτάρισαν» οι καταναλωτές – με την έννοια πως τις απέφευγαν, προτιμώντας συνειδητά να αγοράζουν από τις δικές τους αλυσίδες Σούπερ Μάρκετ, οι οποίες φυσικά δεν εκμεταλλεύονταν τη στάση αυτή των πελατών τους, προσπαθώντας να πουλούν ακόμη πιο φθηνά τα προϊόντα τους.

Αντίθετα, κρίνοντας από τις στατιστικές, οι ξένες αλυσίδες Σούπερ Μάρκετ στην Ελλάδα, όπως η γερμανική  LIDL και η βέλγο-ολλανδική ΑΒ Βασιλόπουλος, αυξάνουν συνεχώς τα μερίδια αγοράς τους – εκμεταλλευόμενες αφενός μεν το μέγεθος τους (άρθρο), αφετέρου την έλλειψη οικονομικού πατριωτισμού εκ μέρους των Ελλήνων.

Φυσικά δεν τις κατηγορούμε καθόλου, αφού κάνουν πολύ καλά και σωστά τη δουλειά τους – αυξάνοντας συνεχώς τα εισαγόμενα από τις χώρες τους προϊόντα και εξάγοντας τα κέρδη τους στην πατρίδα τους, στηρίζοντας ως εκ τούτου την εθνική τους οικονομία.

Ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη πάντως έχουν οι ελληνικές επιχειρήσεις, ειδικά τα ξενοδοχεία, επειδή δεν αγοράζουν αποκλειστικά και μόνο ελληνικά προϊόντα  – γεγονός που δεν θα ωφελούσε μόνο τις ελληνικές βιομηχανίες/βιοτεχνίες αλλά, επίσης, τις εξαγωγικές, επειδή οι πελάτες των ξενοδοχείων θα αναζητούσαν τα ελληνικά τρόφιμα επί πλέον στην πατρίδα τους, όταν θα επέστρεφαν.

Εξαιρετική συμπεριφορά πάντως έχει η αλυσίδα Σούπερ Μάρκετ της Βορείου Ελλάδας  «ΜΑΣΟΥΤΗΣ», η οποία δεν αγοράζει καθόλου ξένα προϊόντα, εάν υπάρχουν αντίστοιχα ελληνικά – βοηθώντας σημαντικά τη χώρα της.

Τέλος, κάτι ανάλογο ισχύει και για τα τοπικά προϊόντα, όπου η προτίμηση τους από τους τοπικούς καταναλωτές στηρίζει τις τοπικές κοινωνίες – οπότε τις θέσεις εργασίας σε αυτές, την παραγωγική τους ανάπτυξη, την κοινωνική συνοχή κοκ.

Ο χρηματοπιστωτικός πατριωτισμός    

Μία άλλη έκφανση τώρα του «οικονομικού πατριωτισμού» είναι ο «χρηματοπιστωτικός πατριωτισμός» – δηλαδή, η τοποθέτηση εμποδίων, όσον αφορά την εξαγορά των εγχωρίων επιχειρήσεων από τις ξένες, όπως στην περίπτωση της Γαλλίας με τις PEPSICO και DANONE, καθώς επίσης με τις GDF-SUEZ.

Δυστυχώς όμως, στην Ελλάδα όλο και περισσότερες επιχειρήσεις εξαγοράζονται από ξένες – πρόσφατα η APIVITA από κάποια ισπανική. Παράλληλα, δεν γίνεται καν προσπάθεια να αποφευχθεί η ιδιωτικοποίηση των στρατηγικών και κοινωφελών μας επιχειρήσεων – παρά το ότι έχουν το κρίσιμο μέγεθος για να λειτουργήσουν εξαγωγικά και κερδοφόρα.

Ακόμη χειρότερα ορισμένοι Πολίτες, κυβερνήσεις επίσης, τάσσονται παραδόξως εναντίον κάποιων Ελλήνων επιχειρηματιών, δυσκολεύοντας συχνά τις ενέργειες τους, όπως στο παράδειγμα του παλαιού αερολιμένα των Αθηνών – μία συμπεριφορά που είναι αντίθετη, με αυτά που συμβαίνουν σε άλλες χώρες. Φυσικά κάποιες φορές δε έχουν άδικο, αλλά εμείς αναφερόμαστε στις υπόλοιπες.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, ασφαλώς όλοι έχουν ευθύνη για το σημερινό κατάντημα της χώρας μας: η Ευρωζώνη, η Γερμανία, η ΕΚΤ, οι κυβερνήσεις προ των μνημονίων, οι μετέπειτα, οι εκλογείς των κομμάτων, οι ελληνικές επιχειρήσεις, καθώς επίσης οι Έλληνες καταναλωτές. Δυστυχώς όμως έχουμε την εντύπωση ότι, κανένας δεν έχει συνειδητοποιήσει τις ευθύνες του ενώ, ακόμη χειρότερα, κανένας δεν είναι πρόθυμος να τις αναλάβει – κρίνοντας από τον κατήφορο, στον οποίο συνεχίζει να βαδίζει η Ελλάδα, χωρίς να διαφαίνεται κάποια τάση αντιστροφής του.

Ευχόμαστε και ελπίζουμε βέβαια να αλλάξει η εικόνα της καταστροφής –κάτι που θα συμβεί μόνο εάν συνεργασθούν όλοι μαζί οι παραπάνω, αφού κανένας δεν είναι σε θέση από μόνος του να επιτύχει έναν τέτοιο άθλο.
Απόσπασμα

analyst.gr