Πόσο καιρό ακόμα χωρίς τη Θεία Ευχαριστία;

Όταν ο Νώε κατά την Παλαιά Διαθήκη, για πολλά χρόνια, φωτισμένος από τον Θεό κατασκεύαζε την Κιβωτό, ο κόσμος τον κορόιδευε. Βυθισμένος στις απολαύσεις, τα πάθη του, στην αυτοπεποίθησή του, δεν μπορούσε να πιστέψει τι θα ακολουθήσει.

Το τι ακολούθησε είναι γνωστό σε πολλούς. Αισθάνομαι πως η σημερινή Κιβωτός της Σωτηρίας των ανθρώπων είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία, ο οίκος του Θεού. Εκεί, μέσω των Μυστηρίων, προστατεύεται ο άνθρωπος από το πλήθος των εσωτερικών και εξωτερικών καταστάσεων που «πνίγουν» την ψυχή του, που απειλούν τον άνθρωπο, με πνευματικό θάνατο.

Μέσα σε αυτόν τον άγιο οίκο του Θεού, ο πιστός κατόπιν της μετανοίας και της εξομολογήσεως, λαμβάνει την Θεία Κοινωνία που είναι η Ζωή. Λαμβάνει το Σώμα και το Αίμα του Εσταυρωμένου (για εμάς τους ανθρώπους), Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού. Ο Οίκος του Θεού φέτος είναι κλειστός λόγω ενός επικίνδυνου ιού και των όσων προκαλεί αυτός ο ιός.
Υπάρχει και ο φόβος του συνωστισμού στην Εκκλησία από τους πιστούς. Είδα εχθές συνωστισμό σε παραλιακούς δρόμους, φόβο όμως δεν είδα. Συνωστισμό πριν μέρες είδα και έξω από ΑΤΜ τραπεζών όπου και εκεί απουσίαζε ο φόβος. Αν υπήρχε ο φόβος δεν θα υπήρχε αυτός ο συνωστισμός.

Για την Εκκλησία όμως, λόγω του φόβου του συνωστισμού, σταμάτησε να τελείται το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας καθώς και η προσέλευση των πιστών. Ο πιστός δεν έχει τη δυνατότητα να λάβει το Σώμα και το Αίμα του Εσταυρωμένου που χύθηκε για τη δική μας σωτηρία. 

Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός μας λέει: «ΘΑΡΣΕΙΤΕ, ΕΓΩ ΝΕΝΙΚΗΚΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ». «Τον Κόσμον», δηλαδή το Κοσμικό Πνεύμα. Αυτό το πνεύμα που κινείται βάσει της λογικής και έδωσε την πεποίθηση πως ο Μεσσίας δεν θα ήταν ένας φτωχός μαραγκός που έκανε την είσοδό του στα Ιεροσόλυμα με ένα ταπεινό γαϊδουράκι, αλλά κάποιος πλούσιος, κάποιος δυνατός κοινωνικά, με στρατό και άρματα που θα σώσει και θα απελευθερώσει σωματικά τον λαό του.
Σήμερα μετά από 2020 χρόνια, αυτό το πνεύμα βλέπω να υπερισχύει στην Ορθοδοξία και βάσει της κοινής λογικής η Εκκλησία, ο οίκος του Θεού, να περιορίζεται στα πλαίσια αυτής (της κοινής λογικής) και του ανθρωπίνου φόβου.  

Αν αδερφοί μου, σκεφτόταν λογικά οι ανά τους αιώνες Πατέρες της Ορθοδοξίας, θα έβγαζαν από τα Ευαγγέλια, την Ανάσταση του Κυρίου. Θα έβγαζαν το ότι περπάτησε πάνω στη θάλασσα, ότι χόρτασε πλήθος κόσμου με λίγα ψάρια και ψωμιά και πόσα, τόσα, άλλα θαύματα που είχε ο Θεάνθρωπος κάνει.

Επίσης αν οι ανά τους αιώνες Μάρτυρες της Ορθοδοξίας μας, σκεφτόταν λογικά, δεν θα μαρτυρούσαν στο όνομα του Ιησού Χριστού. Όμως αγαπητοί μου, ακόμη και εμείς οι απλοί χριστιανοί αν σκεφτόμασταν λογικά, δεν θα πηγαίναμε στην Εκκλησία για να ζητήσουμε γιατρειά από ανίατες νόσους, δυνατότητα να μπορέσουν οι γυναίκες να φέρουν στον κόσμο ένα παιδί, να γίνει καλά κάποιος συνάνθρωπός μας (και διάφορα άλλα), δεν θα βιώναμε, ακούγαμε, διαβάζαμε για θαύματα. Ίσως να τα ζητούσαμε από….το σπίτι μας.

Αν η Υπεραγία Θεοτόκος και όσοι ήταν κάτω από τον Σταυρό την ώρα της σταυρώσεως του Ιησού Χριστού μας, με πόνο στην καρδιά τους, σκεφτόταν λογικά, δεν θα ήταν εκεί. Εμείς όμως σήμερα, καλούμαστε να μην είμαστε κάτω από το ματωμένο Σταυρό του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού, λόγω λογικής και φόβου.

Ο λόγος του Ιησού Χριστού είναι παντού ξεκάθαρος. Όποιος θέλει τον ακολουθεί. Ο πιστός ακολουθεί τον Χριστό και όχι το αντίθετο. Που οδηγεί λοιπόν ο δρόμος του Χριστού; Στον Γολγοθά και στην Σταύρωση. Στον Σταυρό του Μαρτυρίου. Στην Εκκλησία όλα αυτά κάθε χρόνο διαδραματίζονται το Πάσχα και εκεί προσκυνούμε τον Εσταυρωμένο, ως συμπαραστάτες, αναγνωρίζοντας και τιμώντας τα πάθη Του. Ο δρόμος αυτός προστατεύεται από τον ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό. Ο Ποιμήν πάντα προστατεύει το ποίμνιό Του.

Ο Χριστός είναι αγάπη, όπως όλοι λένε, είναι όμως και ταπείνωση, καθώς από Θεός, έγινε και άνθρωπος για να σώσει το ποιο αγαπημένο Του πλάσμα τον άνθρωπο. Ήρθε ως υπηρέτης του ανθρώπου και δέχθηκε να τον ραπίσουν, να τον μαστιγώσουν, να του βάλουν το ακάνθινο στεφάνι και να τον οδηγήσουν στον Γολγοθά, όπου είχε θάνατο μαρτυρικό, Σταυρικό.

Έκανε τέλεια υπακοή στο θέλημα του πατρός Του και ήπιε το Πικρό Ποτήρι των δοκιμασιών και των θλίψεων, για να μας σώσει από την αμαρτία και τον θάνατο και να μας χαρίσει με την Σταύρωσή Του και το αίμα Του, την Αιώνια Ζωή και την Βασιλεία των Ουρανών. «Γενηθήτω το Θέλημά Σου» είπε ο Υιός, στον Πατέρα Του. Είναι δυνατόν αυτά να τα προσπεράσουμε;

Μπορούμε αυτά που τελούνται εντός του Οίκου του, της Εκκλησίας, να τα βιώσουμε στο σπίτι μας; Ας αναλογιστούμε αν φερόμαστε κατά τον τρόπο αυτό ταπεινά, κάνοντας υπακοή και εμείς (όπως έκανε ο Θεάνθρωπος προς τον Πατέρα Του) προς τον Λόγο του Θεού και αν με αγάπη προς Εκείνον πηγαίνουμε στον Οίκο Του, για να τιμήσουμε τα πάθη Του και να λάβουμε αυτό που μας πρόσφερε. Το Σώμα και το Αίμα Του.

Ένας απλός Ορθόδοξος Χριστιανός.