"Η εργασία που γίνεται με ηρεμία και προσευχή αγιάζεται"

– Δὲν εἶναι καλύτερα, Γέροντα, μία δουλειά νὰ γίνη πιὸ ἀργά, γιὰ νὰ ἔχει κανῆς τὴν ἠρεμία του; 

– Ναί, γιατί, ὅταν ἐργάζεται κανεὶς μὲ ἠρεμία, διατηρεῖ τὴν γαλήνη του καὶ ἁγιάζει ὅλη τὴν ἡμέρα του. Δυστυχῶς, δὲν ἔχουμε καταλάβει πώς, ὅταν κάνουμε γρήγορα μία δουλειά, ἀποκτοῦμε μία νευρικότητα. Καὶ ἡ ἐργασία ποὺ γίνεται μὲ νευρικότητα δὲν εἶναι ἁγιασμένη. Σκοπός μας δὲν πρέπει νὰ εἶναι νὰ φτιάξουμε πολλά καὶ νὰ εἴμαστε ὅλο ἀγωνία. Αὐτὸ εἶναι δαιμονική κατάσταση.

Τὸ ἐργόχειρο ποὺ γίνεται μὲ ἠρεμία καὶ προσευχή ἁγιάζεται καὶ ἁγιάζει καὶ τούς ἀνθρώπους ποὺ τὸ χρησιμοποιοῦν καὶ ἔτσι ἔχει νόημα, ὅταν ἡ λαϊκοί ζητοῦν νὰ πάρουν ἐργόχειρα ἀπὸ μοναχούς γιὰ εὐλογία. Ἐνῶ ἐκεῖνο ποὺ γίνεται μὲ βιασύνη καὶ νευρικότητα μεταδίδει αὐτήν τὴν δαιμονική κατάσταση καὶ στούς ἄλλους. Ἡ βιαστική δουλειά μὲ τὴν ἀγωνία εἶναι στοιχεῖο πολύ κοσμικῶν ἀνθρώπων. Οἱ ταραγμένες ψυχές ποὺ ἐργάζονται, ταραχή μεταδίδουν καὶ μὲ τὰ ἐργόχειρά τους καὶ ὄχι εὐλογία. Πῶς ἐπιδρᾶ ἡ κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου καὶ στὰ ἐργόχειρα ποὺ φτιάχνει, καὶ στὰ ξύλα ἀκόμη! Φοβερό! Ἀνάλογο μὲ τὴν κατάσταση στὴν ὁποία βρίσκεται ὁ ἄνθρωπος ὅταν φτιάχνη κάτι, εἶναι καὶ τὸ ἀποτέλεσμα ἄν εἶναι νευριασμένος καὶ θυμώνει καὶ βρίζη, δὲν θὰ ἔχη εὐλογία αὐτὸ ποὺ κάνη. Ἐνῶ, ἄν ψάλλη, λέη τὴν εὐχή, ἁγιάζεται τὸ ἔργο του. Τὸ ἕνα εἶναι δαιμονικό, τὸ ἄλλο θεϊκό.

Ἄν κινῆστε μὲ εὐλάβεια καὶ ἐργάζεσθε μὲ τὴν προσευχή ἁγιάζεστε πάντοτε καὶ τὰ πάντα ἁγιάζονται. Ὅταν ἔχη κανεὶς τὸν νοῦ του στὸν Θεό, ἁγιάζει τὴν δουλειά, τὸ ἐργόχειρό του. Φερʹ εἰπεῖν, φτιάχνω ἕνα κουτί καὶ λέω τὴν εὐχή, προσεύχομαι καὶ συγχρόνως ἐργάζομαι πρὸς δόξαν Θεοῦ. Σκοπός μου δὲν εἶναι νὰ φτιάξω κουτιά καὶ νὰ κάνω γρήγορα, γιὰ νὰ φτιάξω πολλά καὶ νὰ εἶμαι ὅλο ἀγωνία. Αὐτὸ εἶναι δαιμονική κατάσταση.

Δὲν ἤρθαμε γιʹ αὐτὸ στὸ Μοναστήρι, ἤρθαμε γιὰ νὰ ἁγιασθοῦμε καὶ νὰ ἁγιάσουμε καὶ ὅ,τι κάνουμε. Αὐτός εἶναι ὁ λόγος ποὺ μερικές φορές νιώθεις σάν μία καλή ὑπάλληλος στὰ καθήκοντα, γιατί, ὅταν τρέχης νὰ τακτοποιήσης τὶς δουλειές, ξεχνᾶς νὰ παίρνης καὶ τὸν Χριστό μαζί σου. Ἐνῶ, ἄν ξεκινᾶς μὲ τὴν εὐχή, θὰ νιώθης σάν διακονήτρια τοῦ Χριστοῦ. Γιʹ αὐτὸ βάλε καὶ τὴν εὐχή στὴν δουλειά, γιὰ νὰ ἁγιασθῆς καὶ ἐσύ καὶ ἡ δουλειά. Ὁ Θεὸς ξέρεις πῶς εὐλογεῖ καὶ πόσα ἀγαθά καὶ τί εὐλογίες στέλνει;

– Γέροντα, ὅταν ἡ δουλειά εἶναι διανοητική, π.χ. μία μεταφραστική ἐργασία, πῶς εἶναι δυνατόν νὰ λές τὴν εὐχή, ὥστε νὰ ἁγιάζεται ἡ ἐργασία ποῦ κάνεις;

– Ὅταν ἡ δουλειά εἶναι διανοητική, ἄν ὁ νοῦς σου εἶναι στὸν Θεό, τότε ἡ δουλειά ἁγιάζεται, γιατί ζῆς μέσα στὴν ἀτμόσφαιρα τοῦ Θεοῦ, καὶ ἄς μήν μπορῆς νὰ λές τὴν εὐχή. Ὅταν κανεὶς ἔχη πνευματική κατάσταση, πολύ βοηθιέται.

Δὲν προσπαθεῖ νὰ καταλάβη τὰ νοήματα μὲ τὸ μυαλό, ἀλλὰ φωτίζεται καὶ τὰ βρίσκει μὲ θεῖο φωτισμό.

– Καὶ ὅταν δὲν ἔχω αὐτήν τὴν πνευματική κατάσταση καὶ πρέπη νὰ κάνω μία τέτοια ἐργασία;

– Τότε θὰ τὴν κάνης, ἀλλὰ νὰ προσεύχεσαι, νὰ ζητᾶς ἀπὸ τὸν Θεό νὰ σὲ φωτίζη. Νὰ κοιτάξης νὰ βοηθηθῆς, ὅσο μπορεῖς, ἀπὸ τὰ θεία νοήματα καὶ νὰ δουλεύης μὲ εὐλάβεια. Νὰ κάνης κάθε μία ὥρα, κάθε δυὸ ὧρες, λίγα λεπτά διακοπῆ καὶ νὰ λές τὴν εὐχή.

– Εἰδικά, Γέροντα, στὴν μεταφραστική ἐργασία ἔχεις πολλή περισπάση. Πρέπει νὰ ψάξης λεξικά, νὰ διαβάσης σχόλια...

– Ἔχω πεῖ καὶ ἄλλες φορές, αὐτὸ ποὺ βοηθάει βασικά στὶς μεταφράσεις εἶναι τὸ βίωμα μὲ τούς ἐξαγνισμένους λογισμούς, ποὺ κάνουν τὸν ἄνθρωπο δοχεῖο τῆς Χάριτος. Τότε οἱ θεῖες ἑρμηνεῖες βγαίνουν ἀπὸ τὸν θεῖο φωτισμό καὶ ὄχι ἀπὸ τὸ μυαλό, ἀπὸ τὸ λεξικό καὶ ἀπὸ τὸ μελανοδοχεῖο. Θέλω νὰ πῶ ὅτι στὸ πρῶτο πρέπει νὰ στηριχθῆ κανείς, τὸ θεῖο, καὶ ὄχι στὸ δεύτερο, τὸ ἀνθρώπινο.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Α’ «Μὲ Πόνο καὶ Ἀγάπη»