Ταπείνωση είναι να θεωρούμε τον εαυτό μας πιο αμαρτωλό απ’ όλους τους
ανθρώπους και να εξουθενώνουμε τον εαυτό μας ότι τίποτε καλό δεν κάναμε ενώπιον
του Θεού.
Η εργασία της ταπείνωσης είναι η εξής: Να σιωπούμε, να μη
ψηφίζουμε τον εαυτό μας σε καμιά περίπτωση, να μην είμαστε φιλόνικοι, να
είμαστε έτοιμοι για υποταγή, με το βλέμμα χαμηλωμένο, τον θάνατο να έχουμε προ
οφθαλμών, να μην χρησιμοποιούμε το ψέμα και τον αργό λόγο.
Να μην αντιμιλούμε στον μεγαλύτερο, να μη θέλουμε να περάσει ο λόγος
μας, να υπομένουμε τις περιφρονήσεις, να μισήσουμε την ανάπαυση, να βιάζουμε
τον εαυτό μας σε κάθε περίπτωση, να είμαστε νηφάλιοι, να κόψουμε το θέλημά μας,
να μην προκαλούμε κανέναν και να μη φθονούμε κανένα.
Ας μη μιλάει η γλώσσα σου, αλλά η πράξη. Ο λόγος σου να είναι
ταπεινός περισσότερο απ’ ότι η πράξη.
Μην μιλήσεις ερήμην της συνειδήσεώς σου και μη διδάξεις χωρίς
ταπείνωση, για να δεχθεί η γη τον σπόρο σου.
Αββάς Ησαΐας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου