"Φθάνουν να κρίνουν και τον Θεό". "Μπῆκε η λογική και ἔλειψε η ἐμπιστοσύνη στον Θεό"

– Γέροντα, στὴν νέα γενιά ὑπάρχει αὐτή ἡ τάση νὰ κρίνουν τούς πάντες καὶ τὰ πάντα ἤ ἔτσι ἦταν πάντοτε; 

– Ὄχι, παλιά δὲν ἦταν ἔτσι∙ αὐτὸ εἶναι τὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς. Τώρα δὲν φθάνει ποὺ κρίνουν λαϊκούς, ὅλους τους πολιτικούς καὶ τούς ἐκκλησιαστικούς, ἀλλὰ κρίνουν καὶ Ἁγίους καὶ φθάνουν νὰ κρίνουν καὶ τὸν Θεό. «Ὁ Θεός, λένε, στὸ τάδε θέμα ἔτσι ἔπρεπε νὰ ἐνεργήση∙ δὲν ἐνήργησε σωστὰ. Αὐτὸ ὁ Θεὸς δὲν ἔπρεπε νὰ τὸ κάνη»! Ἀκοῦς κουβέντα; «Βρέ, παιδί μου, ἐσύ θὰ πῆς;». «Γιατί; Λέω τὴν γνώμη μου», σοῦ λέει καὶ δὲν καταλαβαίνει πόση ἀναίδεια ἔχει αὐτό.
Τὸ κοσμικό πνεῦμα ἔχει καταστρέψει πολλά καλά πράγματα. Προχωράει τὸ κακό σὲ ἄσχημη κατάσταση, σὲ βλασφημία. Κρίνουν τὸν Θεό καὶ οὔτε τούς πειράζει ὁ λογισμός ὅτι εἶναι βλασφημία. Εἶναι καὶ μερικοί ποὺ ἔχουν μπόι καὶ, ἄν ἔχουν καὶ λίγη λογική, ἀρχίζουν: «Αὐτός εἶναι γιὰ μία χούφτα, ἐκεῖνος περπατάει στραβά, ὁ ἄλλος κάνει ἔτσι»καὶ δὲν ὑπολογίζουν κανέναν.

Ἦρθε μία φορά στὸ Καλύβι ἕνας καὶ μοῦ λέει: «Ὁ Θεὸς δὲν ἔπρεπε αὐτὸ νὰ τὸ κάνη ἔτσι». «Ἐσύ, τοῦ λέω, μπορεῖς νὰ κρατήσης μία πετρούλα στὸν ἀέρα; Αὐτὰ τὰ ἀστέρια ποὺ βλέπεις, δὲν εἶναι μπίλιες ποὺ γυαλίζουν. Εἶναι ὁλόκληροι ὄγκοι ποὺ κινοῦνται ἰλιγγιωδῶς καὶ συγκρατοῦνται, χωρίς νὰ ἐκτροχιάζωνται». «Αὐτό, κατὰ τὴν γνώμη μου, δὲν ἔπρεπε νὰ γίνη ἔτσι», ξαναλέει. Ἀκοῦς κουβέντα! Μά ἐμεῖς θὰ κρίνουμε τὸν Θεό;

Μπῆκε ἡ λογική καὶ ἔλειψε ἡ ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό. Καὶ ἄν τοῦ πῆς τίποτε, σοῦ λέει: «Μὲ συγχωρῆς, τὴν γνώμη μου εἶπα∙ δὲν μπορῶ νὰ πῶ τὴν γνώμη μου;». Τί ἀκούει ὁ Θεὸς ἀπὸ ἐμᾶς! Εὐτυχῶς ποὺ δὲν μᾶς παίρνει τοῖς μετρητοῖς.

Στὴν Παλαιά Διαθήκη ἀναφέρεται ὅτι εἶπε ὁ Θεὸς στούς Ἰσραηλίτες139: «Διῶξτε τούς Χαναναίους ἀπὸ τὴν χώρα τελείως». Γιὰ νὰ τὸ πῆ ὁ Θεός, κάτι ἤξερε. Ἀλλά αὐτοί εἶπαν: «Δὲν εἶναι πολύ φιλάνθρωπο αὐτό. Ἄς τούς ἀφήσουμε∙ ἄς μήν τούς ἐξοντώσουμε». Μετά ὅμως παρασύρθηκαν στὴν ἀνηθικότητα, στὴν εἰδωλολατρία, καὶ θυσίαζαν τὰ παιδιά τους στὰ εἴδωλα, ὅπως λέει στὸν Ψαλμό140.

Ὁ Θεὸς γιὰ ὅ,τι κάνει κάτι ξέρει. Καὶ λένε μερικοί μὲ ἀναίδεια: «Γιατί νὰ κάνη τὴν κόλαση ὁ Θεός;». Ἀρχίζει ἡ κρίση καὶ ἀπὸ ΄κεῖ καὶ πέρα δὲν ἔχει κανεὶς πνευματική κατάσταση, δὲν ἔχει λίγη Χάρη Θεοῦ, γιὰ νὰ καταλάβη λίγο πιὸ βαθιά, νὰ καταλάβη δηλαδή γιὰ ποιό λόγο ὁ Θεὸς ἔκανε κάτι. Τὸ «γιατί;» εἶναι κρίση, ὑπερηφάνεια, ἐγωισμός.

– Μερικά παιδιά, Γέροντα, ρωτοῦν: «Γιατί ἔπρεπε νὰ σταυρωθῆ ὁ Χριστός; Δὲν μποροῦσε νὰ σώση ὁ Θεὸς τὸν κόσμο μὲ ἄλλον τρόπο;».

– Ἐδῶ τὸν ἔσωσε μὲ τέτοιο τρόπο καὶ δὲν συγκινοῦνται οἱ ἄνθρωποι, ποῦ νὰ τὸν ἔσωζε μὲ ἄλλον τρόπο! Εἶναι καὶ μερικοί ποὺ λένε: «Ὁ Θεὸς δὲν ἔπαθε τίποτε. Ὁ Υἱός θυσιάστηκε». Ἕνας πατέρας, γιὰ μένα, θὰ προτιμοῦσε νὰ θυσιασθῆ ὁ ἴδιος, παρά νὰ θυσιασθῆ τὸ παιδί του. Πιὸ ὀδυνηρό εἶναι γιὰ ἕναν πατέρα νὰ θυσιασθῆ τὸ παιδί τοῦ παρά ὁ ἴδιος. Ἀφοῦ δὲν καταλαβαίνουν τί θὰ πῆ ἀγάπη, τί νὰ πῆς;

Ἄλλος μου εἶπε: «Ὁ Ἀδάμ εἶχε δύο παιδιά, τὸν Ἄβελ καὶ τὸν Κάιν. Μετά ποῦ βρέθηκε ἡ γυναίκα γιὰ τὸν Κάιν;». Ἄν διαβάση ὅμως κανεὶς στὴν Παλαιά Διαθήκη, θὰ δή ὅτι ὁ Ἀδάμ «ἐγέννησεν υἱούς καὶ θυγατέρας»141 μετά τὸν Σήθ. Ὁ Κάιν142 εἶχε φύγει στὰ βουνά μετά τὸν φόνο τοῦ ἀδελφοῦ του καὶ δὲν ἤξερε ὅτι ἡ γυναίκα ποὺ πῆρε ἦταν ἀδελφή του. Τὰ οἰκονόμησε ἔτσι ὁ Θεός, νὰ εἶναι οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ μία φυλή, γιὰ νὰ μήν ὑπάρχη ἡ κακία καὶ τὸ ἔγκλημα. Νὰ λένε: «Ἀπὸ τούς ἴδιους γονεῖς εἴμαστε, τὸν Ἀδάμ καὶ τὴν Εὕα», γιὰ νὰ φρενάρεται ἡ κακία ἡ ἀνθρώπινη. Πάρ΄ ὅλα αὐτά, βλέπεις τί κακία ὑπάρχει σήμερα!

Τί τραβάω μὲ μερικούς τέτοιους ποὺ ἔρχονται στὸ Καλύβι! Τούς λέω: «Μὲ πονάει τὸ κεφάλι καὶ δὲν ἔχω ἀσπιρίνη». Μετά φεύγουν καὶ στενοχωρημένοι. Δὲν καταλαβαίνουν γιατί τούς λέω ὅτι μὲ πονάει τὸ κεφάλι μου καὶ λένε: «Τόσο κόπο κάναμε καὶ μᾶς λέει ὅτι πονάει τὸ κεφάλι του!».Ἄλλοι μὲ ρωτοῦν: «Νὰ σοῦ φέρουμε μία ἀσπιρίνη;».

140. Βλ. Ψαλμ. 105, 37: «Καὶ ἔθυσαν τούς υἱούς αὐτῶν καὶ τάς θυγατέρας αὐτῶν τοῖς δαιμονίοις».

141. Γέν. 5, 4.

142. Βλ. Γέν. 4, 14‐15.  

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Α’ «Μὲ Πόνο καὶ Ἀγάπη»