– Γέροντα, εἶναι ἀπαραίτητο ὁ Ἐκκλησιαστικός155
νὰ διακονῆ μὲ μανδύα καὶ τὸ καλοκαίρι μὲ τὴν ζέστη; Ἐγώ δυσκολεύομαι μὲ τὴν ζέστη.
– Αὐτή ἡ καλογερική σήμερα…, τί νὰ πῶ! Ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος φοροῦσε ἕνα
χονδρό ροῦχο καὶ ἕναν σταυρό πολύ βαρύ γιὰ ἄσκηση, καὶ σήμερα ποῦ φθάσαμε!
Ἐκεῖ στὴν Αὐστραλία ποὺ εἶχα πάει, ἦταν μὲ σορτσάκι ἕνας νεωκόρος.
«Γιὰ τὴν θάλασσα, τοῦ λέω, γιὰ ΄κεῖ εἶναι αὐτό».
«Κινοῦμαι ἔτσι πιὸ ἄνετα», μοῦ λέει.
Ἔτσι ξεκινοῦν σιγά‐σιγὰ καὶ μετά φθάνουν:
«Νὰ πετάξουμε τὰ ράσα, γιὰ νὰ μή μᾶς καίη ὁ ἥλιος!».
Ἐμποδίζει ὁ μανδύας; Πέταξε τὸν.
Τὸ μανδήλι ἐμποδίζει, γιατί ἱδρώνεις; Πέταξε τὸ.
Ἐκεῖ πᾶμε. Νὰ ρυθμίση καθένας τὸν
ἑαυτό του, βρέ παιδάκι μου! Νὰ βάλη λιγώτερα ροῦχα ἀπὸ μέσα.
155. Ὁ διατεταγμένος μοναχός νὰ διακονῆ στὴν Ἐκκλησία.
Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Α’ «Μὲ Πόνο καὶ Ἀγάπη»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου