"Ὅταν ὁ ἄνθρωπος δέν πιστεύη στήν ἄλλη ζωή, ζητάει νά γνωρίση τόν κόσμο, νά χαρῆ σ᾿ αὐτήν τήν ζωή ἐκεῖνο, τό ἄλλο..., καί τελικά τί βγαίνει;"

– Γέροντα, βλέπω ὅτι μερικοὶ ἄνθρωποι ποὺ δὲν πιστεύουν στὸν Θεό, ἔχουν ἔντονη τὴν ἐπιθυμία νὰ γνωρίσουν τὸν κόσμο, νὰ ταξιδέψουν, νὰ διασκεδάσουν. 

– Ὅταν ὁ ἄνθρωπος δὲν πιστεύη στὴν ἄλλη ζωή, ζητάει νὰ γνωρίση τὸν κόσμο, νὰ χαρῆ σ᾿ αὐτὴν τὴν ζωὴ ἐκεῖνο, τὸ ἄλλο..., καὶ τελικὰ τί βγαίνει; Ἔχει συνέχεια μέσα του ἕνα κενό. Ἐνῶ, ἅμα πιστέψη στὸν Θεό, γνωρίζει τὸν Θεό, τὸν γνωρίζει ὁ Θεός1, καὶ τότε νιώθει μέσα του γεμάτος.

1.Βλ. Ἀντωνίου τοῦ Μεγάλου, Παραινέσεις περὶ ἤθους ἀνθρώπων καὶ χρηστῆς πολιτείας, ρξδ´, Φιλοκαλία τῶν Ἱερῶν Νηπτικῶν, τόμος Α´, ἐκδ. «Ἀστήρ», Ἀθῆναι 1974, σ. 25. «Γνωρίζει τὸν Θεὸν ὁ ἄνθρωπος καὶ γνωρίζεται ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, ὁ σπουδάζων διὰ παντὸς ἀχώριστος εἶναι τοῦ Θεοῦ».  

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Ε’ «Πάθη καὶ Ἀρετὲς»