Προσευχόμαστε συχνά μέσα στην κατανυκτική
περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής με τη σύντομη, αλλά τόσο περιεκτική προσευχή
του οσίου Εφραίμ του Σύρου: «Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου, πνεύμα αργίας,
περιεργείας, φιλαρχίας και αργολογίας μη μοι δώς». Παρακαλεί ο Όσιος τον άγιο
Θεό να μην του δώσει πνεύμα και φρόνημα αυτών των παθών: της αργίας, της φιλαρχίας, της αργολογίας και της
περιέργειας.
Θά σταθούμε για λίγο σ᾿ αυτό
το τελευταίο πάθος, την περιέργεια. Τι σημαίνει; Γιατί ο Όσιος το
συμπεριλαμβάνει στη θερμή του προσευχή; Είναι τόσο βασικό, ώστε να απαιτεί
ιδιαίτερη προσοχή; Άς πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά...
Η πνευματική ασθένεια της περιέργειας εκτρέπει
τον άνθρωπο και τον οδηγεί στο να ενδιαφέρεται για όλα τα πράγματα του
«παρόντος αιώνος, του απατεώνος», να ασχολείται με πρόσωπα και καταστάσεις, εκτός ασφαλώς από τον εαυτό του. Πληροφορείται για
υποθέσεις που δεν τον αφορούν. Επίσης φιλοπερίεργη διάθεση είναι η συνεχής και
αγωνιώδης ενασχόληση μέχρι λεπτομερειών με γεγονότα που συμβαίνουν τριγύρω στον
κόσμο: πολιτικά, οικονομικά, κλοπές, εγκλήματα, περιστατικά ποικίλα, στιγμιότυπα
από τη ζωή δημοσίων προσώπων κ.ά.
Γνωρίζοντας επομένως καλά τα βάθη της
ανθρώπινης υπάρξεως ο όσιος Εφραίμ δέεται πρός τον Κύριο, να μην επιτρέψει να
κυριευθεί από το τόσο απατηλό αυτό πάθος.
Πόσες φορές δεν το έχουμε και εμείς
διαπιστώσει! Έχουμε συναντήσει ανθρώπους, που είναι ιδιαίτερα περίεργοι.
Περπατάς στο δρόμο και σε παρατηρούν «απ᾿ την κορφή ώς τα νύχια». Εξετάζουν τα
πάντα... Τι φοράει ο άλλος, τι κάνει, που πάει, γιατί πηγαίνει από ᾿κεί, για
ποιόν λόγο μίλησε σ᾿ εκείνο τον άνθρωπο, γιατί κοντοστάθηκε σ᾿ αυτό το
κατάστημα... Ο κατάλογος των αποριών είναι αρκετά μακρύς. Θέλουν να πάρουν
απαντήσεις σε όλα. Και τις περισσότερες φορές με τρόπο αδιάκριτο.
Επιβεβαιώνεται τότε ο λόγος του ιερού
Χρυσοστόμου που υπενθυμίζει ότι η περιέργεια είναι
πάθος χωρίς όρια:
«Οι πολυπράγμονες και περίεργοι, όσα αν μάθωσιν, ουχ ίστανται· πάθος γάρ εστι,
και όρον ουκ έχει» (PG 62, 471). Όσα κι αν μάθουν οι φιλοπερίεργοι άνθρωποι,
δεν σταματούν. Συνεχίζουν απτόητοι. [...]
Πώς πρέπει λοιπόν να την
αντιμετωπίσουμε;
Πρωτίστως να κόψουμε τις αφορμές που μας
οδηγούν σ’ αυτήν. Άς μη θέλουμε να μαθαίνουμε τα πάντα. Άς χάσουμε κάτι από τα
επεισόδια, τα γεγονότα και τις ειδήσεις της γειτονιάς μας, των συγγενικών μας
σπιτιών, της ζωής των άλλων. Μπορούμε και πρέπει να
εγκρατευόμαστε, να κάνουμε άσκηση για να πολεμήσουμε την εφάμαρτη
περιέργεια. Αν ασχολούμαστε με την καλλιέργεια της ψυχής μας και φροντίζουμε τη
μετάνοιά μας, δεν θα προλαβαίνουμε ν᾿ ασχοληθούμε με τους άλλους. Έχουμε τόσες
υποθέσεις και προβλήματα˙ αν αγωνιζόμαστε να
πολεμούμε τα δικά μας πάθη, δεν θα μας περισσεύει χρόνος για άλλα.
Άς έχουμε «καλή περιέργεια»: δίψα για γνώση,
για μάθηση. Ή ενδιαφέρον για την ανάγκη, τον πόνο ή
τη χαρά του συνανθρώπου μας. Άς μετατραπεί η περιέργεια σε προσευχή, όταν μαθαίνουμε
διάφορα νέα ή παρατηρούμε αδυναμίες, δυσκολίες και προβλήματα των άλλων. Άς
είμαστε εργαζόμενοι πνευματικά, όχι «περιεργαζόμενοι»!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου