Όταν ο άγιος Πορφύριος ήταν νεώτερος και υγιής, εξομολογούσε πολλούς
πιστούς και, σαν ευσπλαχνικός πατέρας, ό,τι κι αν
του λέγανε, τους τα συγχωρούσε όλα.
Μόνο που τους έκανε στο τέλος μία ερώτηση.
Έχεις κακία με κανένα; Κι άν ένας του έλεγε
ότι δεν κρατεί κακία με κανένα, τον αγαπούσε πολύ. Αν όμως του έλεγε ότι έχει
έχθρα με τον αδελφό του ή τη νύφη του ή με κάποιο άλλο πρόσωπο, άρχιζε να του
μιλά για το μυστήριο της συγχωρητικότητας και του
ελέους προς τον συνάνθρωπο μας, γιατί το πταίσμα του πλησίον μας, όσο
μεγάλο κι αν φαίνεται, στην πραγματικότητα, μπροστά στα πταίσματα μας προς το
Θεό είναι ελάχιστο κι όμως αυτή τη μεγαλοψυχία μας
θα εκμεταλλευθεί ο Θεός για να μας συγχωρήση αμαρτίες, για τις οποίες δεν
υπάρχει αριθμός.
Μάλιστα θάτανε φρικτό και βλακώδες να χαθή ένας άνθρωπος στην αιώνια
κόλαση, επειδή δεν θέλει να αποβάλη την κακία και την έχθρα προς τον ομοιοπαθή
συνάνθρωπο του.
Άγιος Πορφύριος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου