Ø Όποιος τον καιρό της προσευχής και της ψαλμωδίας
αμελεί ή αποσπάται ο νους του, αυτός παροργίζει τον Θεό, εκείνος όμως που με
προθυμία και ενδιαφέρον ευχαριστιέται στην ψαλμωδία, είναι κοινωνός του Αγίου
Πνεύματος.
Ø Όποιος δεν κοπιάζει με αγάπη στην ωφέλεια και την ανάγνωση των θείων Γραφών, και δεν τις μελετά
με πόθο, είναι άκαρπο δένδρο, εκείνος όμως που τις ερευνά με ενδιαφέρον,
διπλασιάζει τον καρπό, όπως το δένδρο που είναι φυτεμένο δίπλα στα τρεχούμενα
νερά (Ψαλ. 1, 3· Ιερ. 17, 8).
Ø Όποιος κατά τις νυκτερινές προσευχές ευχαριστιέται με
τη γλυκύτητα του ύπνου, και προτιμά τον ύπνο, αυτός δείχνει φανερά ότι είναι
άνθρωπος σαρκικός και όχι πνευματικός· εκείνος όμως που βιάζει τον εαυτό του να
αγρυπνά με προθυμία, αυτός ζητά τον Χριστό με πόθο.
Ø Όποιος λέει πολλά και
μάταια λόγια κάνει τον εαυτό του σιχαμερό μπροστά στον Θεό και μπροστά
στους ανθρώπους, εκείνος όμως που κανονίζει τον εαυτό του, ώστε να ζει με
σιωπή, δοξάζει τον Θεό, και θα τον αγαπήσουν πολλοί άνθρωποι.
Οσίου
Εφραίμ του Σύρου. Έργα. τ. Α΄.
μετ. Κωνσταντίνου Γ. Φραντζολά.
εκδ. Το Περιβόλι της Παναγίας, εκδ. Α΄ 1988.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου