Ἅγιος Ἀμβρόσιος, Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σῦρος. Ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά γευθεῖ καί νά ἐκτιμήσει τό καλό, ἄν προηγουμένως δέ δοκιμάσει τήν πίκρα ἀπό τούς πειρασμούς

* Οἱ ἅγιοι δείχνουν ἔμπρακτα τήν ἀγάπη τους στό Θεό μέ ὅσα ὑποφέρουν γιά τό ὄνομά του, ὅταν δηλ. τούς στέλνει στενοχώριες, χωρίς ὅμως νά ἀπομακρύνεται ἀπ\’ αὐτούς, γιατί τούς ἀγαπᾶ. Ἀπ\’ αὐτή τήν πάσχουσα ἀγάπη τους ἀποκτᾶ ἡ καρδιά τους παρρησία, ὥστε νά ἀτενίζουν πρός αὐτόν ἐλεύθερα καί μέ τήν πεποίθηση ὅτι θά εἰσακουσθοῦν τά αἰτήματά τους καί θά ἐκπληρωθοῦν. Μεγάλη εἶναι ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς πού ἔχει παρρησία. Γι\’ αὐτό ἀφήνει ὁ Θεός τούς ἁγίους του νά δοκιμάσουν κάθε λύπη, γιά νά ἀποκτήσουν πείρα καί νά βεβαιωθοῦν γιά τή βοήθειά του καί γιά τό πόσο προνοεῖ καί νοιάζεται γι\’ αὐτούς. Ἔτσι, ἀποκτοῦν σοφία καί σύνεση ἀπό τούς πειρασμούς, γιά νά μή γίνουν ἀμαθεῖς, καθώς θά τούς λείπει ἡ πνευματική ἄσκηση καί στό καλό καί στό κακό, καί γιά νά ἀποκτήσουν, ἀπό τή δοκιμασία τους, τή γνώση ὅλων τῶν πραγμάτων πού χρειάζονται. γιατί, ἀλλιῶς, θά παρασυρθοῦν ἀπό ἄγνοια καί θά γίνουν καταγέλαστοι ἀπό τούς δαίμονες. Διότι, ἄν γυμνάζονταν μόνο στά καλά καί δέν εἶχαν τήν ἐμπειρία τῆς πάλης μέ τό κακό, θά πήγαιναν στόν πόλεμο ἐντελῶς ἄπειροι….

* Ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά γευθεῖ καί νά ἐκτιμήσει τό καλό, ἄν προηγουμένως δέ δοκιμάσει τήν πίκρα ἀπό τούς πειρασμούς….

* Οἱ ἄνθρωποι τότε ἔρχονται σέ ἀληθινή ἐπίγνωση, ὅταν ὁ Θεός τούς στερήσει τή δύναμή του καί τούς κάνει νά συναισθανθοῦν τήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία, καί τή δυσκολία πού προκαλοῦν οἱ πειρασμοί, καί τήν πονηριά τοῦ ἐχθροῦ, καί μέ ποιόν ἀντίπαλο ἔχουν νά παλέψουν, καί πόσο ἀσθενής εἶναι ἡ ἀνθρώπινη φύση τους, καί πῶς τούς φυλάει ἡ θεϊκή δύναμη, καί πόσο προχώρησαν καί προόδευσαν στήν ἀρετή, καί ὅτι χωρίς τή δύναμη τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀνίσχυροι μπροστά σέ ὁποιοδήποτε πάθος. Κι αὐτό τό κάνει ὁ Θεός, γιά νά ἀποκτήσουν, ἀπό ὅλες αὐτές τίς ἀρνητικές ἐμπειρίες, ἀληθινή ταπείνωση, καί νά πλησιάσουν κοντά του, καί νά περιμένουν τή βέβαιη βοήθειά του, καί νά προσεύχονται μέ ὑπομονή. Καί ὅλα αὐτά ἀπό ποῦ θά τά μάθουν, παρά ἀπό τήν πείρα τῶν πολλῶν θλίψεων τίς ὁποῖες ἐπιτρέπει ὁ Θεός καί δοκιμάζουν; Ἀλλά καί πίστη σταθερή ἀποκτᾶ κανείς ἀπό τούς πειρασμούς καθώς βεβαιώνεται γιά τή θεϊκή βοήθεια, πού πολλές φορές βρίσκει στόν ἀγώνα του….

* Οἱ ἀγωνιστές, λοιπόν, πειράζονται γιά νά αὐξήσουν τόν πνευματικό τους πλοῦτο. οἱ ἀμελεῖς, γιά νά φυλαχθοῦν ἀπ\’ ὅ,τι τούς βλάπτει. οἱ κοιμισμένοι, γιά νά ξυπνήσουν. οἱ ἀπομακρυσμένοι, γιά νά πλησιάσουν στό Θεό. καί οἱ φίλοι του Θεοῦ, γιά νά εἰσέλθουν στόν ἅγιο οἶκο του μέ παρρησία. Ἕνας γιός, ἄβγαλτος στή ζωή, δέν μπορεῖ νά διαχειρισθεῖ τόν πλοῦτο τοῦ πατέρα του καί νά βοηθηθεῖ ἀπ\’ αὐτόν. Γι\’ αὐτό λοιπόν, στήν ἀρχή στέλνει δυσκολίες καί βάσανα ὁ Θεός στά παιδιά του καί, μετά, τούς φανερώνει τί τούς χαρίζει. Δόξα τῷ Θεῷ πού, μέ πικρά φάρμακα, μᾶς χαρίζει τήν ἀπόλαυση τῆς πνευματικῆς ὑγείας.

* Εἶναι κανείς πού δέ στενοχωριέται καί δέν κουράζεται, ἐνόσῳ γυμνάζεται; Καί εἶναι κανείς, στόν ὁποῖο νά μή φαίνεται πικρός ὁ καιρός, πού πίνει τό φαρμάκι τῶν πειρασμῶν καί τῶν θλίψεων; Χωρίς, λοιπόν, νά περάσει ἀπ\’ αὐτό τό στάδιο δέν μπορεῖ νά ἀποκτήσει ἰσχυρή κράση. Ἀλλά καί ἡ ὑπομονή στούς πειρασμούς δέν εἶναι δική μας. Πῶς μπορεῖ, ἀλήθεια, ὁ ἄνθρωπος, ἕνα πήλινο ἀγγεῖο, νά βαστάζει μέσα του τό νερό, ἄν δέ τό κάνει στέρεο ἡ θεϊκή φωτιά; Ἄν σκύψουμε τό κεφάλι, τότε ὅ,τι καλό καί ὠφέλιμο ζητήσουμε ἀπό τό Θεό στήν προσευχή μας μέ ταπείνωση, μέ διαρκῆ πόθο καί μέ ὑπομονή, ὅλα θά μᾶς τά δώσει.

* Ὅπως τά μικρά παιδιά τρομάζουν ἀπό τά φοβερά θεάματα, καί τρέχουν καί πιάνονται ἀπό τά φορέματα τῶν γονέων τους, καί ζητοῦν τή βοήθειά τους, ἔτσι καί ἡ ψυχή: ὅσο στενοχωριέται καί θλίβεται ἀπό τό φόβο τῶν πειρασμῶν, προστρέχει καί κολλάει στό Θεό, καί τόν παρακαλεῖ μέ ἀκατάπαυτες δεήσεις. Καί ὅσο οἱ πειρασμοί πέφτουν ἐπάνω της, ὁ ἕνας μετά τόν ἄλλο, τόσο καί παρακαλεῖ περισσότερο. Ἀλλά ὅταν σταματήσουν καί ξαναβρεῖ τήν ἀνάπαυσή της, συνήθως χάνει τήν ἐπαφή της μέ τήν πραγματικότητα καί ἀπομακρύνεται ἀπό τό Θεό.

* Οἱ θλίψεις καί οἱ κίνδυνοι θανατώνουν τήν ἡδυπάθεια, ἐνῶ ἡ καλοπέραση καί ἡ ἀδιαφορία τήν τρέφουν. Γι\’ αὐτό καί ὁ Θεός καί οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι χαίρονται στίς θλίψεις καί στίς στενοχώριες μας, ἐνῶ ὁ διάβολος καί οἱ συνεργάτες του χαίρονται ὅταν τεμπελιάζουμε καί καλοπερνοῦμε.

* Ἄφησε λοιπόν τή φροντίδα σου στό Θεό, καί σέ ὅλες τίς δυσκολίες σου κατάκρινε τόν ἑαυτό σου, ὅτι ἐσύ ὁ ἴδιος εἶσαι ὁ αἴτιος γιά ὅλα…

* Ὅλες οἱ λυπηρές περιστάσεις καί οἱ θλίψεις, ἄν δέν ἔχουμε ὑπομονή, μᾶς διπλοβασανίζουν. Γιατί ὁ ἄνθρωπος μέ τήν ὑπομονή του διώχνει τήν πίκρα τῶν συμφορῶν, ἐνῶ ἡ μικροψυχία γεννᾶ τήν ἀπελπισία τῆς κόλασης. Ἡ ὑπομονή εἶναι μητέρα τῆς παρηγοριᾶς· εἶναι μία δύναμη ψυχική, πού γεννιέται ἀπό τήν πλατιά καρδιά. Αὐτή τή δύναμη ὁ ἄνθρωπος δύσκολα τή βρίσκει πάνω στίς θλίψεις του, ἄν δέν ἔχει τή θεία χάρη, πού τήν ἀποκτᾶ μέ τήν ἐπίμονη προσευχή καί μέ δάκρυα.

Απόσπασμα

agiazoni.gr