"Για την πλάνη των Πεντηκοστιανών"

– Γέροντα, αὐτὰ ποὺ λένε ὅσοι προσχωροῦν στοὺς Πεντηκοστιανούς, ὅτι δηλαδὴ βλέπουν ὁράματα, μιλοῦν γλῶσσες κ.λπ., εἶναι ἀπὸ φαντασία ἢ ἀπὸ δαιμονικὴ ἐνέργεια; 

– Ἀπὸ δαιμονικὴ ἐνέργεια εἶναι. Γιατί, ὅταν πηγαίνουν στοὺς Πεντηκοστιανοὺς καὶ ξαναβαπτίζωνται, περιφρονοῦν, ἀρνοῦνται τὸ Ἅγιο Βάπτισμα – «ὁμολογῶ ἓν Βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν», λέει τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως –, ὁπότε ξεβαπτίζονται, δέχονται δαιμονικὲς ἐπιδράσεις καὶ μιλοῦν βρρρ..., δῆθεν γλῶσσες. «Μιλάει, λένε, τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τῆς Πεντηκοστῆς». Δὲν εἶναι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα· εἶναι ἕνα σωρὸ ἀκάθαρτα πνεύματα. Τί γλωσσολαλιές; Ἀσυναρτησίες εἶναι αὐτὰ ποὺ λένε· οὔτε οἱ ἴδιοι τὰ καταλαβαίνουν. Τὰ μαγνητοφωνοῦν κιόλας καὶ ὕστερα κάνουν στατιστικὲς καὶ βγάζουν συμπεράσματα: «Ἔχει τόσα «ἀλληλούια» στὴν τάδε γλῶσσα, τόσα στὴν τάδε...». Μὰ μέσα στὰ τόσα «βρρρ...» κάτι θὰ βρῆς ποὺ νὰ μοιάζη καὶ μὲ «ἀλληλούια» σὲ κάποια ἀπὸ τὶς γλῶσσες τοῦ κόσμου! Καὶ βλέπεις, ἐνῶ εἶναι κάτι δαιμονικό, αὐτὸν τὸν δαιμονισμὸ τὸν θεωροῦν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ λένε πὼς ζοῦν ὅ,τι ἔζησαν καὶ οἱ Ἀπόστολοι τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς. Εἶναι βλασφημίες αὐτὰ ποὺ πιστεύουν, γι᾿ αὐτὸ δαιμονίζονται.

– Γέροντα, γιατί ξαναβαπτίζονται;

– Γιατὶ λένε: «Ὅταν βαπτίσθηκα, ἤμουν μικρὸς καὶ δὲν ἤξερα· τώρα βαπτίζομαι ἐν γνώσει μου». Ξαναβαπτίζονται καὶ δικαιολογοῦν τὶς ἁμαρτίες τους. Ἂν ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶχε τὸν νηπιοβαπτισμό, ὅσοι θὰ πέθαιναν, πρὶν βαπτισθοῦν, τί θὰ γίνονταν; Γι᾿ αὐτὸ γίνεται ὁ νουνὸς ἐγγυητής, λέει τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως καὶ ἔχει εὐθύνη γιὰ τὸ παιδάκι, ὥσπου νὰ μεγαλώση. Μήπως ἀδικεῖται ποὺ βαπτίζεται μικρό; Ὄχι, ἴσα‐ἴσα βοηθιέται, γιατὶ κοινωνάει. Καὶ ὅταν μεγαλώση, ἂν μολύνη τὸ Ἅγιο Βάπτισμα μὲ κάποια ἁμαρτία, ὑπάρχει ἡ μετάνοια καὶ ἡ ἐξομολόγηση ποὺ θὰ ξεπλύνουν αὐτὴν τὴν ἁμαρτία, ὄχι νὰ πάη νὰ βαπτισθῆ ξανά!

1 Β´ Τιμ. 3, 13.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Γ’ «Πνευματικὸς Ἀγώνας»