Απόσπασμα:
«Εμείς
οι θνητοί, αφ’ ότου γεννώμεθα, αρχίζουμε ολοταχώς να τρέχουμε προς τον τάφο.
Μεταξύ αυτών των δύο άκρων και ορίων, της γεννήσεως και του θανάτου,
προσδιορίζεται η απόστασις της παρούσης ζωής, η οποία είναι όπως ο αντίλαλος
μιάς φωνής που ακούγεται και γρήγορα χάνεται. Η Αγία Γραφή λέγει στο βιβλίο του
Ιώβ (7,6): «ο δε βίος μου ελαφρότερος λαλιάς». Κανείς από τους φιλοσόφους και
ρήτορας αυτού του κόσμου δεν μπορεί να μας ωφελήση περισσότερο, όσο η φωνή του
θανάτου.
Όταν το σώμα μας διεγείρεται από τις κακές του επιθυμίες, να ερωτάμε
τον θάνατο:
«Τί λέγεις, ώ θάνατε, να συγκατατεθώ στους αισχρούς λογισμούς και να τελέσω
την αμαρτία ενώπιον του Θεού ή όχι;».
Τότε ας ακούσωμε την Γραφή που λέγει: «Το
δε φρόνημα της σαρκός θάνατος, το δε φρόνημα του πνεύματος ζωή και ειρήνη»
(Ρωμ. 8,6) διότι «ει κατά σάρκα ζήτε,
μέλλετε αποθνήσκειν, ει δε πνεύματι τας πράξεις του σώματος θανατούτε, ζήσεσθε»
(Ρωμ. 8,13).»
Πηγή: Ιερομονάχου Κλεόπα Ηλιέ,
«Πνευματικοί Λόγοι». Εκδ.: Ορθόδοξος Κυψέλη. Θεσσαλονίκη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου