"Ο Θεός τον κάθε ἄνθρωπο τον παίρνει στην καλύτερη στιγμή της ζωής του, με ἕναν εἰδικό τρόπο, για να σώση την ψυχή του"

– Ὅταν ἀκούω γιὰ τὸν θάνατο κάποιου νέου, λυπᾶμαι, ἀλλὰ λυπᾶμαι ἀνθρωπίνως. Γιατί, ἂν ἐξετάσουμε τὰ πράγματα πιὸ βαθιά, θὰ δοῦμε ὅτι, ὅσο μεγαλώνει κανείς, καὶ περισσότερο ἀγώνα πρέπει νὰ κάνη, ἀλλὰ καὶ περισσότερες ἁμαρτίες προσθέτει. Ἰδίως ὅταν εἶναι κοσμικός, ὅσο περνοῦν τὰ χρόνια, ἀντὶ νὰ βελτιώση τὴν πνευματική του κατάσταση, τὴν χειροτερεύει μὲ τὶς μέριμνες, μὲ τὶς ἀδικίες κ.λπ. Γι᾿ αὐτὸ εἶναι πιὸ κερδισμένος, ὅταν τὸν παίρνη ὁ Θεὸς νέο. 

– Γέροντα, γιατί ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει νὰ πεθαίνουν τόσοι νέοι ἄνθρωποι;

– Κανεὶς δὲν ἔχει κάνει συμφωνία μὲ τὸν Θεὸ πότε θὰ πεθάνη. Ὁ Θεὸς τὸν κάθε ἄνθρωπο τὸν παίρνει στὴν καλύτερη στιγμὴ τῆς ζωῆς του, μὲ ἕναν εἰδικὸ τρόπο, γιὰ νὰ σώση τὴν ψυχή του. Ἐὰν δῆ ὅτι κάποιος θὰ γίνη καλύτερος, τὸν ἀφήνει νὰ ζήση. Ἐὰν δῆ ὅμως ὅτι θὰ γίνη χειρότερος, τὸν παίρνει, γιὰ νὰ τὸν σώση. Μερικοὺς πάλι ποὺ ἔχουν ἁμαρτωλὴ ζωή, ἀλλὰ ἔχουν τὴν διάθεση νὰ κάνουν τὸ καλό, τοὺς παίρνει κοντά Του, πρὶν προλάβουν νὰ τὸ κάνουν, ἐπειδὴ ξέρει ὅτι θὰ ἔκαναν τὸ καλό, μόλις τοὺς δινόταν ἡ εὐκαιρία. Εἶναι δηλαδὴ σὰν νὰ τοὺς λέη: «Μὴν κουράζεσθε· ἀρκεῖ ἡ καλὴ διάθεση ποὺ ἔχετε». Ἄλλον, ἐπειδὴ εἶναι πολὺ καλός, τὸν διαλέγει καὶ τὸν παίρνει κοντά Του, γιατὶ ὁ Παράδεισος χρειάζεται μπουμπούκια.

Φυσικὰ οἱ γονεῖς καὶ οἱ συγγενεῖς εἶναι λίγο δύσκολο νὰ τὸ καταλάβουν αὐτό. Βλέπεις, πεθαίνει ἕνα παιδάκι, τὸ παίρνει ἀγγελούδι ὁ Χριστός, καὶ κλαῖνε καὶ ὀδύρονται οἱ γονεῖς, ἐνῶ ἔπρεπε νὰ χαίρωνται, γιατὶ ποῦ ξέρουν τί θὰ γινόταν, ἂν μεγάλωνε; Θὰ μποροῦσε ἄραγε νὰ σωθῆ; Ὅταν τὸ 1924 φεύγαμε ἀπὸ τὴν Μικρὰ Ἀσία μὲ τὸ καράβι, γιὰ νὰ ἔρθουμε στὴν Ἑλλάδα, ἐγὼ ἤμουν βρέφος. Τὸ καράβι ἦταν γεμάτο πρόσφυγες καί, ὅπως μὲ εἶχε ἡ μητέρα μου μέσα στὶς φασκιές, ἕνας ναύτης πάτησε ἐπάνω μου. Ἡ μάνα μου νόμισε ὅτι πέθανα καὶ ἄρχισε νὰ κλαίη. Μιὰ συγχωριανή μας ἄνοιξε τὶς φασκιὲς καὶ διαπίστωσε ὅτι δὲν εἶχα πάθει τίποτε. Ἂν πέθαινα τότε, σίγουρα θὰ πήγαινα στὸν Παράδεισο. Τώρα ποὺ εἶμαι τόσων χρονῶν καὶ ἔχω κάνει τόση ἄσκηση, δὲν εἶμαι σίγουρος ἂν πάω στὸν Παράδεισο.

Ἀλλὰ καὶ τοὺς γονεῖς βοηθάει ὁ θάνατος τῶν παιδιῶν. Πρέπει νὰ ξέρουν ὅτι ἀπὸ ἐκείνη τὴν στιγμὴ ἔχουν ἕναν πρεσβευτὴ στὸν Παράδεισο. Ὅταν πεθάνουν, θὰ ᾿ρθοῦν τὰ παιδιά τους μὲ ἑξαπτέρυγα στὴν πόρτα τοῦ Παραδείσου νὰ ὑποδεχθοῦν τὴν ψυχή τους. Δὲν εἶναι μικρὸ πράγμα αὐτό! Στὰ παιδάκια πάλι ποὺ ταλαιπωρήθηκαν ἐδῶ ἀπὸ ἀρρώστιες ἢ ἀπὸ κάποια ἀναπηρία ὁ Χριστὸς θὰ πῆ: «Ἐλᾶτε στὸν Παράδεισο καὶ διαλέξτε τὸ καλύτερο μέρος». Καὶ τότε ἐκεῖνα θὰ Τοῦ ποῦν: «Ὡραῖα εἶναι ἐδῶ, Χριστέ μας, ἀλλὰ θέλουμε καὶ τὴν μανούλα μας κοντά μας». Καὶ ὁ Χριστὸς θὰ τὰ ἀκούση καὶ θὰ σώση μὲ κάποιον τρόπο καὶ τὴν μητέρα.

Βέβαια δὲν πρέπει νὰ φθάνουν οἱ μητέρες καὶ στὸ ἄλλο ἄκρο. Μερικὲς μανάδες πιστεύουν ὅτι τὸ παιδί τους ποὺ πέθανε ἁγίασε καὶ πέφτουν σὲ πλάνη. Μιὰ μητέρα ἤθελε νὰ μοῦ δώση κάτι ἀπὸ τὸν γιό της ποὺ εἶχε πεθάνει, γιὰ εὐλογία, γιατὶ πίστευε ὅτι ἁγίασε. «Ἔχει εὐλογία, μὲ ρώτησε, νὰ δίνω ἀπὸ τὰ πράγματά του;». «Ὄχι, τῆς εἶπα, καλύτερα νὰ μὴ δίνης». Μιὰ ἄλλη εἶχε κολλήσει τὴν Μεγάλη Πέμπτη τὸ βράδυ στὸν Ἐσταυρωμένο τὴν φωτογραφία τοῦ παιδιοῦ της ποὺ τὸ εἶχαν σκοτώσει οἱ Γερμανοὶ καὶ ἔλεγε: «Καὶ τὸ παιδί μου σὰν τὸν Χριστὸ ἔπαθε». Οἱ γυναῖκες ποὺ κάθονταν καὶ ξενυχτοῦσαν στὸν Ἐσταυρωμένο τὴν ἄφησαν, γιὰ νὰ μὴν τὴν πληγώσουν. Τί νὰ ἔλεγαν; Πληγωμένη ἦταν.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Δ’ «Οἰκογενειακή Ζωή»