"Οί ὑπόδικοι νεκροί"

– Γέροντα, ὅταν πεθάνη ὁ ἄνθρωπος, συναισθάνεται ἀμέσως σὲ τί κατάσταση βρίσκεται; 

– Ναί, συνέρχεται καὶ λέει «τί ἔκανα;», ἀλλὰ «φαϊντὰ γιόκ»1, δηλαδὴ δὲν ὠφελεῖ αὐτό. Ὅπως ἕνας μεθυσμένος, ἂν σκοτώση λ.χ. τὴν μάνα του, γελάει, τραγουδάει, ἐπειδὴ δὲν καταλαβαίνει τί ἔκανε, καί, ὅταν ξεμεθύση, κλαίει καὶ ὀδύρεται καὶ λέει «τί ἔκανα;», ἔτσι καὶ ὅσοι σ᾿ αὐτὴν τὴν ζωὴ κάνουν ἀταξίες εἶναι σὰν μεθυσμένοι. Δὲν καταλαβαίνουν τί κάνουν, δὲν αἰσθάνονται τὴν ἐνοχή τους. Ὅταν ὅμως πεθάνουν, τότε φεύγει αὐτὴ ἡ μέθη καὶ συνέρχονται. Ἀνοίγουν τὰ μάτια τῆς ψυχῆς τους καὶ συναισθάνονται τὴν ἐνοχή τους, γιατὶ ἡ ψυχή, ὅταν βγῆ ἀπὸ τὸ σῶμα, κινεῖται, βλέπει, ἀντιλαμβάνεται μὲ μιὰ ἀσύλληπτη ταχύτητα.

Μερικοὶ ρωτοῦν πότε θὰ γίνη ἡ Δευτέρα Παρουσία. Γιὰ τὸν ἄνθρωπο ὅμως ποὺ πεθαίνει γίνεται κατὰ κάποιον τρόπο ἡ Δευτέρα Παρουσία, γιατὶ κρίνεται ἀνάλογα μὲ τὴν κατάσταση στὴν ὁποία τὸν βρίσκει ὁ θάνατος.

– Γέροντα, πῶς εἶναι τώρα οἱ κολασμένοι;

– Εἶναι ὑπόδικοι, φυλακισμένοι, ποὺ βασανίζονται ἀνάλογα μὲ τὶς ἁμαρτίες ποὺ ἔκαναν καὶ περιμένουν νὰ γίνη ἡ τελικὴ δίκη, ἡ μέλλουσα Κρίση. Ὑπάρχουν βαρυποινίτες, ὑπάρχουν καὶ ὑπόδικοι μὲ ἐλαφρότερες ποινές.

– Καὶ οἱ Ἅγιοι καὶ ὁ ληστής2;

– Οἱ Ἅγιοι καὶ ὁ ληστὴς εἶναι στὸν Παράδεισο, ἀλλὰ δὲν ἔχουν λάβει τὴν τέλεια δόξα, ὅπως καὶ οἱ ὑπόδικοι εἶναι στὴν κόλαση, ἀλλὰ δὲν ἔχουν λάβει τὴν τέλεια καταδίκη. Ὁ Θεός, ἐνῶ ἔχει πεῖ ἐδῶ καὶ τόσους αἰῶνες τὸ «μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν»3, παρατείνει ‐ παρατείνει τὸν χρόνο, ἐπειδὴ περιμένει ἐμᾶς4 νὰ διορθωθοῦμε. Ἀλλὰ ἐμεῖς παραμένοντας στὶς κακομοιριές μας ἀδικοῦμε τοὺς Ἁγίους, γιατὶ δὲν μποροῦν νὰ λάβουν τὴν τέλεια δόξα, τὴν ὁποία θὰ λάβουν μετὰ τὴν μέλλουσα Κρίση.

1 Ἔκφραση τῆς τουρκικῆς γλώσσας ποὺ σημαίνει «δὲν ὑπάρχει ὄφελος, δὲν ὑπάρχει χαΐρι».

2 Λουκ. 23, 32‐33 καὶ 39‐43.

3 Ματθ. 3, 2 καὶ 4, 17· βλ. καὶ Ματθ. 10, 7· Μάρκ. 1, 15· Λουκ. 10, 9 καὶ 11.

4 Μὲ τὸ «ἐμᾶς» ὁ Γέροντας ἐννοεῖ τὴν σύνολη ἀνθρωπότητα.

5 Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος στὸ ἔργο του «Μελέτη περὶ τῆς ἀθανασίας τῆς ψυχῆς καὶ περὶ τῶν ἱερῶν μνημοσύνων», ἐκδ. Βασ. Ρηγοπούλου, Θεσσαλονίκη 1973, σ. 202, γράφει ὡς συμπέρασμα τῶν ὅσων ἀνέπτυξε βάσει τῶν σχετικῶν μαρτυριῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων: «Ἐξ ὅλων δὴ τούτων δῆλον γίνεται, ὅτι ἡ ψυχὴ μετὰ θάνατον ἀδυνατεῖ νὰ κάμη τι ἔργον σωτηριῶδες καὶ νὰ ἀπαλλαγῆ τῶν τοῦ ᾍδου ἀλύτων δεσμῶν, καὶ ὅτι μόνον αἱ θεῖαι λειτουργίαι, αἱ προσευχαὶ τῶν οἰκείων, τῶν δικαίων, αἱ ὑπὲρ αὐτῶν γινόμεναι καὶ αἱ ἐλεημοσύναι γίνονται πρόξενοι σωτηρίας καὶ ἐλευθερίας ἀπὸ τῶν δεσμῶν τοῦ ᾍδου».  

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Δ’ «Οἰκογενειακή Ζωή»