Η πορνογραφία της απόγνωσης (Δημήτρης Πολιτάκης)

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΑ αποκλειστικό φαινόμενο των ελληνικών τηλεοπτικών μέσων η εξοντωτική κάλυψη μιας μεγάλης καταστροφής με πολλά θύματα.

Ο επικρατών όρος και μόνο («εθνική τραγωδία»), όσο κυριολεκτικός κι αν μοιάζει συμπυκνώνοντας όλο το ανείπωτο δράμα της περίστασης, αναφέρεται σε ένα είδος της μυθοπλασίας και δίνει το έναυσμα για πλήθος δημοσιογραφικών υπερβάσεων που ξεφεύγουν από το λεπτομερές ρεπορτάζ και την ανάλυση των γεγονότων και χτυπάνε απευθείας στο, ευάλωτο ήδη, κοινό θυμικό.

Τα «μεγάλα» ελληνικά κανάλια όμως αυτό το έχουν αναγάγει σε φάμπρικα, σε ένα είδος τέχνης. Μακριά από μας ο ελληνικός εξαιρετισμός (είτε για καλό είτε για κακό), πραγματικά όμως δυσκολεύεται κανείς να φανταστεί οποιαδήποτε άλλη τηλεόραση στον πλανήτη να επιδίδεται σε τέτοιο κανιβαλικό ξεζούμισμα μιας εθνικής καταστροφής.

Δεν είναι μόνο τα φριχτά σκηνικά, τα υπερφωτισμένα πλατό, το στημένο περφόρμανς των παρουσιαστών - δημοσιογράφων, οι κραυγαλέοι τίτλοι, το χυδαίο δραματικό κρεσέντο του σάουντρακ, η υπερδιέγερση των πιο ταπεινών ενστίκτων, η επανάληψη μέχρι τελικής πτώσης (του θεατή εννοείται, αυτοί δεν έχουν ανάγκη) των ίδιων εικόνων και των ίδιων σλόγκαν μέχρι να κάνει εμετό το μυαλό, δεν είναι μόνο το γελοίο και fake εισαγγελικό ύφος και η υπονόμευση κάθε φωνής που δεν κολλάει στην ατζέντα, το ύφος και το αφήγημα της ενημέρωσης όπως την εννοούν τα κανάλια. Όλα αυτά είναι δεδομένα.

Τις τελευταίες μέρες όμως η κακοφορμισμένη δυστοπία των καναλιών έχει πάει σε άλλο επίπεδο, υπερβαίνοντας ακόμα και τα όρια αυτού που αποκαλείται disaster porn, αν και πιο ακριβής εν προκειμένω θα ήταν ίσως ο όρος devastation porn: πορνό απόγνωσης. Ή φρίκης.

Ο τρόμος νικάει το δράμα. Εξαϋλωμένοι άνθρωποι, απανθρακωμένα πτώματα, άμορφες μάζες, σφαγείο σωμάτων και ψυχών, μαύρες σακούλες, περιγραφές συνθηκών της πιο καυτής κόλασης, ξανά και ξανά και ξανά.

Φαντάσου τους ανθρώπους που χάνουν αγαπημένο τους πρόσωπο μέσα σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο. Εκτός από την συντριβή της απώλειας, θα είναι πάντα για τους άλλους εκείνοι που έχασαν άνθρωπο σε μια «διάσημη» καταστροφή, σε μια εθνική τραγωδία – αυτό θα τους καθορίζει, η σύνδεση της μοίρας τους με έναν τηλεοπτικό μαραθώνιο φρίκης. Ακόμα κι όταν τα μέσα θα έχουν εγκαταλείψει προ πολλού το θέμα, ακόμα κι όταν η τραγωδία θα είναι για τους περισσότερους μια μαύρη αλλά μακρινή ανάμνηση.

(πηγή)

alopsis.gr

Εκ του ιστολόγιου: Λένε κάποιοι δημοσιογράφοι, να σεβαστεί ο κόσμος τους εργαζόμενους στο ρεπορτάζ, γιατί είναι παιδιά που είναι εκεί πολλές ώρες, είναι εργαζόμενοι κλπ.

Είναι πράγματι εργαζόμενοι. Δεν είναι όμως στο χωράφι να σκάβουν, ούτε σε ψαροκάικο χειμώνα να τους χτυπάει η παγωμένη θάλασσα και να προσπαθούν να βγάλουν μεροκάματο.

Θα πρέπει και αυτοί που καλύπτουν τα ρεπορτάζ να σεβαστούν τη νοημοσύνη των τηλεθεατών και την κατάσταση των θυμάτων (γενικά). Δε γίνετε αγαπητοί που δουλεύετε στο ρεπορτάζ, να «κολλάει» ένα αυτοκίνητο στο χιόνι, να το βλέπουμε στην οθόνη και εσείς να μας λέτε «κοιτάξτε πόσα αυτοκίνητα έχουν κολλήσει στο χιόνι!!». Ένα με δύο το πολύ είναι. Γιατί παραποιείτε την αλήθεια που σας διαψεύδει δια της ζωντανής εικόνας;

Επίσης δε γίνεται να βγαίνει για παράδειγμα κάποιος από ένα πλημμυρισμένο σπίτι και να τον ρωτάτε «πως αισθάνεσθε;». Πως λέτε να αισθάνεται; Εσείς πως θα αισθανόσασταν στη θέση του;

Εσείς ήσασταν που στηνόσασταν στους δρόμους και στις εκκλησίες για να δείχνετε πόσο τηρούνταν τα αυταρχικά μέτρα της κυβέρνησης κατά του κορονοιού.

Καλό θα ήταν να αφήσετε τις υπερβολές στην κάλυψη του ρεπορτάζ και επίσης: να σεβαστείτε τους Ιερούς Ναούς. Εσείς είσθε που μπαίνετε με το μικρόφωνο και την κάμερα την ώρα της Θείας Λειτουργίας για να δείξετε τους πιστούς.

Δεν έχετε ιερό και όσιο;

Σχετικά με την τραγωδία στα Τέμπη, δε θα πρέπει να ξεχαστεί. Όμως εσείς που την καλύπτεται, δε νομίζετε πως αρκετά μας δείξατε στον τομέα των ευθυνών την κορυφή του παγόβουνου;

Δεν είναι ώρα να μας δείξετε και τι υπάρχει κάτω από τη θάλασσα; Δημοσιογράφοι λέτε πως είστε και μάλιστα αντικειμενικοί. Δείξτε το.

Σχετικά με μία δήλωση πως «δυστυχώς πρέπει να υπάρχουν θύματα για να λαμβάνονται τα κατάλληλα μέτρα», όταν αυτό γίνεται νοοτροπία, αποτελεί εγκληματική πράξη.

Το θέμα είναι να υπάρχει πρόβλεψη σε θέματα ασφαλείας των πολιτών και όχι αγαπητέ που έκανες αυτήν τη δήλωση, να περιμένουμε που και πότε θα σκοτωθούν άνθρωποι για να λάβουμε τα κατάλληλα μέτρα.

Δυστυχώς στην Ελλάδα η Λογική του Παραλόγου λαμβάνει διαστάσεις μάστιγας.

Α.Η.