Μελέτημα 9ο
Για να είναι αληθινή η προσευχή, πρέπει να γίνεται με αποκλειστικό σκοπό
να μας συνδέσει με τον Θεό γι’ αυτό η καλύτερη, η αληθινή
προσευχή είναι εκείνη, που γίνεται στα κρυφά.
Για τη μυστική προσευχή ο Ευαγγελιστής Ματθαίος γράφει: ≪Συ, όταν προσεύχεσαι, έμπα στο ταμείο σου και αφού κλείσεις καλά την πόρτα σου, προσευχήσου στον Πατέρα σου εκεί στα κρυφά≫.
Ταμείο εδώ εννοεί την καρδιά
μας και τον ψυχικό μας κόσμο γενικά. Εκεί όπου φυλάγουμε
τους μύχιους λογισμούς μας, τα συναισθήματα μας και τις
επιθυμίες μας. Εκεί μας συμβουλεύει να μπαίνουμε κάθε φορά
που θέλουμε να προσευχηθούμε. Και όταν μας λέει να κλείνουμε
την πόρτα, εννοεί την πόρτα
κυρίως των σωματικών περισπασμών και φροντίδων. Μόνο
με το κλείσιμο αυτής της πόρτας εξασφαλιζόμαστε από κάθε πειρασμό και ο νους μας
προσηλώνεται στον Θεό!…
Ο δε ιερός Θεοτόκης γράφει: ≪Όταν προσεύχεσαι, βάλε όλη σου την προσοχή και επιμέλεια να ακούνε τ’ αυτιά σου όσα λέει το στόμα σου, και να αισθάνεται η καρδιά σου όσα λαλεί η γλώσσα σου… Τότε αληθινά μπήκες μέσα στο ταμείο σου και έκλεισες την πόρτα σου. Τότε αληθινά η προσευχή σου ανεβαίνει σαν θυμίαμα ενώπιον του Κυρίου και κατεβάζει από τον Ουρανό τη συγχώρεση των αμαρτιών σου και τα μεγάλα χαρίσματα του φιλάνθρωπου Θεού≫.
Αφετηρία και παντοτινή ενέργεια για την εξασφάλιση της
σωτηρίας μας είναι η προσευχή, που κατ’ αυτόν τον τρόπο γίνεται το πρώτο
καθήκον κάθε Χριστιανού, που θέλει να φέρει άξια
το όνομα του Κυρίου μας. Για τους λόγους αυτούς το Άγιο
Ευαγγέλιο παραγγέλλει την αδιάλειπτη προσευχή.
Όλες οι πράξεις ευσεβείας έχουν η κάθε μια τον καιρό της. Η προσευχή δεν
περιορίζεται χρονικά, είναι δικά της όλα τα χρόνια της ζωής μας. Χωρίς
την προσευχή καμιά αγαθή πράξη δεν γίνεται καλά. Όποιος
αποφασίσει να επικαλείται το όνομα του Κυρίου Ιησού συνεχώς, είναι φυσικό στην αρχή να συναντάει δυσκολίες. Όσο όμως περισσότερο επιμένει, τόσο γρηγορότερα
συνηθίζει και εξοικειώνεται με την προσευχή. Και η γλώσσα
του και τα χείλη του αποκτούν τέτοια ικανότητα, ώστε χωρίς
καμιά προσπάθεια ύστερα από λίγο καιρό, αυτός που προσεύχεται
αντιλαμβάνεται ότι η προσευχή του έγινε ένα συνεχές και ουσιώδες απόκτημα.
Κι αν καμιά φορά του συμβεί για ένα οποιοδήποτε λόγο να την σταματήσει,
αισθάνεται έντονα σαν κάτι να του λείπει!…
Κατ’ αυτόν τον τρόπο η προσευχή
του γίνεται συνήθεια και το μυαλό του αρχίζει να συνηθίζει και να παρακολουθεί
την ενέργεια των χειλών. Έτσι έχει για γενικό αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας πηγής ευφροσύνης για
την καρδιά, απ’ όπου πια εκπέμπεται η αληθινή προσευχή!…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου