Τότε θά γίνει τό μεγάλο ἔλεος .. θά πιάσουμε μαζί καί οἱ δυό μας τό καράβι καί θά πᾶμε ἀπέναντι στά Φάρασα.

Άγιος Παΐσιος: Τότε θα γίνει το μεγάλο έλεος .. θα πιάσουμε μαζί και οι δυο μας το καράβι και θα πάμε απέναντι στα Φάρασα.

Ομιλεί ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος

Θα πω ένα γεγονός το οποίον τελευταία εσυνέβηκε.

Με πήρε τηλέφωνο, θα ‘χει τώρα πόσον καιρό .. μα έναν μήνα; ενάμιση μήνα; Θα έχετε ακούσει ότι έγινε στην Λεμεσό ένας μεγάλος Ναός του Αγίου Αρσενίου εκεί στον δρόμο τον υπεραστικό προς την Πάφο. Του Αγίου Αρσενίου και του Αγίου Παϊσίου. Στην ουσία είναι ο πρώτος Ναός, μεγάλος Ναός, που έγινε προς τιμήν του Αγίου Παϊσίου, και του Αγίου Αρσενίου βέβαια που παρέμεινε ο μεγάλος Γέροντας της ζωής του. Εάν του Ιακώβου ο Γέροντάς του ο ουσιαστικός ήταν ο Όσιος Δαυίδ, του Παϊσίου ήταν ο Όσιος Αρσένιος.

Με πήρε τηλέφωνο ο άγιος Λεμεσού, μου λέει, δεν έρχεσαι και συ να κάνουμε μαζί τα εγκαίνια; Του λέω, κοίταξε ρε Αθανάσιε, πονείς εσύ τα πόδια σου έκαμες εγχείρηση, πονώ κι εγώ τα πόδια μου διότι μου λείπει η Β12, δυο ανάπηροι Αρχιερείς, μείνε εσύ μόνος σου να μην μπλεχτούμε. Δεν επήγα αλλά έτσι είχα συνέχεια το νου μου εις την τελετή.

Με παίρνει τηλέφωνο ένας πολλά πολλά απλός άνθρωπος, Καρπασίτης. Μου λέει, πάτερ Νεόφυτε ευτυχώς που σε ηύρα εσένα. Ναι, του λέω, Αντρέα. Ξέρεις, μου λέει, αυτήν τη στιγμή γίνεται ένα θαύμα εδώ δίπλα από την περιοχή που κατοικώ κι έσπασα τα τηλέφωνα αλλά δεν τους ευρίσκω στην Μητρόπολη Λεμεσού κι άκουσα μέσα μου, πιάσ’ τον Μόρφου ..

Αυτός είναι πολύ απλός άνθρωπος, από αυτούς τους ανθρώπους που η προσευχή τους κρατά τον τόπο μας ζωντανό κι ελεύθερο.

Του λέω, τι έγινε Αντρέα; Μου λέει. Το ’93 έναν χρόνο πριν κοιμηθεί ο Άγιος Παΐσιος -εκοιμήθη το ’94- επήγα να τον δω. Ήταν η μοναδική φορά που τον είδα και επήγα με δύο Λεμεσιανούς. Η δουλειά μου εμένα είναι να κατεδαφίζω υψηλά κτήρια.

Είναι εργολάβος και όταν θέλουν να κατεδαφίσουν καμιά πολυκατοικία τον καλούν και την κατεδαφίζει.

Επήγαμε μου λέει με τους δυο φίλους τους Λεμεσιανούς, ο ένας ήταν λίγο περιπαίχτης. Είδε και τον Άγιο ότι ήταν αστείος.

Όχι πάντα, όταν ήθελε να σου μιλήσει αυστηρά μπορούσες να λιποθυμήσεις από την αυστηρότητα.

– Του λέει. Πως σε λένε παιδί μου εσένα;

– Αντρέα.

– Και τι δουλειά κάνεις;

– Εργολάβος είμαι.

– Του λέει ο Λεμεσιανός. Δεν σου είπε την αλήθεια Γέροντα. Εργολάβος, αλλά ξέρεις τι δουλειά κάνει; Κατεδαφίζει μεγάλα κτήρια.

Και ακούτε από ‘δω και πέρα πως συμπλήρωσε ο Γέρων Παΐσιος.

– Ναι κατεδαφίζει, αλλά απ’ ό,τι βλέπω χτίζει κιόλας.

– Όχι, του λέει, δεν χτίζω μόνο κατεδαφίζω.

– Όχι Αντρέα μου χτίζεις γιατί κάνεις υπακοή σε άγιο πνευματικό.

Πράγματι αυτός εξομολογείτο στον Γέροντα στο Σταυροβούνι.

– Και με αυτήν την υπακοή, του λέει, σιγά σιγά χτίζεις οικοδομή την οποία θα βρεις όταν πας εις τον Παράδεισο. Και ξέρεις, του λέει, εκεί που μένεις τώρα, που σ’ έριξε η προσφυγιά, σε λίγο καιρό θα ‘ρθω κι εγώ να μείνω.

– Του λέει, μα εγώ μένω στον Κάψαλο της Λεμεσού. Θα έρθεις εσύ στον Κάψαλο;

– Θα μου χτίσουν ένα μεγάλο σπίτι. Θα είναι 635 μέτρα μακριά από το σπίτι σου.

Ιερός Ναός Αγίων Αρσενίου Καππαδόκου και Παϊσίου Αγιορείτου, Λεμεσός Κύπρου. Τα εγκαίνια του ναού έγιναν στις 23/1/2015.

.. Και μην έχεις αγωνία που θα πεθάνουν οι γονείς σου, ούτε να παντρευτείς ούτε να καλογερευτείς. Δεν έχεις ανάγκη εσύ ούτε το Μοναστήρι ούτε την παντρειά. Να μείνεις έτσι.

– Γέροντα φοβούμαι την μοναξιά, του είπε, που θα πεθάνουν οι γονείς μου.

– Μην έχεις έννοια γιέ μου, του λέει. Θα έρχομαι από το μεγάλο σπίτι που θα μου χτίσουν στη Λεμεσό και θα σου κάνω παρέα, και όποτε χάνεις το κουράγιο σου θα έρχεσαι στο μεγάλο σπίτι να με συναντάς. Αλλά ξέρεις, ούτε εσύ είναι να μείνεις πολύ καιρό στην προσφυγιά, ούτε κι εγώ στο μεγάλο σπίτι. Μετά, του λέει, θα γίνει το μεγάλο έλεος και θα έρθεις και θα φύγουμε μαζί και θα πάμε εκεί που γεννήθηκες, στην Γιαλούσα -την περιοχή της Γιαλούσας να μην τα πούμε όλα με ακρίβεια. .

Η Γιαλούσα βρίσκεται στη Βόρεια κατεχόμενη από τους Τούρκους Κύπρο.

… Εκεί, του λέει, οι τουρκαλάδες θα χτίσουν ένα μεγάλο λιμάνι και απ’ εκεί θα πιάσουμε μαζί και οι δυο μας το καράβι και θα πάμε απέναντι στα Φάρασα.

– Του λέει, μα δεν έχει λιμάνι η περιοχή μας.

– Τώρα δεν έχει, θα κάμουν οι Τούρκοι.

Τώρα αν πάτε στον Απόστολο Αντρέα όσοι πηγαίνετε, θα δείτε ότι έκαναν μια μεγάλη Μαρίνα, τη μεγαλύτερη της Ανατολικής Μεσογείου οι Τούρκοι. Και την έβλεπε από το ’93.

Η Μαρίνα (Karpaz Gate Marina) βρίσκεται κοντά στην περιοχή της Γιαλούσας. Άνοιξε τον Ιούνιο του 2011, τα έργα ολοκληρώθηκαν αργότερα.

Σημασία έχει εμείς πως θα διαχειριστούμε αυτά τα γεγονότα και το είχε έγνοια αυτό ο Άγιος. Έβλεπε ότι εμείς έχουμε έτσι μία μανία μόνο εις το θαύμα, στην προφητεία και εις την εύκολη λύση. Στη διαχείριση των πραγμάτων και στη συμπόνοια των ανθρώπων έχουμε πολλή έλλειψη. Και όταν λέω ανθρώπων δεν εννοώ μόνο των δικών μας, εννοώ και τους Τούρκους. Έχει κανέναν Χριστιανό που παρακαλεί να γίνει πόλεμος; Έχει κανέναν Χριστιανό που θέλει ακόμα και την καταστροφή του εχθρού του; Εγώ προσωπικά δεν την εύχομαι κι ας είμαι άνθρωπος πονεμένος, κι ας έχασα το χωριό μου, τον αδερφό μου στη διάρκεια του πολέμου, τον πατέρα μου πιο πριν, αυτό δεν το εύχομαι σε κανέναν.

Όμως, η έγνοια μας θα πρέπει να είναι πως μέσα από αυτά τα γεγονότα που οι άνθρωποι θα προκαλέσουν και ο Θεός θα τα ανεχτεί και θα τα αξιοποιήσει, πως εμείς θα τα ζήσουμε εν μετανοία, εν προσευχή με πολύ συμπόνοια για τον κάθε συνάνθρωπό μας. Αυτό νομίζω είναι ένα ζητούμενο της εποχής μας. Τώρα ζητούμενο της οικονομικής κρίσης είναι να μοιραστούμε το φαΐ μας, τα χρήματά μας, τον καλό μας λόγο στον πονεμένο μας συνάνθρωπο.

Δεν είναι μόνο αυτά. Αυτή είναι η προπόνηση που γίνεται τώρα. Τα μεγάλα έπονται.

Απομαγνητοφώνηση & επιμέλεια, Φαίη.

https://wra9.blogspot.com/2021/07/blog-post_98.html

hristospanagia.gr 

Ο άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης, ο σύγχρονος γέροντας της Εύβοιας

Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου*

Ο άγιος Ιάκωβος εγεννήθη το 1920 στα ματωμένα χώματα της Μικράς Ασίας, εις το Λιβίσι της Μάκρης, απέναντι από τη γειτονική μας νήσο Ρόδο.

Ένεκεν αυτής της γειτονίας ένιωθε πάντοτε μια ιδιαίτερη αγάπη για την Κύπρο. Η μάνα του Θεοδώρα, όταν ήθελε να παρακαλέσει την Παναγία, εγύριζε κατά τα βουνά του Κύκκου και φώναζε: «Παναγία του Κύκκου μου. Φύλαγε τα παιδιά του κόσμου και τα δικά μου». Αυτή τη σχέση της μάνας του με την Παναγία του Κύκκου, με την Κύπρο, θα την κληρονομήσει ο γέροντας μαζί με όλη τη μικρασιατική παράδοση και θα τη μεταφέρει πρόσφυγας το 1922 στη βόρεια Εύβοια.

Όταν τα καράβια της προσφυγιάς έφτασαν το 1922 στον Πειραιά, με τους πονεμένους πρόσφυγες να παρηγορούνται με τη σκέψη ότι θα τους αγκάλιαζε η μητέρα Ελλάδα, τότε άκουσαν τους ανθρώπους του λιμανιού να βρίζουν τον Χριστό και την Παναγία: «Για τους δικούς μας ανθρώπους», έλεγε ο γέροντας, «ήταν πρωτάκουστα ακούσματα και όλοι φωνάξαμε, παρά να βρίζουν τον Χριστό και την Παναγία μας, καλύτερα πίσω στους Τούρκους». Οι κυνηγημένοι πρόσφυγες ήταν φορείς μιας άλλης παράδοσης, αυστηρής, καλογερικής. Και ο γέροντας ένιωθε πάντοτε ότι ήταν απόγονος αγίων ανδρών, αφού άκουε από τη μάνα του ότι καταγόταν από εφτά γενεές ιερέων. Ένας από αυτούς ήτο ασκητής στα Ιεροσόλυμα, την ίδια δε τη μάνα του Θεοδώρα τη χαρακτήριζε ως ασκήτρια. Είχε τόση αρετή η ευλογημένη αυτή γυναίκα, που προείδε τον θάνατό της πολλές μέρες πριν και τον ανακοίνωσε στα παιδιά της, για να τα προετοιμάσει.

Την προσφυγική οικογένεια του Τσαλίκη τη δέχτηκαν τα φιλόξενα χώματα της βορείου Ευβοίας, συγκεκριμένα το χωριό Φαράκλα. Εκεί έμαθε τα πρώτα γράμματα στο δημοτικό σχολείο του χωριού, τα οποία ήσαν και τα τελευταία. Δεν συνέχισε ο γέροντας στο γυμνάσιο. Ο πατέρας του ένεκεν της φτώχειας, που είχαν τότε, τον έβγαλε από το σχολείο και τον έπαιρνε μαζί του στα κτίσματα, για να τον βοηθά.

Ο γέροντας Ιάκωβος και η Αγία Παρασκευή

Τα βράδια, όταν όλοι κοιμόντουσαν στο σπίτι, έβγαινε κρυφά και πήγαινε σε ένα ξωκλήσι του χωριού, για να προσευχηθεί, στην Αγία Παρασκευή. Εκεί έκανε πολλές μετάνοιες, όπως τον συνήθισε η μάνα του Θεοδώρα, και προσευχόταν για ώρες πολλές. Μετά γύριζε στο σπίτι, χωρίς να καταλαβαίνει κανείς τίποτα.

Ένα βράδυ εκεί στο ξωκλήσι, που γονατιστός ο μικρός Ιάκωβος προσευχόταν, είδε μια σκιά μέσα στο ιερό. Αυτός φοβήθηκε και το πρωί το είπε στη μάνα του. Η διακριτική κυρία Δωρούλα του λέει: «Μη φοβάσαι, Ιακωβάκο μου, το ράσο του παπά θα είναι και το φεγγάρι του κάνει σκιά». Έτσι διασκέδασε το λογισμό του Ιακωβάκου της.

Το βράδυ πήγε πάλι ο μικρός μας γέροντας στο ξωκλήσι για τον κανόνα του. Όταν τέλειωσε και εξερχόταν από το ταπεινό ξωκλήσι, είδε κάτω από ένα μεγάλο δένδρο μια ψηλή μαυροφορεμένη γυναίκα να του κάνει νόημα να την πλησιάσει.

Πήγε κοντά της και τον ρωτά: «Τι θέλεις, Ιάκωβέ μου, να σου χαρίσω για τις τόσες προσευχές, που κάνεις στο σπίτι μου;».

«Ποια είσαι εσύ, καλή μου κυρία;»

«Εγώ είμαι η Αγία Παρασκευή και ό,τι μου ζητήσεις θα στο δώσω».

«Εγώ είμαι μικρός και δεν ξέρω τι θέλω, θα ρωτήσω όμως τη μάνα μου και ό,τι μου πει θα στο ζητήσω».

Το πρωί λέει στην ευλογημένη μάνα: «Μάνα, ψες έξω από το ξωκλήσι είδα την Αγία Παρασκευή και μου είπε, ό,τι της ζητήσω θα μου το δώσει. Τι να της ζητήσω, μάνα;». Άνοιξε τότε η μάνα τα δυο της χέρια διάπλατα, σαν να ‘θελε να χωρέσουν όλον τον ουρανό, και έκραξε φωνή μεγάλη: «Την τύχη μου, Αγία Παρασκευή, να μου δώσεις, την τύχη μου».

Την επομένη ο μικρός Ιάκωβος επανέλαβε, σαν γνήσιος υποτακτικός, τα λόγια της γερόντισσάς του στην αγία. Η Αγία Παρασκευή στην απλοϊκή απάντηση της μάνας Θεοδώρας απάντησε προφητικά: «Θα σου δώσω εγώ τύχη, να τη ζηλέψουν πολλοί».

Έλεγε αργότερα σ’ εμάς ο γέροντας: «Και μήπως ψέματα μου είπε, παιδάκι μου, η Αγία Παρασκευή; Μικρή τύχη του έδωκε; Με έκαμε ιερέα των μυστηρίων του Θεού!». Και θυμόταν και μας διηγιόταν με το ιδιαίτερο γεροντικό του χιούμορ. «Όταν λειτουργούσε ο παπάς του χωριού, την ώρα, που οι ψάλτες έψαλλαν, «Οι τα Χερουβείμ μυστικώς εικονίζοντες…» εγώ άκουα φτερουγίσματα γύρω από την Αγία Τράπεζα. Ο παπάς ενόμιζα ότι δεν έχει σώμα. Είναι άγγελος. Έλεγα έχει δυο κόκαλα στους ώμους, σαν κρεμάστρα, και κρέμονται τα ράσα απ’ εκεί».

Έτσι έβλεπαν την ιεροσύνη τα παιδικά μάτια της ψυχής του, και έτσι στ’ αλήθεια τα θεία πράγματα είναι. Έβλεπε τον παπά, σαν επίγειο άγγελο, που λειτουργεί με τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ. Από μικρός απόκτησε χερουβικούς οφθαλμούς, να θεωρεί τα επουράνια μυστήρια.

Όταν μια μέρα ο παπάς του χωριού τον πήρε μαζί του στα μελίσσια, που είχε στο δάσος, κάπου πιάστηκαν τα ράσα του παπά και φάνηκε το παντελόνι από κάτω από το αντερί. Τότε για πρώτη φορά άρχισε να υποψιάζεται ότι και ο παπάς είναι άνθρωπος, «σάρκα φορών και τον κόσμο οικών».

Στο χωριό γιατρός τα χρόνια εκείνα δεν υπήρχε. Υπήρχε όμως ο πατήρ Ιάκωβος. Από τον καιρό, που ήτο δεκαπενταετής, όλοι οι κάτοικοι του χωριού έβλεπαν ότι ο Ιάκωβος του Τσαλίκη ήταν άνθρωπος του Θεού, σκεύος εκλογής, γι’ αυτό και τον φώναζαν, πάτερ Ιάκωβε. Όποιος αρρώσταινε καλούσαν τον πατέρα Ιάκωβο, του διάβαζε μια ευχή και γινόταν καλά. Πολλές γυναίκες, που είχαν δυσκολίες στη γέννα, καλούσαν τον πατέρα Ιάκωβο να κάνει προσευχή, και αυτές αμέσως απελευθερώνονταν. Έτσι μια μέρα ο παπάς του χωριού κάλεσε τον πατέρα Ιάκωβο, που ήτο τότε δώδεκα ή δεκατριών ετών, να διαβάσει την ετοιμόγεννη παπαδιά. «Επήρα και εγώ μια παλαιά εκκλησιαστική φυλλάδα προσευχών, που είχα, και με μεγάλη ντροπή γονάτισα σε μια γωνιά και έκανα την προσευχή για την παπαδιά». Μόλις βγήκε από την πόρτα, γέννησε το Βαγγελάκη.

Η μάνα του Γέροντα, Θεοδώρα

Η μητέρα του Θεοδώρα «διετήρει πάντα τα ρήματα ταύτα εν τη καρδία αυτής», και βλέποντας αυτά τα σημεία στον Ιάκωβό της, αντελήφθη ότι το παιδί αυτό έχει ιερά αποστολή να επιτελέσει. Η μάνα του γέροντα δεν ήτο μια οποιαδήποτε συνηθισμένη γυναίκα του λαού. Ο ίδιος ο γέροντας την αποκαλούσε ασκήτρια. Περνούσε τη ζωή της με υπομονή στις θλίψεις, συνεχή νηστεία, αδιάλειπτη προσευχή, χαμαικοιτία. Μικρασιάτισσα. Γυναίκα της Ανατολής. Για τον π. Ιάκωβο ήτο η γερόντισσά του, κι υποτασσόταν σ’ αυτή μέχρι την κοίμησή της. Μια μέρα βροχερή της είπε: «Μάνα πάλι βρέχει!». Και η αυστηρή γερόντισσα του απάντησε επιτιμητικά: «Παιδί μου, Θεός είναι, ό,τι θέλει κάνει».

Η μάνα Θεοδώρα προείδε το θάνατό της πολλές μέρες πριν και προετοίμασε τα παιδιά της, για να μη λυπηθούν υπερβαλλόντως. Παρ’ όλα αυτά ο ευαίσθητος π. Ιάκωβος κόντεψε να ξεψυχήσει και αυτός πάνω στον τάφο της αγίας μητέρας του. Ένεκεν αυτής του της στάσεως στον θάνατο της μάνας του πάντα μας τόνιζε να είμεθα εγκρατείς στις θλίψεις και ότι η υπερβολική στενοχωρία ή λύπη είναι αμαρτία.

Το 1952, αφού υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία, ο γέροντας ήλθε στο μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ, όπου έμεινε επί τριάντα εννέα έτη, δηλαδή μέχρι της κοιμήσεώς του.

Είχε ήδη περάσει το τριακοστό έτος της ηλικίας ο γέροντας, όταν έφτασε στο μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ. Εδώ έμελλε να επιτελέσει την ιερά αποστολή του κατά τα προφητικά λόγια της μάνας Θεοδώρας.

Στην είσοδο της μονής τον περίμενε ο ίδιος ο Όσιος Δαβίδ. Όπως η Αγία Παρασκευή υποσχέθηκε στο μικρό Ιακωβάκο μία ουράνια τύχη, έτσι και τώρα ο μέγας Γέροντας Δαβίδ υποδεχόταν τον αρτιγέννητο γέρο Ιάκωβο με την υπόσχεση: «Αν φυλάξεις ακτημοσύνη, παρθενία και υπακοή, παραμένοντας άχρι τέλους στη μονή, θα σε προσκυνήσουν αρχιερείς, οι πατριάρχες θα σε ευλαβούνται, πλούτος πολύς θα περάσει από μπροστά σου, αλλά δεν θα τον αγγίξεις».

Αυτή η πρώτη συνομιλία με τον Όσιο Δαβίδ έμοιαζε με ακολουθία κουράς, όπου ο γέροντας εισάγει τον υποτακτικό στο μυστικό κήπο της βασιλείας του Θεού. Ο Όσιος Δαβίδ θα είναι πλέον ο γέροντας του πατρός Ιακώβου, όπως άλλοτε η μάνα του Θεοδώρα. Εξάλλου έτσι ήταν και είναι γνωστός ο όσιος σ’ όλη την Εύβοια: Ο Γέροντας. Και το μοναστήρι του η μονή του Οσίου Δαβίδ του Γέροντος.

Η μονή είναι κτισμένη τον 16ο αιώνα, ένα αιώνα καρποφόρο για την Εκκλησία, παρόλα τα δύσκολα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Ο αιώνας αυτός προσέφερε πολλούς αγίους – Άγιο Γεράσιμο, τον Διονύσιο εν Ολύμπω, τον Τιμόθεο Πεντέλης, την Φιλοθέη Αθηναία, τον Όσιο Δαβίδ – και άλλους, οι οποίοι έκτισαν μοναστήρια, απ’ όπου αντλούσε ο λαός του Θεού πίστη και ελπίδα.

Ο γέροντας Ιάκωβος στο μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ

Το 1952, έτος, που ο π. Ιάκωβος εισήλθε στη Μονή του Γέροντος Δαβίδ, το μοναστήρι ήτο ένα ετοιμόρροπο κτίριο, που επιζητούσε τον ανακαινιστή του. Έμεναν τότε στη μονή δύο τρεις αμόναχοι μοναχοί, ιδιορρυθμίτες, που δεν είδαν με καλό μάτι τον νέο μικρασιάτη καλόγερο. Του έδωσαν ένα ανώγειο κελί με τρύπιο πάτωμα, όπου στο ισόγειό του έβαζαν τα γίδια της μονής. Σ’ αυτό το περιβάλλον έζησε την αρχή της καλογερικής του ζωής, μόνος με το Μόνο Θεό, προσευχόμενος νυχθημερόν, ως επίγειος άγγελος, προσφέροντας τη λογική λατρεία με τα άλογα ζώα του ισογείου.

Τις καθημερινές ακολουθίες στο καθολικό της μονής τις κάνει με τον ευλαβή και απλοϊκό μοναχό π. Ευθύμιο.

Στα νότια της μονής και σε απόσταση είκοσι λεπτών οδοιπορικώς, πλάι σε χαράδρα, μέσα σε βράχο, βρίσκεται ένα μικρό σπήλαιο, γνωστό ως ασκητήριο του Οσίου Δαβίδ. Σ’ αυτό ο όσιος παρέμενε όλη τη βδομάδα, και το Σάββατο ανέβαινε στη μονή να λειτουργηθεί και να δώσει τις σοφές συμβουλές του. Αυτό το ασκητήριο στην τωρινή εποχή μας, όπου εψυχράνθη ο ζήλος των πολλών, δεχόταν τα βράδια ένα νεαρό επισκέπτη, ένα νέο ευχέτη, να δέεται υπέρ της σωτηρίας του σύμπαντος κόσμου. Ως γνήσιος υποτακτικός του γέροντος Οσίου Δαβίδ, ακολουθεί το παράδειγμά του, νηστεύων, αγρυπνών, προσευχόμενος «εν σπηλαίοις και όρεσι και ταις οπαίς της γης».

Ο γέροντας προσεύχεται στο ασκητήριο του Οσίου Δαβίδ

Όπως τότε ο μικρός Ιάκωβος πήγαινε κρυφά από τους δικούς του στο ταπεινό ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευή, έτσι και τώρα μυστικά, όταν οι λίγοι της μονής κοιμόντουσαν, αυτός επήγαινε στο αγιασμένο ασκητήριο του Οσίου Δαβίδ για τη νυχτερινή του προσευχή.

Έλεγε ο γέροντας: «Τότε, παιδί μου, δεν υπήρχε δρόμος, ένα στενό μονοπάτι ήτο, και εμείς, μακριά από τον κόσμο, δεν είχαμε τον τρόπο μας να κινηθούμε τη νύχτα. Ούτε ένα φανάρι δεν είχαμε. Τόσο πόθο όμως είχαν να πηγαίνω τα βράδια στο ασκητήριο του αγίου μας, και ας είμαι εκ φύσεως δειλός, που τολμούσα να πάω. Καθ’ οδόν όμως, αφού δεν έβλεπα, έπεφτα μέσα σε αυλάκια και χαράδρες και έτσι ήτο αδύνατο να φτάσω. Τότε παρακάλεσα: «Θεέ μου, φώτισε μου το δρόμο να φτάσω στο ασκητήριο. Και ο καλός Θεός άκουσε το αίτημά μου. Από τα πολλά άστρα του ουρανού μου έδωσε κι εμένα ένα. Αυτό πήγαινε μπροστά και μου ‘φεγγε το δρόμο. εγώ από πίσω του. Έτσι έφτανα στο ασκητήριο. Εκεί, «ελθών ο αστήρ, έστη επάνω του σπηλαίου», έκανα την προσευχή μου και μετά πάλιν μπροστά ο αστέρας μου φέγγει μέχρι την πόρτα της μονής. Οι πατέρες εκάθευδον και τίποτα δεν καταλάβαιναν από όλα αυτά».

Ένα βράδυ εκεί στο ασκητήριο οι δαίμονες στην προσπάθειά τους να εκφοβίσουν τον γέροντα, για να εμποδίσουν τις πυρφόρες αναβάσεις του στον ουρανό, μετασχηματίσθηκαν σε ένα σμήνος από σκορπιούς. Τον περικύκλωσαν από όλες τις πλευρές, ακόμη κι’ από την οροφή του σπηλαίου κρεμόντουσαν, σαν τσαμπιά από σταφύλι. Ο γέροντας, επικαλούμενος τις πρεσβείες του Οσίου Δαβίδ και την αψευδή εξουσία του Κυρίου «του περιπατείν επάνω όφεων και σκορπίων», διέλυσε τις μηχανές και φαντασίες του νοερού εχθρού.

Αυτά είναι μερικά περιστατικά, ενδεικτικά των ασκητικών αγώνων του γέροντα, που τον αναδεικνύουν συνεχιστή των παλαιών οσίων του γεροντικού και της ερήμου.

Τα χρόνια περνούσαν, οι παλαιοί πατέρες της μονής απήρχοντο εκ του κόσμου τούτου, και δύο νέοι μοναχοί έρχονται βοηθοί του γέροντος στην αναστήλωση της μονής, αναστήλωση πνευματική και κτιριακή. Το 1962 ήρθε στη μονή ο π. Κύριλλος και αργότερα μετά τον θάνατο της συζύγου του ο π. Σεραφείμ. Το 1975 ο γέροντας γίνεται ηγούμενος και πνευματικός. Η πνευματική πατρότης στο πρόσωπο του π. Ιακώβου δεν ήτο ψιλός τίτλος, αλλά χάρισμα του Αγίου Πνεύματος, που το γευόταν κάθε πονεμένη ψυχή, όταν τον πλησίαζε, και ξεδιψούσε τη δίψα της. Η μονή επί των ημερών του διπλασιάζεται κτιριακά με ξενώνες, τραπεζαρία για τους προσκυνητές, καμπαναριό κλπ., ενώ ταυτόχρονα ο ναός ευπρεπίστηκε έτσι, που να ξαναβρεί η μονή το αρχέγονο κάλλος της.

Το μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ

Η φήμη της μονής για τα θαύματα του Οσίου Δαβίδ, τον αγιασμένο ηγούμενό της, και την αβραμιαία φιλοξενία των πατέρων της ξεπερνά τα όρια της Εύβοιας. Γίνεται πανελλήνιο προσκύνημα, πανορθόδοξη αναφορά του αιώνα μας. Από όλα τα μέρη της Ελλάδας φτάνουν προσκυνητές, για να αποθέσουν στο πετραχήλι του γέροντα τον πόνο και τις αμαρτίες τους. Πολλές φορές έκπληκτοι ακούαμε από τον διορατικό γέροντα την αμαρτία ή το πρόβλημά μας, πριν ακόμα το εκφράσουμε. Ο προσεκτικός προσκυνητής θα έπρεπε να αντιληφθεί ότι οι διάφορες διηγήσεις του γέροντα – ιστορίες της μάνας του από τη Μικρά Ασία και της κατοπινής μοναχικής του ζωής – τον αφορούσαν προσωπικά. Ο γέροντας, ως γνήσιος ανατολίτης, που ήτο, μιλούσε και φώτιζε τις πικραμένες ψυχές με ιστορίες και παραβολές, για να ακούγονται γλυκύτερα οι ιαματικές του συμβουλές. Στην τράπεζα, στην κουζίνα, στη μεγάλη αυλή της μονής, παντού και πάντοτε είχε κάτι να διηγηθεί από τη ζωή του. Και αυτό το κάτι συχνά αφορούσε τη δική μας ζωή. Όλα αυτά τα διηγιόταν με ιδιαίτερη χάρη - αφού τον χαρίτωνε το Άγιο Πνεύμα - παραστατικότητα, με τις ανάλογες κινήσεις και φωνές, που απαιτούσε η κάθε διήγηση. Είχε μιμητική ικανότητα, που τον καθιστούσε χάρμα ακοής και οφθαλμών.

Ο φιλακόλουθος γέροντας Ιάκωβος

Αυτός ήτο ο γέρο - Ιάκωβος πριν την ακολουθία, απλούς και χαριέστατος. Μέσα στο ναό, στη λατρεία, γινόταν άλλος άνθρωπος. Επίγειος άγγελος «συλλειτουργών», όπως ο ίδιος, έλεγε, «με Χερουβίμ και Σεραφίμ». Χωρίς να είναι ιδιαίτερα ψηλός, έδινε την αίσθηση ενός μεγαλοπρεπούς άρχοντα, που με ύψος υψηλού κηρύγματος κατά την ανάγνωση του εξάψαλμου και ευαγγελίου αναγγέλλει την παρουσία του Κυρίου στην κάθε λειτουργία. Ήταν, όπως λέμε, μεγαλοπρεπής εν απλότητι.

Κατά τη διάρκεια των ακολουθιών του συνέβαιναν πολλά πνευματικά γεγονότα, τα οποία μετά μας διηγείτο. Όταν εμνημόνευε στην προσκομιδή, έβλεπε πολλές φορές τις ψυχές των παλαιών πατέρων της μονής να ζητούν τις προσευχές του. Πόση θλίψη είχε, όταν μας περιέγραψε αργότερα τη μετά θάνατο κατάσταση μερικών εξ αυτών.

Όταν εκάλυπταν τα Τίμια Δώρα ευλαβείς ιερείς την ώρα, που έθεταν τον αστερίσκο επάνω του αμνού, έβλεπε ένα φωτοειδή αστέρα επάνω από το κεφάλι του ιερουργούντος ιερέως. Κατά τη διάρκεια της λειτουργίας την περισσότερη ώρα, όταν το επέτρεπε η στιγμή, ήτο γονυπετής.

Εντύπωση προκαλούσε η άμεση σχέση, που είχε με τον Όσιο Δαβίδ. Όταν κάποτε οι κάτοικοι του χωριού Λιβανάτες ήρθαν, για να πάρουν την κάρα του οσίου στο χωριό τους με σκοπό να βρέξει εκείνη την άνυδρη χρονιά, ο γέροντας πήγε μπροστά στην εικόνα του οσίου και του μίλησε, μάλλον τον διέταξε μετά παρρησίας: «Γέρο, ήρθαν οι χωριανοί σου να σε πάνε στους Λιβανάτες για την ανομβρία. Σε παρακαλώ τώρα, που θα πάμε, να μπουμπουνίσεις. Πρόσεξε, μη με προσβάλεις!». Και ο Όσιος Δαβίδ τον άκουσε αμέσως. Μετά την παράκληση άρχισαν δυνατές βροχές. Αυτή την άμεση σχέση, που είχε με τον Όσιο Δαβίδ, την περιέγραφε σαν ένα τηλέφωνο: «Εγώ, παιδί, τα λέγω στο αυτί του αγίου, και αυτός ανοίγει γραμμή με τον Χριστό μας!».

Ο Όσιος Δαβίδ εξεπλήρωσε τις υποσχέσεις, που έδωκε στον γέροντα, όταν πρωτοεισερχόταν στη μονή, στο ακέραιο. Πατριάρχες και αρχιερείς εξομολογήθηκαν κοντά του και ζητούσαν τις αποτελεσματικές ευχές του. Ο μακαριστός οικουμενικός πατριάρχης Δημήτριος του έστειλε επιστολές και ο νυν πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος τον επισκέφθη. Ο Αλεξανδρείας Νικόλαος επίσης. Οι ένδοξοι της γης μπροστά του εταπεινώθησαν, όπως ο πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδας Ανδρέας Παπανδρέου, όταν συναντήθηκαν σε νοσοκομείο των Αθηνών. Ο ταπεινός Ιακωβάκος, που δεν πήγε γυμνάσιο, για να βοηθά τον φτωχό πατέρα του στα κτίσματα, έγινε διαχειριστής πολλών εκατομμυρίων δραχμών. Κατά το προφητικό λόγιο του Οσίου Δαβίδ δεν τα άγγιξε τα χρήματα. Τα πήρε, για να τα σκορπίσει, ως άλλος Ιωάννης Ελεήμων, σε φτωχούς και άπορους. Αυτό όμως, που πλούσια έδωσε σ’ εμάς τους φτωχούς τότε φοιτητές, είναι η ζωντανή πίστη ότι - όπως τακτικά ο ίδιος ομολογούσε - «ζει Κύριος ο Θεός μου», ποιών στις δύσκολες μέρες μας στο πρόσωπο του αγιασμένου θεράποντα Του ένδοξά τε και εξαίσια.

Ήταν τέτοιας θέρμης η ζέση της πίστεώς του, που το Πάσχα πήγαινε στο κοιμητήριο της μονής και έλεγε: «Χριστός Ανέστη» στους κεκοιμημένους πατέρες, τα δε Χριστούγεννα η ευαίσθητη καρδία του συνέχιζε τον εορτασμό και την πανήγυρη της ημέρας μέσα στο γειτονικό δάσος. Εκεί όλως τυχαία και ξαφνικά ακούσαμε φωνή να ψάλλει: «Χριστός γεννάται δοξάσατε, Χριστός εξ ουρανών απαντήσατε… Άσατε τω Κυρίω πάσα η γη…». Ήταν η φωνή του γέροντα, που έψαλλε με τα χέρια αναπεπταμένα στον εορτάζοντα ουρανό ανάμεσα στα γέρικα πλατάνια, ενώ σμήνος πουλιών συνεόρταζε τριγύρω του.

Αυτές τις καταβασίες έψαλλε την ημέρα των Εισοδίων της Παναγίας κατά το παρελθόν έτος 1991. Μετά εξομολόγησε τον αδελφό Γεννάδιο και τον παρεκάλεσε να μείνει, γιατί «το απόγευμα θα χρειαστεί», όπως είπε, «να τον αλλάξει». Πράγματι το απόγευμα εκοιμήθη, για να κάνει μαζί με τα Εισόδια της Θεοτόκου τη δική του είσοδο στον εορτάζοντα ουρανό.

Ο γέροντας Πορφύριος, που ετοίμαζε εκείνες τις μέρες τη δική του έξοδο από αυτό τον κόσμο, είπε: «Εκοιμήθη ο γέρο - Ιάκωβος, ένας από τους μεγαλύτερους αγίους του αιώνα μας. Είχε μέγα διορατικό και προορατικό χάρισμα το οποίο έκρυβε επιμελώς, για να μη δοξάζεται». Κύριε Παντοκράτορα, ο Θεός των πατέρων ημών Ιακώβου και Πορφυρίου, «γένου ίλεως επί τας αμαρτίας ημών».

* Κείμενο, το οποίο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό Ορθόδοξη Μαρτυρία που εκδίδεται στην Κύπρο. Χρόνος συγγραφής: 1991.  Και είναι στην ουσία το πρώτο δημοσιευμένο κείμενο που αναφέρεται στο βίο του Γέροντος Ιακώβου.

immorfou.org.cy

Αθωώθηκε ο Μητροπολίτης Μόρφου από όλες τις κατηγορίες

Ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος παρουσιάστηκε χθες 4 Απριλίου, 2023 ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας μαζί με τον συνήγορό του κ. Νίκο Κληρίδη…

και αθωώθηκε από όλες τις κατηγορίες που αντιμετώπιζε σε σχέση με παραβάσεις των περιοριστικών μέτρων για τον κορωνοϊό και ειδικότερα ότι παρότρυνε και/ή διήγειρε τους πιστούς να διαπράξουν ποινικά αδικήματα δηλαδή να συμμετάσχουν σε δημόσια συνάθροιση ή συνάθροιση πέραν των δύο ατόμων.

Η αθωωτική απόφαση του Δικαστηρίου αναφέρει τα ακόλουθα:

«[….] Από την ενώπιον μου μαρτυρία, δεν στοιχειοθετείται η αποδιδόμενη στον Κατηγορούμενο παραβατική συμπεριφορά της πρόσκλησης σε δημόσια συνάθροιση ή συνάθροιση πέραν των 2 ατόμων. Εξηγώ. Αν και στα βίντεο φαίνεται μεγάλος αριθμός ατόμων στη λειτουργία στον ποταμό Καρκώτη και μάλιστα με παραδοχή του ιδίου του Κατηγορούμενου σε κατάθεση του, Τεκμήριο 4, μετά το πέρας της τέλεσης του καθαγιασμού αυτός κάθισε και ήρθαν 250 άτομα και όλοι ασπάζονταν το δεξί του χέρι, στην Κατηγορία 1, δηλαδή πρόσκληση σε δημόσια συνάθροιση ή σε συνάθροιση πέραν των 2 ατόμων. Υπήρξε μία πρόσκληση, ένα κάλεσμα, αλλά σε επιτρεπόμενη κατά τις 6/1/21 όταν και τελέστηκε, άσκηση θρησκευτικής λατρείας ή έστω προέκτασης του εκκλησιασμού της ημέρας βάσει του Κανονισμού 2(1)(θ) της Κ.Δ.Π.615/21.

Έλαβε χώρα στις 6/1/21 αγιασμός υδάτων, έθιμο και μέρος του τελετουργικού για το οποίο όχι μόνο έχω δικαστική γνώση, αφού είναι συνδεδεμένο με την ιστορική συλλογική μνήμη των Κυπρίων – παραπέμπει το εν λόγω έθιμο στους πριν το 1974 σχετικούς εορτασμούς σε ολόκληρη την επικράτεια μας, μεταξύ άλλων και στη ρίψη του σταυρού στη θάλασσα της Κερύνειας και της Αμμοχώστου, αλλά και για το οποίο τέθηκε και συγκεκριμένη μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου από την Κατηγορούσα Αρχή.

Στον ποταμό Καρκώτη μετέβηκαν όντως πολλά άτομα και μάλιστα ο ίδιος ο Κατηγορούμενος δέχθηκε ότι ασπάσθηκαν το χέρι του 250 εξ’ αυτών. Αυτό όμως για το οποίο κατηγορήθηκε κι ερευνήθηκε ο Κατηγορούμενος, ήταν η κατά παράβαση των ισχύοντων Κανονισμών παρακίνηση σε δημόσια συνάθροιση. Παράνομη συνάθροιση δεν έλαβε χώρα, αφού αυτό που έλαβε χώρα στις 6/1/21 ήταν η εν τοις Κανονισμοίς επιτρεπόμενη άσκηση θρησκευτικής λατρείας.

Καταληκτικά: συνιστούσε, ο καθαγιασμός των υδάτων στον ποταμό Καρκώτη, όχι δημόσια συνάθροιση, αλλά δραστηριότητα που ο ίδιος ο νομοθέτης, κατά την έκφραση «εν τη σοφία του», επέστρεψε κατ’ εξαίρεση για τις 6/1/21, ημέρα των Θεοφανίων. Το έπραξε ο νομοθετής, αναγνωρίζοντας προφανώς τη σημασία της εν λόγω άσκησης θρησκευτικής λατρείας, ως μίας αναγκαίας χαλάρωσης στους τότε πάμπολλους περιορισμούς χάριν της δημόσιας υγείας, υπέρ των θρησκευόμενων πολιτών του τόπου.»

Ως εκ τούτου ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου επιθυμεί να αναπέμψει εκ βάθους ψυχής ευχαριστίες προς τον Τριαδικό Θεό, την Υπεραγία Θεότοκο, τον άγιο Αυξίβιο Α΄ Επίσκοπο Σόλων, τον πολιούχο άγιο της Μητροπόλεως μας Μάμα, αλλά και προς τους Πατέρες όσιο Ιάκωβο (Τσαλίκη), όσιο Ευμένιο τον Λεπρό, όσιο Παΐσιο Αγιορείτη, όσιο Νικηφόρο τον Λεπρό, όσιο Φιλούμενο τον εξ Ορούντης και όσιο Πορφύριο Καυσοκαλυβίτη για τη συμπαράσταση και την προστασία που παρείχαν σ’ εμάς καθ’ όλη τη διάρκεια της δοκιμασίας μας.

Επίσης θέλει να εκφράσει τις ευχαριστίες του προς τον κ. Ν. Κληρίδη και προς τον κλήρο και τον πιστό λαό της Κύπρου και της Ελλάδος, αλλά και των απανταχού Ορθοδόξων, για τις προσευχές τους και τα πολλά ηλεκτρονικά και γραπτά μηνύματα-επιστολές συμπαράστασης, που απέστειλαν σ’ εμάς.

Εμείς θα συνεχίσουμε να διακονούμε και να ομολογούμε την αλήθεια του Χριστού και της Εκκλησίας.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

πηγή 

Ξέσπασε ο Μόρφου! Γιατί δεν θα πάει στην Ενθρόνιση του νέου Αρχιεπισκόπου – Προσεύχεται για τους διωκόμενους μητροπολίτες της Ουκρανίας από τον Ζελένσκι

08/01/2023 | 13:41

Ο μητροπολίτης Μόρφου δε θα παραστεί στην ενθρόνιση του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Γεώργιου, ενώ εξαπολύει σφοδρή επίθεση στον «Χάζαρο» πρόεδρο της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι.

Προτιμά το «ταπεινό κελί»

Σ’ ο,τι αφορά στην ενθρόνιση του νέου Αρχιεπισκόπου Κύπρου, ο Μόρφου μεταφέρει τις ευχές του για «καλή στερέωση» στα καθήκοντά του, αλλά προτιμά να παραμείνει στο «ταπεινό κελί του».

«Εχει σφαγιασθεί»

Σημειώνεται, επίσης, «για όσους δεν γνωρίζουν, ότι ο Καθηγούμενος της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου, Μητροπολίτης Βίσγκοροντ και Τσερνόμπιλ κ. Παύλος, καθώς κα η συνοδεία του, αυτές τις μέρες δοκιμάζονται ιδιαίτερα, απειλούνται και διώκονται από τα στρατεύματα του Χαζάρου προέδρου της Ουκρανίας κ. Ζελένσκι. Ήδη μάλιστα έχει σφαγιασθεί ένας Ορθόδοξος ιερέας της κανονικής Εκκλησίας του Κιέβου».

Προστίθεται ότι «Όπως συγκεκριμένα ανέφερε ο εν λόγω Μητροπολίτης Παύλος, από το βράδυ της 31ης Δεκεμβρίου 2022 έχει απαγορευθεί στην κανονική Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία να τελεί ιερές Ακολουθίες στην «άνω» Λαύρα, στον ναό, στην Τράπεζα της Μονής και στον ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, με αποτέλεσμα νε απειλείται η λειτουργία της περίφημης Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου, που διανύει μία υπερχιλιετή αγιασμένη ιστορική πορεία.

Και η ανακοίνωση καταλήγει με τις ευχές της μητρόπολης Μόρφου για «καλή στερέωση στον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Κύπρου κ. Γεώργιο, εξ ύψους φώτιση και ενίσχυση στα πολυσχιδή ποιμαντικά του καθήκοντα, και την βοήθεια του Θεού στην πολυειδώς χειμαζόμενη Ορθόδοξη Ουκρανική Εκκλησία».

tovima.gr

πηγή

Την συμπάθεια μου στον Μητροπολίτη Μόρφου εν ασθενεία

Σημείωση Ιστολόγιου: Το παρών ιστολόγιο είναι επιφυλακτικό ως προς τον εμβολιασμό, καθώς κανείς δεν γνωρίζει τις μέσο – μακροπρόθεσμες παρενέργειες. Είναι επίσης επιφυλακτικό με την επιστήμη της Γενετικής.

Το ιστολόγιο εύχεται στον σεβαστό Μητροπολίτη Μόρφου κ. Νεόφυτο, να είναι σύντομα υγιής.

+++

ΛΟΥΚΙΑ ΒΟΥΡΓΙΑ-ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ, ΤΕΩΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΡΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΥΠΡΟΥ – Σάββατο, 21 Αυγούστου 2021

Ι.Μ.ΜΟΡΦΟΥ: Προσωπικά δεν γνωρίζω τον άνθρωπο. Μου είναι όμως πραγματικά αδύνατο να μην λάβω υπόψη μου ότι είναι ένας Δεσπότης ο οποίος στη Μητρόπολή του και όχι μόνον, έχει καταστεί πολύ σεβαστός και αγαπητός.

Είναι αλήθεια ότι ως Ιεράρχης μίλησε με καυστική και σκληρή γλώσσα για την αμαρτωλότητα του σύγχρονου κόσμου. Άγγιξε το μαχαίρι στο κόκκαλο , λέγοντας τσεκουράτα , πράγματα που προκάλεσαν το μένος πολλών… Γεγονός ότι υπήρξαν και τοποθετήσεις του που θεωρήθηκαν ακραίες και σήκωσαν θύελλα διαμαρτυριών .

Ξεκάθαρα διευκρίνησε ότι ο ιός είναι υπαρκτός , αλλά ο ίδιος δεν θα εμβολιαζόταν. Ήταν σαφής : Προσωπική ευθύνη του καθενός η απόφασή του. Ναι , έχει λεχθεί, αλλά η στάση του επηρέασε…

Αλήθεια, μήπως μπορούμε να του φορτώσουμε όλο το βάρος για την απόφαση μερίδας του κυπριακού λαού να φοβάται να εμβολιαστεί; Το δίκαιο δίκαιο. Εδώ και δυο ολόκληρα χρόνια βλέπουμε κάθε βράδυ στις ειδήσεις το ανατριχιαστικό θέαμα μιας μεγάλης βελόνας να χώνεται στο μπράτσο προκαλώντας φόβο , ανατριχίλα , δέος. Ο Μόρφου το έκανε αυτό;

Αφήνουμε κατά μέρος τις πιθανές παρενέργειες που τρομοκρατούν σκορπώντας πανικό.

Ακόμη, απαντήσεις των ειδικών επιστημόνων , προκαλούν τη δυσφορία , την καχυποψία και σοβαρούς προβληματισμούς στο λαό.

πχ Ρωτήθηκε ανώτερος αξιωματούχος – «Έκανα το τάδε εμβόλιο… και παράλυσε όλο το αριστερό μου χέρι , μούδιασε το κεφάλι μου , η αριστερή μου πλευρά ολόκληρη, έχω φρικτό πονοκέφαλο, ταχυπαλμία…». Απάντηση: «Θα είναι ψυχολογικό ».- Έλα …

Ακόμη ένα : -Τι θα γίνει με τα παιδιά αν εμβολιαστούν; Δεν θα έχουν σοβαρές παρενέργειες; – Όχι , μόνο μια απλή περικαρδίτιδα μπορεί να παρουσιαστεί , περνά γρήγορα ..Να μην φοβούνται οι γονείς … -Αλήθεια ;

Ο Μόρφου τουλάχιστον είναι τίμιος, ίσιος, ντόμπρος . Σταράτες οι κουβέντες του. Κόλλησε όπως πολλοί άλλοι κορωνοȉό . Δεν είναι ισότιμος πολίτης σ΄ αυτό το κράτος; Μα δεν κρατούσε τα μέτρα. Όσοι τα κρατούν γλύτωσαν; Εδώ και οι εμβολιασμένοι και με τις δύο δόσεις «που πήραν την ζωή τους πίσω» τώρα ασθενούν… Το παιχνίδι παίζεται όπως συμφέρει … και κοροȉδεύει , ειρωνεύεται , χαιρεκακεί η Κύπρος για τον Μόρφου γιατί αρρώστησε ;

Ας τα πάρουμε με τη σειρά . Μας είπαν να φορέσουμε μάσκες . Το κάναμε. Σταμάτησε η πανδημία; Όχι.

Μας έκλεισαν με lock down. Σταμάτησε το κακό; Όχι.

Κατανοητό ότι από καιρό εις καιρό έρχονται νέα μέτρα στην εναγώνια προσπάθειά τους οι επιδημιολόγοι να κάνουν ότι είναι ανθρωπίνως δυνατόν… Μήπως όμως μπορεί κανείς να δει φως στην άκρη της σήραγγας ; Το κακό επιδεινώνεται.. Συνεχείς μεταλλάξεις του ιού όλο και πιο επικίνδυνες…

Κι αν υποθέσουμε ότι ένας «τρελλός» σήκωσε παντιέρα και δεν συμφωνεί με τα μέτρα , έχουμε το δικαίωμα να τον καταδικάσουμε και να ξεβράσουμε τόνους λάσπης εναντίον του, γιατί αρρώστησε με κορωνοȉό; Μα δεν είναι πανδημία;

Κι αν κάποιοι θεωρούν ότι τα΄θελε και τα΄παθε , δικαιολογούνται να βρίζουν και να χλευάζουν έναν Μητροπολίτη γιατί αρρώστησε ; Δεν είναι κατάντημα αυτό;

Πανιερώτατε , έχετε την συμπάθειά μου στα δύσκολα που περνάτε με τον κορωνοȉό. Να επανέλθετε γερός και δυνατός …και με safe pass. Tι τύχη ! Εδώ άλλοι παν σε κορωνοπάρτυ προσπαθώντας διακαώς να κολλήσουν και δεν τα καταφέρνουν και εσείς… Κι αυτός ο κορωνοȉός δεν ξέρει τι του γίνεται ρε παιδί μου. Τα περαστικά μου . Σύντομα να επανέλθετε. Σιδερένιος . Και πιο σοφός.

πηγή 

Ο Μητροπολίτης Μόρφου αρνήθηκε να εισέλθει στο δικαστήριο λόγω μάσκας

Εκ του ιστολογίου: «χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν», «Ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα», «Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε», «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι»

+++

Στο δικαστήριο ο Μητροπολίτης Μόρφου για το εξώδικο που έλαβε για την λειτουργία των Θεοφανείων – Πολίτες συγκεντρώθηκαν στο προαύλιο του δικαστηρίου για να του συμπαρασταθούν – Δεν του επετράπη είσοδος στην αίθουσα γιατί αρνήθηκε να φορέσει μάσκα – Δεν παραδέχεται ενοχή

Ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας οδηγήθηκε σήμερα η υπόθεση του Μητροπολίτη Μόρφου Νεόφυτου για την «επεισοδιακή» λειτουργία των Θεοφανείων στις 6 Ιανουαρίου, όπου του επιβλήθηκε εξώδικο 300 ευρώ και αρνείται να πληρώσει.

Εναντίον του Μητροπολίτη διερευνάται διέγερση προς διάπραξη ποινικού αδικήματος και αδικήματα για τον περί λοιμοκάθαρσης νόμο.

Όπως ανέφερε σε δηλώσεις του στη Cyprus Times ο δικηγόρος του, κ. Νίκος Κληρίδης, ο Μητροπολίτης «ως απλός ιεράρχης άσκησε τα θρησκευτικά του καθήκοντα και κάλεσε τους πιστούς να παρευρεθούν στην τέλεση των Θεοφανείων. Έκανε αυτό που είπε και ο Χριστός «όποιος θέλει οπίσω μου ελθείν». Δεν παρότρυνε, ούτε εξήγειρε κανέναν, έτσι αρνείται τις κατηγορίες.

Σύμφωνα με πληροφορίες της Cyprus Times ο Μητροπολίτης Μόρφου έμεινε εκτός αίθουσας καθώς αρνήθηκε να φορέσει προστατευτική μάσκα.

«Έθεσα θέμα ότι έπρεπε να του επιτραπεί η είσοδος βάσει συντάγματος το οποίο προστατεύει τα δικαιώματα του κατηγορουμένου ενώπιον δικαστηρίου», είπε ο δικηγόρος του.

Υπενθυμίζεται ότι έξω από την αίθουσα του δικαστηρίου μαζεύτηκαν πολίτες με πανό και συνθήματα υπέρ του Μητροπολίτη Μόρφου.

Η επόμενη δικάσιμος ορίστηκε για τις 24 Σεπτεμβρίου.

πηγή

Μητροπολίτης Μόρφου: Θα πρέπει όπου πηγαίνεις, ακόμα και στην εκκλησία, να έχεις το λεγόμενο "coronapass"

"Kλήρος και λαός, πιαστήκαμε στον ύπνο διότι φρόντισαν οι άνθρωποι της διεφθαρμένης ευημερίας και κατανάλωσης να ξεχάσουμε"

O Mόρφου Νεόφυτος σε μια καυστική του τοποθέτηση, αναφέρθηκε στα όσα ετοιμάζονται με πρόσχημα τον κορονοϊό εναντίον των πιστών και της Ορθόδοξης πίστης.

Ἀγαπητοί μου ἐν Χριστῷ πατέρες καὶ ἀδελφοί,

Τὸ κύριο ἔργο τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ θεραπεία τῆς ἄρρωστης ἀνθρώπινης προσωπικότητας, νὰ μεταβάλλει δηλαδὴ τὸν ἀρρωστημένο πνευματικὰ ἰδιοτελὴ ἄνθρωπο σὲ ὑγιὴ ἀνιδιοτελὴ διὰ τῆς ἀνιδιοτελοῦς ἀγάπης τῆς Ἁγίας Τριάδος. Γιὰ νὰ γίνει τοῦτο κατορθωτὸ χρειάζεται ἀπαραίτητα ἡ ἀνθρώπινη συνέργεια.

Οἱ Ὀρθόδοξοι πρέπει νὰ ἀγωνίζονται νὰ ἀποβάλλουν, τόσο τοὺς κακούς, ὅσο καὶ τοὺς καλοὺς λογισμούς, ὥστε νὰ γίνει ἡ κάθαρση τῆς καρδίας ἀπὸ ὅλους τοὺς λογισμούς. Νὰ περιοριστοῦν ὅλα στὴ λογική, στὸ λογιστικὸ μέρος τῆς ψυχῆς, ὥστε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα νὰ μεταφέρει τὶς προσευχὲς καὶ τοὺς Ψαλμοὺς ποὺ προσεύχεται ὁ πιστὸς ἀπὸ τὴ λογικὴ στὴν καρδία. Καὶ τότε ὁ ἄνθρωπος, καθοδηγούμενος ἀπὸ τὴν ἔμπνευση καὶ τὴ φώτιση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα στὴν καρδία του, χρησιμοποιεῖ τὶς γνώσεις ποὺ ἔχει γιὰ νὰ κάνει τὸν ἀγώνα του, τόσο τὸν κοινωνικό, ὅσο καὶ κυρίως τὸν θεραπευτικὸ κατὰ τῶν ἀρρωστημάτων τῆς ψυχῆς, ποὺ εἶναι τὰ ψεκτὰ πάθη.

Αὐτά, τὰ τόσο βασικὰ καὶ σημαντικὰ στοιχεῖα τῆς Ὀρθόδοξης ψυχοθεραπείας, στὶς μέρες μας δυστυχῶς ἔχουν ξεχασθεῖ ἢ περιθωριοποιηθεῖ ἢ ἀλλοιωθεῖ σὲ ρομαντικὴ θρησκευτικότητα καὶ εὐσεβισμό.

Στὴν ἐποχή μας, ὁπόταν οἱ προφητεῖες γίνονται εἰδήσεις καὶ ἡ ἀγωνία τῶν ἀνθρώπων κορυφώνεται καὶ παραμορφώνεται σὲ φόβο καὶ τρόμο, οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοὶ καλοῦνται νὰ εἶναι οἱ ζῶσες ἀποδείξεις ὅτι «ἡ τελεία ἀγάπη» τοῦ Χριστοῦ «ἔξω βάλλει τὸν φόβον». Ἡ λεγόμενη Νέα Τάξη Πραγμάτων τῆς Νέας Ἐποχῆς εἶναι τόσο ἐπιθετικὴ καὶ βιαστικὴ νὰ ἐπιβάλει τὴ δικτατορία καὶ τὸν ὁλοκληρωτισμό της, ὥστε ὅλοι μας, κλῆρος καὶ λαός, πιαστήκαμε στὸν ὕπνο, οἱ περισσότεροι χωρὶς ὅπλα, διότι φρόντισαν οἱ ἄνθρωποι τῆς διεφθαρμένης εὐημερίας καὶ κατανάλωσης νὰ ξεχάσουμε, νὰ λησμονήσουμε καὶ στὸ τέλος-τέλος νὰ ὀλιγοπιστήσουμε —ἂν ὄχι καὶ νὰ ἀπιστήσουμε— ὅτι «οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη ἡμῶν πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοῖς ἐπουρανίοις» (Ἐφεσ. 6, 12). Ἐπιβάλλεται λοιπὸν νὰ ξανακτίσουμε τὰ τείχη τῆς Ὀρθοδοξίας, νὰ ἐπανεύρουμε τὰ ὅπλα τῆς ἀρετῆς: «Οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε, ἀναζωσάμενοι τὸν καλὸν τῆς νηστείας καὶ ἀρετῆς ἀγῶνα».

Αὐτὰ ὅταν τὰ λέγαμε, μᾶς ἔλεγαν συνωμοσιολόγους. Τώρα σιγὰ σιγὰ τὰ σχέδιά τους καὶ οἱ στόχοι τῶν ὑπανθρώπων τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων ἀποκαλύπτονται. Χρησιμοποιοῦν τὴν ἀσθένεια τοῦ κορωνοϊοῦ, ἡ ὁποία ὄντως ὑπάρχει, καὶ εἶναι ἀποτέλεσμα τῶν ἁμαρτιῶν ὅλων τῶν λαῶν καὶ ὅλων τῶν ἀνθρώπων γιὰ νὰ ἐκφοβίζουν τὸν λαό μας. Ἐδῶ καὶ ἕνα χρόνο ἀνακοινώνουν μέτρα ποὺ ἔμμεσα  στεροῦν τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἀσκοῦν μία πρωτοφανῆ πίεση διαχωρίζοντας τοὺς ἀνθρώπους σὲ ὑγιεῖς καὶ ἀσθενεῖς, καὶ τώρα σὲ ἐμβολιασμένους καὶ μὴ ἐμβολιασμένους. Ἐνῶ, ταυτόχρονα δὲν ἀφήνουν νὰ ἀκουστεῖ ἡ ἄλλη ἄποψη ἐπιβάλλοντας ἐπὶ τοῦ παρόντος, μὲ εὐγένεια, τὸν ὁλοκληρωτισμὸ  ποὺ ὀνειρεύονται, ὅπως προαναφέραμε. Βάζουν διαρκῶς διλλήματα στὸν λαό μας ὡς πρὸς τὴ διαχείριση τῆς καθημερινότητάς του, ἀφοῦ σοῦ λὲν ὅτι γιὰ νὰ ζεῖς πλέον θὰ πρέπει ὅπου πηγαίνεις, ἀκόμα καὶ στὴν ἐκκλησία,  νὰ ἔχεις τὸ λεγόμενο «coronapass» ποὺ ἀπαιτεῖ νὰ προσκομίζεις ἐνδεικτικὸ ἐμβολιασμοῦ ἢ μέθοδο ταχείας ἀνίχνευσης ἀντιγόνου (rapid test). Ἕνα μέτρο ποὺ  νομικοὶ ἀμφισβητοῦν ἀφοῦ βρίσκεται σὲ ἀντίθεση μὲ ἀρκετὰ ἄρθρα τοῦ περὶ τῆς σύμβασης γιὰ τὴν Προστασία τῶν Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Τὸ ποιά θὰ εἶναι ἡ στάση τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν χριστιανῶν ἀπέναντι στὰ ἐμβόλια τὰ ὁποῖα εἶναι γονιδιακά, σύμφωνα μὲ πάρα πολλοὺς ἐπιστήμονες ποὺ τὰ ἔχουν μελετήσει, ἡ μόνη ἀπάντηση ποὺ μπορεῖ νὰ δοθεῖ μὲ ἀσφάλεια εἶναι νὰ ὑποβάλει ὁ πιστὸς στὸν ἑαυτόν του τὰ κάτωθι ἐρωτήματα:

Ἔχουν σχέση τὰ γονιδιακὰ ἐμβόλια τοῦ COVID-19 μὲ τοὺς σχεδιασμοὺς τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων τῆς Νέας Ἐποχῆς;

Ἔχουν μελετήσει οἱ σύγχρονοι χριστιανοί, κλῆρος καὶ λαὸς τί ἐστὶ Νέα Τάξη Πραγμάτων καὶ ποιοί εἶναι οἱ στόχοι της;

Πιστεύουμε οἱ χριστιανοὶ ὅτι οἱ ἄνθρωποι τῆς Νέας Τάξης δρομολογοῦν μία νέα ἐποχὴ ὑψηλῆς τεχνολογίας χωρὶς ἠθική, χωρὶς ἀρετή, χωρὶς τὸν θεάνθρωπο Ἰησοῦ Χριστό;

Ἐὰν οἱ ἄθεοι δικαιολογοῦνται νὰ προσχωρήσουν καὶ νὰ ὑποταχθοῦν στὰ θελήματα τῆς Νέας Ἐποχῆς, γιατί νὰ τὸ κάνει ὁ κλῆρος καὶ ὁ λαὸς τῶν Ὀρθοδόξων;

Γνωρίζετε ὅτι ὁ στόχος τῶν νεοταξικῶν εἶναι ἡ μείωση τοῦ ἀνθρώπινου πληθυσμοῦ σὲ 700 ἑκατομμύρια;

Γνωρίζετε ὅτι ὁ ἐμβολιασμὸς εἶναι ἕνας τρόπος μείωσης τοῦ πληθυσμοῦ μὲ τὴν πρόκληση  θανάτων, ἀνιάτων ἀσθενειῶν καὶ τὴ στείρωση τῆς νέας γενεᾶς;

Εἶναι δυνατὸν σὲ ὅλα αὐτὰ τὰ ἀπάνθρωπα καὶ ἀντιχριστιανικὰ ποὺ σχεδιάζει ἡ Νέα Τάξη,  πατριάρχες, ἀρχιερεῖς καὶ ἱερεῖς νὰ μεταφέρουν στὰ πνευματικά τους τέκνα ὅ,τι τὸ πρόβλημά μας εἶναι μόνο γιατρικὸ καὶ ὄχι πνευματικό;

Ὡς ἐκ τούτου, οἱ πόρτες τῶν ἐκκλησιῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μόρφου θὰ εἶναι ἀνοιχτὲς γιὰ ὅλους ἄνευ διακρίσεων, γιὰ ἄνδρες καὶ γυναίκες, γέρους, γιὰ νέους καὶ παιδιά, γιὰ ἄρρωστους καὶ ὑγιεῖς, γιὰ ἐμβολιασμένους καὶ ἀνεμβολίαστους, γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους μηδενὸς ἐξαιρουμένου διότι ἡ Ἐκκλησία εἶναι νοσοκομεῖο ψυχῶν καὶ σωμάτων. Εἶναι τὸ ὄντως θεραπευτήριο ποὺ ἐδῶ καὶ δύο χιλιάδες χρόνια δέχεται ἀνθρώπους ποὺ ἔρχονται μὲ σωματικὲς καὶ ψυχικὲς ἀσθένειες καὶ φεύγουν ὑγιεῖς, καὶ ἀνθρώπους ποὺ ἔρχονται σωματικὰ «ὑγιεῖς», κι ὅμως  ἐπιτρέπει ὁ Θεός, ἀκόμα καὶ μέσα στὸν ναό Του νὰ πεθάνουν, γιατί ὁ Κύριος τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου εἶναι ὁ Ἀναστημένος Χριστὸς «Ἐγὼ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή. Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται· καὶ πᾶς ὁ ζῶν καὶ πιστεύων εἰς ἐμὲ οὐ μὴ ἀποθάνῃ εἰς τὸν αἰῶνα.» (Ἰωαν. 11, 25-26)

Πρέπει ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι νὰ ἀντιληφθοῦμε ὅτι ἐμεῖς ζοῦμε τὴν αἰωνιότητα ἀπὸ τὸν παρόντα αἰώνα. Ἐργαζόμαστε γιὰ τὴν αἰώνια ζωὴ καὶ κοινωνοῦμε σῶμα καὶ αἷμα Χριστοῦ. Λαμβάνομε Πνεῦμα Ἅγιο «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ ζωὴν αἰώνιον». Κι ὅποιος προσέρχεται στὸ μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας «Μετὰ φόβου Θεοῦ πίστεως καὶ ἀγάπης», και κοινωνεῖ μὲ φόβο Θεοῦ, μὲ ἀγάπη καὶ πίστη, τὸ μόνο ποὺ παίρνει εἶναι Ἅγιο Πνεῦμα. Δὲν παίρνει ἀρρώστια, δὲν παίρνει θάνατο. Νὰ ἔχομε φόβο Θεοῦ καὶ ὄχι ἀρρωστοφοβία. Καὶ τὸ πότε θὰ φύγουμε ἀπὸ αὐτὴ τὴ ζωή, σὲ ποιά ἡλικία καὶ μὲ ποιό τρόπο  τὸ ἀποφασίζει μόνο ὁ Θεός « Ὁ καὶ νεκρῶν καὶ ζώντων τὴν ἐξουσίαν ἔχων ὡς ἀθάνατος Βασιλεύς, καὶ ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν, Χριστὸς ὁ ἀληθινὸς Θεὸς ἡμῶν»

Ἕνα ὅπλο πανάρχαιο, θεραπευτικὸ καὶ ἀποτελεσματικὸ κατὰ τῆς φοβίας, τοῦ τρόμου καὶ τῶν ἐναντίων δαιμονικῶν δυνάμεων εἶναι οἱ Ψαλμοὶ τοῦ προφητάνακτος Δαβίδ, τὸ ἱερὸ Ψαλτήριο. Ἕνας σύγχρονος ὅσιος ἀσκητής, ὁ Γέρων Θεόδωρος σπηλαιώτης στὸ Ἁγιοφάραγγο τῆς Κρήτης († 2016), ἀφήνει σ᾽ ἐμᾶς τοὺς συγχρόνους Ὀρθοδόξους, ποὺ συνήθως περιορίζουμε τὴν πνευματικότητά μας σὲ ὁμιλίες, θαύματα καὶ προφητολογίες, σὲ εὐσεβισμοὺς καὶ γεροντισμούς, τὴν ἑξῆς παρακαταθήκη:

«Ἂν θὰ μὲ ρωτούσατε νὰ σᾶς πῶ, τὶ κατάλαβα τόσα χρόνια στὴν ἔρημο, θὰ σᾶς ἀπαντοῦσα μὲ μιὰ λέξη: τὴν δύναμη τοῦ Ψαλτηρίου. Ἂν ξεκινοῦσα τὴ ζωή μου τώρα, ἕνα θὰ πάσχιζα νὰ κάνω, νὰ ἀποστηθίσω τὸ Ψαλτήρι. Αὐτὸ εἶναι ἡ γονικὴ μήτρα τῆς νοερᾶς προσευχῆς. Αὐτὸ εἶναι τὸ εὔφορο χῶμα, ὅπου εὐδοκιμεῖ ὁ σπόρος τῆς εὐχῆς. Αὐτὸ μαστίζει τοὺς δαίμονες. Ὅταν διάβαζα, στὶς ἀγρυπνίες μου, τὸ Ψαλτήρι, ἐρχόταν ὁ δαίμονας, ποὺ μούγκριζε σὰν ἀγριόχοιρος στὸ αὐτί μου. Εἰδικὰ, ὅταν ἔλεγα τὸν στίχο, ‘‘Ἀναστήτω ὁ Θεός...’’ καὶ τὸν στίχο ποὺ λέει, ‘‘Σὺ εἶ Κύριος καὶ Θεὸς μου’’. Λυσσοῦσε, μὲ ἔπιανε ἀπὸ τὸν λαιμό, μὲ ἔπνιγε. Μπέρδευε τὰ λόγια μου, γιὰ νὰ μὴν τὸ πῶ. Τόσο πολὺ καιγόταν…».

Καὶ ὁ μέγας σύγχρονος προφήτης τοῦ γένους, ὅσιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, μᾶς ἀποκαλύπτει παρόμοιες ἐμπειρίες του γιὰ τὴ δύναμη καὶ ὠφέλεια τοῦ Ψαλτηρίου.

«Πόση παρηγοριὰ βρίσκω μὲ τὸ Ψαλτήρι! Αὐτὴν τὴ μιάμιση ὥρα ποὺ διαβάζω τὸ Ψαλτήρι τὴν βλέπω σὰν τὴν πιὸ θετικὴ βοήθεια πρὸς τὸν κόσμο… Τὸ Ψαλτήρι εἶναι θεόπνευστο, εἶναι γραμμένο μὲ θεῖο φωτισμό, γι’ αὐτὸ ἔχει τόσο δυνατά, τόσο βαθιὰ νοήματα… Μὲ τὸ Ψαλτήρι νιώθω μιὰν ἀγαλλίαση·...». «Χτυποῦσα τὸν διάβολο μὲ τὸ πυροβόλο. Τὴν ἡμέρα τὸν χτυποῦσα μὲ τὸ Ψαλτήρι, τὸ βράδυ μὲ τὴν εὐχή»

Μεγάλος εἶναι ὁ ἀριθμὸς τῶν πιστῶν, ποὺ ἀνταποκρίθηκαν στὸ κάλεσμά μας —στὸ κάλεσμα τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ— γιὰ νὰ διαβάζουν καθημερινὰ τὸ Ψαλτήριο, μέσα στὸ πλαίσιο τῆς προαναφερθείσας θεραπευτικῆς ἀγωγῆς, πρὸς πνευματική τους ἐνίσχυση, πρὸς θωράκιση τοῦ κόσμου ἀπὸ τὴν ἐπήρεια τῶν ἀντικειμένων δαιμονικῶν δυνάμεων. Συνάμα ὅμως οἱ πιστοί, μέσα ἀπὸ τὴν προσευχὴ αὐτὴ ἀπὸ τὸ πρωτότυπο κείμενο τῶν Ψαλμῶν τοῦ Δαβίδ, διδάσκονται καὶ ὡραία ἐκκλησιαστικὰ Ἑλληνικά. Καὶ τὰ Ἑλληνικὰ αὐτὰ εἶναι ἡ γλώσσα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῆς θεολογίας τῶν ἀγίων Πατέρων μας.

Σὲ μία ἐποχή, ποὺ οἱ Νεοταξίτες ἐπιτίθενται τόσο ἀπροκάλυπτα, ἐμεῖς νὰ ἀναλάβουμε τὰ ὅπλα τοῦ Δαβίδ, τῶν Ψαλμῶν του, ἀγαπώντας τὸν νικητὴ τοῦ θανάτου, τὸν Κύριον καὶ Θεόν μας Ἰησοῦν Χριστόν.

«Ἐδίψησέ σε ἡ ψυχή μου, ποσαπλῶς σοι ἡ σάρξ μου, ἐν γῇ ἐρήμῳ καὶ ἀβάτῳ καὶ ἀνύδρῳ».

Μετ᾽ εὐχῶν πρὸς Κύριον

Ὁ Μόρφου Νεόφυτος

Παρασκευὴ τῆς Διακαινησίμου (Ζωοδόχου Πηγῆς)

Ἐπισκοπεῖον Εὐρύχου, 7.5.2021

πηγή

Μητροπολίτης Μόρφου: "Oύτε έχω εμβολιαστεί μέχρι σήμερα και ούτε προτίθεμαι να εμβολιαστώ"

"Θεωρώ πολύ επικίνδυνο το συγκεκριμένο εμβόλιο, να γίνει σεβαστή η επιλογή μου" το μήνυμα του Μητροπολίτου Μόρφου

Σε ανακοίνωσή του ο Μόρφου Νεόφυτος δίνει τις δικές του απαντήσεις για τα όσα ψευδώς κυκλοφόρησαν περί του εμβολιασμού του. 

Διαβάστε αναλυτικά την ανακοίνωσή του

Ο υποφαινόμενος Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος, με την παρούσα μου επίσημη ανακοίνωση από την ιστοσελίδα της Μητροπόλεως Μόρφου, σε απάντηση στους ψίθυρους και στις φημολογίες, που κυκλοφορούν κατά τις τελευταίες ημέρες μεταξύ δημοσιογραφικών και άλλων κύκλων σε διάφορες επαρχίες της Κύπρου, ότι δήθεν έχω εμβολιαστεί με ένα από τα εμβόλια που κυκλοφορούν κατά του  κορωνοϊού Covid-19, δηλώνω κάθετα ότι αυτές οι φημολογίες αποτελοῦν στοχευμένα ψεύδη και τις διαψεύδω κατηγορηματικά. 

ΟΥΤΕ ΕΧΩ ΕΜΒΟΛΙΑΣΤΕΙ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΠΡΟΤΙΘΕΜΑΙ ΝΑ ΕΜΒΟΛΙΑΣΤΩ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ, καθότι θεωρώ πολύ επικίνδυνα τα συγκεκριμένα εμβόλια. Άλλωστε σε πολλές συνεντεύξεις και κηρύγματά μου, που ήδη κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, έχω επεξηγήσει με σαφήνεια και υπευθυνότητα τους λόγους που αρνούμαι να εμβολιαστώ. Παρακαλώ να γίνει σεβαστή η άποψη και επιλογή μου.

Ο δηλώνων τα ανωτέρω

+ Ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος

Επισκοπείον Ιεράς  Μητροπόλεως  Μόρφου

Ευρύχου, Τετάρτη, 12 Μαΐου 2021.

πηγή 

Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος: "Αυτό ξέρετε θεολογικά τι σημαίνει; Σημαίνει βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος".........."Είναι τραγικά πράγματα αυτά".

 

Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος. Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: "Άλλο Κρίση, άλλο μία επέμβαση του Χριστού για να βοηθήσεις το πλάσμα Του"

 

Απόσπασμα από την ΙΒ΄ Πνευματικὴ σύναξη διαλόγου μὲ τὸν Πανιερώτατο Μητροπολίτη Μόρφου κ. Νεόφυτο «Ἀνάβοντας τὸν ἀναπτήρα τῶν ἁγίων», ποὺ πραγματοποιήθηκε στὶς 2 Δεκεμβρίου, 2020 στὸν ἱερὸ ναὸ τῶν Ἀγίων Κυπριανοῦ καὶ Ἰουστίνης στὸ χωριὸ Μένικο τῆς μητροπολιτικῆς περιφέρειας Μόρφου. Στὶς πνευματικὲς αὐτὲς συνάξεις ὁ Πανιερώτατος ἀπαντᾶ σὲ ἐρωτήσεις τῶν πιστῶν ποὺ τοὺ ὑποβάλλονται εἴτε γραπτῶς εἴτε προφορικῶς, ἐπώνυμα ἢ ἀνώνυμα. Πηγή δημοσίευσης: ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΝ ΟΨΕΙ Πηγή αναδημοσίευσης: RumOrthodox