Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ του Έσσεξ: "Ἂν ὁ χριστιανικός κόσμος κατατεμαχίζεται, αὐτό γίνεται ἐπειδή οἱ χριστιανοί δέν τηροῦν τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου"

«Ἂν ὑπῆρχε Ἀγάπη, ὅλος ὁ χριστιανικὸς κόσμος θὰ ἦταν ἕνα πράγμα, κατ’ εἰκόνα τῆς ἑνότητος τῆς Ἁγίας Τριάδος. 

Ἂν ὁ χριστιανικὸς κόσμος κατατεμαχίζεται, αὐτὸ γίνεται ἐπειδὴ οἱ χριστιανοὶ δὲν τηροῦν τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου.

Ἀπὸ τότε ποὺ ἄρχισαν οἱ παγκόσμιες κινήσεις τῶν χριστιανῶν, τόσοι διάλογοι, τόσες διανοητικὲς προσπάθειες ἀπὸ κάθε πλευρά, γιὰ νὰ πείσουν ὅτι ἡ καθεμιὰ κατέχει τὸ καλύτερο, δὲν ἔφεραν κανένα ἀποτέλεσμα στὸν αἰῶνα μας».

Απόσπασμα

(“Οἰκοδομώντας τὸν ναό τοῦ Θεοῦ μέσα μας και στοὺς αδερφούς μας”, Τόμος Γ΄, Έκδ. Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας)

(πηγή ψηφ. κειμένου)

alopsis.gr

Αρχιμ. Σωφρονίου (Σαχάρωφ). «Τι σημαίνει Θέωση του ανθρώπου».

Απόσπασμα:

«20. Η ζωή του κόσμου οργανώνεται γύρω από μερικά ανθρώπινα πάθη και η πνευματική ζωή βρίσκεται στο περιθώριο. Οφείλουμε να αντιστρέψουμε την κατάσταση αυτή των πραγμάτων, να τοποθετήσουμε την πνευματική ζωή στην καρδιά της ζωής μας.

26. Όπως ο Χριστός στη Γεθσημανή και στο Γολγοθά ζούσε ακατάπαυστα με τη σκέψη του Πατρός, κι εμείς οφείλουμε να ζούμε κάθε στιγμή με τη σκέψη του Θεού, αλλά περισσότερο του Χριστού παρά του Πατρός, επειδή δια του Υιού ερχόμαστε στον Πατέρα. Στην πράξη η ζωή γίνεται Χριστοκεντρική.

27. Το μόνο που μας ελκύει είναι ο Χριστός, το πρόσωπο Του. Και οφείλουμε να ζήσουμε τον Χριστό ως το μέτρο κάθε πράγματος, θείου και ανθρωπίνου. Εν τω Χριστώ έχουμε τον Δημιουργό Θεό μας. Εν τω Χριστώ έχουμε το υπόδειγμα, την αποκάλυψη του Σχεδίου του Θεού για τον άνθρωπο. Η αγάπη του Χριστού πρέπει να γεμίζει την καρδιά μας πάντοτε. Εν Θεώ δεν ζούμε με τον διανοητικό στοχασμό. Ο Θεός αποκαλύπτεται σε μας με τις ενέργειες Του. Ζούμε τον Χριστό ως προσωπική μας ζωή, όχι ως κάποιον που θα γνωρίζαμε εξωτερικά.

29. Κάποτε, όταν η αγάπη του Χριστού μας εγγίζει, αισθανόμαστε την αιωνιότητα. Αυτό δεν μπορεί να γίνει κατανοητό με τη λογική. Ο Θεός ενεργεί με το δικό Του τρόπο που ξεφεύγει τη λογική. Δεν πρέπει να είμαστε υπερβολικά λογικοί στη χριστιανική ζωή.

30. Υπάρχουν εξωτερικοί «δείκτες» που επιτρέπουν να υπολογίσουμε σε ποια απόσταση βρισκόμαστε από τον Θεό: Ακολουθούμε τον λόγο του Ευαγγελίου; Φθάσαμε την τελειότητα, δηλαδή την αγάπη για ολόκληρο τον κόσμο, χωρίς διάκριση ανάμεσα σε εχθρούς και φίλους;

31. Δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στις εντολές του Χριστού και στη ζωή του Ίδιου του Θεού.

34. «Καταξίωσον, Κύριε, εν τη ημέρα ταύτη αναμαρτήτους φυλαχθήναι ημάς». Πολλές φορές επανέλαβα αυτή την προσευχή της Εκκλησίας. Η επί γης αναμάρτητη ζωή μας ανοίγει τις πύλες του Ουρανού. Δεν είναι ο πλούτος των γνώσεων που σώζει τον άνθρωπο. Είναι η αναμάρτητη ζωή που μας προετοιμάζει για τη ζωή με τον Θεό στο μέλλοντα αιώνα. Η χάρη του Αγίου Πνεύματος μας διδάσκει τις αιώνιες αλήθειες κατά το μέτρο που ζούμε σύμφωνα με τις εντολές: «Αγαπήσεις τον Θεό σου, τον Δημιουργό σου, με όλο το είναι σου και αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Ναι, κρατείτε πάντοτε αυτές τις εντολές.

35. Μείνετε στην προσευχή, μείνετε στον αγώνα, να περάσετε τη μέρα σας χωρίς αμαρτία. Όλα τα υπόλοιπα θα δοθούν από τον Ίδιο τον Θεό.

36. Για να φυλάξουμε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, οφείλουμε ν’ απέχουμε από κάθε λογισμό που δεν αρέσει στον Θεό, μας λέει ο Γέροντας Σιλουανός. Ιδού το έργο μας. Ιδού η πνευματική μας καλλιέργεια. Εφόσον πρόκειται για την αιώνια σωτηρία, αυτό δεν τελειώνει ποτέ. Αρχίζουμε και ξαναρχίζουμε χωρίς τέλος.

37. Δεν μπορούμε να πραγματοποιήσουμε μέσα μας την εικόνα του Χριστού, εκτός αν είμαστε πραγματικά ενωμένοι, όπως ο Χριστός το ζητούσε από τους μαθητές Του: «Αγαπάτε αλλήλους», για να γνωρίζει ο κόσμος ότι είστε του Χριστού.»

(Αρχιμ. Σωφρονίου (Σαχάρωφ), Περί Πνεύματος και ζωής, Ι.Μ.Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας, 1995, σ. 17-26 – επιλογή)

πηγή 

  

Όσιος Σωφρόνιος του Έσσεξ: «Ο πολιτισμός στον οποίο ζούμε είναι κουλτούρα της πτώσεως… Η μόνη διέξοδος είναι να ακολουθήσουμε τον Χριστό».

Μην έχετε υπερβολική εμπιστοσύνη στην ανώτερη μόρφωση που αποκτήσατε στον κόσμο. Ο πολιτισμός στον οποίο ζούμε είναι κουλτούρα της πτώσεως.

Η ζωή του κόσμου οργανώνεται γύρω από μερικά ανθρώπινα πάθη και η πνευματική ζωή βρίσκεται στο περιθώριο. Οφείλουμε να αντιστρέψουμε την κατάσταση αυτή των πραγμάτων, να τοποθετήσουμε την πνευματική ζωή στην καρδιά της ζωής μας.

Η σοφία του κόσμου αυτού δεν μπορεί να σώσει τον κόσμο. Τα κοινοβούλια, οι κυβερνήσεις, οι πολυσύνθετοι οργανισμοί των πιο αναπτυγμένων συγχρόνων κρατών της γης είναι ανίσχυροι. Η ανθρωπότητα πάσχει χωρίς τέλος. Η μόνη διέξοδος είναι να βρούμε μέσα μας τη σοφία, την λύση να μη ζούμε σύμφωνα με τις ιδέες αυτού του κόσμου, αλλά να ακολουθήσουμε τον Χριστό.

Μόνο όταν δεχόμαστε τον Χριστό ως τέλειο Θεό και τέλειο άνθρωπο η πλήρης πνευματική πείρα, όπως περιγράφηκε από τους Αποστόλους και τους πατέρες γίνεται κατορθωτή.

Τον παλιό καιρό, όταν η ζωή για τους πολλούς κυλούσε με προσήλωση στην σταθερή Παράδοση, ο λόγος του Χριστού εμφανιζόταν αδιατάρακτος.

Αλλά τώρα όταν όλη η γη είναι γεμάτη απάτη, όταν οι άνθρωποι βρίσκονται σε απελπισία, όταν οι συνειδήσεις διαμαρτύρονται υβριστικά, όταν η βία φοβερίζει να εξαφανίσει κάθε ζωή, πρέπει να προσπαθήσουμε να ακουστεί η φωνή μας.

Στον παρόντα κίνδυνο, ευγενικές λέξεις που δεν οδηγούν πουθενά δεν φθάνουν.
Είναι ζωτική ανάγκη όλοι σήμερα να στερεώσουμε την πίστη στην αιώνια νίκη του Χριστού, ώστε και εμείς οι ίδιοι να μπορέσουμε να γίνουμε πνευματικά ανίκητοι. Αισθανόμαστε την ασθένειά μας, τη θανατηφόρα δύναμη της αμαρτίας, να ενεργεί μέσα μας και αναζητούμε γιατρό. Αυτός θεραπεύει τις ψυχές μας από κάθε ασθένεια δίνοντας νέα δραστηριότητα και φωτίζοντάς τες με ανέσπερο φως.

Από τα αρχαία χρόνια η πείρα της ζωής της Εκκλησίας έχει αποδείξει χωρίς αμφιβολία ότι για την προσευχή - δηλαδή για τον Θεό - καμιά ασθένεια του πνεύματος δεν είναι αθεράπευτη.

Είναι σημαντικό για τις μέρες μας να μπορούμε να μην επηρεαζόμαστε από εκείνους με τους οποίους σχετιζόμαστε, γιατί διαφορετικά κινδυνεύουμε να χάσουμε και πίστη και προσευχή. Η πραγματική προσευχή βέβαια δεν έρχεται αμέσως.

Δεν είναι εύκολη υπόθεση να διατηρούμε την έμπνευση ενώ είμαστε περικυκλωμένοι από τα παγωμένα νερά του κόσμου ο οποίος δεν προσεύχεται.

Ο Θεός έριξε τη θεία φλόγα στη γη και προσευχόμαστε σ΄Αυτόν να φλογίσει τις ψυχές μας να μην υπερνικηθούμε από το κοσμικό ψύχος και να μην επισκιάσει κανένα μαύρο σύννεφο αυτήν τη λαμπρή φλόγα.

Όσιος Σωφρόνιος του Έσσεξ

iellada.gr

Ἁγίου Σωφρονίου. «Ἀλλά ὁ πνευματικός εἶπε ἔτσι».

«Ὅταν ρωτᾶτε τὸν πνευματικὸ καὶ σᾶς λέει κάποιον λόγο, καὶ ἐσεῖς ἔπειτα κάνετε αὐτὸ ποὺ σᾶς λέει, ποτὲ καὶ πουθενὰ μὴν λέτε ὅτι ἔκανα ἔτσι, διότι μοῦ εἶπε ὁ πνευματικὸς. Γιατί; Διότι ὁ πνευματικὸς εἶναι γιὰ μᾶς σὰν ἄγγελος διακονίας γιὰ τὴ σωτηρία μας.Ἀπευθυνόμαστε πρὸς αὐτὸν γιὰ νὰ γνωρίσουμε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἔπειτα ὅμως βαστάζουμε ὅλη τὴν εὐθύνη μόνο ἐμεῖς καὶ ὄχι ὁ πνευματικὸς.

Δὲν πρέπει νὰ λέμε: «Ἀλλὰ ὁ πνευματικὸς εἶπε ἔτσι!».

Ὄχι! Ἔτσι κάνω καὶ φέρω τὴν εὐθύνη».

Ἀρχιμ. (Ἁγίου) Σωφρονίου ΟΙΚΟΔΟΜΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΝΑΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. Ἐκδ. Ι.Μ. ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΕΣΣΕΞ. Α΄ἐκδ. 2013 τομ.Β. σελ. 265

https://proskynitis.blogspot.com/2023/06/blog-post_76.html

hristospanagia.gr 

Γέρων Σοφρώνιος: Ἰδιαίτερα στίς μέρες μας ἡ κακία τῶν ἀνθρώπων εἶναι σαφῶς αἰσθητή,διότι τό κακό ἐμφανίζεται ὀργανωμένο περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη φορά.

3 Ιουνίου 1966

… Η σκέψη μου είναι πολύ απλή: Αν ο Χριστός δεν είναι Θεός, τότε εμείς μένουμε στο σκοτάδι και είναι αδύνατο να δικαιώσουμε τον Θεό βλέποντας τα ατελείωτα παθήματα του κόσμου. Αν όμως πραγματικά ο Χριστός είναι Θεός, όπως εμείς αδίστακτα πιστεύουμε, τότε κανένας δεν μπορεί να μεμφθεί τον Θεό για τα κακά που διαδραματίζονται στον κόσμο. Χάρη στην εμφάνιση του Χριστού γνωρίζουμε τώρα Ποιος είναι ο Θεός· Τον αγαπούμε και δεν επιρρίπτουμε σε Αυτόν καμία μομφή. Ο Χριστός μας φανέρωσε τον Θεό, ο Οποίος είναι Φως «και σκοτία εν Αυτώ ουκ έστιν ουδεμία» .

Ομολογούμε ταυτόχρονα τον Χριστό ως αυθεντικό άνθρωπο. Ο Πατέρας, βλέποντας έναν Τέτοιο Άνθρωπο, του έδωσε θέση στην αιωνιότητα, στα δεξιά Του. Τον απέδειξε τελείως ίσο με τον Εαυτό Του . Αν αυτός είναι ο άνθρωπος, τότε πια δεν χρειάζεται να μεταμεληθεί ο Θεός Πατέρας διότι δημιούργησε τον άνθρωπο, όπως έχει λεχθεί στη Γραφή: «Μετεμελήθην ότι εποίησα αυτούς (δηλαδή τους ανθρώπους)» . Ίσως ιδιαίτερα στις ημέρες μας  η κακία των ανθρώπων είναι σαφώς αισθητή, διότι το κακό εμφανίζεται οργανωμένο περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

Είμαι πλέον γέρος αλλά ήδη από τα πρώτα παιδικά μου χρόνια δέχθηκα τις εντυπώσεις της ειρήνης και του φωτός. Από την αρχή του ρωσοϊαπωνικού πολέμου (1904-1905) ως τις ημέρες μας βλέπω όλη την ανθρωπότητα βυθισμένη σε αδελφοκτόνους πολέμους, και ακόμη δεν υπάρχει φως στον ορίζοντα. Αντιθέτως μάλιστα, κάλυψαν τον ουρανό πρωτοφανή μαύρα σύννεφα, έτοιμα να προκαλέσουν αποκαλυπτική καταιγίδα … Και εγώ, βλέποντας την θηριώδη αυτή κατάσταση από τα νεανικά μου χρόνια, ήμουν έτοιμος να βγω στους δρόμους και τις πλατείες με αναμμένο φανάρι, όπως ο Διογένης, για να αναζητήσω άνθρωπο … Βλέποντας όμως τον Χριστό, χάρηκα για το θαυμάσιο αυτό εύρημα και ποτέ πια δεν μπορώ να ξεχάσω το γεγονός αυτό της ιστορίας του κόσμου μας. Στην πραγματικότητα μόνο Αυτός, ο Χριστός, είναι και τέλειος Άνθρωπος. 

Εμείς όμως όλοι διερχόμαστε την περίοδο της επίγειας περιπλανήσεώς μας με την έφεση να ομοιωθούμε προς Αυτόν. Ο άνθρωπος αρχίζει πραγματικά να υπάρχει από τη στιγμή που συνειδητοποιεί τον εαυτό του ως υιό του αιωνίου Πατρός και προφέρει την προσευχή «Πάτερ ημών» με τη συνείδηση αυτή. Εμείς όμως δεν έχουμε αισθανθεί ακόμη πλήρως την αξία αυτή του ανθρώπου, και γι’ αυτό παρακάμπτουμε τον δρόμο της διαμορφώσεώς μας, της αυξήσεώς μας εν Πνεύματι Αγίω. Χωρίς τον Χριστό είναι αδύνατο να δικαιώσουμε την ανθρωπότητα … Και με τον τρόπο αυτό ο Χριστός, ταυτόχρονα Θεός και Άνθρωπος, δικαιώνει τον Θεό μπροστά στον κόσμο, φανερώνοντας στον κόσμο την άπειρη αγάπη του Πατέρα, ενώ δικαιώνει και τον άνθρωπο μπροστά στον Θεό, δείχνοντας στον Θεό Πατέρα τη γνήσια μορφή του Ανθρώπου. Η δικαίωση  όμως αυτή δεν είναι «νομική», όπως πολλοί χριστιανοί τείνουν να νομίζουν, αλλά εντελώς άλλης τάξεως .

Μετά από τόσα χρόνια αδιάκοπης σχεδόν αλληλοεξοντώσεως των ανθρώπων επάνω στη γη, για την οποία δικαιολογούνται όλοι αδιάκοπα μπροστά στον ίδιο τον εαυτό τους, είναι αδύνατο να περιμένουμε ότι αυτοί θα τολμήσουν να ατενίσουν το ύψος του Ουρανού και να ονομάσουν τον Θεό Πατέρα τους. Στις ημέρες μας η «αποκτήνωση» του κόσμου έλαβε φοβερές διαστάσεις. Η έκπτωση από τη χριστιανική πίστη κατά την αυθεντική της ουσία έχει γίνει καθολικό φαινόμενο. Η λέξη που χαρακτηρίζει τον αιώνα μας είναι αποστασία. Φοβάμαι λοιπόν ότι μόνο η αύξηση των συμφορών μπορεί τώρα να οδηγήσει τους ανθρώπους στα παθήματα εκείνα που θα φανούν πραγματικά κρίσιμα, και τα οποία θα διεγείρουν σ’ αυτούς πάλι την ικανότητα να αντιληφθούν την πρωταρχική τους φύση κατ’ εικόνα Θεού. Τότε θα βασιλεύσει η ειρήνη στη γη. 

Όσο όμως οι άνθρωποι παραμένουν όμοιοι με τα άγρια θηρία, δεν πρέπει να αναμένουμε ειρήνη επάνω στη γη. Είναι μάταιες όλες οι προσπάθειες με τις οδούς της διπλωματίας και με άλλα παρόμοια μέσα για την αποτροπή της συμφοράς του πολέμου. Είναι πρωτίστως απαραίτητη η πνευματική αναγέννηση του ανθρώπου, απαραίτητη η «ανθρωποποίηση» του θηριώδους αυτού κόσμου.

Καταλαβαίνεις ότι τα γραφόμενά μου είναι μόνο μικροί  υπαινιγμοί, σύντομα αποσπάσματα από την εικόνα που παρουσιάζεται στον νου μου, ιδιαίτερα κατά τις ώρες της Λειτουργίας, της αιώνιας αυτής θυσίας για τις αμαρτίες όλου του κόσμου. Βέβαια θα ήθελα να συνομιλώ μαζί σου για ώρες επάνω στα ζωτικά αυτά θέματα, αλλά να που δεν μας δόθηκε αυτό στις ημέρες μας.

Ωστόσο, σου εύχομαι όλα τα καλύτερα, ανάμεσα στα οποία και υγεία, αλλά πάνω απ’ όλα και πριν απ’ όλα την Άνωθεν έμπνευση, για να περάσεις επάξια τη γεροντική ηλικία που αρχίζει, και που είναι η πιο ευλογημένη περίοδος της ζωής μας επάνω στη γη. Όλα τα μικρά και ταπεινά πράγματα υποχωρούν, εξαφανίζονται με φυσικό τρόπο, και η σκέψη για άλλη τάξη του Είναι γίνεται αδιάκοπη, εξαιτίας της προσεγγίσεως της θριαμβευτικής στιγμής της εξόδου μας από εδώ. Δεν γνωρίζουμε ακόμη τι θα γίνει με μας, διότι η πείρα μας δεν επαρκεί για να κρίνουμε πλήρως για το θέμα αυτό. Γνωρίζουμε μόνο ότι ο Χριστός αναστήθηκε και εν Αυτώ όλοι εμείς θα αναστηθούμε .

Όταν συντελεσθεί αυτό τελείως, ως πραγματοποίηση πλέον της δημιουργίας του Θεού, τότε σε όλους μας, με μεγαλύτερη από «μαθηματική» αξιοπιστία, θα αποκαλυφθούν όλα όσα υπάρχουν στον κόσμο, και η γνώση μας θα πάρει εκείνο τον απόλυτο χαρακτήρα προς τον οποίο ορμά το πνεύμα του ανθρώπου σε όλους τους αιώνες.

Να σε φυλάει ο Θεός και να ευλογεί όλες τις ημέρες της ζωής σου.

Στέλνω σε όλους τη μεγάλη αγάπη μου.

Ο δικός σου Σωφρόνιος

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΓΡΑΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΡΩΣΙΑ.

 http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2014/01/blog-post_2912.html

hristospanagia.gr 

Αγίου Σωφρονίου Σαχάρωφ. “Μείνετε στην προσευχή, μείνετε στον αγώνα, να περάσετε τη μέρα σας χωρίς αμαρτία. Όλα τα υπόλοιπα θα δοθούν από τον Ίδιο τον Θεό”

33. Πώς να περάσουμε μια μέρα χωρίς αμαρτία, δηλαδή άγια; Νά το καθημερινό πρόβλημα μας.

Πώς να μεταμορφώσουμε το είναι μας, το φρόνημα, τα αισθήματα, τις ίδιες τις φυσικές αντιδράσεις μας, ώστε να μην αμαρτήσουμε ενάντια στον Ουράνιο Πατέρα μας, στον Χριστό, στο Άγιο Πνεύμα, στην ανθρώπινη υπόσταση, στον αδελφό μας και σε κάθε πράγμα σ’ αυτή τη ζωή;

34. «Καταξίωσον, Κύριε, εν τη ημέρα ταύτη αναμαρτήτους φυλαχθήναι ημάς». Πολλές φορές επανέλαβα αυτή την προσευχή της Εκκλησίας. Η επί γης αναμάρτητη ζωή μας ανοίγει τις πύλες του Ουρανού. Δεν είναι ο πλούτος των γνώσεων που σώζει τον άνθρωπο. Είναι η αναμάρτητη ζωή που μας προετοιμάζει για τη ζωή με τον Θεό στο μέλλοντα αιώνα. Η χάρη του Αγίου Πνεύματος μας διδάσκει τις αιώνιες αλήθειες κατά το μέτρο που ζούμε σύμφωνα με τις εντολές: «Αγαπήσεις τον Θεό σου, τον Δημιουργό σου, με όλο το είναι σου και αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Ναι, κρατείτε πάντοτε αυτές τις εντολές.

35. Μείνετε στην προσευχή, μείνετε στον αγώνα, να περάσετε τη μέρα σας χωρίς αμαρτία. Όλα τα υπόλοιπα θα δοθούν από τον Ίδιο τον Θεό...

ΠΗΓΗ

simeiakairwn.gr

”Η σοφία του κόσμου αυτού δεν μπορεί να σώσει τον κόσμο” (Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ του Έσσεξ)

Μην έχετε υπερβολική εμπιστοσύνη στην ανώτερη μόρφωση που αποκτήσατε στον κόσμο.

Ο πολιτισμός στον οποίο ζούμε είναι κουλτούρα της πτώσεως.

Η ζωή του κόσμου οργανώνεται γύρω από μερικά ανθρώπινα πάθη και η πνευματική ζωή βρίσκεται στο περιθώριο.

Οφείλουμε να αντιστρέψουμε την κατάσταση αυτή των πραγμάτων, να τοποθετήσουμε την πνευματική ζωή στην καρδιά της ζωής μας.

Η σοφία του κόσμου αυτού δεν μπορεί να σώσει τον κόσμο.

Τα κοινοβούλια, οι κυβερνήσεις, οι πολυσύνθετοι οργανισμοί των πιο αναπτυγμένων συγχρόνων κρατών της γης είναι ανίσχυροι.

Η ανθρωπότητα πάσχει χωρίς τέλος. Η μόνη διέξοδος είναι να βρούμε μέσα μας τη σοφία, την λύση να μη ζούμε σύμφωνα με τις ιδέες αυτού του κόσμου, αλλά να ακολουθήσουμε τον Χριστό.

Μόνο όταν δεχόμαστε τον Χριστό ως τέλειο Θεό και τέλειο άνθρωπο η πλήρης πνευματική πείρα, όπως περιγράφηκε από τους Αποστόλους και τους πατέρες γίνεται κατορθωτή.

Τον παλιό καιρό, όταν η ζωή για τους πολλούς κυλούσε με προσήλωση στην σταθερή Παράδοση, ο λόγος του Χριστού εμφανιζόταν αδιατάρακτος.

Αλλά τώρα όταν όλη η γη είναι γεμάτη απάτη, όταν οι άνθρωποι βρίσκονται σε απελπισία, όταν οι συνειδήσεις διαμαρτύρονται υβριστικά, όταν η βία φοβερίζει να εξαφανίσει κάθε ζωή, πρέπει να προσπαθήσουμε να ακουστεί η φωνή μας.

Στον παρόντα κίνδυνο, ευγενικές λέξεις που δεν οδηγούν πουθενά δεν φθάνουν.

Είναι ζωτική ανάγκη όλοι σήμερα να στερεώσουμε την πίστη στην αιώνια νίκη του Χριστού, ώστε και εμείς οι ίδιοι να μπορέσουμε να γίνουμε πνευματικά ανίκητοι.

Αισθανόμαστε την ασθένειά μας, τη θανατηφόρα δύναμη της αμαρτίας, να ενεργεί μέσα μας και αναζητούμε γιατρό.

Αυτός θεραπεύει τις ψυχές μας από κάθε ασθένεια δίνοντας νέα δραστηριότητα και φωτίζοντάς τες με ανέσπερο φως.

Από τα αρχαία χρόνια η πείρα της ζωής της Εκκλησίας έχει αποδείξει χωρίς αμφιβολία ότι για την προσευχή - δηλαδή για τον Θεό - καμιά ασθένεια του πνεύματος δεν είναι αθεράπευτη.

Είναι σημαντικό για τις μέρες μας να μπορούμε να μην επηρεαζόμαστε από εκείνους με τους οποίους σχετιζόμαστε, γιατί διαφορετικά κινδυνεύουμε να χάσουμε και πίστη και προσευχή.

Η πραγματική προσευχή βέβαια δεν έρχεται αμέσως.

Δεν είναι εύκολη υπόθεση να διατηρούμε την έμπνευση ενώ είμαστε περικυκλωμένοι από τα παγωμένα νερά του κόσμου ο οποίος δεν προσεύχεται.

Ο Θεός έριξε τη θεία φλόγα στη γη και προσευχόμαστε σ΄  Αυτόν να φλογίσει τις ψυχές μας να μην υπερνικηθούμε από το κοσμικό ψύχος και να μην επισκιάσει κανένα μαύρο σύννεφο αυτήν τη λαμπρή φλόγα.

[+Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ): ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΘΩΣ ΕΣΤΙ, έκδοση, Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, Τετάρτη ἔκδοσις]

(Πηγή ψηφ. κειμένου: romfea.gr)

alopsis.gr

Εκ του ιστολόγιου: «Τον παλιό καιρό, όταν η ζωή για τους πολλούς κυλούσε με προσήλωση στην σταθερή Παράδοση, ο λόγος του Χριστού εμφανιζόταν αδιατάρακτος».

Αυτό μας λέει ο Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ. Όμως και ο Άγιος Παΐσιος καθώς και άλλοι σύγχρονοι Άγιοι που έζησαν αυτήν την εποχή μας λένε πως η εποχή αυτή δεν είναι όπως τα προηγούμενα χρόνια.

Γιατί το αναφέρω αυτό. Γιατί έρχονται πολλοί και λένε ελαφρά την καρδία πως: «και παλιά γινόταν αυτά, αλλά είτε δεν τα έλεγαν, είτε επειδή δεν υπήρχε το διαδίκτυο δε μαθαινότανε». Εξισώσουν δηλαδή, την Νέα Εποχή, με αυτήν που προηγήθηκε αυτής. Αν αγαπητοί δεχθούμε πως και παλιά γινότανε τα σημερινά κακά, στο βαθμό που γίνονται σήμερα, είναι σαν να μη θέλουμε να δούμε την πραγματικότητα.

Είναι σαν να μη θέλουμε να δούμε την πτώση στην οποία έχουμε περιέλθει και ως άτομα και ως κοινωνία, όχι μόνον Ελληνική αλλά και Παγκόσμια. Δεν υπήρχε παλιά τόσο πολύ κακό στον κόσμο και φυσικά και στην Ελληνική Κοινωνία. Υπήρχε βασικά Φόβος Θεού. Σήμερα ο άνθρωπος, δε φοβάται το Θεό αφού έχει κάνει θεό τον εαυτό του και τον «προσκυνάει» καθημερινά στα Μέσα Κοινωνική Δικτύωσης.

Η Νέα Εποχή, ήρθε να ανατρέψει ό,τι υπήρχε πριν από αυτή. Ένα από αυτά είναι, ο σεβασμός προς τον συνάνθρωπο ως εικόνα του Θεού. Η Νέα Εποχή προβάλει έναν ανθρωπιστικό σεβασμό, εγωκεντρικό (γεμάτος πάθη, αδυναμίες) και όχι Χριστοκεντρικό (με αρετές, ανιδιοτέλεια και με πνεύμα αυτοθυσίας). Ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός μας λέει:
«ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύ­ος σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς δια­νοίας σου, καὶ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν»

Η αγάπη προς τον πλησίον περνάει μέσα πρώτα από την αγάπη προς τον Τριαδικό Θεό. Προς τον Πατέρα, προς τον Υιό, τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό. Όμως η Αντίχριστη Νέα Εποχή θέλει να κάνει τον κόσμο να ξεχάσει πως υπάρχει ο Τριαδικός Θεός και βάλει με μένος κατά της Ορθοδοξία μας, διότι η Ορθοδοξία, διατηρεί Ανόθευτο τον Χριστιανισμό, χωρίς την παραμικρή Προσθήκη ή Αφαίρεση σε αυτόν. Θέλει (η Νέα Εποχή) να βαδίζει ο κόσμος στην ανηθικότητα, στην ασέβεια, στη διαστροφή και σε ότι είναι αντίθετο προς αυτά που δίδαξε ο Ιησούς Χριστός. Το βλέπουμε πως τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί αυτά που επιδιώκει η Νέα Εποχή, η Εποχή του Χάους.

Η εποχή μας προβάλει και τονίζει τον υλισμό. Παλιότερα οι άνθρωποι δεν είχανε αυτή την πληθώρα αγαθών, προϊόντων που οδηγεί στην υπερ-κατανάλωση, σε ένα πνεύμα υπέρ-καταναλωτικό, σε μία συμπεριφορά κατά την οποία δίνουμε την καρδιά μας σε υλικά αγαθά και όχι στον Δημιουργό μας. Ζούμε για να υπερ - καταναλώνουμε και όχι για να αποβάλλουμε τα πάθη μας και να τα αντικαταστήσουμε με αρετές. Ζούμε για τις ηδονές της ύλης και όχι για τις Χριστιανικές Πνευματικές χαρές. Οι ηδονές όμως όπως μας λένε οι Άγιοι – Πατέρες, συνοδεύονται από οδύνες.

Όμως ας μας πούνε αυτοί που ηθελημένα ή άθελα λέγοντάς μας πως «και παλιά γινόταν αυτά τα κακά» και που με τον τρόπο αυτόν θέλουν να υποβαθμίσουν, να υποτιμήσουν, το μέγεθος της πτώσης μας, αν στο παρελθόν υπήρχε αυτή η γύμνια που υπάρχει σήμερα. Και όχι μόνον αυτό αγαπητοί, αν η γύμνια στο παρελθόν διαφημιζόταν, επιβραβευόταν όπως σήμερα. Σήμερα το γυμνό όχι μόνον έχει γίνει αποδεκτό αλλά έχει προχωρήσει και σε μικρότερες ηλικίες. Ας πάει κάποιος το καλοκαίρι στην παραλία να δει τα μαγιό που φοράνε έφηβες κοπέλες.

Ας δει τα γυναικεία εσώρουχα που διαφημίζονται που αποτελούν ένα μικρό κομμάτι υφάσματος. Και που είναι σύμφωνα με τους ιατρούς και κακά προς την υγεία καθώς μπορούν να δημιουργήσουν κολπίτιδες. Πότε υπήρχαν αυτά παλιότερα και τα έβλεπαν αυτοί που τα επικαλούνται και δεν τα βλέπαμε εμείς; Που πήγε αγαπητοί η σεμνότητα και η αιδώς; Που πήγε ο σεβασμός; Παλιά θέλανε να νομιμοποιήσουν τα «μαλακά» ναρκωτικά και δεν το γνωρίζω;

Παλιά γινόταν όχι μόνον τόσες πολλές εκτρώσεις ποσοστιαία, όσο σήμερα; Παλιά οι αμβλώσεις θεωρούνταν όπως σήμερα δικαίωμα ή σοβαρό αμάρτημα και φόνος μίας ζωής; Όμως για να θεωρηθεί κάτι σαν αμάρτημα θα πρέπει να μιλάμε Χριστιανικά. Σήμερα μιλάμε Κοσμικά, οπότε δεν υπάρχουν αμαρτήματα, αφού για τον Κόσμο, υπάρχει ο υλισμός και όχι ο Θεός καθώς και η δικαιολογία και η αμετανοησία σε ότι κακό κάνει. Θεός του κόσμου είναι η ύλη και η σάρκα στην οποία παραδίδεται και ζει για αυτήν.

Ζει για να ικανοποιήσει τα μάτια του με άσεμνες εικόνες, το στομάχι του με πολλά και διαφορετικά φαγητά, τις ορμές του με σαρκικές επαφές και γενικά ο κόσμος ζει για να ικανοποιεί διαρκώς την φιλαυτία του και την ανθρωπαρέσκειά  του. Αυτά γινόταν στο παρελθόν στο βαθμό που γίνονται σήμερα;

Παλιά σκεφτόμασταν το Θεό. Πηγαίναμε στην Εκκλησία για να βρούμε γαλήνη και όχι όπως κάνουν πολλοί για να φωτογραφιζόμαστε μέσα στην Εκκλησία φιλώντας Ιερές Εικόνες και να δείχνουμε πόσο «πιστοί» είμαστε, ανεβάζοντάς τες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Παλιά τα Ιερά Μυστήρια του Γάμου και της Βάπτισης δε γινότανε με κάμερες λες και γυρίζουμε ταινία. Δεν αποτελούσαν Κοσμικά γεγονότα. Και φυσικά παλιά δεν υπήρχαν τόσα διαζύγια και τόσες οικογένειες διαλυμένες. Σήμερα ένας άντρας μπορεί να έχει ένα παιδί από τον ένα γάμο, δύο από τον επόμενο και ακόμη ένα από τον τρίτο του γάμο. Μπορεί να μην ξέρει πόσα παιδιά έχει που λέει ο λόγος και με ποιες γυναίκες όταν ήταν παντρεμένος. Συναντούσαμε τέτοιες καταστάσεις παλιά;

Υπήρχε παλιά αυτή η εικονική, πλασματική, πραγματικότητα; Υπήρχαν αυτά τα παιχνίδια (ηλεκτρονικά) που προάγουν τη βία και εξοικειώνουν τους ανθρώπους από τα παιδικά τους χρόνια με το αίμα, τον φόνο, τα όπλα και την υποτίμηση της ανθρώπινης ζωής;

Εσείς που παπαγαλίζετε πως και παλιά υπήρχαν αυτά που υπάρχουν σήμερα, υπήρχε παλιά η κατάθλιψη και το άγχος που υπάρχει σήμερα; Θραύση κάνουν τα αγχολυτικά και τα αντικαταθλιπτικά. Όπως θραύση κάνουν και τα ναρκωτικά αλλά και τα αναβολικά. Βλέπεις σήμερα ακόμη και γυναίκες να πηγαίνουν στα γυμναστήρια και να κάνουν γυμναστική πίνοντας πρωτεΐνες (δεν είναι αναβολικό, αλλά είναι χημεία) και διάφορα λιποδιαλυτικά και κάνουν μύες στα χέρια και στα πόδια και κοιλιακούς που δεν «τονίζουν» με την έννοια του δε θυμίζουν, το γυναικείο στοιχείο. Δε γινόταν παλιά αυτά. Ακόμη και στη γυμναστική, καταφεύγουν πολλοί στη χημεία, σε διάφορα σκευάσματα.

Η Τεχνολογία αύξησε τους ρυθμούς της ζωής και μαζί με αυτούς και τα επίπεδα του άγχους στους ανθρώπους. Δεν υπήρχαν αυτά παλιά. Δεν υπήρχε παλιά αυτός ο «βομβαρδισμός» από διαφημίσεις και διάφορες πληροφορίες προς τον άνθρωπο. Η ζωή ήταν απλή. Χωρίς τα κινητά που σε κάνουν να τα έχεις όπου πας και να μη μπορείς αν θες να πας κάπου να χαλαρώσεις να μη μπορείς να το κάνεις είτε γιατί θα σε τηλεφωνούν, είτε γιατί θα δέχεσαι μηνύματα γραπτά (sms) και μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (emails).

Όλα αυτά, μας αποξενώνουν από τον Θεό. Ο νους γεμίζει με αυτά και αδειάζει από την πραγματική Ζωή που είναι ο Ιησούς Χριστός και μαζί με το Νου, αδειάζει και η Καρδιά μας. Αντί να διαβάζουμε τα Άγιο – Πατερικά κείμενα που «μιλάνε» στην ψυχή μας και τη γαληνεύουν, διαβάζουμε κοσμικά πράγματα που την αγριεύουν (την ψυχή μας). Την αναστατώνουν, την αγχώνουν, τη θλίβουν, την οργίζουν. Η ψυχή, πλάστηκε για να έχει κοινωνία, επικοινωνία με το Δημιουργό της. Τότε γαληνεύει, φωτίζεται, ζει πραγματικά. Όταν απομακρυνθεί από Αυτόν, σκοτίζεται, βιώνει έναν θάνατο πρωτίστως πνευματικό και μία αγιάτρευτη θλίψη, αφού ο γιατρός των ψυχών μας, είναι ο Ιησούς Χριστός.

Δεν πλασθήκαμε για αυτά (τα κακά) που ζούμε σήμερα σε υπερθετικό βαθμό. Πλασθήκαμε για να είμαστε κοντά στον Εσταυρωμένο που ήρθε εδώ στη γη από αγάπη για εμάς (για το ποιο αγαπημένο του πλάσμα τον Άνθρωπο) και εκούσια, δέχθηκε τη Σταύρωση για τη σωτηρία μας. Κοντά Του και κοντά στην Υπεραγία Θεοτόκο και τους Αγίους μας θα βρούμε τη Ζωή, τη γαλήνη. Κοντά στην Εκκλησία, στον Πνευματικό μας θα βρούμε τις πραγματικές Χριστιανικές Ορθόδοξες Πνευματικές οάσεις σε αυτήν την Κοσμική έρημο που βιώνουμε.

Κατά το λογισμό μου πάντα. Μπορεί και να κάνω λάθος.

Α.Η.

Η ευχή του Ιησού

+Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου

Η ευχή του Ιησού είναι η κατ΄ εξοχήν άσκηση του νου και της καρδιάς, το μέσο αγιασμού όλων των πιστών. Περιέχει ομολογία πίστεως στον Θεό και εξομολόγηση της πτώσεως του ανθρώπου, γι΄ αυτό και έχει πληρότητα.

Το όνομα Ιησούς δόθηκε με αποκάλυψη άνωθεν, είναι αναπόσπαστο από το πρόσωπο του Χριστού και η Θεοπρεπής επίκλησή του ζωοποιεί τη χαρισματική παρουσία του. Τοποθετεί τον άνθρωπο στην οδό του Κυρίου και τον απεργάζεται αχειροποίητο ναό της θεότητος.

Κατά την Κ. Διαθήκη η κλήση των πιστών συνίσταται στο να βαστάσουν το Όνομα του Ιησού Χριστού, το διαφορώτατον και υπέρ παν όνομα.

Η επίκληση αυτού του ονόματος ενοποιεί τον όλο άνθρωπο: νου, καρδιά και σώμα. Τούτο κατορθώνεται με την κατάβαση του νου στην καρδιά, αφού πρώτα σταυρωθεί από τα ευαγγελικά προστάγματα.
Η ευχή του Ιησού είναι άκρως δημιουργική:

α)Κρατά το πνεύμα του ανθρώπου σε επαφή με το Πνεύμα του Κυρίου. Ελευθερώνει τον πιστό από το σαρκικό φρόνημα και τον κατεργάζεται στόχο της επισκοπής του Κυρίου.

β)Επικεντρώνει την προσοχή αποκλειστικά στη σκέψη του Θεού και παρέχει τη διάκριση των νοημάτων του Θεού από τα επινοήματα του σατανά.

γ)Με την ευχή αυτή ο ασκητής αρπάζει εκείνα τα νοήματα, που διευρύνουν την καρδιά και συντελούν στον αγιασμό.

δ)Η νήψη πραγματοποιείται φυσιολογικά, γιατί Εκείνος που βασιλεύει στην καρδιά είναι μείζων αυτού που είναι στον κόσμο.

ε)Περιορίζει τις αμαρτίες στο ελάχιστον και προετοιμάζει για θάνατο εν Κυρίω.

Η ριζική διαφορά του Χριστιανισμού από τις δοξασίες της Ανατολής έγκειται στο ότι η ευχή του Ιησού είναι θεμελιωμένη στην Αποκάλυψη του Ζώντος και Προσωπικού Θεού της Αγίας Τριάδος και η εμπειρία της διαφέρει και απέχει από εκείνη των ανατολικών θρησκειών, όσο απέχει το Πνεύμα του Θεού από τη σάρκα ή το άκτιστο από το κτιστό.

Πηγή: agioritikovima.gr

isagiastriados.com

Όσιος Σωφρόνιος: «Προτιμῶ νά μέ σκοτώσουν οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου, παρά νά πάω µἀζί τους καί νά ἀποκτήσω κοσμικό φρόνημα»

Ἕνας Ἅγιος δὲν μπορεῖ σήμερα νὰ εἶναι ἐπίσκοπος, διότι οἱ ἄνθρωποι δὲν µποροῦν νὰ ἀντέξουν τὸν λόγο του. Γι’ αὐτὸ ἀπαιτεῖται ἐπίσκοπος μὲ μετριότερη πείρα καὶ νὰ ἔχει διοικητικὲς ἱκανότητες, διότι σήμερα οἱ πολιτικοὶ προσπαθοῦν νὰ πλησιάσουν τὴν Ἐκκλησία διὰ τῆς Ἱεραρχίας. Καὶ γι’ αὐτὸ χρειάζεται νὰ ἔχει κανεὶς διοικητικὲς ἱκανότητες καὶ πείρα, γιὰ νὰ κρατᾶ τὴν Ἐκκλησία ἔξω ἀπὸ τὴν πολιτική. Τὸ καλύτερο σήμερα εἶναι νὰ εἶναι κανεὶς ἱερεύς…

Ἐγὼ προτιμῶ νὰ μὲ σκοτώσουν οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου, παρὰ νὰ πάω µἀζί τους καὶ νὰ ἀποκτήσω κοσμικὸ φρόνημα.

Μὲ τὸν τρόπο ποὺ προσεύχονται οἱ Δυτικοὶ δὲν μποροῦν νὰ καταλάβουν τὶς πολύωρες προσευχὲς τῶν Ὀρθοδόξων Μοναχῶν. Αὐτοὶ μὲ μισῆ ὥρα προσευχὴ κουράζονται, γιατί προσεύχονται μὲ τὸ μυαλό, διανοητικά. Οἱ Ὀρθόδοξοι προσευχόμαστε μὲ τὸν νοῦ (καρδιακά).

Οἱ Ἰουδαῖοι προσεύχονταν μὲ τὴν λογική τους. Τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς δόθηκε στοὺς Ἀποστόλους τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ὡς πύρινες γλῶσσες καὶ κατάλαβαν ἕνα ἄλλο εἶδος προσευχῆς, τὴν καρδιακὴ προσευχή. Πρώτη φορὰ προσεύχονταν μὲ τὴν καρδιά τους.

Ὑπάρχει μεγάλη διαφορὰ μεταξὺ Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως.

Ἕνας Δυτικὸς ποὺ βαπτίζεται Ὀρθόδοξος, θὰ περάσει πολλὰ χρόνια μέσα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, μὲ καθοδήγηση ἐμπείρου πνευματικοῦ ὁδηγοῦ γιὰ νὰ ἀποκτήσει καθαρὸ Ὀρθόδοξο φρόνημα καὶ ἦθος…

Αὐτὸς εἶναι λόγος ποὺ ΔΕΝ μπορεῖ νὰ γίνει «ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν»…

Ἡ «ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν» εἶναι δύσκολη, ἕως ἀδύνατη!

Ὅσοι ὁμιλοῦν γιὰ «ἕνωση Ἐκκλησιῶν» δὲν γνωρίζουν οὔτε τὴν νοοτροπία τῶν ἑτεροδόξων οὔτε τὸ ὕψος τῆς Ὀρθοδοξίας!

Δὲν ἐπιθυμῶ νὰ γίνει, τουλάχιστον τώρα, ἡ «Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν», διότι οἱ Ρωμαῖοι (Λατίνοι) δὲν θὰ ἀλλάξουν, ἀλλὰ καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι θὰ διαφθαροῦν…

Νὰ κρατοῦμε τὴν Ὀρθόδοξη πίστη!

Καί, ἐπειδὴ ζοῦμε σὲ δύσκολους καιρούς, θὰ λάβουμε μισθὸ περισσότερο ἀπὸ ἄλλους ἀνθρώπους ποὺ ἔζησαν τὶς παλαιότερες ἐποχὲς καὶ κράτησαν τὴν πίστη!

πηγή 

”Η σοφία του κόσμου αυτού δεν μπορεί να σώσει τον κόσμο” (Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ του Έσσεξ)

Μην έχετε υπερβολική εμπιστοσύνη στην ανώτερη μόρφωση που αποκτήσατε στον κόσμο.

Ο πολιτισμός στον οποίο ζούμε είναι κουλτούρα της πτώσεως.

Η ζωή του κόσμου οργανώνεται γύρω από μερικά ανθρώπινα πάθη και η πνευματική ζωή βρίσκεται στο περιθώριο.

Οφείλουμε να αντιστρέψουμε την κατάσταση αυτή των πραγμάτων, να τοποθετήσουμε την πνευματική ζωή στην καρδιά της ζωής μας.

Η σοφία του κόσμου αυτού δεν μπορεί να σώσει τον κόσμο.

Τα κοινοβούλια, οι κυβερνήσεις, οι πολυσύνθετοι οργανισμοί των πιο αναπτυγμένων συγχρόνων κρατών της γης είναι ανίσχυροι.

Η ανθρωπότητα πάσχει χωρίς τέλος. Η μόνη διέξοδος είναι να βρούμε μέσα μας τη σοφία, την λύση να μη ζούμε σύμφωνα με τις ιδέες αυτού του κόσμου, αλλά να ακολουθήσουμε τον Χριστό.

Μόνο όταν δεχόμαστε τον Χριστό ως τέλειο Θεό και τέλειο άνθρωπο η πλήρης πνευματική πείρα, όπως περιγράφηκε από τους Αποστόλους και τους πατέρες γίνεται κατορθωτή.

Τον παλιό καιρό, όταν η ζωή για τους πολλούς κυλούσε με προσήλωση στην σταθερή Παράδοση, ο λόγος του Χριστού εμφανιζόταν αδιατάρακτος.

Αλλά τώρα όταν όλη η γη είναι γεμάτη απάτη, όταν οι άνθρωποι βρίσκονται σε απελπισία, όταν οι συνειδήσεις διαμαρτύρονται υβριστικά, όταν η βία φοβερίζει να εξαφανίσει κάθε ζωή, πρέπει να προσπαθήσουμε να ακουστεί η φωνή μας.

Στον παρόντα κίνδυνο, ευγενικές λέξεις που δεν οδηγούν πουθενά δεν φθάνουν.

Είναι ζωτική ανάγκη όλοι σήμερα να στερεώσουμε την πίστη στην αιώνια νίκη του Χριστού, ώστε και εμείς οι ίδιοι να μπορέσουμε να γίνουμε πνευματικά ανίκητοι.

Αισθανόμαστε την ασθένειά μας, τη θανατηφόρα δύναμη της αμαρτίας, να ενεργεί μέσα μας και αναζητούμε γιατρό.

Αυτός θεραπεύει τις ψυχές μας από κάθε ασθένεια δίνοντας νέα δραστηριότητα και φωτίζοντάς τες με ανέσπερο φως.

Από τα αρχαία χρόνια η πείρα της ζωής της Εκκλησίας έχει αποδείξει χωρίς αμφιβολία ότι για την προσευχή - δηλαδή για τον Θεό - καμιά ασθένεια του πνεύματος δεν είναι αθεράπευτη.

Είναι σημαντικό για τις μέρες μας να μπορούμε να μην επηρεαζόμαστε από εκείνους με τους οποίους σχετιζόμαστε, γιατί διαφορετικά κινδυνεύουμε να χάσουμε και πίστη και προσευχή.

Η πραγματική προσευχή βέβαια δεν έρχεται αμέσως.

Δεν είναι εύκολη υπόθεση να διατηρούμε την έμπνευση ενώ είμαστε περικυκλωμένοι από τα παγωμένα νερά του κόσμου ο οποίος δεν προσεύχεται.

Ο Θεός έριξε τη θεία φλόγα στη γη και προσευχόμαστε σ΄  Αυτόν να φλογίσει τις ψυχές μας να μην υπερνικηθούμε από το κοσμικό ψύχος και να μην επισκιάσει κανένα μαύρο σύννεφο αυτήν τη λαμπρή φλόγα.

[Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ):

ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΘΩΣ ΕΣΤΙ,

έκδοση, Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, Τετάρτη ἔκδοσις]

https://alopsis.gr/

πηγή 

Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ του Έσσεξ: "Ἂν ὁ χριστιανικός κόσμος κατατεμαχίζεται, αὐτό γίνεται ἐπειδή οἱ χριστιανοί δέν τηροῦν τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου"

«Ἂν ὑπῆρχε Ἀγάπη, ὅλος ὁ χριστιανικὸς κόσμος θὰ ἦταν ἕνα πράγμα, κατ’ εἰκόνα τῆς ἑνότητος τῆς Ἁγίας Τριάδος. 

Ἂν ὁ χριστιανικὸς κόσμος κατατεμαχίζεται, αὐτὸ γίνεται ἐπειδὴ οἱ χριστιανοὶ δὲν τηροῦν τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου.

Ἀπὸ τότε ποὺ ἄρχισαν οἱ παγκόσμιες κινήσεις τῶν χριστιανῶν, τόσοι διάλογοι, τόσες διανοητικὲς προσπάθειες ἀπὸ κάθε πλευρά, γιὰ νὰ πείσουν ὅτι ἡ καθεμιὰ κατέχει τὸ καλύτερο, δὲν ἔφεραν κανένα ἀποτέλεσμα στὸν αἰῶνα μας».

Απόσπασμα

(“Οἰκοδομώντας τὸν ναό τοῦ Θεοῦ μέσα μας και στοὺς αδερφούς μας”, Τόμος Γ΄, Έκδ. Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας)

(πηγή ψηφ. κειμένου)

alopsis.gr 

Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ του Έσσεξ για τον Οικουμενισμό

«Ἀπὸ τότε ποὺ ἄρχισαν οἱ παγκόσμιες κινήσεις τῶν χριστιανῶν, τόσοι διάλογοι, τόσες διανοητικὲς προσπάθειες ἀπὸ κάθε πλευρά, γιὰ νὰ πείσουν ὅτι ἡ καθεμιὰ κατέχει τὸ καλύτερο, δὲν ἔφεραν κανένα ἀποτέλεσμα στὸν αἰῶνα μας».

Απόσπασμα

(“Οἰκοδομώντας τὸν ναό τοῦ Θεοῦ μέσα μας και στοὺς αδερφούς μας”, Τόμος Γ΄, Έκδ. Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας)

(πηγή ψηφ. κειμένου)

alopsis.gr 

Αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ: «Μόνο όσοι προσεύχονται καρδιακά έχουν την ελευθερία του πνεύματος…»

Αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ 

….«Σας προσκαλώ σε υπομονή, σε προσεκτική κατάσταση προσευχής με την ακατάπαυστη αναζήτηση του θελήματος του Θεού. Είθε να μας βοηθήσει ο Κύριος με το Πνεύμα το Άγιο να παραμείνουμε στο φως των εντολών Του. Και πάλι, προσκαλώντας σας σε όλα αυτά, θα σας παρακαλέσω να θυμάστε όλα τα θαύματα της Πρόνοιας του Θεού, η οποία μακροθύμησε απέναντι μας ως τώρα.

Η εποχή μας είναι αβάσταχτη. Δεν είμαι αλάθητος, μπορεί να σφάλλω σε κάθε βήμα, και πράγματι σφάλλω. Ωστόσο, θα σας πω ότι μου έρχεται συχνά η σκέψη πως φτάσαμε σε «αποκαλυπτικούς καιρούς».

Θα ‘ρθει εποχή που θα κατασκευαστούν μηχανές οι οποίες θα ελέγχουν τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων…
Εκείνη την εποχή μόνο όσοι κατέβασαν τον νου τους στην καρδιά θα μείνουν ανεπηρέαστοι από αυτή την δικτατορία…

Στην Δύση οι άνθρωποι ζουν με τον εγκέφαλο, δηλαδή έχουν κέντρο της ζωής τους την λογική. Έτσι, αν οι επιστήμονες ανακαλύψουν ένα μηχάνημα, τότε θα μπορέσουν να διαβάσουν τις σκέψεις των ανθρώπων και να τους κατευθύνουν. Όσοι, όμως, ζουν με την καρδιά, μέσα στην οποία ενεργεί η Χάρη του Θεού, και προσεύχονται καρδιακά, αυτοί έχουν το χάραγμα του Σταυρού μέσα σε αυτήν και κανείς δεν μπορεί να τους ελέγξει πνευματικά. Αυτοί έχουν την ελευθερία του πνεύματος.

Από το πρωΐ αρχίζει ο εγκλωβισμός των ανθρώπων των πόλεων, αλλά τώρα και των χωριών, στην κοσμική ζωή, που παρασύρει τον νου και τη φαντασία μας στην εξέλιξη των γεγονότων και τα αισθήματά μας στη συμμετοχή σε αυτά.
Πώς λοιπόν με τους όρους αυτούς να αναχθούμε σ’ εκείνη την ησυχία του νου και την ηρεμία της καρδιάς, που είναι πράγματα τόσο απαραίτητα για την προσευχή; Να το ερώτημα…

Η λειτουργική προσευχή με τη συχνή Θεία Μετάληψη αποτελεί το πλήρωμα…

Μην ανησυχείς για την ανικανότητά σου να συγκεντρωθείς, όταν στέκεσαι στην προσευχή. Κράτησε πριν απ’ όλα τη μνήμη του Θεού και την ειρήνη της καρδιάς. Για να βρεις τον σωστό δρόμο, είναι καλύτερο απ’ όλα να το ζητήσεις από τον ίδιο τον Θεό στην προσευχή.

Ακόμη και στην πνευματική ξηρασία µας στέλνει ο Θεός µιά παρηγοριά, επειδή γνωρίζει τις αδυναμίες µας»….

Απόσπασμα

ηλ. πηγή κειμένου

by momyof9

momyof6.wordpress 

Για την μεταμόσχευση (Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ – π. Ευάγγελος Παπανικολάου)

….«2.Ἡ ἀπάντησις τοῦ π. Σωφρονίου πρός τήν προαναφερθεῖσαν σχετικήν ἐρώτησιν τοῦ γνωστοῦ μου θεολόγου ἐδόθη κατά τήν διάρκεια συζητήσεώς των, περί τά τελευταῖα ἔτη τῆς ζωῆς τοῦ ὁσίου Γέροντος, στήν Ἱ. Μονήν του στό Ἔσσεξ. Ἐξ αὐτῆς θά δειχθῇ ὅτι ὁ Πατήρ διετήρει μέχρι τέλους τήν προαναφερθεῖσαν ἀρχικήν θέσιν του ἐπί τοῦ θέματος. Ἡ ἀπάντησις ἔχει ὡς ἑξῆς:

– Οἱ διακριτικοί καταλαβαίνουν ἀπό τώρα ὅτι αὐτό (δηλαδή, ἡ λῆψις ζωτικῶν ὀργάνων ἀπό «ἐ.ν.» πρός μεταμόσχευσιν) δέν μᾶς ἐπιτρέπεται. Οἱ ὑπόλοιποι θά τό καταλάβουν ἀπό τούς καρπούς (ἐξελίξεις, συνέπειες, ἀποτελέσματα).

Θεωρῶ ὅτι ἡ ἀπάντησις αὐτή εὑρίσκεται σέ πλήρη ἀντιστοιχία μέ τά δύο ἐπιχειρήματα τοῦ Γέροντος Παϊσίου στήν ἀπάντησίν του πρός τόν ἱερομόναχον Γρηγόριον (βλ. ἀνωτ.). Καί συγκεκριμένως, τό μέν πρῶτον ἐπιχείρημα ταυτίζεται μέ τά ὑπό τῶν διακριτικῶν κατανοούμενα, τό δέ δεύτερον, μέ τίς γνωστές ἐξελίξεις (καρπούς) [νομότυπες (διολισθήσεις κριτηρίων), νομιμοφανεῖς (ἐπισφαλεῖς διαγνώσεις) καί παράνομες (ἐν ψυχρῷ ἐγκληματικόν ἐμπόριον)], στίς ὁποῖες ἔχομεν ὁδηγηθῆ καί τίς ὁποῖες διέβλεπον ἀμφότεροι οἱ διορατικοί Γέροντες.

Ὁ ἐν λόγῳ θεολόγος μέ διεβεβαίωσε ὅτι τήν θέσιν τοῦ Γέροντος Σωφρονίου εἶχαν ἀκούσει, κατά τάς συζητήσεις τους μαζί του, πολλά πνευματικά παιδιά του. Μεταξύ αὐτῶν μοῦ ἀνέφερε τήν διευθύνουσα Μ.Ε.Θ. ἰατρόν Ε.Κ., ὅπως ἐπίσης καί τόν ὑποτακτικόν τοῦ Γέροντος στό Ἔσσεξ - καί νῦν ἐν Ρουμανίᾳ ἐφησυχάζοντα - ἱερομόναχον Ραφαήλ.

Περί τοῦ τελευταίου δέ μοῦ ἀνέφερεν ὅτι, ἤδη ἀπό τό Ἔσσεξ, εἶχε μαζί μέ τήν ταυτότητά του καρτελλάκι μέ τήν φράσιν: «Σέ περίπτωσιν διακινδυνεύσεως τῆς ζωῆς μου οὔτε δέχομαι, οὔτε δίδω ὄργανα.

Τέλος, ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ, ἀναφέρω ὅτι ὁ αὐτός θεολόγος εἶχε μεταφέρει τήν ἀκόλουθον ἐρώτησιν τοῦ λογιωτάτου Γέροντος Θεοκλήτου Διονυσιάτου (κατ’ ἐξουσιοδότησίν του) πρός τούς ὑπερμάχους τοῦ «ἐ.θ.» σέ σχετικήν ἡμερίδα:

– Ὁ Θεός ἐπιτρέπει ἐπί τι χρονικόν διάστημα, πού Αὐτός ὁρίζει, τήν ταλαιπωρίαν τοῦ «ἐ.ν.» πρός κάθαρσίν του. Πῶς ἐσεῖς παρεμβαίνετε, διακόπτοντες τήν καθαρτήριον αὐτήν πορείαν καί ἀναλαμβάνοντες καί τήν ἀνάλογον εὐθύνην;

– Μοῦ ἀνέφερε δέ ὅτι «οὐδείς ἠδυνήθη ἀντειπεῖν τῇ σοφίᾳ» τοῦ ἐπιχειρήματος, ἀλλά καί ἕνεκα τοῦ κύρους τοῦ σεβαστοῦ - καί μακαριστοῦ νῦν - Ἁγιορείτου Γέροντος»….

Απόσπασμα

Μοναχός Ἡσαΐας

Ἱ. Κελλίον «Παναγούδα»

ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

alopsis.gr