«ΧΩΡΙΖΕΙ Η ΗΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΙΤΑΡΙ»
Aγίου Παϊσίου
“Ἡ παρουσία τῶν Χριστιανῶν εἶναι πλέον ὁμολογία
πίστεως. Μπορεῖ κανεὶς μὲ τὴν προσευχὴ νὰ βοηθήση περισσότερο , ἀλλὰ τὴν σιωπή
του θὰ τὴν ἐκμεταλλευτοῦν οἱ ἄλλοι καὶ θὰ ποῦν: «Ὁ τάδε καὶ ὁ τάδε δὲν
διαμαρτυρήθηκαν, ἑπομένως εἶναι μὲ τὸ μέρος μας. Συμφωνοῦν μαζί μας.» .
Ἂν δὲν ἀρχίσουν μερικοὶ νὰ κτυποῦν τὸ κακό, νὰ ἐλέγχουν
δηλαδὴ αὐτοὺς ποὺ σκανδαλίζουν τοὺς πιστούς, θὰ γίνη μεγαλύτερο κακό…”
Στάρετς Μακάριος της Όπτινα
«Λές ἀκόμα ὅτι στό σπίτι προσεύχεσαι πολύ
καλύτερα, βιώνοντας μιά ἀπερίγραπτη πνευματική ἡδονή, καί διαπιστώνοντας τόν
προσπορισμό μεγάλης πνευματικῆς ὠφέλειας. Ἐνῶ, ἀντίθετα, στήν ἐκκλησία δέν ἔχεις
τόσο καρποφόρα προσευχή.
Δέν καταλαβαίνεις ὅτι αὐτό εἶναι μιά μεγάλη
πλάνη, τροφοδοτημένη μάλιστα, ἀπό τήν ἴδια ἐκείνη δηλητηριασμένη πηγή, πού
μαραίνει τήν ἠρεμία καί τήν εἰρήνη τῆς καρδιᾶς σου;
Νά εἶσαι σίγουρος πώς ὅταν προσεύχεσαι μόνος
σου, μ᾽ ἕνα τρόπο πού σέ γεμίζει γλυκύτητα καί σοῦ φέρνει ἀπολαυστικά δάκρυα, ὁ
Θεός δέν ἱκανοποιεῖται. Ἡ γλυκύτητα καί τά δάκρυα, πού δέν συνοδεύονται ἀπό ἕνα
βίωμα βαθύτατης ταπεινοφροσύνης, δέν εἶναι παρά πειρασμικά. Ἔχοντας, λοιπόν, ὑποκύψει
στό σπίτι σ᾽ αὐτό τόν πειρασμό, καί μή βρίσκοντάς τον στήν ἐκκλησία,
συμπεραίνεις, ὅτι σοῦ εἶναι ἄχρηστος ὁ ἐκκλησιασμός. Μετά ἀπ᾽ αὐτό, γιατί ἀπορεῖς
πού γίνεσαι ἕρμαιο μιᾶς θανάσιμης καταθλίψεως;Μήν ἀμφιβάλλης ὅτι αὐτή ἡ
κατάθλιψη εἶναι ὁ καρπός τῶν προσευχῶν σου στό σπίτι: Ὁ πειρασμός πρῶτα σέ ἐκτοξεύει
ψηλά, στήν κορυφή τοῦ κύματος, κι ἔπειτα σέ καταποντίζει στά βάθη τῆς ἀβύσσου.
Κι ἐσύ ἔχεις γίνει ἕνα πειθήνιο ὄργανό του, ἕνα παιχνιδάκι στά χέρια του.
Γιατί; Ἐπειδή ἔχεις παγιδευθῆ στά δίκτυα τῆς κενοδοξίας.
Σοῦ συνιστῶ νά προσεύχεσαι μέ ἁπλότητα. Μήν
προσδοκᾶς καί μήν ἐπιδιώκης νά δῆς μέσα σου κάποιους ἐντυπωσιακούς καρπούς ἤ “δῶρα”
τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ. Θεώρησε τόν ἑαυτό σου ἀνάξιο γι᾽ αὐτά. Μόνο ἔτσι θά βρῆς
τήν εἰρήνη.
Χρησιμοποίησε τήν ἄδεια, τήν παγερή, τή στεγνή
προσευχή σου σάν τροφή γιά τήν ταπείνωση. Ἐπαναλάμβανε σταθερά:
“Εἶμαι ἀνάξιος! Κύριε, εἶμαι ἀνάξιος!”. Ἀλλά
λέγε το ἤρεμα, χωρίς ταραχή. Αὐτή τήν ταπεινή προσευχή, ἀντίθετα μ᾽ ἐκείνη τήν ἀπολαυστική
πού σ᾽ εὐχαριστεῖ, τήν ἀποδέχεται ὁ Θεός».
Από το βιβλίο του Οσίου Μακαρίου της
Όπτινα:«Πνευματικές νουθεσίες»Εκδόσεις Ι.Μ.Παρακλήτου.σελ.170-171
https://proskynitis.blogspot.com/2020/08/blog-post_89.html?m=1
Την 6η Αυγούστου η Αγία μας εκκλησία
εορτάζει μια μεγάλη Δεσποτική εορτή. Τη Μεταμόρφωση του Σωτήρος
Ιησού Χριστού. Η Μεταμόρφωση του Κυρίου είχε συμβεί πριν από το εκούσιο
πάθος Του. Σαράντα ημέρες πριν από τη Σταύρωσή Του. Η εορτή συνέπιπτε την
περίοδο της νηστείας και δια τούτο εορτάζεται 40 ημέρες πριν από την ύψωση
του Τιμίου Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου). Η Μεταμόρφωση τιμάται στο μέσον
περίπου της εορταστικής περιόδου Πάσχα - Χριστούγεννα. Της δεσποτικής
αυτής εορτής προηγείται αυστηρά νηστεία και μόνο την ημέρα της εορτής
επιτρέπεται η κατάλυση ψαριών. Η νηστεία αυτή ανήκει στη νηστεία του
15αυγούστου.
Ουσιαστικά πρόκειται για δυο συνεχόμενες
νηστείες, μια προς τιμή της Μεταμορφώσεως του Χριστού και μια προς τιμή
της Παναγίας. Προηγείται λοιπόν αυστηρά νηστεία όπως και στις δυο άλλες
προαναφερθείσες δεσποτικές εορτές. Μεγάλη δεσποτική εορτή. Όσο βασική και
σπουδαία για την σωτηρία μας είναι η εορτή των Χριστουγέννων και
της Αναστάσεως τόσο σπουδαία και σημαντική είναι και η εορτή της
Μεταμορφώσεως. Εφανερώθη η Θεότητα του Κυρίου, για μια ακόμη φορά. Ο
Κύριος για να προετοιμάσει τους μαθητάς Του για το εκούσιο πάθος του, πήρε
τρεις από αυτούς: τον Πέτρο, τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο και πορεύθηκε προς
προσευχή εις το όρος Θαβώρ. Γιατί πήρε αυτούς;; Τον Πέτρο για
τη μεγάλη πίστη και αγάπη που είχε προς τον Χριστό, τον Ιωάννη επειδή τον αγαπούσε
ιδιαίτερα ο Κύριος, για την αγνότητα και την ολόψυχη προς Αυτόν αφοσίωσή
του και τον Ιάκωβο επειδή αυτός θα έχυνε πρώτος το αίμα του για την
αγάπη του Χριστού. Οι κουρασμένοι από την ταλαιπωρία μαθητές, κάθισαν
να ξεκουραστούν και τους πήρε ο ύπνος. Κάποια στιγμή ξυπνούν και βλέπουν
τον διδάσκαλό τους να λάμπει περισσότερο και από τον ήλιο. Δεν μπορούσαν
τα γήινα μάτια των μαθητών Του να αντικρίσουν το άκτιστο φως και για
αυτό έπεσαν κάτω με τα πρόσωπα προς την γη, λέγει ο Ευαγγελιστής, «ἔπεσον ἐπί πρόσωπον
αὐτῶν καί ἐφοβήθησαν σφόδρα» (Ματθ. 17,6).
Επέτρεψε ο Κύριος να πάρουν μια γεύση από τη
Θεότητά Του και πως θα είμαστε όλοι μας μετά την Δευτέρα παρουσία Του στη
γη. Οι μαθητές του δεν είχαν λάβει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος για
να μπορούν να δουν το Άκτιστο Φως. Είδαν τον Κύριο να συνομιλεί με τον
Μωυσή, εκπρόσωπο του νόμου και των κεκοιμημένων και τον Ηλία, εκπρόσωπο
των Προφητών και των ζώντων. Έτσι λοιπόν φαίνεται καθαρά ότι ο Χριστός
είναι Κύριος της Ζωής και του θανάτου και οι συνομιλητές Του είναι δούλοι
Του. Συνομιλούν για το εκούσιο Πάθος Του που πρόκειται να συμβεί. Γράφει
χαρακτηριστικά ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Έφερε δε εις το μέσον τους
τον Mωυσήν και τον Ηλίαν, διά να διορθώση τας σφαλεράς υποψίας, οπού είχον
οι πολλοί περί αυτού. Kαθότι, άλλοι μεν έλεγον τον Kύριον, πως είναι ο
Ηλίας. Άλλοι δε, πως είναι ο Iερεμίας. Διά τούτο λοιπόν επαράστησεν εις το
Θαβώρ τους πρώτους και κορυφαίους Προφήτας, διά να γνωρίσουν οι μαθηταί,
και διά των μαθητών όλοι οι άνθρωποι, πόση διαφορά είναι αναμεταξύ του Xριστού,
και των Προφητών. O μεν γαρ Xριστός, είναι Δεσπότης. Oι δε Προφήται, είναι
δούλοι. Kαι ίνα μάθουν, ότι ο Kύριος έχει την εξουσίαν του θανάτου και της
ζωής. Διά τούτο, από μεν τους αποθαμένους, έφερε τον Mωυσήν. Aπό δε τους
ζωντανούς, έφερε τον Ηλίαν». Προετοιμάζονται οι μαθητές Του για τα
επερχόμενα. Ο Πέτρος ενθουσιασμένος και γεμάτος θεία γλυκύτητα
προτείνει να φτιάξουν τρεις σκηνές για να μείνουν εκεί. Μία για τον Δάσκαλό Του
και από μια για τον Μωυσή και τον Ηλία. Τότε νεφέλη τους σκέπασε και ακούστηκε
φωνή λέγουσα «Οὗτος ἐστὶν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός· αὐτοῦ ἀκούετε» (Λουκά, θ'
28-36). Δηλαδή, Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, που τον έστειλα για να
σωθεί ο κόσμος. Αυτόν να ακούτε. Είναι η φωνή του Θεού και Πατέρα, όπως
και στην βάπτιση του Κυρίου. Τον αποκαλεί «υιόν αγαπητό». Για όλους εμάς τους θνητούς
και φθαρτούς που πλάθουμε και κατασκευάζουμε τον Χριστό στα δικά μας
ανθρώπινα και αμαρτωλά μέτρα.
Ο Χριστός είναι το δεύτερο πρόσωπο
της μιας, αγίας, ομοουσίου και αδιαιρέτου τριάδος: Πατήρ, Υιός και Άγιον
Πνεύμα. Στη Μεταμόρφωσή Του ο Κύριος απλά φανέρωσε ή, ακριβέστερα, επέτρεψε να
δουν ανθρώπινα μάτια ένα μικρό μέρος της Θεότητός Του, «καθὼς ἠδὐναντο»,
όπως αναφέρεται στο απολυτίκιο της εορτής.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος βαρύς.
Μετεμορφώθης ἐν τῷ
ὄρει Χριστὲ ὁ Θεός, δείξας τοῖς Μαθηταῖς σου τὴν δόξαν σου, καθὼς ἠδυναντο.
Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς, τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου,
φωτοδότα δόξα σοι.
Κοντάκιον
Ἦχος βαρύς. Αὐτόμελον.
Ἐπὶ τοῦ ὄρους
μετεμορφώθης, καὶ ὡς ἐχώρουν οἱ Μαθηταί σου τὴν δόξαν σου, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἐθεάσαντο,
ἵνα ὅταν σε ἴδωσι σταυρούμενον, τὸ μὲν πάθος νοήσωσιν ἑκούσιον, τῷ δὲ κόσμῳ κηρύξωσιν,
ὅτι σὺ ὑπάρχεις ἀληθῶς, τοῦ Πατρὸς τὸ ἀπαύγασμα.
Μεγαλυνάριον
Θέλων ἐπιδεῖξαι
τοῖς Μαθηταῖς, δύναμιν ἐξ ὕψους καὶ σοφίαν παρὰ Πατρός, ἐν ὄρει ἀνῆλθες, Χριστὲ
τῷ Θαβωρίῳ, καὶ λἀμψας ὡς Δεσπότης τούτους ἐφώτισας.
Ὁ Οἶκος
Ἐγέρθητε οἱ
νωθεῖς, μὴ πάντοτε χαμερπεῖς, οἱ συγκάμπτοντες εἰς γῆν τὴν ψυχήν μου λογισμοί, ἐπάρθητε
καὶ ἄρθητε εἰς ὕψος θείας ἀναβάσεως, προσδράμωμεν Πέτρῳ καὶ τοῖς Ζεβεδαίου, καὶ
ἅμα ἐκείνοις τὸ Θαβώριον ὄρος προφθάσωμεν, ἵνα ἴδωμεν σὺν αὐτοῖς τὴν δόξαν τοῦ
Θεοῦ ἡμῶν, φωνῆς δὲ ἀκούσωμεν, ἧς περ ἄνωθεν ἤκουσαν, καὶ ἐκήρυξαν, τοῦ Πατρὸς
τὸ ἀπαύγασμα.
Κάθισμα
Ἦχος δ'. Κατεπλάγη Ἰωσὴφ.
Ἐπὶ τὸ ὄρος τὸ
Θαβώρ, μετεμορφώθης ὁ Θεός, ἀναμέσον Ἠλιού, καὶ Μωϋσέως τῶν σοφῶν, σὺν Ἰακώβῳ
καὶ Πέτρῳ καὶ Ἰωάννῃ, ὁ Πέτρος δὲ συνών, ταῦτά σοι ἔλεγε· Καλόν ὧδέ ἐστι, ποιῆσαι
τρεῖς σκηνάς, μίαν Μωσεῖ, καὶ μίαν Ἠλίᾳ, καὶ μίαν σοὶ τῷ Δεσπότῃ Χριστῷ, ὁ τότε
τούτοις, τὸ φῶς σου λάμψας, φώτισον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός
Έχω διαβάσει στο Λαυσαϊκόν του Παλλαδίου τα
εξής περί του αββά Ωρ: «Ούτος εν τη ερήμω διάγων, ήσθιεν μεν βοτάνας και ρίζας
γλυκείας, έπινεν δε και ύδωρ ότε ηύρισκεν, εν ευχαίς και ύμνοις διατελών πάντα
τον χρόνον».
Νομίζω αποδίδουν άριστα τα της ασκητικοτάτης
βιοτής του πατρός Φιλαρέτου. Ήταν ένα από τα εύοσμα άνθη που φυτρώνουν στα
βράχια των Καρουλίων! Φίλος της αρετής όντως. Πάντα κυκλοφορούσε ξυπόλυτος.
Μια μέρα ο Γέροντάς μας, ο π. Γερόντιος,
θέλοντας να τον δοκιμάσει αν είναι από τον Θεόν η τόση αγάπη και απλότητά του ή
από εγωισμό, του είπε:
«Πάτερ Φιλάρετε…»
«Ευλογείτε, Γέροντα».
«Είσαι υποκριτής! Μας δείχνεις ότι περπατάς
ξυπόλυτος και με κουρελιασμένα ράσα, για να κάνεις τον ταπεινό!
«Γέροντα», απήντησεν εκείνος κατεβάζοντας
ταπεινά το κεφάλι, «είμαι υποκριτής! Ομως τι να κάνω για να… θεραπευθώ;»
«Να βάλεις παπούτσια και να σουλουπωθείς».
«Να ’ναι ευλογημένο, Γέροντα· αυτό θα κάνω».
Εβαλε βαθιά μετάνοια κι έφυγε.
Πήγε αμέσως και βρήκε κάτι παμπάλαια παπούτσια
και τα είχε κάτω από τη μασχάλη του και, όταν ήλθε στην πόρτα του ησυχαστηρίου
μας, τα έβαλε και μπήκε! Αυτό έγινε με πόνο πολύ, διότι, τόσα χρόνια ξυπόλυτος,
τα πέλματα είχαν πρησθεί και δεν χωρούσαν σε παπούτσι για πολλήν ώρα. Ομως η
υπακοή, βλέπετε, και η ταπεινοφροσύνη κάνουν θαύματα!
Η αρετή φαίνεται όταν σε ελέγχει ο αδελφός κι
εσύ ταπεινώνεσαι αδιαμαρτύρητα. Ο διάβολος καίγεται με τέτοια συμπεριφορά…
«Τώρα, μάλιστα! Τώρα είσαι όντως ταπεινός
μοναχός» του είπε ο Γέροντάς μας.
«Ευλόγησον, Γέροντα, ευλόγησον» είπε και, αφού
έβαλε μετάνοια, απομακρύνθηκε παραπατώντας σαν παιδί…
Δίπλα στο ασκητήριό του φύτρωναν αγριόχορτα. Τα
έκοβε και, μολονότι του ήσαν απολύτως απαραίτητα, μας τα έφερνε λέγοντας:
«Φάτε, πατέρες. Του Θεού είναι κι αυτά και
πρέπει να τα τρώγουν αυτοί που ευαρεσθούν εις Αυτόν και όχι οι ράθυμοι σαν
εμένα!»
Κάποια μέρα πέρασε από εκεί ένας ρασοφόρος, ο
οποίος είπε πως ήτο διάκονος. Βλέποντας τα παλαιά βιβλία του ασκητού, τα έβαλε
στο μάτι και με τρόπο τ’ αφήρεσε.
Εφυγε παίρνοντάς τα μαζί του. Κατευθύνθηκε στη
Δάφνη, μη γνωρίζοντας ότι στο τελωνείο της γίνεται έλεγχος στους εξερχομένους.
Εκεί λοιπόν τον συνέλαβαν!
«Πού τα βρήκες αυτά;» τον ρώτησαν.
«Μου τα… πούλησε ο πατήρ Φιλάρετος, εις τα
Καρούλια!»
Είπε ψέματα για να δικαιολογηθεί και συνέχισε
τη φρικτή συκοφαντία του:
«Αυτός είναι αρχαιοκάπηλος! Πουλάει παλαιά
βιβλία!»
Οι αστυνομικοί ήλθαν εδώ στην έρημο κι έκαναν
ανακρίσεις. Στη συνέχεια, έχοντας πεισθεί από τον πανούργο αυτόν άνθρωπο,
μήνυσαν τον άγιον ασκητή!
Κάποια μέρα έφθασαν σ’ εμάς οι κλήσεις, γιατί
απ’ εδώ περνούν τα πάντα. Οι ασκηταί δεν γνωρίζουν από αυτά, αλλά και
γενικότερα δεν ασχολούνται με βιοτικά πράγματα. Με τις κλήσεις εκαλείτο λοιπόν
να δικασθεί!
Τον ενημερώσαμε σχετικά κι εκείνος μας είπε:
«Εγώ δεν γνωρίζω πού να πάω. Σας παρακαλώ σεις να με οδηγήσετε».
Ε, εμείς κάναμε ό,τι έπρεπε, του δώσαμε μερικά
ρουχαλάκια -γιατί τα μοναδικά δικά του ήσαν ξεσχισμένα από την τραχιάν ασκητική
ζωή- και είπαμε σ’ έναν γνωστό μας δικηγόρο να πάει να τον βοηθήσει.
Του δώσαμε και λίγα χρήματα για να πάει στη
Θεσσαλονίκη να δικασθεί. Ποιος; Εκείνος τον οποίον ούτε ο Θεός, νομίζουμε
ταπεινά, δεν θα δικάσει «εν εκείνη τη ημέρα».
Ενας ουράνιος άνθρωπος, ο οποίος ευωδίαζε άρωμα
ασκήσεως! Παρά ταύτα ο άγιος ασκητής μάς είπε: «Εγώ θα κάνω υπακοή στην
Πολιτεία και θα πάω, όπως μου λένε, να δικασθώ».
Εφυγε για τη Θεσσαλονίκη αυτός που είχε να βγει
από το Αγιον Ορος πενήντα οκτώ ολόκληρα χρόνια! Πενήντα οκτώ χρόνια ασκητής
εδώ, στο Καρούλι, τρώγοντας μόνο λίγα χορταράκια και πίνοντας το νεράκι του
Θεού!
Ο ευλογημένος αυτός άνθρωπος, ο οποίος είχε
φθάσει σε πολύ μεγάλα μέτρα αρετής, πήγε και κάθισε στο εδώλιο του
κατηγορουμένου.
Πώς γίνονται εκεί ούτε που ξέρω. Δεν πήγα ποτέ
σ’ αυτές τις πόρτες… Απλώς θυμάμαι, όπως μας τα έλεγε ο ευλογημένος αυτός
Γέροντας. Τον φώναξε λοιπόν ο πρόεδρος του δικαστηρίου:
«Ο μοναχός Φιλάρετος;»
«Εγώ είμαι ο ελεεινός» απήντησε ταπεινά
σκύβοντας το κεφάλι.
«Γιατί πούλησες τα βιβλία αυτά;»
«Δεν τα πούλησα, αδελφέ! Να, πέρασε ο αδελφός
και τα πήρε να τα διαβάσει και ασφαλώς θα τα γύριζε. Εγώ αυτό πίστευα…»
«Πρέπει να ορκισθείς, πάτερ, για να είσαι
πιστευτός. Αυτή είναι η τάξη του δικαστηρίου».
«Α, δεν ορκίζομαι γιατί στο άγιον Ευαγγέλιο
λέει “μη ομώσαι όλως”!»
«Μα πρέπει, πάτερ, να ορκισθείς».
«Πώς ορκίζονται;»
«Βάζοντας την παλάμη πάνω στο Ευαγγέλιο».
Ο π. Φιλάρετος τότε… έβαλε τρεις στρωτές
μετάνοιες μπροστά στο ιερό Ευαγγέλιο και το ασπάσθηκε μ’ ευλάβεια, λέγοντάς
τους:
«Αρκείσθε σ’ αυτό;»
«Οχι, πάτερ, πρέπει να βάλεις το χέρι σου στο
Ευαγγέλιο και να πεις “ορκίζομαι…” κ.λπ.».
«Δεν μπορώ να ορκισθώ».
«Μα, αν δεν ορκισθείς, θα πας εννέα μήνες
φυλακή…»
«Να πάω φυλακή χίλιες φορές! Εγώ αναμένω την
αιωνία καταδίκη από τον Θεό για τις αμαρτίες μου και θα σκεφθώ τη φυλάκιση των
εννέα μηνών;»
Παρών ήτο και ο ψευδοδιάκονος -φουσκώνοντας και
ξεφουσκώνοντας από μεγαλοπρέπεια και ύφος- ατσαλάκωτος μέσα στα γυαλιστερά ράσα
του. Είχε βάλει έναν δικηγόρο, ο οποίος είπε ένα σωρό ψεύδη. Μεταξύ άλλων ο
δικηγόρος είπε:
«Πώς είναι δυνατόν, κύριοι δικασταί, να κλέψει
ο εκλεκτός αυτός κληρικός τα βιβλία αυτού του ρακενδύτου; Είναι δυνατόν; Μήπως
τα είχε ανάγκη; Αν είναι δυνατόν…».
Εν τέλει, με αυτές τις ψευδομαρτυρίες και τη
διαστρέβλωση της αληθείας, δικαιώθηκε ο απαστράπτων κλέπτης και καταδικάσθηκε ο
ενάρετος ασκητής, ο οποίος παρουσιάσθηκε με φτωχικά ράσα, χωρίς την τέχνη του
ψεύδους και, φυσικά, δίχως να ορκισθεί.
Βγήκε λοιπόν η καταδικαστική απόφαση και τον
πήρε ο αστυνομικός να τον οδηγήσει στη φυλακή!
Οι ιθύνοντες δεν συγκινήθηκαν και συγκινήθηκε
το ακροατήριο.
Εκαναν πρόχειρον έρανο μεταξύ τους και μάζεψαν
το ποσό που χρειαζόταν για ν’ απαλλαγεί ο ασκητής από τη φυλάκιση. Με απλότητα
τους ευχαρίστησε κι έφυγε χαρούμενος, επιστρέφοντας εδώ στα Καρούλια, χώρο της
μακροχρονίου ασκήσεώς του.
Ευχαριστούσε κι εμάς που τον βοηθήσαμε με τις
πενιχρές δυνάμεις μας: «Ευχαριστώ, πατέρες», μας έλεγε, «εύχεσθε να λυτρωθώ και
από την αιωνία φυλακή!»
Μεταξύ άλλων ήταν ενθουσιασμένος με τον
δικηγόρο που είχαμε στείλει για να τον υπερασπισθεί. Ο αγαθός ασκητής, κάνοντας
πάντα καλούς λογισμούς, τα έβλεπε όλα υπέροχα κι έλεγε και ξανάλεγε
εντυπωσιασμένος:
«Αυτός ο δικηγόρος έχει πνεύμα Θεού! Οπως
ακριβώς έγιναν τα πράγματα, έτσι τα έλεγε».
«Γέροντα», του είπα, «η τέχνη του είναι αυτή…».
«Οχι, ευλόγησον, πνεύμα Θεού είναι» επέμενε ο
Γέρων!
Τον ρώτησα:
«Γέροντα, πώς είδες τον κόσμο ύστερ’ από
πενήντα οκτώ χρόνια που είχες να βγεις από το Αγιον Ορος»;
Ο καλός άνθρωπος που τα βλέπει όλα καλά έχει,
όπως είπαμε, μόνον αγαθούς λογισμούς. Είπε λοιπόν ο Γέρων Φιλάρετος:
«Τι να σας πω, πατέρες, όλοι οι άνθρωποι έξω
είναι πολύ καλοί. Ολοι τρέχουν πέρα δώθε για τη σωτηρία τους, εκτός από μένα
τον ράθυμο και αμαρτωλό που κάθομαι σ’ αυτά εδώ τα βράχια και δεν εργάζομαι
όπως πρέπει, όπως είναι το θέλημα του Θεού!»
Αυτά είπε και μπήκε στο ασκητήριό του,
δοξάζοντας τον Θεό που στα τέλη της ζωής του τού έδωσε αυτή τη δοκιμασία για τη
σωτηρία της ψυχής του, όπως έλεγε συνεχώς.
Ο μεγάλος και άγιος Γέροντας Δανιήλ
Κατουνακιώτης (1846-1929), αφηγητής στην παρούσα διήγηση.
Οταν έφθασε σε βαθύ γήρας, μας εκάλεσε μίαν
ημέρα στο ασκηταριό του. Πήγαμε με τον π. Ακάκιο. Με χαρά μας είπε:
«Καλώς τα παιδιά μου! Καλά κάνατε που ήλθατε,
διότι άλλη φορά δεν θα σας δω! Εγώ απόψε θα φύγω… Θέλω όμως, πριν συμβεί αυτό,
να με αναπαύσετε».
-Τι θέλεις, Γέροντα;
-Να μου ψάλετε! Πείτε κάτι να ευφρανθεί η ψυχή
μου.
Ψάλαμε διάφορα κι ο Γέροντας έκλαιγε από χαρά
και σταυροκοπιόταν κατανενυγμένος. Μόλις τελειώσαμε, μας είπε:
«Τώρα, κάτι τελευταίο: Θέλω να μου ψάλετε τον
“εθνικό ύμνο” της Παναγίας, το «Αξιον εστίν»! Αυτό όμως θα το ψάλουμε όρθιοι,
όπως ψέλνουμε και τον εθνικό ύμνο της πατρίδος μας!»
Σηκώθηκε με κόπο. Ητο σκελετωμένος. Το δέρμα
του σχεδόν διάφανο. Αφού συμψάλαμε, με δάκρυα χαράς και συγκινήσεως μας
αγκάλιασε, μας ασπάσθηκε και μας είπε:
«Παιδιά μου, άλλη φορά εδώ δεν σας βλέπω!
Συγχωρήσατέ με, συγχωρήσατέ με!»
Δακρύσαμε όλοι. Εκείνος με κόπο μας προέπεμψε.
Φύγαμε κατασυγκινημένοι.
Το πρωί μας ειδοποίησαν ότι εκοιμήθη! Οπως
ακριβώς το είχε πει…
Ανοίξαμε στα βράχια μια λακκουβίτσα και τον
θάψαμε, αφού τον κηδεύσαμε όπως του άξιζε… Εσβησε -ανθρωπίνως το λέγω- στον
αθωνικό ουρανό το αστέρι αυτό του αγιορειτικού μοναχισμού. Αφησε όμως μίαν
αείφωτη τροχιά αγωνιστικότητος και ασκήσεως αυστηρής. Αιωνία του η μνήμη. Την
πολύτιμη ευχή του να έχουμε.
Μερικές φορές ο πανάγαθος Θεός παραχωρεί και
στο τέλος της ζωής μια δοκιμασία, για να γίνει ο άνθρωπος καλύτερος και να
ωφεληθούν και άλλοι. Ετσι και ο π. Φιλάρετος υπέμεινε αγόγγυστα και βραβεύθηκε
από τον Κύριο.
Είδατε, πώς ο διάβολος πήγε να ταλαιπωρήσει τον
άνθρωπο της ασκήσεως και της αρετής, αλλ’ ο πανάγαθος Θεός τον σκέπασε με τη
χάρη Του και, αντί να πάθει βλάβη η ψυχή του, δέθηκε ακόμη περισσότερο με τον
Θεό;
Περισσότερο αγάπησε τον Θεό και με μεγαλύτερη
ζέση Τον εδόξαζε.
Μανώλης Μελινός Θεολόγος – συγγραφέας – manolismelinos.com
https://paraklisi.blogspot.gr/2017/10/blog-post_942.html
Η Εκκλησία δέχεται την βασκανία, δηλαδή την
επέμβαση του πονηρού πνεύματος και τη θεωρεί έργο του διαβόλου. Σχετίζεται
κυρίως με τον φθόνο και την ζήλεια.
Γι’ αυτό και η ευχή για το «μάτι», την βασκανία
(που διαβάζεται μόνο από Ιερέα) λέει μεταξύ άλλων:
…απόστησον πάσαν διαβολικήν ενέργειαν, πάσαν σατανικήν έφοδο και πάσα
επιβουλήν, περιέργειαν τε πονηράν και βλάβην και οφθαλμών βασκανίαν τω φθονερών
ανθρώπων απο του δούλου σου ( όνομα ) και η υπο ωραιότητος ή ανδρείας ή
ευτυχίας ή ζήλου ή και φθόνου βασκανίας συνέβη,…
Στην απάντηση μας αυτή δεν θα αναφερθούμε σε
αυτόν που «ματιάζεται», αλλά σε αυτόν που «ματιάζει». Και αυτό, γιατί πρέπει να
εξετάσουμε και να πολεμήσουμε την πηγή της βασκανίας. Το ερώτημα δεν είναι
γιατί «μας πιάνει το μάτι», αλλά γιατί κάποιοι έχουν αυτή την αρνητική
ικανότητα…
Ο καθένας από εμάς μπορεί να ματιάσει; Όχι. Άρα
αυτός που μπορεί, τι έχει ή μάλλον τι του λείπει και μεταδίδει αρνητική
ενέργεια «δια της οράσεως»;
Είπαμε ότι οι πατέρες της Εκκλησίας αποδίδουν
το μάτι σε «δαιμόνιο». Αυτός που ματιάζει έχει «δαιμόνιο». Ακούγεται βαρύ αλλά
έτσι είναι.
Αυτός που ματιάζει, συνήθως απέχει από την
εκκλησία και τα μυστήρια της. Δεν εξομολογείται, δεν κοινωνεί των Αχράντων
μυστηρίων, δεν κάνει τον Σταυρό του ή τελοσπάντων ανήκει στο Σώμα της Εκκλησίας
αλλά δεν μετέχει συνειδητά στα μυστήρια της… και μάλλον έτσι είμαστε οι
περισσότεροι: «ο λαός ούτος τω στόματι αυτών και τοις χείλεσί με τιμά, η
δε καρδία αυτών πόρρω απέχει απ΄ εμού· (Ματθ. ιε,8)
Δυστυχώς, έτσι είναι όσο και αν ακούγεται
άσχημα όσο και αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε, η αποχή και η απομάκρυνση από
τον θείο δρόμο από τον μη εκκλησιασμό, μόνο πόρτες ανοίγει στον διάβολο με ό,τι
μπορεί να συνεπάγεται αυτό.
Ο καθένας από εμάς λοιπόν, πρέπει να εξετάσει
τον εαυτό του σχετικά με την ειλικρινή συμμετοχή του στα μυστήρια και στον
εκκλησιασμό και να ασφαλίσει τον εαυτό του με το μεγαλύτερο όπλο κατά του
διαβόλου που είναι ο Σταυρός.
Τό παρακάτω περιστατικό τό ἀφηγήθηκε μέ μεγάλη
συγκίνηση μιά εὐσεβέστατη κυρία, ἀρκετά ἡλικιωμένη, ἡ ὁποία ἀξιώθηκε νά δεῖ ἕνα
ἀπ᾿ τά παιδιά της ν᾿ ἀφιερώνεται στό Θεό. Συνέβη ὅταν ἦταν νεαρή μητέρα κι εἶχε
τά παιδάκια της μικρά.
Ἔπειδή ἡ ζωή ἦταν δύσκολη τότε κι ἐργαζόταν μόνο ὁ σύζυγος, προσπαθοῦσαν μέ οἰκονομία
νά ζήσουν, γιά νά μπορέσουν νά χτίσουν κι ἕνα σπιτάκι, μήπως γλυτώσουν ἀπ᾿ τό ἐνοίκιο,
πού τούς ἐξαντλοῦσε οἰκονομικά. Τά παιδάκια ὅμως ἦταν ἀδύνατα, καί εἰδικά τό ἕνα.
Ὁ γιατρός στόν ὁποῖο τά πῆγαν, συνέστησε καλή διατροφή· καλύτερη ἀπ᾿ ὅση εἶχαν.
Ἡ μητέρα συμφώνησε μαζί του καί προσπαθοῦσε νά πείσει καί τό σύζυγό της, ὁ ὁποῖος,
ἄν καί ἦταν κι ἐκεῖνος καλός πατέρας καί τ᾿ ἀγαποῦσε τά παιδιά, ἤθελε νά ἐξακολουθήσει
τή μικρή ἀποταμίευση, γιά τό λόγο πού προαναφέρθηκε. Ἔτσι ἔφτασαν νά
διαφωνήσουν. Ἥρεμα, βέβαια, ἀλλά δημιουργήθηκε ἕνα στενόχωρο ἀδιέξοδο.Αὐτή ἡ
συζήτηση ἔγινε μέσα στόν κῆπο τοῦ Ζαππείου, ὅπου οἱ γονεῖς εἶχαν βγεῖ περίπατο
μαζί μέ τά μικρά παιδάκια τους. Ἡ νεαρή μητέρα, ἡ ὁποία σημειωτέον ἦταν ὀρφανή ἀπό
μικρό παιδί καί δέν εἶχε κοντά της κανέναν συγγενῆ, γιά νά βοηθήσει νά πειστεῖ ὁ
σύζυγος, ἔνιωσε πολύ πόνο καί τά μάτια της γέμισαν δάκρυα. Δέν εἶπε ὅμως οὔτε
λέξη. Ἦταν ἄνθρωπος πού εἶχε τήν δύναμη τῆς ὑπομονῆς καί τῆς σιωπῆς στίς
δύσκολες ὧρες. Προσευχήθηκε ὅμως νοερά ἐκείνη τή στιγμή μέ ἀφάνταστη πίστη καί
πόνο καί εἶπε στό Θεό:
“–Θεέ μου! Λυπήσου με, καί φώτισέ τον! Λυπήσου με, γιατί δέν ἔχω κανέναν νά μέ
βοηθήσει! Κανέναν!…”
Ἐνῶ ὅμως ἔλεγε αὐτά μέ τή μυστική προσευχή της, βλέπει δίπλα της φωτεινή
μεγαλοπρεπῆ ὕπαρξη! Ἕνα γλυκύτατο Ἄγγελο τοῦ Θεοῦ μέ ξανθά μαλλιά, πού τήν
κοίταζε μέ πολλή ἀγάπη καί συμπάθεια! Ταράχτηκε ἐλαφρά, ἀλλά καί πάλι κατάφερε
καί δέ μίλησε. Ὁ Ἄγγελος, ὁ Ἄγγελος της, ἀμέσως ἔγινε ἄφαντος, ἀφοῦ πρῶτα τῆς ἔδωσε
τό ἐλπιδοφόρο μήνυμα τοῦ Θεοῦ:
“Δέν εἶσαι μόνη, κόρη μου!…”
Σέ λίγο ἀκούστηκε γλυκειά καί ταπεινωμένη ἡ φωνή τοῦ συζύγου της νά λέει:
“– Ἔχεις δίκιο, “Μαρία” μου. Πρῶτα εἶναι ἡ ὑγεία τῶν παιδιῶν μας καί μετά ἔχει
ὁ Θεός καί γιά τό σπίτι!”
Νά πῶς λύνονται οἱ διαφωνίες, ὅταν ὑπάρχουν ἄνθρωποι προσευχῆς! Καί τό ἄλλο:
Κανείς δέν εἶναι πραγματικά μόνος, ἀλλά νιώθει μόνος, ἄν δέν ζεῖ κατά Θεόν…
Ἀπό τό βιβλίο: “Μηνύματα ἀπό
τόν Οὐρανό”
Ἔκδοσις: ” Ἱ. Μονῆς Παναγίας
Βαρνάκοβας Δωρίδα 2005
Είχαμε πάει προσκύνημα στον Όσιο Πατάπιο (η
μνήμη του τιμάται στις 8 Δεκεμβρίου) στο Λουτράκι με 8 πούλμαν.
Στο πούλμαν το δικό μου, υπήρχε ένα ζευγάρι από
την Κύπρο. Ο άνδρας δεν πίστευε σε τίποτα. Και όταν άκουσε που ομιλούσα εγώ και
προσανατόλιζα τον κόσμο που πηγαίνουμε και τι περίπου θα αντιμετωπίσουμε εκεί,
είπε:
– Τί μακάμβρια πράγματα είναι αυτά! Που μας
πάει; Στο νεκροταφείο θα μας πάει αυτός;
Και όταν φτάσαμε εκεί, δεν πήγε καθόλου μέσα να
προσκυνήσει τον Άγιο. Πήρε τη γυναίκα του και ζήτησε να πάει να κοιμηθεί με τη
δικαιολογία ότι ήταν κουρασμένος και τα τοιαύτα.
Τους έδωσαν εκεί οι καλογριές κελλί να πάνε να
κοιμηθούν. Μόλις πήγε να κοιμηθεί, του παρουσιάζεται ο Άγιος Πατάπιος καθήμενος
σε μία πέτρα, στα σκαλάκια που βρίσκονται έξω από την πόρτα που φυλάγεται το
άφθαρτο λείψανό του και του χαμογελούσε.
Και του λέει ο Άγιος:
– Γιατί δεν ήρθες από εδώ;
– Ποιός είσαι εσύ;
– Εγώ που είμαι εδώ πέρα…
– Μα εδώ είναι του Αγίου Παταπίου, αλλά εγώ
δεν…
– Ναι εγώ είμαι…
– Μα εσύ είσαι ζωντανός!
– Μα τί είμαι, νεκρός είμαι;
– Εσύ είσαι μέσα εκεί;
– Ναι εγώ είμαι…
Σηκώνεται έντρομος από τον κρεβάτι και
σκουντάει την γυναίκα του και της λέει:
– Γυναίκα σήκω!
– Τί να σηκωθώ; Τώρα πέσαμε…
– Σήκω να κατεβούμε κάτω!
– Μα εσύ δεν ήθελες να καθίσουμε κάτω.
Σηκώνεται λοιπόν και πηγαίνουν κάτω στο
εκκλησάκι που είναι το λείψανο του Αγίου. Και βλέπει τον Άγιο Πατάπιο να
κάθεται στην πέτρα, όπως τον είδε στο όνειρό του και του χαμογελούσε! Και του
κάνει νόημα, σαν να του έλεγε:
«Έλα! Πέρασε μέσα!».
Πέρασε αυτός δίπλα εκεί, τρομαγμένος,
σαστισμένος, είχε χάσει τη λαλιά του… και μπήκε μέσα και προσκύνησε το λείψανο
του Αγίου Παταπίου.
Και έμεινε μέχρι το πρωΐ εκεί σαν σκυλάκι,
ταπεινωμένος και εξουθενωμένος! Δίπλα στον Άγιο…
Δυστυχώς ορισμένοι νομίζουν, ότι οι Άγιοι είναι
λείψανα νεκρά…
Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 –
1982)
https://proskynitis.blogspot.com/2020/12/blog-post_8.html
Κυριακή Η’ Λουκά –
Μητροπολίτης Φλωρίνης π. Αυγουστίνος Kαντιώτης: Ποιος είναι ο πλησίον μας;
Μία, ἀγαπητοί μου, ἀπὸ τὶς ὡραιότερες παραβολὲς
τοῦ Εὐαγγελίου εἶνε ἡ παραβολὴ τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτου . Τὴν εἶπε ὁ Κύριος μὲ ἀφορμὴ
τὴν ἐρώτησι ἑνὸς νομικοῦ «τίς ἐστί μου πλησίον;», καὶ ἀποτελεῖ σύνοψι τοῦ
μυστηρίου τῆς θείας οἰκονομίας, περίληψι ὅλου τοῦ εὐαγγελικοῦ κηρύγματος.
Περιέχει ὕψος ἰδεῶν, ποὺ θαυμάζουν οἱ αἰῶνες.
Ὦ Κύριε! Τὸ πρόβλημα τῶν ἀνθρωπίνων σχέσεων
πού, παρ᾿ ὅλα τὰ σχέδια τὰ σύμφωνα καὶ τὰ καταστατικὰ ἔχει γίνει τὸ πιὸ
περίπλοκο, τὸ ἔλυσες ἐσὺ μὲ τὴν παραβολὴ αὐτή. Μὲ τὴ φράσι «Πορεύου καὶ σὺ
ποίει ὁμοίως» (Λουκ.10,37) ἔδειξες τὸν κανόνα συμπεριφορᾶς κάθε ἀνθρώπου πρὸς τὸ
συνάνθρωπό του.
Ὑπῆρξαν ἄτομα ποὺ ῥύθμισαν καὶ ῥυθμίζουν τὴ ζωή
τους σύμφωνα μ᾽ αὐτόν· ἀλλὰ πότε ἡ ἀνθρωπότης ὡς σύνολο θὰ νιώσῃ τὸ πνεῦμα σου,
θὰ θελήσῃ νὰ ἐφαρμόσῃ τὰ διδάγματά σου;Δὲν θὰ κάνουμε λεπτομερῆ ἀνάλυσι τῆς
παραβολῆς· θὰ ἐμβαθύνουμε μόνο στὴ λέξι «πλησίον».
Ποιός εἶνε ὁ «πλησίον» ; Λέγοντας «πλησίον»
συνήθως ἐννοοῦμε τὸν κοντινό, τὸ διπλανὸ ποὺ ἔχει ἀνάγκη τὴ βοήθειά μας. Κατὰ τὸ
βαθύτερο ὅμως νόημα «πλησίον» , μὲ τὴν ἀπόλυτη ἔννοια ,ἀναδείχθηκε ΕΝΑΣ· ἐκεῖνος
ποὺ ἡ ἀγάπη του εἶνε ὑπόδειγμα γιὰ ὅλους.
Ὁ ἄνθρωπος, ἀγαπητοί μου, πλάστηκε κοινωνικός. Ἔχει
ἀνάγκη τὸν ἄλλο, γιὰ τὸν ὁποῖο νὰ μπορῇ νὰ λέῃ· «Αὐτὸς εἶνε πλησίον μου , στὴ
χαρὰ καὶ τὴ λύπη, δὲ μ᾽ ἀφήνει ποτέ μόνο».
Ζητάει λοιπὸν νὰ δημιουργήσῃ σχέσεις μὲ τοὺς
γύρω του. Συνδέεται μὲ πρόσωπα, ποὺ τὸ χαμόγελο, τὰ λόγια, οἱ τρόποι, τὰ
προσόντα ποὺ φαίνεται νὰ τοὺς στολίζουν, ἡ ὅλη συμπεριφορά, τὸν ἑλκύουν καὶ τοῦ
δίνουν ἐλπίδα, ὅτι ἀνάμεσα σ᾽ αὐτοὺς θ᾿ ἀνακαλύψῃ τὸν καλὸ σύντροφο, τὸν πιστὸ
φίλο, τὸν εἰλικρινῆ σύμβουλο, τὸν ἰδεώδη ἄνθρωπο. Κι ὅταν νομίσῃ πὼς τὸν βρῆκε,
φωνάζει χαρούμενος σὰν ἄλλος Ἀρχιμήδης· Αὐτὸς εἶνε ὁ ἄνθρωπος ποὺ ζητοῦσα!
Ἄχ ἐλπίδα ἀπατηλή, πόσα δράματα δὲν ἔχεις
σκηνοθετήσει! Διότι ἔρχεται στιγμὴ ποὺ ἡ φιλία ἀποδεικνύεται κίβδηλη, πέφτει τὸ
προσωπεῖο, γίνονται ἀποκαλυπτήρια τοῦ φίλου,καὶ τότε λὲς κατάπληκτος· Αὐτὸς
λοιπὸν εἶν᾽ἐκεῖνος στὸν ὁποῖο ὑπολόγιζα καὶ στήριζα ἐλπίδες;
Ἀλλοίμονο, πόσο μὲ διέψευσε! Θυμᾶστε ἐκεῖνο τὸ
μῦθο τοῦ Αἰσώπου; Δυὸ φίλοι βάδιζαν μαζὶ σὲ δάσος κι ἀλληλοϋπόσχονταν βοήθεια
καὶ συμπαράστασι. Ξαφνικὰ ἐμφανίζεται μιὰ ἀρκούδα. Ὁ ἕνας τρέχει σκαρφαλώνει σ᾽
ἕνα δέντρο κι ἀφήνει τὸν ἄλλο κάτω.Αὐτός, ἐπειδὴ ἡ ἀρκούδα δὲν τρώει
πτώματα,πέφτει κατὰ γῆς καὶ προσποιεῖται τὸ νεκρό. Τὸ θηρίο πλησιάζει, τὸν
περιεργάζεται ἐνῷ ἐκεῖ -νος κρατάει τὴν ἀναπνοή του, κάτι φαίνεταιὅτι λέει στ᾽
αὐτί του καὶ φεύγει. Τί εἶπε; θὰ τὸ ξέρετε ἀπὸ τὴ συνέχεια τοῦ μύθου… Νά ἡ ἐγκατάλειψις
ἑνὸς φίλου σὲ ὥρα κινδύνου.
Κι αὐτὸ εἶνε τὸ λιγώτερο. Γιατὶ ὑπάρχουν καὶ
περιπτώσεις ποὺ ὁ φίλος μεταβάλλεται σὲ ἐχθρό , κακοῦργο καὶ λῃστὴ καὶ δήμιο,
καὶ τότε ὁ ἀπατημένος φίλος ἀναστενάζει καὶ μονολογεῖ· Καταραμένη ἡ ὥρα ποὺ τὸν
γνώρισα…Ἀλλὰ καὶ ἂν ἀκόμη ὁ «πλησίον» σου μένῃ πιστὸς ἀφωσιωμένος καὶ πρόθυμος
γιὰ βοή-θεια, ἔρχονται ὅμως στὴ ζωὴ στιγμὲς τραγικές, ποὺ «ὁ πλησίον» αὐτός,
παρ᾿ ὅλη τὴν καλή του διάθεσι, δὲν μπορεῖ νὰ σὲ βοηθήσῃ. Νά, φτάνει ὁ θάνατος!
τί μποροῦν νὰ σοῦ προσφέρουν οἱ ἄνθρωποί σου; Ἢ συμβαίνει κάτι χειρότερο, δηλαδὴ
τί· διέπραξες μιὰ κρυφὴ ἁμαρτία, ποὺ καὶ μόνο νὰ τὴ σκέπτεσαι φρίττεις· σὲ
ποιόν, παρακαλῶ, θ᾿ ἀνοίξῃς τὴν καρδιά σου;
Ἂν τὴν πῇς σ᾽ αὐτὸν ποὺ νομίζεις δικό σου, δὲν ἀποκλείεται
νὰ τρομάξῃ καὶ νὰ φύγῃ χιλιόμετρα μακριὰ λέγοντας· Σὲ ἀηδιάζω· σὲ θεωροῦσα ἄνθρωπο,
κ᾽ ἐσὺ ἀποδείχθηκες ἕνα σιχαμένο τέρας… Κι ὅμως ἐσὺ ἔχεις ἀνάγκη ἀνακουφίσεως.
Ποιος θὰ κατευνάσῃ τὴν τρικυμία σου, ποιός θὰ ἐπουλώσῃ τὴν πληγή σου ποὺ στάζει
αἷμα; Γιὰ τέτοιες τραγικὲς ὧρες ὁ προφήτης Δαυῒδ ψάλλει τοὺς μελαγχολικοὺς ἐκείνους
στίχους τοῦ 37ου ψαλμοῦ· «Ἡ καρδία μου ἐταράχθη, ἐγκατέλιπέ με ἡ ἰ σχύς μου, καὶ
τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου, καὶ αὐτὸ οὐκ ἔστι μετ᾿ ἐμοῦ. Οἱ φίλοι μου καὶ οἱ
πλησίον μου ἐξ ἐναντίας μου ἤγγισαν καὶ ἔστησαν, καὶ οἱ ἔγγιστά μου ἀπὸ
μακρόθεν ἔστησαν» (Ψαλμ. 37,11-12).
Οἱ ἄνθρωποι ἀπογοητεύουν. Καὶ οἱ πιὸ στενοὶ
συγγενεῖς καὶ φίλοι ἀποδεικνύονται ξένοι καὶ κάνουν τὴ ζωὴ ἀκόμα πιὸ τραγική.Καὶ
ὅμως, παρ᾿ ὅλες τὶς διαψεύσεις, ὁ ἄνθρωπος ἐξακολουθεῖ ν᾿ ἀναζητῇ τὸν «πλησίον»
του! Δὲν ὑπάρχει λοιπὸν αὐτός; Εὐλογητὸς ὁ Θεός! Ὑπάρχει ἐκεῖνος ποὺ ἀξίζει νὰ ὀνομασθῇ
«Ο ΠΛΗΣΙΟΝ» . Πρὶν ἀπὸ 2.000 περίπου χρόνια ἔκανε τὴν ἐμφάνισί του στὶ ςἀκτὲς τῆς
Γαλιλαίας καὶ χιλιάδες ἐγκαταλειμμένοι βρῆκαν στὸ πρόσωπό του τὸν στοργικὸ
φίλο, τὸν θαυμαστὸ σύμβουλο, τὸν ἰσχυρὸ προστάτη, καὶ εἶπαν· Αὐτὸς εἶνε ὁ
πλησίον μας
Ποιός γραμματεὺς ἢ φαρισαῖος, ἀρχιερεὺς ἢ
λευΐτης μᾶς ἐπισκέφθηκε στὰ ταπεινὰ καΐκια μας, στὰ ἀπόμακρα χωριά μας, στὶς
φτωχὲς καλύβες μας; ποιός μᾶς πλησίασε καὶ ἄγγιξε τὰ παράλυτα ἢ λεπρὰ μέλη μας;
ποιός ἀγκάλιασε τὰ παιδιά μας; ποιός ἔδωσε ψωμὶ στοὺςπεινασμένους, φῶς στοὺς
τυφλούς μας;…Γραμματεῖς καὶ φαρισαῖοι ὅλων τῶν αἰώνων, σᾶς ἐρωτοῦμε. Κι ἂν ἐσεῖς
ἀπὸ φθόνο καὶ μῖσος κλείνετε τὰ στόματά σας, καὶ οἱ λίθοι τῆς ἐρήμου τῆς πέραν
τοῦ Ἰορδάνου θὰ φωνάζουν, ὅτι πραγματικὸς «πλησίον» τοῦ ἀνθρώπου εἶνε ἕνας καὶ
μόνος· ὁ Ἰησοῦς, τὸνὁποῖον ἐσεῖς ἀποκαλέσατε Σαμαρείτη (βλ. Ἰω. 8,48).
Αὐτὸς ὁ Σαμαρείτης ἔσωσε τὸν κόσμο.Πράγματι, ἀδελφοί
μου. Κανένας ἄλλος δὲνγνώρισε τὶς ἀνάγκες, τὶς θλίψεις, τοὺς πόνους καὶ τοὺς
πόθους μας ὅσο ὁ Χριστός, καὶ κανένας ἄλλος δὲν ἀνταποκρίθηκε στὴν ψυχή μαςὅσο
αὐτός. Ἔγινε τὸ πᾶν γιὰ τὸν ἄνθρωπο.
Ὅπως κηρύττει ὁ ἅγιος Ἀμβρόσιος· «Θέλεις νὰ
θεραπευθοῦν οἱ πληγές σου; ὁ Χριστὸς εἶνε ὁ ἰατρός . Σὲ πιέζουν οἱ ἁμαρτίες; αὐτὸς
εἶνε ἡ συγχώρησις . Ἔχεις ἀνάγκη ἀπὸ βοήθεια; αὐτὸς εἶνε ἡ δύναμις . Φοβᾶσαι τὸ
θάνατο; αὐτὸς εἶνε ἡ ζωή . Ἐπιθυμεῖς τὸν οὐρανό; αὐτὸς εἶνε ἡ ὁδὸς γιὰ ἐκεῖ. Θὲς
νὰ βγῇς ἀπ᾽ τὸ σκοτάδι; αὐτὸς εἶνε τὸ φῶς . Πεινᾶς; αὐτὸς εἶνε ὁ ἄρτοςτῆς ζωῆς
. Διψᾶς; αὐτὸς εἶνε τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν».Θέλετε νὰ δῆτε τὴν εἰκόνα του; Ἀνοῖξτε τὸ Εὐαγγέλιο
καὶ μελετῆστε τὴν παραβολὴ τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου. Ρωτῆστε καὶ τοὺς πατέρας τῆς Ἐκκλησίας,
ποιός εἶνε ὁ Σαμαρείτης ποὺ ἔσωσε τὸν λῃστευθέντα, καὶ θὰ σᾶς ἀπαντήσουν ὁμοφώνως
ὅτι εἶνε ὁ Ἰησοῦς Χριστός.
Ὦ Κύριε! Ποιός μπορεῖ νὰ ψάλῃ πρεπόντως τὴν ἀγάπη
σου; Ὁ ἄνθρωπος ἔφυγε ἀπ᾽ τὸν παράδεισο, περιπλανήθηκε, ἔπεσε σὲ ἐνέδρες λῃστῶν,
παθῶν καὶ κακιῶν. Καὶ τί κακὸ δὲν ἔπαθε ἀπ᾿ αὐτούς! Γυμνός, πληγωμένος, αἱμόφυρτος
κοίτονταν κατὰ γῆς. Κανένας ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἐμφανίσθηκαν στὸ προσκήνιο τῆς ἱστορίας
καὶ ἐπευφημήθηκαν στὰ θέατρακαὶ στάδια ὡς σωτῆρες καὶ λυτρωταὶ δὲν μπόρεσε νὰ τὸν
σώσῃ. Τὰ φάρμακά τους στάθηκαν ἀνίσχυρα. Κι ὁ ἄνθρωπος ἀγωνιοῦσε καὶ ἐξέπνεε ἐν
μέσῳ τῆς μουσικῆς τοῦ Ὀρφέως καὶ τῶν συζητήσεων τῆς ἀκαδημίας τοῦ Πλάτωνος καὶ
τῶν σχολαστικῶν ἑρμηνευτῶν τοῦ μωσαϊκοῦ νόμου. Ἀλλὰ σύ, Κύριε, ἀπὸ τὰ ὕψη ἄκουσες
τὸν ἐπιθανάτιο ῥόγχο, σπλαχνίστηκες, «ἔκλινες οὐρανοὺς καὶ κατέβης» (Β΄ Βασ.
22,10. Ψαλμ. 17,10). Ἐπὶ μία τριετία δημοσίας ζωῆς καὶ δράσεως στάθηκες στὸ
πλευρὸ τοῦ ἀνθρώπου.
Καὶ τί καλὸ δὲν ἔκανες γι᾽ αὐτόν! Κι ἀφοῦ ἐκπλήρωσες
τὴν πα-τρικὴ ἐντολή, ἀναλήφθηκες στοὺς οὐρανούς· ἀλλ᾽ ἄφησες ἐδῶ στὴ γῆ τὴν Ἐκκλησία
σου. Αὐτή, Κύριέ μου, εἶνε τὸ «πανδοχεῖον» τῆς παραβολῆς (Λουκ. 10,34), τὸ
παγκόσμιο ἰατρεῖο, τὸ ὁποῖοἐφωδίασες μὲ ὅλα τὰ μέσα γιὰ νὰ βρίσκουν σ᾽αὐτὸ οἱ ἄνθρωποι,
σὲ κάθε ἐποχὴ καὶ τόπο, τὴ ῥιζικὴ θεραπεία τῆς νοσούσης ψυχῆς τους.«Ποιός
πονεμένος τρέχει στὸ ἰατρεῖο τοῦτο καὶ δὲν θεραπεύεται;»(Παρακλ., ἦχ. δ΄, Κυρ. ἑσπ.,
ἀπόστ. καταν.).
Ἀγαπητοί μου! Τὸ βαθύτερο νόημα τῆς πα-ραβολῆς
εἶνε, ὅτι ὁ ἰδεώδης «πλησίον» ἐκείνου ποὺ ἔπεσε στοὺς λῃστὰς εἶνε ὁ Κύριος ἡ-μῶν
Ἰησοῦς Χριστός. Ἄνθρωπε, τί θρηνεῖς;Δὲν εἶσαι πλέον ἔρημος πάνω στὴ γῆ, δὲν εἶνε
Σαχάρα ἡ ζωή σου. Σ᾽ αὐτόν, τὸν ἰδεώδη «πλησίον» , θὰ βροῦμεἀνάπαυσι, γιὰ νὰ
δώσουμε ἀνάπαυσι καὶ σὲ ἄλλους. Μόνο αὐτὸς θὰ μᾶς μάθῃ πῶς νὰ γίνουμε κ᾽ ἐμεῖς
«πλησίον» τῶν ἄλλων συνανθρώπων μας. Κι ὅπως ἡ σελήνη ἔχει τὸ πρόσωπό της πρὸς
τὸν ἥλιο κι ἀντανακλᾷ τὸ φῶς του, ἔτσι κ᾽ ἐμεῖς, μὲ τὴν ψυχὴ στραμμένη στὸ
Χριστό, θὰ γίνουμε φῶς, ἀντανάκλασι τῆς ἀγάπης του στὴ γῆ αὐτὴ τῶν δακρύων καὶ
τοῦ αἵματος,στὴν ὁποία οἱ λῃστευθέντες εἶνε ἀναρίθμητοι κι ἀναζητοῦν τοὺς
«πλησίον» αὐτῶν, τοὺςπιστοὺς μιμητὰς τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου.
(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
Γραπτὴ ὁμιλία, ἡ ὁποία μεταδόθηκε ἀπὸ τὸν
Ραδιοφωνικὸ Σταθμὸ Λαρίσσης τὸ Νοέμβριο τοῦ 1949 στὴν καθαρεύουσα.
https://orthodoxia.online/ekklisia/kyriaki-i-louka-mitropolitis-florinis-p-aygoustinos-kantiotis/
Σήμερα, ἀδελφοί μου, ἑορτάζει ὁ τίμιος σταυρός.
Καὶ ὄχι μόνο σήμερα ἀλλὰ καὶ τὴν Τρίτη (Γ΄) Kυριακὴ τῶν Νηστειῶν, καὶ τὴ Μεγάλη
Παρασκευή. Σήμερα εἶνε σὰν Μεγάλη Παρασκευή· ἴδιος ἀπόστολος (βλ. Α΄
Κορ.1,18-24), ἴδιο εὐαγγέλιο (βλ. Ἰω. 19,6 11,13, 20, 25-28, 30-35), ἴδια
νηστεία.
Εἶνε λοιπὸν μεγάλη ἑορτή. Ποιό εἶνε τὸ ἱστορικὸ
τῆς ἡμέρας; τί ἑορτάζουμε σήμερα;
Ὁ σταυρὸς τὴ ῾Ρωμαϊκὴ ἐποχὴ ἦταν ὄργανο ἐκτελέσεως
τῶν μεγάλων ἐγκληματιῶν. Κάθε λαὸς εἶχε, πρὸς παραδειγματισμόν, δικό του
ποινολόγιο. Οἱ Ἀθηναῖοι θανάτωναν μὲ κώνειον (φαρμάκι, ὅπως τὸν Σωκράτη), οἱ
Σπαρτιᾶτες μὲ κατακρημνισμὸ στὸ βάραθρο τοῦ Καιάδα, οἱ Ἑβραῖοι μὲ λιθοβολισμό,
οἱ Πέρσες μὲ καῦσι στὴν πυρά. Οἱ ῾Ρωμαῖοι κατακτηταὶ ἔβγαζαν τὸν κατάδικο ἔξω ἀπὸ
τὴν πόλι, ἔδεναν ἢ κάρφωναν τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια του σὲ δύο ξύλα δεμένα κόντρα
τό ᾽να στ᾽ ἄλλο, ἕνα κάθετο κ᾽ ἕνα ὁριζόντιο, καὶ τὸν ἄφηναν ἔτσι ἀβοήθητο,
γυμνό, ἐκτεθειμένο, μετέωρο μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς. Ἄλλοι κατάδικοι ἔμεναν πάνω
στὸ σταυρό, ἀναλόγως τῆς ἀντοχῆς τους, μιὰ μέρα, δυὸ μέρες, τρεῖς μέρες,
τέσσερις μέρες, ἀκόμα καὶ μία ἑβδομάδα. Πονοῦσαν, αἱμορραγοῦσαν, διψοῦσαν. Κι ὅταν
ξεψυχοῦσαν κοράκια καὶ σκυλιὰ πεινασμένα ἅρπαζαν κ᾽ ἔτρωγαν τὶς σάρκες τους. Ἀπαίσιος
θάνατος.
–Μὰ ὁ Χριστός μας τί ἔκανε καὶ τὸν σταύρωσαν;
διέπραξε κανένα κακό;
Ὄχι, ἀδελφοί μου. Ὁ Κύριός μας δὲν ἔκανε κανένα
κακό. Ὄχι μόνο μυρμήγκι δὲν πάτησε, ἀλλὰ καὶ ἔκανε τὸ καλὸ πάντα, ἀπὸ τὴν ὥρα
ποὺ γεννήθηκε μέχρι ποὺ εἶπε τὸ «Τετέλεσται» (Ἰω. 19,30). Δὲν πέρασε, οὔτε θὰ
περάσῃ πάνω στὸν πλανήτη μας ἄνθρωπος σὲ τέτοιο ὕψος ἀρετῆς, ἀγάπης, εὐσπλαχνίας,
αὐταπαρνήσεως, μακροθυμίας. Πέρασαν πολλοὶ φιλόσοφοι, ῥήτορες, ποιηταί, μεγάλοι
καὶ εὐεργετικοὶ ἄνδρες, μὰ κανείς σὰν τὸ Χριστό! Ἀπόρησε ὁ Πιλᾶτος· «Πόθεν εἶ
σύ;», ἀπὸ ποῦ εἶσαι σύ; (ἔ.ἀ. 19,9), δὲν φαίνεσαι ἄνθρωπος τῆς Γῆς. Ὁ Χριστὸς εἶπε
λόγια ποὺ δὲν ὑπάρχει ζυγαριὰ νὰ τὰ ζυγίσουμε. Κι ἂν ἀκόμα ὑποτεθῇ ὅτι κάπου στὸ
σύμπαν ὑπάρχουν ὄντα λογικά, δὲν μποροῦν νὰ ἔχουν θρησκεία ἄλλη ἀπὸ αὐτὴν ποὺ
δίδαξε Ἐκεῖνος. Καὶ μόνο τὰ λόγια του ἀποδεικνύουν, ὅτι εἶνε Θεός· ἂν τὰ ἐφαρμόζαμε,
ἡ Γῆ θὰ ἦταν παράδεισος. Καὶ ὄχι μόνο λόγια ἀλλὰ καὶ ἔργα – ἐφαρμογὴ εἶχε· κι ἀκόμη
θαύματα. Ἅπλωνε τὰ ἅγιά του χέρια καὶ τυφλοὶ ἔβλεπαν, κουφοὶ ἄκουγαν, λεπροὶ
καθαρίζονταν, παράλυτοι σηκώνονταν ὄρθιοι, ἀκόμα καὶ νεκροὶ ἀνασταίνονταν. Δὲν ὑπῆρχε
λοιπὸν κανένας λόγος νὰ σταυρωθῇ. Ὁ Πιλᾶτος ἀποφάνθηκε· «Ἐγὼ οὐδεμίαν αἰτίαν εὑρίσκω
ἐν αὐτῷ» (ἔ.ἀ. 18,38). Καὶ ὅμως ἀπὸ κάτω σὰν σκυλιὰ λυσσασμένα οὔρλιαζαν
«Σταύρωσον σταύρωσον αὐτόν» (Λουκ. 23,21. Ἰω. 19,6).
–Μά, θὰ μοῦ πῆτε· ὁ παντοδύναμος, ὁ Χριστὸς δὲν
μποροῦσε ν᾽ ἀποφύγῃ τὴ σταύρωσι;
Μποροῦσε. Ἐὰν προσέξετε μέσα σὲ ὅσα ψάλλονται
σήμερα τονίζεται ἰδιαιτέρως τὸ ἑκούσιον τοῦ Πάθους, ὅτι ὁ Χριστός, ἐνῷ μποροῦσε
ν᾽ ἀποφύγῃ τὸ σταυρό, δὲν τὸν ἀπέφυγε (βλ. & Ματθ. 26,53)· τὸ δαχτυλάκι του
μόνο νὰ κουνοῦσε, κάρβουνο θὰ γίνονταν καὶ ὁ Πιλᾶτος καὶ ὁ Ἄννας καὶ ὁ Καϊάφας,
ὅλοι· δὲν θά ᾽μενε κανένας. Παραδόθηκε μόνος του.
–Γιατί λοιπὸν παραδόθηκε;
Ἐδῶ παρακαλῶ νὰ προσέξετε· ἐὰν δὲν τὸ
καταλάβετε αὐτό, Χριστιανοὶ δὲν εἶστε. Θέλησε νὰ παραδοθῇ, γιὰ νὰ δείξῃ πόσο μᾶς
ἀγαπᾷ καὶ γιατὶ δὲν ὑπῆρχε ἄλλος τρόπος σωτηρίας. Ἂν μποροῦσε ὁ κόσμος νὰ σωθῇ
μὲ «τὴν σοφίαν τῶν σοφῶν», ποὺ λέει σήμερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Α΄ Κορ. 1,19),
διὰ τῆς φιλοσοφίας καὶ τῆς ἐπιστήμης, δὲν θὰ κατέβαινε στὴ Γῆ Ἐκεῖνος. Γιὰ νὰ
κατεβῇ, σημαίνει ὅτι δὲν ὑπῆρχε ἄλλο μέσο σωτηρίας παρὰ μόνο ὁ σταυρός του.
Σταυρώθηκε ὁ Χριστὸς ὄχι διότι ἔκανε δικές του ἁμαρτίες ἀλλὰ γιὰ τὶς δικές μας ἁμαρτίες·
σταυρώθηκε ἀντὶ ἡμῶν καὶ ὑπὲρ ἡμῶν. Μὲ ἄλλα λόγια, αὐτὰ ποὺ ὑπέφερε ὁ Χριστὸς ἔπρεπε
νὰ τὰ πάθω ἐγώ, νὰ τὰ πάθετε σεῖς. Τὰ δικά μας ἁμαρτωλὰ χέρια καὶ πόδια ἔπρεπε
νὰ καρφωθοῦν, ἡ δική μας γλῶσσα ἔπρεπε νὰ ποτιστῇ μὲ ξίδι, ἡ δική μας πλευρὰ ἔπρεπε
νὰ λογχισθῇ. Ἔπρεπε νὰ πάθουμε ἐμεῖς, ὄχι ὁ Κύριος. Ἔπαθε αὐτὸς καὶ ἐξώφλησε τὸ
χρέος μας, τὰ «μύρια τάλαντα» ποὺ ἤμασταν χρεωμένοι (Ματθ. 18,24).
Ἰδού, ἀγαπητοί μου, τὸ μυστήριο τοῦ σταυροῦ· νά
γιατί σταυρώθηκε.
–Καὶ ὁ σταυρός τί ἔγινε;
Ἄλλη ἱστορία αὐτή. Οἱ Ἑβραῖοι διέλυσαν μὲ
περιφρόνησι τὸ σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸν ἔρριξαν μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους δύο
σταυροὺς σὲ λάκκο μὲ ἀκαθαρσίες, σὲ σκουπιδότοπο, κι ἀπὸ πάνω ἔστησαν ἕνα εἰδωλολατρικὸ
ἄγαλμα τῆς Ἀφροδίτης. Τριακόσα χρόνια ἔμεινε ἐκεῖ ὁ σταυρός. Καὶ τότε ἔρχεται
μιὰ βασίλισσα, ἡ ἁγία Ἑλένη μητέρα τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου. Ἔφερε συνεργεῖα· ἔσκαψαν,
ἔψαξαν καὶ τέλος βρῆκαν μέσα στὰ σκουπίδια τοὺς τρεῖς σταυρούς. Ἀποροῦσαν ὅμως
ποιός ἀπὸ αὐτοὺς εἶνε ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ. Λέει ἡ παράδοσις –ἂς μὴν πιστεύουν
οἱ ἄπιστοι, δικαίωμά τους, ἐμεῖς πιστεύουμε–, ὅτι περνοῦσε μιὰ κηδεία καὶ τὴ
σταμάτησαν. Παίρνει ὁ πατριάρχης τὸν ἕνα σταυρό, τὸν ἀγγίζει στὸ φέρετρο·
τίποτα. Παίρνει τὸ δεύτερο, τὸν ἀγγίζει· τίποτα. Παίρνει τὸν τρίτο καὶ μόλις τὸν
ἄγγιξε –ὤ τῆς δυνάμεώς σου, τίμιε Σταυρέ–, ἀμέσως ὁ νεκρὸς ἀναστήθηκε! Ἔτσι βρῆκαν
ποιός εἶνε σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ. Τότε ὁ πατριάρχης Ἰεροσολύμων Μακάριος (314-334
μ.Χ.) ἀνέβηκε στὸν ἄμβωνα καὶ ἀπὸ ἐκεῖ τὸν ὕψωσε· κι ὅταν τὸν εἶδε τὸ πλῆθος τῶν
συγκεντρωμένων πιστῶν ἔκραζε τὸ «Κύριε ἐλέησον»!
Αὐτὸ εἶνε τὸ ἱστορικὸ τῆς σημερινῆς ἡμέρας, τῆς
Ὑψώσεως τοῦ τιμίου σταυροῦ.
Διαβάζοντας τὰ πάθη τοῦ Ἐσταυρωμένου ἀνατριχιάζουμε,
ῥαγίζει ἡ καρδιά μας, δακρύζουν τὰ μάτια μας. Κλάψτε, ἀδελφοί μου, ἐμπρὸς στὸν ἐσταυρωμένο
Λυτρωτὴ τοῦ κόσμου, ποὺ ἅπλωσε τὰ χέρια καὶ ἀγκάλιασε ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα. Δῶστε
στὸ Χριστὸ τὴν πνοή, τὴν καρδιά, τὰ δάκρυά σας. Ἂν ἀγαπᾷς μιὰ φορὰ τὴ γυναῖκα ἢ
τὸν ἄντρα ἢ τὸ παιδὶ ἢ τὸν ἀρραβωνιαστικό σου, χίλιες φορὲς ν᾽ ἀγαπᾷς Ἐκεῖνον. Ὅποιος
δὲν ἀγαπάει τὸ Χριστό, εἶνε χυδαῖος ἄνθρωπος· μόνο χυδαῖοι δὲν μποροῦν νὰ τὸν ἀγαπήσουν.
Ὦ Χριστέ μου, τί ὑπέμεινες γιὰ μᾶς! Θέλω νὰ
σταματήσω. Δὲν ἔπρεπε νὰ μιλήσω. Μοῦ ᾽ρχεται νὰ κλάψω. Θέλω νὰ πάω στὸ Ἅγιο Ὄρος,
νὰ βρῶ μιὰ σπηλιά, νὰ κλάψω τὰ ἁμαρτήματά μου καὶ τ᾽ ἁμαρτήματα παπάδων,
δεσποτάδων, βασιλιάδων· τῶν ἀρχόντων, τοῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ.
Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ μεγάλα ἁμαρτήματα στὴ χώρα μας εἶνε
ἡ βλασφημία. Ἀκοῦμε ὅτι οἱ Ἑβραῖοι ἔρριξαν σὲ λάκκο μὲ ἀκαθαρσίες τὸ σταυρό. Τί
θὰ λέγατε, ἐὰν ἕνας βαπτισμένος χριστιανὸς ἔπαιρνε τὸν Ἐσταυρωμένο τῆς Μεγάλης
Παρασκευῆς καὶ –μὲ συγχωρεῖτε– τὸν ἔρριχνε μέσα σ᾽ ἕνα βόθρο, σ᾽ ἕνα ἀποχωρητήριο;
Ἀνατριχιάζετε; Ἔ, αὐτὸ ποὺ ἔκαναν τότε οἱ Ἑβραῖοι τὸ κάνουν τώρα λεγόμενοι
χριστιανοί. Ἕνα λάκκο ἄνοιξαν γιὰ τὸ σταυρὸ οἱ ἐχθροί του; χίλιους λάκκους τοῦ ἀνοίγουν
καὶ τὸν κατεβάζουν δικά του παιδιὰ κάθε φορὰ ποὺ τὸν βλαστημοῦν. Γίναμε ὁ πιὸ
βλάστημος λαὸς στὰ Βαλκάνια. Ἄχ πατρίδα μου εὐλογημένη, πῶς κατήντησες τώρα ἔτσι;
Τὰ παλιὰ τὰ χρόνια βλαστήμια ἐδῶ δὲν ἀκουγόταν.
Ἡ βλασφημία ἐκτὸς τῶν ἄλλων εἶνε καὶ μεγάλη ἀχαριστία.
Ἐδῶ ἕνα σκυλὶ ἔχεις, τοῦ πετᾷς ἕνα κόκκαλο καὶ σοῦ κουνάει τὴν οὐρά, σὰ νὰ σοῦ
λέῃ εὐχαριστῶ. Καὶ σ᾽ ἐσένα ὁ Κύριος ἔδωσε τὰ πάντα· γυναῖκα, παιδιά, πλῆθος ἀγαθά.
Στὸ φεγγάρι καὶ στ᾽ ἀστέρια δὲν ὑπάρχει τίποτα, ἐπικρατεῖ ἐρημιά! δὲν ὑπάρχει ἕνα
τσαμπὶ σταφύλι, ἕνα ἀχλάδι, ἕνα ἄνθος· δὲν ὑπάρχει ὀξυγόνο. Μόνο ἐδῶ στὴ Γῆ μᾶς
τά ᾽δωσε ὅλα ὁ Πανάγαθος· νερό, ψωμί, φροῦτα, ψάρια, θάλασσες, ἰαματικὲς πηγές,
τὰ πάντα. Καὶ ὁ ἄνθρωπος, χειρότερος κι ἀπ᾽ τὸ σκυλί, κάνει σὰν λυσσασμένος,
βλαστημᾷ τὸ Χριστό μας, τὴν Παναγία, τὸν τίμιο Σταυρό. Ἔπρεπε, ἀδελφοί μου, γιὰ
κάθε βλαστήμια ποὺ ἀκούγεται νὰ χτυποῦν νεκρικὰ καμπάνες. Θὰ πληρώσουμε τὶς
βλαστήμιες μας μὲ τόκο καὶ ἐπιτόκιο· θὰ στερηθοῦμε, θὰ πεινάσουμε.
Ἀκοῦστε ὄχι ἐμένα τὸν ἁμαρτωλὸ ἐπίσκοπο, ἀκοῦστε
τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸ Χρυσόστομο ποὺ σὰν σήμερα πέθανε ἐξόριστος μακριὰ ἀπὸ τὸ
ποίμνιό του γιὰ τὴν ἀλήθεια. Λέει ὁ Χρυσόστομος· Ἀκοῦς νὰ βλαστημᾶνε τὰ θεῖα;
συμβούλεψε τὸ βλάστημο μία καὶ δύο καὶ τρεῖς φορές. Δὲν ἀκούει; Τότε, ἔχεις
χέρι; χτύπα τον. Χέρι ποὺ θὰ χτυπήσῃ βλάστημο θ᾽ ἁγιάσῃ. Ἐγὼ δὲν σᾶς λέω αὐτό·
σᾶς λέω τοὐλάχιστον νὰ διαμαρτύρεστε καὶ ὄχι νὰ τὸ ἀνέχεστε.
Οἱ εὐσεβεῖς πρόγονοί μας εἶχαν σὲ ὕψος τὸν
Τίμιο Σταυρό. Θ᾽ ἀξιωθοῦμε νὰ δοῦμε καὶ πάλι τὸ γένος μας νὰ κρατῇ ὑψωμένο τὸ
σύμβολο τῆς σωτηρίας μας; Ὦ Χριστέ, ὦ Παναγία, λυπηθῆτε τὴν πατρίδα μας.
«Μνήσθητι ἡμῶν, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου».
https://tasthyras.wordpress.com/2025/09/14/ὁ-σταυρὸς-τοῦ-κυρίου-ἀπὸ-τὸ-βάθος-στ/#more-122116
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ
ΟΜΙΛΙΑΣ, ΑΡΧ.
ΣΑΒΒΑΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, ΚΗΡΥΓΜΑΚΗΡΥΓΜΑ, Π.
ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ, ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ
ΥΨΩΣΙΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ
Ένας φίλος δέχθηκε, όπως μου εκμυστηρεύθηκε, τη
σκληρή συμπεριφορά εκ μέρους ανθρώπων αυστηρών αρχών, με αποτέλεσμα να
εξουθενωθεί και να παρεξηγηθεί τελείως, ως προς τον χαρακτήρα του.
Ο Γέροντας τον ανέπαυσε, διότι έβαλε τα
πράγματα στη θέση τους, πραγματοποιώντας πετυχημένη ψυχική ακτινογραφία του.
Του είπε: «Είσαι καλός, ευαίσθητος, ήσυχος
είσαι πρόβατο του Θεού. Αλλά, όταν σε πάρουν με το άγριο, μαζεύεσαι, αντιδράς
εσωτερικά, και τότε είναι που σε παρεξηγούν πολύ και δεν σε καταλαβαίνουν.
Όταν όμως σε πάρουν με το καλό, φανερώνεις από
μέσα σου τέτοια καλά πράγματα, που κάνεις τους άλλους να ξαφνιάζονται. Οι
άνθρωποι που σε παρεξήγησαν και σε πλήγωσαν δεν γνωρίζουν ούτε εκείνο τον παλιό μύθο, για τον άνεμο και τον ήλιο, που
μάλωναν, ποιος είναι ο δυνατότερος κι έβαλαν στοίχημα, ότι όποιος βγάλει την
κάπα του βοσκού, που εκείνη την ώρα ανηφόριζε το βουνό, θα είναι ο πιο δυνατός.
Φύσηξε, ξαναφύσηξε ο άνεμος, αλλά ο βοσκός κρύωσε και τυλίχθηκε πιο σφιχτά στην
κάπα του. Βγήκε τότε ο ήλιος απ’ τα σύννεφα, σκόρπισε γύρω καλοσύνη και
θερμότητα, ζεστάθηκε ο βοσκός κι έβγαλε την κάπα του.
Τότε ο ήλιος φώναξε στον άνεμο: «Είδες, ποιος
απ’ τους δυο μας είναι ο δυνατότερος;»
Και συμπέρανε ο π. Πορφύριος: «Δεν κερδίζεις
τον άνθρωπο με το άγριο, αλλά μόνο με την καλοσύνη».
”Ανθολόγιο Συμβουλών” Αγίου
Πορφύριου Καυσοκαλυβίτου
