"Ό ἁπλός ἄνθρωπος ἔχει ὅλο καλούς λογισμούς"

– Ὁ ἁπλὸς ἄνθρωπος εἶναι ἄκακος καὶ ἀπονήρευτος. Καὶ τὸ κακὸ καὶ τὸ ἄσχημο τὰ μετατρέπει σὲ καλό. Ἔχει πάντα καλοὺς λογισμοὺς γιὰ τοὺς ἄλλους. Δὲν εἶναι κουτός, ἀλλὰ νομίζει ὅτι, ὅπως σκέπτεται αὐτός, ἔτσι σκέπτονται καὶ οἱ ἄλλοι. 

– Γέροντα, νὰ μᾶς πῆτε ἕνα παράδειγμα;

– Δὲν σᾶς ἔχω πεῖ γιὰ ἐκεῖνον τὸν Παπα‐Χαράλαμπο ποὺ ἦταν παλιὰ στὴν Μονὴ Κουτλουμουσίου5; Τὸν εἶχαν βιβλιοθηκάριο, ἀλλὰ τελικὰ τὸν ἔβγαλαν, γιατὶ ποτὲ δὲν ἔκλεινε τὴν πόρτα τῆς βιβλιοθήκης. «Τί τὰ θέλετε στὶς πόρτες τὰ κλειδιά; ἔλεγε. Ἀφῆστε τοὺς ἀνθρώπους νὰ διαβάζουν τὰ βιβλία». Εἶχε τέτοια ἁπλότητα καὶ ἁγνότητα ποὺ δὲν τοῦ περνοῦσε ὁ λογισμὸς ὅτι ὑπάρχουν καὶ ἄνθρωποι ποὺ κλέβουν βιβλία.

Ὁ ἁπλὸς ἄνθρωπος, ἐπειδὴ ἔχει ὅλο καλοὺς λογισμοὺς γιὰ τοὺς ἄλλους, τοὺς βλέπει ὅλους καλούς. Θυμᾶμαι κι ἕνα ἄλλο γεροντάκι, τὸν Γερο‐Θεόκτιστο ἀπὸ τὴν Μονὴ Διονυσίου, πόση ἁπλότητα εἶχε! Ἕνα βράδυ εἶχε μείνει μαζὶ μὲ ἕναν μοναχὸ στὸ κονάκι τους στὶς Καρυές. Ἀργὰ τὴν νύχτα χτύπησε κάποιος τὴν πόρτα καὶ ὁ Γερο‐Θεόκτιστος ἔτρεξε ν᾿ ἀνοίξη. «Ἄσ᾿ τον, τοῦ λέει ὁ μοναχός, μὴν ἀνοίγης τέτοια ὥρα, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἡσυχάσουμε». «Καὶ ποῦ ξέρεις, πάτερ, τοῦ λέει, ποιός εἶναι; μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ ὁ Χριστός! Νὰ τοῦ ἀνοίξουμε». Καὶ πῆγε κι ἄνοιξε. Βλέπετε, ὁ ἁπλὸς ἄνθρωπος μόνον καλὸ λογισμὸ βάζει καὶ πάντα τὸ καλὸ περιμένει.

5 Βλ. Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου, Ἁγιορεῖται Πατέρες καὶ Ἁγιορείτικα, σ. 10‐11.  

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Ε’ «Πάθη καὶ Ἀρετὲς»