70 χρόνια από τότε…Καλάβρυτα -13 Δεκεμβρίου 1943 : το Ολοκαύτωμα (κείμενο και για μεγάλα παιδιά)

70 χρόνια μετά…δεν σας ξεχνούμε!

«Ἦταν ἀκόμη ἡ Κατοχή στήν Ἑλλάδα.

Γερμανική Κατοχή, ἀφοῦ οἱ Ἰταλοί εἶχαν πιά ἡττηθεῖ – Σεπτέμβριος 1943. Οἱ Γερμανοί λεηλατοῦσαν χωριά καί πολιτεῖες, ἔκαιγαν, σκότωναν μπροστά στη θέλησή τους νά κρατήσουν τήν κυριαρχία τους στή βασανισμένη χώρα.

Στήν περιοχή τῶν Καλαβρύτων, πού εἶχε μείνει ἐλεύθερη μετά τήν ἀποχώρηση τῶν Ἰταλῶν, ἀνέβαιναν συχνά, γιά να ἐλέγχουν τίς κινήσεις… καί κάθε φορά σκόρπιζαν τόν τρόμο, τή φρίκη, τό θάνατο.

Ἔτσι τό Δεκέμβριο τοῦ 1943 θεωρώντας τούς φιλήσυχους Καλαβρυτινούς ὑπαίτιους γιά τό φόνο Γερμανῶν στρατιωτῶν, ξεκινώντας ἀπό τό Αἴγιο, τήν Πάτρα, τήν Τρίπολη πέσανε πάνω στήν ἤρεμη πολιτειούλα μέ ὅλη τη γνωστή τους ἀγριότητα.

Κάλεσαν ὅλο τόν πληθυσμό στό Δημοτικό Σχολεῖο. Κι ἐκεῖ μάζεψαν χωριστά τούς ἄνδρες καί τά παιδιά ἀπό δεκατεσσάρων ἐτῶν καί πάνω. Τίς γυναῖκες καί τά μικρότερα παιδιά καί τούς πολύ ἡλικιωμένους ἄνδρες, μέσα σέ συγκλονιστικές σκηνές ἀποχωρισμοῦ, τίς ἔκλεισαν μέσα στό Σχολεῖο.

Σέ λίγο τούς ἄνδρες τούς ὁδήγησαν κοπαδιαστά στό χωράφι τοῦ Καπῆ, ἕναν ἄγριο τόπο τότε, ἔξω ἀπό τά Καλάβρυτα. Μπροστά πήγαινε ὁ «καλός ποιμένας» τους, ὁ παπα - Καλός (ὁ ἱερέας Παναγιώτης Δημόπουλος), πού ἡ «Σύνοψή» του βρέθηκε ὕστερα ματωμένη καί ἀποτελεῖ κειμήλιο για τήν Ἐκκλησία τῶν Καλαβρύτων. Ἡ ἀγωνία βασάνιζε τούς Καλαβρυτινούς, μά ὁ Γερμανός Διοικητής τους ἡσύχαζε – μέ διερμηνέα – ὅτι τίποτε κακό δέν θα συμβεῖ σʼ αὐτούς. Καί ἔδινε τό λόγο «τῆς στρατιωτικῆς του τιμῆς»!

Ὥσπου γύρω στίς 12.30΄ μ.μ. καί ἀφοῦ πελώριες φλόγες τύλιγαν τά πάντα στα Καλάβρυτα, ριπές πολυβόλων συντάραξαν τή γῆ, ἀλλά καί τήν ψυχή τῶν Καλαβρυτινῶν. Στό χωράφι τοῦ Καπῆ ἔβρισκε τραγικό θάνατο ὅλος ὁ ἀνδρικός πληθυσμός τῶν Καλαβρύτων. Ἔπεφτε ἕνας ἕνας ζητωκραυγάζοντας ὑπέρ τῆς Πατρίδος, γενναῖα καί ἐλεύθερα. Σώθηκαν μόνο δεκατρεῖς.

Ἀλλά καί τά γυναικόπαιδα θά ἔβρισκαν τραγικό θάνατο ἀπό φωτιά πού ἐρχόταν ἀπό τό ὑπόγειο τοῦ Σχολείου, ἄν ὁ Αὐστριακός φρουρός δέν λύγιζε μπροστά στίς σκηνές ἀλλοφροσύνης πού ξετυλίγονταν μπροστά του, μέ τις γυναῖκες νά πέφτουνε ἀπό τά παράθυρα τοῦ Σχολείου μαζί μέ τά παιδιά τους γιά νά σωθοῦν καί ἄλλες νά ὁρμοῦν νά σπάσουν τήν πόρτα. Καί δεν ἐμπόδισε πλέον τήν ἔξοδό τους – ὅπως εἶχε ἐντολή – πληρώνοντας μέ τή ζωή του τή φιλάνθρωπη πράξη του…

Οἱ τραγικές γυναῖκες – μητέρες, σύζυγοι, ἀδελφές – ἔτρεξαν κατά ποῦ ἔμαθαν πώς ἔγινε τό κακό… Κι ἐκεῖ…

Ἀσύλληπτες ἀπό τό νοῦ σκηνές. Ἀσύλληπτες… καθώς ἔβλεπαν τραγικά σκοτωμένους τούς ἀγαπητούς τους… Καί, πῶς νά τούς μεταφέρουν στό νεκροταφεῖο; Πῶς νʼ ἀνοίξουν τάφους να τούς φυλάξουν ἀπό τά ἀγρίμια, ἀφοῦ ὅλα γύρω εἶ χαν καεῖ; Ποῦ θά στεγάζονταν, χειμώνα καιρό, ὅσοι ἀπόμειναν;…

Λογάριασε κι αὐτή τή θυσία πράξη ἐλευθερίας!

.το κείμενο από το περιοδικό Προς τη Νίκη, Δεκέμβριος 2013, εδώ σε PDF»

Απόσπασμα

Για την αντιγραφή και την επιμέλεια της ανάρτησης  Alexia-momyof6

antexoume.wordpress

Οι φωτογραφίες είναι από το ιστολόγιο: antexoume.wordpress