Νεκτάριος Δαπέργολας: Ἡ νέα βλασφημία καί τό χρέος μας…

Γράφει ο Νεκτάριος Δαπέργολας, Διδάκτωρ ιστορίας

Ἐπειδή σύμφωνα μέ τούς Βαρθολομαίους, τούς Ἐλπιδοφόρους καί τούς λοιπά δαιμονικά ξεσαλωμένους θιασῶτες τῆς φρικώδους «θεολογίας τῶν κλάδων», ὅλες οἱ «Ἐκκλησίες» ἀλλά καί ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι μονοπάτια πού ὁδηγοῦν στόν Θεό καί ἡ ἀλήθεια δέν εἶναι μονοπώλιο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, καμαρῶστε ἕνα ἀκόμη ἀπό τά ἐπιτεύγματα κάποιων πού βαδίζουν (ἤ μᾶλλον κουτρουβαλοῦν) σέ τέτοια μονοπάτια.

Ὁ λόγος γιά τήν Ἀγγλικανική «Ἐκκλησία», πού μετά τίς ... ἐπισκοπίνες μέ τίς ὁποῖες ἔχει ἀρχίσει νά στελεχώνεται ἐδῶ καί μερικά χρόνια (χαρακτηριστικές οἱ φωτογραφίες 3-8 της παρούσας ἀνάρτησης), ἐξετάζει πλέον, ὅπως διαβάζουμε, καί τό ἐνδεχόμενο νά ἐξαλείψει τήν φράση «Πάτερ ἡμῶν» ἀπό τήν ἀρχή τῆς Κυριακῆς Προσευχῆς καί γενικότερα νά δώσει ὁδηγίες στούς κληρικούς νά ἀπέχουν ἀπό τήν χρήση λέξεων φυλετικοῦ προσδιορισμοῦ ὅταν μιλοῦν γιά τόν Θεό. 

Ἐμφανίστηκε μάλιστα καί κάποια «αἰδεσιμότατη», ὀνόματι Joanna Stobart, «ἐφημέριος» στήν ἐπισκοπή Guildford, πού ἔγραψε ὑπέρ τῆς ἀνάγκης νά ὑπάρξει «παροχή περισσότερων ἐπιλογῶν σέ ὅσους ἐπιθυμοῦν νά μιλήσουν γιά τόν Θεό μέ μή ἔμφυλο τρόπο καί ἐνῶ πολλές ἀπό τίς προσευχές ἀναφέρονται στόν Θεό χρησιμοποιῶντας ἀντωνυμίες ἀρσενικῶν». 

Ὁ δέ «ἐπίσκοπος» τοῦ Lichfield τόνισε ὅτι «μελετοῦμε τήν χρήση τῆς ἔμφυλης γλώσσας σέ σχέση μέ τόν Θεό ἐδῶ καί ἀρκετά χρόνια, σέ συνεργασία μέ τήν Ἐπιτροπή Πίστης καί Τάξης».

Ναί, ΚΑΙ μέ αὐτούς (ὅπως καί μέ ἀπαξάπαν τό λοιπόν δαιμονισμένο σκυλολόϊ των ψευτοεκκλησιῶν τῆς Νέας Ἐποχῆς) κατεπείγονται νά μᾶς ἑνώσουν οἱ δῆθεν ποιμένες μας, πού πλέον ἐδῶ καί πολλά χρόνια ἔχουν γίνει χωρίς κἄν προσχήματα πλέον «λύκοι βαρεῖς μή φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου». Στίς πρῶτες δύο φωτογραφίες ἄλλωστε μπορεῖτε νά καμαρώσετε τόν Φαναριώτη προεξάρχοντα τῶν «βαρέων λύκων» ἀφ' ἑνός σέ παλαιότερη συνάντησή του μέ τήν Σουηδέζα «ἀρχιεπίσκοπο» καί ἀφ' ἑτέρου συμπροσευχόμενο μέ ἑσμό αἱρετικῶν ἱερέων ἀλλά καί ἱερειῶν.

Τό δικό μας χρέος εἶναι νά ἀντισταθοῦμε σύν Θεῷ στά ζοφερά τους σχέδια...

«Πᾶνος»

πηγή

agiosioannisprodromos.blogspot

Οι φωτογραφίες είναι από το ιστολόγιο: agiosioannisprodromos.blogspot

Εκ του ιστολόγιου: Γιατί οι γυναίκες δε γίνεται να είναι διάκοι ή ιερείς;

«Η Παναγία, όπως λέει η λέξι, είναι πάνω απ᾿ όλους τους  Αγίους. Και είναι πάνω απ᾿ όλους τους  Αγίους, γιατί ξεπέρασε όλους σε καθαρότητα, σε ταπείνωσι και σε υπακοή.

Μπορεί να είναι μεγάλοι ο Τιμιος Πρόδρομος, ο Απόστολος Παύλος, οι άλλοι Απόστολοι, οι μεγάλοι Πατέρες, Ομολογητές και Μαρτυρες. Όμως κανείς δεν μπορεί να συγκριθή με την Παναγία. Γι᾿ αὐτό, βλέπουμε ότι το κάλλος της Παναγίας και το φως το οποίο έρχεται από την Παναγία είναι «ἔσωθεν», είναι «ὁ τῆς κοιλίας αὐτῆς καρπός». Αυτό το κάλλος που γέννησε και το φως το ανέσπερο, που είναι ο ίδιος ο Υιός και Θεός της, είναι αυτό που φωτίζει όλη τη ζωη μας, τα προβλήματά μας και τις δυσκολίες μας.

Και γυρίζω πάλι σ᾿ αὐτὸ που είπα πριν από λίγο, ότι θα ήθελα να μιλήσω για τις γυναίκες. Το πώς θα τιμήσουμε τη γυναίκα, το πώς θα γίνη αυτό και πώς θα συμβή, θα το βρούμε μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, φωτισμένοι από το φως που γεννήθηκε από τη Θεοτόκο, δηλαδή από τον Θεάνθρωπο. Και βλέπουμε ότι οι γυναίκες τώρα θέλουν να πάρουν μια θέσι ένδοξη.
Αλλά το πού μπορεί να φθάση η γυναίκα, το έδειξε η Παναγία με το να γίνη «τιμιωτέρα τῶν Χερουβὶμ καὶ ἐνδοξωτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφίμ». Και αν είναι μεγάλοι οι Απόστολοι και οι αρχιερείς, κανείς δεν είναι μεγαλύτερος από την Παναγία· και αν η Παναγία είναι μεγαλύτερη απ᾿ όλους τους αρχιερείς, δεν έγινε, ωστόσο, ούτε διάκος ούτε ιερέας ούτε δεσπότης.

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι οι γυναίκες δεν γίνονται διάκοι ή ιερείς, όχι γιατί υποτιμώνται μέσα στην Εκκλησία, αλλά γιατί τιμώνται υπερτέρως.

Έτσι, αναδεικνύεται η αλήθεια που λέει ο Απόστολος Παύλος ότι όταν ασθενώ, τότε είμαι δυνατός, και όταν ταπεινώνωμαι, τότε δοξάζομαι. Και το ασθενές φύλο, μέσα στην Εκκλησία, δια της υπακοής και δια της ταπεινώσεως, την οποία εφαρμόζουν και ζουν οι Άγιοι και την οποία εφήρμοσε και ενσάρκωσε ιδιαιτέρως η Παναγία, αποδεικνύεται ισχυρό και ισχυρότερο».

Απόσπασμα

Αρχιμ. Βασίλειος Ιβηρίτης

πηγή