Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης
«Παλαιά στα Κοινόβια υπήρχε πολύ αγωνιστικό πνεύμα, ευλάβεια,
αδελφωσύνη. Όταν ερχόταν κάποιος για δόκιμος, οι πατέρες αμέσως από την καρδιά
τους προσπαθούσαν να τον αναπαύσουν και γέμιζαν το κελλί του άλλος με αναπτήρα,
άλλος με ωρολόγι, με σκαμνάκι, με λάμπα κ.λ.π., τα οποία φύλαγαν από τα
γεροντάκια που πέθαιναν.
Κυριαρχούσε τότε η αντίληψη να αναπαύσουν τον
αδελφό. Είχαν σε ευλάβεια και υπόληψη τους
αγωνιστές που αγαπούσαν την Εκκλησία και όχι τους αργόσχολους, ή αυτούς που
αγαπούσαν τον περισπασμό. Μία φορά το εικοσιτετράωρο έτρωγαν μία
σούπα νεροζούμι. Φωτιά στο κελλί δεν άναβαν.
Υπήρχε μία ελευθερία που πήγαζε από την εσωτερική υπακοή, και σε ένα τέτοιο περιβάλλον
και σε μία τέτοια ατμόσφαιρα αφομοιωνόταν ο νέος μοναχός. Ο νέος μοναχός,
που ήταν ένα μπουμπούκι, εύρισκε το κατάλληλο κλίμα για να ανθήσει και να
καρποφορήσει· δεν γινόταν όπως σήμερα, που σε πολλά Μοναστήρια
υπάρχει ένα στρατιωτικό πνεύμα και μία
αρρωστημένη υπακοή, οπότε το μπουμπούκι συνέχεια χτυπιέται από
βροχές και παγωνιές, και δεν μπορεί να ανθίσει. Υπήρχαν τότε ευλαβείς Γέροντες
που έδιναν καλό παράδειγμα.
Σήμερα δυστυχώς για πολλούς
Αγιορείτες, όλη η πνευματικότητα είναι πόσους πατέρες έχει το Μοναστήρι και
κάθε πόσο κοινωνούν».
Απόσπασμα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου