Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2026

(+) π.Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος. «Ἁγίασε καί φεύγει!».

Ὁ π.Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ἐκοιμήθη τήν 10ην Νοεμβρίου τοῦ 1989.

Ὁ ἀείμνηστος Καθηγούμενος τῆς Ι. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου π. Γεώργιος Καψάνης πού τόν ἐπεσκέφθη λίγο πρίν τήν κοίμησί του, εἶπε χαρακτηριστικά:

«Ἕνα φωτεινό ἄστρο τῆς Ἐκκλησίας δύει σ’ αὐτόν τόν κόσμο, γιά ν’ ἀνατείλη λαμπρότερο εἰς τόν Ἄλλο!»!! Ὁ δέ χαρισματικός Ἅγιος γέροντας Πορφύριος, ὅταν τόν ἐρώτησαν πρίν ἀπό τήν ἐκδημία του π. Ἐπιφανίου γιά τήν πορεία τῆς ὑγείας του, ἀπήντησε:

«Ἁγίασε καί φεύγει!». Ὁ μακαριστός π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος (1930-1989), ὅταν παλαιότερα, τόν ἐρωτοῦσαν γιά τήν πορεία τῆς ὑγείας του, συνήθιζε νά ἀπαντᾶ:

«Δόξα Τῷ Θεῶ, ἐν κόπῳ καί μόχθῳ»!!

«ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΜΟΝΑΧΟΙ, Πνευματικοί ποιμένες καί δάσκαλοι», σελ. 55-56.

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2025/11/blog-post_83.html

hristospanagia.gr

Φώτης Κόντογλου. "Ποιοί εἶναι αὐτοί πού ἀποτροπιάζονται τό ράσο καί τούς γενειοφόρους ἱερεῖς, στὄνομα τῆς καλαισθησίας;".

….«Λοιπόν, ποιοὶ εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἀποτροπιάζονται τὸ ράσο καὶ τοὺς γενειοφόρους ἱερεῖς, στὄνομα τῆς καλαισθησίας; 

Ἀπάντηση; Κατὰ κανόνα εἶναι οἱ πιὸ ἀκαλαίσθητοι, οἱ ἄνθρωποι τοῦ «κακοῦ γούστου», ποὺ δὲν ἔχουνε καμία σχέση μὲ τὴν τέχνη, καὶ μήτε κἂν μὲ τὴ συνηθισμένη καλαισθησία.

Μπῆτε στὰ σπίτια τους καὶ στὰ γραφεῖα του καὶ θὰ φρίξετε. Ἀρχιτεκτονική, ἔπιπλα, εἰκόνες, βιβλία, βάζα, πολύφωτα, ὅλα σε σπρώχνουνε νὰ βγῇς ἔξω. Ἐκεῖνο ποὺ θὰ σοῦ κάνῃ τὴ μεγαλύτερη ἐντύπωση, εἶναι κανένα ἐλεεινὸ κάντρο μὲ ἐλεεινότερη κορνίζα, κρεμασμένο ἀπάνω ἀπὸ τὸ γραφεῖο ἢ ἀπὸ τὸ κρεβάτι, ποὺ θὰ παριστάνῃ κενέναν «γλυκὺν Ἰησοῦν» γεμάτον ζαχαρίνη, μ᾿ ἐκεῖνο τὸ μειδίαμα ποὺ παραγγέλνουν οἱ φωτογράφοι στοὺς πελάτες μπροστὰ στὸ φακό, μὲ ρεφλεδάκια στὸ πρόσωπο, μὲ μαλλιὰ ποὺ ἔχουνε γίνει μποῦκλες στὸ κομμωτήριο, μὲ κινηματογραφικὲς χειρονομίες κλπ.

Ὅποτε τυχαίνει νὰ συναπαντήσω κανέναν παπᾶ, καὶ πρὸ πάντων ἂν τύχῃ νὰ εἶναι εὐμορφάνθρωπος, στέκουμαι καὶ τὸν θαυμάζω γιὰ τὴν μεγαλοπρέπειά του, γιὰ τὸ ἐπιβάλλον καὶ μαζὶ γιὰ τὴν σεμνότητα ποὺ ἔχει ἡ ὄψη του, καὶ γιὰ τὴν ἐμπιστοσύνη ποὺ ἔχει τὸ παρουσιαστικὸ καὶ ἡ ἀμφίεσή του.

Ἱερὸ πρόσωπο! Ἀλλὰ καὶ τί γραφικότητα ἔχει ὅλο τὸ παράστημά του. Εἶμαι ζωγράφος, τὸ μάτι μου εἶναι ἀκονισμένο στὸ τί εἶναι γενικὰ τὸ ἔμορφο, κι᾿ ὄχι μοναχὰ δὲν βρίσκω κανένα ψεγάδι ἀπάνω του, ἀλλὰ καὶ τὸν θαυμάζω. Καὶ νὰ συλλογίζεσαι πῶς ὑπάρχουν κάποιοι Ἕλληνες, καὶ θεολόγοι μάλιστα, ποὺ ξυνίζουνε τὰ μοῦτρα τους, ποὺ τὸν βρίσκουνε «ἀντιαισθητικόν»!

Ἀντιαισθητικὸν βρίσκουνε τὸν Ὅμηρο, τὸν μάντη Τειρεσία, τὸν Μέντορα, τὸν Ἀχιλλέα μὲ τὰ μαῦρα στριφτὰ γένια, τὸν Θεμιστοκλῆ, τὸν ἅγιο Βασίλειο, τὸν ἅγιο Λουκιανὸ ποὺ τὸν εἶδε καὶ τἄχασε ὁ σκληρὸς Διοκλητιανός, τὸν ἅγιο Νικόλαο, τὸν Κωνσταντῖνο τὸν Παλαιολόγο, τὸν Θανάση Διάκο, τὸν Παπαφλέσσα, τὸν Ἡσαΐα Σαλώνων, τέλος βρίσκουνε ἄσχημο τὸν πνευματικὸ λέοντα μὲ τὴν φυσικὴ χαίτη του, καὶ ἔχουνε γιὰ ὄμορφον ἐκεῖνον τὸν μαδημένον, ποὺ εἶναι σὰν τὸ κριάρι ποὺ τὸ κουρέψανε καὶ γίνηκε ἀγνώριστο, μὲ τὰ στραβὰ ποδάρια του, μὲ τὸ λαιμὸ τῆς γαλοπούλας καὶ μὲ τὸ κωμικὸ μούσι! Μὴ χειρότερα!

Ποὺ μπορεῖ νὰ φτάσῃ ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ ξιπασιὰ γιὰ νὰ φανῇ εὐρωπαϊσμένος!»….

Απόσπασμα

users.uoa.gr

Εκ του ιστολόγιου:

Το παρών ιστολόγιο δεν πρόκειται να ακολουθήσει αυτούς τους Νεωτεριστές. Οι εικόνες του Θεανθρώπου, της Υπεραγίας Θεοτόκου των Αγίων κλπ που προσπαθούν να επιβάλουν να υπάρχουν, σε αυτό το ιστολόγιο δεν έχουν καμία θέση.

Από το κείμενο του Φώτη Κόντογλου:
««γλυκὺν Ἰησοῦν» γεμάτον ζαχαρίνη, μ᾿ ἐκεῖνο τὸ μειδίαμα ποὺ παραγγέλνουν οἱ φωτογράφοι στοὺς πελάτες μπροστὰ στὸ φακό, μὲ ρεφλεδάκια στὸ πρόσωπο, μὲ μαλλιὰ ποὺ ἔχουνε γίνει μποῦκλες στὸ κομμωτήριο, μὲ κινηματογραφικὲς χειρονομίες κλπ»

Σήμερα Χριστιανικά Ορθόδοξα ιστολόγια και Χριστιανικές Ορθόδοξες σελίδες στο facebook, βάζουν εικόνες (σαν τις παρακάτω) του Ιησού, που δεν ανταποκρίνονται στο πνεύμα της Ορθοδοξίας, αλλά στο υλιστικό, σαρκικό πνεύμα της Δύσης.

Α.Η.



Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2026

Φώτης Κόντογλου: Το δίπορτο. Υποκρισία.

Τι να πει κανένας για εκείνους που λέγονται χριστιανοί, που πάνε στην εκκλησία και παρακαλούνε τον Θεό να τους βοηθήσει στη ζωή, και που λένε πως έχουνε την ελπίδα τους στο Χριστό, στην Παναγία και στους Αγίους, κι’ από την άλλη μεριά είναι φιλάργυροι, δεν δίνουνε τίποτα στ’ αδέρφια τους, τους φτωχούς, κι’ ολοένα μαζεύουνε χρήματα και πλούτη;

Στη ζωή μου είδα πως οι τέτοιοι λεγόμενοι χριστιανοί είναι οι περισσότεροι, κι’ απορεί κανένας πως μπορούνε να συμβιβάσουν μια ζωή συμφεροντολογική, με τα λόγια του Χριστού, που λέει και ξαναλέει:

«Μη φροντίζετε για το τι θα φάτε και για το τι θα πιείτε και για το τι θα ντυθείτε. Κοιτάξετε τα πουλιά, μήτε κοπιάζουν, μήτε μαζεύουν, και όμως ο Πατέρας τους ο ουράνιος τα θρέφει.

Κοιτάξετε με πόση μεγαλοπρέπεια είναι ντυμένα τα αγριολούλουδα, που κι’ ο ίδιος ο Σολομώντας δεν στολίσθηκε σαν αυτά τα τιποτένια λουλούδια.

Λοιπόν, αν για το χορτάρι του χωραφιού, που σήμερα λουλουδίζει κι’ αύριο το καίουνε στον φούρνο, φροντίζει ο Πατέρας σας που είναι στον ουρανό, πόσο περισσότερο θα φροντίσει για σας, ολιγόπιστοι;».

Αυτά είναι λόγια καθαρά, απλά, σίγουρα, και δείχνουν πως πρέπει να είναι η βάση και το θεμέλιο της διδασκαλίας του Χριστού.

Γιατί πώς μπορεί να έχει πίστη στον Χριστό ένας άνθρωπος, και μαζί να είναι κολλημένος στα χρήματα και στο συμφέρον, πολλές φορές μάλιστα περισσότερο κι’ από τους άθεους; Θα πει πως νομίζει πως θα ξεγελάσει τον Θεό. Αλλά «Θεός ου μυκτηρίζεται» δηλ., ο Θεός δεν περιπαίζεται.

Και όμως, η πονηρή γνώμη του ανθρώπου όλα μπορεί να τα συμβιβάσει: Να είναι γαντζωμένος καλά στο χρήμα, δηλαδή στο διάβολο, που τον λέγει ο Χριστός Μαμωνά, θεό της φιλαργυρίας, και τον ίδιο καιρό να παρουσιάζεται για χριστιανός, να πηγαίνει στην εκκλησιά, να κάνει σταυρούς και μετάνοιες, να κλαίει πολλές φορές από την αγάπη του για τον Χριστό, αλλά να μη μπορεί να ξεγαντζωθεί από τα λεφτά κι’ από τη μανία του παρά.

Λογική δεν χωρά καθόλου σ’ αυτούς. Είναι ολότελα αναίσθητοι και πονηροί, κι’ ό,τι κάνουν το κάνουν για να το έχουν δίπορτο, κι’ ό,τι κερδίζουν.

«Βάστα γερά, σου λέει τα λεφτά, που είναι χειροπιαστά, άναβε και κανένα κερί, κάνε και καμιά μετάνοια, για νάχεις το μέσο και με τον Χριστό.

Αν βγούνε αληθινά τα λόγια του για παράδεισο και για κόλαση, έχουμε κι’ από κει τη σιγουράντζα. Ό,τι και να γίνει, είναι κανένας κερδισμένος».

(πηγή)

alopsis.gr 

Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος: Για Αυτό Μερικά Παιδιά Δεν Γίνονται Καλοί Άνθρωποι.

Ο Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος λέει το αυτονόητο πως δηλαδή όσον αφορά τη ανατροφή των παιδιών στις περισσότερες των περιπτώσεων, το μήλο κάτω από την μηλιά θα πέσει.

Ακούω πολλές φορές να λένε «Τα παιδιά μας είναι κακά, δεν μας ακούν, είναι άτακτα, βρίζουν” κλπ. Πώς θέλετε, αγαπητοί μου, να γίνουν τα παιδιά σας καλά, όταν εσείς τις Κυριακές και τις γιορτές δεν πηγαίνετε στην Εκκλησία, αλλά πηγαίνετε στα καφενεία, στα οινοπωλεία, στους κινηματογράφους, στα θέατρα και στα γήπεδα, και συζητάτε άκαιρες συζητήσεις και κατηγορείτε και κατακρίνετε τον έναν και τον άλλον, και παίζετε χαρτιά και μεθάτε;

Πώς είναι δυνατόν τα παιδιά σας να γίνουν καλοί άνθρωποι, όταν εσείς οι ίδιοι, πολλές φορές μπροστά στα παιδιά σας θυμώνετε και βρίζετε τα θεία; Όταν αρπάζετε τα ξένα και αδικείτε τους άλλους; Όταν κλέβετε και λέτε ψέματα όταν συκοφαντείτε και επιορκείτε; Όταν έχετε όλο σας το νου και την προσπάθεια στα υλικά πράγματα, ενώ για την ψυχή σας καθόλου δεν φροντίζετε ούτε ένα εξομολογείστε, ούτε να μεταλαμβάνετε, ούτε να προσεύχεστε, ούτε να μελετάτε βιβλία ηθικά και θρησκευτικά;

Βγάλτε το από το νου σας. Είναι αδύνατο να γίνουν τα παιδιά σας καλοί άνθρωποι, αν εσείς οι γονείς δεν τους δώσετε το καλό παράδειγμα. Και αν ποτέ έτυχε από κακούς γονείς να γίνουν καλά παιδιά αυτό είναι σπάνιο. Το καλό δέντρο παράγει καλούς καρπούς, και οι καλοί γονείς κάνουν καλά παιδιά.

Εκτός από το καλό παράδειγμα, έχουν καθήκον οι γονείς να εκπαιδεύουν τα παιδιά τους από την βρεφική τους ακόμη ηλικία. Να τα διδάσκουν τον φόβο του Θεού, να κόβουν τις κακές ορμές τους και τα ελαττώματα, όπου παρουσιάζονται να μην τα κολακεύουν και να μην τα κάνουν τα κακά θελήματα και τις ορέξεις τους. Όπως είναι το απαλό κερί που το πλάθεις όπως θέλεις και δέχεται ότι σφραγίδα του βάλεις, έτσι είναι και το μικρό παιδί - το διαπλάθεις όπως θέλεις. Στο άγραπτο χαρτί ότι γράψεις θα μείνει ανεξάλειπτο. Και το μικρό παιδί ότι μάθει και διδαχτεί από μικρό, αυτό θα έχει ανεξάλειπτο και όταν γεράσει. Στην μικρή και τρυφερή ηλικία δίδαξε, νουθέτησε το παιδί σου να θυμάται την διδασκαλία σου όταν γεράσει.

Σε όποιες πράξεις συνηθίζει κανείς από την παιδική του ηλικία, σε αυτές ευχαριστείτε και όταν γεράσει, είτε καλές είναι είτε κακές. Έτσι λέει ο Άγιος Γρηγόριος. Συνήθισε κάποιος από μικρός στην κλοπή; και όταν μεγαλώσει και γεράσει θα είναι ευχαρίστησή του να κλέβει. Έστω και αν ατιμάζεται και τιμωρείται και εξευτελίζεται, αυτός ευχαριστείται στο κακό. Συνήθισε κάποιος να πίνει από μικρός; και όταν μεγαλώσει και γεράσει θα ευχαριστείται να πίνει και να μεθάει, μολονότι βλέπει ότι η μέθη τον βλάπτει. Το ίδιο και με το κάπνισμα, προτιμάει ο καπνιστής να μην φάει, μόνο να μη στερηθεί το τσιγάρο.

Το ίδιο συμβαίνει και με τις αρετές. Συνήθισε κανείς από μικρός στην Εκκλησία; και όταν γεράσει θα πηγαίνει με ευχαρίστηση. Συνήθισε να προσεύχεται από μικρός, να εξομολογείται, να κοινωνεί, να είναι ελεήμων; στα ίδια αυτά θα ευχαριστείται και όταν ενηλικιωθεί και γεράσει. Μάλιστα η κακία, όταν από μικρός την συνηθίσει κανείς, διπλασιάζεται.

Όταν λοιπόν θέλετε τα παιδιά σας να γίνουν καλοί άνθρωποι, και να ευφρανθείτε με την πρόοδο τους, να τα συνηθίζετε από μικρά στην ευσέβεια. Εάν όμως φροντίζετε μόνο πώς να αφήσετε πλούτη και κληρονομιά στα παιδιά σας, και δεν φροντίζετε για την ανατροφή τους, τότε και σεις είστε δυστυχισμένοι και τα παιδιά σας μια μέρα θα γίνουν δυστυχισμένα και επιβλαβή και στον εαυτό τους και στην κοινωνία.

Ο Λυκούργος, βασιλιάς της Σπάρτης, θέλησε να παρουσιάσει στους συμπολίτες του πρακτικά ότι η καλή ανατροφή μπορεί να κάνει τους ανθρώπους ενάρετους. Για αυτό περίμενε πότε θα γεννήσει μία σκύλα, οπότε πήρε δύο από τα σκυλάκια της, το ένα το συνήθισε να κυνηγά ενώ το άλλο το άφησε ένα γίνει λαίμαργο και τεμπέλικο. Μία μέρα λοιπόν, εκεί που ήταν συγκεντρωμένοι οι Λακεδαιμόνιοι, πρόσταξε και του έφεραν ένα λαγό ζωντανό, ένα αγγείο με φαγητό και τους δύο σκύλους. Ο σκύλος που είχε μάθει να κυνηγά όρμησε αμέσως στον λαγό, ενώ το τεμπελόσκυλο όρμησε στο αγγείο με το φαγητό. Και ενώ οι Λακεδαιμόνιοι θαύμαζαν «Τι θαυμάζετε;” τους λέει - «Οι καλές συνήθειες και ανατροφές, η εκπαίδευση και οι διδασκαλίες μπορούν να πλουτίσουν τους νέους με πολλούς καρπούς αρετής. Βλέπετε τους δύο σκύλους; γεννήθηκαν από μία μητέρα, όμως επειδή εκπαιδεύτηκαν διαφορετικά ο καθένας τους έμαθε να κάνει εκείνο που τον εκπαίδευσαν”.

Οι παλιοί Σπαρτιάτες είχαν τον παρακάτω νόμο από τον βασιλιά τους Λυκούργο, όταν τα παιδιά, οι νέοι διέπρατταν κάποιο έγκλημα, να τιμωρούνται οι γονείς τους, και κάποτε, επειδή δύο νέοι μάλωσαν μέσα στην αγορά και πιάστηκαν στα χέρια, η εξουσία δεν τιμώρησε τους νέους αλλά τους γονείς τους, που δεν τους έδωσαν καλή ανατροφή. Και αυτό είναι το σωστό. Για να βεβαιωθείτε καλύτερα, ακούστε ένα σχετικό παράδειγμα, διαδίδεται οτι μια κοπέλα παρθένος έπεσε στην πορνεία. Ποιος φταίει, η κοπέλα; Όχι.

Περισσότερο φταίει η μητέρα της. Διότι, αν η μητέρα της παρείχε αυστηρή παιδεία από την μικρή της ηλικία, δεν θα γινόταν πόρνη η κόρη. Όταν η κόρη, από μικρή ακόμη, έσκυβε από τα παράθυρα και περιεργαζόταν τους νέους, όταν χωρίς δισταγμό πήγαινε όπου ήθελε και με όποιον ήθελε, όταν έτρεχε στους χορούς και στις διασκεδάσεις, όταν περπατούσε γυμνόστηθη και με γυμνούς βραχίονες, όταν για όλα αυτά η μητέρα της έδινε την άδεια της και αδιαφορούσε εντελώς, η μητέρα είναι η αιτία που η κόρη της έπεσε στην πορνεία.

Όμως εσύ, η μητέρα, ίσως μου πεις «εγώ πολλές φορές συμβούλεψα την κόρη μου, αλλά δεν με άκουσε». Ο Θείος Χρυσόστομος λέει πάνω σε αυτό: «όποιος λυπάται το ραβδί του μισεί τον γιό του, ενώ αυτός που αγαπά, τον εκπαιδεύει με ιδιαίτερη φροντίδα». Δεν σε ακούει η κόρη σου ή ο γιος σου; Έλεγξε, επιτίμησε, παρακάλεσε κάνε αυτό που κάθε φορά χρειάζεται, λέει ο Απόστολος Παύλος.

ΠΑΤΡΙΚΕΣ ΔΙΔΑΧΕΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ - ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ «Ορθόδοξος Κυψέλη” Θεσσαλονίκη

hellas-orthodoxy.blogspot, orthodoxia.online 

Τότε ο Θεός θα μας δώσει άρχοντες αληθινούς.

Οι επίσκοποι ας µαζέψουν τον λαό στις πλατείες και ας αρχίσουν ολονύκτιες αγρυπνίες µε µετάνοια και ταπείνωση.

-Καθηγούμενος Χρυσόστομος: Με ρωτάτε να σας πω για την κρίση.

Καλύτερα θα ήταν να σας πω για τις κρίσεις· γιατί η κρίση, που ζούµε σήµερα, είναι συνέχεια άλλης κρίσης, που και εκείνη είναι συνέχεια της πρώτης και µητέρας των κρίσεων.

Η πρώτη λοιπόν κρίση είναι η πνευµατική κρίση, που έχει την αιτία της στην απιστία ή στην παροδική πίστη ή στην ολιγοπιστία. Η κατάσταση αυτή έφερε την πνευµατική κρίση.

Γυρίσαµε την πλάτη στον Χριστό και στραφήκαµε προς εκείνους, οι οποίοι φανερώθηκαν στην ζωή µας αντί του Χριστού!!

Θυµηθείτε τον άσωτο υιό, ο οποίος αφού πήρε την περιουσία από τον πατέρα, έφυγε από αυτόν και την κατέφαγε µετά πορνών και αµαρτωλών.

Πήραµε την περιουσία και την ουσία – τα Άγια Μυστήρια – τα δώσαµε στις πόρνες (αιρέσεις και αµαρτωλούς αρχηγούς των θρησκειών) µε αποτέλεσµα η ανηθικότητα να γίνει η δεύτερη κρίση σ’ ὅλον τον κόσµο αλλά και στα µέλη της ορθόδοξης Εκκλησίας µας!!! Οι πιστοί έγιναν άπιστοι και οι άπιστοι ανήθικοι.

Έτσι λοιπόν η Μάνα γέννησε την Κόρη, η απιστία γέννησε την ανηθικότητα. Τότε ο άσωτος υιός πτώχευσε και βόσκοντας µαζί µε τους χοίρους, έτρωγε από την τροφή τους. Οι χοίροι είναι τα ζώα εκείνα που αντιπροσωπεύουν την ανηθικότητα και την ηδονή.

Τρίτη λοιπόν κρίση, η οικονοµική. Πτωχεύσαµε πλέον.

Αλλά µέχρι τώρα µιµηθήκαµε τον Άσωτο. Θα συνεχίσουµε να τον µιµούµεθα; Ή θα συνεχίσουµε στην καταστροφή; Εκείνος επέστρεψε στον πατέρα και του έδωσε µεγάλη χαρά µε τη µετάνοιά του. Εµείς τι θα κάνουµε; Ζήσαµε την απιστία και γεννήθηκε η ανηθικότητα. Ζήσαµε την ανηθικότητα και φθάσαµε στην πενία. Τώρα να προσευχόµεθα να επιστρέψουµε στον Πατέρα µε τη µετάνοια, για να λάβουµε «την στολήν την πρώτη». Και το δακτυλίδι να κοσµήσει το χέρι µας. Και ο µόσχος πολύς…

Φοβούµαι όµως αδελφοί µου, ότι η συνέχεια της αµαρτωλής πορείας θα µας φέρει στην τέταρτη κρίση. Και τότε, η θάλασσα θα γίνει κόκκινη. Τα βουνά και τα φαράγγια θα γίνουν κόκκινα από το αίµα!!! 

Ας µιµηθούµε τον άσωτο υιό για να σωθούµε. Ο Θεός περιµένει την επιστροφή µας. Ας µετατρέψουµε την αγανάκτηση εναντίον των αρχόντων σε αγανάκτηση εναντίον του εαυτού µας και ας στρέψουµε τα µάτια µας προς τον Θεό. Εκείνος µας περιµένει µε αγωνία. Εκείνος προσµένει την επιστροφή µας µε την αγκαλιά Του ανοικτή. «Δεύτε προς µε πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισµένοι, καγώ αναπαύσω υµάς».

Οι επίσκοποι ας µαζέψουν τον λαό στις πλατείες και ας αρχίσουν ολονύκτιες αγρυπνίες µε µετάνοια και ταπείνωση. Και τότε ο Θεός θα µας δώσει άρχοντες αληθινούς.

Και οι καµπάνες θα χτυπήσουν πάλι τη χαρά της Αναστάσεως, τη χαρά της Ελευθερίας, τη χαρά της Σωτηρίας µας. Αµήν.

Σημ.: Το παραπάνω κείμενο αποτελεί απάντηση του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου π. Χρυσοστόμου, Καθηγουμένου του Ιερού Κοινοβίου Οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτου (Πεντάλοφος Παιονίας Κιλκίς) σε τεθέν ερώτημα σχετικά με την σημερινή οικονομική κρίση στη χώρα μας.

πηγή, πηγή

simeiakairwn.wordpress

Πρέπει νά γνωρίζετε ὅτι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ δἐν περιορίζεται ἀπό τὰ χρόνια, οὔτε ἀπό τίς ἡμέρες…

Πρέπει νὰ γνωρίζετε ὅτι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ δὲν περιορίζεται ἀπὸ τὰ χρόνια, οὔτε ἀπὸ τὶς ἡμέρες, ἀλλὰ κάθε ἡμέρα προσφέρεται γιὰ τὸ κήρυγμα καὶ τοῦ Σταυροῦ, καὶ τοῦ Πάθους, καὶ τῆς Ανάστασης, καὶ τῆς Ανάληψης, καὶ τῆς Δευτέρας Παρουσίας.

Ἅγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος(Άπαντα τα έργα ΕΠΕ Τόμος 36, σελ. 237)

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2023/01/blog-post_517.html

hristospanagia.gr 

Ὁ ἅγιος Παΐσιος ἀπέναντι στίς τιμές καί τούς ἐπαίνους (Ἱερομόναχος Ἰσαάκ).

Όταν ρωτούσαν τον Γέροντα Παΐσιο, αν υπερηφανεύεται μετά από τόσες τιμές, απαντούσε: «Τι να υπερηφανευθώ, όταν ξέρω ποιος είμαι; Και όταν σκεφθώ πόσα κιλά αίμα έχυσε ο Χριστός για μένα, πάει να μου φύγη το μυαλό».

Για το πλήθος των ανθρώπων που ερχόταν να τον δη, πίστευε: «Παρ’ όλο που είμαι ένα κολοκύθι, ο κόσμος ο πολύ διψασμένος έρχεται με λαχτάρα να δροσισθή, επειδή περιμένει να βρη καρπούζι».

Στενοχωριόταν επειδή είχε γίνει παντού γνωστός. Είπε εμπιστευτικά σε κάποιον: «Ο μεγαλύτερος εχθρός μου είναι το όνομά μου. Το μεγαλύτερο κακό μού το έχουν κάνει οι γνωστοί μου και οι φίλοι μου και όχι οι εχθροί μου. Αν ήξερα από την αρχή την εξέλιξή μου, θα πήγαινα στα Ιεροσόλυμα, θα γινόμουν κρυφά μοναχός, θα φορούσα ένα μαύρο παλτό και ένα σκούφο, θα είχα μαλλιά και γένεια. Κανείς δεν θάξερε ότι είμαι μοναχός, και θα κινούμουν αθόρυβα».

Και σε άλλον διηγήθηκε ο Γέροντας: «Κάποτε είχα συμφωνήσει με κάποιον να περάση να με πάρη με το αυτοκίνητό του από ένα σημείο της Θεσσαλονίκης, που τον περίμενα. Δίπλα μου ο κόσμος περνούσε σαν ποτάμι, κανένας δεν γύριζε να με κοιτάξη. “Ε”, είπα μέσα μου, “αυτή είναι ευτυχία. Να βρω κι εγώ ένα μέρος να μη μου δίνη κανείς σημασία”».

+++

Δεν πίστευε στους επαίνους, ούτε γλυκαινόταν από την ψεύτικη δόξα των ανθρώπων, γι’ αυτό και δεν βλάφθηκε. Έλεγε: «Με τα έργα μου βλασφημείται το όνομα του Θεού, αλλά δεν το κάνω εν ψυχρώ, γι’ αυτό πιστεύω ότι θα με ελεήσει ο Χριστός».

Χαιρόταν να βλέπη άλλους να προάγωνται, να γίνωνται ιερείς, πνευματικοί, ηγούμενοι, επίσκοποι. Τους βοηθούσε και τους προέτρεπε, όταν έβλεπε ότι ήταν άξιοι. Δεν υπήρχε ίχνος ζήλειας ή φθόνου ή αισθήματος μειονεκτικότητος στην καρδιά του. Ήθελε όλους να τους βλέπη πιο πάνω από αυτόν και βοηθούσε τους νέους μοναχούς να κάνουν προκοπή. Ευχόταν: «Εγώ να γίνω φυτόχωμα για να αναπτυχθή και να καρποφορήση ένας νέος μοναχός».

Χαιρετούσε πρώτος, φιλούσε το χέρι των ιερέων βάζοντας μετάνοια, ας ήταν και νεώτεροί του. Σε ηγουμένους και επισκόπους συνήθως έβαζε στρωτή μετάνοια. Ο ίδιος απέφευγε να δίνη το χέρι του να το ασπασθούν. «Το μεγάλο μου παράπονο είναι που δεν με άφηνε να του φιλώ το χέρι. Εκείνος με κατασπαζόταν», έλεγε ο γιατρός που τον χειρούργησε.

Στην επικοινωνία μαζί του δεν ένιωθες διαφορά, δεν σε άφηνε να αισθάνεσαι κατώτερος, γιατί ο ίδιος δεν αισθανόταν ότι στέκεται ψηλότερα, αλλά έβλεπε τους άλλους ανωτέρους του.

(Από το βιβλίο: Ιερομονάχου Ισαάκ, ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, Στ’ έκδοσις, Άγιον Όρος 2008, σελ. 410)

(Πηγή: koinoniaorthodoxias.org)

https://alopsis.gr/ο-άγιος-παΐσιος-απέναντι-στις-τιμές-κα/

hristospanagia.gr

(+) Δημήτριος Παναγόπουλος - Ίεροκήρυκας. Πολλοὶ νομίζουν ὅτι ὅσοι ἔκκλησιάζονταί θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἅγιοι…

Οί άνθρωποι πού δέν έκκλησιάζονται, άλλά ύποστηρίζουν ότι πιστεύουν καί ότι άγαπούν τόν Χριστό, μοιάζουν μέ έκείνους πού λένε……ότι άγαπάνε κάποιον άνθρωπο, άλλά δέν τόν έπισκέπτονται ποτέ στό σπίτι του.

Πολλοί νομίζουν ότι όσοι έκκλησιάζονται θά πρέπει νά είναι άγιοι.

Ξεχνούν οί άνθρωποι, ότι ή Έκκλησία είναι νοσοκομείο πού περιθάλπει ψυχές άνθρώπων καί οί έκκλησιαζόμενοι είναι άρρωστοι, άλλοι βαριά καί άλλοι έλαφριά.

Καί έπειδή οί άνθρωποι δέν έχουν όρθή γνώμη περί τής Έκκλησίας γιά τό τί θά συναντήσουν έκεί μέσα, τούς κρατάει ό σατανάς έξω άπό τήν Έκκλησία.

Μέ τό πρόσχημα ότι είναι πολύ καλύτεροι άπό πολλούς πού έκκλησιάζονται.

Τί κρίμα όμως, γιατί αύτός ό έφησυχασμός είναι έκ τού πονηρού καί τούς κρατάει δέσμιους στήν πλάνη τους…

(+) Δημήτριος Παναγόπουλος - Ίεροκήρυκας

hristospanagia.gr 

Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2026

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ. "Άπό τά θρησκευτικά βιβλία νά διαβάζεις μόνο ἐκεῖνα πού ἔχουν γραφεῖ ἀπό τούς ἁγίους Πατέρες της" - "Ἀποφυγή τῆς μελέτης βιβλίων μέ ψευδοδιδασκαλίες".

Ἀπό τό βιβλίο «ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ»

Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ

ΤΟΜΟΣ ΠΡΩΤΟΣ

Πάλι σοῦ προσφέρω, πιστό παιδί τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, λόγια συμβουλευτικά, λόγια εἰλικρινή καί ἀγαθά. Δέν ἀνήκουν σ᾿ ἐμένα ἀλλά στούς ἁγίους Πατέρες. Ἀπό τά συγγράμματά τους προέρχονται ὅλες μου οἱ νουθεσίες.

Φύλαξε τόν νοῦ καί τήν καρδιά σου ἀπό τίς διδασκαλίες τοῦ ψεύδους. Μή συζητᾶς γιά τή χριστιανική πίστη μέ ἀνθρώπους πού δηλητηριάστηκαν ἀπό τό ψεῦδος. Μή διαβάζεις βιβλία γιά τόν χριστιανισμό γραμμένα ἀπό ψευδοδιδασκάλους.

Στήν ἀλήθεια βρίσκεται τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, τό Πνεῦμα τῆς Ἀλήθειας. Στό ψεῦδος βρίσκεται καί ἐνεργεῖ τό πνεῦμα τοῦ διαβόλου, πού εἶναι ψεύτης καί πατέρας τοῦ ψεύδους1.

Ὅποιος διαβάζει τά βιβλία τῶν ψευδοδιδασκάλων, κοινωνεῖ μέ τό πονηρό καί σκοτεινό πνεῦμα τοῦ ψεύδους. Τό ἐπιβεβαιώνουν οἱ φωστῆρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ἅγιοι Πατέρες. Γράφει, γιά παράδειγμα, ὁ ἱερομάρτυρας ὅσιος Πέτρος ὁ Δαμασκηνός: «Νά μή διαβάζει κανείς ἐκεῖνα πού δέν ἀρέσουν στόν Θεό… Ποιά ἡ ἀνάγκη νά λάβει πνεῦμα ἀκάθαρτο ἀντί Πνεῦμα Ἅγιο;»2.

Ἄν ὁ νοῦς καί ἡ καρδιά σου εἶναι ἄγραφα, τότε ἡ Ἀλήθεια καί τό Πνεῦμα ἄς γράψουν ἐπάνω τους τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ καί τήν πνευματική Του διδασκαλία.. Ἄν, πάλι, ἄφησες νά γραφοῦν στίς πλάκες τῆς ψυχῆς σου διάφορες ἔννοιες καί ἐντυπώσεις, χωρίς νά ἐξετάσεις μέ σύνεση καί προσοχή ποιός καί τί ἔγραψε σ᾿ αὐτές, τότε σβῆσε καί καθάρισε μέ τή μετάνοια ὅ,τι ἀντίθεο ἔχουν γράψει τά χέρια ἀνθρώπων.

Μόνο τοῦ Θεοῦ τό χέρι ἄς γράφει στίς πλάκες τῆς ψυχῆς σου. Ἑτοίμασε γι᾿ Αὐτό τόν νοῦ καί τήν καρδιά σου, καθαρίζοντάς τα μέ τή ζωή τῆς σωφροσύνης καί τῆς εὐσέβειας. Ἔτσι, μέ τίς προσευχές σου καί μέ τή μελέτη ἱερῶν βιβλίων, στίς πλάκες τῆς ψυχῆς σου θά γράφεται μυστικά ὁ νόμος τοῦ Πνεύματος.

Ἄν ἀνήκεις στά παιδιά τῆς οἰκουμενικῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, ἀπό τά θρησκευτικά βιβλία νά διαβάζεις μόνο ἐκεῖνα πού ἔχουν γραφεῖ ἀπό τούς ἁγίους Πατέρες της. Ἡ Ἴδια σοῦ τό ζητάει. Ἄν δέν συμφωνεῖς, τότε δέν εἶσαι παιδί τῆς Ἐκκλησίας ἀλλά κριτής της.

Εἶμαι στενοκέφαλος, μονόπλευρος, ἀμόρφωτος; Ἄς εἶμαι. Προτιμῶ νά ἔχω ὅλα αὐτά τά ἐλαττώματα καί νά ὑπακούω στήν Ἐκκλησία, παρά νά εἶμαι ἕνας «ἔξυπνος», «ἀνοιχτόμυαλος» καί «σοφός», πού παρακούει τήν Ἐκκλησία καί χωρίζεται ἀπ᾿ αὐτήν. Τά πιστά καί ἀληθινά παιδιά της ἀκοῦνε εὐχάριστα τά λόγια μου καί συμφωνοῦν μαζί μου, γνωρίζοντας ὅτι ὅσοι θέλουν ν᾿ ἀποκτήσουν τήν οὐράνια σοφία, πρέπει ν᾿ ἀπαρνηθοῦν τή δική τους, τή γήινη, ὅσο μεγάλη κι ἄν εἶναι.

«Κανένας, λοιπόν, ἄς μήν ξεγελᾶ τόν ἑαυτό του. Ὅποιος ἀπό σᾶς νομίζει πώς εἶναι σοφός μέ τά μέτρα αὐτοῦ ἐδῶ τοῦ αἰώνα, ἄς γίνει μωρός, γιά νά γίνει ἔτσι πραγματικά σοφός. Ἐπειδή ὅ,τι ὁ κόσμος τοῦτος θεωρεῖ σοφία, στά μάτια τοῦ Θεοῦ εἶναι μωρία»3.

Ἡ σοφία τοῦ κόσμου εἶναι ἔχθρα ἐναντίον τοῦ Θεοῦ4. Αὐτή δέν ὑποτάσσεται στόν θεϊκό νόμο, ἀλλά κι οὔτε μπορεῖ νά ὑποταχθεῖ5. Τέτοια ἦταν ἐξαρχῆς καί τέτοια θά παραμείνει ὥς τό τέλος, τότε πού «ἡ γῆ καί ὅλα ὅσα ἔγιναν πάνω της» –μαζί μ᾿ αὐτά καί ἡ γήινη σοφία– «θά κατακαοῦν»6.

Ἡ ἁγία Ἐκκλησία μας ἐπιτρέπει νά διαβάζουν τά βιβλία τῶν ψευδοδιδασκάλων μόνο ἐκεῖνα τά μέλη της τῶν ὁποίων ἡ ψυχή εἶναι θεραπευμένη ἀπό τά πάθη καί ὁ νοῦς φωτισμένος ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα. Αὐτοί διαθέτουν τήν ἀρετή τῆς διακρίσεως, μέ τήν ὁποία ξεχωρίζουν ἀλάθητα τό καλό ἀπό τό κακό καί τήν ἀλήθεια ἀπό τό ψεῦδος. Γιατί τό κακό πολύ συχνά κρύβεται πίσω ἀπό τή μάσκα τοῦ καλοῦ καί τό ψεῦδος πίσω ἀπό τή μάσκα τῆς ἀλήθειας.

Οἱ ἀληθινά φιλόθεοι χριστιανοί, πού γνωρίζουν τήν κοινή ἀδυναμία τῶν ἀνθρώπων, φοβοῦνται τό δηλητήριο τῆς αἱρέσεως καί τοῦ ψεύδους. Γι᾿ αὐτό μέ κάθε τρόπο ἀποφεύγουν τίς συνομιλίες μ᾿ ἐκείνους πού ἔχουν δηλητηριαστεῖ ἀπό ψευδοδιδασκαλίες καί ἀπό τήν ἀνάγνωση αἱρετικῶν βιβλίων.

Ἔχοντας μπροστά στά μάτια τους τίς πτώσεις τοῦ πολύμαθου Ὠριγένη, τοῦ λογομάχου Ἀρείου, τοῦ εὔγλωττου Νεστορίου καί τόσων ἄλλων πλούσιων σέ κοσμική σοφία, πού καταστράφηκαν ἀπό τήν αὐτοπεποίθηση καί τήν ἔπαρσή τους, δέν ἐπιζητοῦν παρά τή σωτηρία τους. Καί τή βρίσκουν μέ τή φυγή ἀπό τήν πλάνη καί μέ τήν ἀκριβή ὑπακοή στήν Ἐκκλησία.

Οἱ πνευματοφόροι ἅγιοι ποιμένες καί διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας διάβαζαν, βέβαια, τά συγγράμματα τῶν θεομάχων αἱρετικῶν. Ἦταν, ὅμως, ἀναγκασμένοι νά τό κάνουν γιά τό καλό τῆς λογικῆς ποίμνης τους. Μέ τόν δυνατό τους λόγο, λόγο πνευματικό, ἀποκάλυπταν τήν πλάνη, πού κρυβόταν πίσω ἀπό φαινομενικά μεγάλη εὐσέβεια καί ἁγιότητα, καί πληροφοροῦσαν τούς χριστιανούς γιά τόν κίνδυνο πού διέτρεχαν.

Ἐσύ κι ἐγώ, ὅμως, πρέπει ἀπαραίτητα νά φυλαγόμαστε ἀπό τήν ἀνάγνωση βιβλίων γραμμένων ἀπό ψευδοδιδασκάλους. Καί ψευδοδιδάσκαλος εἶναι καθένας πού γράφει γιά τόν Χριστό ἤ τή χριστιανική πίστη καί ἠθική, χωρίς νά ἀνήκει στήν Ἀνατολική Ἐκκλησία, τή μία καί μόνη ἁγία.

Πές μου, πῶς εἶναι δυνατό νά σ᾿ ἀφήσω νά διαβάζεις κάθε βιβλίο, ὅταν ὁ συγγραφέας του σέ ὁδηγεῖ ὅπου ἐκεῖνος θέλει, πείθοντάς σε νά συμφωνεῖς μ᾿ ὅλα ἐκεῖνα, στά ὁποῖα τοῦ χρειάζεται ἡ σύμφωνη ἄποψή σου, καί νά ἀπορρίπτεις ὅλα ἐκεῖνα, τά ὁποῖα τοῦ χρειάζεται νά ἀπορρίψεις;

Ἡ πείρα ἀποδεικνύει πόσο καταστροφικές εἶναι οἱ συνέπειες ἀπό τήν ἀνάγνωση βιβλίων μέ κακοδοξίες. Τόσα καί τόσα μέλη τῆς Ἐκκλησίας μας συναντοῦμε, πού ἔχουν τίς πιό συγκεχυμένες, τίς πιό λαθεμένες, τίς πιό παράδοξες καί ἀντιεκκλησιαστικές ἰδέες γιά τόν χριστιανισμό, ἰδέες πού οἰκειώθηκαν μέ τήν ἀνάγνωση αἱρετικῶν βιβλίων!

Μήν προσβάλλεσαι, φίλε μου, μέ τίς προειδοποιήσεις μου. Δέν θέλω παρά τό ἀληθινό καλό σου. Ἕνας πατέρας, μιά μητέρα, ἕνας καλός παιδαγωγός δέν θά ἀνησυχήσουν γιά τό ἀθῶο καί ἄπειρο νήπιο, πού ἀπαρατήρητο θά θελήσει νά μπεῖ σ᾿ ἕνα δωμάτιο γεμάτο φαγητά, ὅταν ἀνάμεσα σ᾿ αὐτά ὑπάρχουν καί δηλητηριασμένα;

Ὁ θάνατος τῆς ψυχῆς εἶναι ἀσύγκριτα πιό φοβερός ἀπό τόν θάνατο τοῦ σώματος. Τό θνητό σῶμα θά ἀναστηθεῖ, καί συχνά ὁ θάνατός του γίνεται αἰτία ζωῆς τῆς ψυχῆς. Ἀντίθετα, ἡ ψυχή πού θανατώνεται ἀπό τό κακό γίνεται θυσία στόν βωμό τοῦ αἰώνιου θανάτου. Τήν ψυχή μπορεῖ νά τή θανατώσει μιά καί μόνο σκέψη, ὅταν αὐτή εἶναι βλάσφημη.

«Θά ἔρθει καιρός», προειδοποίησε ὁ ἅγιος ἀπόστολος, «πού οἱ ἄνθρωποι δέν θά ἀνέχονται τή σωστή διδασκαλία, ἀλλά θά συγκεντώνουν γύρω τους πλῆθος ἀπό δασκάλους, πού νά ταιριάζουν μέ τίς ἐπιθυμίες τους, γιά ν᾿ ἀκοῦνε αὐτά πού τούς ἀρέσουν. Θά κλείσουν τ᾿ αὐτιά τους, γιά ν᾿ ἀκοῦνε αὐτά πού τούς ἀρέσουν. Θά κλείσουν τ᾿ αὐτιά τους στήν ἀλήθεια καί θά στραφοῦν στά παραμύθια»7.

Μήν ἑλκύεσαι ἀπό τούς ἐντυπωσιακούς τίτλους βιβλίων πού σοῦ ὑπόσχονται χριστιανική τελειότητα, ἐνῶ ἔχεις ἀνάγκη ἀπό νηπιακή πνευματική τροφή. Μήν ἑλκύεσαι ἀπό τίς ὑπέροχες ἐκδόσεις οὔτε ἀπό τή γλαφυρότητα καί τή δύναμη τοῦ ὕφους ὁποιουδήποτε συγγραφέα, οὔτε ἀπό τή μυθική ἁγιότητά του, ἁγιότητα ἀποδειγμένη τάχα μέ πλῆθος θαυμάτων.

Ἡ ψευδοδιδασκαλία δέν διστάζει νά χρησιμοποιήσει κάθε ἀπάτη, γιά νά παρουσιαστεῖ σάν ἀλήθεια κι ἔτσι πιό εὔκολα νά δηλητηριάσει τήν ψυχή. Ἡ ψευδοδιδασκαλία, ἄλλωστε, αὐτή καθεαυτή εἶναι ἀπάτη. Οἱ ψευδοδιδάσκαλοι ἀπατοῦν, ἀφοῦ πρῶτα ἀπατήθηκαν οἱ ἴδιοι, ὅπως γράφει πάλι ὁ ἀπόστολος: «Πονηροί ἄνθρωποι καί ἀπατεῶνες θά προκόβουν στό χειρότερο· θά ἀπατοῦν τούς ἄλλους καί θά ἀπατῶνται κι οἱ ἴδιοι»8.

Ἀληθινά καλό βιβλίο καί οὐσιαστικά ὠφέλιμο εἶναι ἐκεῖνο πού γράφτηκε ἀπό ἕνα ἅγιο μέλος τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, τῆς Ὁποίας ἔχει τήν ἔγκριση καί τήν ἀποδοχή.

Τέλος καί τῷ Θεῷ δόξα!

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗ

Εὐχαριστοῦμε θερμά τόν Ἡγούμενο τῆς Ἱ.Μ. Παρακλήτου γιά τήν ἄδεια δημοσίευσης ἀποσπασμάτων ἀπό τά βιβλία πού ἐκδίδει ἡ Ἱερά  Μονή.

Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

http://HristosPanagia3.blogspot.com

hristospanagia.gr  

Διδαχές Αγίου Θεοφάνη του Έγκλειστου: Απαλλαγή απ’ όλα τα γήινα. Είναι δυνατή;

Η απαλλαγή απ’ όλα τα πράγματα και όλες τις εξαρτήσεις του κόσμου τούτου, η απαλλαγή δηλαδή από καθετί γήινο, είναι πρακτικά αδύνατη σε τούτη τη ζωή, τουλάχιστο για τους περισσότερους ανθρώπους. Αποτελεί κατόρθωμα μόνο των μοναχών, και μάλιστα των ερημιτών. 

Όλοι, όμως, είναι δυνατόν, όπως φαίνεται από την επί του Όρους ομιλία του Κυρίου, ν’ απαλλάξουν τη καρδιά τους από την εμπαθή προσκόλληση στα γήινα. Εσείς, λοιπόν, έχετε πλούτο. Αν δεν στηρίζετε τις ελπίδες σας σ’ αυτόν, αν είστε έτοιμος να τον στερηθείτε αγόγγυστα όποτε θελήσει ο Κύριος, αν αδιάκοπα και πρόθυμα βοηθάτε όσους έχουν ανάγκη, βρίσκεστε στο σωστό δρόμο.

Διδαχές (Αγ. Θεοφάνη του Έγκλειστου):

synaxipalaiochoriou.blogspot

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς. Ω, πόσο ἄσχημη θά εἶναι τότε ἡ γύμνια σου!

Ο άνθρωπος είναι σαν το πουλί, που ο καιρός το στολίζει με πολύχρωμα πούπουλα. Όμως σαν έρθει ο καιρός θα μαδήσει τα πούπουλά του. Άμα δέσεις υπερβολικά την ψυχή σου με τα πούπουλα, ο καιρός μαζί με τα πούπουλα θα μαδήσει και την ψυχή σου. Ω, πόσο άσχημη θα είναι τότε η γύμνια σου!

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

https://proskynitis.blogspot.com/2022/03/blog-post_59.html

hristospanagia.gr

Αγία Ευφροσύνη Το σμαράγδι της Ορθοδοξίας.

Στο νέφος των Αγίων της Εκκλησίας μας ξεχωρίζει ένα πολύτιμο σμαράγδι. Είναι η Αγία Ευφροσύνη της οποίας ο επίγειος βίος δεν ήταν συνηθισμένος. Θαυμαστός μεν, αλλά ασυνήθιστος. Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια από γονείς πλούσιους, και φιλόθεους και ευσεβείς., οποίοι άργησαν να την αποκτήσουν. Είναι καρπός προσευχών, καλοσύνης και ελεημοσύνης. Όπως ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ έτσι και οι γονείς της καθημερινά προσεύχονταν στον Θεό να τους χαρίσει ένα παιδί. Ο Θεός εισήκουσε την προσευχή τους και τους χάρισε την Ευφροσύνη. Μια κόρη πολύ όμορφη και έξυπνη. Με μεγάλη αγάπη και επιμέλεια δώσανε στην Ευφροσύνη την αγάπη προς τον Χριστό, την αγνεία και την αρετή. Μεγάλωσε σε περιβάλλον πλούσιο αλλά διεφύλαξε την καρδιά της και δεν έγινε σκληρή και φιλοχρήματη.

Σε ηλικία 12 ετών μένει ορφανή από μητέρα και ο πατέρας της με μεγαλύτερο ζήλο την μεγαλώνει «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου». Οι αρετές της πολλαπλασιάζονται και αποφασίζει να αφιερωθεί στο νυμφίο Χριστό. Ο πατέρας της σε ηλικία 18 ετών αποφασίζει να την παντρέψει με ένα καλό νέο. Όμως, η Ευφροσύνη έχει πάρει την απόφαση να ζήσει εν παρθενία. Όταν ο πατέρας της έλειπε για ημέρες από το σπίτι ήλθε στην πόλη ένας σοφός πνευματικός γέροντας, τον οποίο κάλεσε και αφού εξομολογήθηκε του ζήτησε την συμβουλή. Ο γέροντας της απαντά : «Ξέρεις, κόρη μου, ότι ο Κύριος λέγει στο ιερό Ευαγγέλιο: ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ, ουκ εστί μου άξιος. Αφού λοιπόν ο φιλόστοργος αυτός Δεσπότης άναψε στην καρδιά σου τον ιερόν αυτόν και σωτήριον έρωτα, να σπεύσεις όσο μπορείς γρηγορότερα. Άρον τον σταυρόν και ακολούθησε. Αυτόν, πριν ψυχρανθεί ο πόθος σου. Μη αφήσεις να φθείρει την παρθενία σου φθαρτός άνθρωπος. Νυμφεύσου τον ουράνιο Βασιλέα, για να αγάλλεσαι με αυτόν ζωήν αιώνιον».

Χάρηκε και ζήτησε από τον Γέροντα να την κάνει Μοναχή, πράγμα που έγινε. Για να μη μπορέσει ο πατέρας Παφνούτιος και οι συγγενείς να τη βρουν και να γυρίσει στον κόσμο σκέφτηκε να ντυθεί άνδρας και να πάει να μονάσει σε ανδρικό μοναστήρι. Πραγματικά, την ημέρα που έφυγε ο πατέρας της από το μοναστήρι παρουσιάζεται στον Ηγούμενο ως βασιλικός ευνούχος με το όνομα Σμάραγδος και ζητά να μονάσει. Ο Ηγούμενος δέχεται και έστειλε τον Σμάραγδο στην συνοδεία του Γέροντος Αγαπίου, ενός σοφού και με πολλές αρετές μοναχού. Ο Σμάραγδος διακρίνεται για την άσκηση και είναι πρώτος στα διακονήματα.

Ο χαιρέκακος διάβολος προσπαθεί με τεχνάσματα να τη γυρίσει στον κόσμο θυμίζοντας τα πλούτη και την καλοπέραση. Αποτυγχάνει και τότε αρχίζει να σκανδαλίζει τους άλλους μοναχούς από την απαράμιλλη σωματική ομορφιά. Ο Ηγούμενος πληροφορείται το γεγονός και ο Σμάραγδος απομονώνεται σε ασκητικό κελί και μόνο με τον Αγάπιο θα έρχεται σε επικοινωνία. Ο πατέρας της γυρίζει στο σπίτι και η Ευφροσύνη απουσιάζει. Αρχίζει να αναζητά την μονάκριβη μοναχοκόρη του. Μάταια. Καταφεύγει στο Μοναστήρι και ζητά από τον Ηγούμενο να τον βοηθήσει να βρει την Ευφροσύνη. Ο Ηγούμενος καλεί την αδελφότητα και ζητά νηστεία και προσευχή για να φανερώσει ο Θεός που βρίσκεται η Ευφροσύνη. Ο Θεός δεν φανερώνει την Ευφροσύνη γιατί η ίδια προσεύχονταν να μη την φανερώσει. Ο Παφνούτιος ακούει από τον ηγούμενο να του λέγει: «Μη λυπάσαι, τέκνον μου, μήτε να οδύρεσαι ανόητα και άσκοπα, καθώς οι άπιστοι, πού δεν έχουν άλλη ελπίδα, παρά μόνο της παρούσης ζωής. Πίστεψέ με, πού είμαι γέροντας, ότι η θυγατέρα σου σε καλό και θεάρεστο δρόμο πήγε. Γιατί, αν δεν ήταν ασφαλισμένη για το καλό της, δεν θα μάς καταφρονούσε ο Κύριος, αλλά θα μάς έδειχνε τί έγινε. Λοιπόν, για να μη εμπόδιση τη σωτηρία της την σκεπάζει».

Μια μέρα ο Ηγούμενος της Μονής μιλάει με τον Παφνούτιο και του λέγει για τον νεαρό Σμάραγδο και για τις πολλές αρετές του. Ο Αγάπιος τον οδηγεί στο κελί του Σμάραγδου. Η Αγία αναγνωρίζει τον πατέρα της και τα δάκρυά της τρέχουν ποτάμι από τα μάτια της. Ο πατέρας της δεν την αναγνώρισε. Είχε γίνει αγνώριστη από την νηστεία, την ορθοστασία και την άσκηση. Αφού σταμάτησε τα δάκρυα κάνει ευχή και λέγει στον Παφνούτιο : «Πίστεψέ με, άνθρωπε, άνθρωπε αν ήταν η θυγατέρα σου στον δρόμο της απώλειας, δεν θα περιφρονούσε ο ελεήμων Θεός τις ευχές και τις ελεημοσύνες και τα δάκρυά σου. Δε θα περιφρονούσε τις δεήσεις, πού κάνουμε εμείς οι αμαρτωλοί μαζί με τον καθηγούμενο μας, όλη την ημέρα, από αγάπη προς σένα. Αλλά πιστεύω στον Θεό, ότι διάλεξε την αγαθή μερίδα».

Φεύγοντας από την Μονή λέγει ο πατέρας της στον Ηγούμενο: «Σε ευχαριστώ Άγιε Πάτερ, τόσο ευχαριστήθηκα με τα λόγια του Όσιου Σμάραγδου, πού μου φάνηκε πώς είδα το ίδιο το κορίτσι μου». Τριανταοκτώ χρόνια έζησε η Ευφροσύνη ως Σμάραγδος στο ανδρικό μοναστήρι. Χωρίς να γίνει αντιληπτή και σε τίποτα να μη υστερεί από τους συμμοναστές της‧ για να μη γράψουμε ότι σε πολλά υπερείχε. Έφθασε η ώρα να παραδώσει την Αγία της ψυχή στον Κύριο. Κατά Θεία Πρόνοια βρίσκεται στο μοναστήρι ο πατέρας της. Όταν είδε τον Σμάραγδο άρρωστο άρχισε να κλαίει και να λέγει πως μετά εξαφάνιση της κόρης του τον είχε στήριγμα και παρηγοριά και πως θα είναι μόνος. Ο Σμάραγδος του είπε να περιμένει τρείς ημέρες για να μάθει τα θαυμάσια του Θεού. Μετά από τρεις ημέρες φανερώνεται στον πατέρα της λέγοντας: «Επειδή ο Παντοδύναμος Θεός οικονόμησε τα δικά μου όπως ήθελε, και με αξίωσε να τελειώσω την καλή μου πρόθεση, θέλω να σου αποκαλύψω τώρα πού φεύγω για την αιώνια αγαλλίαση, και να σε απαλλάξω από τη φροντίδα. Μάθε λοιπόν, ότι εγώ είμαι η θυγατέρα σου. Για να μη με εμποδίσεις, άλλαξα σχήμα, και με βοήθησε ο Θεός να μη με αναγνωρίσεις. Και πάλι τώρα σε έφερε κοντά μου, για να με δεις και παρηγορηθείς και να ενταφιάσεις το σώμα μου. Όταν ήλθα εδώ στη Μονή, υποσχέθηκα στον ηγούμενο επειδή είχα πλούτη πολλά, να τα αφιερώσω στη Μονή, αν μπορέσω ως το τέλος να υποφέρω και να μείνω εδώ. Ο Κύριος με αξίωσε. Λοιπόν σε παρακαλώ, ξεπλήρωσε εσύ την υπόσχεση αυτή. Δώσε στους Πατέρες όσα ήθελες να δώσεις σε μένα. Είναι πολύ ενάρετοι άνθρωποι».

Λέγοντας αυτά παρέδωσε την Αγία ψυχή της στον Θεό. Ο Παφνούτιος έμεινε ως μοναχός στο μοναστήρι μέχρι την κοίμησή του διαμένοντας στο κελί της Αγίας Ευφροσύνης.

Η μνήμη της Αγίας Ευφροσύνης εορτάζεται την 25η Σεπτεμβρίου κάθε έτος.

Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός 

(+) π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος. Ἀποφυγή σκανδαλισμοῦ.

Από τη ζωή του Γέροντος Επιφανίου Θεοδωρόπουλου Κάποτε, όταν ήταν φοιτητής, ταξίδευε ημέρα Παρασκευή για την Καλαμάτα. Μόλις είχε βγει από...