Νὰ λέτε τὴν εὐχή, “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον μὲ”. Νὰ τὴ λέτε μία-μία
λέξη κατανοητά, καταληπτά. Νὰ μὴν προχωρεῖτε στὴ δεύτερη λέξη, ἂν δὲν
καταλάβετε τὴν πρώτη. Νὰ τονίζεται περισσότερο τὸ τελευταῖο, δὴλ. ἐλέησον μέ. Θὰ
σᾶς ἔρθει τώρα στὴν ἀρχὴ ραθυμία καὶ ὕπνος καὶ μετεωρισμὸς καὶ ἀμέλεια ἀλλὰ ἐσεῖς
γρήγορα νὰ συνέρχεστε. Όταν λέτε τὴν εὐχὴ, νὰ θεωρεῖτε τὸν ἑαυτὸ σᾶς τώρα στὴν ἀρχὴ,
ὅτι εἶσθε στὴ κόλαση καὶ νὰ φωνάζετε κλαίοντας, ζητώντας τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.
Μακριὰ ἀπὸ τὴν ἀπόγνωση, ἀπὸ τὴν ἀπελπισία καὶ τὰ ὅμοια ταῦτα. Κατὰ τὴν ὥρα τῆς
προσευχῆς νὰ μὴν δέχεστε οὔτε φαντασία, οὔτε μορφή, οὔτε εἰκόνα τῆς Παναγίας καὶ
τοῦ Χριστοῦ ἢ ἄλλου τινὸς Ἁγίου, οὔτε καὶ τὶς λέξεις τῆς εὐχῆς νὰ βλέπετε
νοερώς”
(Γέροντας Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου