Δε θα σε ξαναδείρω, υποσχέθηκε. Η ανόητη τον πίστεψα. Ήταν ο ήρωας μου έβλεπα σαν εχθρό μέχρι και το παιδί μου

Δε θα σε ξαναδείρω, υποσχέθηκε. Η ανόητη τον πίστεψα. Ήταν ο ήρωας μου έβλεπα σαν εχθρό μέχρι και το παιδί μου

Τη δική της ιστορία αφηγείται μία γυναίκα όπου ο άντρας της της ασκούσε συνεχώς βία και κατάφερε να βγει πιο δυνατή από αυτή τη σχέση. «Βρέθηκα μισόγυμνη και ματωμένη τα ξημερώματα από τους δικούς μου, κρυμμένη πίσω από έναν κάδο σκουπιδιών, με το κινητό μου τηλέφωνο στο αυτί. Πλέον δεν φοβάμαι».

Μια γυναίκα από την Αλεξανδρούπολη αποφάσισε να «σπάσει» τη σιωπή και να μιλήσει ανοιχτά για τα χρόνια βίαιης συναισθηματικής και φυσικής κακοποίησης που έχει βιώσει από τον σύντροφό της. Εστειλε τη συνταρακτική επιστολή στο e-evros.gr ζητώντας να κοινοποιήσουν την τραγική ιστορία της. Η Φ.Γ. έχει ζήσει τον εφιάλτη της κακοποίησης δίπλα στον σύντροφό της.

Και θέλει να βοηθήσει κι άλλες γυναίκες που ζουν το ίδιο δράμα και φοβούνται τις αντιδράσεις της προκατειλημμένης και γεμάτης ταμπού κοινωνίας που ζούμε. Επέλεξε να δώσει φωνή και υπόσταση σε μία τόσο ευαίσθητη και συνάμα σοβαρή υπόθεση, δεν σιώπησε, δεν φοβήθηκε.

Το μόνο που ζητάει είναι δικαιοσύνη, στο πρόσωπο του δικό της και του παιδιού της.

Ακολουθεί επί λέξει η επιστολή της.

Αυτή είναι η συγκλονιστική επιστολή της για τη βία που δέχθηκε
”ΣΠΑΩ ΤΗΝ ΣΙΩΠΗ ΜΟΥ Τον γνώρισα σε μια άσχημη καμπή της ζωής μου, οικονομικά κατεστραμμένη, άνεργη, απαισιόδοξη για το αύριο, με την ευθύνη ενός ανήλικου παιδιού, χωρίς αυτοπεποίθηση ως άτομο και ως γυναίκα, χωρίς φίλους, με μόνη συντροφιά τον εαυτό μου.

Όταν ξεκίνησε η σχέση μας, από το πρώτο λεπτό γαντζώθηκα επάνω του. Θεώρησα ότι ταιριάζουμε, ότι ήμασταν ερωτευμένοι. Όταν όλα άρχισαν να αλλάζουν, και εγώ μαζί, οι τρίτοι βλέπανε, αντιδρούσανε, εγώ όχι. Ήταν ο άνθρωπος μου, ο ήρωας μου, είχε χτίσει γύρω μου ένα φρούριο, τάχα για να με προστατέψει…

Αρχικά ξεκίνησε η συναισθηματική βία. Αν και υπήρξα παντρεμένη στο παρελθόν, ως ελεύθερη είχα ερωτικούς συντρόφους, αλλά στην ερωτική επαφή ήμουν συντηρητική κατά τα λεγόμενα του. Μου αφηγούνταν τις ερωτικές του περιπέτειες, τις ερωτικές του επιδόσεις, τα σeξουαλικά κόλπα που έκανε κατά το παρελθόν με άλλες συντρόφους του, μου έδειχνε φωτογραφίες σε διάφορες ερωτικές πόζες πρώην ερωτικών συντρόφων του.

Το αποτέλεσμα; Μου φύτεψε την σκέψη στο μυαλό ότι «αν δεν με ικανοποιήσεις ερωτικά θα πάω με άλλη γυναίκα και θα φταις εσύ, ξενέρωτη». Ναι, έτσι με αποκαλούσε. «Ξενέρωτη». Όταν δεν μπορούσα να ανταποκριθώ στα διεστραμμένα ερωτικά του παιχνίδια ή όταν μου ασκούσε βία κατά τη διάρκεια τους και λύγιζα. «Ξενέρωτη».

Έμαθα να αντέχω τον πόνο, μετατράπηκα κατά τη διάρκεια λίγων μηνών σε σeξουαλικό αντικείμενο των ορέξεων του. Έπειτα ήρθε το ποτό. Προσπάθησε να με εθίσει, δεν τα κατάφερε. Συγχρόνως ήρθε και η σωματική βία.

Απομακρύνθηκα για λίγο καιρό, κατάφερε όμως να μου περάσει το μήνυμα ότι «ήμουν υπεύθυνη για ότι έγινε». Όταν αντέδρασα, άρχισε τα παρακάλια, ζητούσε συγχώρεση. «Δε θα σε ξαναχτυπήσω» υποσχέθηκε. Η ανόητη τον πίστεψα… λόγια, όλο λόγια. Δέθηκα με αλυσίδες στο φρούριο που είχε χτίσει, όλοι στα μάτια μου έγιναν εχθροί, άγγιξα τον θάνατο και αυτό ήταν η αρχή του τέλους μου, παραδόθηκα απόλυτα στα χέρια του. Δεν υπήρχαν για εμένα ούτε συγγενείς, ούτε φίλοι, ούτε το παιδί μου.

Θεωρούσα εχθρό μέχρι και το παιδί μου
ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ που το γράφω, αλλά ναι, θεωρούσα εχθρό ακόμη και το παιδί μου… Η σωματική κακοποίηση συνεχιζόταν με «μικρά» περιστατικά από βία, στα οποία βέβαια πάντα «εγώ έφταιγα»… Η ψυχολογική κακοποίηση είχε γίνει καθημερινή ρουτίνα. Οι σeξουαλικές του φαντασιώσεις έγιναν υποσυνείδητα και δικές μου, άλλωστε ήταν ανώφελο. Κάθε άρνηση μου, κάθε όχι μου, το εκλάμβανε ως Ναι. Μέχρι που ήρθε εκείνο το εφιαλτικό βράδυ, το βράδυ που μου έκανε το μεγαλύτερο «δώρο»… Άρχισε με λεκτικές προσβολές.

Το τελειωτικό χτύπημα
Έπειτα μια γροθιά. Έπειτα η αναγκαστική εκπόρνευση μου. Όταν κατάλαβε ότι δεν εκπορνεύομαι, ήρθε η μεγαλύτερη σωματική βία μέχρι τότε. Ήρθε η απόπειρα βιασμού, ο εξευτελισμός της γενετησίας φύσης μου. Ασέλγησε και ούρησε πάνω στο ματωμένο κορμί μου… και όλα αυτά ενώ οι γονείς του ήταν στο διπλανό δωμάτιο και ενώ άκουγαν τα ουρλιαχτά μου, τις κραυγές μου για βοήθεια, και δεν επενέβησαν στιγμή. Βρέθηκα μισόγυμνη και ματωμένη τα ξημερώματα από τους δικούς μου, κρυμμένη πίσω από έναν κάδο σκουπιδιών, με το κινητό μου τηλέφωνο στο αυτί και αυτό το τέρας να ουρλιάζει από την τηλεφωνική γραμμή “Γύρνα πίσω, αλλιώς δε θα ξαναδείς το παιδί σου ποτέ”.

Αστυνομία, νοσοκομείο, δικαστήριο. Η ποινή του; Ελάχιστοι μήνες με αναστολή. Τόσο άξιζε η ζωή μου. Το κοινωνικό μου περιβάλλον άρχισε να με δικάζει. «Τα ήθελες και τα έπαθες». Ανόητοι, ηθικοί, αναμάρτητοι, στρουθοκαμηλιστές άνθρωποι.

Ο νόμος τον χάιδεψε.
Εάν χτυπούσε ένα ζώο, η τιμωρία του θα ήταν αυστηρότερη. Δεν υπήρχε δικαιοσύνη, προστασία, έλεος. Άδικη η υπεράνθρωπη προσπάθεια των ειδικών ψυχολόγων να μου παράσχουν βοήθεια, θεωρούσα τον εαυτό μου από θύμα, θύτη. «Αυτό μου άξιζε, αυτός μου άξιζε».

Και ξαναγύρισα… Υπάρχει όμως και Θεός. Ο Θεός. Και επικαλούμαι τον Θεό, διότι έστειλε δίπλα μου ανθρώπους – Άγγελους, που με όπλισαν με την δύναμη τους, μου χάρισαν τα φτερά τους και ΠΕΤΑΞΑ, ξαφνικά, απρόσμενα, απροειδοποίητα μακριά από το τέρας που με κακοποιούσε. Τώρα δε φοβάμαι, δε σιωπώ.

Πολεμάω το τέρας-άνθρωπο με κάθε τρόπο, με κάθε νόμιμο μέσο…και θα συνεχίσω μέχρι να έρθει η ημέρα που η δικαιοσύνη θα τον φυλακίσει πίσω από το φρουριο, που του έχω χτίσει ΕΓΩ… ΔΕΝ ΣΙΩΠΩ, ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ, ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ. Φ.Γ.”.

πηγή

Εκ του ιστολογίου: Οι επισημάνσεις έχουνε γίνει από το ιστολόγιο. Τα όσα περιγράφονται από τον συνάνθρωπό μας Φ.Γ., που είναι γυναίκα με ένα παιδί, το βιώνουν και άλλες γυναίκες.

Αυτό που αλλάζει είναι τα πρόσωπα. Οι θύτες και τα θύματα. Οι καταστάσεις όμως είναι ίδιες.

Στο πλευρό της κυρίας Φ.Γ. που δεν τη γνωρίζει το παρών blog, καθώς και σε κάθε κακοποιημένη γυναίκα, οφείλουμε αν έχουμε φιλότιμο να σταθούμε δίπλα της.

Όσοι λένε «πως τα ήθελε και τα έπαθε», να προσέξουν, γιατί το ίδιο μπορεί να επικαλεστεί και ο θύτης για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα πεπραγμένα του.

Όλή η επιστολή είναι συνταρακτική. Η Μεγαλόχαρη Υπεραγία Θεοτόκος να στέκει στο πλευρό αυτών των γυναικών και των παιδιών τους (αν έχουν).

Κάτι που έγραψε η κυρία Φ.Γ. και είναι και αυτό μία τραγική αλήθεια που η πολιτεία επέτρεψε να γίνει, αφού η πολιτεία νομοθετεί, «χαϊδεύοντας» στο όνομα του «σωφρονισμού» όσους κάνουν κακό στα μέλη της κοινωνίας.

Η αγάπη προς τα ζώα είναι κάτι που πρέπει να έχουμε μέσα μας.

Όμως όπως έγραψε εύστοχα η κυρία Φ.Γ.:
«Εάν χτυπούσε ένα ζώο, η τιμωρία του θα ήταν αυστηρότερη.»

Είναι τραγικό να συμβαίνει αυτό από αυτούς που νομοθετούν.