"Ὅταν κανείς παύη νά ἀντιμετωπίζη τά πράγματα κοσμικά, βρίσκει ἀνάπαυση"

– Ὅταν κανεὶς παύη νὰ ἀντιμετωπίζη τὰ πράγματα κοσμικά, βρίσκει ἀνάπαυση. Γιατί, πῶς εἶναι δυνατὸν ὁ ἄνθρωπος νὰ παρηγορηθῆ ἀληθινά, ἂν δὲν πιστέψη στὸν Θεὸ καὶ στὴν ἀληθινὴ ζωή, τὴν μετὰ θάνατον, τὴν αἰώνια; Τὸν καιρὸ ποὺ ἤμουν στὸ Μοναστήρι τοῦ Στομίου, ζοῦσε στὴν Κόνιτσα μιὰ χήρα γυναίκα, ποὺ πήγαινε συνέχεια στὸ Κοιμητήρι καὶ ἔσκουζε ὧρες ὁλόκληρες. Τοὺς ἀναστάτωνε ὅλους μὲ τὶς φωνές της. Χτυπιόταν, χτυποῦσε τὸ κεφάλι της στὴν πλάκα τοῦ τάφου! Ὅλο τὸν πόνο της τὸν ἔβγαζε ἐκεῖ. Πήγαιναν, τὴν ἔπαιρναν ἀπὸ ἐκεῖ καὶ αὐτὴ ξαναγύριζε. Αὐτὸ γινόταν γιὰ χρόνια. Ὁ ἄνδρας της εἶχε σκοτωθῆ ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς καὶ ἡ κόρη της, λίγα χρόνια μετὰ τὸν θάνατο τοῦ πατέρα, μόλις ἔγινε δεκαεννιὰ χρονῶν, πέθανε ἀπὸ καρδιὰ καὶ εἶχε μείνει μόνη της ἡ φουκαριάρα. 

Ἂν τὸ δῆ κανεὶς αὐτὸ ἐξωτερικά, θὰ πῆ: «Γιατί νὰ τὸ ἐπιτρέψη ὁ Θεός;». Καὶ αὐτὴ ἔτσι ἐξωτερικὰ τὸ ἀντιμετώπιζε καὶ δὲν μποροῦσε νὰ παρηγορηθῆ. Μιὰ φορὰ ποὺ πῆγα νὰ δῶ τί συμβαίνει, μοῦ ἔλεγε: «Γιατί ὁ Θεὸς τὸ ἔκανε αὐτό; Ὁ ἄνδρας μου σκοτώθηκε στὸν πόλεμο. Εἶχα μιὰ κόρη, μοῦ τὴν πῆρε καὶ αὐτή...». Ἔλεγε‐ἔλεγε, τὰ ἔβαζε μὲ τὸν Θεό. Ἀφοῦ τὴν ἄφησα νὰ ξεσπάση λίγο, τῆς εἶπα:
«Νὰ σοῦ πῶ κι ἐγὼ κάτι. Τὸν ἄνδρα σου τὸν ἤξερα· ἦταν πολὺ καλός. Σκοτώθηκε στὸν πόλεμο γιὰ τὴν Πατρίδα, πάνω στὸ ἱερὸ καθῆκον. Ὁ Θεὸς δὲν θὰ τὸν ἀφήση. Μετὰ σοῦ ἄφησε τὴν κόρη σου γιὰ λίγα χρόνια κοντά σου, ὁπότε εἶχες μιὰ παρηγοριά. Ἔπειτα ὅμως, ἐπειδὴ ἴσως θὰ ξέφευγε ἡ κοπέλα, τὴν πῆρε ὁ Θεὸς σ᾿ αὐτὴν τὴν καλὴ κατάσταση ποὺ βρισκόταν, γιὰ νὰ τὴν σώση». Αὐτή, ἐνῶ ὁ ἄνδρας της ἦταν πολὺ ἥσυχος, ἦταν λίγο κοσμική. Δὲν τῆς εἶπα φυσικὰ ὅτι «ἐσὺ ἤσουν κοσμική», ἀλλὰ τὴν ρώτησα: «Τώρα, ἐσύ, τί σκέφτεσαι; Ἀγαπᾶς τὸν κόσμο;». «Δὲν θέλω νὰ δῶ τίποτε καὶ κανέναν», μοῦ λέει. «Βλέπεις, τῆς λέω, τώρα καὶ γιὰ σένα ὁ κόσμος πέθανε. Ὁ πόνος σὲ βοηθάει καὶ δὲν σὲ ἐνδιαφέρει τίποτε τὸ κοσμικό. Ἔτσι μεθαύριο θὰ εἶστε ὅλοι μαζὶ στὸν Παράδεισο. Τέτοια τιμὴ ὁ Θεὸς σὲ ποιόν τὴν ἔχει κάνει; Τὸ καταλαβαίνεις;». Μετὰ ἀπὸ αὐτὴν τὴν συζήτηση σταμάτησε νὰ πηγαίνη στὸ Κοιμητήρι. Μόλις βοηθήθηκε νὰ συλλάβη τὸ βαθύτερο νόημα τῆς ζωῆς, ἡσύχασε.

– Γέροντα, ἄκουσα ὅτι, ὅταν κάποιος δολοφονῆται, ἐξιλεώνεται, γιατὶ παίρνει τὶς ἁμαρτίες του ὁ δολοφόνος.

– Ἔχει ἐλαφρυντικὰ κατὰ κάποιον τρόπο. Μπορεῖ νὰ πῆ στὸν Θεό: «Ἐγὼ θὰ μετανοοῦσα, ἀλλὰ αὐτὸς μὲ σκότωσε». Ἔτσι θὰ πέση τὸ βάρος στὸν δολοφόνο. Μερικοὶ ποὺ δὲν τοὺς κόβει λένε: «Ἂν ὑπῆρχε Θεός, δὲν θὰ ἄφηνε νὰ γίνωνται συνέχεια ἐγκλήματα· θὰ τιμωροῦσε τοὺς ἐγκληματίες». Δὲν καταλαβαίνουν ὅτι ὁ Θεὸς ἀφήνει τοὺς ἐγκληματίες νὰ ζήσουν, γιὰ νὰ εἶναι ἀναπολόγητοι τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως, ποὺ δὲν μετανόησαν, παρόλο ποὺ τοὺς ἔδωσε χρόνια, γιὰ νὰ μετανοήσουν, ἐνῶ ἐκείνους ποὺ σκοτώνονται θὰ τοὺς τακτοποιήση.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Δ’ «Οἰκογενειακή Ζωή»