"Παρηγοριά στούς πενθοῦντες"

– Πόση δύναμη χρειάζονται, Γέροντα, οἱ ἄνθρωποι, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν τὸν αἰφνίδιο θάνατο! 

– Ἅμα ἔχουν συλλάβει τὸ βαθύτερο νόημα τῆς ζωῆς, βρίσκουν τὴν δύναμη νὰ ἀντιμετωπίσουν τὸν θάνατο, γιατὶ τὸν ἀντιμετωπίζουν πνευματικά. Μὲ τὰ μηχανάκια πόσα παιδιὰ καταστρέφονται! Πόσα παλληκάρια σκοτώνονται μὲ τὶς μοτοσυκλέτες! Σηκώνουν τὴν μοτοσυκλέτα πίσω στὴν μία ρόδα, ὁπότε εὔκολα τουμπάρουν καὶ σπάζουν τὸ κεφάλι τους. Τὸ θεωροῦν κατόρθωμα ποιός θὰ σηκώση τὴν μοτοσυκλέτα περισσότερο! «Κρατοῦσα, λέει, σούζα τὴν μοτοσυκλέτα στὴν πίσω ρόδα καὶ τουμπάρισα». Ὁ διάβολος, βλέπεις, τί τοὺς βάζει νὰ κάνουν, γιὰ νὰ χτυπήσουν στὸ κεφάλι; Γιατὶ ἀλλιῶς, ἀκόμη κι ἂν εἶχαν κάποιο ἀτύχημα, μπορεῖ νὰ χτυποῦσαν ἀλλοῦ καὶ νὰ μὴ σακατεύονταν. Γιὰ νὰ ἐπιτρέψη ὅμως ὁ Θεὸς τὴν κακία τοῦ διαβόλου ἢ τὴν ἀπροσεξία τοῦ ἄλλου, σημαίνει ὅτι θὰ βγῆ κάτι καλό.

– Τότε, Γέροντα, γιατί ἡ Ἐκκλησία μας εὔχεται «ὑπὲρ τοῦ διαφυλαχθῆναι» ἀπὸ αἰφνίδιο θάνατο2;

– Ἐκεῖνο εἶναι ἄλλο. Ζητᾶ ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ μὴ μᾶς βρῆ ὁ θάνατος ἀνέτοιμους.

– Γέροντα, μιὰ μητέρα εἶναι ἀπαρηγόρητη, γιατὶ τὸ παιδί της πηγαίνοντας στὴν δουλειὰ σκοτώθηκε σὲ τροχαῖο.

– Πές της:
«Ἀπὸ κακότητα χτύπησε ὁ ὁδηγὸς τὸ παιδί σου; Ὄχι. Ἐσύ, γιὰ νὰ σκοτωθῆ τὸ ἔστειλες στὴν δουλειά; Ὄχι. Νὰ πῆς λοιπὸν ʺδόξα Σοι ὁ Θεόςʺ, γιατὶ μπορεῖ νὰ γινόταν ἕνα ἀλητάκι καὶ ὁ Θεὸς τὸ πῆρε στὴν κατάλληλη ὥρα. Τώρα εἶναι ἀσφαλισμένο στὸν Οὐρανό. Τί κλαῖς; Ξέρεις ὅτι βασανίζεις τὸ παιδὶ μὲ τὸ κλάμα; Θέλεις νὰ βασανίζεται τὸ παιδί σου ἢ νὰ χαίρεται; Φρόντισε νὰ βοηθήσης τὰ ἄλλα παιδιὰ ποὺ ἔχεις καὶ εἶναι μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεό. Γι᾿ αὐτὰ νὰ κλαῖς».
Νά, καὶ χθὲς ἦρθε μιὰ μητέρα μὲ κλάματα καὶ μοῦ εἶπε: «Μοῦ πῆρε ὁ Θεὸς τὸ μονάκριβο παιδί μου», καὶ τὰ ἔβαζε μὲ τὸν Θεό.
«Ἂν τὸ καλοσκεφθῆς, τῆς εἶπα, σὲ τίμησε ὁ Θεός. Τὸ πῆρε κοντά του ἀγγελούδι, βαπτισμένο ὅπως ἦταν. Αὐτὸ εἶναι ἀγγελούδι καὶ ἐσὺ τὰ βάζεις μὲ τὸν Θεό; Αὐτὸ θὰ βρῆς μεθαύριο νὰ πρεσβεύη στὸν Θεό». Μετὰ ποὺ μοῦ μίλησε γιὰ τὴν ζωή της, εἶπε πὼς μποροῦσε νὰ ἔχη πολλὰ παιδιά, ἀλλά, ὅταν ἦταν νέα, δὲν ἤθελε νὰ ἔχη παιδιά.

Πόσες μητέρες προσεύχονται καὶ ζητοῦν νὰ εἶναι τὰ παιδιά τους κοντὰ στὸν Θεό! «Δὲν ξέρω, λένε, τί θὰ κάνης, Θεέ μου, θέλω νὰ σωθῆ τὸ παιδί μου· νὰ εἶναι κοντά Σου». Ἂν τυχὸν ὅμως ὁ Θεὸς δῆ ὅτι τὸ παιδὶ θὰ παραστρατήση, ὅτι πηγαίνει στὴν καταστροφὴ καὶ δὲν ὑπάρχει ἄλλος τρόπος νὰ σωθῆ, τὸ παίρνει μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο. Ἐπιτρέπει λ.χ. ἕναν μεθυσμένο νὰ τὸ χτυπήση μὲ τὸ αὐτοκίνητο καὶ νὰ τὸ σκοτώση, καὶ ἔτσι τὸ παίρνει κοντά Του. Ἂν ὑπῆρχε περίπτωση νὰ γίνη καλύτερο, θὰ ἔφερνε ἕνα ἐμπόδιο νὰ ἀποφύγη τὸ ἀτύχημα. Μετὰ ξεμεθάει καὶ αὐτὸς ποὺ χτύπησε τὸ παιδί, ἔρχεται σὲ συναίσθηση καὶ σὲ ὅλη του τὴν ζωὴ τὸν πειράζει ἡ συνείδησή του. «Ἐγκλημάτησα», λέει, καὶ παρακαλεῖ συνέχεια τὸν Θεὸ νὰ τὸν συγχωρήση. Σώζεται καὶ αὐτός. Ἡ μάνα πάλι μὲ τὸν πόνο της συμμαζεύεται, σκέφτεται τὸν θάνατο καὶ ἑτοιμάζεται γιὰ τὴν ἄλλη ζωή, ὁπότε σώζεται καὶ αὐτή. Βλέπετε πῶς οἰκονομάει ὁ Θεὸς ἀπὸ τὴν προσευχὴ τῆς μάνας νὰ σώζωνται ψυχές; Ἂν ὅμως οἱ μητέρες δὲν τὸ καταλαβαίνουν αὐτό, τὰ βάζουν μὲ τὸν Θεό! Τί τραβάει καὶ ὁ Θεὸς μὲ ἐμᾶς!

2 Βλ. Ὡρολόγιον τὸ Μέγα, Ἀκολουθία τοῦ Μεσονυκτικοῦ, Ἐκτενῆ Δέησιν, σ. 22.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Δ’ «Οἰκογενειακή Ζωή»