Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς. Δογματική: Ο άνθρωπος μεταξύ διαβόλου και Θεού.

((Ἐπιμέλεια π. Ἀθανασίου Μηνᾶ)

(Ἕνα μικρό ἀντίδωρο στούς ἀπανταχοῦ ἀγωνιζομένους ὀρθοδόξους χριστιανούς)

Σέ τοῦτον τόν κόσμο, ὁ ἄνθρωπος βρίσκεται πάντοτε μεταξύ τοῦ διαβόλου καί τοῦ Θεοῦ, συμφιλιώνεται εἴτε μέ τόν ἕνα εἴτε μέ τόν Ἄλλο, ζεῖ εἴτε μέ τόν ἕνα εἴτε μέ τόν Ἄλλο. Εἶναι φίλος τοῦ διαβόλου καί ζεῖ μέ αὐτόν, ὅταν βαδίζει στίς ἁμαρτίες καί τά πάθη, ἐπειδή αὐτά εἶναι ἡ ψυχή, ἡ καρδιά τοῦ διαβόλου. Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά εἶναι φίλος τοῦ Θεοῦ, ζεῖ μέ Αὐτόν, ὅταν πορεύεται μέ τίς ἅγιες ἐντολές τοῦ Κυρίου, ὅταν γίνεται σύσσωμος τοῦ Θεανθρωπίνου σώματος τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ἐκκλησίας, στήν ὁποία ἀποθησαυρίζεται ὁλόκληρος ὁ πλοῦτος, ὅλων τῶν Θείων αἰωνιοτήτων. Ναί, σέ τοῦτον ἐδῶ τόν κόσμο, ὁ ἄνθρωπος παρακάθεται, πάντοτε, εἴτε στήν τράπεζα τοῦ διαβόλου εἴτε στήν τράπεζα τοῦ Κυρίου Χριστοῦ, τοῦ Μόνου Ἀληθινοῦ Θεοῦ [1].

Τό ἀνθρώπινο γένος δοκιμάζει, καθημερινῶς, στόν κόσμο μας τήν ἐμπειρία νά ὁδηγοῦνται οἱ ἄνθρωποι στήν ἀπώλεια εἴτε λόγῳ τῆς ἄγνοιας εἴτε τῆς μή ἀναγνωρίσεως τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ καί Κυρίου, Ἰησοῦ Χριστοῦ. Μέ ἄλλα λόγια ἐκπίπτουν, ἐξαιτίας εἴτε τῆς ἀθεΐας εἴτε τῆς εἰδωλολατρείας. Αὐτή ἡ ἄγνοια ἤ ἡ μή ἀναγνώριση τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπιφέρει τήν ἄγνοια ἤ τήν μή ἀναγνώριση τοῦ μόνου ἀληθινοῦ ἀγαθοῦ σέ αὐτόν τόν κόσμο: τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ. Αὐτοί οἱ ἄνθρωποι ζοῦν «ἐν ἀσελγείαις, ἐπιθυμίαις, οἰνοφλυγίαις, κώμοις, πότοις καί ἀθεμίτοις εἰδωλολατρείαις» [2]. Ναί, «ἀθεμίτοις εἰδωλολατρίαις», γιατί ἡ εἰδωλολατρεία εἶναι πάντοτε σέ πληθυντικό ἀριθμό. 

Ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος δέν ἀναγνωρίζει τόν μόνο ἀληθινό Θεό, θέλοντας καί μή ἀναγνωρίζει ἕνα ἀναρίθμητο πλῆθος ἄλλων, μικρότερων θεοτήτων, ψευδῶν θεῶν, εἰδώλων. Πρόκειται γιά τίς ἐπιθυμίες καί τά πάθη πού δέν ἔχουν οὔτε ἀριθμό οὔτε τέλος. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος δελεάζεται ἀπό μία τέτοια μικρή, μικρή θεότητα, τότε αὐτή τόν παρασύρει στίς ὑπόλοιπες ἐπιθυμίες καί τά πάθη καί τότε εἶναι πού τόν κατακομματιάζουν καί τόν κατασπαράζουν οἱ ἀναρίθμητοι ψευδεῖς καί ἀδηφάγοι θεοί. Καί ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι σέ θέση νά ἀμυνθεῖ σέ αὐτήν τήν ἀγέλη τῶν τρομερῶν θηρίων καί τῶν δελεαστικῶν πειρασμῶν. Τό μικρότερο πάθος ὁδηγεῖ σέ μεγαλύτερο καί ἔτσι σταδιακά, βυθίζεται σέ ὅλο καί μεγαλύτερα πάθη, ὥσπου, ἐν τέλει, δέν μπορεῖ νά ἀναδυθεῖ ἀπ’αὐτά. Καί κάθε πάθος ἐμπεριέχει ἀναρίθμητα εἴδωλα καί κάθε ἐπιθυμία φέρει ὅλο καί περισσότερα εἴδωλα, πού δέν ἔχουν τελειωμό.

Τά εἴδωλα εἶναι σάν τή δυνατή φωτιά, μέσα της κατακαίγονται καί ἡ συνείδηση καί ἡ ψυχή καί ἡ καρδιά καί τό θέλημα τοῦ ἀνθρώπου. Γι’ αὐτό καί ὁ ἅγιος Ἀπόστολος τῆς ἀγάπης παρακαλεῖ τούς χριστιανούς: «Τεκνία, φυλάξατε ἑαυτούς ἀπό τῶν εἰδώλων» [3].

Ἀπό τά εἴδωλα προέρχονται ὅλα τά κακά, καί τά μικρά καί τά μεγάλα. Καί κάθε ἄνθρωπος εἶναι εἰδωλολάτρης, ἐφ’ ὅσον δέν πιστεύει στόν μόνον Ἀληθινό Θεό, στόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Διότι, ὁπωσδήποτε σέ κάτι πιστεύει, εἴτε ὄν εἶναι αὐτό εἴτε πράγμα, εἴτε σέ ὁρατά εἴτε σέ ἀόρατα εἴδωλα, ὅπως εἶναι ὁ ἥλιος, ἡ σελήνη, οἱ ἀστέρες, οἱ ἄνθρωποι, ὁ πολιτισμός, ἡ τεχνολογία, ἡ φυλή, ἡ κοινωνική τάξη, τά πάθη, οἱ ἡδονές καί […] τό ὄνομά τους «Λεγεών». Ἀπό τό πρῶτο ὥς τό τελευταῖο ὅλα τά παραπάνω εἶναι εἰδωλολατρία.

Δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι τό καθένα ἀπ’αὐτά φονεύει ὅ,τι κάνει ἄνθρωπο τόν ἄνθρωπο, φονεύει δηλαδή ὅ,τι θεοειδές, θεονοσταλγικό, ἀθάνατο, θεῖο, αἰώνιο. Γι’ αὐτό καί ὁ ἅγιος Ἀπόστολος νουθετεῖ καί ἐντέλλεται στούς χριστιανούς: «Διόπερ, ἀγαπητοί μου, φεύγετε ἀπό τῆς εἰδωλολατρείας» [4]. Οἱ ἄνθρωποι, διά τῶν ποικιλόμορφων εἰδωλολατρειῶν, ἔμμεσα ἤ ἄμεσα, θυσιάζουν τούς ἑαυτούς τους στὀν διάβολο, προσφέρονται ὡς θυσία στόν διάβολο. 

Σέ τελευταία ἀνάλυση, κάθε εἰδωλολατρία εἶναι σατανολατρία καί κάθε εἰδωλο-διακονία εἶναι σατανο-διακονία. Μήπως δέν λατρεύει, δέν διακονεῖ, δέν προσφέρει θυσία τήν ψυχή του στόν διάβολο ἐκεῖνος πού ζεῖ στά πάθη καί στήν ἡδονή, ὅποιος ὑπηρετεῖ ὁποιονδήποτε καί ὁ,τιδήποτε, ἐκτός ἀπό τόν μόνον ἀληθινό Θεό καί Κύριο, Ἰησοῦ Χριστό; Αὐτό εἶναι τόσο ξεκάθαρο γιά κάποιον πού μπορεῖ, μέ φρόνηση, νά κρίνει. Γι’ αὐτό καί ὁ θεόσοφος Ἀπόστολος λέγει στούς πρώην εἰδωλολάτρες Κορινθίους: «ὡς φρονίμοις λέγω…οὐ θέλω δέ ὑμᾶς κοινωνούς τῶν δαιμονίων γίνεσθαι. Οὐ δύνασθε ποτήριον Κυρίου πίνειν καί ποτήριον δαιμονίων· οὐ δύνασθε τραπέζης Κυρίου μετέχειν καί τραπέζης δαιμονίων» [5].

Ἀναμφίβολα, ὁλόκληρο τό Εὐαγγέλιο τοῦ Σωτῆρος ἔγκειται στό ὅτι «τό σῶμα[…] τῶ Κυρίῳ, καί ὁ Κύριος τῶ σώματι».Ἔτσι γνωρίζουμε τό αἰώνιο μυστήριο τοῦ ἀνθρωπίνου ὄντος [6]: πώς ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ Σωτήρας ὁλοκλήρου τοῦ ἀνθρώπου, ὄχι μόνο τῆς ψυχῆς ἀλλά καί τοῦ σώματός του. 

Γι’ αὐτό καί τό σῶμα τοῦ χριστιανοῦ ὀφείλει νά εἶναι ναός ἅγιος, στόν ὁποῖο ζεῖ ἡ ἁγία ψυχή στόν κόσμο μας καί στόν ὁποῖο πρόκειται νά ζήσει καί μετά τήν κοινή ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Τά σώματα τῶν χριστιανῶν, διά τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος, τῆς Θείας Μεταλήψεως καί τοῦ εὐαγγελικοῦ τους βίου, ἔγιναν ἀναπόσπαστα μέρη τοῦ Θεανθρώπινου σώματος τοῦ Χριστοῦ. Τά σώματα αὐτά δέν ἀνήκουν πλέον στούς ἴδιους, ἀλλά σέ Ἐκεῖνον. Ὅ,τι ἔγινε μέ τό ἅγιο σῶμα Ἐκείνου πρόκειται νά συμβεῖ στά σώματα τῶν χριστιανῶν.

Γι’ αὐτό καί ὁ ἅγιος Ἀπόστολος εὐαγγελίζεται: «ὁ δέ Θεός καί τόν Κύριον ἤγειρε καί ἡμᾶς ἐξεγερεῖ διά τῆς δυνάμεως αὐτοῦ…» [7].

Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτῳ [8].

«Ὤ οἱ ἐγκαταλείποντες ὁδούς εὐθείας, τοῦ πορευθῆναι ἐν ὀδοῖς σκότους! Ὤ οἱ εὐφραινόμενοι ἐπί κακοῖς, καί χαίροντες ἐπί διαστροφῇ κακῇ! ὦν αἱ τρίβοι σκολιαί, καί καμπύλαι αἱ τροχιαί αὐτῶν, τοῦ μακράν σε ποιῆσαι ἀπό ὁδοῦ εὐθείας, καί ἀλλότριον τῆς δικαίας γνώμης. Υἱέ, μή σέ καταλάβῃ βουλή κακή,…..Χρηστοί ἔσονται οἰκήτορες γῆς· ἄκακοι δέ ὑπολειφθήσονται ἐν αὐτῇ· ὅτι εὐθεῖς κατασκηνώσουσι γῆν, καί ὅσιοι ὑπολειφθήσονται ἐν αὐτῇ. Ὁδοί ἀσεβῶν ἐκ γῆς ὀλοῦνται· οἱ δέ παράνομοι ἐξολοθρευθήσονται ἀπ’αὐτῆς» [9].

Καλόν ἀγώνα καί Καλή Ἀνάσταση σύν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις.

Γένοιτο Κύριε. Ἀμήν.

______________

1. Βλ. Α’ Κορ.,10,21

2. Α’ Πέτρ., 4, 3

3. Α’ Ἰω.5,21.

4. Α’ Κορ.10,14.

5. Α’ Κορ.10,15-21.

6. «Σήμερον τῆς σωτηρίας ἡμῶν τό κεφάλαιον, καί τοῦ ἀπ’αἰῶνος μυστηρίου ἡ φανέρωσις·ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, υἱός τῆς Παρθένου γίνεται,και Γαβριήλ την χάριν εὐαγγελίζεται. Διό καί ἡμεῖς σύν αὐτῷ, τῇ Θεοτόκῳ βοήσωμεν· Χαῖρε,Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετά σοῦ». Ἀπολυτίκιον τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου.

7. Α’ Κορ.,6,14·16.

8. Παροιμιῶν Σολομώντος.Β’,1-22

9. Ἰδιόμελον, Πέμπτης τῆς Α’ Ἐβδομάδος ἑσπέρας: «Οἱ ποθοῦντες τοῦ θείου Πάσχα μετασχεῖν, οὐκ ἀπ’Αἰγύπτου, ἀλλ’ἐκ Σιών ἀρχομένου, τήν τῆς ἁμαρτίας ζύμην, ἐξάρομεν τῇ μετανοίᾳ· περιζώσωμεν τάς ὀσφύας ἡμῶν, τῇ νεκρώσει τῶν ἡδονῶν· καλλωπίσωμεν τούς πόδας, ὑποδήμασι κωλυτικοῖς, ἐκ πάσης ὁδοῦ πονηρᾶς, καί στηριχθῶμεν, τῇ βακτηρίᾳ τῆς πίστεως· μή ζηλώσωμεν τούς ἐχθρούς, τοῦ δεσποτικοῦ Σταυροῦ, θεοποιοῦντες τήν γαστέρα· ἀλλ’ἀκολουθήσωμεν, τῷ διά νηστείας ἡμῖν, τήν κατά τοῦ διαβόλου νίκην ὑποδείξαντι, Σωτῆρι τῶν ψυχῶν ἡμῶν».

alopsis.gr 

Εκ του ιστολόγιου:

Αγαπητοί, ειδικά σήμερα με την τεχνολογία, μέσω της οποία μπορούμε να δούμε, τραγουδιστές, ποδοσφαιριστές, αγώνες ποδοσφαίρου, μπάσκετ κλπ, πολιτικούς, ηθοποιούς, οδηγούμαστε στην ειδωλολατρία, θεοποιώντας ανθρώπους.

Ειδικά στο ποδόσφαιρο, που φανατισμένοι (ο φανατισμός δεν έχει θέση στην Ορθοδοξία), βλέπουν τις ομάδες, σαν «Θρησκεία». Κάποιοι μέσα από αυτόν τον φανατισμό, που αποτελεί σκοτισμό του Νου και της Ψυχής, οδηγούνται σε ακραίες πράξεις. Δέρνουν ή και ακόμα δολοφονούν συνανθρώπους τους άλλων ομάδων!! Σχηματίζονται σαν αγέλες λύκων, κλείνουν ραντεβού και δέρνονται. Σας φαίνονται αυτά δουλειά του Θεού ή του Διαβόλου; Ο Θεός να βάλει το χέρι του.

Ζούνε για την ομάδα τους καθημερινά αλλά και όταν γίνονται αγώνες με άλλες ομάδες. Βάζουν στην καρδιά τους το άθλημα (ποδόσφαιρο, μπάσκετ κλπ) και διώχνουν τον Ιησού Χριστό. Φυσικά μία τέτοια εσωτερική κατάσταση ευνοεί τον πονηρό, τον Μισάνθρωπο, που τους οδηγεί στην Ειδωλολατρική αγάπη προς ομάδες και παίκτες αυτών. Κάνει η ομάδα μια μεταγραφή παίκτη και τον περιμένουν στο αεροδρόμιο σαν «Μεσσία».

Είναι διατεθειμένοι να πεθάνουν για ανθρώπους που κλοτσάνε μία μπάλα. Εντελώς πτωτικός ο δρόμος που ακολουθούν.

Άλλοι πηγαίνουν σε συναυλίες και θεοποιούν καλλιτέχνες. Ανθρώπους δηλαδή. Μάλιστα έχουν και αφίσες στα δωμάτιά τους….Ναι έχουν αφίσες…

Άλλοι θεοποιούν ανθρώπους που μέσα από τη φιλοσωματία τους, κάνουν σώματα μυϊκά έντονα. Τους μιμούνται και πάνε σε γυμναστήρια για να «φροντίσουν» το σώμα τους και να το επιδείξουν στους λοιπούς. Ένας νεαρός στο youtube, εντελώς ακατήχητος, μιλάει για τη διαφορά του Χριστιανισμού με άλλες θρησκείες, επιδεικνύοντας τα μπράτσα του.

Λησμονεί όμως πως η φιλοσωματία είναι πάθος. Φυσικά δε γνωρίζει τα Αγιοπατερικά κείμενα και τα όσα λέει, είναι πλανεμένες πεποιθήσεις. Είναι λέει δύο χρόνια χριστιανός. Είναι δυνατόν με δύο Χρόνια Χριστιανός να μιλάει για την Ορθοδοξία μας; Κρίμα.

Πολλοί κάνουν είδωλα πολιτικούς. Ή θεοποιούν πολιτικά κόμματα και τα υπηρετούν. Ακόμα μαλώνουν και με άλλους φανατισμένους άλλων κομμάτων.

Αναφορικά με όσους πηγαίνουν σε γυμναστήρια για να «χτίσουν» σώμα, πολλοί παίρνουν και ουσίες αναβολικές, που κάνουν κακό και στην υγεία τους. Δυστυχώς δε, ακόμη και γυναίκες κάνουν εξουθενωτικές ασκήσεις πίνοντας και σκευάσματα και το σώμα από γυναικείο, θυμίζει ανδρικό. Χώρια που έχουν το πάθος της Πολυφαγίας και τρώνε και τρώνε….Αυτά αγαπητοί δεν είναι Χριστιανικά πράγματα.

Θεοποιούμε καλλιτέχνες. Συχνά ακούμε «πεθαίνω για τον τάδε ηθοποιό, τραγουδιστή». Βέβαια δε λείπουν και «ιερωμένοι», που πάνε και σπάνε ΑΤΜ τραπεζών, ξηλώνουν κουτιά για το ίντερνετ και γενικά βανδαλίζουν το κάθε τι.

Είδωλα κάνουν και τους μέντιουμ, μελλοντολόγους, αστρολόγους και δε μπορούν χωρίς τη γνώμη τους να κάνουν το οτιδήποτε. Αν είναι δυνατόν. Πολιτικοί και καλλιτέχνες έχουν τον προσωπικό τους Αστρολόγο ως σύμβουλο. Καταλαβαίνετε το βαθμό πτώσης; Καταλαβαίνεται ποιον συμβουλεύονται πίσω από αυτούς; Φυσικά και όχι το Θεό. Όπου υπάρχουν αυτοί, λείπει αγαπητοί η Θεία Χάρης και μπαίνει η Διαβολική επήρεια.

Εμείς έχουμε τον Τριαδικός Θεό. Τον Ιησού Χριστό τον νικητή του Θανάτου, Την Παναγία, τους Αγίους μας. Την Αλήθεια. Αυτόν δοξολογούμε. Δεν έχουμε ανάγκη από τα ψεύτικα είδωλα. «Άνω στώμεν τας καρδίας» και «Έχομεν προς τον Κύριον» αγαπητοί.

Εκεί αγαπητοί ανήκουμε. Εκεί οι καρδιές μας είναι. Στον Εσταυρωμένο Ιησού Χριστό που ήρθε εδώ στην εξορία του ανθρώπου, στη Γη. Είναι μαζί μας και κοντά μας. Μαζί με την Υπεραγία Θεοτόκο και πλήθος Αγίων.

Μη βάζουμε λοιπόν στις καρδιές μας, τα κτίσματα και προσκυνούμε και αγαπάμε αυτά και όχι τον Κτίστη. Τον Δημιουργό μας τον Κύριό μας και Θεό μας.

Οι άνθρωποι, ούτε το μέλλον δε μπορούν να μας πουν, ούτε χαρά μπορούν να μας δώσουν. Χαρά που θα γεμίσει την ψυχή μας με τη Θεία Χάρη και θα μας φέρει κοντά σε αυτόν που θέλει να είναι ο Νυμφίος της Ψυχής μας. Η χαρά η κοσμική είναι μπαλόνι που ξεφουσκώνει γρήγορα και μετά αισθανόμαστε κενοί μέσα μας.

Η χαρά η Θεϊκή, ποτέ δεν έχει τέλος. Εκτός αυτού, είναι άλλου είδους χαρά. Είναι του Δημιουργού μας, που τον έχει ανάγκη η ψυχή η οποία ελαφραίνει  από βάρη και βάσανα όταν μέσα στην καρδιά μας έχουμε τον Γλυκύτατο, Ιησού Χριστό. Λένε οι Άγιοι Πατέρες μας, πως τις πίκρες της αμαρτίας, τις διώχνει ο Γλυκύτατος Ιησούς Χριστός.

Μακριά λοιπόν από όλα τα είδωλα. Ανθρώπινα ή Υλικά. Κοντά στο Ευαγγέλιο και στα Αγιοπατερικά κείμενα. Εκεί είναι το φως. Εκεί είναι η Σωτηρία, εκεί είναι η Αλήθεια.

Μην ξεχνάμε τη μέλλουσα ζωή. Μην ξεχνάμε πως θα κριθούμε. Μην ξεχνάμε πως ο Θεός είναι καρδιογνώστης. Μην ξεχνάμε πως Εκείνος πραγματικά και κάθε στιγμή είναι κοντά μας, παντού και είναι ο στοργικός πατέρας που μας περιμένει κοντά Του. Η Μετάνοια, η Ταπείνωση, η Εξομολόγηση, η Θεία Ευχαριστία και η Εκκλησία είναι ο δρόμος προς Εκείνον.

Τα ενενήντα εννιά βήματα τα κάνει ο Εσταυρωμένος για εμάς Ιησούς. Σε εμάς αφήνει το ένα βήμα στο οποίο είναι και εκεί δίπλα μας για να μας βοηθήσει μαζί με την Υπεραγία Θεοτόκο και τους Αγίους Πατέρες.

Μακριά λοιπόν από την Ειδωλολατρία και κοντά στην μοναδική Αλήθεια.

Α.Η.