π. Χρ.: «Παραδείσου πάλιν, ποιών πολίτην
με.»
π. Στ.: Ακριβώς. Υπάρχουν τέτοια δείγματα και
θα ’θελα να κλείσω, δεν ξέρω τι χρόνο διαθέτουμε,
π. Χρ.: Εσείς θα κλείσετε.
π. Στ.: Ενθυμούμαι, κάποια ψυχή, η οποία
βγαίνοντας από την εκκλησία μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, έλεγε συνεχώς
την ευχή, «Κύριε Ιησού χριστέ ελέησόν με», «Κύριε Ιησού χριστέ ελέησόν με».
Ύστερα άφησε την ευχή και άρχισε να λέει «Ιησού μου», «Ιησού
μου», «Ιησού μου», «Ιησού μου», τόσο πολύ απορροφήθηκε από την ευχή
ώστε, απορρόφησε την ευχή ο ίδιος και απορροφήθηκε από την ευχή. Εν τω μεταξύ
είχε ακουμπήσει στη στάση του λεωφορείου. Και περίμενε να περάσει το λεωφορείο
να μπει μέσα και να πάει στο σπίτι του. Όταν πέρασε το λεωφορείο και κοίταξε
την ώρα, είχαν περάσει δύο ώρες. Πόσα λεωφορεία είχαν περάσει μπροστά του;
π. Χρ.: Είχε λησμονήσει το χρόνο;
π. Στ.: Είχε χάσει το χρόνο! Που τον πήγε ο
Θεός δεν ξέρομε. Εκείνο που ξέρομε είναι ότι έζησε, πήγε για λίγο στη χαμένη
πατρίδα. Και ξαναγύρισε στη ζωή με τα αγκάθια της, και τις δυσκολίες της. Που
όμως «πάντα δυνατά τω πιστεύοντι». «Πάντα δυνατά τω πιστεύοντι». Και ο Θεός άμα
λίγο πιστεύομε, ανοίγει δρόμους και χαρές.
Μας συγχωρείτε για το μονοτονικό και τυχόν λάθη ορθογραφίας.
Η ομιλία αυτή έχει ήδη δημοσιευτεί
σαν video στο Internet, στην παρακάτω διεύθυνση http://www.youtube.com/watch?v=ocJR7zgxmj8&feature=related
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου