"Το κοσμικό περιβάλλον και οι κοσμικοί γονείς καταστρέφουν τα παιδιά"

Τὸ περιβάλλον ἐπιδρᾶ πολύ. Λίγα παιδιά εἶναι ποὺ ἔχουν συστολή καὶ φιλότιμο. Τὰ περισσότερα παιδιά ποὺ εἶναι ἄγρια, εἶναι γιατί φέρονται μὲ ἀναίδεια. Πολλοί γονεῖς μου φέρνουν τὰ παιδιά τους καὶ μοῦ λένε: «Πάτερ, τὸ παιδί μου ἔχει δαιμόνιο». Καὶ βλέπω ὅτι τὰ παιδιά δὲν ἔχουν δαιμόνιο –Θεὸς φυλάξοι! Λίγα εἶναι τὰ παιδιά ποὺ ἔχουν δαιμόνιο. Ὅλα τὰ ἄλλα ἔχουν μία ἐξωτερική δαιμονική ἐπήρεια. Δηλαδή τὸ δαιμόνιο τὰ κάνει κουμάντο ἄπ΄ ἔξω∙ δὲν εἶναι μέσα τους, ἀλλὰ τὴν δουλειά του καὶ ἄπ΄ ἔξω τὴν κάνει. Καὶ ἀπὸ ποῦ ξεκινάει; Ἀπὸ τὴν ἀναίδεια. 

Ὅταν τὰ παιδιά μιλοῦν μὲ ἀναίδεια στούς μεγαλυτέρους, διώχνουν τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὅταν φύγει ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, ἔρχονται τὰ ταγκαλάκια καὶ τὰ παιδιά ἀγριεύουν, κάνουν ἀταξίες. Ἐνῶ τὰ παιδιά ποὺ ἔχουν εὐλάβεια, σεβασμό, ἀκοῦν τούς γονεῖς, τούς δασκάλους, τούς μεγαλυτέρους, δέχονται συνέχεια τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ ἔχουν τὴν εὐλογία Του. Τὰ σκεπάζει ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ. Ἡ πολλή εὐλάβεια στὸν Θεό, μὲ τὸν πολύ σεβασμό στούς μεγαλυτέρους, φέρνει τὴν πολλή θεία Χάρη στὶς ψυχές καὶ τὶς χαριτώνει, μέχρι ποὺ προδίδονται ἀπὸ τὴν θεία λάμψη τῆς Χάριτος. Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ πηγαίνει στὰ εὐλαβικά παιδιά. Καὶ τὰ παιδιά ποὺ ἔχουν σεβασμό, εὐλάβεια φαίνονται. Ἔχουν ἕνα βλέμμα ποὺ ἀκτινοβολεῖ! Καὶ ὅσο πιὸ πολύ σεβασμό ἔχουν στούς γονεῖς, στούς μεγαλυτέρους γενικά, τόσο δέχονται τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ.

Ὅποιος ὅμως ἀρχίζει: «Ὄχι, θέλω ἐκεῖνο, θέλω τὸ ἄλλο», μὲ μία ἀπαίτηση, αὐτός θὰ γίνη ἀντάρτης, θὰ γίνη διάβολος. Γιατί καὶ ὁ Ἑωσφόρος ἤθελε νὰ βάλη τὸν θρόνο τοῦ πάνω ἀπὸ τὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ. Νὰ δῆτε, ὅλα τὰ παιδιά ποὺ τούς κάνουν τὰ θελήματα γίνονται ἀνταρτάκια. Ἐὰν δὲν ματανοήσουν τὰ παιδιά αὐτά, γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὸ κακό κύμα ποὺ τὰ χτυπάει, καὶ συνεχίσουν νὰ φέρωνται μὲ ἀναίδεια, τότε – Θεὸς φυλάξοι! – γίνεται διπλή ἐγκατάλειψη καὶ φθάνουν σὲ σημεῖο νὰ μιλοῦν ἀκόμη καὶ γιὰ τὸν Θεό ἄσχημα, καὶ τότε πιά κουμαντάρονται ἀπὸ τὰ κακά πνεύματα.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Α’ «Μὲ Πόνο καὶ Ἀγάπη»